muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4569, Karar No: 2016/3418, Tarih: 24.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/4569 E.  ,  2016/3418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve...haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13/03/2015 tarihli ve 2014/92921 soruşturma, 2015/24951 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine dair... Sulh Ceza Hakimliğinin 25/05/2015 tarihli ve 2015/2348 değişik iş sayılı karar aleyhine ... Bakanlığınca verilen 21/12/2015 gün ve 26747/84644 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/01/2016 gün ve 2015/425909 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

.... Sulh Ceza Hakimliğince, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müştekiye 03/04/2015 tarihinde tebliğ edildiği karara süresinden sonra 06/05/2015 tarihinde itiraz edildiği gerekçesi ile red kararı verilmiş ise de, soruşturmaya ilişkin işlemlerin müşteki adına .... Noterliğinin 25/04/2013 tarihli ve ...yevmine numaralı vekaletnamesi ve bu vekaletnameye istinaden düzenlenen 29/01/2014 tarihli yetki belgesi kapsamında vekil marifeti ile sürdürüldüğü, müşteki vekiline kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 28/04/2015 tarihinde tebliğ edildiği, 06/05/2015 tarihli itiraz dilekçesinin 15 günlük yasal süre içerisinde sunulduğu anlaşılmakla, süresinde yapılan itirazla ilgili olarak esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılmalıdır. Eğer tebligat hem vekile hem de asile yapılmışsa, tebliğe bağlanan hukuki sonuçlar vekile tebliğden itibaren doğar. Buna göre; somut olayda şikâyetçi kendisini vekille temsil ettirdiğine göre; şikâyetçinin müracaatı üzerine başlatılan soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın da şikâyetçinin vekâletname vermek suretiyle seçtiği vekile ya da onun yetkilendirdiği kişiye tebliğ edilmesi gereklidir. Bu bağlamda; şikâyetçi vekilinin 28/04/2015 tarihinde tebellüğ ettiği kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı 06/05/2015 tarihinde yaptığı itiraz süresinde olup; buna karşın kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikayetçiye tebliğ edildiği tarih esas

alınmak suretiyle şikâyetçi vekili tarafından yapılan itirazın süresinde olmadığından reddine ilişkin mercii kararı isabetli değildir.

alınmak suretiyle şikâyetçi vekili tarafından yapılan itirazın süresinde olmadığından reddine ilişkin mercii kararı isabetli değildir.

Bu açıklamalar ışığında; kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliği'nin 25/05/2015 tarihli 2015/2348 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8599, Karar No: 2011/20834, Tarih: 17.10.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/8599 E.  ,  2011/20834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet (sahte fatura kullanmak)

HÜKÜM : 2001 yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, TCK.nun 80, 62 maddeleri gereğince 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

2002 yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, TCK.nun 80, 62 maddeleri gereğince 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

I- Sanık müdafiinin “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık müdafiinin “2001 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 11.11.2004 tarihli 2004/2126 sayılı iddianamesi ile, sanık hakkında suça konu 28.02.2002, 12.04.2002, 19.04.2002, 30.04.2002, 03.05.2002,24.05.2002, 12.07.2002, 19.07.2002, 02.08.2002 ve 15.08.2002 tarihli -10-adet

sahte faturayı kayıtlarına intikal ettirerek kullanmaktan kamu davası açıldığı ve iddianamede tavsifi yapılan bu suçla bağlı kalınarak yargılamaya devamla karar verilmesi gerektiği, sevk ve tavsife göre, “2001 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış dava bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde “2001 takvim yılında sahte fatura kullanmak ” suçundan da mahkûmiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA,17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2016/9273, Karar No: 2017/6625, Tarih: 21.09.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/9273 E.  ,  2017/6625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, yetim aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesildiği tarihten itibaren tekrar ödenmesine, almış olduğu aylıklardan dolayı borçlu olmadığının tespitine, ödenmeyen aylıkların faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı tespit edilen davacının,ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ve yetim aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; Davacı ...’ün eşi ...' dan 02/06/2010 tarihinde boşandığı, 1991 yılında vefat eden babasından dolayı yetim aylığı aldığı, Sosyal Güvenlik Denetmeni tarafından düzenlenen 21/01/2011 tarih ve 2011/19 sayılı rapora göre; davacının boşandığı eşi ile fiilen birlikte yaşadığının tespit edildiği, bu rapora dayanılarak Kurumca 01/07/2010 – 28/02/2011 tarihleri arasında ödenen aylık tutarı ve işlemiş faizinin borç çıkarıldığı,

21/01/2011 tarih ve 2011/19 sayılı Denetmen Raporunda; davacının “....” adresine gidildiği, mahalle muhtarı ....‘ın yazılı ve imzalı ifadesinde; Şükran’ın ... boşandığı tarihten buyana eşiyle birlikte yaşadıkları, çevre sakinleri tarafından halen karı koca olarak bilindikleri, aynı çatı altında yaşadıkları, geçimsizliklerinin olmadığı,henüz yetim maaşını almadığını, beyan ettiği görülmüştür.

