muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25083, Karar No: 2018/9754, Tarih: 03.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/25083 E.  ,  2018/9754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı geçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete de ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi, şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden her hangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşullarında (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden en son verdiği beyanname örnekleri getirtilip, ayrıca borçlu şirketin suç tarihi itibariyle yetkilisinin kim olduğu sorulup, borçlu şirketin kayıtlı adresinden başka bir adreste faaliyet gösterip göstermediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,Yerel Mahkemece yapılacak araştırma neticesinde suçun sübut bulması durumunda ise, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1619, Karar No: 2020/17765, Tarih: 02.11.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/1619 E.  ,  2020/17765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'ün 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.09.2018 tarihli ve 2017/794 esas, 2018/690 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın 06.02.2017 tarihinde katılan sanık ...'a karşı mala zarar verme suçunu işlediğinden bahisle cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran, somut olayda 06.02.2017 tarihinde meydana gelen olay nedeniyle evvelce farklı dosya üzerinden yapılan soruşturma sonucunda sanık hakkında katılan sanık ...'a yönelik mala zarar verme suçu bakımından Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26/09/2017 tarihli ve 2017/150396 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının verildiği ve anılan kararın müşteki ...'a tebliğ edilip kesinleşmediği, yine sanık hakkında aynı olaya ilişkin Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 2017/24200 soruşturma sayılı dosyası üzerinden mala zarar verme suçu nedeniyle yürütülen soruşturma sonucunda düzenlenen iddianame tarihinin 06.11.2017 olduğunun anlaşılması karşısında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26.09.2017 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının kesinleşmesinin beklenerek sonucuna göre sanığın hukukî durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.01.2019 gün ve 2018/15262 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.03.2020 gün ve KYB/2020/29096 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü ... hakkında şikayetçi ...'a karşı mala zarar verme suçundan Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26.09.2017 tarihli 2017/150396 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, aynı olayla ilgili olarak 06.11.2017 tarihli iddianame düzenlendiği ve Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.09.2018 tarihli ve 2017/794 Esas, 2018/690 sayılı Kararı ile mala zarar verme suçundan hükümlü ...'ün 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62/1. ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılan dosya incelendi.

Ceza Muhakemeleri Kanununda;

“Madde 160 - (1) Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

Madde 170 - (1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler.

Madde 172 - (1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) itiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh Ceza Hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

Cumhuriyet Savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz." şeklinde yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; Cumhuriyet Savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikayet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm yasal yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açması, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermesi gerekmektedir.

Soruşturmaya konu olayda; Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın 06.02.2017 tarihinde katılan sanık ...'a karşı mala zarar verme suçunu işlediğinden bahisle kesin nitelikteki adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran, somut olayda 06.02.2017 tarihinde meydana gelen olay nedeniyle evvelce farklı dosya üzerinden yapılan soruşturma sonucunda sanık hakkında katılan sanık ...'a yönelik mala zarar verme suçu bakımından Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26.09.2017 tarihli ve 2017/150396 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının verildiği ve dairemizin 14.11.2019 tarihli tevdi kararımızın gereğinin yerine getirildiği ancak ek kovuşturmaya yer olmadığı kararının müşteki ...'a ve mala zarar verme suçunun mağduru olan ... isimli kişiye usulüne uygun tebliğ edilmediği anlaşıldığından öncelikle ek kovuşturmaya yer olmadığı kararının ilgililere tebliğ edilmesi ve kararın kesinleşmesi beklendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiş ve anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.09.2018 tarih, 2017/794 Esas, 2018/690 Karar sayılı kararının CMK.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, hükmün infaz edilmemesine, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 02.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10495, Karar No: 2013/16692, Tarih: 03.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10495 E.  ,  2013/16692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2920 sayılı Sivil Havacılık Kanununun 47. maddesi uyarınca kesilen ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 2920 sayılı Sivil Havacılık Kanununun 47. maddesi uyarınca kesilen ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya bakma görevinin İdari Yargıya ait olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1913, Karar No: 2014/4298, Tarih: 20.06.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/1913 E.  ,  2014/4298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :. Asliye Hukuk Hahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinin ifası sırasında sözleşme dışı yapıldığı ileri sürülen fazla imalât bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, bozmaya uyularak yürütülen yargılama sonucunda, davanın bozmadan önce yapılan ıslah da dikkate alınarak kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yerel mahkemenin verdiği 14.06.2012 günlü ilk karar davalı Bakanlığın temyizi üzerine Dairemizin 27.06.2013 gün 2012/6289 Esas, 2013/4192 Karar sayılı ilâmı ile diğer temyiz itirazları reddedilerek özet olarak hükme esas alınan raporu veren bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla sözleşme ve eklerine göre davacı yüklenicinin gerçekleştirdiği ilave işler ve ek imalâtların ayrı ayrı nelerden ibaret olduğu, bunlardan hangilerinin sözleşme kapsamında yaptırılan ilave işler olduğu, hangilerinin de sözleşmede bulunmayan işler kapsamında kaldığı tespit ettirildikten sonra sözleşme kapsamında yaptırılan ilave işlerin, işin götürü bedelli olması sebebiyle %10'una isabet eden kısmının sözleşme fiyatlarıyla, bu oranı aşan bölümünün iş sahibinin yararına ise yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçlerine göre bedeli, sözleşmede bulunmayan yeni iş kalemleri veya gruplar olup da bunların ihale dökümanı ve tebliğ kapsamında fiyatları varsa bu fiyatlara göre yoksa, Yapı İşleri Genel Şartnamesi'nin 22. maddesinin II. fıkrasına göre yeni fiyatı denetime elverişli ve gerekçeli olarak hesaplattırılıp davalı idarenin savunmasında belirttiği gibi %10 fazla imalât bedeli ödenmiş ise bunun hesaplanacak miktardan düşülmek suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi, ödeme talepli ihtarnameye verilen cevabi ihtarname tarihi itibariyle temerrüt oluşacağından dava dilekçesinde talep edilen miktara cevabi ihtarname tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekçesiyle bozulmuştur. Bozma ilâmına karşı karar düzeltme yoluna gidilmemiş, mahkemece 04.11.2013 tarihli duruşmada bozma ilâmına uyulmuştur.

Bozma ilâmına uyulduktan sonra bilirkişi kurulundan 21.11.2013 tarihli ek rapor alınmış, ek raporda tüm imalâtlar poz numaralarıyla belirtilmiş, fiyatlarının nasıl ve neye göre hesaplandığı bozma ilâmında ayrıntılı olarak izah edildiği gibi gerekçeli ve denetime elverişli olarak gösterilip açıklanmamıştır. Mahkemelerce Yargıtay dairelerince verilen bozma kararına uyulması halinde bozma kararında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm kurulması zorunludur. Bozmaya uyulmakla bozma ilâmında belirtilen hususlar lehine olan taraf için usulü kazanılmış hak teşkil eder (09.05.1960 gün 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı).

Bu durumda mahkemece bozmaya uyulmakla bozma uyarınca inceleme yaptırılması zorunlu hale geldiğinden hükme esas alınan bilirkişi kurulundan alınacak denetime elverişli ve gerekçeli ek raporla, Dairemizin 27.06.2013 gün 2012/6289 Esas, 2013/4192 Karar sayılı ilâmında açıklanan yönteme göre davacı yüklenicinin ilave işler, ek imalâtlar ve sözleşme ile eklerinde fiyatları bulunmayan (yeni fiyat tesbiti gereken) imalâtlarla ilgili istemekte haklı olduğu alacak miktarı hesaplattırılıp, kanıtlanan ödeme de düşüldükten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken uyulan bozma ilâmında belirtilen şekilde düzenlenip düzenlenmediği denetlenemeyen, yetersiz ek rapora dayanılarak davanın kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 20.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9944, Karar No: 2007/10979, Tarih: 28.09.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/9944 E.  ,  2007/10979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 3.4.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl ve birleştirilen davalarda davacı ..., tapulama sırasında mera olarak saptanan ve mera siciline bu niteliği ile kaydı yapılan 105 ada 35, 41, 93 ve 94 parsellerin, 1993 yılında yapılan imar çalışmalarında küçük sanayi sitesi bölgesinde bırakıldığını, mevcut mera tahsisinin değiştirilerek özel mülk niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir.

Davalı Hazine, mera olan taşınmazların bu vasfının değiştirilemeyeceğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mera sicilinde mera olarak kayıtlı bulunan dava konusu taşınmazların mera kaydının iptali ile arsa niteliğinde davalı Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... Köy İşleri Bakanlığı ile Hazine vekili temyiz etmiştir.

Gerçekten, dosya kapsamında yer alan bilgi ve belgelerden 1992 yılında yapılan kadastro çalışmalarında, 105 ada 35, 41, 93 ve 94 parsellerin mera olarak saptandığı kadastro işleminin kesinleşmesi üzerine de anılan parsellerin özel siciline mera olarak tescil edildiği, kesinleşen imar uygulamasında ise, bu yerlerin sanayi sitesi alanında gösterildiği anlaşılmaktadır.

Asıl dava 3.4.2006, birleşen dava ise 31.5.2006 tarihlerinde açılmıştır. Davaların açıldığı tarihte 4342 sayılı Mera Kanunu yürürlüktedir. Nitekim, davacı ... tüzel kişiliği de bu Kanunun 14/c maddesinde yer alan “kamu yatırımları yapılması için gerekli bulunan” yerlerin tahsis amacının değiştirilmesine dair hükme dayanmıştır. Dolayısıyla, davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan yasa hükmünün mevcut uyuşmazlığa uygulanması davacı belediyenin tahsis amacının değiştirilmesini mahkemeden isteyip isteyemeyeceğinin incelenerek değerlendirilmesi gerekecektir.

Mera tahsis amacının değiştirilmesine ilişkin 4342 sayılı Mera Kanununun 14. maddesinde ayrı ayrı gösterilen nedenlerden birinin varlığı halinde, mera olan bir taşınmazın tahsis amacının değiştirilebilmesi ancak ilgili müdürlüğün talebi, mera komisyonu ve defterdarlığın uygun görüşü üzerine valiliklerce yapılabilir.

Eldeki uyuşmazlıkta davacı, yasanın idari bir makamın görevine giren işi mahkeme önüne getirdiğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 7. maddesi hükmünce davanın yargı yolu nedeni ile reddi yerine çekişmenin esasının incelenerek hükme bağlanması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Eldeki uyuşmazlıkta davacı, yasanın idari bir makamın görevine giren işi mahkeme önüne getirdiğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 7. maddesi hükmünce davanın yargı yolu nedeni ile reddi yerine çekişmenin esasının incelenerek hükme bağlanması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, 28.09.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.