muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10656, Karar No: 2017/18877, Tarih: 14.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/10656 E.  ,  2017/18877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki;

1-Arsa niteliğindeki ... mahallesi, ... parsel ( ... parselden ifraz) sayılı taşınmaza emsal karşılaştırıması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konuşu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile yol oarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekilinin temyizine gelince;

1-Kamulaştırmadan arta kalan 111,76 m²'lik bölümünün geometrik durumu ve yüzölçümü nazara alındığında tamamının bedeline hükmedilmesi gerekirken %10 oranında değer düşüklüğü uygulayan raporun hükme esas alınması,

2-Dava tarihi olan 2014 yılı itibari ile taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinlerine göre, maktu değerlerini gösterir resmi veriler Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip rapor denetlenip 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. Maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan ağaçların değerinden, davalıların ağaç enkazını aldığı ispatlanamadığından enkaz bedelinin düşülmeyeceği gözetilmeden %8 oranında enkaz bedeli düşülmek suretiyle eksik bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekili temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına 14/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14861, Karar No: 2010/11656, Tarih: 11.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14861 E.  ,  2010/11656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/04/2007 gününde verilen dilekçe ile haksız eyleme dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, hakaret niteliğindeki haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kullanılan sözlerin niteliği ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kullanılan sözlerin niteliği ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…4.000…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Alınması gereken 108,00 TL nispi karar harcından peşin alınan 135,00 TL harç indirilerek fazla alınan 27,00 TL’nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına, öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6773, Karar No: 2016/6693, Tarih: 19.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6773 E.  ,  2016/6693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1a, 52/2 maddeleri gereğince mahkûmiyet,