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “... boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda hak sahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; "... boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla ... boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla ... boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) ... boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; Davacının 15/11/2006-14/03/2011 arası adresinin eşinin de mernis adresi olan ...” olması, yani davacının 02/06/2010 tarihinde boşandığı göz önüne alındığında, boşanmadan sonra eşiyle aynı adreste kalması, mahalle muhtarı ....‘ın denetmene verdiği yazılı ve imzalı ilk ifadesi (Her ne kadar Mahkemede ifadesini dolaylı olarak değiştirmiş olsa da) hususları birlikte değerlendirildiğinde,davacının ve eşinin, boşandıktan sonra birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/09/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2020/7150, Karar No: 2020/10949, Tarih: 17.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/7150 E.  ,  2020/10949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamı, temyiz dışı katılan ...’ın 09/05/2016 tarihli beyanı ve tanık ...’ın 11/04/2016 tarihli beyanlarına göre sanık ...’in, katılan ...’e tabak fırlatarak yüzde sabit iz meydana gelecek şekilde yaralanmasına neden olduğu ve fakat bu konuda açılmış bir kamu davasının bulunmadığı anlaşılmış ise de; zamanaşımı süresince her zaman bu konuda soruşturma yürütülerek kamu davası açılabileceği düşünülmüştür.

1)Sanık ... hakkında katılan sanık ...’a karşı “Hakaret” suçundan verilen “ceza verilmesine yer olmadığı”na yönelik karara karşı temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Katılan sanık ... hakkında ...’a karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Katılan sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK’nin 86/1. ve 86/3-e maddesi gereği belirlenen “1 yıl 6 ay” hapis cezasının, aynı Kanun’un 87/1. maddesi gereği (1) kat artırımı sırasında, Teslime hakkında Adli Tıp Kurumu Isparta Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 27.11.2015 tarihli raporda mezkur yaralanmanın sadece hayati tehlikeye neden olduğunun belirtildiği, TCK’nin 87. maddesi kapsamında başkaca nitelikli halin bulunmadığı göz ardı edilerek, sanığın eylemi neticesinde Teslime’nin hem hayati tehlike geçirdiği hem de yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olduğundan bahisle TCK’nin 87/1-c, d maddelerinin uygulandığı anlaşılmış ise de; TCK’nin 86/1. maddesi gereği belirlenen temel cezanın alt sınırdan takdir kılınması nedeniyle bu husus sonuca etkili görülmeyen, mahallinde telafisi mümkün yazım hatası olarak kabul edildiğinden;

Sanık hakkında kasti suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmiş olması, infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 17/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6238, Karar No: 2008/3765, Tarih: 20.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/6238 E.  ,  2008/3765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.11.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \*davalı kocanın 30.05.2006 tarihli oturumda nafaka ve maddi tazminat miktarını kabul etmiş bulunmasına göre davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kusur dereceleri ve özellikle kişilik haklarına saldırı niteliğindeki olaylar dikkate alınarak \*kadın yararına hükmolunan manevi tazminat çoktur.

\* Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Borçlar Kanununun 44. ve 49. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK.174/2) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.20.03.2008 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2018/4033, Karar No: 2018/12887, Tarih: 05.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4033 E.  ,  2018/12887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Davanın Reddi

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

O Yer Cumhuriyet savcısının 28/11/2017 gününde verilen hükme yönelik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen bir aylık süre geçtikten sonra 24/01/2018 tarihli temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında 06.02.2011 tarihinde 63 nolu orman bölmesinden ağaç kesme eylemiyle ilgili suç tutanağı düzenlendiği, 03.04.2011 tarihinde ise 53-a nolu orman bölmesinden alındığı tespit edilen orman emvalini naklederken yakalanması üzerine suç tutanağı düzenlendiği, sanık hakkında farklı zamanlarda gerçekleştirdiği, farklı eylemleri nedeniyle iki farklı suç isnadı yapılarak kamu davası açıldığı ve sanığın ağaç kesme eylemiyle ilgili olarak hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün Dairemizce onandığı, kaçak emval nakletme eylemiyle ilgili hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün Dairemizce ön ödeme kurumunun değerlendirilmesi açısından bozulduğunun anlaşıldığı; bu doğrultuda sanığın 03.04.2011 tarihli suç tutanağına konu kaçak orman emvali nakletmek eylemiyle ilgili olarak ön ödeme prosedürü gerçekleştirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın kaçak orman emvali nakletme eyleminin TCK'nun 44. maddesi gereği daha ağır cezayı gerektiren ağaç kesme eylemi kapsamında kaldığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3966, Karar No: 2023/6811, Tarih: 27.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/3966 E.  ,  2023/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/114 Esas, 2023/296 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yurt dışında birçok ülkede yatırılan paraların istenildiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranda faiz verileceği garantisi ile müvekkilinin davalı tarafa para verdiğini, ancak ödenen paranın bir türlü geri alınamadığını ileri sürerek taraflar arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine ve ödenen paranın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; husumet, zamanaşımı ve hak düşürücü süreden davanın reddi gerektiğini, şirkete sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.07.2018 tarihli ve 2016/444 E., 2018/511 K. sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.12.2020 tarihli ve 2019/105 E., 2020/1268 K. sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 20.12.2022 tarihli ve 2021/3931 E., 2022/9261 K. sayılı kararıyla davanın zamanaşımından reddi gerektiğine işaret edilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla davanın zamanaşımı süresinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri