muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9807, Karar No: 2022/88, Tarih: 11.01.2022

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, dava dilekçesinin içeriği ve (3.2.1.) paragrafında belirtilen yasal düzenleme gereğince eldeki davada muris muvazaası hukuksal nedenine dayanıldığı, ehliyetsizlik iddiası yönünden yapılan incelemede, mirasbırakanın akit tarihlerinde fiil ehliyetini haiz olduğunun Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu’nun raporuyla saptandığı, özellikle (3.2.2.) paragrafta yer verilen yasal düzenlemeler ve içtihadı birleştirme kararı uyarınca ara malik kullanılmak suretiyle davalı eş ...’ya yapılan temlikin muvazaalı olduğu, davalı ara malik ...’nin diğer davalı ...’nun erkek kardeşinin baldızı olduğu, temlikteki asıl amacın davalı eş ...’a bağış yapmak olduğu gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.724,19 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 11/01/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8312, Karar No: 2023/731, Tarih: 08.02.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/8312 E.  ,  2023/731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ile hisseli malik olduğu 136 parsel sayılı taşınmazda yer alan ağaçların kendisi tarafından yetiştirildiğini beyanla mülkiyetin tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu yerin tamamının davacının murisinden davacıya intikal ettiğini, dava konusu taşınmazda davalının kullandığını beyan ettiği alanda kalan ağaçların davacının babası tarafından dikip yetiştirildiği ve bakımının davacı tarafından yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulü, dava konusu taşınmazda yer alan 170 adet fıstık, 225 adet zeytin, 80 adet bağ, 5 adet badem ağacının davacı ... tarafından yetiştirildiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde;

1. Öninceleme duruşmasından sonra tanık dinlenilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu,

2. Ağaçların muristen kaldığı tespit edilmesine rağmen hatalı olarak davacı adına tespitine karar verildiğini,

3. Bilirkişi raporuna itirazlarının değerlendirilmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık anlatımlarına göre, dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin sabit olduğu gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, istinaf dilekçesindeki başvuru nedenleriyle hükmü temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Taşınmaz üzerindeki muhdesatın kim tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin davalarda mahkemece araştırılması gereken husus muhdesatın kim tarafından, hangi gelirlerle ve özellikle kimin adına ve hesabına yaptırıldığıdır.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, istinaf dilekçesindeki başvuru nedenleriyle hükmü temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Taşınmaz üzerindeki muhdesatın kim tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin davalarda mahkemece araştırılması gereken husus muhdesatın kim tarafından, hangi gelirlerle ve özellikle kimin adına ve hesabına yaptırıldığıdır.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7560, Karar No: 2019/17854, Tarih: 10.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7560 E.  ,  2019/17854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 10.06.2002 tarihinde Beypınarlılar Ltd. Şti'nde, 10.01.2008'den sonra Sezen Yavuz Lpg. Elektrik İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. bünyesinde ... çalışanı olarak çalıştığını, en son net 2.500 TL maaş aldığını, haftada 6 gün 08.00-20.00 arası çalıştığını, resmi bayramlarda çalıştığını, dini bayramlarda 1-2 gün tatil yaptığını, 2002 ve 2008 yıllarında 7 gün izin kullanıp, geri kalan yıllık izinlerini kullanmadığını, 15.831 TL kıdem tazminatı ödendiğini, başka ödeme yapılmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili; alacakların zamanaşımına uğradığını, yüklenici firmalar ile davalı arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisi olmadığını, sözleşmenin belirli süreli olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Sezen Yavuz Lpg. Elektrik İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili; diğer davalı ile aralarındaki ilişkinin İstanbul 1. İş Mahkemesinin 2011/681 sayılı dosyasında muvazaalı olduğunun belirlendiğini, dolayısıyla sorumlu olmadıklarını, davacının kendilerinde 01.01.2008-24.12.2008 tarihleri arasında çalıştığını, ihbar ve kıdem tazminatı alacağı olmadığını, alacakların zamanaşımına uğradığını, fazla çalışma yapılmadığını, tatil günlerinde çalışılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın davalılardan ... yönünden kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ve yıllık ücretli izin alacaklarının bu davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. (...) vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. (...)'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma süresinin doğru olarak hesap edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Davacı fazla mesai yaptığını ve karşılığının ödenmediğini iddia ederek fazla mesai alacağı talebinde bulunmuş, iddiasını ispat bakımından tanık deliline dayanmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmiş ve fazla çalışma ücreti 18 saat üzerinden hesap edilmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma süresinin doğru olarak hesap edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Davacı fazla mesai yaptığını ve karşılığının ödenmediğini iddia ederek fazla mesai alacağı talebinde bulunmuş, iddiasını ispat bakımından tanık deliline dayanmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmiş ve fazla çalışma ücreti 18 saat üzerinden hesap edilmiştir.

