muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16146, Karar No: 2015/19481, Tarih: 15.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/16146 E.  ,  2015/19481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, asıl dava ile iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalı ... Spor Kulubü Başkanlığı'ndan tahsilini talep etmiş, birleşen dava ile ise ihaleyi yapan ve işe alan kurumun ... olduğunu, davacının Belediye'nin yapmış olduğu parkometre ihalesinin yüklenicisi olan ... Belediye Spor Kulubü Başkanlığı bünyesinde çalıştığını, 30 Mart yerel seçiminden sonra sözleşmesinin haksız ve tek taraflı feshedildiğini, bu nedenle Belediye'nin de tüm alacaklardan müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğunu belirterek husumeti Belediye'ye de yöneltmiş ve davaların birleştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacının kurumun işçisi olmayıp bağımsız işveren olan ... Belediye Spor Kulübü'nün çalışanı olduğunu, davanın husumetten reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ...’nın Belediye tarafından Dernekler Kanunu’na uygun olarak kurulduğu, ayrı tüzel kişilik kazandığı ve tüzel kişiliğinin halen devam ettiği, davacının da kulüp tarafından işe alınarak çalıştırıldığı, birleşen davanın davalısı ... tarafından dernek niteliğinde kurulan asıl davanın davalısı ...'nın bağımsız bir tüzel kişilik olarak ayrı bir işveren olduğu, ... tarafından Belediye Spor Kulübü adı altında kurulmasının ...’na asıl işverenlik sıfatı vermeyeceği, davacı tarafından da bizzat ... bünyesinde işçi sıfatı ile çalışmasının ispatlanamadığı, davacı işçi ile iş sözleşmesi ilişkisi içinde olan davalının dernek niteliğindeki asıl davanın davalısı ... olduğu, zira, davacı işçinin maaşlarının ve sigorta primlerinin ayrı bir tüzel kişilik olan ... tarafından ödendiği gerekçesiyle davalı ... aleyhine açılan birleşen davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı ...'nın dernek sicilindeki adresi ... Kaymakamlığı Dernekler Büro Şefliği tarafından Eski Belediye Sarayı olarak bildirilmiş olup ... adına bu adrese çıkarılan dava dilekçesi ve tensip zaptı ekli davetiye ... Belediyesi Yazı İşleri Müdürü tarafından tebliğ alınmıştır. Davalı ... vekili 16.06.2014 tarihli yazısında, tebligat zarfı üzerindeki muhatap ... Belediyesi Spor Kulubü ile bir ilgileri olmadığını belirterek sehven almış oldukları tebligatları Mahkeme'ye iade etmiştir. Bunun dışında davalı ...'ne dava dilekçesi tebliğ edilmemiştir. Hal böyle olunca öncelikle davalı ...'nün bağlı olduğu ilgili federasyona müzekkere yazılarak kulübün adresinin ve en son başkanının kim olduğu sorulup taraf teşkilinin buna göre sağlanması gerekmektedir. Ayrıca 6360 sayılı Yasa'nın geçici 1/8 maddesi, 8. maddesi ve 27/son maddesi ile 5216 Sayılı Yasa'nın 11. maddesi gereğince otopark işletme görevinin ... Büyükşehir Belediyesi'ne devredilip devredilmediği araştırılarak ve fesih tarihi de gözönünde bulundurularak hasmın temsilcisinde hata yapılıp yapılmadığı değerlendirilip gerektiğinde davanın ... Büyükşehir Belediyesi'ne yöneltilmesi için davacıya süre verilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken davalı ... aleyhine açılan birleşen davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27041, Karar No: 2015/5949, Tarih: 30.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27041 E.  ,  2015/5949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, 09.04.1984-15.04.1988 tarihleri arasındaki .......sigortalılık sürelerinin geçerli olduğunun ve başvuru tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ....... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, 27.6.1997 varide tarihli işlem ile vergi kaydı esas alınarak 10.01.1983 tarihinden itibaren......sigortalısı olarak tescil edildiği, 10.1.1983-9.4.1984 ve 15.4.1988-14.7.2008 tarihleri arası vergi kaydının, 29.4.1988-12.4.2011 tarihleri arası oda kaydının, 25.6.1997-26.6.2012 tarihleri arası esnaf kaydının bulunduğu, uyuşmazlığın, vergi kaydı, oda kaydı, esnaf kaydı olmayan ancak kurumca prim bedelleri tahsil edilen (9.8.1984-15.4.1988) döneminin Bağ-Kur siğortalı sayılıp sayılmayacağı noktasında toplandığı, Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde, Yargıtay HGK Kararı gereği primler tahsil edildiğinde Türk Medeni Kanun 2. maddesi gereği 9.4.1984-15.4.1988 döneminin 1479 sayılı yasa kapsamında zorunlu siğortalı kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 öncesi uyuşmazlık süresi ile ilgili olarak davanın yasal dayanaklarından olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24’üncü ve 25’inci maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler, meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Daha sonra,

