muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5062, Karar No: 2016/2562, Tarih: 30.03.2016

Davacı vekili, dava dilekçesinde;Davalı ile müvekkili şirket arasında 25.03.2012 tarihinde düzenlenen kira sözleşmesinin Kiralanan Yer başlıklı 2. maddesinde kiralanan taşınmazın evsafı belirtilerek, her bir katın kaç m²'den ibaret olduğunun açıkça yazıldığını ancak taşınmazın, kira sözleşmesinde belirtilen evsaflarda olmadığının taraflarınca belirlendiğini, taşınmazın sözleşmede belirtilen evsaflara uygun hale getirilmesi için tadilat gerektiğini bu durumun davalıya bildirildiğini, ancak davalının taşınmazın gezilip görüldükten sonra kira kontratı imzalandığını beyanla tadilat yapılmayacağını bildirdiğini, taşınmazın bu haliyle müvekkilinin bir işine yaramayacağından ve sözleşmede yazan evsafları karşılamadığından taşınmazı bu şekilde kabul etmelerinin mümkün olmadığını;Sözleşmenin 4.1 maddesinde kira bedelinin aylık olarak ödeneceğinin açık olduğu ancak 4.2 maddesinin sözleşmenin 4.1 maddesi ile çeliştiğini,davalı ile bu hususta herhangi bir mutabakata varılmadığını, davalının bu maddeyi kötüniyetle yazdığını ve bu durumun müvekkil şirketin gözünden kaçtığını, kontratın 4.2 maddesini kabul etmediklerini; Kontratın 3. maddesinde sözleşmenin 01.04.2012 tarihi itibariyle hüküm ifade edeceğini belirtildiğini, müvekkil şirketin bu tarihten önce 28.03.2012 tarihinde davalı şirkete izah edilen durumları bildirir ihbarname gönderdiğini, işbu ihbarname ile müvekkili şirket tarafından yasal süresi içinde , kontrat yürürlüğe girmeden cayma hakkının kullanıldığını ve taşınmazı kiralamaktan vazgeçildiğinin davalıya bildirildiğini, gönderilen ihbarnamede ayrıca davalıya Nisan ayı kira bedeli olarak nakden ve defaten verilen 1.000 TL ile kira bedelinin, teminatı olarak teslim edilen senetlerin de iadesinin talep edildiğini ancak bu para ve senetlerin müvekkili şirkete iade edilmediğini beyanla kira sözleşmesinin iptaline, ödenen 1.000 TL tutarlı Nisan 2012 ayı kira bedeli ile teminat senetlerinin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili ise davacı şirket yetkililerinin kiralamadan önce kiralananı gezip gördüklerini, taşınmazın evsafları görüldükten sonra kira sözleşmesinin imzalandığını; Sözleşmenin 4.1 ve 4.2 maddeleri arasında çelişki bulunmadığını, davacının basiretli davramasının zorunlu olduğunu, sözleşmede tek taraflı olarak yazılmış, mutabakat dışı veya sonradan eklenen hiçbir madde bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemec, kiralanan bağımsız bölümün projesindeki ölçülerine uygun biçimde kiracıya teslim edilmediği,davacının sözleşmeyi bu sebepten feshetmesinin uygun olduğundan bahisle sözleşmenin iptaline, davacının davalıya teminat olarak verdiği vadesi belirsiz, lehtarı gösterilmeyen 10.000,00 TL, 50.000,00 TL, 50.000,00 TL miktarında 3 adet teminat senedinin davacıya iadesine; Davacı 1.000,00 TL ödediğini ispatlayamadığından alacağa ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesinin 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 27.maddesi (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 20.maddesi) hükmüne aykırı olduğunu söyleyebilmek için konusunun imkansız veya gayri muhik ya da ahlaka adaba ve kanunun emredici hükümlerine aykırı olması gerekir. Bu unsurların saptanması halinde akit mutlak butlanla batıl olup, sözleşme başından itibaren geçersiz olur. Yine sözleşmenin gabin, hata, hile, ikrah altında yapıldığı iddiası var ise, sözleşmenin iptalini ya da feshi talep edilebilir. (B.K. 21, 24, 28, 30.maddeleri) Davacı, kiralanan taşınmazın belirtilen evsafları karşılamadığı, kira sözleşmesine mutabakat dışı maddeler eklenmiş olduğu gerekçesiyle sözleşmenin iptalini talep etmiş ise de; Kira akdinin tarafların özgür iradeleri ile kurulduğu, konusunun ve koşullarının belirlendiği anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen Borçlar Kanunu hükümlerine göre akdin feshini, iptalini, sözleşmeden dönmeyi gerektirir bir husus, haklı bir neden bulunmamaktadır. Davada dayanılan kira sözleşmesi ayaktadır ve geçerliliğini sürdürmektedir. Bu durumda, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma kapsamına göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6815, Karar No: 2012/8191, Tarih: 09.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/6815 E.  ,  2012/8191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Kendi adına asaleten çocukları ...ve ...'e velayeten ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Nvdl. aleyhine 21/07/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminat yönünden davanın reddine, manevi tazminat yönünden kısmen kabulüne dair verilen 17/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazası nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda, olayın oluşu, kusur durumu, davacıların ölene olan yakınlık derecesi ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde ölenin annesi, babası, eşi ve çocukları olan davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davacılar yararına BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/632, Karar No: 2013/13049, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/632 E.  ,  2013/13049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.12.2009 gün ve 2008/76 Esas, 2009/287 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere; sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanma koşullarının tespiti için mağdurenin olaydan dolayı ruh veya beden sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereği usulüne uygun olarak teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumlarından veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alındıktan sonra, TCK.nın 103/6. maddesinin tatbikine gerek olup olmadığına karar verilmesi gerekirken Kurul tarafından düzenlenen 01.09.2008 tarihli raporda çocuk psikiyatristi bulunmadığı, kaldı ki sanığın, mağdurenin eteğinin altından elini sokarak ellemesi şeklindeki eylemine ilişkin Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca ''travma sonrası stres bozukluğu oluştuğu'' yönünde rapor düzenlenmiş ise de; sanık tarafından işlenen dokunma, sıkma, öpme gibi ani nitelikteki, devamı bulunmayan, kesik biçimde gerçekleştirilen hallerde mağdurun olayın üçüncü kişilerce duyulması üzerine ruhsal durumunun etkilenmesi nedeniyle duyduğu üzüntü ve sıkıntı sonucunda ortaya çıkan halin ruh sağlığı bozukluğu olarak değerlendirilemeyeceği ve TCK.nın 103/6. maddesinde öngörülen netice sebebiyle ağırlaşmış hal maddesinin cinsel istismar eyleminin ağır boyutlara ulaşması, ısrarla gerçekleştirilmesi ya da suçun nitelikli halinin işlenmesi nedeniyle gerçekleşebilecek bir sonuç olabileceği gözetilmeden mağduredeki halin bir ruh sağlığı bozulması mı yoksa suç nedeniyle ruh sağlığının etkilenmesi mi olduğunun saptanması ve rapordaki sonucun dayandığı verilerin açıkça yazılması yerine eksik ve yetersiz adli tıp raporuna dayanılarak ceza belirlenmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36238, Karar No: 2014/1657, Tarih: 07.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/36238 E.  ,  2014/1657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/313-2013/413