Davacı tanığı B.T. çalışma şeklini "...... şirketinde çalışmaya başladığında vardiya sistemine göre çalışma yaptı ve bazı ekipler 2 vardiya bazı ekipler 3 vardiya çalışıyordu, davacının kaç vardiya çalıştığını hatırlamıyorum, vardiyalar ister 2 ister 3 olsun günde 8 saat çalışma yapardı, ancak arızanın yoğunluğuna göre kış şartlarında hemen hemen her gün yaz şartlarında ise nadiren 8 saaatten fazla çalışma yapardı ve bazen günde 1 saat bazen de 2-3 saat fazla mesai yapardı..." şeklinde, davacı tanığı H. D. ise "...davacı ... ta kadrolu çalıştığı dönemde ölçü bölümünde çalışıyordu ve kamu hizmeti verdiği için 24 saat çalışma yapılıyordu ve vardiya sistemi uygulanıyordu ve 8 saat çalışma yapıyordu,.." şeklinde açıklamıştır.

Bu açıklamaya göre davacının 2008 yılında ...'ın kendi bünyesine geçtiği dönemde farklı çalışma süreleri bulunduğu anlaşılmakta olup, bilirkişinin tüm hizmet süresi boyunca 18 saatlik çalışma tespiti açıklanan delil durumuna uygun değildir.

Davacının çalışması yukarıya alınan tanıkların açıklaması doğrultusunda doğru sürelere göre yeniden belirlenip hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 03/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14439, Karar No: 2018/8494, Tarih: 27.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2015/14439 E.  ,  2018/8494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 02/05/2014 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/03/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ile dava dışı eşin birlikte neden oldukları zarar nedeniyle davacı yararına boşanma dosyasında manevi tazminat ödetilmesine karar verildiği, konusu ve hukuki sebebi aynı olan eldeki davada hüküm altına alınacak tazminat tutarının boşanma davasında hüküm altına alınan tazminat ile tahsilde tekerrür olmamak üzere ödetilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4218, Karar No: 2018/6015, Tarih: 27.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/4218 E.  ,  2018/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ...........Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

........ kısıtlı adayı küçüğün “......... bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.......ise kısıtlı adayının çocuk yuvasına gönderilmeden önceki ikamet adresinin ........olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.” 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 42. maddesine göre de “Türkiye'de yerleşim yeri bulunmayan yabancı hakkında vesayet, kayyımlık, kısıtlılık, gaiplik ve ölmüş sayılma kararları ilgilinin Türkiye'de sakin olduğu yer, sakin değilse mallarının bulunduğu yer mahkemesince verilir.”

Dosya kapsamından, ........ uyruklu küçüğün halen bakımevinde kaldığı, bakımevine yerleşmeden önce de İzmir’de annesi ile birlikte ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ...... Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ......... YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6940, Karar No: 2016/5861, Tarih: 14.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/6940 E.  ,  2016/5861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyanın temyiz incelemesi yapılması için elektronik ortamdan Dairemize gönderilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin abonelik sözleşmesine aykırı olarak 01.01.2013 tarihinden dava tarihine kadar kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 500 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 4.237,80 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 4.237,80 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 11.03.2015 tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının birinci bendinin karar metninden çıkartılarak yerine “Davanın kabulü ile, 500 TL alacağın 23.12.2014 dava tarihinden itibaren, 3.737,80 TL alacağın ise 11.03.2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4761, Karar No: 2012/5241, Tarih: 04.07.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4761 E.  ,  2012/5241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 112 ada 112 parsel sayılı 353.29 m² yüzölçümündeki taşınmaz malikinin kim olduğu bilinemediğinden söz edilerek davalı Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... tapu kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil davası açmıştır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacı ...'ın tutunduğu tapu kaydının taşınmaza ait olmadığı, davacı lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Davacı ... 30.09.1939 tarih 90 sayılı sicilden gelen 02.08.1991 tarih 2 sayılı tapu kaydına dayanmış ise de dayandığı tapu kaydının kuzey sınırında gösterilen yol, batı sınırında gösterilen yol ve güney sınırında gösterilen Halil yerlerinin mevcut olduğu, ancak doğuda gösterilen ... ... yerinin mevcut olmadığı, tapu kaydının üç hududu itibariyle dava konusu taşınmazın batısında bulunan 112 ada 115, 116 ve 117 parsel sayılı taşınmazların batısındaki ve kuzeyindeki yol sınırları esas alındığında yüzölçümü itibariyle dava konusu taşınmazı kapsaması mümkün değildir. Ne var ki, dava konusu taşınmazın önceki maliklerinin 20 yıldan fazla süreyle taşınmazda zilyetliklerinin bulunduğu taşınmaza fındık ağaçları diktikleri, taşınmazın davacı tarafından satın alındığı, şehir dışında yaşayan davacının baldızı vasıtasıyla fındık ağaçlarının bakımını yaptırdığı, fındıklarını toplattığı, zilyetliğinin kesilmediği, bir başka anlatımla davacının 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz iktisap sağlayan süreye ulaşan zilyetliğinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Ancak; davacı ... ve önceki bayii ... ... adına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden zilyetlikle sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüm yüzölçümünde taşınmaz mal edinilip edinilmediği usulüne uygun şekilde araştırılmamıştır.

Hal böyle olunca, davacı ve bayii ... ... adlarına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla başkaca taşınmaz mal tespit yada tescil edilip edilmediği Kadastro Müdürlüğü, Tapu Sicil Müdürlüğü ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanmalı,bundan sonra sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.