muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/319, Karar No: 2014/15581, Tarih: 19.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/319 E.  ,  2014/15581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2012/388-2013/510

Davacı A.. A.. vekili Avukat T.. M.. tarafından, davalı F.. A... aleyhine 02/04/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız haciz nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu haksız haczin tarihi, olayın gelişimi ve yukarıdaki ilkeler göz önünde bulundurulduğunda, hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1697, Karar No: 2024/2112, Tarih: 26.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1697 E.  ,  2024/2112 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/565 E., 2023/2146 K.

DAVA TARİHİ : 07.03.2022

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/182 E., 2023/39 K.

Taraflar arasındaki çocuğun velâyet sahibi annesinin soyadını kullanmaya izin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, tarafların 2013 tarihinde evlendiklerini, bu evliliklerinden 2016 doğumlu ... adında ortak çocuklarının bulunduğunu, tarafların Şereflikoçhisar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/327 Esas sayılı dosyaları ile boşandıklarını, boşanma ile birlikte ortak çocuğun velâyetinin davacıya verildiğini, ortak çocuğun okula başladığını, çocuğun, annesi ile soy isimlerinin neden farklı olduğunu müvekkilinden sorgulamaya başladığını, çocukla ilgili işlemlerde annesi olduğunu belgelemek için nüfus kayıt örneği ile boşanma ilamını ibraz etmek zorunda kaldığını, küçüğün babasının farklı şehirde olduğunu beriterek, bu nedenlerle çocuğun üstün menfaat ve yararı gözetilerek "Kara" olan soyadının velâyet sahibi annesi ile aynı olacak şekilde "Boz" olarak değiştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi ibraz etmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile boşanma sonucu velâyeti anneye verilen küçüğün anne soyadını almasının küçüğün üstün yararına aykırı olmadığı, dosya kapsamında düzenlenen sosyal inceleme raporunun soyadı değişikliğinin küçüğün üstün yararına olacağı hususunun bildirildiği, dinlenen tanık beyanlarından da ilgili babanın küçüğe karşı ilgisiz olduğu ve maddî manevî bir desteğinin olmadığ bu nedenle davacının talebinin haklı sebebe dayandığı kanaatine varıldığı gerekçesi ile davanın davalı baba ... yönünden kabulüne, küçük ...'nın nüfusta "Kara" olan soyadının; velâyet hakkına sahip olan annesi ...'un soyadı olan "Boz" olarak değiştirilerek nüfusa kaydedilmesine, velâyet hakkı kapsamında küçüğün soyadının değiştirilmesi talepli davada husumet yöneltilemeyecek olan Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Müdürlüğü yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemeye 6 Mayıs 2022 tarihli sunduğu ailevi sağlık problemi belgeleri sonrası kabul edilen süre uzatma talebinin kabulünün tarafına tebliğ edilmemesinden dolayı dilekçe ile bulunduğu ek süre isteği reddedildiğinden kanıtlarını ve savunmasını yapamamış bulunduğunu, delilleri sunduğunda haklılığının ortaya çıkacağını, yoğun bakımda iken davalının icra takibi gönderip sadece maddî olarak beklentisini göstermiş olduğunu, hastane yatış evraklarının sunulacağını, karşı taraf çocuğu göstermediği için icra yolu ile çocuğu aldığına dair teslim tutatanığını da delil olarak sunacağını, yargılama giderlerinin tarafına yüklenmesinin de kendisini maddî olarak zorda bıraktığını beyan ederek, açılan davanın kabulü yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı erkeğin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek, istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; annenin velâyeti altında bulunan ortak çocuğun, annenin bekarlık soyadını kullanmasına izin verilmesi için gerekli şartların mevcut olup olmadığı, davalının süre uzatım talebinin kabulüne dair ara kararın davalıya tebliğinin gerekip gerekmediği, davalının cevap ve savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 10 uncu maddesi, 20 nci maddesi, 41 inci maddesi ile 90 ıncı maddesi, 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi, 11 Nolu Protokol ile Değişik İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmeye Ek 7 Nolu Protokol 5 inci maddesi, Anayasa Mahkemesi'nin 8.12.2011 tarihli ve 2010/119 Esas, 2011/165 Karar sayılı iptal kararı.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle dava dilekçesinin usulüne uygun olarak davalı erkeğe tebliği üzerine davalının cevap dilekçesi sunmak için İlk Derece Mahkemesi'nden süre uzatım talebinde bulunduğunun, İlk Derece Mahkemesi'nin cevap süresinin uzatımına ilişkin ara kararının davalıya 17.05.2022 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen yine de davalı erkek tarafından cevap dilekçesinin dosyaya sunulmadığının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27045, Karar No: 2016/16318, Tarih: 12.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/27045 E.  ,  2016/16318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 12/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13455, Karar No: 2012/19848, Tarih: 16.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/13455 E.  ,  2012/19848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki zemini Hazineye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, zemini Hazineye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu ağaçların davacı zilyete ait olduğunun kabul edilmesinde ve zilyede ait olan ağaçların yaş ve cinslerine göre maktuen ayrı ayrı değer biçilmesinde ve taşınmaz üzerinde bulunan yapıların resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10764, Karar No: 2022/15669, Tarih: 28.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/10764 E.  ,  2022/15669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... için hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları bakımından 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10.maddesi ile TCK'nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

I)Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ...’nın temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

II)Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre kararda bir isabetsizlik görülmediğinden hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III)Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

1)Sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun, katılanın işyerinden toplam 70-75 TL para çalmaları karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan paranın değerinin az olması nedeniyle, TCK'nın 145/1. maddesinin uygulanma koşullarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Sanık ...'in, çalınan paralar ile kaçan diğer sanık ve suça sürüklenen çocuk ile birlikte eylemi gerçekleştirdiği, sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...’ın müştekinin iş yerinden çalınan para ile kaçtıkları ve olay sonrası çalınan paranın bulunamadığı anlaşılmakla; katılana yönelik hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeyerek, sanık ... hakkında TCK’nın 35. maddesinin uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ...’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK 326/son maddesi uyarınca sanık ...’in kazanılmış hakkının gözetilmesine, 28/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4478, Karar No: 2010/114, Tarih: 18.01.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/4478 E.  ,  2010/114 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Zorla ırza geçme ve kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; kaçırıp alıkoyma suçundan beraetine, ırza geçme eyleminin reşit olmayan mağdure ile cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Sinop Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.12.2007 gün ve 2007/54 Esas, 2007/115 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılan ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın 24.01.2008 tarihli dilekçesi ile alıkoyma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminde de bulunduğu anlaşıldığından, bu hususta ek tebliğname düzenlenmek üzere dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığından TEVDİİNE, 18.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü

...
Yargıtay — Esas No: 2013/2677, Karar No: 2014/1843, Tarih: 31.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/2677 E.  ,  2014/1843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 15.11.2012

No : 2011/42-2012/564

Dava, rucüen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ile davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 15.10.2009 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez duruma gelen sigortalıya bağlanan gelirlerin davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası Ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin Ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. Maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır. Zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda;

Bu kapsamda;

a)Sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmıştır. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olduğundan, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun tazminat hesabına esas bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

b)Tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

c)Meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda, sigortalının işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle, TRH2010 tablosuna göre bakiye ömrün belirlemeyen, bilinmeyen dönemdeki kazancının %5 artırım ve iskonto oranı yerine %10 artırım ve iskonto oranını hesaplayan ve PMF cetveli esas alınarak gerçek zarar hesabı yapılan hesap raporunun hükme dayanak yapılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde taraflar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12982, Karar No: 2015/423, Tarih: 03.02.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/12982 E.  ,  2015/423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

.... Belediye Başkanlığına 15.01.2014 tarihli yazısı ile imarın 05.09.2005 tarihinde onaylandığı belirtilmiş olup, bu tarihten önce imar yapılıp yapılmadığı hususu net olarak anlaşılmamaktadır. Bağlı bulunduğu belediye veya büyükşehir belediye başkanlığından ilk imarın ne zaman yapıldığının sorularak cevabi yazının dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.