muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5090, Karar No: 2016/10431, Tarih: 10.06.2016

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı İdare tarafından düzenlenen 13/08/2012 tarihli inceleme raporunda, "üretim işinin bitirildiğinin, satış ve nakliyat işinin bitirilmediğinin ve arazi üzerinde üretim yapacak bir alan kalmadığının" belirtildiği, bu belirlemeye göre, mevcut üretim işinin bitirilmesi ve ihalesi yapılan bölmede üretim yapılacak bir saha kalmaması nedeniyle, satış ve üretim işine devam etmenin fiilen imkansız hale geldiği, bölmeden çıkış işlemlerinin de yerine getirilmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle bölmedeki faaliyete fiilen son verilmesinin yeterli olduğu ve davalı şirketin bölmeden geç çıktığından bahsedilmeyeceğinden Şartname'nin 35. maddesinde yer alan "işin bitirilmesinin geciktirilmesi" hali nedeniyle gecikme cezası tahsil edilemeyeceği, buna karşılık Açık Artırmalı Dikili Ağaç Şartnamesi'nin 36. maddesinde alıcının ihaleden almış olduğu dikili ağaçların üretiminden sonra, elde edilen ürünlerin azlığından şikayet ederek hiçbir hak talebinde bulunamayacağı düzenlendiğinden, davacı idarenin, satışı yapılmayan emval bedellerini davalıdan talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalının bölmeden çıkma tarihinin Davacı İdare tarafından iki kere uzatılmış olmasına rağmen davalının bölmeden çıkma tarihine kadar işi tamamlayamadığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 35. maddesinde davalının bölmeden çıkma tarihini geçen her gün için cezai şart ödeyeceğinin kabul edilmiştir. Buna göre davalının bölmeden geç çıktığı günler nedeniyle ödemesi gerektiği cezai şart bedelinin tespitine yönelik konusunda uzman bilirkişiden bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/10425, Karar No: 2013/14026, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10425 E.  ,  2013/14026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-...Mıntıkası 5317 ve 5320 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulunduğu cadde veya sokak için 2011 yılı itibariyle belediyece emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m² fiyatlarının ve emlak bildirimlerinin belediye başkanlıklarından,

2-Dava konusu Alakop Köyü 972 parsel sayılı taşınmazın 03.06.2011 dava tarihi, emsal alınarak incelenen...Mıntıkası 5317 ve 5320 parsel sayılı taşınmazların 11.12.2007 olan satış tarihleri itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarına ve imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğine ilişkin belgelerin belediye imar ve tapu müdürlüklerinden, 3-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen...Mıntıkası 5317 ve 5320 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydı ile birlikte değerlendirmede esas alınan 11.12.2007 tarihli resmi satış akit tablosunun (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı örneğinin ve bu taşınmazın son malikini gösterir tapu kaydının tapu müdürlüğünden, 4-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinsleri itibariyle rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

5-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 03.06.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3370, Karar No: 2017/1605, Tarih: 22.02.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/3370 E.  ,  2017/1605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Hakkında sayaç yok, abone kayıp biçiminde tutanak düzenlenen sanığın kovuşturma aşamasında alınan savunma beyanlarında, suça konu yerde proje müdürü olarak görev yaptığını, çalıştığı firmanın sözkonusu okul inşaatını geçici kabulle 2001 yılında teslim ettiğini ifade etmesi, dosya içerisinde bulunan Teslim Tutanağından geçici kabul tarihinin 24/09/2001 olduğunun anlaşılması ile sanığın elektrik bedelini ödemeden sayacı da alıp götürmesi sebebi ile kullanılan elektriğin sayaçtan geçip geçmediği hususunda doğru bir kanaatin oluşmadığını belirten bilirkişi raporu içeriği karşısında; sanığın hükümlülüğüne yeterli, kesin ve inandırıcı hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı biçimde hükümlülüğüne karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği hususu gözetilerek, sanığa “bilirkişi tarafından hesaplanan 483,47 TL değerindeki tüketim bedeline ilişkin zarar miktarını gidermesi halinde 6352 sayılı Yasının Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22/02/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/848, Karar No: 2014/4745, Tarih: 17.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/848 E.  ,  2014/4745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2011