20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24’üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, anılan düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14’üncü maddesiyle değiştirilen hükümle zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 4/1-b maddesi gereğince, hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar ile gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar zorunlu sigortalı sayılırlar.

1479 sayılı Kanunda, 506 sayılı Kanunun 79. maddesine paralel geçmişe yönelik sigortalılık tesciline imkan veren yasal düzenleme bulunmadığından anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi de ilgiliye zorunlu sigortalılık hakkı kazandırmaz. Ancak ödemelerin icra takibi sonucu gerçekleştiği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında yatırıldığı hallerde, Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralları çerçevesinde, Kurumun geçmişe yönelik prim borçlarını tahsil edip uzun süre nemalandırmasından sonra, anılan döneme yönelik sigortalılığın iptalinin iyiniyetle bağdaşmayacağı gözetilerek, geçmişe yönelik prim ödemelerinin kapsadığı sürenin isteğe bağlı sigortalılık süresi olarak kabulü gerekir.

Mahkemece, yapılan araştırmada uyuşmazlı konusu dönemde vergi kaydı, oda kaydı, esnaf kaydı olmayan davacının kurumca prim bedelleri tahsil edildiği, Yargıtay HGK Kararı ve Türk Medeni Kanun 2. maddesi gereği 9.4.1984-15.4.1988 döneminin 1479 sayılı yasa kapsamında zorunlu siğortalı kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de eksik inceleme sonucu karar verildiği anlaşılmaktadır. Davacının 8.4.1964 doğumlu olup uyuşmazlık konusu dönem, askerlik çağına rastladığından öncelikle davacının askerlik başlangıç ve bitiş

tarihlerini içeren kayıtları askerlik subesinden celp edilmeli, davacı tarafından 1997-1998 yıllarında yapılan prim borcu ödemesinin 9.4.1984-15.4.1988 tarihini kapsayıp kapsamadığı sorulmalı, bu konuda tüm deliller toplandıktan sonra davacının uyuşmazlık konusu dönemde askerde bulunması veya primlerin 28.7.2008 tarihinde 5763 sayılı Kanun hükümleri kapsamında ödemesi durumunda Türk Medeni Kanun 2. maddesinden yararlanamayacağı, 9.4.1984-15.4.1988 döneminin 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında ödenmiş ise ödenen primlerin uzun süre Kurum tarafından kullanılmış olması karşısında Medeni Kanun'un 2 ve emsal...... Kararı dikkate alındığından o dönem sigortalı sayılacağı gözönünde bulundurularak karar verilmelidir.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16147, Karar No: 2015/19482, Tarih: 15.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/16147 E.  ,  2015/19482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, asıl dava ile iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalı ... Spor Kulubü Başkanlığı'ndan tahsilini talep etmiş, birleşen dava ile ise ihaleyi yapan ve işe alan kurumun ... olduğunu, davacının Belediye'nin yapmış olduğu parkometre ihalesinin yüklenicisi olan ...Belediye Spor Kulubü Başkanlığı bünyesinde çalıştığını, 30 Mart yerel seçiminden sonra sözleşmesinin haksız ve tek taraflı feshedildiğini, bu nedenle Belediye'nin de tüm alacaklardan müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğunu belirterek husumeti Belediye'ye de yöneltmiş ve davaların birleştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacının kurumun işçisi olmayıp bağımsız işveren olan ...Belediye Spor Kulübü'nün çalışanı olduğunu, davanın husumetten reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ...’nın Belediye tarafından Dernekler Kanunu’na uygun olarak kurulduğu, ayrı tüzel kişilik kazandığı ve tüzel kişiliğinin halen devam ettiği, davacının da kulüp tarafından işe alınarak çalıştırıldığı, birleşen davanın davalısı ... tarafından dernek niteliğinde kurulan asıl davanın davalısı ...'nın bağımsız bir tüzel kişilik olarak ayrı bir işveren olduğu, ... tarafından Belediye Spor Kulübü adı altında kurulmasının ...’na asıl işverenlik sıfatı vermeyeceği, davacı tarafından da bizzat ... bünyesinde işçi sıfatı ile çalışmasının ispatlanamadığı, davacı işçi ile iş sözleşmesi ilişkisi içinde olan davalının dernek niteliğindeki asıl davanın davalısı ... olduğu, zira, davacı işçinin maaşlarının ve sigorta primlerinin ayrı bir tüzel kişilik olan ... tarafından ödendiği gerekçesiyle davalı ... aleyhine açılan birleşen davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı ...'nın dernek sicilindeki adresi ...Kaymakamlığı Dernekler Büro Şefliği tarafından Eski Belediye Sarayı olarak bildirilmiş olup ... adına bu adrese çıkarılan dava dilekçesi ve tensip zaptı ekli davetiye ...Belediyesi Yazı İşleri Müdürü tarafından tebliğ alınmıştır. Davalı ... vekili 16.06.2014 tarihli yazısında, tebligat zarfı üzerindeki muhatap ...Belediyesi Spor Kulubü ile bir ilgileri olmadığını belirterek sehven almış oldukları tebligatları Mahkeme'ye iade etmiştir. Bunun dışında davalı ...'ne dava dilekçesi tebliğ edilmemiştir. Hal böyle olunca öncelikle davalı ...'nün bağlı olduğu ilgili federasyona müzekkere yazılarak kulübün adresinin ve en son başkanının kim olduğu sorulup taraf teşkilinin buna göre sağlanması gerekmektedir. Ayrıca 6360 sayılı Yasa'nın geçici 1/8 maddesi, 8. maddesi ve 27/son maddesi ile 5216 Sayılı Yasa'nın 11. maddesi gereğince otopark işletme görevinin ... Büyükşehir Belediyesi'ne devredilip devredilmediği araştırılarak ve fesih tarihi de gözönünde bulundurularak hasmın temsilcisinde hata yapılıp yapılmadığı değerlendirilip gerektiğinde davanın ... Büyükşehir Belediyesi'ne yöneltilmesi için davacıya süre verilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken davalı ... aleyhine açılan birleşen davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13920, Karar No: 2013/12788, Tarih: 03.07.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/13920 E.  ,  2013/12788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 15/12/2011 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 22/04/2011 tarihli .... Gazetesi'nde yayımlanan ve diğer davalı ... tarafından kaleme alınan ".....'nın yarattığı vahim işlem hacmi!" başlıklı köşe yazısı ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu belirterek manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalı yan ise istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, dava konusu yazıda; ....'nın aldığı kararların sonuçlarının, bir fıkradaki olaya benzetilmesi suretiyle konu ile ifade arasındaki düşünsel bağlılığın davacı aleyhine bozulduğu, bu suretle davacının küçük düşürüldüğü ve kişilik haklarının zedelendiği gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durumda halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayında; toplumun ilgisini çeken ve güncel bir konuda, bir fıkra üzerinden, benzetme yoluyla değerlendirme yapıldığı, yazının bütünü dikkate alındığında ve yazıda eleştirilen kararın toplumda yarattığı etki göz önünde bulundurulduğunda; özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, söylemlerin sert eleştiri düzeyinde kaldığı anlaşılmıştır.

Gerek Dairemizin gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında kamu görevlilerinin kendilerine yönelik sert ve ağır eleştirilere katlanması gerektiği kabul edilmiştir. Davacının da görev ve sıfatı gereği sert eleştirilere katlanması gerekir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINAve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1362, Karar No: 2024/2475, Tarih: 16.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1362 E.  ,  2024/2475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/898 E., 2023/2250 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/62 E., 2022/1022 K.

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi ile iştirak nafakasının artırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen 10.03.2023 tarihli ek karar davalı vekiline 15.03.2023 tarihinde tebliğ edilmesine karşın ek karara karşı davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmamıştır. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2023 tarihli ek kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalının 10.03.2023 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davalı vekilinin reddedilen yön dışında kalan ve gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA