muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15970, Karar No: 2013/6056, Tarih: 22.03.2013

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretlerin ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kışı kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusunun mahkemece resen araştırılması gerekmekle, mahkemenin belgeye değer vermeden önce muvazaa şüphesini ortadan kaldırması ve kendiliğinden gerekli araştırmaya gitmesi gerekir.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur.

Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanun'un 8 ve 37. maddelerinin işverene bu konuda bazı yükümlülükler de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, İş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümüne yardımcı nitelikte olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dişiliği önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmiş olması, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında taraflar delillerinin değerlendirilmesi sırasında, işverence düzenlenmesi gereken bu tür belgelerin düzenlenmiş olup olmamasının da gözetilmesi gerekir.

Somut olayda, davacının 2011/1-6. aylarına ilişkin ücretlerinin ödenmediği kabul edilerek 13.416,00 TL ücret alacağının tesbit edildiği, işverenin dört adet banka dekontu sunduğu, 13.01.2011 tarihli banka makbuzunda davacıya işverence 1.000,00 TL, 08.02.2011 tarihli banka makbuzunda 1.000,00 TL, 11.03.2011 tarihli banka'makbuzunda 500,00 TL, 24.03.2011 tarihli banka makbuzunda 765,00 TL ödendiği, ödemenin ne karşılığı yapıldığının belirtilmediği, davalının bu ödemelerin 2011/1., 2. 3. aylarına ilişkin ücret ödemesi olduğunu ileri sürdüğü, davacının bu ödemelerin dava konusu edilen dönemlerin dışındaki dönemlere ilişkin ödemeler olduğunu iddia ettiği, fesih ihtarnamesinde ocak ayı ücretinin ödenmediğini ileri sürmediği, 2., 3., 4., 5., 6. aylara ilişkin ücret alacağı talep ettiği anlaşılmış olup, davacıdan işverence yapılan ödemelerin hangi dönem alacaklarına ilişkin olduğu sorularak, ödemelerin davacının bildireceği dönemlere ilişkin olup olmadığı tereddüde yer bırakmayacak şekilde belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.03.2013 gününüde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4046, Karar No: 2015/4103, Tarih: 21.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/4046 E.  ,  2015/4103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadirli Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2014

NUMARASI : 2014/379-2014/526

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava yeniden inşaa nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile 818 Sayılı Borçlar Kanunu ve 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmış, bu Kanunlardaki kira ilişkisinden kaynaklanan ihtilaflara ilişkin düzenlemeler, Kanunun dördüncü bölümünde sıralanmıştır. Kiralanan yerin gayri musakkaf vasıfta olması halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299. maddesi ve devamı maddelerinde düzenlenen Genel hükümlere tabi yerlere ilişkin kira sözleşmesi hükümleri, kiralanan yerin musakkaf vasıfta olması halinde ise aynı kanunun 339. ve devamı maddelerinde düzenlenen konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerine ilişkin kanun maddeleri uygulanacaktır.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 327. maddesinde yer alan düzenlemeye göre genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin başlangıcı ve süresi belli ise kira sözleşmesinde sürenin dolması ile kira sözleşmesi kendiliğinden sona erer. Kiraya veren sözleşmenin bitim tarihinden itibaren bir ay içinde dava açarak süre bitimi nedeniyle tahliye talep edebilir.Belirli süreli kira sözleşmelerinde belirlenen sürenin dolması halinde taraflar arasında açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisi sürdürülürse kira sözleşmesi süresiz olarak uzar.Genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde belirli süreli kira sözleşmesinin süresiz hale gelmemesi için kiraya veren kira süresi bitmeden veya dava açma süresi içinde kira sözleşmesini yenilemeyeceğine dair ihtarname tebliğ ettirirse kira sözleşmesi yenilenmeyeceği gibi süresiz hale de gelmez.Bu durumda her zaman süre bitimi nedeniyle tahliye davası açılabilir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 347. maddesinde yer alan düzenlemeye göre ise konut ve çatılı işyeri kiralarında kiracı, belirli süreli sözleşmelerin süresinin bitiminden en az on beş gün önce bildirimde bulunmadıkça sözleşme aynı koşullarla bir yıl uzamış sayılır. Kiraya veren, sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez.Ancak on yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminden en az üç ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla, her hangi bir sebep göstermeksizin sözleşmeye son verebilir.

Olayımıza gelince; davada dayanılan ve hükme esas alınan 01/05/2006 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan otopark olarak belirtilmekle birlikte çay ocağı, yıkama yağlama, tuvalet ve banyosu olan bir tesis yapılacağı da öngörülmüştür. Ancak dosya kapsamından kiracı tarafından ne şekilde kullanıldığı ve taşınmazın baskın vasfının (çatılı ya da çatısız) ne olduğu anlaşılamamaktadır. 28.04.2014 tarihinde tebliğ edilen ihtarname ile davalıya, davaya konu taşınmazda yeniden inşaat yapılacağı tahliye edilmemesi halinde dava açılacağı bildirilmiş, tahliye edilmemesi nedeniyle de dava açılarak taşınmazın tahliyesi talep edilmiştir. Mahkemece sözleşmenin sona erdiği tarihten itibaren 1 ay içinde dava açılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmişse de, öncelikle keşif yapılmak suretiyle taşınmazın hakim unsuru da gözetilerek mevcut vasfı tespit edilerek 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerine yada genel hükümlerine tabi olup olmayacağı belirlendikten sonra sonucu dairesinde karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18664, Karar No: 2014/9739, Tarih: 21.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/18664 E.  ,  2014/9739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/1, 89/2-a-b, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın saat 18:50 sıralarında tek yönlü yolda kamyoneti ile seyrettiği sırada direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjdeki ağaca çarpıp, ağacın karşı yol bölümüne devrilmesine neden olması sonrası, karşı yol bölümünde seyreden ve sanık ...'ın aracı ile sağındaki kamyonu solladığı bir sırada söz konusu ağaca çarpıp, hakimiyetini kaybederek sağında seyreden katılanın idaresindeki kamyona sol ön tarafından çarpması ve kamyonun yolun sağından uçuruma yuvarlanması sonucu katılanın hayat fonksiyonlarını 4. derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına neden oldukları olayda, asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen sanık ...’ın eylemi sonucu katılanın ağır şekilde yaralanmış olması karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden yeterince uzaklaşılmaksızın ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde yaralanmadığının gözetilmeyerek sanık hakkında tayin edilen temel hapis cezasının TCK’nın 89/2. maddesi ile de arttırılması sırasında 89/2-a bendine de yer verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (A-2) bendindeki “a” ibaresinin hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13976, Karar No: 2018/2131, Tarih: 07.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/13976 E.  ,  2018/2131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki asıl davada menfi tespit, birleşen davada itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kabulüne,birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... şirketi tarafından, davacı hakkında 467 TL kaçak kullanım bedeli ve 52.335 TL kaçak ek tahakkuk olmak üzere toplam 52.802 TL tutarında tahakkuk yapıldığını, ancak kaçak kullanımın söz konusu olmadığını beyan ederek, 52.802 TL tutarındaki borçtan sorumlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; 26/01/2010 tarihinde yapılan kontrolde kaçak elektrik kullanıldığının tespit edildiğini,tahakkuk ettirilen borcun usul ve yasaya uygun olduğunu beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 15.11.2012 tarihli ve 2012/3287 E., 2012/7960 K.sayılı ilamı ile; "..davacının kaçak elektrik kullandığı sabit olduğuna göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları reddedilmelidir.Mahallindeki keşifte belirlenen maddi bulgular esas alınarak ve tarife hükümleri gözetilerek davacının kaçak kullanım borcunun hesaplanması gerekir. Bu yön gözetilmeksizin dosya üzerinden inceleme yapılarak hazırlanan yetersiz bilirkişi raporunun esas alınması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne, davacının 16/02/2010 tarihli, 16182 Sayılı Kaçak Cereyan Bedeli konulu 52.802,40 TL bedelli tutanaktan dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine, dair verilen kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 10.11.2015 tarihli ve 2014/22028 E., 2015/17598 K.sayılı ilamı ile; "..hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının kaçak kullandığı kanaatine varılarak kaçak kullanım miktarı hesaplanmış, kaçak ek tahakkuku

konusunda bir hesaplama yapılmamıştır. Bilirkişi raporu bu bakımdan yönetmeliğe uygun değildir. Hal böyle olunca, kaçak ek tahakkuk bedellerinin Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği, bu yönetmelik gereğince yayınlanan usül ve esaslarda açıklanan süre ve yönteme göre hesaplanması ve davalı vekilinin itirazlarının incelenmesi için dava dosyasının önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulundan rapor alınarak davalının talep edebileceği ek tahakkuk bedelinin doğru bulgu ve belgeler ile duraksamasız tespit edildikten sonra davacının mesul olduğu ek tahakkuk bedelinin belirlenmesi, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılamada; ...'ın davacı, ...'in davalı olduğu ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/168 E.sayılı dosyası üzerinden birleştirme kararı verildiği, davanın 52.335,40 TL kaçak ek tahakkukunun tahsilini teminen ... 2. İcra Müdürlüğünün 2010/8837 esas sayılı dosyası üzerinden başlatılan icra takibine itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkin olduğu görülmüştür.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; 2016/14 Esas sayılı dosyası açısından davanın kabulüne, davacı tarafın davalı kuruma 16/02/2010 tarihli 16182 sayılı tutanaktan dolayı 52.802,40 TL borçlu olmadığının tespitine, birleşen 2011/168 Esas, 2016/209 Karar sayılı dosyası açısından davanın 9.166,70 TL açısından kısmen kabulüne, ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/8837 Esas sayılı dosyasında bu miktarla sınırlı olmak üzere davalı borçlu tarafın itirazının iptaline, takibin bu miktar üzerinden devamına, davacı tarafın 53.067,65 TL tutarındaki talebinin reddine, davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı menfi tespit davasında kaçak kullanımı olmadığını ileri sürerek 467 TL kaçak tahakkuku ve 52.335 TL kaçak ek tahakkuk olmak üzere toplam 52.802 TL tutardan borçlu olmadığının tespitini istemiş; davalı/birleşen dosya davacısı ise, davacı/birleşen dosya davalısının sayaca müdahale etmek suretiyle kaçak elektrik kullandığını belirterek 52.335 TL kaçak ek tahakkukunun tahsilini teminen başlattığı icra takibine vaki itirazın iptali davası açmış, söz konusu davalar yargılama sırasında birleştirilmiştir. Her iki davanın konusu davacı/birleşen dosya davalısı hakkında tutulan 26.01.2010 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağı ve bu tutanağa istinaden yapılan tahakkuklara ilişkindir. Menfi tespit davasında (itirazın iptali davasına konu olan) 52.335 TL kaçak ek tahakkuka ek olarak 467 TL kaçak tahakkukundan da borçlu olmadığının tespiti talep edilmiştir.

Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 2012/3287 E., 2012/7960 K.sayılı ilamı ve Dairemizin 2014/22028 E., 2015/17598 K.sayılı bozma ilamında da belirtildiği gibi, davacının sayaca müdahale etmek suretiyle kaçak elektrik kullandığı sabittir. Bozmaya uyulmakla bu hususta davalı/birleşen dosya davacısı yönünden usuli kazanılmış hak doğmuştur.

Mahkemece; her iki davanın da konusunu oluşturan aynı dönem ve aynı olaya ilişkin 52.335 TL kaçak ek tahakkukuna yönelik olarak asıl ve birleşen davada birbiriyle çelişen hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; öncelikle dosyanın önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kuruluna verilmesi, bilirkişi heyetinden kaçak ek tahakkuk bedellerinin Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği, bu yönetmelik gereğince yayınlanan usül ve esaslarda açıklanan süre ve yönteme göre hesaplanması,

