muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15151, Karar No: 2019/1842, Tarih: 11.03.2019

Söz konusu Onama kararı üzerine mahkemece; 12/07/2017 tarihli ek karar ile görevsizlik kararının 06/01/2015 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme tarihinden itibaren 2 haftalık süre içerisinde taraflarca dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi talebinde bulunulmadığı gerekçesiyle, davanın HMK' nın 20. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş; iş bu hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) 6100 sayılı HMK'nın görevsizlik veya yetkisizlik kararı üzerine yapılacak işlemler başlıklı 20.maddesine göre; ''Görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi hâlinde, taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihten, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerekir. Aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilir.''

Aynı Kanunun 372. maddesine göre de; " Yargıtayın bozma kararları ile onama kararları mahkeme yazı işleri müdürü tarafından derhâl taraflara tebliğ edilir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda; Mahkemece verilen 16/02/2016 tarihli görevsizlik kararının, Dairemizin 31.05.2017 tarih ve 2016/18204 E.- 2017/8668 K. sayılı ilamı ile onandığı, Onama kararının davacı vekiline 10/07/2017 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekilinin 11/07/2017 havale tarihli dilekçesi ile süresinde dosyanın görevli ve yetkili ... Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesini talep ettiği; mahkemece, karar düzeltme yolunun kapalı olduğu belirtilerek hükmün 31/05/2017 tarihinde kesinleştiği belirtilmesine rağmen, bu kez 12/07/2017 tarihli ek karar ile hükmün 06/01/2015 tarihinde kesinleştiği kabul edilerek, kesinleşme tarihinden itibaren 2 haftalık yasal sürede taraflarca gönderme talebinde bulunulmadığından bahisle davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacı vekilinin süresi içinde, HMK'nın 20. maddesine uygun olarak, dosyanın görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesi isteminde bulunduğu kabul edilerek, dosyanın görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesi gerekirken, ek karar ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HMUK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1699, Karar No: 2018/7729, Tarih: 10.12.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/1699 E.  ,  2018/7729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nin 150.maddesinin 2.fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığı"nın 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın yakınana bıçak gösterip 40 TL parasını zorla aldığının anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı halde aynı yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun, silahtan sayılan bıçak ile işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın cezasından 5237 sayılı TCK'nin 109/3. maddesinin (a) bendi gereğince arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/561, Karar No: 2021/2719, Tarih: 05.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2017/561 E.  ,  2021/2719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05.04.2021 tarihinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden oy birliğiyle, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm açısından ise başkan vekili ... ile üye ...'un karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy) (Karşı Oy)

KARŞI OY

Olayın oluşumunda ve kabulünde, Sayın Çoğunluk ile aramızda ihtilaf bulunmamaktadır. Dairemizce de oluşa uygun olduğu değerlendirilen mahkemenin kabulüne göre, 54 yaşındaki sanığın, ağır derecede zeka geriliği bulunan 30 yaşındaki mağdur ile cami tuvaletinde cinsel ilişkiye girdikleri sabittir.

(Karşı Oy) (Karşı Oy)

KARŞI OY

Olayın oluşumunda ve kabulünde, Sayın Çoğunluk ile aramızda ihtilaf bulunmamaktadır. Dairemizce de oluşa uygun olduğu değerlendirilen mahkemenin kabulüne göre, 54 yaşındaki sanığın, ağır derecede zeka geriliği bulunan 30 yaşındaki mağdur ile cami tuvaletinde cinsel ilişkiye girdikleri sabittir.

Mahkeme sabit kabul edilen bu olay nedeniyle sanığın TCK'nın 102/2, 102/3-a ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Sayın çoğunlukla aramızdaki görüş ayrılığı, zeka geriliği bulunan mağdurenin kendisine karşı herhangi bir cebir, şiddet ve tehdit uygulanmaksızın cinsel ilişkiye girmesi durumunda, TCK'nın 102/2. maddesi uyarınca, rızasına itibar edilemeyecek olması yanında, aynı zamanda TCK'nın 102/3-a. maddesi uyarınca, "suçun beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olan kimseye karşı işlenmesi" nedeniyle artırım yapılıp yapılmayacağı hususudur. TCK'nın sisteminde cinsel saldırı suçu (m. 102) ilgilinin rızası hilafına işlenebilecek bir suç olarak formüle edilmiştir. Dolayısıyla cinsel saldırı suçunun oluştuğundan bahsedilebilmesi için cinsel arzuları tatmine yönelik olarak gerçekleştirilen fiile muhatap olan kişinin buna rıza göstermemesi, onun rızası hilafına bu fiilin gerçekleştirilmiş olması gerekmektedir. Buna göre, ilgilinin rızası, bir fiilin cinsel saldırı olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği noktasında belirleyici bir özelliğe sahiptir. Fiili şekillendiren bir özellik taşıdığından, ilgilinin rızası tipik bir cinsel saldırının varlığından bahsedilmesi için bulunmaması gereken (tipikliğin olumsuz unsuru) bir unsur olarak karşımıza çıkmaktadır (tipikliği kaldıran rıza). Tipikliği kaldıran bir rızanın bulunması halinde fiil suç teşkil etmeyecektir. Tipikliği kaldıran rızanın fiili tüm hukuk düzeni bakımından hukuka uygun hale getirip getirmediği ayrı bir konudur. Fiil tipe uygun olmadığı için, böyle bir fiilin hukuka uygun olup olmadığı ile ceza hukuku ilgilenmeyecektir. Zira hukuka aykırılık unsuru suçun analizinde tipe uygunluğun belirlenmesinden sonra ele alınmaktadır.

İlgilinin rızası cinsel saldırı suçu bakımından tipikliği kaldıran bir etkiyi gösterebilmesi için; ilgilinin rıza göstermeye ehil olması, rıza çerçevesinde hareket eden kişinin rızanın sınırı aşmayacak şekilde hareket etmiş olması, rızasının fiilin icrasından önce açıklanmış olması gerekmektedir.

İlgilinin rızası cinsel saldırı suçu bakımından tipikliği kaldıran bir etkiyi gösterebilmesi için; ilgilinin rıza göstermeye ehil olması, rıza çerçevesinde hareket eden kişinin rızanın sınırı aşmayacak şekilde hareket etmiş olması, rızasının fiilin icrasından önce açıklanmış olması gerekmektedir.

Hukukumuz da 15 yaşından küçük çocuklar ile ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunanların (akıl hastaları) ayırt etme güçlerinin bulunmadığı bu nedenle bunların rızalarına itibar edilemeyeceği kabul edilmektedir. Cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar yönünden 15 yaşından küçük çocuklar için TCK'nın 103. maddesinde özel düzenlemeler yapılmıştır. Ancak, akıl hastaları için özel bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle 18 yaşından büyük akıl hastalarına karşı işlenen ve suç oluşturan eylemler TCK'nın 102. maddesi kapsamında değerlendirilmektedir. TCK'nın 102. maddesinin 1. fıkrasındaki suçun oluşması için kişinin rızasının bulunmaması gerekir. Rıza suçu tipik hale getiren unsurdur. Rızanın bulunması tipikliği ortadan kaldırır. Doktrinde ve uygulamada akıl hastalarının rıza ehliyetlerinin bulunmaması nedeniyle akıl hastalarına karşı işlenen eylemlerde zor, cebir, şiddet ve tehdit bulunmasa bile rıza ehliyetinin yokluğu nedeniyle TCK'nın 102. maddesindeki suçun oluşacağı kabul edilmektedir. Bu durumda akıl hastalığı doğrudan suçun oluşumuna neden olmaktadır. Yani akıl hastalığı nedeniyle rıza kabul edilmediği için suç tipik hale gelmekte ve suçun unsurları itibariyle oluştuğu kabul edilmektedir.

Kanunun 102/3-a. madde ve fıkrasında beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak kişiler tanımlamasında beden bakımından kendini savunamayacak kişilere karşı işlenen rıza dışı eylemlerin cezasının artırıldığı ve bu konuda herhangi bir tartışmanın bulunmadığı açıksa da ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olanlar açısından bizatihi ruh sağlığının varlığı hususu suçun oluşumuna neden olduğundan, çifte değerlendirme sonucu doğurmaktadır yani akıl hastalığı nedeniyle hukuken geçerli rıza kabul edilmediğinden, akıl hastalığı hem suçun oluşumunu sağlamakta hem de cezayı artıran bir neden olarak kabul edilmektedir. Bu durumun sorunlu olduğu gayet açıktır.

Ruh bakımından kendini savunamayacak olan kişi akli melekelerinin eksiklikleri nedeniyle acz içinde olduğundan kendini idare edecek durumda değildir. Kendi hakkında rasyonel kararlar alamadığı, doğruyu yanlıştan ayırt edemediği için rıza ehliyetinin bulunmadığı kabul edilir ve rızasına hukuken itibar edilmez. Bu kişiler Medeni Kanunun 13. maddesine göre de ayırt etme gücüne sahip olmayan kişilerdir ve fiil ehliyetleri bulunmamaktadır. TCK'nın 102/3-a. maddesinde düzenlenen beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı eylemin gerçekleştirilmesi halinde cezanın artırılmasının nedeni beden ve ruh sağlığı bakımından kendini savunamayacak durumda olan kişilerin bu acziyetlerinin vermiş olduğu kolaylık nedeniyle eylemin gerçekleştirilmesi halinin ahlaki kötülüğünden dolayıdır. Ancak, aynı neden yani ruh bakımından kendini savunamayacak dolayısıyla rıza ehliyeti olmayan birine karşı zor kullanılmadan işlenen suçta ayrıca cezadan artırım yapılması sonucunu doğurmaktadır. Yani bir kimseye mağdurun akıl hastası olması nedeniyle suçun tipik hale geldiğinden bahisle ceza verdikten sonra yine aynı nedenle cezayı artırma yoluna gidilmektedir ki bu Ceza Hukukunun temel prensiplerine aykırı olduğu gibi normun düzenleniş şekline ve çocuklar hakkında düzenlenen TCK'nın 103. maddesindeki düzenlemeyle çelişki oluşturmaktadır.

Şöyle ki kanun koyucu 15 yaşından küçük çocuklara yönelik eylemlerde onların hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenen suçlar ile onlara karşı cebir, tehdit ve silahla işlenen suçlar hakkında ayrım yapmış ve zorla işlenen eylemlerin cezasını artırmıştır. Akıl hastaları için böyle bir ayrımın olmadığının kabulü düzenlemenin mantığına aykırılık oluşturur. 18 yaşından büyük akıl hastaları için de eylem hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenmişse yani suç zorla işlenmemişse artık bu nedenle TCK'nın 102/3-a. madde ve fıkrasındaki artırım hükmü uygulanamaz. Bu durumda sadece TCK'nın 102/1 ya da 2. fıkranın uygulanmasıyla yetinilir.

Bunun yanında eylemlerin kötülüğü ve ağırlığı ile orantılı ceza düzenlemesi açısından da her iki maddenin karşılaştırılması halinde farklı yorumun ceza adaletine aykırı olduğu açıkça görülmektedir. Bu kapsamda 13 yaşında bulunan akıl hastası bir çocuğa karşı cebir, tehdit ya da silah kullanılmadan gerçekleştirilen eylemlerde faile verilecek ceza 16 yıl olurken, (çünkü çocuklar açısından akıl hastalığı artırımı bulunmamaktadır). 30 yaşında; daha önce evlenmiş, boşanmış bir kaç çocuğu bulunan fakat hafif-mental reterde olan ve bu nedenle ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı gerçekleştirilen eylem hakkında TCK'nın 102/3-a. madde ve bendinin uygulanmasıyla asgari 18 yıl ceza verilmesi gerekecektir. Yani akıl hastası 13 yaşındaki bir çocuğa karşı işlenen cinsel istismar suçunun cezası 16 yıl, 18 yaşını tamamlamış ancak akıl hastası kişiye karşı aynı suçun işlenmesi halinde suçun cezası 18 yıl olacaktır. Bu ceza orantısız olduğu gibi ceza adaletine de uygun değildir. Dolayısıyla kanun koyucunun TCK'nın 102. maddesinde ki düzenlemede muradının cebir, tehdit olmadan yani zor kullanılmadan gerçekleştirilen eylemler yönünden sadece TCK'nın 102. maddesinin 1 ve 2. fıkrasının uygulanması eylemin zor kullanılarak gerçekleştirilmesi halinde ise aynı maddenin 3-a fıkrasının uygulanması yönünde olduğu açıktır.

Bu açıklamalar ışığında akıl hastası olup yani kendisini ruh bakımından koruyup kollayamayacak kişiye karşı cebir veya tehdit veya zorlama olmaksızın eylemin gerçekleştirilmesi halinde TCK'nın 102/3-a madde, fıkra ve bendinin uygulanmasının, aynı nedenin hem suçun unsuru hem de cezayı artırıcı neden olarak kabul edilmek suretiyle çifte değerlendirme yasağına aykırı olması, bunun yanında kanun sistematiğine aykırı olduğu gibi TCK’nın 2. maddesinde düzenlenen geniş yorum yasağına ve TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen adalet ve kanun önünde eşitlik ilkelerine aykırılık oluşturması nedeniyle hükümde TCK'nın 102/3-a. maddesiyle artırım yapılamayacağı görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun kararın onanmasına yönelik görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/12150, Karar No: 2023/4144, Tarih: 06.07.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/12150 E.  ,  2023/4144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/371 E., 2017/462 K.

HÜKÜM/KARAR : Asıl Davada da Birleşen Davada da Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki asıl dava kesinleşen tahdide dayalı tapu iptali ve tescil, birleşen dava orman kadastrosuna itiraz davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Kapatılan 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; hem asıl hem birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında; ... İli, ... İlçesi, ... Köyü çalışma alanında bulunan dava konusu 1504 parsel sayılı taşınmaz, 1952 ve 1954 tarihli tapulara istinaden, ... yolu vasfı, 63.600 m2 yüzölçümü ile asıl dosya davalısı-birleşen dosya davacısı Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları (TCDD) adına tespit edilmiş ve tutanak itirazsız 11.08.1987 tarihinde kesinleşmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışması sırasında dava konusu 1504 parsel sayılı taşınmaz, demiryolu vasfı ve 80.517,39 m2 yüzölçümü ile işlem görmüştür.

3. Asıl davada davacı ... İdaresi vekili, dava konusu 1504 parsel sayılı taşınmazın büyük çoğunluğunun Devlet ormanı olarak tespit görmesi ve bu tespitin kesinleşmesi sebebiyle yapılacak olan bilirkişi incelemesi neticesinde taşınmazın orman olarak tespit edilecek kısmının kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

4. Birleşen davada davacı TCDD vekili, dava konusu 1504 parsel sayılı taşınmazın yapılan orman kadastrosu çalışmaları neticesinde büyük çoğunluğunun devlet ormanı olarak tespit gördüğünü ancak bu tespitin hatalı olup, dava konusu taşınmazın ...-...-...-Bandırma demiryolu güzergahında olduğunu, istimlak sınırları içinde bulunduğunu, orman olmadığını belirterek, Devlet ormanı olarak yapılan tespite itiraz ederek bu tespitin iptalini istemiştir.

II. CEVAP

Asıl davada davalı TCDD vekili, birleşen davada davalı ... İdaresi vekili davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Asıl davada davalı TCDD vekili, birleşen davada davalı ... İdaresi vekili davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 06.06.2013 tarihli ve 2011/554 Esas, 2013/205 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, ... İli, ... İlçesi, ... Beldesi 1504 parsel sayılı taşınmazın kadastro teknisyeni bilirkişiler tarafından düzenlenen 01.05.2013 tarihli raporda 39.694,34 m2 olarak ve (A1) olarak gösterilen kısım ile 2.457,14 m2 ve (A2) olarak gösterilen kısımların tapu kaydının iptali ile orman niteliği ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 25.02.2014 tarihli ve 2013/10826 Esas, 2014/2418 Karar sayılı kararıyla, birleşen orman kadastrosuna itiraz davası hakkında karar verilmediği gibi, TCDD nin karşı davacı olarak karar başlığında gösterilmediği belirtilerek, davacı ... İdaresinin davası olan tapu iptali ve tescil davası yönünden tahdide itiraz davası göz önünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmesi gereğine değinilerek bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hem asıl hem birleşen davanın kısmen kabulüne, birleşen davada 10.07.2017 tarihli teknik bilirkişi raporunda ve ek no:1'de sunulan krokide B1, B2, B3, A3 olarak gösterilen kısımlar yönünden davanın kabulüne, bu kısımların orman tahdit sınırları dışına çıkarılmasına, A1 ve A2 yönünden davanın reddine; asıl davada aynı rapor ve krokide A1 ve A2 olarak gösterilen kısımlar yönünden davanın kabulüne bu kısımların tapusunun iptali ile son parsel numarası verilmek suretiyle orman vasfı ile Hazine adına tesciline, B1, B2, B3 ve A3 yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Asıl davacı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde, hükme esas alınan raporun eksik olup, taşınmazın tamamının orman sayılan yerlerden olduğunu, taşınmazın tamamına yönelik davanın kabulü gerektiğini ileri sürerek ve resen belirlenecek nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Asıl davacı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde, hükme esas alınan raporun eksik olup, taşınmazın tamamının orman sayılan yerlerden olduğunu, taşınmazın tamamına yönelik davanın kabulü gerektiğini ileri sürerek ve resen belirlenecek nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2. Birleşen davacı TCDD vekili temyiz dilekçesinde, davacının talebinin açık olmadığını, rapora itirazlarının dikkate alınmadığını, dava konusu 1504 parselin müvekkili Kurum tarafından üçüncü kişilerden kamulaştırılarak, bedeli ödenerek alındığını, taşınmazın çevresindeki orman dokusunun şevlerde toprak kaymasını önlenmek amacıyla korunduğunu, eski hava fotoğraflarında görülen ağaç ve bitki dokusunun müvekkili Kurum tarafından erozyonla mücadele için yapılan ağaçlandırma çalışması sonucu oluştuğunu, dava konusu 1504 parselin ...-...-...-Bandırma demiryolu güzergahinda olup tren seferlerinin yapılması, hattın bakım ve oranımlarının yapılarak işletmeye uygun halde tutulması yeni hat yapımına başlanması için büyük önem taşıdığını belirterek, resen belirlenecek nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kalıp kalmadığı, orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Asıl dava kesinleşen tahdide dayalı tapu iptali ve tescil, birleşen dava ise orman kadastrosuna itiraz niteliğinde olup, İlk Derece Mahkemesince yapılan inceleme sonucu hem asıl hem birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Parsel sorgu uygulaması ve UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede, İlk Derece Mahkemesince karar verildikten sonra 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a bendi uyarınca yapılan yenileme çalışmasında dava konusu 1504 parsel 63.600 m2 yüzölçümünde iken, 80.517,39 m2 yüzölçümü ile işlem görmüştür.