muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13853, Karar No: 2024/545, Tarih: 24.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13853 E.  ,  2024/545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2901 E., 2023/2943 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 36. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/386 E., 2021/213 K.

Taraflar arasındaki iş kazasının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait işyerinde çalışırken 17.02.2017 tarihinde geçirdiği sağ dizinde menisküs yırtılması olayının iş kazası olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının davalı şirkette 16.12.2016 tarihinde beton pompa yağcısı olarak işe başladığını, 2017 yılı Mart ayında çalışması sırasında ayağını burktuğu, ve dizinde ağrı olduğundan bahisle şirket yetkililerine müracat ettiğini, Özel .... Hospital muayene ve ilaç tedavisi sonrasında ağrılarının devam ettiğini beyan etmesi üzerine Özel ..... Hastanesine götürüldüğünü, dizinde menisküs zedelenmesi tespit edildiğini ve önerilen cerrahi operasyon bedelinin işveren şirket tarafından karşılandığını, istirahat süresi bitmesine rağmen iş başı yapmadığını olayın davacının uymakla yükümlü olduğu iş sağlığı ve güvenliği kurallarına uymayarak kendi ihmal ve kusuru neticesinde gerçekleştiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili, davanın görevsiz mahkemede açıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 17.02.2017 günü davalı işveren .... Çimento Hazır Beton Nakliyat İnş. Tur. Ak. San. Tic. A. Ş. ünvanlı işyerinde hizmet akdiyle bağlı çalışmakta olan ve de pompa yağcısı olarak görev yapan ...’in yerden yaklaşık 1,5 - 2 metre yükseklikteki pompanın üzerinden atlayarak inmesi sonucu sağ dizinden kazalanması biçiminde meydana gelmiş olduğu şeklinde olay kabul edilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili, olayın iş kazası olmadığını, davanın Kurum kayıtlarına eş değer nitelikte resmi belge ve deliler ile ispatlanması gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili, olayın iş kazası olmadığını, davanın Kurum kayıtlarına eş değer nitelikte resmi belge ve deliler ile ispatlanması gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı şirket vekili, olayın iş kazası olmadığını, olayın davacının iş sağlığı ve güvenliği kurallarına uymayarak kendi ihmal ve kusuru neticesinde gerçekleştiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davalı işveren nezdinde geçirdiği kazanın iş kazası oluğuna yönelik İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğunun kabulü ile istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının yaralanması ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, hastane kayıtları, dinlenilen tanığın beyanı ile dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35705, Karar No: 2016/23128, Tarih: 07.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/35705 E.  ,  2016/23128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suça konu ağaçları tarla açmak amacıyla kesen sanık hakkında ayrıca 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91/1-4. maddesine aykırılık suçundan da kamu davası açılması olanaklı görülmüştür.

Sanığın işlemiş olduğu ağaç kesme suçu nedeniyle, zamanaşımı süresi içinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 07/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8135, Karar No: 2012/179, Tarih: 11.01.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/8135 E.  ,  2012/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın VUK. 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 43/1, 62, 51. mad göre erteli 18 ay 22 gün hpc

2003 ve 2004 takvim yıllarında birden fazla “sahte fatura kullanılması” nedeniyle sanık hakkında her takvim yılı içinde işlenen suçlar için ayrı ayrı ceza tayin edilip zincirleme suç hükümleri gereğince arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliği ile katılan idare lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti takdir edilmesi yerine dilekçe yazım ücreti tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış 2004 takvim yılında birden fazla sahte fatura kullanılması ve her iki takvim yılı için tek hüküm kurulmuş olması karşısında; tebliğnamenin 1 ve 2. bendlerindeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın temyizin reddine ancak:

