muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16546, Karar No: 2013/4307, Tarih: 26.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/16546 E.  ,  2013/4307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL, TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, babası miras bırakanın kayden maliki olduğu 2941 ada 4 parsel sayılı taşınmazı ölümünden kısa bir süre önce tek oğlan çocuğu olan davalıya satış suretiyle devrettiğini, satış işleminin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, pay oranında iptal ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğinde bulunmuştur.

Davalı, haksız ve mesnetsiz davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusu gerçekleşmediği gerekçesiyle iptal tescil; 1 yıllık süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle tenkis istekleri bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3.15.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 26.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

-KARŞI OY YAZISI-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal ve tescil olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların ortak miras bırakanı...’in 05.09.2008 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak eşi ..., davacı kızı ..., davalı oğlu ... ile dava dışı kızları ... ve...yı bıraktığı, maliki olduğu ... mevkii 2941 ada 4 parsel 23 nolu bağımsız bölümdeki tek taşınmazı olan oturduğu evini intifa hakkını üzerinde tutarak mülkiyetini 03.03.2008 tarihinde 11.000.00 TL bedelle davalıya satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakan babasına ölümünden bir yıl önce kanser teşhisi konulduğunu, tedavisi devam ederken ölümünden kısa bir süre önce tek malvarlığı olan oturduğu evini tek erkek evladı olan davalıyı, kız çocuklarına nazaran daha üstün tutarak mal kaçırmak amacıyla danışıklı olarak devrettiğini, emekli olan miras bırakanın sattığı dükkan nedeniyle parasının olduğunu, evini satmasını gerektiren ciddi ve makul neden bulunmadığını, davalının anne ve babasıyla aynı evde oturduğunu alım gücünün bulunmadığını satış işleminin muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Davalı, babasının 1999 yılında kanser nedeniyle mide ameliyatı olduğunu, ölümünden 2-3 yıl önce sattığı dükkanın parasıyla borçlarını ödediğini, çalışmaya başladıktan sonra maddi ve manevi olarak babasının hastane masrafları ve evin ihtiyaçlarıyla ilgilendiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı, babasının 1999 yılında kanser nedeniyle mide ameliyatı olduğunu, ölümünden 2-3 yıl önce sattığı dükkanın parasıyla borçlarını ödediğini, çalışmaya başladıktan sonra maddi ve manevi olarak babasının hastane masrafları ve evin ihtiyaçlarıyla ilgilendiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı eldeki davada; yerleşik Yargıtay İçtihatlarında ve 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Karar’ında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu’nun 706, Türk borçlar kanununun 237 (B.K 213) ve Tapu Kanunu’nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilir.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değeri arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın en küçük ve tek erkek çocuğu olan davalı, temlik tarihinde yirmi beş yaşında olup Vatan Bilgisayar İşletmesinde 1.186,33.-TL maaşla çalışmakta, dava konusu evde miras bırakan babası ve annesi ile birlikte yaşamaktadır. Miras bırakanın ise emekli maaşı aldığı, eşine ait evden kira gelirlerinin bulunduğu, ölümünden 2-3 yıl önce dükkanını sattığı, satıştan elde edilen para ile miras bırakanın tüm borçlarının ödendiği bizzat davalı tarafından beyan edilmiştir.

Somut olaya gelince; miras bırakanın en küçük ve tek erkek çocuğu olan davalı, temlik tarihinde yirmi beş yaşında olup Vatan Bilgisayar İşletmesinde 1.186,33.-TL maaşla çalışmakta, dava konusu evde miras bırakan babası ve annesi ile birlikte yaşamaktadır. Miras bırakanın ise emekli maaşı aldığı, eşine ait evden kira gelirlerinin bulunduğu, ölümünden 2-3 yıl önce dükkanını sattığı, satıştan elde edilen para ile miras bırakanın tüm borçlarının ödendiği bizzat davalı tarafından beyan edilmiştir.

