muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5348, Karar No: 2022/9726, Tarih: 23.06.2022

3. Kararın davalı kurum tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince “Mahkemece hükme esas alınan 02.04.2018 tarihli bilirkişi raporunda davacının vergi kaydı bulunmayan ve primleri ödenmiş olan 21.02.1984 ile 09.10.1991 tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalı kabul edilmesi gerektiği kabul edilmişse de, 1479 sayılı Kanunda, 506 sayılı Kanunun 79. maddesine paralel geçmişe yönelik sigortalılık tesciline imkan veren yasal düzenleme bulunmadığından anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesinin ilgiliye zorunlu sigortalılık hakkı kazandırmayacağı, ancak ödemelerin icra takibi sonucu gerçekleştiği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında yatırıldığı hallerde, Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralları çerçevesinde, Kurumun geçmişe yönelik prim borçlarını tahsil edip uzun süre nemalandırmasından sonra, anılan döneme yönelik sigortalılığın iptalinin iyiniyetle bağdaşmayacağı gözetilerek, geçmişe yönelik prim ödemelerinin kapsadığı sürenin sigortalılık süresi olarak kabulünün gerekeceği, 21. Hukuk Dairesinin 02.03.2017 tarih ve 2016/13107 esas ve 2017/1589 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma bulunması şartıyla vergi kaydının zirai kazanca dayalı olması 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığa engel teşkil etmeyeceği 20.04.1982 ile 21.03.2000 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur prim borçlarının 4247 sayılı af Yasası kapsamında Kurumca tahsil edilmesi karşısında davanın kabulüne dair mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı” gerekçesi ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

4. Kararın temyizi üzerine çoğunluk görüşü ile “Davacının 10.10.1991-20.3.2000 dönemindeki esnaf bağ-kur sigortalılığının; davacı tarafından Delice Mal Müdürlüğünden alınan gerçeğe aykırı bilgiler içeren belgeye dayanılarak oluşturulduğu, davacının esnaf bağ-kur sigortalılığına sebep olan nakliyecilik vergi kaydının gerçekte 1986’da sona erdiği halde; gerçek dışı olarak 20.3.2000 itibariyle devam ettiğinin bildirildiği, suç duyurusu üzerine açılan ceza davalarında; nitelikli dolandırıcılık suçunun zamanaşımından düşmüş, resmi evrakta sahtekârlık ve resmi kurumlar zararına dolandırıcılık suçundan açılan ceza davası ise delil yetersizliğinden beraatlerine karar verilmişse de ceza davalarında belgenin gerçeğe uygun olduğu yönünde, maddi bir tespit yapılmadığı, söz konusu belgenin gerçeğe aykırı olduğunun ise açık olduğu, ceza davalarında maddi olaya ilişkin tespit yapılmadığından, hukuk mahkemesi yönünden bağlayıcı olmayacağı, davacıya verilen 1991-2000 dönemine ilişkin esnaf bağ-kur sigortalılığı gerçek ve fiili çalışmaya dayalı olmadığı, davacının gerçeğe aykırı bilgi içeren belgeye dayanarak sigortalılık kazandığından bu döneme ilişkin sigortalılığın, Kurum tarafından iptalinin hukuka uygun olduğu, kurumca, aylık tahsisi yapıldıktan sonra usulsüzlük tespit edildiği ve sigortalılık süresi ile yaşlılık aylığının iptal edildiği, gerçekten bu dönem içinde davacının esnaf bağ-kur sigortalısı olmasını gerektirecek nitelikte vergi kaydı olmadığı gibi nakliyecilik oda kaydının da 1983’de sona erdiği, ayrıca 29.3.1995-29.12.1998 tarihlerinde ve 1.1.1999-4.5.2004 tarihleri arasında biçerdöver işletmesinden zirai nitelikte vergi kaydı da bunu doğruladığı, davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

5. 6098 sayılı yeni TBK. 74.maddesine göre “Hâkim, zarar verenin kusurunun olup olmadığı, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hakkında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle bağlı olmadığı gibi, ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla da bağlı değildir. Aynı şekilde, ceza hâkiminin kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı da, hukuk hâkimini bağlamaz.” Hükme göre eğer suçun işlendiğine veya işlenmediğine ilişkin ceza mahkemesinin kesin bir kararı varsa, hukuk hakimi bu karara uyacak; böyle bir karar yoksa veya kanıt yetersizliği nedeniyle ya da suç kastı bulunmadığı gerekçesi ile aklama (beraat) kararı verilmişse, hukuk hakimi, haksız eylemin suç niteliğini doğrudan araştıracaktır. Ancak bunun içinde hukuk mahkemesi dosyasında eylemin haksız olduğuna ilişkin deliller bulunacaktır. Kısaca ceza mahkemesinin delil yetersizliğinden beraat kararı veya düşme kararı hukuk hakimine aksi yönde karar vermesi için bir karine oluşturmayacaktır.

6. Çoğunluk gerekçesini “Davacının 10.10.1991-20.3.2000 dönemindeki esnaf bağ-kur sigortalılığının; davacı tarafından Delice Mal Müdürlüğünden alınan gerçeğe aykırı bilgiler içeren belgeye dayanılarak oluşturulması ve davacının esnaf bağ-kur sigortalılığına sebep olan nakliyecilik vergi kaydının ise gerçekte 1986’da sona erdiği halde; gerçek dışı olarak 20.3.2000 itibariyle devam ettiği bildirilmesi” olgusuna bağlamıştır. Oysa bu saptama zaten dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından açılan kamu davasında ileri sürülmüş, dolandırıcılık suçlamasında düşme, sahtecilik suçlamasında ise beraat kararı verilmiştir. Düşme ve delil yetersizliğine beraat kararı verilmesi bu gerekçeyi ortadan kaldırmaktadır.

7. Kaldı ki davacının sigortalılığına esas belge Devlet Kurumu olan delice Mal Müdürlüğü tarafından verilmiştir. Keza davacı her ne kadar 1991-2000 arası önceki zorunlu sigortalılığın başlangıcı olan nakliyecilik faaliyetinde bulunmasa da döverbiçer işletmeciliği nedeni ile anılan dönemde vergi kaydı bulunmaktadır. Zaten kurum burada bu faaliyetin zirai mi olduğunu Mal Müdürlüğüne sormuş ve zirai kazanç olduğunun bildirilmesi üzerine ise bu dönemi esnaf bağkurluluktan çıkararak iptal etmiştir. Biçerdöver işletmeciliğini ise zirai kazanç mı ticari kazanç mı olacağı tartışma konusudur. Dolayısı ile anılan dönemdeki faaliyetin tarım bağkur sigortalılığı mı yoksa esnaf bağkur sigortalılığımı sayılacağı uyuşmazlık konusu olacaktır. Somu bu tartışmaya göre de ortada bir sahtecilikten ve dolandırıcılıktan söz edilemez.

8. Davacı sigortalı 20.04.1982-20.02.1984 arası zorunlu sigortalılıktan sonra 21.02.1984-21.02.2000 arası hizmeti isteğe bağlı sigortalılık kapsamında af üzerine prim borçlarını icra yolu ile ödemiştir. Bu sigortalılık süresine tekabül eden 1991-2000 arası biçerdöver işletmeciliği faaliyeti bulunduğuna göre isteğe bağlı sigortalılığın kabulü gerekir. Zira ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmiştir. Ödemlerin 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında yatırıldığı hallerde, Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralları çerçevesinde, Kurumun geçmişe yönelik prim borçlarını tahsil edip uzun süre nemalandırmasından sonra, anılan döneme yönelik sigortalılığın iptalinin iyiniyetle bağdaşmayacağı açıktır.

9. Bölge Adliye Mahkemesi karar gerekçesinde açıklandığı üzere “21. Hukuk Dairesinin 02.03.2017 tarih ve 2016/13107 esas ve 2017/1589 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma bulunması şartıyla vergi kaydının zirai kazanca dayalı olması 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığa engel teşkil etmeyeceği 20.04.1982 ile 21.03.2000 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur prim borçlarının 4247 sayılı af Yasası kapsamında Kurumca tahsil edilmesi karşısında davanın kabulüne dair mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı” anlaşılmaktadır.
Yargıtay — Esas No: 2015/20094, Karar No: 2016/13614, Tarih: 06.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/20094 E.  ,  2016/13614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.10.2016 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/20233, Karar No: 2020/13191, Tarih: 12.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/20233 E.  ,  2020/13191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahla kasten yaralamaya teşebbüs ve silahla kasten yaralama suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 86/3-e, 62/1 (5'er kez) ve 35/2. (3 kez) maddeleri uyarınca 3 defa 7 ay 15 gün ve 2 defa 1 yıl 3 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Şarköy Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2017 tarihli ve 2016/68 Esas, 2017/411 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 21.05.2020 tarihli ve 2020/1873 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2020 tarihli ve 2020/49144 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 22.03.2017 tarihli ve 2016/7143 Esas, 2017/3141 sayılı ilamında yer alan “...Sanık ... hakkında aynı suç işleme kararı altında ve birbirinin devamı olan olayda, mağdur ...'e yönelik gerçekleşen birden fazla eylemin tek bir suça vücut vereceği ancak failin fikri içtima hükümleri uyarınca en ağır eyleminden dolayı cezalandırılacağı gözetilmeden, somut olayda sanığın hem kasten yaralama hem de silahla kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini hususunda mahallinde kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;..” şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, müştekiler ilk ifadelerinde sanığın kendilerini bıçakla yaralamaya teşebbüs ettikten ve kendileri olay yerinden ayrıldıktan beş dakika sonra yanına 6-7 kişi alarak bu defa kendilerini bıçakla yaraladığına ilişkin beyanda bulunmuş ise de, 06.01.2016 tarihli kolluk araştırma tutanağının incelenmesinden, olay yerindeki esnafın çevrede tarafları yatıştırmaya çalışan ve merakla olayı izleyen bir kalabalığın olduğu yönünde bilgi verdiğinin, müştekilerin kollukla yaptığı sonraki görüşmede kendilerini darp eden başkaca kişiler olup olmadığından aslında emin olamadıkları, çevredeki kalabalığın kendilerini ayırmaya çalışmış da olabileceğine dair beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, yaralamaya teşebbüs ile yaralama eylemleri arasında beş dakika geçtiği ve sanığın yeni bir suç işleme kastıyla hareket ettiğine ilişkin müştekilerin kolluk araştırma tutanağına yansıyan beyanlarıyla çelişen ilk ifadeleri dışında, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı herhangi bir delilin dosya kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın elindeki bıçakla müştekiler ..., ... ve ...'ı önce yaralamaya teşebbüs etmesi, sonrasında ise müştekilerden ... ve ...'ı bıçakla kasten yaralaması şeklinde gerçekleşen eylemlerinin aynı suç işleme kararı altında ve aynı zaman dilimi içerisinde, aynı mağdurlara yönelik gerçekleşmesi nedeniyle tek suça vücut vereceği, ancak failin 5237 sayılı Kanun’un 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima hükümleri uyarınca en ağır eyleminden dolayı cezalandırılacağı gözetilerek, sanığın yalnızca müştekiler ... ve ...'a karşı gerçekleştirdiği silahla kasten yaralama, ...'a karşı gerçekleştirdiği silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, müştekiler Oğuzhan ve ...'e karşı birbirinin devamı olarak gerçekleşen eylemler yönünden hem silahla kasten yaralama hem de silahla yaralamaya teşebbüs suçlarından ayrı ayrı mahkûmiyetine karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan hüküm kurulurken temel cezanın TCK’nin 86/2. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden TCK’nin 86/1. maddesine göre belirlenmesi,

2) Sanık hakkında tamamlanmış yaralama suçundan hüküm kurulurken mağdurların adli raporlarına göre yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebileceğinin bildirildiği halde temel cezanın TCK’nin 86/2. maddesine göre belirlenmesi yerine TCK’nin 86/1. maddesine göre belirlenmesi hususlarının da kanun yararına bozma sebebi yapılıp yapılmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, takdir hakkı kullanıldıktan sonra diğer kanun yararına bozma isteminin incelenmesine, 12.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9517, Karar No: 2014/55, Tarih: 13.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/9517 E.  ,  2014/55 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ..., ... ve ..., beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'in yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ... ve ....'ın atılı suçlardan mahkûmiyetlerine, sanıklar ... ve ...'ın atılı suçlardan beraatlerine dair Kozan Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.04.2013 gün ve 2011/175 Esas, 2013/113 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ....'ın diğer sanıkların mağdureyi zorla kaçırıp evlerine getirmelerinin ardından sanıkları eve kabul edip, mağdurenin zorla kaçırıldığını anlamalarını müteakip başlarına bela almayı istemediklerini söyleyip sanıkları evden gönderdikleri, köy koşulları ve hayatın olağan akışı içerisinde akrabaları olan sanıkları kapıdan geri göndermelerinin mümkün olmaması ancak olayı anlayınca sanıkların evde bulunmalarına rıza göstermemeleri karşısında ve yine sanıkların mağdureyi alarak söz konusu evden ayrılmalarından sonra sanıkların ... ile birlikte mağdureyi ıssız bir tarlaya götürdükleri, burada sanıklar ... ve ...'ın araçtan inerek mağdurenin göremeyeceği bir yere kadar uzaklaşmalarından sonra Erkan tarafından mağdurenin zorla ırzına geçilmesi eyleminde sanıklar... ve ...'ın eyleme yardım eden eden sıfatı ile katıldıkları anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu ve beraati kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçlarından kurulan

mahkûmiyet hükümleri, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sanıklar Koca ve Gülcan hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen beraat hükümlerinin ONANMASINA, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2427, Karar No: 2008/4325, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2427 E.  ,  2008/4325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı .... Ltd. Şti. davalılar 1-SS Olimpos Konut Yapı Kooperatifi davalı-k.davacılar 2-... 3-... 4-Gülüzar Tabak 5-Mehmet A.Kedikli 6-... arasındaki davadan dolayı Antalya 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 08.03.2007 gün ve 2006/290-2007/97 sayılı hükmü onayan Dairemizin 27.12.2007 gün ve 2007/4973-2007/8317 sayılı ilamı aleyhinde davalı-k.davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 170,00 YTL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı-k.davacılara yükletilmesine, 26.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27372, Karar No: 2011/17772, Tarih: 21.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/27372 E.  ,  2011/17772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet ve Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında devlet ormanından 2002 yılında dikiliden izinsiz orman ağacı kesme eyleminden açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair hükmün incelenmesinde;

Müdahil İdarenin temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Sanık hakkında devlet ormanından 2003 Nisan ayında dikiliden izinsiz orman ağacı kesme eyleminden dolayı verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Suç tarihi olan Nisan 2003 tarihi ile inceleme tarihi arasında 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın ve müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK’un 322/1. ve CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5654, Karar No: 2024/784, Tarih: 23.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5654 E.  ,  2024/784 K.**

**"İçtihat Metni"**

D İ R E N M E

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/278 E., 2023/1089 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme fiiline iştirak etme

SUÇ TARİHLERİ : 2013, 2014

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25 Ceza Dairesinin, 07.06.2023 tarihli ve 2023/278 Esas, 2023/1089 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 28.12.2022 tarihli ve 2022/4803 Esas, 2022/21119 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Batı 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.06.2018 tarihli ve 2018/166 Esas, 2018/669 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2013 ve 2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme fiiline iştirak etme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25 Ceza Dairesinin, 30.11.2020 tarihli ve 2020/270 Esas, 2020/392 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek "... sanık hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan mütalaanın verilmeyeceğinin anlaşılması karşısında, 2013-2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına iştirak suçlarından kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerekirken beraat hükümleri verilmesinin yasaya aykırı olduğu" gerekçesi ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve ve 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararının kaldırılmasına ve aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davalarının düşmesine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliyesi Mahkemesi 25. Ceza Dairesi kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 28.12.2022 tarihli ve 2022/4803 Esas, 2022/21119 Karar sayılı kararı ile "15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 5. maddesiyle değişik 213 sayılı Kanun’un 367. maddesinin 5. fıkrasında düzenlenen '359. maddede yazılı suçlara ilişkin yürütülmekte olan soruşturma veya kovuşturmalarda mütalaaya konu fiilin, başka bir kişi tarafından veya başka bir kişiyle birlikte gerçekleştirildiğinin ortaya çıkması durumunda, bu kişi bakımından kamu davası açılması için rapor düzenlenmesi ve mütalaa verilmesi şartı aranmaz.' hükmü uyarınca, dosya kapsamına göre sanığın muhasebe işlemlerini yaptığı Sincan Vergi Dairesinin 744 003 0133 vergi kimlik numaralı mükellefi Sar Ticaret İnşaat ve Turizm Ltd. Şti. hakkında '2013 ve 2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme' fiiline ilişkin verilmiş bir mütalaanın bulunup bulunmadığı araştırılıp, fiile ilişkin mütalaa verildiğinin anlaşılması halinde sanık hakkında ayrıca rapor ve mütalaa alınması zorunluluğu bulunmadığı gözetilerek, yargılamaya devamla hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 07.06.2023 tarihli ve 2023/278 Esas, 2023/1089 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında 2013 ve 2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme fiiline iştirak etme suçundan verilin beraat kararının kaldırılmasına ve aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davalarının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilini temyiz istemi; düşme kararının bozulmasına, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR