muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30476, Karar No: 2020/6834, Tarih: 16.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/30476 E.  ,  2020/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, davalı Kuruma ait ... Devlet Hastanesinde değişen alt işveren şirketler nezdinde 01.01.2013 - 26.05.2015 tarihleri arasında mutfak görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik ücret alacaklarına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, husumet ve zamanaşımı def’inde bulunmuş, davacının dava dışı alt işveren ... Temizlik ve Yemek Hiz. Ltd. Şti. nezdinde çalışmasını sürdürürken 21.05.2015 -22.05.2015- 23.05.2015 tarihlerinde hiçbir mazeret beyan etmeden iş yerine gelmemesi nedeniyle hakkında 4 adet tutanak düzenlenmiş olduğunu, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı alacağı bulunmadığını beyanla, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının kıdem tazminatı alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; davalı Kuruma bağlı Hastane olan işyerinde, dava dışı alt işveren nezdinde mutfak görevlisi olarak çalışan davacı işçi, iş akdinin işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı asıl işveren ise, davacının haklı bir mazereti olmaksızın işe devam etmemesi üzerine hakkında tutanak tutulmak suretiyle devamsızlık nedenine bağlı şekilde haklı sebeple feshedildiğini savunmuştur.

Mahkemece, işveren tarafından davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiği iddiasının ispat edilemediği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatlarına hükmedilmiştir.

Mahkemece, işveren tarafından davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiği iddiasının ispat edilemediği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatlarına hükmedilmiştir.

Ne var ki, Mahkemece yapılan değerlendirme ve varılan sonuç, dosya kapsamı ve tarafların iddia ve savunmaları ile örtüşmemektedir. Zira; 21.05.2015- 22.05.2015- 23.05.2015 -25.05.2015 tarihlerinde davacı işçinin devamsızlığına ilişkin dava dışı alt işveren firma çalışanları ..., ..., ... ... ve hastane personeli olan diyetisyen ... tarafından usulünce tutulmuş olan tutanaklar dosya içerisinde mevcut olup,tutanak tanıkları ... ve ... davalı tarafından tanık olarak dinletilmişlerdir. Tanık ... ve ...’nun beyanlarına göre; mutfak personeli olarak çalışan davacının, çalıştığı Hastane’nin acil servisine getirilen yakını ile ilgilenmek için aşçı ...’ndan izin istediği, yakınının yanında iken diğer aşçı ... tarafından aranarak; işyerinde izinli olduğu için gelmeyen başka personellerinde bulunması sebebiyle çalışan sayısı yetersiz olduğundan yoğunluk olduğu, personel yemekhanesine yemek götürülmesi gerektiği, yapılması gereken işi yapıp tekrar yakınının yanına dönebileceğinin ifade edildiği, davacının ise bu duruma sinirlenerek tepki göstermesi üzerine davacı ile aşçı olan tanık ... arasında sözlü tartışma yaşandığı,bu tartışma esnasında ...'ün davacı işçiye hitaben ‘’gelme istemiyorum’’ dediği, davacının eşyalarını alarak işyerinden ayrıldığı ve bir daha da işe devam etmediği anlaşılmaktadır.

Davacıya gelmemesini söyleyen ...’ün davacı gibi bir mutfak çalışanı (aşçı) olduğu, konum olarak davacının üstü durumunda olsa dahi, davacıyı işten çıkartma yetkisi bulunmadığı açıktır. Buna göre davacının iş akdinin işveren tarafından feshedilmiş olduğundan bahsetme imkanı bulunmamaktadır.

Dosya kapsamına göre; davalı işveren tarafından usulünce tutulan devamsızlık tutanaklarına dayalı fesih iddiasına göre iş akdinin haklı sebeple feshedildiği kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatının reddi dosya delil durumuna göre daha uygun olacağından, aksi yönde verilen karar bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2795, Karar No: 2019/4785, Tarih: 06.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/2795 E.  ,  2019/4785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Olası kastla nitelikli öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/05/2018 tarih ve 2018/1775 esas, 2018/1429 karar sayılı ilamı ile;

TCK.nin 82/1-e, 21/2, 62/1, 53, 63/1. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası;

6136 sayılı Yasanın 13/2, TCK.nin 62/1, 52/2-4, 53, 54/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 8320.- TL adli para cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu nedeniyle verilen hükmün incelenmesinde, yerel mahkemece hükmolunan cezanın miktarı gözetildiğinde istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... ve müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız olarak inceleme yapılmasına karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında olası kastla öldürme suçundan yerel mahkemece kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvurusu üzerine verilen karara karşı sanık ... müdafiinin temyiz istemi ile ilgili yapılan incelemede;

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 25/09/2018 gün ve 2018/1775 esas, 2018/1429 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin, eksik incelemeye, sübuta, olayda olası kast olmadığına, bilinçli taksir olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz başvurularının tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Bassavcılığına TEVDİİNE, 06/11/2019 gününde Dairemiz Üyesi ...’ın, suçun olası kastla öldürme değil bilinçli taksirle öldürme olduğu, ayrıca 82/1-e maddesindeki nitelikli halin uygulanamayacağına dair karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Olay günü sanığın düğünde ateş etmesi sonucu, atılan mermilerden birinin maktule isabet etmesi ile ölüm neticesi meydana gelmiştir.

Sayın Dairemizin çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın eyleminin olası kastla öldürme suçunu mu? yoksa bilinçli taksirle öldürme suçunu mu? oluşturduğu noktasında toplanmaktadır.

Olası kast 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile hukukumuza girmiş olup, TCK'nin 21/2. maddesinde, ''suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır.'' olarak tarif edilmiştir. TCK'nin 21/2. maddesindeki bu tarif yeterli düzeyde açıklık taşımamakta, gerek uygulamada gerek doktrinde tartışmalar yaratmaktadır.

Olası kast 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile hukukumuza girmiş olup, TCK'nin 21/2. maddesinde, ''suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır.'' olarak tarif edilmiştir. TCK'nin 21/2. maddesindeki bu tarif yeterli düzeyde açıklık taşımamakta, gerek uygulamada gerek doktrinde tartışmalar yaratmaktadır.

Olası kast doktirinde genel olarak ''olursa olsun'' kastı olarak tanımlanmaktadır. Bir şey olmayacağı inancıyla hareket edilmiş ise bilinçli taksirin söz konusu olacağı söylenmiştir. Neticenin kabullenildiği durumlarla, neticenin göze alındığı durumların da olası kast olarak kabul edilmesi gerektiği görüşleri ileri sürülmüştür. Kuşkusuz bu görüşlerin doğru olduğu kabul edilmekle birlikte, olası kast bilinçli taksir ayrımını yapma noktasında yeterli olduklarını söylemek mümkün değildir.

Olası kast, kastın bir türümüdür? yoksa, hareketin temelinde kast olmasa bile, kastın var sayıldığı bağımsız bir suç türü müdür.? Bu durumun açıklığa kavuşturulması lazımdır. Olası kastı, kastın bir türü olarak kabul ettiğimizde, temel hareketin kastî olması gerektiği sonucu ortaya çıkar. Ancak olası kastı, kastın bir türü olarak algılamayıp ortaya çıkan neticeye göre hareket ederek belirlediğimizde yani kast olmadan da olası kastı var saydığımızda, kasttan soyutlanmış bir suç türü ortaya çıkar. Olası kastın, bağımsız bir suç türü olarak kabul edildiği durumda temel hareketin kastî olup olmadığına bakılmaksızın sonuca gidileceği için, olası kast kavramının daha geniş yorumlanması ve suçun kapsamının genişletildiği bir durum ortaya çıkacaktır. Bu nedenle olası kastı, kastın bir türü olarak kabul etmek daha doğru olacaktır.

Olası kastı sadece ''olursa olsun'' kavramıyla açıkladığımızda hem sonuca gitmek zorlaşacak hemde bilinçli taksir olarak kabul edilmesi gereken hallerde bu kavram içerisinde sayılarak, olası kast kavramının içine sokulacak, bu da haksız uygulamaları beraberinde getirecektir. Temel hareketin taksirli olduğu durumlarda sorun bulunmamaktadır. Temel hareket taksirli ise sonucunda oluşacak suçlar taksirli veya bilinçli taksirlidir. Temel hareket kastî ise burada nasıl bir ayrım yapılmalıdır. Kuşkusuz bilerek ve istenerek bir hareket yapılmış ise bu suç kasten işlenmiştir. Kasten işlenen suçlarda hem hareket kasten yapılmalı hem de gerçekleşen veya gerçekleşmesi istenen netice arzulanmış olmalıdır. Hareketin kasten olduğu ancak meydana gelen neticenin göze alınmadığı kabullenilmediği haller ile göze alındığı ve kabullenildiği hallerin birbirinden ayrılması gerekmektedir. Şayet fail kasten bir hareket yaparken, kasten yaptığı hareketinin sonucunda meydana gelen neticeyi istememiş ancak neticeyi kabullenmiş ve göze almışsa burada olası kast vardır. Meydana gelen neticeyi istememiş ve katlanmayı göze almamışsa bu durumda bilinçli taksir vardır. Kasten yapılan hareketin sonucunda istenmeyen bir netice meydana gelmiş ise, failin mağdurda dahil olmak üzere bir başkasına karşıda netice suçun gerçekleşmesini istemediği hallerde bir başka deyişle neticelenen suç bakımından ne mağdura yönelik ne de bir başkasına yönelik bir kastı bulunmamakta ise bu durumda bilinçli taksir vardır.

Failin öngördüğü neticeyi istememiş olması ancak öngörülen neticenin gerçekleşmesi hukukumuzda bilinçli taksir olarak tarif edilmiştir. Olası kastla bilinçli taksirin ortak yönleri her ikisinde de neticenin öngörülüyor olmasıdır. Olası kast ile bilinçli taksiri ayıran nokta bilinçli taksirde neticenin istenmemiş olmasına rağmen gerçekleşmesi, olası kastta ise gerçekleşen neticenin dolaylı bir netice olması, bu neticenin gerçekleşmesini istemenin mutlak olmaması ancak bu netice ile ilgili olarak kayıtsız kalınmasıdır.

Olayımızda; sanık düğünde havaya ateş etmiş ve istenmeyen bir netice meydana gelmiştir. Sanığın havaya ateş etmek şeklinde gerçekleşen hareketi kasta bağlı bir harekettir. Sanığın eylemi sonucunda ölüm neticesi meydana gelmemiş olsaydı, bu hareketinin karşılığı olan suç TCK'nin 170/1-c maddesinde tarifi yapılan genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçu olacaktı. Oysa sanığın istemediği bir netice meydana gelmiştir. Sanığın havaya ateş etmesi sırasında ne ölene karşı ne de 3. bir şahsa karşı kasti bir suç işlemek amacıyla hareket etmediği sabittir. Meydana gelen netice suç bakımından taksir söz konusudur. Bu taksirde bilinçli taksir düzeyindedir. Düğünde ateş etmek yanlış bir davranış biçimi olsa da Ülkemizde gelinin ateş edip damadı vurduğu, babanın ateş edip çocuğunu vurduğu, kardeşin kardeşi vurduğu gibi örnekler çoktur. Bunların hiç birisinde de sonucuna katlanıldığını, sonucun göze alındığını söylemek mümkün değildir.

Sayın Dairemizin çoğunluğu ile aramızda maktulenin çocuk olması nedeniyle nitelikli halin uygulanıp uygulanamayacağı noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır. Maddi olayımıza baktığımızda, sanığın ateş ettiği yerin düğün alanı olduğu, düğün alanında bulunanların çoğunluğunun çocuk olmayan kişiler olduğu görülmektedir. Kanun koyucu, çoçukların kasten öldürülmesini nitelikli hal olarak kabul ederken çocukları korumak istemiştir. TCK'nin 82/1-e maddesinin uygulandığı kasten öldürme suçunda bizzat çocuğa yönelik bir eylem gerçekleştirilmektedir. Kuşkusuz koşulları varsa olası kastla işlenen öldürme suçlarında da bu nitelikli halin uygulanması mümkündür. Çocukların hedefte olduğu ortamlarda bir şahsa ateş edilmesi ve çocuklardan birinin isabet alıp ölmesi durumlarında bu nitelikli hal uygulanabilir. Bu cümleden hareketle çocukların yoğun olarak bulunduğu okul bahçesinde ya da kreşte ya da çocukların isabet alabileceğinin öngörüldüğü başka bir ifadeyle çocukların hedefte olduğunun görüldüğü durumlarda eyleme devam edilmiş ve bir çocuk ölmüş ise nitelikli hal uygulanabilir. Ancak olayımızda nitelikli halin uygulanmasını gerektirecek böyle bir durum bulunmamaktadır.

