muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2797, Karar No: 2016/4900, Tarih: 31.05.2016

2- 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanık hakkındaki kamu davasının ...Vergi Dairesi Başkanlığı'nın 29.11.2010 tarihli mütalaası, ekindeki vergi suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak, 05.06.2009 tarihli tebligat ile istenen 2005, 2006 ve 2007 yıllarına ait defter ve belgelerin ibraz edilmemesi suçundan açıldığı, 08.02.2006 tarihli tebligat ile istenen defter ve belgelerin ibraz edilmemesi suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak dava konusu yapılmayan eylemden dolayı yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2619, Karar No: 2015/14800, Tarih: 24.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2619 E.  ,  2015/14800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çaykara Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2014

NUMARASI : 2014/68-2014/223

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun l0.maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1) Dava konusu taşınmazın, Çaykara Belediye Başkanlığının, 11.04.2014 tarihli cevabi yazısına göre imar planı dışında, belediye sınırları içinde olduğu anlaşıldığından taşınmazın, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının mes....mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden getirtilmesinden,

3) Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan Işıklı mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğünden istenilmesinden,

4) Dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulu raporunda somut emsal kabul edilen .... mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın birbirlerine ve hükümet konağı, adliye, belediye, okul ve hastane gibi yerleri uzaklıklarını gösterir şekilde hâlihazır şehir haritası üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirilmesinden,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20164, Karar No: 2015/5560, Tarih: 25.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20164 E.  ,  2015/5560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çine Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