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun ilgili tüm hükümleri somut olaya ayrı ayrı uygulandığında 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesindeki artırım oranı, 647 sayılı Yasanın 6 ve 765 sayılı TCK.nun 95/2. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, deneme süresi içerisinde suç işlenmemesi halinde “cezası tecil edilmiş olan mahkumiyetin esasen vaki olmamış sayılması” nedeniyle uygulama koşulları ve sonuçları itibariyle 647 sayılı Yasanın açıkça sanık lehine olduğu cihetle, 5237 sayılı Yasa ile yapılan uygulamanın sonucu itibariyle aleyhe olacağı gözetilmeden anılan Yasa hükümleri lehe kabul edilerek, uygulamalı karşılaştırma da yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 2. paragrafında yer alan “TCK.nun 43/1. maddesi” ibaresi çıkartılıp yerine 765 sayılı “TCK.nun 80. maddesinin” ilavesi ve mahkemenin takdiri uygulaması da gözetilerek; 18 ay temel hapis cezasından aynı aynı madde uyarınca 1/6 oranında arttırım yapılarak 21 ay hapis cezası ile cezalandırılması, 3. paragrafındaki “5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi” ibaresi çıkartılıpyerine 765 sayılı TCK.nun 59/2. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 17 ay 15 güne indirilmesi, 5. paragrafındaki “5237 sayılı TCK.nun 51/1. maddesi” ibaresi çıkartılıp yerine “647 sayılı Yasanın 6. maddesi” ibaresinin eklenmesi, 5237 sayılı TCK.nun 51/3 ve 51/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin 6 ve 7. paragrafların tamamının hükümden çıkartılması suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4304, Karar No: 2014/7551, Tarih: 17.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4304 E.  ,  2014/7551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.04.2012 gün ve 2011/10-2012/134 sayılı kararı onayan Daire’nin 04.12.2013 gün ve 2013/15013-2013/22062 sayılı kararı aleyhinde davalı MEB vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince davalı... İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü’ne bağlı okulun onarımı nedeniyle, bu okulun öğrencilerinin başka okullara taşınması işinin yapıldığını, taşıma işi başladıktan sonra davalı Milli Eğitim Müdürlüğü'nce ihalenin yapıldığını ve yapılan ihaleyi müvekkilinin kazanarak 14.11.2007 tarihinde davalılarla müvekkili arasında kati sözleşmenin imzalandığını, ancak ihalenin taşıma işinin başlamasından önce yapılması gerektiği belirtilerek davalılarca müvekkilinin hak edişinin ödemediğini, müvekkilince 19 Ekim-15 Kasım 2007 tarihleri arasında yapılan öğrenci servis işinden günlük KDV hariç 2.030 TL’den 38.570 TL alacağa hak kazanıldığı, ayrıca okulun zamanında hizmete girememesi nedeniyle 11 gün daha servis işine devam edildiğinden bu süre için de KDV hariç 22.330 TL olmak üzere davalılardan toplam 65.772 TL alacağının bulunduğunu, ihalenin geç yapılmasından müvekkilinin sorumluluğu ve kusurunun olmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 7.000 TL alacağın 03.12.2007 ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, bozma sonrası davalı MEB yönünden talebini toplam 37.655.60 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı ... vekili, talep edilen servis ücretinin velilerden veya davacıya ihaleyi verme sözünü veren ilgili idarecilerden tahsilinin gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Milli Eğitim Bakanlığı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece uyulan Dairemiz bozma ilamına göre taraflar arasında kurulan hukuksal ilişkinin davacı ile davalılardan MEB... İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü arasında olduğu, davalı ...’nin davacıya karşı sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle, davalı ... yönünden davanın reddine, davalı Milli Eğitim Bakanlığı aleyhine açılan davanın ıslah dilekçesi ve bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne, 19.10.2007-15.11.2007 tarihleri arası ihaleli dönem için 38.570 TL, 16.11.2007-30.11.2007 tarihleri arası ihalesiz dönem için 2.000 TL olmak üzere toplam 40.570 TL taşıma bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte bu davalıdan tahsiline, dair verilen karar davalı MEB vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.12.2013 tarihli kararı ile onanmıştır. .../....

Davalı MEB vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalı MEB vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı MEB vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı MEB vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, karar düzeltme isteyen davalı MEB harç ve cezadan muaf olduğundan harç ve ceza alınmasına mahal olmadığına, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22518, Karar No: 2015/42965, Tarih: 16.09.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/22518 E.  ,  2015/42965 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/373585

MAHKEMESİ : Mersin 1.Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

NUMARASI : 2010/579 (E) ve 2011/373 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanık Hakan'ın, mağdura yanındaki bıçağı 15-TL'ye satmak istediği, mağdurun ise, 5-TL parasının olduğunu, onunla da berbere gideceğini söyleyerek, bıçağı satın almak istemediği, bunun üzerine sanığın bıçak çekerek, 'o zaman bana haraç vereceksin, o parayı bana vereceksin' dediği, sanığın özgülenen amacının mağdurun üzerinde bulunan paranın tamamını almak olduğu, bu sebeple TCK'nın 150/2. maddesinin uygulama koşulları oluşmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu konuda bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. B.. savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15017, Karar No: 2014/18710, Tarih: 12.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/15017 E.  ,  2014/18710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 28.12.2001 tarihinde diğer sanıktan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.