Davalı, hastalığı döneminde babasının bakımını ve tedavi giderlerini karşıladığını temlikin bu nedenle ivazlı olduğunu savunmuş, tarafların annesi...mide kanseri olan eşinin son bir yıl da yatalak olduğunu bu sürede tüm tedavi giderlerinin davalı tarafından karşılandığını beyan etmiştir. Dosyaya bulunan hasta kayıtları ve masraf belgelerine göre; miras bırakanın 02.09.1999- 07.09.1999 tarihleri arasında...servisinde yatarak tedavi gördüğü,... ve Eğitim Hastanesinde 2006 yılında çeşitli tarihlerde Üroloji polikliniğin de prostat şikayetiyle ayakta tedavi edildiği, 2007 yılında aynı hastanede... polikliniğinde ayaktan tedavisinin yapıldığı, miras bırakana 21.01.2008 tarihinde bronş ve akciğer maling neoplazmı, 13.03.2008 tarihinde de mide maling neoplazmı tanısıyla ilk kanser teşhisinin konulduğu ölüm tarihine kadar tüm tedavisine aynı hastanede devam edildiği davalının aldığını bildirdiği yedi günlük kullanımlı pompalar da dahil tüm tedavi harcamalarının ... Kurumunca karşılandığı anlaşılmaktadır.14.04.2008 tarihli ... fakültesi hastanesince miras bırakan adına düzenlenen 1.300,00.-TL bedelli faturanın davalı tarafından ödendiği kanıtlanamadığı gibi yine 2008 yılı Temmuz ayında başlayıp 2010 yılı Şubat ayında son bulan aylık 200,00.-TL bedelli toplam 4.000,00.-TL apartman genel bakım gideri ve 2008 yılına ait aylık 40,00.-TL bedelli apartman aidatlarına ilişkin ödemelerin tarih ve miktarı dikkate alındığında davalının fiilen kullandığı ev için yapılması gereken olağan harcamalar olarak kabul edilmelidir.

Evladın ebeveynine bakıp yardım etmesi ahlaki görevidir, ana babanın normal bakımın ötesinde özel bakıma muhtaç olması durumunda aşırı hizmet karşılığı bir şey istenebilir ve sunulan aşırı hizmet semen olarak değerlendirilebilir, bu durumda temlikin ivazlı kabul edilmesi mümkün ise de, davalının babasını hastalığının akut dönemin de makul oranı aşan emek ve harcama yaptığı kanıtlanamamıştır.

Mahkemece, miras bırakanın minnet duygusuyla düşük bedelle satış yaptığı gerekçesiyle dava ret edilmiş ise de, yargılama sırasında davalı temlikin gerçek satış olduğunu ileri sürmemiş miras bırakanın davalı oğluna "çekişme konusu evi bırakacağı" şeklindeki ifadesinden, temlik her ne kadar satış şeklinde görülmekte ise de bedelsiz ve bağış amacıyla yapıldığı tanık ...’nun beyanı ve dosya kapsamı ile sabittir.

Mahkemece, miras bırakanın minnet duygusuyla düşük bedelle satış yaptığı gerekçesiyle dava ret edilmiş ise de, yargılama sırasında davalı temlikin gerçek satış olduğunu ileri sürmemiş miras bırakanın davalı oğluna "çekişme konusu evi bırakacağı" şeklindeki ifadesinden, temlik her ne kadar satış şeklinde görülmekte ise de bedelsiz ve bağış amacıyla yapıldığı tanık ...’nun beyanı ve dosya kapsamı ile sabittir.

Bu olgular ve ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; miras bırakanın tek mal varlığı olan devir tarihinde 115.000,00.-TL bedelli evini, birlikte yaşadığı erkek evladına yapmış olduğu temlikin kız çocuklarından mal kaçırma amacıyla, muvazaalı olarak gerçekleştirdiği kabul edilmelidir. Bu gerekçelerle davanın kabulü gerektiği görüşünde olduğumdan, davanın reddine ilişkin kararın onanmasına yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/10323, Karar No: 2019/4701, Tarih: 26.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10323 E.  ,  2019/4701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar ..., Tamer End. Proje ve Uygulama Tic. Ltd. Şti. ve Yıldırım Temizlik Org. Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Gerekçeli karar başlığında davalı olarak "... Proje ve Uygulama Tic. Ltd. Şti." yerine "..." şeklinde yazılması, sonuca etkili olmayan mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar ..., Tamer End. Proje ve Uygulama Tic. Ltd. Şti. ve Yıldırım Temizlik Org. Tic. Ltd. Şti.nin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılar Tamer End. Proje ve Uygulama Tic. Ltd. Şti. ve Yıldırım Temizlik Org. Tic. Ltd. Şti.ye yükletilmesine, 26/02/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27748, Karar No: 2014/18429, Tarih: 10.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/27748 E.  ,  2014/18429 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/119592