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinin Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştıma hastanesi inşaatında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım alacaklarının tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştırma Hastanesi inşaatında kalıp ustası olarak çalıştığını, iş bittikten sonra işten çıkartıldığını, fazla çalışmasının olmadığını, çalışmalarının karşılığının bordrolara yansıtıldığını ve banka aracılığıyla ödendiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını ve izinlerini kullandığını, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğinin işverence ıspatlanamadığı, sözleşmenin iş bitimi sebebi ile sona erdiği, davacının tazminata hak kazandığı, hafta tatillerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, kararın davalının temyizi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucu, 21.06.2013 tarihli ilam ile, özetle, “...Dosya içeriğinden, mahkemece, 17.04.2013 tarihli karar duruşmasında, davalının talebi ile davanın dava dışı taşeron İ.. K..na ihbar edilmesine karar verildiği, bu ara kararının gereği yerine getirilmeden davanın esası hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmış olup, davanın dava dışı taşeron İ.. K..'na ihbar edilerek, varsa delillerinin toplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece, davalının, davanın ihbarını bilirkişi raporu alındıktan ve dava ıslah edildikten sonra, karar aşamasında talep ettiği, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 62/2 fıkrasındaki, "... Davanın ihbarı sebebiyle yargılama bir başka güne bırakılamaz ve ihbarın tevali etmesi gibi zorunlu olan durumlar dışında süre verilemez..." şeklindeki düzenlemeye göre yargılamanın uzatılmayacağı gerekçesiyle bozma ilamına uyulmayarak, önceki kararda direnildiği anlaşılmıştır.

Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Dairemizin 21.06.2013 tarihli bozma ilamının ortadan kaldırarak; dava dosyası için Tetkik Hakimi M. Yıldız tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinin Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştıma hastanesi inşaatında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım alacaklarının tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştırma Hastanesi inşaatında kalıp ustası olarak çalıştığını, iş bittikten sonra işten çıkartıldığını, fazla çalışmasının olmadığını, çalışmalarının karşılığının bordrolara yansıtıldığını ve banka aracılığıyla ödendiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını ve izinlerini kullandığını, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğinin işverence ispatlanamadığı, sözleşmenin iş bitimi sebebi ile sona erdiği, davacının tazminata hak kazandığı, hafta tatillerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, mahkemece, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacının, haftanın dört günü 08.00-18.00 saatleri arasında on saat çalıştığı, bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle günlük dokuz saat çalıştığı, haftanın üç günü, 08.00-20.00 saatleri arasında oniki saat çalıştığı, birbuçuk saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle onbuçuk saat çalıştığı, haftada toplam altmış saat çalıştığı, kırkbeş saatin düşülmesiyle onbeş saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, yapılan işin inşaat işi olduğu ve çalışılan bölgenin mevsim şartları dikkate alındığında, özellikle kış aylarında havanın kararmasından sonra çalışma olamayacağı kabul edilerek fazla çalışma süresi ve alacağının tesbiti gerekirken hatalı yorum ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2928, Karar No: 2015/11944, Tarih: 12.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2928 E.  ,  2015/11944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/124-2013/54

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.11.2013 gün ve 2013/124-2013/54 sayılı kararı onayan Daire’nin 16.12.2014 gün ve 2014/1414-2014/19860 sayılı kararı aleyhinde davacı-karşı davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket adına TPE nezdinde tescilli 2006/05965-2 nolu (kilit), tasarımına davalının hiçbir teknik zorunluluk bulunmamasına karşın "O." markası altında üretim ve satışını yaptığı ürünle tecavüz ve haksız rekabette bulunduğunu ileri sürerek, tescilli tasarıma tecavüz teşkil eden eylemlerin durdurulmasını, önlenmesini, 10.000,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminat ile 5.000,00 TL itibar kaybı tazminatının davalıdan tahsilini, haksız rekabetin tespitini, sonuçlarının ortadan kaldırılmasını ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tasarımının yenilik ve ayırt edilicilik niteliği olmadığını savunarak, asıl davanın reddini savunmuş, karşı dava ile de, davacının dava konusu tasarımının yenilik ve ayırt edici özelliğinin bulunmadığını belirterek, hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davacı/karşı davalı vekili, karşı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu tasarımın yeni, özgün ve ayırt edici unsurlara sahip olmadığı, davacı, TTK'nın 56. vd. maddeleri uyarınca haksız rekabet hükümlerine dayanmış ise de, Türkiye'de ve dünyada ilk defa bu tasarımı davacının uygulamadığı, objektif iltibas koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın ise kabulüne dair verilen karar davacı-karşı davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 16/12/2014 tarihli kararı ile onamıştır.

Davacı-karşı davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı-karşı davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı-karşı davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11258, Karar No: 2014/1332, Tarih: 03.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11258 E.  ,  2014/1332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan susam, kuru fasulye, kuru soğan ve biberin sulu şarlarda 2012 yılında dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatını ve dekar başına üretim giderini (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gösterir veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.