muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8271, Karar No: 2023/2785, Tarih: 08.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/8271 E.  ,  2023/2785 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1315 E., 2018/2305 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2018 tarihli ve 2017/153-2018/45 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 221 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birici fıkrası ve Türk Ceza Kanunu’nun 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 1 ay 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 26.10.2018 tarihli ve 2018/1315- 2018/2305 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.06.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, terör örgütü üyeliğinin sabit olmadığı, örgütün terör örgütü olduğunu bilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü içinde örgüt içi haberleşmesini ByLock adlı uygulama üzerinden gerçekleştirdiği, örgütsel faaliyet kapsamında sohbet adı altındaki toplantılara katıldığı ve etkin pişmanlıkta bulunduğu belirlenen, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında da bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;

Yukarıda açıklanan nedenlerle; yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş ve sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 26.10.2018 tarihli ve 2018/1315- 2018/2305 sayılı Kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...

#########
Yargıtay — Esas No: 2019/22, Karar No: 2019/2273, Tarih: 03.04.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/22 E.  ,  2019/2273 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ...2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.04.2018 tarih ve 2017/414- 2018/193 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanığın 3713 sayılı Kanunun 7/1 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9, 62/1, 63 maddeleri gereğince hapis cezası ile mahkumiyetine dair istinaf başvusunun esastan reddi

Temyiz edenler : Sanık ve müdafii

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

Hüküm fıkrasının 1. maddesinde atıf maddesi olarak silahlı terör örgütlerine uygulama imkanı bulunmayan 3713 sayılı Kanunun 7/1 maddesinin gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun 5271 sayılı CMK'nın 303/1-c. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün birinci fıkrasından "3713 Sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 7/1 yollamasıyla" kısmı çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ...2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11336, Karar No: 2014/15561, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11336 E.  ,  2014/15561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2014/76-2014/416

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, İş Mahkemesi ile Sosyal Güvenlik Mahkemesi arasında görev ilişkisi varmışçasına, görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda, hizmet tespiti davası olarak açılan davanın Sosyal Güvenlik Mahkemesi yetkisi verilen İş Mahkemesi'nce görülüp neticelendirilmesi gerekir. Bu itibarla; İş Mahkemeleri ile Sosyal Güvenlik Mahkemesi yetkisi verilen İş Mahkemeleri arasında işbölümü ilişkisi sözkonusudur. İlke olarak mahkeme gönderme kararı ile o davadan elini çeker. Bu nedenle, gönderme kararı nihai bir karardır. Ancak diğer nihai kararlardan farklı olarak, gönderme kararı verildiği anda kesin kararlardan olup, yalnız başına temyiz edilemez. Nitekim, 24.04.1967 tarih ve 12/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda “TTK.’nun 5/3 ncü madde hükmü karşısında, gönderme kararlarının verildikleri anda kesin olup, yalnız başına temyiz edilemeyeceği ve ancak esas hükümle birlikte temyiz olunabileceği, bu kararın niteliğine tamamen yabancı olan ve onunla bağdaşması mümkün olmayan nihai bir hükmün bu karar ile birlikte yanılgı sonucu verilmesi halinde, gönderme kararının nihai hükme ilişkin bu bölümünün yalnız başına temyizinin mümkün olduğu” öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya uygun değilse de; verilen karar niteliği bakımından bir gönderme kararı olduğundan ve gönderme kararlarının yalnız başına temyizinin mümkün olmaması ve esas hükümle birlikte temyiz edilebileceği gözönünde tutularak; davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32518, Karar No: 2017/10953, Tarih: 20.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/32518 E.  ,  2017/10953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20/06/2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işverene ait inşaat şantiyelerinde çalıştığını, davalı Şirketin işlerin bitmesini sebep göstererek işine son verdiğini, fazla çalışma ve tatil çalışma karşılıklarının zamlı ödenmediğinden zam farkı alacaklarının olduğunu, çalıştığı süre zarfında yıllık izinlerini kullanmadığını, asgari geçim indiriminin ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık ücretli izin ve asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalıya ait inşaat işlerinde taşeron firma işçisi olarak çalışmış olduğunu, davalı şirketin çalışanı olmadığını, inşaat işlerinin niteliği gereği sürekli bir çalışmasının bulunmadığını, dönem dönem çalışmasının olduğunu, davacının devamlılık arz eden bir çalışması olmadığından, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, talep edebileceği diğer işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davacının iş aktinin davalı işverence işlerin bitimi nedeniyle feshedilmiş olmakla, bu feshin haklı neden olarak kabul edilemeyeceği, kıdem ve ihbar tazminatı ödendiği de ispatlanamadığından kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabulü gerektiği, her ne kadar davacı tanıkları diğer seri dosyalarımızın davacıları olup, davalı işverenle husumet halinde bulunduğu ve davalı işverenle davaları bulunan çalışanların birbirlerine tanıklık yaptıkları anlaşılmış ise de; dinlenen davalı tanıkları davacının iddialarını ve davacı tanıklarının beyanlarını doğrulamış olduğundan ve bilirkişi tarafından yapılan hesaplama davalı tanıklarının anlatımlarına uygun olmakla, davacının fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili çalışması alacaklarının bulunduğunun ispatlandığı kabul edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücreti ve hafta tatili alacaklarının hesabı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı dava dilekçesinde sözkonusu çalışma karşılıklarının zamlı ödenmediği, bu nedenle zam farkından kaynaklanan alacakları olduğundan bahisle talep de bulunmuştur.

Hükme dayanak bilirkişi raporunda fazla çalışma ve hafta tatili hesabında saat ücretinin %50 yerine %150 zam oranına göre hesaplandığı görülmüştür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesine göre hakim tarafların talebiyle bağlı olup ondan fazlasına hükmedilemeyeceği amir hüküm olarak düzenlenmiştir.

Bu meyanda, Mahkemece taleple bağlılık kuralına aykırı olarak fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

3-Davacı işçinin asgari geçim indirimi alacağının ödenip ödenmediğinin açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Yargılama safhasında alınan ilk raporda işverence ödendiği ispatlanmadığından bu alacağın hesaplanması üzerine davalı tarafça bankaya ödeme savunması yapılarak kayıtların celbinin talep edildiği ve Mahkemece davacıdan ödeme belgelerinin gönderilip bankalardan bunların celbi hususunda ara karar verilerek usulî işlemlerin yapılıp sonuca gidildiği görülmüştür.

Kural olarak işçilik alacaklarının ödendiğinin ispatı işveren üzerindedir. Parayı bankaya yatırdığını savunan işveren hangi bankaya, hangi hesaba para yatırdığını açıklamak zorundadır. Bu nedenle ödeme belgeleri ile celbedilecek banka adı, hesap nosunun işverenden sorulup temin edilmesi gereklidir.

Mahkemece yapılacak iş, davalı işverene verilecek kesin süre içinde bu konudaki bilgi ve belgelerin celbi sağlanmalı ve sonucuna göre bir değerlendirme yapılmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.480.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13726, Karar No: 2017/5466, Tarih: 15.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/13726 E.  ,  2017/5466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi 22.10.2013 tarihli dilekçe ile; ... ili Merkez ilçesi ... köyünde bulunan dava dilekçesine ekli haritada (D1) ile işaretlenen kadastro dışı taşınmazın kesinleşen ... tahdit haritası içinde kaldığını, öncesi ve halihazır durumu itibariyle ... sayılan yerlerden olduğunu, ... Mera Komisyonunca mera olarak tahsis edildiğini belirterek mera tahsis kararının iptal edilip ... niteliği ile ... adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece; çekişmeli taşınmazın kesinleşen ... tahdit haritası dışında kaldığı, üzerindeki ... ağaçlarının yaşları itibariyle alana sonradan geldikleri, taşınmazın kadim mera olduğu, ... sınırları içinde mera bulunabileceği, eylemli durumunun hayvan otlatmaya uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mera komisyon kararına itiraz, mera sicil kaydının iptali ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede seri bazda yapılıp 10.07.1973 tarihinde ilan edilerek kesinleşen ... kadastrosu daha sonra 6831 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yapılıp 19.06.1992 tarihinde ilan edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması, 23.09.2013-24.10.2013 tarih aralığında ilan edilen mera tahsis çalışması vardır. 1968 yılında genel arazi kadastrosu sırasında çekişmeli yer tescil dışı bırakılmış, 30.07.2015 tarihinde 1288 parsel numarasıyla mera özel siciline yazılmış, daha sonra 3402 sayılı Kanunun 22/2-a uygulaması sırasında 53.824,40 m2 yüzölçümlü olarak 103 ada 2 parsel numarasını almıştır.

Mahkemece verilen karar usul ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; hükme dayanak yapılan ... bilirkişi raporunda; çekişmeli taşınmazın kesinleşen ... tahdit haritası dışında kaldığı, ancak üzerinde 20-25 yaşlarında kapalılık teşkil eden ... bütünlüğünü oluşturan karaçam ağaçlarının bulunduğunu, %10-35 eğimli olduğu, 1953 ve 1993 tarihli memleket haritasında büyük bölümünün yeşil renkli ... sayılan alanda gözüktüğü, 1951 tarihli hava fotoğrafının incelemesinde ... ağaçlarını simgeleyen işaretlerin bulunduğu, ... sayılan yerlerden olduğu belirtilmiştir.

Bu durumda, çekişmeli taşınmazın büyük bölümü eski ve yeni tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafında ormanlık alanda gözükmekte olup eylemli durumda da taşınmaz üzerinde kapalılık oluşturacak şekilde karaçam ağaçları bulunmaktadır. Her ne kadar yerel bilirkişi ve tanıklar çekişmeli taşınmazın kadim mera olduğunu açıklamışlar ise de taşınmazın mera olarak

Bu durumda, çekişmeli taşınmazın büyük bölümü eski ve yeni tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafında ormanlık alanda gözükmekte olup eylemli durumda da taşınmaz üzerinde kapalılık oluşturacak şekilde karaçam ağaçları bulunmaktadır. Her ne kadar yerel bilirkişi ve tanıklar çekişmeli taşınmazın kadim mera olduğunu açıklamışlar ise de taşınmazın mera olarak

kullanımı o yerin kamu malı olan ... niteliğini değiştiremez. ... köylüleri ... içinde olan taşınmazları 6831 sayılı Kanunun 19, 20, 21 ve 22. maddelerine uygun olarak kullanabilirler. ... Kanununun “Otlak ve mera işleri” başlıklı IV. Bölümünün 20, 21 ve 22. maddelerinde; ... içi meralar, yaylak ve kışlaklardan otlaklardan ve sulama yerlerinden ne şekilde yararlanılacağı düzenlenmiştir Buna göre, ... Bakanlığınca çıkarılacak yönetmelik hükümlerine göre, ... Bakanlığının yapacağı planlamalar ve izinler ile bu tür yerlerden yararlanmak olanağı mevcuttur. Anlatılan yasal düzenlemeler karşısında mera tahsis komisyonunun bir yeri mera olarak tahsis etmesi o yerin niteliğini değiştirmeyecek, bu yer ... ise ... niteliğini kayıp etmiş sayılmayacaktır.

Hal böyle iken; çekişmeli taşınmazın ... niteliği ile ... adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 15.06.2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3840, Karar No: 2017/12187, Tarih: 04.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/3840 E.  ,  2017/12187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı 20.01.2012 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 17.04.2015 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile aylık 1.383,00 TL’den 2015 yılı Mart ayından Aralık ayına kadarki kira alacağı 13.830,00 TL’nin işlemiş faiziyle tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 22.04.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 22.04.2015 tarihli itiraz dilekçesinde, takibe dayanak kira kontratının tarafınca özgür ve hür iradesi ile imzalanmadığını, kira sözleşmesinin kiralayanın haklarını korumayı amaçlayan, tarafının ise haklarını ortadan kaldıran hükümler içerdiğini, davacının ödenmediğini iddia ettiği 2015 Mart ayı kira bedeli 1.383,00 TL’nin davacının hesabına 25.03.2015 tarihinde ödendiğini, bu durumda takip tarihi itibariyle borcunun bulunmadığının anlaşılacağını ileri sürerek borcun tamamına ve ferilerine itiraz etmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Davacı vekili duruşma sırasındaki beyanında, tahliyenin gerçekleştiğini ve işlemiş faiz talebinden de vazgeçtiklerini bildirmiştir.

Mahkemece, davalı kiracının sözleşmedeki imzayı açık ve kesin olarak reddetmediğinden akdi kabul etmiş sayılacağı, borçlunun takibe konu kira ücretini ödediğini (İİK 269 d.68/I-III) maddelerinde yazılı belgelerden biri ile ispata zorunda olduğu, ancak davalının borcu ödediğine dair belge ibraz etmediği, davacı tarafın işlemiş faizden vazgeçtiği hususu da dikkate alınarak 13.830,00 TL asıl alacak miktarı üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin kaldığı yerden devamına karar verilmiş, karar davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemlerine ilişkindir.

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 20.01.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde kiralanan konut olarak kullanılmak üzere davalıya kiralanmıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 19. maddesinde, “Bir kira ödenmediği takdirde gelecek kiralar muacceliyet kespeder. Gelecek kiraların tahsiline gidilir” düzenlemesine yer verilmiştir. Davacı tarafından davalı aleyhine 17.04.2015 tarihinde başlatılan icra takibinde, 2015 Mart ayından Aralık ayına kadarki kira bedelleri toplamı işlemiş faizle birlikte 13.837,50 TL'nin tahsili talep edilmiştir.

Kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 346. Maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu hüküm altına alınmıştır.

Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346. maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestîsi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin özel şartlar bölümünün 19. maddesinde muacceliyet koşuluna yer verildiği görülmekte ise de, yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracının sıfatı ve kiralananın niteliğine göre geçersiz hale geldiğinin kabulü gerekir. Bu durumda mahkemece, takip tarihi itibariyle muaccel hale gelen 2015 yılı Mart ayı kira alacağının ödenip ödenmediği araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde muacceliyet şartı gereği talep edilen 2015 yılı Nisan-Mayıs-Haziran-Temmuz-Ağustos-Eylül-Ekim-Kasım-Aralık ayları kira bedeli yönünden de itirazın kaldırılmasına karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 04/10/2017 tarihinde oybirliğiyle kabul edildi.