MAHKEMESİ : Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2012

NUMARASI : 2011/238 (E) ve 2012/174 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, sö z konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, bahçesine sarkan limon ağacının dallarından rahatsızlık duyması nedeniyle hakkında ayrı soruşturma yürütülen suça sürüklenen çocuk A. K.'a ağacın dallarını kestirdiği ve bu şekilde mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda ; sanığın, mala zarar verme suçuna azmettirdiği suça sürüklenen çocuk Ali hakkında Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.12.2011 tarih, 2011/208 Esas ve 2011/450 Karar sayılı beraat hükmünün Dairemizin 12.12.2013 tarih, 2013/8855 Esas ve 2013/19933 Karar sayılı ilamıyla eksik incelemeyle karar verildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi, sanığın da savunmalarında limon ağacının dallarının bahçesine sarktığını, evinin arka tarafına geçmelerini engellediğini, odun kömür alamadıklarını, bu nedenle kesmek zorunda kaldıklarını beyan etmesi, Türk Medeni Kanunu'nun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen "komşu hakkı" bölümünde yer alan 740. maddesinde de “başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibinin istemi üzerine uygun bir süre içinde kaldırılmaması halinde, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirilebileceği” hükmü karşısında ; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından ; öncelikle suça sürüklenen çocuk A. K. hakkındaki yargılamanın devam edip etmediği tespit edilerek sonucuna göre her iki dava dosyasının birleştirilmesi hususunun değerlendirilmesi, karar verilmiş ise dava dosyası getirtilerek gerekçeli karar, bilirkişi raporları, keşif zaptı, duruşma tutanakları ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosya içerisine alınması, ayrıca sanığın katılana daha önce ağaçların dallarını kesmesi konusunda herhangi bir bildirimde bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de ;

Kabule göre de ;

TCK'nın 152/1.c maddesinde düzenlenen nitelikli mala zarar verme suçunun bağımsız bir suç tipi olarak düzenlenmiş olması karşısında, mahkemece önce TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca, cezanın alt sınırı 4 ay olmasına rağmen, 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildikten sonra, TCK'nın 152/1-c. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezasına karar verilmesi suretiyle hükümde karışıklığa yol açılması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34958, Karar No: 2024/9666, Tarih: 04.07.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34958 E.  ,  2024/9666 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2105 E. 2017/2684 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu sonucunda, yukarıda tarih ve sayısı bildirilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 8840 TL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin özetle, suç işleme kastının bulunmadığına, savunma dokunulmazlığının aşılıp aşılmadığının ve sözlerin eleştiri mahiyetinde olup olmadığının tartışılmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, şüpheden sanığın yararlandırılmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmadığına, ve resen tespit edilecek nedenlerle kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığının kabulüyle beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Avukat olan sanığın duruşma heyetine yönelik sarf etmiş olduğu "duruşma tutanağını değiştiriyormuşsunuz, taraflı davranıyorsunuz" şeklindeki sözlerinin somut bir fiil veya olgu isnat ederek kişilerin onur, şeref ve saygınlığına saldırı niteliğinde olduğu ve bu şekilde suçun yasal unsurlarının oluştuğu kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri yönünden ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi hukuka ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

IV. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri yönünden ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi hukuka ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36 ncı maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçunu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanığın söylediği iddia ve kabul edilen sözler bir bütün olarak ele alındığında; muhataplarının onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp 5237 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4214, Karar No: 2023/2629, Tarih: 11.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/4214 E.  ,  2023/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/36 E., 2022/114 K.

ŞİKÂYETÇİ : Hacı ... Demirbanka

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.02.2015 tarihli ve 2015/769 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar ile birlikte şikâyetçiye ait iş yerinin dış kısmına kurutmak için astığı sucukları çaldığı ve bu şekilde suça sürüklenen çocuk üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 143, 35 ve 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kahramanmaraş Çocuk Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2015/93 Esas, 2015/508 Karar sayılı kararı ile suca sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143, 35, 31/3, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı 08.12.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanığın denetim süresi içerisinde 23.08.2017 tarihinde, 5237 sayılı Kanun'un 191/1 maddesinde tanımlanan "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma” suçunu işlediğine ilişkin ihbar üzerine, Kahramanmaraş Çocuk Mahkemesinin, 08.03.2022 tarihli ve 2022/36 Esas, 2022/114 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143, 35, 31/3, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği; ikrarın tek başına mahkûmiyete esas alınamayacağı, dosya kapsamı itibariyle suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin, inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR