muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1245, Karar No: 2014/6048, Tarih: 01.04.2014

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... ( ...)' ün, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 28/12/2007 tarihinde muvazaalı olarak

sanık ...' ten boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8809, Karar No: 2015/17419, Tarih: 29.05.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/8809 E.  ,  2015/17419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-Gazipaaş Belediye Başkanlığı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı 18.06.2014 tarihinde açtığı davasında; 1997 yılında 17 adet A, B ve C grubu devre mülkleri .. Belediyesi’nin teminatına güvenerek davalı şirketten satın aldığını, sözleşme tarihinden itibaren 30 ay içerisinde teslim edileceğinin taahhüt edildiğini, davalıların edimlerini yerine getirmediğini, fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak devre mülkün değeri olan 125.000,00 TL nin tahsilini istemiştir.

Davalılardan Belediye, davaya konu devre mülk sözleşmesinin imza yıllarının 1996-1997 olup davanın 2014 yılında açıldığını, yapının ruhsatının 05.10.1997 de iptal edildiğini, 30.01.1997 tarihinde ihalenin feshedildiğini, belediyenin % 20 ortağı olduğu şirketin feshi için dava açıldığını, ayıplı mallarda zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğunu belirterek davanın zamanaşımından olmadığı takdirde esastan reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile 125.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, karar verilmiş olup hüküm davalı belediye tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, devre mülk satım sözleşmesine dayanmaktadır. Sözleşmeye dayanan davalarda zamanaşımı süresi BK 125. ..maddesi gereğince 10 yıldır. Bu sürenin işlemeye başlayacağı tarih sözleşmenin ifasının imkansız hale geldiği, daha açık bir anlatımla taşınmazın Belediye adına tesciline ilişkin mahkeme kararının kesinleştiği tarihtir. Alıcının/tüketicinin ferağ ümidinin bittiği tarih mahkeme kararının kesinleştiği tarih olup bedelin geri alınması için dava açma hakkı bu tarihten başlar. Bu hukuki esaslar YİBKnın 7.6.1939-31/47 sayılı kararı ile kabul edilmiştir. Mahkemece devre mülklerin yapılacağı taşınmazın tapusunun iptali ve belediye adına tesciline ilişkin mahkeme kararının tapuya 20.07.2004 tarihinde tescil edildiği gerekçesiyle zamanaşımı definin reddine karar verilmiş ise de .. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2000/312 esas sayılı dosyasında verilen kararın kesinleşme tarihi tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken davanın esasına girilip yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı Belediye yararına BOZULMASINA, peşin alınan 27,70 TL harcın davalı-...'na iadesine, 29/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3879, Karar No: 2021/4951, Tarih: 08.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/3879 E.  ,  2021/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Suça konu faturaların, 2009 takvim yılı için en son Şubat ayı KDV beyannamesinde kullanılmasından dolayı suç tarihinin 25.03.2009 olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40395, Karar No: 2013/29120, Tarih: 13.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40395 E.  ,  2013/29120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yemek ücreti, gece zammı alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 25 yıllık hizmetini davalı belediyenin çeşitli iş kollarında yaptığını, 15.05.2000-12.03.2010 arasında da davalı belediyenin itfaiye müdürlüğünde yaptığını, davacının sendika üyesi olduğunu, aynı zamanda davalı ile sendika arasında TİS bulunduğunu, TİS gereği fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil alacağı ve gece zammının, İtfaiye Müdürlüğü İç Hizmet Yönergesine göre de yemek bedellerinin ödenmesi gerektiğini, ancak hiçbirinin ödenmediğini, davacının şoför olarak sabah 09.00’da işbaşı yapıp ertesi gün 09.00’a kadar 24 saat iş, 24 saat istirahat şeklinde çalıştığını, TİS madde 33 gereği 6. günden sonraki 7. gün hafta sonu tatilinin de kullandırılmadığını, TİS gereği fazla çalışma ücretinin % 100 fazlasıyla, hafta tatili için 3 yevmiye, ulusal bayram genel tatillerde her bir gün için 2 yevmiye, gece zammı için ücretinin % 25 zammı ile ödenmesi gerektiğini, İtfaiye Müdürlüğünün İç Hizmet Yönergesi gereği 24 saat çalışan personele 3 öğün yemek verileceğinin hükme bağlandığını iddia ederek fazla mesai, hafta sonu tatili, ulusal bayram genel tatil ücreti, yemek bedeli ve gece zammı alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:Davalı vekili, 11.06.2010 tarihli duruşmada gelen ve okunan belge ve kayıtları inceleyip beyanda bulunacaklarını, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, öncelikle davanın zamanaşımı ve esastan reddini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, gece zammı, yemek bedeli alacaklarının tahsiline, hafta sonu çalışma ücretine ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, gece zammı, yemek bedeli alacaklarının tahsiline, hafta sonu çalışma ücretine ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde ... bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat ... beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda;

Davalı resmi kurum olup, çalışma düzeni kayıt altındadır.