Düğün alanında bulunan çocuk olmayan kişilerde bulunduğu göz önüne alındığında atılan merminin çocuğa denk gelmesi bir tesadüften ibarettir. Düğün alanında çocuğun isabet alıp ölebileceği gibi bir başka şahsında isabet alıp ölmesi mümkün olduğundan ve bunlar arasında fark gözetilemeyeceğinden, nitelikli öldürme suçundan ceza verilemeyeceği, ancak niteliksiz öldürme suçundan ceza verilebileceği düşüncesindeyim.

Bu gerekçelere bağlı olarak düğünde ateş eden sanığın, gerçekleşen ölüm neticesini istememesinin ancak sonucun gerçekleşmesinin bilinçli taksir olduğunu, ayrıca nitelikli halin uygulanamayacağını düşündüğümden, sayın çoğunluğun eylemin olası kastla çocuğa karşı öldürme suçu olduğu yönündeki düşüncesine katılmıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/1622, Karar No: 2018/15752, Tarih: 13.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/1622 E.  ,  2018/15752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında eylemine uyan işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK’nın 116/4. maddesinin uygulanması istemiyle dava açıldığı halde suça sürüklenen çocuğun eyleminin konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu kabul edilerek aynı Yasanın 116/1. maddesi ile uygulama yapılması,

2-Hırsızlık eyleminin gece saat 23:00 sıralarında gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçu yönünden, 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi uygulandığı halde, konut dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden aynı yasanın 116/4 maddesi uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Dosya kapsamı ve tanık beyanına göre, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğa iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Dosya kapsamı ve tanık beyanına göre, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğa iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında gözüken ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik olduğu ve suç tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun niteliği gereği bir zarardan da söz edilemeyeceği anlaşılmakla, hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa'nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilmeden; ''mağdura ait zarar giderilmediği anlaşıldığından” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 13/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6906, Karar No: 2013/9441, Tarih: 20.06.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/6906 E.  ,  2013/9441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 04.02.2013 gün ve 2012/14506- 2013/1373 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dairemizce, mahkeme kararının 04.02.2013 tarihli ve 2012/14506 – 2013/1373 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) “delil başlangıcı” niteliğinde bir belge varsa 6100 sayılı HMK’nın 202. maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

Yazılı delil veya “delil başlangıcı” yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (HMK m.188) yemin (HMK m.225 vd) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

Davacıların iddialarını yazılı delil veya delil başlangıcı niteliğindeki bir belgeyle ispatlayamadıkları dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ancak davacıların yemin deliline dayanmış olmalarına rağmen yemin hakları kullandırılmadan yukarıda açıklanan ilkelere aykırı olarak davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerektiği halde yanılgılı değerlendirmeyle onanmasına karar verildiği bu defa yapılan incelemeden anlaşılmış, davacı vekilinin yerinde görülen karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin onama ilamı kaldırılarak hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 04.02.2013 tarihli ve 2012/14506 – 2013/1373 sayılı ilamının KALDIRILMASINA, hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2914, Karar No: 2011/6294, Tarih: 25.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2914 E.  ,  2011/6294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmaza ait 1983 yılında düzenlenen arazi kadastro tutanağı ile varsa dayanağı olan tapu kaydının bütün revizyonları ile getirtilerek,

2) Çekişmeli taşınmazı geniş çevresiyle gösteren pafta fotokopi örneğinin getirtilerek,

3) Taşınmaza en yakın komşu parseller paftasından tespit edilerek kesinleşme durumlarını gösterir son tapu kayıtlarının getirtilerek,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 25/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.