muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/18907, Karar No: 2018/11798, Tarih: 14.05.2018

Davalı- Karşı Davalı İsteminin Özeti:

Davalı-karşı davacı, müvekkilin, davalı şirkette 01.07.2008 tarihinden itibaren usta sıfatı ile 26.05.2014 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, genelde şehirdışı işleri veya şehiriçinde ise işyeri dışındaki işleri yapmak üzere çalıştığını, davalı-karşı davacının 2 arkadaşı ile birlikte 26.05.2014 tarihinde ayrılmak istediklerini şirket yetkilisi ve ortağı Hüseyin Kaya’ya beyan etmesi üzerine istifa edin diyerek evrakları getirttiğini ve davalı ile arkadaşlarından istifa dilekçeleri ve ibranamelerin alındığını, (bu ibranameyi kesinlikle kabul etmediklerini) davacı ve arkadaşlarının ertesi gün işyerine geldiklerini işbaşı yaptırılmadıklarını ve 26.05.2014 tarihinde düzenlenen evrakları imzalayarak işyerinden ayrıldıklarını, Bornova 1.Noterliğinden 29.05.2014 tarih, 12940 yevmiyeli ihtarnamede istifa ettirilmek suretiyle işten ayrıldıklarını ve ihbar süresi içerisinde de çalışabileceklerini ancak şirketin işten ayrılanı ihbar süresi içinde çalıştırmama yönündeki prensip kararı bulunduğunu bildirmesi üzerine bu taleplerinin kabul edilmeyerek iş bıraktırıldıklarını beyan ettiklerini, daha önceki yaşadıklarından tecrübe edinen davacı ve arkadaşlarının kötüniyetli olarak kendilerine gönderilen ve ihbar süresi içinde çalışmalarını talep eden ihtarnameye icabet etmediklerini, davacının açık bir şekilde tehdit edildiği ortamda çalışmasını beklemenin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının normal günlerde 08:00-18:30 saatleri arasında çalıştığını, günde bir saat yemek ve en az 15 dakika çay molası kullanması gerekirken bu sürede de çalışmaya zorlandığını, işyeri dışındaki çalışmalarda iş bitmeden kesinlikle dönülmemesi yönündeki talimat gereği gece geç saatlere kadar çalışmak zorunda kaldığını, cumartesi günleri akşam 18:00-19:00’a kadar, dışarıda ise gece yarılarına kadar çalışmasına rağmen bu çalışmalara ilişkin herhangi bir ücret ödenmediğini, Asgari geçim indiriminin aylık ücretin içerisine eklenerek ödendiğini, yıl ortası ve sonu zamlarının düzenli olarak yapılmadığını, yıllık izinlerin düzenli kullandırılmadığını ve 1-2 saatlik izinlerde dahi tam gün izin kullanmış gibi evrak tanzim edildiğini, şehirdışı işlerde en geç saat 08:00’de orada olmak için sabah erken saatlerde yola çıkmak zorunda kaldığını, yolda geçen süreler çalışma süresinden sayılmasına rağmen buna ilişkin fazla mesai ücreti ödemesi yapılmadığını, şirket ortağının oğlu ve servis müdürü olarak görev yapan Muhammet Kaya’nın müvekkil ve çalışanlara ağır şekilde hakaret ettiğini, çalışanlar üzerinde baskı kurduğunu, sürekli huzursuzluk yarattığını ve tehdit dahi ettiğini, bu duruma artık dayanamayarak şirket yetkilisi ve ortağı olan Hüseyin Kaya’ya ilettiklerini, normal bir şekilde ayrılacaklarını düşünen müvekkil aleyhine kötüniyetli olarak dava açıldığını beyanla kıdem,ihbar tazminatı, agi, fazla mesai alacağı talebinde bulunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı-karşı davalı Fores Makine A.Ş.nin davasının reddine, davalı-karşı davacı ...'ın kıdem tazminatı, yıllık izin, asgari geçim indirimi alacaklarının kabulü ile fazla mesai talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı-karşı davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacının 14.09.2011-26.05.2014 tarihleri arasında davalı işyerinde teknisyen olarak çalışması uyuşmazlık dışıdır. Mahkemece davalı-karşı davacı ... tanıklarının, davacı-karşı davalı şirket aleyhine dava açmış olmaları nedeni ile beyanlarına itibar edilememiş, davacı-karşı davalı şirket tanıklarının beyanlarına göre ise; normal çalışma sisteminde hafta içi 5 gün 08:30-18:00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmesi cumartesi günü ise 08:30-13:00 saatleri arasında 1/2 saat ara dinlenmesi kullanarak 4 saat olmak üzere yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan çalışma yapılmadığı tespiti ile talebin reddine karar verilmiştir. Davacının günlük çalışma süresinin davacı ile birlikte işten çıkarılan, davalı işveren aleyhine dava açan ve menfaat birliktelikleri olan tanık anlatımları dikkate alınarak belirlenmemesi yerinde ise de, davalı-karşı davalı ile aynı görevde çalışan işçilerin açmış olduğu emsal dosyalarda yargılama aşamasında dinlenilen davacı-karşı davalı şirket tanıklarının 5 gün 08.30-18.30 saatlerinde, cumartesileri 14.00e kadar ayda bir gün de cumartesi 18e kadar çalışmadan söz etmekle fazla mesai yapıldığı yönünde beyanda bulundukları görülmüştür. Fazla çalışma konusunda öncelikle işyeri kayıtları, bu olmadığı takdirde tarafsız tanık beyanları ve davalı tanık anlatımları dikkate alınmalıdır. Davacının fazla çalışma ücreti alacağının söz konusu beyana göre kabulü yönünde tespit edilmesi gerekirken reddi bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.05.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/566, Karar No: 2014/7381, Tarih: 03.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/566 E.  ,  2014/7381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tokat 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/10/2013

Numarası : 2013/260-2013/371

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, Türk Telekomonikasyon AŞ.'nin Tokat İl Müdürlüğü emrinde 399 sayılı KHK. ye istinaden kapsam dışı personel statüsünde çalışmakta iken davalı kurumun özelleştirilmesi üzerine 4046 sayılı yasanın 22. maddesi gereğince Devlet Personel Başkanlığına bildirildiği, 01/01/2006 tarihinden itibaren 40,00 TL ek ödemeye müstahak olduğu halde davalı kurum tarafından düzenlenen maaş nakil ilmühaberinin hatalı olarak düzenlendiği, bu sebeple 5473 sayılı Yasa ile getirilen ek ödemeden davacının yararlanabilmesi için 40,00 TL ek ödemenin maaş nakil ilmühaberine eklenmesine, maaş nakil ilmühaberinin yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı kanunun Ek. 29. Maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm nedeni ile 375 sayılı KHK.’un Ek 3 maddesi ve 399 sayılı KHK.’un Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların yer aldığı ücreti gösteren nakil maaş ilmühaberinin buna göre düzenlenmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle somut olayda Uyuşmazlık Mahkemesi'nin kararıyla görevli yargı yerinin Adli Yargı olduğuna karar verilerek yargı yolu kesinleşmiştir.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3, maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, sayılı tebliğ yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Öncelikle somut olayda Uyuşmazlık Mahkemesi'nin kararıyla görevli yargı yerinin Adli Yargı olduğuna karar verilerek yargı yolu kesinleşmiştir.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3, maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, sayılı tebliğ yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı kanunun 29. Maddesinin 3. Fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanunun 22 nci maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına  bu  tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Davalı ile nakle tabi kapsamdışı personel arasından imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. Maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs gibi mali ve özlük hakları için İş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır(2.f). Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır(3.f)”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları nedeni ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme kanununun 22/5 maddesinde özelleştirme nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vs ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları nedeni ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme kanununun 22/5 maddesinde özelleştirme nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vs ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek yasal düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı KHK hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsamdışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı KHK.’ler ile getirilen artışlardan yararlandırılmalı ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir.

375 sayılı KHK.’un ve 399 sayılı KHK.’lere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler uyarınca “Özelleştirme kapsam ve programında bulunan kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı ortaklıklarından olup özelleştirme işlemleri tamamlanan kuruluşların sözleşmeli ve kapsam dışı kamu personelinin ücretlerine, bu personelin sözleşmeli ve kapsam dışı statülerde bulunduğu sürelere ait bu Karardaki ücret artışlarının hiçbir işlem yapılmaksızın aynen uygulanması ve bunun maaş nakil ilmühaberine yansıtılması” gerekir. Yasal ve sözleşme hükümleri Maliye Bakanlığı görüşünün üzerindedir.

Yasal düzenleme özelleştirilen davalı kurumda nakle tabi kapsamdışı personeli kapsamaktadır. Kaldı ki Uyuşmazlık Mahkemesinin uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği yönündeki kararından önce Danıştay 5. Dairesi 22.08.2010 gün 2010/88-4718 sayılı kararı ile “5473 sayılı yasa ile getirilen ek ödemenin iş sözleşmesinin feshedildiği 2008 yılından önce 01.01.2006 ve 01.07.2006 tarihlerinde yürürlüğe girmesi nedeni ile bu ödemenin “iş sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerinin parasal haklarına yapılan artışlar” kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Hukuki olarak bu tespit yapılmakla birlikte, davalı kurum taraflar arasındaki sözleşme hükmü veya eki yönetmelik hükümleri ile kapsamdışı nakle tabi olarak çalışan davacının 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına veya belirlenmemiş ise Yönetim Kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretine artışlar yapmış olabilir. Bu artışlar Kanun Hükmünde Kararnamelere dayanılarak çıkarılan ve kamuda çalışan sözleşmeli personel ile kapsamdışı personel için 2006/1, 2006/3, 2007/1, 2008/1 ve ilgili düzenlemeler ile sağlanan artışlardan azda olabilir, fazla da olabilir. Aynı oranda veya fazla oranda yapılmış ve yansıtılmış ise kapsamdışı nakle tabi olarak çalışan davacı kamudaki personel için getirilen artışlardan faydalanamaz. Ancak davalı işveren anılan hükümleri dikkate almadan artış yapmamış veya daha az artış olabilir. 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına veya belirlenmemiş ise Yönetim Kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretine hiç artış yapılmamış ise tebliğler ile getirilen artışların tamamının, artış yapılmış ancak yeterli değil ise aradaki fark alacağa göre maaş nakil ilmühaberinin düzenlenmesi gerekir. Bu tespitin yapılması işçin ise davalı kurumdan anılan dönemdeki bordroların, maaş artışına ilişkin işverenin varsa işletmesel kararlarının getirtilmesi, davacının 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarının veya belirlenmemiş ise Yönetim Kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretinin ne olduğunun tespit edilmesi, bu konuda uzman mali bilirkişiden rapor alınması gerekir.

Sonuç olarak davacı ile ilgili davalı işyerinde tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının kapsamdışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde 406 sayılı kanunun Ek. 29 ve sözleşmenin 7. Maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı KHK.’un ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı, artış yapılıp yapılmadığı, yapılan artışın tebliğlerle getirilen artışların altında kalıp kalmadığı, tebliğlere göre yapılacak artışları kapsayacak şekilde maaş nakil ilmühaberinin düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17225, Karar No: 2020/1600, Tarih: 08.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/17225 E.  ,  2020/1600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Köyü çalışma alanında bulunan ve 1973 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında tescil harici bırakılan taşınmaz hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yargılama sonunda davanın kabulüne, fen bilirkişilerin 12.04.2014 tarihli raporunda kırmızı kalemle çizili (A) harfi ile gösterilen 2.231,03 metrekare taşınmazın bulunduğu yerin en son ada parsel numarası altında davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7985, Karar No: 2013/12252, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/7985 E.  ,  2013/12252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez) suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Erzurum 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.03.2013 gün ve 2012/127 Esas, 2013/68 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Hükmedilen ceza miktarına göre, sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verilmekle gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre de, mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, suç tarihinden itibaren en az altı ay geçtikten sonra yapılması gerektiği gözetilmeden, mağdurelerin ruh sağlığının bozulduğuna dair Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesince olayın üzerinden altı ay geçmeden 17.01.2013 tarihinde düzenlenen raporlar esas alınarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5980, Karar No: 2015/1271, Tarih: 02.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/5980 E.  ,  2015/1271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2011/225-2013/535

Davacılar E. Müzayedecilik Ticaret İthalat İhracat A.Ş. vd vekili Avukat Acun tarafından, davalılar A.. E.. aleyhine 21/06/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacılardan D.. M..’in temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına haksız saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, H. kanalında yayınlanan T. T. programının 09/06/2011 tarihli yayınında davalı tarafından şirket hakkındaki “...Cumhuriyet tarihinin en büyük ihale yolsuzluğu AKP hükümeti zamanında yapılmıştır. Bizdeki mevcut ihale dosyalarının birini açıklayayım, Başbakanlık toplu konut idaresi, TOKİ, yan kuruluşu şirketine arazi sattı diye E. 1,7 Milyon TL komisyon ödedi..." şeklindeki sözlerin şirketin ticari itibarını sarsıcı nitelikte olduğunu iddia ederek uğranılan manevi zararın davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, CHP İstanbul milletvekili olarak görev yaptığını, devlet işlerindeki su istimaller ve kamu parasının harcanması gibi toplumu ilgilendiren konularda kamu oyunu bilgilendirmek ve bilinçlendirmekle yükümlü bir siyasetçi olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, programda ifade özgürlüğü kapsamında deliller ortaya konularak, davacı eleştirilirken, yorumun kamuoyuna bırakılması gerektiği göz ardı edilmiş, davalının hırsız nitelendirilmesi ile sınır aşılarak davacı şirketin haklarına saldırıda bulunulmuştur gerekçesiyle davanın bu davacı yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında; kamuyu ilgilendiren, genel nitelikli sorunlara ilişkin alanlarda ifade özgürlüğüne sınırlama getirilemeyeceğini kesin bir dille belirtmektedir (AİHM 26118/10 Eon / Fransa kararı). Ayrıca bir yazı veya açıklamanın ifade özgürlüğü kapsamında kalıp kalmadığı değerlendirilirken, bütününe bakılması gerektiği vurgulanarak, kullanılan ifadelerin nasıl bir içerik ile verildiğinin üzerinde durulması gerektiği belirtilmiştir (AİHM 23144/93 Özgür Gündem / Türkiye kararı).

Dosya kapsamından; davaya konu yayın içeriğindeki iddialarla ilgili olarak, Türkiye Büyük Millet Meclisinde soru önergeleri verildiği, davacı şirkete ödenen 1.7 milyon TL miktarındaki komisyona dair YDK’nın da rapor düzenlediği ve ödenen komisyonun doğrulandığı, yine iki ayrı ihale ile E. Konut GYO A.Ş. tarafından satın alınan taşınmazlardan aracı şirkete ödenen komisyon bedellerinin iadesi ile ilgili olarak, 22.12.2006 tarih 59/06 sayılı yazı ile E. Müzayedecilik Ticaret İthalat İhracat Anonim Şirketinden geriye talep edildiği, şirketin aynı tarihli cevap yazısında 1,5 yıl evvelki satışlardan kaynaklanan komisyonların iadesinin mümkün ve yasal olmadığından talebin yerine getirilmesinin mümkün olmadığını bildirdiği anlaşılmaktadır. Sonuç olarak, davalının yayında yaptığı açıklamalar denetleme kurulunca gündeme getirilen, TBMM’de görüşülen ve soru önergelerine konu edilen ödemeye dair gerçeği yansıtmakta olup yayının genelinde de bu duruma dair açıklama ve kanıtlar ileri sürülmüştür. Mahkemece; davaya konu beyanların eleştiri niteliğinde olup, ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı gözetilerek; istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulü doğru görülmemiş ve bu yön bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacı D.. M..'in temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddine bozma nedenine göre davacılardan E. Müzayedecilik Ticaret İthalat İhracat Anonim Şirketinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.