Davacının yaptığı işin niteliği göz önüne alınarak gerektiğinde işyeri kayıtları üzerinde inceleme yapılıp, puantaj ve nöbet çizelgeleri yerinde incelenip davacının tabi olduğu çalışma düzeni kesin olarak belirlenip 24 saat nöbet tutulan günlerde fiili çalışmanın 14 saati aşamayacağı kabulüne göre ve ayrıca davalı kurumun son bir yıllık dönemde 24 saat çalışıp 48 saat dinlendiği yolundaki savunması da irdelenip fazla mesai hesabının buna göre yapılması, ayrıca ulusal bayram genel tatil ve gece çalışmaları aynı esaslara göre belirlenip hesaplama yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16164, Karar No: 2020/8467, Tarih: 21.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16164 E.  ,  2020/8467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Davacının, davalı tarafa ait ... yerinde 13/08/2010 tarihinden itibaren tır şoförü olarak çalışmaya başladığını, almış olduğu en son aylık net maaşının 1.300,00 TL olduğunu, alması gereken asgari geçim indirimi alacağının ödenmediğini, ... yerinde yemek ve servis bulunduğunu, davacının haftanın 7 günü 07:00 - 21:00 saatleri arası, dini ve milli bayramlarda da çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, davacının davalı ... yeri yetkilisi...'ın yeğeni ...'den izin istediğini, cevaben " hiç kimse izin isteyemez" denerek, işyeri yetkilisinin oğlu ... tarafından yanına çağrılıp sinkaflı kelimeler kullanarak üstüne yüründüğünü, ... akdinin 31/05/2013 tarihinde haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davacının 2013 Mayıs ayı ücretinin ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, ücret alacağı ve asgari geçim indirimi alacakları olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı tanıklarına itiraz ettiklerini, davacı tanıklarından ...'ün davalıya karşı dava açtığı ve hasım durumunda olduğu, diğer tanık ...'un ise davalı ... yerinde sadece 15 gün çalıştığı, davacının 2010 Aralık döneminde işe başladığını, sözleşme gereği asgari ücretle çalıştığı, kendi özgür iradesi ve el yazısı ile ibraname düzenlendiğini, maaş ve asgari geçim indirimi alacağı olmadığını, işten ayrıldığını ve çalışmayacağını beyan etmesi üzerine ... akdinin davacı tarafından feshedildiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını, dini ve milli bayram günlerinde çalışma yapılmadığını, fazla çalışmasının olmadığı son dört aydır fazla mesai yapıldığını ve bu mesailerin bordrolara yansıtılıp banka hesaplarına ödendiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ... bayram ve genel tatil alacağı, yıllık izin, ücret alacaklarının kabulüne, asgari geçim isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında ihbar tazminatı, fazla mesai ve hafta tatili ücret alacakları uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında ihbar tazminatı, fazla mesai ve hafta tatili ücret alacakları uyuşmazlık konusudur.

Davacı vekili, davacının haftanın 7 günü 07.00-21.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederken, davalı vekili fazla mesai olmadığını son dört aydır yapılan fazla mesainin de bordrolara yansıtıldığını savunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda seçenekli hesaplama yapıldığı anlaşılmakla mahkeme tarafından da "A" seçeneği olarak gösterilen davalı tanık beyanına göre hesaplanan hafta tatili çalışması ile birlikte 10 saatlik fazla mesai yaptığının kabulüyle hüküm kurulmuştur.

Davalı tanığı beyanında işyerinde haftanın altı günü 08.00-18.00 saatleri arası, cumartesi günleride 08.00-14.00 arası çalışıldığını haftada ortalama iki kez fazladan iki saat çalışma yapıldığını beyan etmişse de, davalıya karşı açılmış ... 2. ... Mahkemesinin 2015/553 E., 2015/121 K. Sayılı dosyasında da tanık olarak dinlendiği ve oradaki beyanında "haftanın 5 günü 08.00-18.00 saatleri arasında , cumartesi günü 08.00-14.00 saatleri arasında çalışıldığı ... sıkı olursa 18.00 sonra 2 saat fazla mesai yapıldığı oluyordu" şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davalı tanığının her iki dosyada çalışma gün ve saatleri ile ilgili farklı beyanda bulunduğu dikkate alınarak, tekrar çağrılıp dinlenmesi, verdiği beyana ve dosyadaki diğer delillere göre fazla mesai ve hafta tatili ücretleri ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi hatalı olmuştur.

3- Davacı, davalı işverenden izin istediğini ancak işyeri yetkilisinin oğlunun sinkaflı sözler söyleyerek haksız olarak ... akdine son verdiğini iddia etmektedir. Davalı vekili ise davacının ... akdini kendisinin sonlandırdığını savunmaktadır.

Dinlenen davalı tanığı "davacının zam istediğini, işverenin ise kendisine zam yapması halinde tüm çalışanlara da zam yapması gerektiğini bu şartlar altında işine gelirse çalış, gelmezse çalışma dediği ve davacının oradan ayrıldığını " beyan etmiştir. Davacının kendisine zam yapılmayacağının söylenmesi üzerine işyerini terk etmesi sonucunda ... akdini davacı işçinin feshettiğinin kabulü ile ihbar tazminatı talebinin reddedilmesi gerekirken kabulü hatalı olup kararın bu yöndende bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebeplerle bozulmasına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.