ESAS-KARAR NO : 2012/261-2014/263

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacının, alkollü içkilerin de satışa arzedildiği dükkanda eşini sürekli olarak çalışmaya mecbur tuttuğu, davalının gece geç saatlere kadar, genellikle hafta ve bayram tatilleri de dahil bu dükkanda isteği dışında çalıştırıldığı, çoğu zaman dükkanın üzerindeki depo benzeri yerde kaldığı, sonunda davalının çalışma şartlarına dayanamayıp evi terk ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.03.2015(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/10672, Karar No: 2015/7111, Tarih: 01.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/10672 E.  ,  2015/7111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/08/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, yönetim kurulu üyesi olduğu derneğin 28/08/2005 tarihli genel kurul toplantısında yapılan seçim sırasında davalının sözlü saldırıda bulunarak kendisine hakaret ettiğini belirterek, uğradığı zararın giderilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olan olayda; tarafların sıfatı, olayın gelişim biçimi ve özellikle olay tarihi ile yukarıda anılan ilkeler gözönüne alındığında davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Davaya konu olan olayda; tarafların sıfatı, olayın gelişim biçimi ve özellikle olay tarihi ile yukarıda anılan ilkeler gözönüne alındığında davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenle reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7363, Karar No: 2013/9513, Tarih: 03.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7363 E.  ,  2013/9513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-03.06.2011 olan kamulaştırma (değerlendirme) tarihinden önce dava konusu taşınmazın; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığının, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığının, özellikle etrafının meskûn olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezlerine uzaklığının, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanaklarının, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 450 parsel sayılı taşınmazın 03.06.2011 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen 2882 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 24.03.2010 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar ve tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazıları ile getirtilen belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22981, Karar No: 2013/17704, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22981 E.  ,  2013/17704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. Maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir.Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21.04.2004 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21525, Karar No: 2015/11198, Tarih: 05.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/21525 E.  ,  2015/11198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ...Mahallesi çalışma alanında bulunan 253 ada 4 parsel sayılı 8.579,30 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar ... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ... ve arkadaşları, irsen intikal, taksim ve satın alma nedenine dayanarak davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda müdahillerin davasının kabulü ile çekişmeli taşınmazın müdahiller adına miras payları oranında tespit ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tarafların kök murisi ..'dan kaldığı, ...mirasçıları arasında usulüne uygun olarak yapılan taksim sonucu ...'ye düşen taşınmazın dava dışı ...'ya satılıp, ...mirasçısı ...tarafından tekrar satın alındığı kabul edilmek suretiyle yazılı karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir. Davacı... çekişmeli taşınmazın babası olan kök muris ...'den kaldığı ve terekenin mirasçılar arasında usulüne uygun olarak taksim edilmediği iddiasına dayanmış, müdahil ... ve kardeşleri ise kök muris ...'e ait olan taşınmazın taksimle dedeleri...'ye düştüğünü, dedeleri tarafından dava dışı ...'ya satılan taşınmazın babaları Kamil tarafından tekrar satın aldığını iddia etmiştir. Davalılar ise, taşınmazın dedeleri olan kök muris ...'e ait olup taksimle babaları ....'ye düştüğünü savunmuştur. Çekişmeli taşınmazın tarafların kök murisi ...'den kaldığı uyuşmazlık konusu değildir. Ancak dosya kapsamı ve özellikle 04.05.2012 tarihinde yapılan keşifte dinlenen davalılar tanığı .ı'nın, taşınmazın kök muris .'e ait olduğunu, zilyedi olan oğlu .... tarafından borcuna karşılık kendisine satıldığını,..'in terekesinin taksim edilmediğini bildiğinden taşınmazı satın almadan önce kızı olan ....'nin de rızasını aldığına ilişkin beyanı göz önüne alındığında kök muris ...terekesinin taksim edildiğine yönelik davalı ve müdahilin iddialarının kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. O halde, taşınmazın .. mirasçısı .. tarafından dava dışı ...ya satışı geçersiz olup, kumar borcuna karşılık olarak verilen taşınmazın bedelinin ... tarafından ..'ya ödenmiş olması da bu yerin ona ait olduğunu göstermez. Hal böyle olunca; Kamil mirasçısı olan müdahillerin, kök muris Ahmet Kölgekaya'dan intikalen gelen miras paylarının belirlenerek adlarına tesciline, kalan payların davalılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, müdahillerin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalılara iadesine, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11773, Karar No: 2018/6435, Tarih: 27.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/11773 E.  ,  2018/6435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili, tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; 08/11/2012 tarihinde meydana gelen trafik kazasında dava dışı ... sevk ve idaresinde bulunan aracın yoldan çıkarak devrildiğini, araçta yolcu olarak bulunan davacıların murisi ...'ın vefat ettiğini, kazanın oluşumunda dava dışı sürücünün tam kusurlu olduğunu, müteveffanın bir kusurunun bulunmadığını, davacı eş ... ile diğer davacılar olan çocuklar ... ve ...'in müteveffanın ölümü nedeniyle desteklerini yitirdiklerini, davalı şirketin kazaya karışan aracın zorunlu mali mesuliyet sigortasını düzenleyen sigorta şirketi olduğunu belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte sigorta teminat limiti dahilinde davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile bilirkişi raporuna göre tazminat taleplerini 139.490,05 TL artırmışlardır.

Davalı ... şirketi; kazaya karışan aracın müvekkili şirket nezdinde kaza tarihi itibariyle zorunlu mali mesuliyet sigortası ile sigortalı bulunduğunu, teminat limitinin ise 225.000,00 TL olduğunu, sigortalının kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunduğunun ispatı halinde kusur oranında müvekkili şirketin sorumluluğunun söz konusu olacağını, davacı tarafın daha önce müvekkili şirkete bir başvurusunun bulunmadığını, bu nedenle temerrüt halinin oluşmadığını, hatır taşıması nedeniyle zarar miktarında indirim yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile, 127.341,00 TL destekten yoksunluk zararının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte sigorta poliçesindeki teminat limitleriyle sınırlı sorumlu olmak kaydıyla davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava Borçlar Kanunu'nun 45. maddesi (6098 sayılı BK m. 53) gereğince destekten yoksun kalma tazminatının tahsili istemine ilişkindir.