muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17982, Karar No: 2012/20694, Tarih: 31.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/17982 E.  ,  2012/20694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd. vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Taşınmazda bulunan ağaçların sayı ve türüne göre taşınmaz karışık kapama meyve bahçesi niteliğinde olduğundan, taşınmaza bu vasfına göre değer biçilmesi gerekirken zeminine ayrı, üzerindeki ağaçlar için ayrı değer biçilmiştir.

Bu itibarla taşınmaza karışık kapama meyve bahçesi niteliğine göre değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması, bu mümkün değilse yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu katılımıyla keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, elverişsiz bilirkişi kurulu raporuna itibar edilerek hüküm kurulması,

2) 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan ağaçların değerinden enkaz bedelinin indirilmeyeceği düşünülmeden, enkaz bedeli indirilmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

3) Dosya arasında bulunan 29.04.2011 tarihli inşaat mühendisi bilirkişi raporunda taşınmazda bulunan duvar bedelinin tespit edilen kamulaştırma bedeline eklenmemesi sonucu az bedele hükmedilmesi,

4) Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma yargı harcının kapsamaz.

Bu nedenle, davacı idareden harç tahsiline karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8517, Karar No: 2016/11969, Tarih: 21.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/8517 E.  ,  2016/11969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ilave tediye ve ikramiye, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil, sosyal mali yardım alacağı, hafta tatili, iş güvencesi ile asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı bünyesinde çalışırken iş sözleşmesinin 07.03.2008 tarihinde siyasi nedenlerle haksız olarak feshedildiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin ekonomik zorunluluklar nedeni ile feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, verilen kesin süre içerisinde gider avansının yatırılmaması sebebiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine ilişkin karar; Dairemizce, bilirkişi ek ücreti olarak tamamlatılmak istenen miktarın gider avansı olarak nitelenemeyeceği, belirtilen süre de delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilden vazgeçmiş sayılacağı, mahkemece, 04.06.2013 tarihli duruşmada karşılanması istenen 300,00 TL'nin, varsa eksik görülen gider avansı ve delil ikamesi avansına ilişkin kısımlarının ayrılması gerektiği, tamamlatılmak istenen gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemlerin kalem kalem açıklanması, miktarın ayrı ayrı gösterilmesi; bilirkişi ek ücretine yönelik delil ikamesi avansının karşılanması için ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 324. maddesine göre işlem yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Bozmaya uyan mahkemece yapılan yargılama sonucu davannı kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanıkların soyut anlatımları dikkate alınarak davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde ve ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacı, sözkonusu alacaklarının ispatı konusunda başkaca delil ibraz etmemiştir. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarının benzer nitelikte davaları olan şahıslar olup, davacı ile menfaat birlikteliği içinde bulundukları açıktır. Dosya kapsamından davanın taraflarının anlatımı, yapılan işin niteliği,işyerinin kamu kurumu olduğu aynı belediyede çalışan davacı tanıklarının husumetli olduğu ve emsal nitelikteki (9 Hukuk Dairesince incelenen 2012/... esas ve 2014/... karar, 2012/... esas - 2014/... karar sayılı dosyada aynı taleplerin reddine ilişkin kararların onandığı ) dosyalar birlikte değerlendirildiğinde; davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde ve hafta tatillerinde çalıştığı yeterli ve somut deliller ile ispatlanamamıştır. Belirtilen sebeple genel tatil ve hafta tatil alacağının reddine karar verilmesi gerekirken taraf tanıklarının inandırıcılığı yeterli olmayan beyanları değerlendirilerek hesaplanan miktarlara hükmolunması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6528, Karar No: 2012/6193, Tarih: 17.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/6528 E.  ,  2012/6193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2009 tarih ve 2008/45-2009/141 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 17/04/2012 günü hazır bulunan davacı-karşı davalı vekilleri Av. ... veAv. .... ile davalı-karşı davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi Benkant Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mutfak ürünleri üretimi ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, Türkiye’de ‘tabak tipi kapların depolanması için tertibat’ üzerinde tescilli patent hakkı sahibi bulunduğunu, 22.11.1990 tarihinde tescil edilen bu hakkın 20 yıl koruması olduğunu, ayrıca müvekkilinin 20. ve 21. sınıf emtialarda tescilli ‘PLATE MATE’ ve ‘PLATE MATE+Şekil’ ibareli markasının bulunduğunu, davalının Çin’den müvekkilinin patentine konu tertibatın taklidini ithal ettiğini, gümrükte emtialara el konulduğunu, ayrıca taklit mallar üzerinde müvekkili markalarına yer verildiğini, marka hakkının da ihlal edildiğini ileri sürerek, patent ve marka haklarına tecavüzün ve haksız rekabetin durdurulmasına, önlenmesine, ele geçirilen emtianın imhasına, 15.000 YTL maddi tazminatın tahsiline, bu tazminata yoksun kalınan kazancın eklenmesine, 15.000 YTL manevi tazminat ile 15.000 YTL itibar tazminatının tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı patentinin İhtira Beratı Kanunu’na dayalı olarak verildiğini, 15 yıllık koruma süresinin dolduğunu, ‘PLATE’ ibaresinin ürünü temsil den bir ibare olduğunu, müvekkilinin ithalinde bir usulsüzlük bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davasında da; davacının patentinin yeni olmadığını ve buluş basamağı içermediğini, bu nedenle davacı başvurusunu Avrupa Patent Ofi’sinin kabul etmediğini, korumayı gerektirir özelliğinin olmadığını belirterek, patentin hükümsüzlüğüne ve sicilden silinmesine karar verilmesine istemiştir.

Mahkemece, iddialar, savunmalar, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı-karşı davalıya ait ihtira beratına konu buluşun davalı-karşı davacının ithal ettiği ürünlerde kullanıldığı, davacı ihtira beratının 1879 sayılı İhtira Beratı Kanunu’na göre 22.11.1990 tarihinden geçerli olmak üzere 15 yıl için verildiği, dava dışı TPE’nin anılan belgenin koruma süresinin TRIPS hükümlerine dayanarak 20 yıla çıkarıldığını bildirdiği, ancak anılan sözleşmenin koruma süresinin buluşlara ilişkin bulunduğu, ayrıca sürenin, sözleşmeyi imzalayan ülkelerin koruma mevzuatında dikkate alınması gerekli bir süre olduğu, İhtira Beratı Kanuna göre beratların verilmesi için buluş adımı kriterinin aranmadığı, koruma süresini 15 yıl olarak düzenlediği, dava dışı idarenin idari bir kararla bu süreyi 20 yıla çıkarmasının mümkün olmadığı, ayrıca 551 sayılı KHK’nin uzatma süresi içermediği, 20 yıllık koruma süresinin yenilik ve buluş basamağı şartlarını esaslı incelenmeden kabulünün yerinde olmadığı, koruma süresinin dolduğu, ihtira beratının süresinin dolmasına rağmen hükümsüzlük davasına konu edilebileceği, 551 sayılı KHK’nin 130/2. maddesinde hakkın sona ermesini izleyen 5 yıl içinde dava açılabileceğinin düzenlendiği, davacının tecavüz iddiası olduğu dikkate alındığında davalının hükümsüzlük davası açmada hukuki yararının olduğu, ihtira beratına konu buluşun yeni olmadığı, daha önce aynı patente Avrupa’da daha dar koruma verildiği, patentin tescil koşullarını taşımadığı, taşısa bile süresinin dolduğu, patente tecavüzün olmadığı, davacı markalarının esaslı unsurlarının teknik terim olarak ‘bağlamak, birbirine geçirmek ve birleştirmek anlamına geldiği, ürünlerde kullanım biçiminin markasal kullanım olmadığı, ürün tanımlayıcı nitelik taşıdığı, ticari yazışmalarda tanımlayıcı anlamda kullanıldığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne, davacı-karşı davalı adına tescil edilen ihtira beratının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkin edilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı-karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı-karşı davacının, davacı-karşı davalıya ait markaları izinsiz şekilde kullandığının kanıtlanmamasına, ithal ettiği emtialarla ilgili olarak düzenlenen faturadaki açıklamanın ürünü tanımlamak için kullanılmış olmasına, bu kullanımın 556 sayılı KHK’nin 12. maddesi kapsamında yer almasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-karşı davalıdan alınmasına, 17/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8027, Karar No: 2017/13519, Tarih: 06.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/8027 E.  ,  2017/13519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 10.10.2011-31.10.2012 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak davalı işverene bağlı otel işyerinde ön büro müdürü olarak aralıksız çalıştığını, hizmet akdinin davalı tarafından haksız olarak alacakları ödenmeden feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının Ocak 2012 tarihinde kendi isteğiyle işten ayrıldığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin yerinde olmadığını, yaz sezonu dışında otelde ancak bayram tatillerinde ve yılbaşında müşteri yoğunluğu olduğunu bu tarihlerin dışında müşteri olmadığından fazla çalışma, hafta tatili çalışması yapılmasının mümkün olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre davalının aşağıdaki bentlerin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında davacının aldığı ücret konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunu'nun 323. maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Kanun'un 8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece re'sen araştırılmalıdır.

Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanun'un 8. ve 37. maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davalıya ait otel işyerinde ön büro müdürü olarak çalışan davacı, 4.000,00 TL net aylık ücret ile çalıştığını iddia etmiştir. Davalı, davacının 1.200,00 TL ücret aldığını savunmuştur. Davacı tanıkları iddiayı doğruladığı gerekçesiyle mahkemece davacının 4.000,00 TL net ücret aldığı kabul edilmiş ise de yapılan araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir. Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmadan karar verilmesi doğru bulunmamıştır. İşçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalıdır.

Ayrıca davacının işveren hakkında çalışma müdürlüğüne şikayette bulunduğu ve bunun üzerine inceleme yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, çalışma müdürlüğünden şikayet üzerine yapılan incelemeye ait tüm evrakların, şikayet dilekçesinin getirtilmek suretiyle tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir. Bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında diğer bir uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda davacının fazla mesai ücret alacağı davacı tanık beyanlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Mahkemece dinlenilen davacı tanıklarının; davacının çalışma saatleri ile alakalı olarak kendi çalışma saatleri ile bağlantı kurarak dolaylı beyanda bulundukları, davacının iddia ettiği çıkış saatinde işyerinde bulunmadıklarını beyan ettiğinin anlaşılmasına göre dosya kapsamı ,davacı işçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve davacı tanığı beyanının değerlendirilmesinden, davacının kışın 09.00-18.00, yazın 09.00-19.00 saatleri arasında çalıştığının kabul edilmesi dosya kapsamına uygun düşecektir. Mahkemece belirtilen doğrultuda, fazla çalışma ücreti alacağı yeniden hesaplanmalı ve hesaplama tanık beyanına göre yapıldığından uygun bir takdiri indirim de uygulanarak sonuca gidilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19388, Karar No: 2014/1991, Tarih: 11.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19388 E.  ,  2014/1991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapusunun iptali ve elatamanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 11.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21695, Karar No: 2015/10817, Tarih: 22.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/21695 E.  ,  2015/10817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan domates, buğday, fasulye ve mısıra ait 2013 yılına ilişkin sulu arazide dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların 2013 yılı itibarıyla yaş ve cinslerine göre rayiç fiyatlarının,

Gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.