NUMARASI : 2009/704-2011/959

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin 25.04.2000 tarihinde S.. Makine ve Kalıp Sanayi Tic. A.Ş.'nde işe başladığını, davacının sürekli aynı yerde ve aynı kişilerle çalışmış olmasına rağmen, işvereni tarafından bir müddet sonra E.. Dış Ticaret A.Ş.'nde, daha sonra ise E.. Elektrikli Ev Aletleri San. ve Tic. A.Ş.'nde çalıştı gösterildiğini, S.. ve E.. A.Ş.'nin Ertek A.Ş.'nin yan kuruluşları olduğunu, üç şirketin ortaklarının aynı kişiler olduğunu ve şirketlerin aynı adreste bulunduğunu, aynı şirkette 9 yılı aşkın süredir çalışmış olan davacının iş akdinin izinde olduğu dönemde 23.06.2009 tarihinde işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, davacının kıdem tazminatı ve diğer alacaklarını ödememek amacıyla iş akdini haksız ve kötüniyetli olarak feshettiklerini, davacının en son satış sonrası destek sorumlusu olarak çalıştığını, en son aldığı ücretin net 900 TL olduğunu, yemek ücreti olarak da günlük 8 TL aldığını, haftanın 6 günü çalıştığını, çalışma saatlerinin 08:30-18:30 arasında olduğunu, ayrıca çoğu zaman mesaisinin 19:30-20:00"ye kadar uzadığını, taşınma nedeniyle 1 aylık dönemde davacının gece yarılarına kadar çalıştığını, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı hariç tüm ulusal bayramlarda çalıştığını iddia ederek fazlaya ilişkin talep ve dava haklan saklı kalmak kaydıyla kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, kötüniyet tazminatı alacaklarının iş akdinin fesih tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davalı şirketin elektrikli ve elektriksiz kişisel bakım ev aletleri ve aksesuarları iç ve dış ticareti yapmakta olup 1990 yılından beri başta K.., F.., B.., D.. ve T.. markaları olmak üzere bünyesinde barındırdığı dünyanın tanınmış markalarının distrübütörlüğünü yaptığını, iade edilen ürünlerin toplanmak suretiyle marka değerinin düşmesine engel olmak ve çevre sağlığını korumak amacıyla dönüşüm firmasıyla anlaşma yaptıklarını, bunu tüm çalışanlara duyurduklarını, hurda bölümüne gelen ürünlerin bu işi yapan profesyonel firmalar tarafından tek tek parçalanıp yararlı olabilecek metallerin ayıklandığını, gerekenlerin eritilerek ekonomiye kazandırıldığını, hatta bir bölümünün yurtdışına satıldığını, teknisyen M.. A..'in bu ürünleri yönetimin izni ve bilgisi olmaksızın sattığı ve davacının da bu kişiye yardım ettiğinin tespit edildiğini, davacının hurda ürünlerin kablolarını kesip bir koli içerisine koyduğu, bunu gören amiri Ş.. F..'nin ne yaptığını sorması üzerine kabloları M.. A..'e lazım olduğunu ve bu nedenle topladığını söylediğini, davacının savunma vermekten kaçındığını, davacının müvekkil şirkete bağlı olarak 25.04.2000 tarihinden itibaren belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmaktayken bu olaylardan dolayı Kadıköy 21. Noterliğinin 23.06.2009 tarihli ve 14240 yevmiye numaralı ihbarnameyle İş Kanunu’nun m.25/ll-e bendi uyarınca hem davacının hem de M.. A..'in sözleşmelerinin haklı nedenle 23.06.2009 tarihinde feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, fazla mesai, genel tatil ücreti alacakları için zamanaşımı definde bulunduklarını, fazla mesaiyi gerektiren çalışma yapılmadığı gibi, yapıldığı takdirde banka aracılığıyla karşılığının da ödendiğini savunarak haksız davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davacının harcı yatırılmayan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dâhil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin on bir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırk beş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedi buçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırk beş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedi buçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedi buçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedi buçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırk beş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda iki yüz yetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut olayda; davacı taraf haftanın 6 günü, 08.30-18.30 saatleri arasında ve bazı günlerde de 19.30-20.00’ye kadar çalıştığını, buna rağmen fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir. Davacı tanıklarından Ünzile, davacının 08.30-18.30 arasında çalıştığını, işin durumuna göre bazen saat 21.30’a kadar da çalışıldığını, son zamanlarda her gün fazla mesai yapıldığını, haftanın 5 günü çalışma olduğunu, zaman zaman Cumartesi günleri de fazla mesai yapıldığını, davacı tanıklarından Özge, davacının 08.30-18.30 saatleri arasında çalıştığını, işin durumuna göre saat 20.00-23.00’e kadar çalışıldığını, son zamanlarda haftada 3 gün mesaiye kalındığını, önceden 5 gün çalışılırken sonradan Cumartesi de çalışılmaya başlandığını, haftanın 6 günü çalışma olduğunu beyan etmiştir. Davalı taraf davacının fazla mesai yapmadığını savunmuştur. Davalı tanıkları ise davacının haftanın 5 günü 08.30-18.30 saatleri arasında çalıştığını beyan etmişlerdir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının beyanlarına itibar edildiği belirtilerek; davacının önceleri haftanın 5 günü 08.30-18.30 saatleri arasında çalışmakta iken, son 1 yılda haftada 6 günü çalışmaya başladığı, haftada 1 gün saat 20.00’ye kadar çalıştığı kabul edilerek fazla mesai hesabı yapıldığı anlaşılmakta ise de haftada 6 günlük çalışmanın hangi tarihte başladığı ispat yükü kendisinde olan davacı tarafça net olarak ortaya konulmuş değildir. Buna göre; son bir yıllık dönem için haftanın 6 günü çalışıldığından bahisle fazla mesai alacak hesabı yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9361, Karar No: 2018/1057, Tarih: 23.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/9361 E.  ,  2018/1057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Ltd. Şti. ile ... Güvenlik Hizm. A.Ş. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 23.05.2005 tarihinde ... Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti.'nde ... İnternational Ltd. deniz terminalinde güvenlik görevlisi olarak göreve başladığını, 01.03.2006 tarihine kadar ... Ltd. Şirketinde, 01.03.2011 tarihine kadar ... Ltd. Şirketinde, 08.11.2012 tarihine kadar da ... Güv. Hiz. A.Ş.'de çalıştığını, iş sözleşmesinin iş kanunun 25. Maddede düzenlenen haklı nedenle derhal fesih sebepleri olmadığı halde kanuna ve fesih usulüne aykırı olarak bildirim sürelerine uyulmadan sona erdirildiğini, ileri sürelin fesih nedenlerinin haksız olduğunu, yaşanan olaylarda herhangi bir disiplinsizliğinin mevcut olmadığını, işyeri özel talimatnamesine ve yasalara aykırı bir hareketinin söz konusu olmadığını, 4857 sayılı yasanın 25/II maddesindeki şartların oluşmadığını, beyan ederek davalıdan kıdem tazminatı ile ihbar tazminatını talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... Güv. Hiz. A.Ş. vekili; talep edilen ücret alacaklarında zamanaşımının 5 yıl olduğunu,davacının diğer davalı ... ile 10.02.2011 tarihinde imzalanan Özel Güvenlik Hizmet Sözleşmesi uyarınca 01.03.2011 tarihi itibariyle burada özel güvenlik hizmeti sunmaya başladığını, bu tarihten önce güvenlik işini ... Güvenlik şirketinin yürüttüğünü, bu nedenle bu tarihten önceki dönem için müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, davacının kendisine tebliğ edilen ... güvenlik kurallarına ve ... ilkelerine ve görev yeri özel talimatlarına aykırı davranmak, bunun ötesinde işverenin bilmesi gereken olayları gizlemek, olayların öğrenilmemesini sağlamak amacıyla delilleri yok etmek, işverene açıkça yalan söylemek ve güvenini kötüye kullanmak, işyerinde güvenlik açığı yaratmak gibi affedilmeyecek davranışlar kapsamında olduğunu, iş akdinin devamının müvekkili şirketten beklenemeyeceğini, davacının operasyon sorumlusu olarak bazı güvenlik görevlileri ile şahsi çıkarları doğrultusunda olumsuz ikili ilişkilere girdiğini, bu nedenle disiplinsizlik zaafiyetine sebep verdiğini, davacının feshe konu tutum ve davranışlarının, dosyada bulunan tutanak ve savunma yazıları ile diğer çalışma arkadaşlarının yazılı ifadeleri ile de doğrulandığını, davacının dava dilekçesinde ve yazılı savunmasında da eylemlerini ikrar ettiğini, davacının daha önce de disiplinsiz davranışlar sergilediğini yapılan feshin haklı nedenlere dayandığından reddine karar verilmesini talep etmiştir.