davalının/birleşen dosya davacısının talep edebileceği ek tahakkuk bedelinin doğru bulgu ve belgeler ile duraksamasız tespit edildikten sonra davacının/birleşen dosya davalısının mesul olduğu ek tahakkuk bedelinin belirlenmesi, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek, ödenen bedeller de gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi, asıl ve birleşen davada verilecek hükümlerin de birbiriyle uyumlu olması gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek çelişkili şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29840, Karar No: 2011/9942, Tarih: 23.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/29840 E.  ,  2011/9942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu  belediye  aleyhindeki  takipte, Vakıflar Bankası Esenyurt Şubesine gönderilen 89/1 haciz ihbarı üzerine  belediyenin   banka  şubesindeki  hesabı  üzerine  haciz konulmuştur. Belediye vekili  5393 sayılı yasa  15/son maddesine  ve  kamu  hizmetine   tahsis kararına dayalı olarak haczin kaldırılması şikayetinde bulunmuştur. Mahkemece; ilgili banka şubesinde  haciz konulan hesaba ilişkin ekstre celp edilmiş,  bilirkişiden rapor alınmış, raporda hesaptaki paraların  bir kısmının  vergi, resim ve harç, İller  Bankasınca gönderilen paralar ile yapı denetim ödemeleri, büyük bölümünün ise mahiyeti anlaşılmayan paralar olduğu bildirilmiştir. Mahkemece, hesaba haczi kabil paralarda yatırıldığından  şikayetin  reddine  karar  verilmiştir.

5393 Sayılı Belediye Yasası'nın 15/son maddesine göre, belediye vergi ve resimleri ile kamuya tahsis edilmiş ve akar olmayan taşınır ve taşınmaz malları haczolunamaz. Ayrıca, 277 Sayılı Kanun'un 1.maddesine göre, 5237 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyelere kamu hizmetini ifa etmesi için verilmekte olan payları, belediye vergi ve resim hükmünde olup, bu paraların da haczi caiz değildir. Bu maddeye göre haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için, mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması gerekli olup, kamuya tahsis kararı alınmasının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece, ilgili banka  şubesinde  haczedilen banka  hesabıyla ilgili kayıtlar ve hesap ekstresi getirtilmeli, bu hesaplara yatırılan paraların nitelikleri bilirkişi vasıtasıyla (gerektiğinde borçlu belediyeden kaynağı sorularak ve ilgili belgeleri celp edilerek) incelenmeli, vergi, resim ve harç niteliğinde olmaları veya bu nitelikte olmasalar dahi kamu hizmetinde fiilen kullanılıyor olmaları halinde (bu olgu belirlendiği takdirde)  bu miktarın haczedilemeyeceği düşünülmelidir.  Mahkemenin eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gitmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6667, Karar No: 2014/231, Tarih: 14.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/6667 E.  ,  2014/231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ilk davadan kalan kusur farkının, 506 sayılı Yasanın 26. ve 87. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine;

2- Hukuk Genel Kurulunun 07.5.2008 gün ve 10-363 E, 366 K. Sayılı ilamında da belirttiği üzere, sigortalı veya hak sahiplerine bağlanan gelirde meydana gelen her artış ya da değişikliğin ayrı bir olgu niteliğinde bulunup, ilk peşin değerli gelir ile artışlar nedeniyle açılan ilk rücu davasının kesinleşmiş olmasının, ilk peşin değerli gelirin (ilk davada hüküm altına alınmayan) kusur farkı nedeniyle kesin hüküm engeli oluşturmayacağının, eldeki davada, sürekli iş göremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değerinin, artışlardan bağımsız, ayrı bir olgu, ayrı bir değer ifade ettiğinin, davacı Kurum yönünden kazanılmış hak oluşturması ve kesin hüküm nedeniyle olumsuz dava şartı niteliğinde bulunmaması karşısında, mahkemece, ilk peşin değerli gelirin hüküm altına alınmayan bölümünün kabulü gerektiğinin, davalıların toplam kusurunun %90 olarak belirlendiği ilk davada, talebin %10 olduğu, dolayısıyla hükmedilen miktar içinde bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirlerin %10 karşılığı dışında artışlar da bulunduğunun, buna göre davacı kurumun kusur farkından kaynaklanan bakiye zararının varlığının gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine.

"-Davanın KISMEN KABULÜNE,

-47.969,68 TL'nin 17/12/2004 gelir onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

-Fazlaya ilişkin taleplerin reddine,

-Harçlar yasasına göre alınması gereken 3.276,80 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini hazineye gelir kaydına.

-Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan 5.526,66 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,