muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3226, Karar No: 2013/7500, Tarih: 11.04.2013

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; 18 yaşın ikmal edildiği 10.08.1982 tarihinden ... Vatandaşlığının kaybedildiği 24.03.2003 tarihleri arası dönemde, yurt dışında ... Vatandaşı olarak geçen sürelerin 3201 sayılı Yasa uyarınca ve 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında borçlanılabileceğinin tespiti istemine dair eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7235, Karar No: 2024/6026, Tarih: 17.10.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/7235 E.  ,  2024/6026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/228 E., 2022/2259 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/207 E., 2021/758 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu Osmaniye ili Toprakkale ilçesi Kışla Mahallesinde bulunan 329 ada 219 parsel sayılı taşınmazın yaklaşık 22 dönümlük kısmının tescil harici alan olduğu zamandan beridir malik sıfatı ile müvekkilinin zilyetliğinde olmasına karşın bölgede yapılan kadastro çalışmaları neticesinde hatalı olarak davalı Hazine adına orman vasfı ile tescil edildiğini, müvekkilinin 30 seneyi aşkın süredir masraf ve emek sarf ederek taşınmazı imar ve ihya ettiğini, tarıma elverişli hale getirdiğini ileri sürerek dava konusu taşınmaz bölümünün tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; davanın 10 yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığından, hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, "çekişmeli taşınmazın kadastro tespit tutanağının 18.02.2003 tarihinde kesinleştiği, Kadastro Kanunun 12/3 üncü maddesinde düzenlenen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra davacının kadastrodan önceki zilyetlik iddiasına dayalı olarak tapu iptali ve tescil talebinde bulunamayacağı" gerekçesi ile davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, "dava tarihi itibariyle 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunun anlaşılmasına göre davanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 12/3 üncü maddesi uyarınca hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı" gerekçesiylee istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, "dava tarihi itibariyle 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunun anlaşılmasına göre davanın 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 12/3 üncü maddesi uyarınca hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı" gerekçesiylee istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32218, Karar No: 2020/16800, Tarih: 25.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/32218 E.  ,  2020/16800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACKA

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Turizm Taşımacılık İnş. Güv. Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 16.01.2009-19.09.2014 tarihleri arasında kesintisiz olarak davalılara ait işyerinde çalıştığını, ilk olarak 2009-2011 yılları arasında ... Tiyatrosu Projesi'nde tek temizlik görevlisi olarak çalıştığını, 2011 tarihinden işten ayrılış tarihine kadar ise şoför olarak çalıştığını, davalılardan belediye ile davalı şirket arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğunu, fazla çalışma ve genel tatil günü çalışma ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerini kullanamadığını, Beyoğlu 57. Noterliği'nin 19.09.2014 tarihli ihtarnamesi ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini ve bir kısım ödemenin eksik olarak yapıldığını ileri sürerek, fark kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücretinin davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... Turizm Taşımacılık İnş. Güv. Sis. Tem. ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti.vekili; davacının 02.11.2012-23.09.2014 arasında davalı ...'den ihale ile alınan şoför araç kiralama işinde çalıştığını, davacının diğer davalı ...'nin başka işlerinde de çalışmış olabileceğini ancak davalı şirkette araç kiralama işinde şoför olarak 02.11.2012 tarihinde işe başladığını, kendi isteğiyle işten ayrıldığını ve kıdem tazminatının ödendiğini, çalıştığı yerin kamu kurumu olduğunu ve mesai saatlerinin yasalarla belirlendiğini, yıllık izinleri kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; davacının belediye işçisi olmadığını, davalı şirketin davalı ...'den kazandığı ihalede çalışan bütün personelin iş ile ilgili hak ve alacaklarını ödemekle hükümlü olduğunu, davacının 24.09.2009-01.11.2012 tarihleri arasında temizlik elamanı olarak dava dışı ... Temizlik Gıda Elekt. Mak. Tek. Ser. Hiz. San ve Tic. Ltd. Şirketi'nde çalıştığını ve kendi isteğiyle davalı ...'deki görevinden ayrıldığını, 02.11.2012-23.09.2014 tarihleri arasında ise davalı şirkette şoför olarak görev yaptığını ve iş sözleşmesinin feshinden sonra kıdem tazminatı ödendiğini, başka alacağının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davalı ...’nın asıl işveren ve diğer davalı ... Turizm Taşımacılık İnş. Güv. Sis. Tem. ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti.’nin son alt işveren olduğu kabul edilerek dava konusu alacak taleplerinden müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarına hükmedilmiştir.

Temyiz:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davalı ...’nın asıl işveren ve diğer davalı ... Turizm Taşımacılık İnş. Güv. Sis. Tem. ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti.’nin son alt işveren olduğu kabul edilerek dava konusu alacak taleplerinden müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarına hükmedilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılardan ... Turizm Taşımacılık İnş. Güv. Sis. Tem. ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalı ... Turizm Taşımacılık İnş. Güv. Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında değişen alt işverenler arasında işyeri devri bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı maddenin 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde düzenlenen işyeri devri hükümlerinin uygulanabilmesi için, devirden sonra kimliğini koruyan bir ekonomik birlik söz konusu olmalıdır. Ekonomik birlik, salt bir faaliyet olmayıp, birliğin kimliği, personeli, yönetim kadrosu, iş organizasyonu, üretim yöntemleri ve gerektiğinde kullanılan işyeri araçlarından oluşur (ÖZKARACA, Ercüment, İşyeri Devrinin İş Sözleşmelerine Etkisi ve İşverenlerin Hukuku Sorumluluğu, İstanbul 2008, s.32 vd.).

Ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanmasında esas alınacak ölçütlerden en temel olanı, yeni işverenin aynı veya benzer faaliyet sürdürmesidir. Yürütülen faaliyetlerin benzerliği açısından ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının tespitinde, işyerinde üretilen mal ve hizmet önemli rol oynamaktadır. Bu kapsamda, üretim sektöründe, sadece belirli faaliyetlerin yapılabildiği maddi işyeri araçlarının baskınlığı, faaliyetin benzerliğinin bir göstergesi olabilir. Buna karşılık, işyerinin teknik amacı değişmişse, ekonomik birliğin kimliğini koruduğundan söz edilemez. Hizmet sektöründe veya perakende mal satan işyerlerinde ise, faaliyetin benzerliği açısından, devralan işverenin aynı anlayışla faaliyetleri sürdürmesi ve aynı müşteri çevresine hitap etmesi esas alınır (KÜBRA DOĞAN YENİSEY, İş Hukukunda İşyeri ve İşletme, Alman ve Fransız Hukuklarıyla Karşılaştırmalı Bir İnceleme, İstanbul 2007, s.195; ÖZKARACA, s. 34).

Diğer taraftan alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları bu yöndedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını devralmış sayılır. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçinin feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Somut olayda, davacı işçi, 27.10.2009-01.11.2012 tarihleri arasında dava dışı ... Temizlik Gıda Elekt. Mak. Tek. Ser. Hiz. San ve Tic. Ltd. Şirketi'nde temizlik işçisi olarak çalışmakta iken, ara vermeden 02.11.2012-23.09.2014 tarihleri arasında davalılardan ... Turizm Taşımacılık İnşaat Güvenlik Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti.’nde şoför olarak çalışmaya devam etmiş ve iş sözleşmesini haklı sebeple feshetmiştir. Mahkemece toplam hizmet süresi üzerinden hesaplanan tazminat ve alacaklardan davalı ... ile birlikte davalı ... Turizm Taşımacılık İnşaat Güvenlik Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti.’nin müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğuna karar verilmiştir.

Davacının dava dışı ... Temizlik Gıda Elekt. Mak. Tek. Ser. Hiz. San ve Tic. Ltd. Şirketin’de çalıştığı ilk dönemde işyerinin faaliyet konusu ve davalı ... nezdindeki işi temizlik iken, aralıksız olarak çalışmaya devam ettiği davalı ... Turizm Taşımacılık İnşaat Güvenlik Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış tic. Ltd. Şti.’nin faaliyet konusu araç kiralama olup, davacı da fiilen şoför olarak çalışmıştır. Belediyeden iş alan ve alt işveren kabul edilen her iki işverenin personeli, yönetim ve iş organizasyonu farklı olduğu gibi ihale sözleşmeleri de birbirinin devamı niteliğinde değildir. Gerçekten dava dışı ... Temizlik Gıda Elekt. Mak. Tek. Ser. Hiz. San ve Tic. Ltd. Şirketi ile davalı ... arasında 24.09.2009 yürürlük tarihli ve 3 yıl süreli temizlik hizmet alımı sözleşmesi imzalanmışken, davalı ... Turizm Taşımacılık İnşaat Güvenlik Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış tic. Ltd. Şti. ile Belediye arasında 24.08.2012 yürürlük tarihli araç kiralama ve personel hizmeti alımına ilişkin sözleşme bulunmaktadır. Bu durumda, devir sonrası kimliğini koruyan bir ekonomik birlikten söz edilemeyeceğinden ve ihale sözleşmeleri birbirinin devamı niteliğinde olmadığından işyeri devri hükümlerinin uygulanma kabiliyetinden bahsedilemeyecektir. Açıklanan nedenlerle davalılardan ... Turizm Taşımacılık İnşaat Güvenlik Sistemleri Temizlik ve Gıda San. Dış tic. Ltd. Şti.’nin davacının tüm hizmet süresi üzerinden hesaplanan alacaklardan sorumlu tutulması mümkün olmayıp, sadece kendi döneminde geçen hizmet süresiyle sınırlı olarak dava konusu tazminat ve alacaklardan sorumluluğuna karar verilmesi gerekir.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35028, Karar No: 2017/1407, Tarih: 20.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/35028 E.  ,  2017/1407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın kendisinin kestiği kabul edilen ağaçları naklederken yakalanmış olduğu ve ağaç kesme suçunu zincirleme şekilde işlediğinin kabul edilmesine rağmen, nakil suçunda da hakkında aynı fiil nedeniyle ayrıca 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesi gereğince mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

1- Mahkemece sanığın atılı suçları kabule götüren olguların ve delillerin neler olduğunun karar yerinde gerekçeleriyle birlikte temyiz denetimine elverişli şekilde gösterilmeden ve kesilen ağaçların miktarı itibarıyla suç konusunun önem ve değeri dikkate alınarak alt sınırın aşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile TCK'nın 75. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme sonucu 6831 sayılı Kanunu'nun 108/1. maddesinde öngörülen suçun önödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3- Nakil suçundan verilen TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca 12 gün hapis cezasının aynı yasa maddenin birinci fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

4- Suça konu orman emvalinin tutanak ve bilirkişi raporuna göre yakacak niteliğinde olmasına karşın 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesinin ikinci cümlesi gereğince cezadan indirim yapılmaması,

5- Kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine, CMK'nın 325/1. ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7253, Karar No: 2010/16399, Tarih: 25.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/7253 E.  ,  2010/16399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, hürriyetten yoksun bırakma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ve savunmanı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15592, Karar No: 2017/2551, Tarih: 02.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15592 E.  ,  2017/2551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/12/2010 tarih ve 2009/34-2010/327 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006/59644 sayılı "..." ibareli markanın sahibi olduğunu, Türkiye'nin yanı sıra Madrid Protokolüne taraf bir çok ülkede tescil edildiğini, davalının bu marka ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “..." ibaresini marka olarak tescil için başvuruda bulunduğunu, 2007/29137 numaralı başvurunun ilanı üzerine itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın nihai olarak TPE YİDK tarafından reddedildiğini, oysa davalı markasının tescili halinde müvekkili markasından haksız yarar sağlayacağını, müvekkili markasının sofra ve mutfak eşyaları için tescilli olduğunu, davalı markasının mutfak ve catering hizmetlerinde kullanılması halinde markaların karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek, 2008-M-5762 sayılı YİDK kararının iptalini tescili halinde markanın hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, markalar arasında işaretler yönünden çağrışım yoluyla bağlantı kurulmasına olanak verebilecek işitsel ve kavramsal bir benzerlik olduğu, ancak mallar ve hizmetler yönünden bir benzerlikten söz edilemeyeceği, davacı markasının kullanılacağı malların genellikle züccaciye ürünleri diye adlandırılan mallarından oluştuğu, davalı markasının kullanılacağı hizmetlerin ise kafe, restoran ve ikram hizmetleri olduğu, davalı başvurusunun gıda sektöründe hizmet üretimi için kullanılacağı, hizmet sektöründe tüketicilere servis yapılabilmesi için tabak, bardak, kase, tuzluk, karabiberlik ve benzerlerinin kullanılması gerektiği, davacının üretim çıktısının davalının hizmet girdisini oluşturduğu, uyuşmazlığa konu mal ve hizmetlerin birbirini ikamesinden söz edilemeyeceği, davacı mallarının satıldığı yerlerin dağıtım kanallarının farklı bulunduğu, başvurunun red koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, davalı başvurusu hükümden düştüğünden hükümsüzlük talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, YİDK kararının iptali istemiyle açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5416, Karar No: 2018/103, Tarih: 22.01.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/5416 E.  ,  2018/103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 73/4. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluş ve tüm dosya içeriğine göre; sanık ile mağdurun çocukluk arkadaşı olup, aralarında mağdurun sanığın gıyabında dedikodu yayması nedeniyle husumet bulunduğu, 04/06/2014 günü mağdurun gece vardiyasında çalıştığı esnada saat: 00.30 sıralarında sanığın telefonla arayıp, küfür ederek "bana adresini ver, gelip kafanı ve gözünü patlatacağım" dediği ve mağdurun adresini verdiği, sanık ...’ın arkadaşı ... ve kimliği tespit edilemeyen, bu sebeple dosyası ayrılan meçhul kişi ile mağdurun çalıştığı yere geldikleri, sanığın yine telefonla arayarak mağdurun aşağıya gelmesini istediği, mağdurun arkadaşı... isimli şahısla birlikte ...’in önüne geldiğinde,...'ın meçhul şahısla birlikte şikayetçiye saldırdıkları, meçhul şahsın olayda bıçak kullanarak şikayetçiyi sağ gluteal bölge ve sol lomber bölgeden 2 bıçak darbesi ile karın boşluğuna nafiz, yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı olayda; sanığın bu olaya asli fail olarak katılıp kimliği tespit edilemeyen şahıs ile fiil üzerinde ortak hakimiyet kurarak neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçunu işlediğinden; TCK.nun 37. maddesi delaletiyle 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son ve 29. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş olması;

Yasaya aykırı olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 22.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.