muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5886, Karar No: 2012/7891, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5886 E.  ,  2012/7891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan zeytinin ... ilçesine ait 2011 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına ortalama verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13682, Karar No: 2010/3892, Tarih: 06.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2009/13682 E.  ,  2010/3892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇERKEZKÖY 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/05/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan babası M.A.'nin çekişme konusu taşınmazlarını ara malik kullanmak suretiyle davalı oğlu H., gelini G.ve torunu H.a temlik ettiğini, bir kısım taşınmazların ise anılan davalılara devir işlemi yapılmadan diğer davalılar üzerinde bulunduğunu, tüm işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, payı oranında iptal ve tescil istemiş, yargılama sırasında davasını ıslah ederek tapu iptal ve tescil, olmazsa tenkis isteminde bulunmuştur.

Davalılar,  davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa olgusunun ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 06.4.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A. Ç. ile  temyiz eden vekili Avukat H. Ö.geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal, tescil  ve tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan M. A.t.'ın 10 ada 51, 56 ve 248 ada 50 parsel sayılı taşınmazlarının vekili A.H.C.tarafından 01.10.1999 tarihinde satış suretiyle A.C.ya; 51 ve 56 nolu parsellerin A. C. tarafından da davalılar T.K., H. B.ve A.C.ya 19.12.2000 tarihinde satış yoluyla devredildiği; 248 ada 50 nolu parselin imar uygulamasına tabi tutulduğu ve neticede 1381 ada 2,3,4,5,6,7,8 ve 9 nolu parsellerin oluştuğu, anılan parsellerin A. C. tarafından davalılar H. ve H.T.a satış yoluyla temlik edildiği; yine dava konusu 28 ada 16 nolu parselin miras bırakan M.A.T. vekili A.. T..tarafından 24.03.1999 tarihinde davalı A.E.'e satış yoluyla temlik edilerek anılan parselin imar görerek 1215 ada 1 nolu imar parselinde A.E.'in paydaş olduğu; Keza 441 ada 15 nolu parselin miras bırakan M.A.T., 441 ada 17 nolu parselin davalı H.T. adlarına kayıtlı iken tevhidi ile 441 ada 21 nolu parselin oluştuğu ve anılan parselin ifraz ve taksim sonucunda 441 ada 22 nolu parselin H.T.,  23 nolu parselin M.A.T. adlarına tescilinden sonra 23 parsel sayılı taşınmazdaki kat irtifakı kurulu 3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13 ve 14 nolu bağımsız bölümlerin ara malik kullanılmak suretiyle davalılar H., H.ve G.T.a temlik edildikleri anlaşılmaktadır.

Davacı, çekişme konusu taşınmazların miras bırakan tarafından ara malik kullanılmak suretiyle yapılan temliklerinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsufi-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 634, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişte miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arsındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın ilk el konumundaki taşınmazları edinenler bakımından yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, ondan sonraki 2. edinenler bakımından taşınmazların temlik tarihlerindeki gerçek değerleri ile akitte gösterilen değerler arasında aşırı değer farkı olduğu, miras bırakanın temlikleri kısa aralıklarla yaptığı, satış bedellerinin de ödendiklerinin belgelerle kanıtlanamadığı, ara malikler ile ilk ve son el konumundaki kişilerin davalı H. ile yakın ilişkiler içerisinde bulundukları, nitekim taşınmazlarında bir çoğunun el değiştirdikten sonra miras bırakanın mal kaçırmak istediği kişilerde toplandığı dosya kapsamı ile sabittir.

O halde, somut bu olgular ve bulgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, sonraki edinenlerin ise, TMK'nun 1024. maddesi delaletiyle 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan, davacı vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının diğer temyiz edenden alınmasına, 06.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3623, Karar No: 2011/2913, Tarih: 09.05.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/3623 E.  ,  2011/2913 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/119407

MAHKEMESİ :(KOZAN) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :13.11.2009 gün ve 34/198

SUÇ : Kasten öldürmek

E.. U..'u kasten öldürmekten sanık M.. M..'nun yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (KOZAN) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.11.2009 gün ve 34/198 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebin derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, yasal savunma şartlarının oluştuğuna ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 27. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen, müdahil vekilinin suç vasfına, tahrikin bulunmadığına vesaireye ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak,

Şüpheli olarak ifadesine başvurulduğunda suçu ikrar eden, yargılama sürecinde olumsuz bir tutum ve davranışına rastlanılmayan, aksine 03.03.2009 tarihli celsede; "durgun, sessiz ve sakin bir kişiliğe sahip olduğu" gözlemlenerek tutanağa geçirilen, maktul tarafından şantaja maruz kalması nedeniyle hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanan, 12-15 yaş diliminde suça sürüklenen çocuk hakkında, dosya içeriği ile örtüşmeyen gerekçe ile TCK 62 maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin sair temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, Sayın Üye S. Z. İ. ve Sayın Üye M. Ü.'in sanık hakkında verilen kararın onanması yönündeki karşı oyları ve ve oyçokluğu ile 09.05.2011 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

5237 sayılı TCK’nun 62. maddesinde aynen şu hükme yer verilmiştir:

“(1) Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası

yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir. (2) Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir. Takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir.”

Kanunda tanımlanan her suçun işleniş şekli ve failleri bakımından farklılıklar arz ediyor olması ve bu farklılıkları önceden kanun koyucunun belirleyemeyecek durumda bulunması nedeniyle takdiri indirim nedenleri kabul edilmiştir.

Kanunda tanımlanan her suçun işleniş şekli ve failleri bakımından farklılıklar arz ediyor olması ve bu farklılıkları önceden kanun koyucunun belirleyemeyecek durumda bulunması nedeniyle takdiri indirim nedenleri kabul edilmiştir.

Maddenin başlığından da anlaşılacağı üzere bu indirim nedenleri, takdiridir. Yargıç gerekçesini göstermek koşuluyla suçun işleniş özelliğine ve failin kişisel durumuna göre takdiri indirim uygulayıp uygulamayacağını değerlendirir.

Hiç kuşkusuz “takdir etme” hukuksal bir kavramdır ve gösterilen gerekçe bağlamında temyiz denetimine tabidir. Yargıç bu takdir hakkını kullanırken gösterdiği gerekçenin hukuk kurallarına ve yasaya aykırı olmaması gerekir. Ancak Yargıtay denetimi bir gerekçe denetimidir. Olayı ve sanığı baştan sona gözlemleyen ve kanıtları değerlendiren yargıcın yerine geçerek yerindelik açısından denetim yapması “yargılamada açıklık ve doğrudanlık ilkesine” aykırılık oluşturur.

Yerel mahkeme yargılama sürecinde edindiği kanıya göre, “suça sürüklenen çocuğun duruşmada gözlemlenen olumsuz kişiliği, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri” gerekçesine dayanarak takdiri indirim nedeni uygulamasına gerek bulunmadığına karar vermiştir. Gösterilen gerekçede hukuka ve yasaya aykırı bir yön yoktur.

Yargılamada sürecin dışında bulunan, dosya üzerinden gerekçe denetimi yapması gereken temyiz mahkemesinin, yerel mahkeme yerine geçerek,”suça sürüklenen çocuk hakkında dosya içeriği ile örtüşmeyen gerekçe ile TCK 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi” gerekçesiyle kararın bozulması, kanımızca yerinde olmamıştır.

Sayın Çoğunluğun yerel Mahkemenin kararının bu nedenle bozulmasına ilişkin görüşüne katılmadık.
Yargıtay — Esas No: 2014/11154, Karar No: 2014/23614, Tarih: 11.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11154 E.  ,  2014/23614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2013/390-2014/20

Davacı, ölüm aylığının kesilmesine ilişkin Kurum iptaline, borçlu olmadığının tespitine, kesilen aylıkların yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı; almakta olduğu ölüm aylığının, eşinden muvazaalı olarak boşandığından bahisle davalı Kurum tarafından kesildiğini beyanla Kurum işleminin iptalini, borçlu olmadığının tespini ve kesilen aylığın yeniden bağlanmasını istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda; davacının babasının 24.12.200 tarihinde vefat ettiği, 1953 doğumlu davacının 23.12.2005 tarihinde boşanma davası açtığı, dilekçesinde eşinin 1993 yılında kendisini ve çocuklarını terk ettiğini belirttiği, davalı eşin davayı takip etmediği, davacının 11.05.2006 tarihli karar ile boşandığı, kararın temyiz edilmemesi nedeni ile 14.07.2006 tarihinde kesinleştiği, davalı Kurum işlemine esas alınan kontrol memuru raporunun dosyada mevcut olmadığı, nüfus müdürlüğünden gelen bilgilere göre davacının 16.06.2007 tarihinde H... Mahallesinde, 30.12.2008 tarihinde Y... Mahallesinde, 10.02.2010 tarihinde B...llesinde ikamet ettiği, en son 21.09.2010 tarihinde H... Mahallesinde önceki adresten farklı adreste ikamet ettiği, davacının eski eşinin ise sadece 21.12.2010 tarihinde İstanbul'da ikamet etmeye başladığı, 05.03.2009 tarihinde davacının B... Mahallesinde su aboneliği bulunduğu ve bu adresteki evin davacının babasına ait olduğu, U.. tarafından davacının eski eşi adına İ.. Mahallesinde, davacı adına da B.. Mahallesinde abonelik bulunduğunun bildirildiği anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56. maddesidir. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 59/2. maddesinde "Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir." hükmü yer almaktadır.

Somut olayda ise; davalı Kurum işlemine esas alınan kontrol memuru raporu dosya arasına alınmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda ise; davalı Kurum işlemine esas alınan kontrol memuru raporu dosya arasına alınmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; kontrol memuru raporunu dosya arasına alarak, söz konusu rapor içeriği gereğince gerekli araştırmaları yapmak, özellikle konrol memuru raporunda beyanı bulunan kişileri dinlemek, beyanlar arasında çelişki bulunur ise bunun nedenini sormak, davalı Kurum tarafından davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı iddia edilen tarihleri kapsayacak şekilde araştırma yapılan adreste birlikte yaşama hususunun bulunup bulunmadığına yönelik olarak zabıta araştırması yaptırmak, yine hem davacının hem de boşandığı eşinin nüfus müdürlüğü tarafından bildidirilen adreslerinde araştırma yaptırmak, davacının ve eski eşinin boşanmadan sonra geçimlerini nasıl sağladıklarını tespit ederek bir işyerinde çalıştıkları bildirilir ise bu işyerinden de zabıta marifeti ile araştırma yaptırarak toplanan deliller ışığında varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştıma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24654, Karar No: 2014/24775, Tarih: 22.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/24654 E.  ,  2014/24775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2013/248-2014/102

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin Rusya ve Arabistan'da bulunan şantiyelerinde çalıştığını, iş bitimi sebebi ile iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacının en son aldığı ücretin 2.500 ABD Doları olduğunu, üç öğün yemek ve konaklama ihtiyacının da davalı tarafından karşılandığını beyanla ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, hafta tatili, genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle zamanaşımı savunmasında bulunarak, davacının müvekkili şirketin işçisi olmadığını, davacının yurt dışında çalıştığı şirketle müvekkili şirket arasında organik bağ bulunmadığını, ayrıca davacının hak ettiği ettiği alacaklarının dava dışı şirket tarafından ödendiğini, buna ilişkin ibranamenin düzenlendiğini beyanla, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tarafça sunulan ibranamelerin matbu ve yabancı dilde hazırlandığı gerekçesi ile değerlendirilmeksizin, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının hesaplanan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının kabulüne, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının reddine karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı avukatı temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacıya dava konusu alacaklar ile ilgili ödeme yapılıp yapılmadığı ve davacının aralıklı önceki dönem çalışmalarının kıdem tazminatına esas sürenin tespitinde nazara alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Kararı kanuni süresi içinde davalı avukatı temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacıya dava konusu alacaklar ile ilgili ödeme yapılıp yapılmadığı ve davacının aralıklı önceki dönem çalışmalarının kıdem tazminatına esas sürenin tespitinde nazara alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca halen yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınmalıdır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Ancak, aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa, önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli sebeplerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemeler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda, işyeri ya da işyerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar kanuni faiziyle birlikte mahsup edilmelidir. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulaması bu doğrultudadır.

Somut olayda, davacının davalı işverene ait işyerlerinde aralıklarla çalıştığı dosya kapsamı itibariyle sabittir. Davalı vekilince dosyaya yabancı dilde hazırlanmış ibranameler, yine yabancı dilde hazırlanmış imzalı makbuzlar sunulmuş, ibranamelerin üzerinde yazılı miktarda kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödendiği savunulmuştur. Davacı vekili söz konusu belgelerin altındaki imzaların müvekkiline ait olduğunu ancak yabancı dilde düzenlendiğinden içeriği anlaşılmadan imzalandığını belirtmiştir. Mahkemece, ibranamelerin yabancı dilde hazırlanmış olması sebebiyle davacı işçi tarafından içeriğinin anlaşılmasının mümkün olmadığından bahisle, anılan ibranameler nazara alınmamıştır. Söz konusu belgeler, yabancı dilde hazırlanmış olmakla birlikte, belge içeriklerinde rakamlar yer almaktadır. Sunulan belgelerle ilgili mahkemece geçerlilik denetimi yapılmalıdır. İşçinin imzasını taşımayan belgelere değer verilmemelidir.

İşçinin imzasını taşıyan, fesihten sonra düzenlenen ve savunma ile çelişmeyen, davaya konu hakların sayıldığı ibranamelere değer verilmeli, salt miktar içermemiş oluşu ibranamenin geçersizliği sonucunu doğurmamalıdır. Miktar içeren ibranameler ise makbuz olarak değerlendirilmelidir.

Davacının aralıklı çalışmalarının her birinin iş sözleşmesinin feshi ile sonlanıp sonlanmadığı belirlenmeli ve bu feshe göre işçiye yasal haklarının ödenip ödenmediği tespit olunmalıdır. Feshe göre işçilik haklarının ödendiği belirlendiğinde, önceki çalışmalarının tasfiye edildiği kabul edilmeli ve tazminat hesabı açısında daha sonraki çalışma süresine eklenmemelidir. Ancak yapılan ödemelerin yasal hakların altında kaldığının anlaşılması halinde yine tasfiye esası benimsenmekle birlikte zamanaşımı defi sebebiyle zamanaşımına uğramamış dönem için belirlenen fark alacaklar, her bir dönem ücretine göre belirlenmeli ve istekler yönünden karar verilmelidir.

İşçinin iş sözleşmesinin feshinde işçilik alacaklarının hiç ödenmediği anlaşıldığında, bu defa aralıklı çalışma süreleri birleştirilmeli ve en son tazminata hak kazanacak şekilde gerçekleşen feshe göre son ücret üzerinden hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, eksik hususlar tamamlanarak bilirkişiden yukarıda belirtilen esaslar dahilinde denetime elverişli rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.