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 233 promil alkollü olarak araç kullandığının tespit edildiği somut olayda, sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, TCK'nın 61/1 ve 3. maddeleri uyarınca alt sınır aşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine sanığa alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1367, Karar No: 2025/212, Tarih: 23.01.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/1367 E.  ,  2025/212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/126 E., 2023/236 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili özetle; davacının Şanlıurfa ili, Siverek ilçesi, Gülabibey Mahallesinde nüfusa kayıtlı olduğunu, dava dilekçesinde hudutlarını belirttiği tescil harici bırakılan taşınmazları yaklaşık olarak 50-55 yılı aşkın bir süreden bu yana bizzat malik sıfatı ile nizasız, fasılasız ve iyi niyetli olarak tasarruf ettiğini, davacının bilgisizliği yüzünden hukuki haklarını arayamadığını, taşınmazların etrafını taş duvarlarla ördüğünü ve bu taşınmazlarda tarım yaptığını, bu taşınmazları kadastro çalışmalarından önce de kullandığını belirterek taşınmazların davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili; davanın haksız ve dayanaksız olduğunu, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu belirterek reddini talep savunmuştur.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazla Belediyenin ilgisinin bulunmadığını, aleyhe hususları kabul etmediklerini, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Davalı ... Belediyesi vekili; yargılama aşamasındaki beyanlarında davanın reddini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin bozma üzerine verdiği 12.07.2016 tarihli 2015/293 Esas, 2016/340 Karar sayılı kararı ile; davacı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleşmediği kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin bozma üzerine verdiği 12.07.2016 tarihli 2015/293 Esas, 2016/340 Karar sayılı kararı ile; davacı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleşmediği kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesini 14.09.2020 tarihli 2017/19 Esas, 2020/2982 Karar sayılı kararı ile; keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve davacı tanıkları beyanları arasındaki mevcut çelişkilerin Mahkemece giderilmediği, hava fotoğraflarının uzmanlıkları bulunmayan kadastro teknisyeni bilirkişilerce incelendiği belirtilerek dava tarihinden en az 15-20-25 yıl öncesine ait ayrı evreye ilişkin stereoskopik hava fotoğrafları celp edilerek dosya arasına konulması ve ardından mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, jeodezi veya harita mühendisi bilirkişi, 3 kişilik ziraat mühendisleri kurulu ve fen bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılması ve yapılacak bu keşifte dinlenilecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından tescili istenen çekişmeli taşınmaz bölümlerinin hangi tarihten beri kim veya kimlerin zilyetliğinde olduğu, zilyetliğin kimden kime ve ne şekilde geçtiği, taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin kesintiye uğrayıp uğramadığı, zilyetliğin iradi olarak terk edilip edilmediği gibi, taşınmaz bölümlerinin davacı adına başkası tarafından kullanılıp kullanılmadığı, davacının asli zilyetliğinin bulunup bulunmadığı ve taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için aydınlatılması gereken tüm hususlar ile çekişmeli taşınmaz bölümlerinin imar-ihyaya konu edilip edilmediği, imar-ihyaya konu edilmiş iseler ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılması, gerektiğinde bilirkişi ve tanık beyanları arasındaki çelişkilerin yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmesi, ayrıca HMK'nın 31. maddesinde düzenlenen "Hakimin Davayı Aydınlatma Ödevi" kapsamında, dava konusu taşınmazın zilyedi olduğunu iddia eden ve davacı aleyhine dava açtıktan sonra açmış olduğu tescil davasından feragat eden Cuma Arslan da tanık sıfatıyla dinlenmek suretiyle davacının taşınmaz bölümlerinde zilyet olup olmadığı, zilyetliğin asli zilyetlik mi yoksa fer'i zilyetlik mi olduğu ve Cuma Arslan'ın dava konusu taşınmaz bölümlerini hangi sıfatla kullandığının açıklığa kavuşturulması, bilirkişi raporlarının alınması ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazların evveliyatında davacının zilyetliğinde bulunduğu, (A) harfi ile gösterilen taşınmazı davacının üstü kapalı ahır olarak kullanarak ekonomik amaca uygun olarak malik sıfatıyla tasarruf ettiği, (B) ve (C) harfleri ile gösterilen taşınmazlar yönünden de tarıma elverişli hale getirerek imar-ihyasının tamamlandığı, bağ ve bostan olarak malik sıfatıyla tasarrufta bulunduğu, ancak davacının kan davası nedeniyle 1980 yılında köyden ayrılmak zorunda kaldığı ve yaklaşık 30 yıldır köyde ikamet etmediği davacının köyden ayrıldığı tarih itibariyle davacının doğrudan zilyeliğinin 20 yılı doldurmadığı, kan davası sebebiyle köyden ayrılmak zorunda kaldığı, taşınmazlar üzerindeki zilyetliği kendi adına sürdürmeleri için akrabası olan ve alınan beyanlarında davacının iddialarını doğrulayan ve taşınmazları davacı adına kullandıklarını, sahip çıktıklarını ifade eden Süleyman Arslan ve Cuma Arslan'a aktardığı, bir kısım tanık ve mahalli bilirkişi beyanlarında davacının da belli zamanlarda köye gelerek taşınmazlarına sahip çıkmaya çalıştığı yönündeki beyanları birlikte değerlendirildiğinde, davacının taşınmazlar üzerindeki zilyetliğinin kesintiye uğramasının zilyetliğin terki olarak değerlendirilemeyeceği, bu kapsamda davacının köyden ayrılmasına müteakip dava konusu taşınmazlara zilyetlik eden Süleyman ve Cuma Arslan'ın emanetçi sıfatını haiz doğrudan zilyet oldukları, davacının ise dolaylı zilyetliğini bu şahıslar üzerinden devam ettirdiğinin değerlendirildiği, dava tarihi itibariyle yasanın aradığı yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulundurması şartının da davacı açısından sağlandığı gerekçesiyle davanın kabulü ile Fen Bilirkişisi ile Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisi tarafından hazırlanan 22.11.2021 tarihli rapor ve ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 653,86 m², (B) harfi ile gösterilen 2.942,83 m², (C) harfi ile gösterilen 2.299,71 m² alanın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; TMK ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu hükümleri uyarınca zilyetlikle iktisap şartlarının oluşmadığını, kararın sadece soyut tanık anlatımlarına dayalı olduğunu, tanık ve yerel bilirkişi ifadelerinin de birbiri ile örtüşmediğini, davacının zilyetliğine dair hiçbir emare hiçbir delil bulunmadığını, beyanı alınan tanıklardan ve yerel bilirkişilerden bazılarının sadece Cuma Arslan zilyetliği iddiası ile beyanda bulunurken, diğer kısmının sadece Süleyman Arslan zilyetliği iddiası ile beyanda bulunduğunu, zilyetliğin türüne ve zilyetliğin zamanına, teselsülüne ilişkin beyanların birbiri ile örtüşmediğini, dava konusu taşınmaza ilişkin "çekişmesiz-aralıksız, fasılasız" zilyetlikten bahsetmenin mümkün olmadığını ve taşınmazların zilyetlikle iktisaba uygun olmadığını öne sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Değerlendirme

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerine dayalı tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; Fen Bilirkişisi ile Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisi tarafından hazırlanan 22.11.2021 tarihli rapor ve ekli krokide davaya konu (A) harfi ile gösterilen 653,86 m², (B) harfi ile gösterilen 2.942,83 m², (C) harfi ile gösterilen 2.299,71 m² alanın 1978 yılında yapılan kadastro çalışmalarında Tapulama Kanunu'nun 2. maddesi gereği tapulama harici bırakıldığı anlaşılmıştır.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’nın geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine temsilcisinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin "j" bendi gereğince temyiz eden davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4578, Karar No: 2008/4928, Tarih: 09.04.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/4578 E.  ,  2008/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Manevi Tazminat - Tedbir Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm hükmedilen nafakalar yönünden temyiz edilmekle

evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacının manevi tazminat isteminin reddedilmiş olmasına, temyiz konusu nafakaların miktarına göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince duruşma isteminin reddine, dosya üzerinde inceleme yapılmasına karar vermek gerekmiştir.

1-Tarafların evliliği devam etmektedir.Davacı kadın, davalı eşinin bir başka kadınla yaşadığını ve kendisine şiddet uyguladığını ileri sürerek, davalıdan manevi tazminat istemiştir. Manevi tazminat isteği, Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesine dayalı olmayıp, Borçlar Kanununun 49. maddesine dayalıdır. Bu istek, Aile Mahkemelerinin görevine girmemektedir. Genel mahkemeler görevlidir. Bu itibarla, davacının manevi tazminat isteğinin tefrik edilerek, bu bölüm hakkında görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, isteğin esasının incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ancak hükmün bu bölümü temyiz edilmediğinden bozma sebebi yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Davalının temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* davalının yetki itirazının süresinde olmadığının ve mazeretinin de reddedilmiş bulunduğunun anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.04.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/13334, Karar No: 2012/481, Tarih: 11.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13334 E.  ,  2012/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında Beymelek beldesinde 244 ada 8 parsel numarası ile arsa vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabatsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13975, Karar No: 2015/353, Tarih: 22.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/13975 E.  ,  2015/353 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/04/2014

Numarası : 2013/1040-2014/345

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Ç.. R.. ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca davalı üniversiteye ait Tıp Fakültesi Hastanesinde çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin itiraz edilmemesi nedeni ile kesinleştiğini, bu hali ile davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kamu kurum ve kuruluşlarına İş Kanunu hükümlerine göre çalıştırılmak üzere sürekli veya geçici işçi alınmasına ilişkin usul ve esasların 01.09.2009 tarihinde yürürlüğe giren Kamu Kurum ve Kuruluşlarına İşçi Alınmasında Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile düzenlendiğini, davacının bu yönetmelikte belirtilen şartlara uygun olarak kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun 01.03.2008-31.12.2010, 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki hizmet alımı sözleşmelerine ilişkin olduğunu, muvazaa raporunun sözleşmelerin bitim tarihi itibari ile hukuken bir geçerliliği kalmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.