muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3886, Karar No: 2018/2513, Tarih: 02.04.2018

Davaya konu haberin incelenmesinde; haberin bütününde Sosyal Güvenlik Kurumunda paralel yapılanmaya yakın kişilerin yerleştirilme çabasına girildiği konusunun işlendiği, paralel yapının Kırmızı Kitap olarak bilinen Milli Güvenlik Siyaset Belgesinde öncelikli tehdit olarak yer aldığı, paralel örgüte yakın kişilerin Sosyal Güvenlik Kurumu gibi kurumlara atamalarının yapılmasının ilaç sektöründe de endişe ve tartışmaya neden olduğu, bu anlamda ...’nın en önemli daire başkanlığı olan İlaç ve Eczacılık Daire Başkanlığına bu alanda hiçbir deneyimi olmayan davacının normal prosedür dışına da çıkılarak getirilmesinin eleştirildiği ve bu atamanın oluşturduğu şüphenin dile getirildiği, ancak haberde davacının daha önce yardımcılığını yaptığı dava dışı sendika başkanının paralel yanlısı

açıklamalarından dolayı atama haberinin ayrı bir boyut kazandığına işaret edilip bu açıklamalara yer verildiği, dolayısıyla haberde doğrudan davacının hedef alınmadığı, davacının liyakati ve atanma usulünün eleştirildiği görülmektedir.

Haberin bir bütün olarak değerlendirilmesinde, kamusal yarar içeren bir tartışmaya katkı sağlamış olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumunun üst düzey yönetimine yapılan atama yöntemi, dönemin koşulları ve Devletin tehlike olarak gördüğü bir yapıyla mücadelesine yer verilerek, gündemde olan konular hakkında kamuoyuna yönelik değerlendirmeler içerdiği dikkate alındığında; davaya konu haberin kamu yararı üstün tutulmak suretiyle kaleme alındığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ve haberin kaleme alınış amacı nazara alındığında, basın özgürlüğünün bu haberde kişi özgürlüğüne üstün tutulması gerektiği sonucuna varılmalıdır.

Şu halde, ilk derece mahkemesince istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu nedenle, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak, ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK’nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesine GÖNDERİLMESİNE ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4233, Karar No: 2020/6737, Tarih: 15.12.2020

**1. Hukuk Dairesi         2018/4233 E.  ,  2020/6737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTAL VE TESCİL-BEDEL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, olmazsa bedel istekli dava sonunda, ilk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulü yönünde yeniden hüküm kurulmasına ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.12.2020 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa bedel isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’un, dava konusu 2326 ada 9 parsel sayılı taşınmazda bulunan 1, 2, 3, 4 no’lu bağımsız bölümleri, kendisinden mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalılara devrettiğini, taşınmazın yapımında katkısı olduğunu ileri sürerek muvazaalı devir işlemlerinin iptali ile dava konusu taşınmazın mirasbırakan adına tescilini, olmadığı taktirde miras payına düşen bedelin ödenmesini istemiş; davacı, yargılamanın seyri sırasında tereke temsilcisi olarak atanmıştır.

Davalılar, zamanaşımı süresinin geçtiğini, mirasbırakanın arsası üzerine çocukları tarafından bina inşaa edildiğini, mirasbırakanın inşaatı birlikte yapan çocuklarına hak dengesini gözeterek devir yaptığını, mirasbırakanın eşi dahil tüm mirasçıların onayını alarak 1990 yılında herkese hakkı olan tapuyu verdiğini, davacının ise kendisine verilen taşınmaz yerine nakit istediğini ve dava dışı oğul Mahmut tarafından davacının payının ödendiğini, devir tarihinde dava konusu taşınmazda oturan davacının parasını alıp tüm kardeşleriyle, anne babasıyla ibralaştığını, mirasbırakanın torunu olan davalı ... ile gelini olan davalı ...’in ise tapu kaydına güvenen iyiniyetli 3. kişi olduklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.İlk derece mahkemesince, temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ile mirasbırakan adına tesciline karar verilmiş; anılan kararın davalılar tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine, ancak ölü kişi adına tescil hükmü kurulamayacağının kamu düzenine ilişkin olduğu gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulü ile dava konusu bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ile veraset ilamındaki payları oranında mirasçılar adına tesciline karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1929 doğumlu mirasbırakan ...’un 28.03.2009 tarihinde ölümü üzerine dava dışı eşi ... ile çocukları davacı ..., davalı ..., dava dışı ..., ... ve ...’in mirasçı kaldıkları, davalılardan ...’in dava dışı ...’ın oğlu, davalı ...’in ise dava dışı ...’un eşi olduğu, dava konusu 2326 ada 9 parsel sayılı taşınmazda bulunan 1, 2, 3, 4 no’lu bağımsız bölümlerin tamamı mirasbırakan adına kayıtlı iken 14.11.1990 tarihinde vekili eliyle 2 ve 4 no’lu bağımsız bölümleri dava dışı oğlu ...’a, 1 no’lu bağımsız bölümü dava dışı oğlu ...’a, 3 no’lu bağımsız bölümü ise davalı oğlu ...’e satış yoluyla temlik ettiği, dava konusu 2 ve 4 no’lu bağımsız bölümlerin 19.12.1997 tarihli satış işlemiyle davalı ... adına, 1 no’lu bağımsız bölümün 03.08.2007 tarihli satış işlemiyle davalı ... adına tescil edildiği, ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2016/189 Esas 2016/172 Karar sayılı 26.02.2016 tarihli kararı ile davacı ...’nin aynı zamanda tereke temsilcisi olarak atandığı, anılan kararın 28.11.2017 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4

. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır. Öte yandan, 6100 sayılı HMK'nun 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir. Somut olaya gelince, davacının tanık bildirmediği gibi, davalı yanın tanıklarının beyanlarıyla da temliklerin muvazaalı olduğu sonucuna varılamadığı, mirasbırakanın gerçek iradesinin mirastan mal kaçırma olduğu yönünde somut bir olgunun ortaya konulamadığı açıktır. Bu durumda muvazaa iddiasının kanıtlandığından söz etme olanağı yoktur.Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Davalı yanın yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 371/1-a maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 3.050.00. TL

. Davalı yanın yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 371/1-a maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 3.050.00. TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,15/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18771, Karar No: 2012/23805, Tarih: 19.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/18771 E.  ,  2012/23805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 15.05.2010 gününden başlayarak aylık 14.660,24 TL+ KDV olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile aylık kira parasının brüt 13.455 TL olarak tesbiti cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde; 15.05.2010 tarihinde başlamış olan yeni kira dönemi için kira bedelinin 14.660,24 TL+KDV olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kira bedelinin 15.05.2008 tarihinde başlayan kira döneminde KDV dahil 13.000 TL olarak tespitine karar verildiğini, bu kararın onandığını, mahkemece tespit edilen aylık kiranın tespiti izleyen kira döneminde sözleşme maddesi, karşılıklı anlaşma veya mahkeme kararı olmadan kiraya verenin talebi ile ya da kendiliğinden artırılamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece; 2009 yılı için endeks uygulanmasının mümkün olmadığı, tespit edilen kira bedeli olan 13.000 TL'ye Mayıs 2010 ÜFE endeksi olan %3.50 oranı uygulanması gerektiği belirtilerek kira bedelinin bürüt 13455 (KDV dahil) TL olarak tespitine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin başlangıç tarihinin 15.05.2003, kira süresinin 5 yıl olduğu, sözleşmenin 16.maddesinde yeni dönem kira koşullarının düzenlendiği görülmüştür....7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/187 E. - 2009/707 K.sayılı kararı ile; 15.05.2008 tarihinden başlayan dönemde kira bedelinin aylık KDV dahil 13.000 TL olarak tespitine karar verildiği; kararın Dairemizce onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.Davacının tespit yapılan dönemi takip eden dönemlerde kira bedelinin ÜFE endeksi oranında artırılması gerektiğini belirterek açtığı kira farklarından doğan alacağa ilişkin itirazın iptali ve temerrüd nedeni ile tahliye davasında;... 3.Sulh Hukuk Mahkemesi 2010/620 E.-2011/71 K.sayılı kararında; sürenin bitmesinden sonra her yıl kira parasının belirli bir oranda artırılarak ödeneceği yolunda hüküm yoktur. 2008 döneminden sonra takip eden dönem yönünden yanlar arasında açılıp sonlanmış bir kira tespit davası ya da karşılıklı kira parası konusunda anlaşmada yoktur. O halde kira bedelinin tespitine ilişkin mahkeme kararındaki 13.000 TL üzerinden hesaplama yapılması gerekir gerekçesi ile tahliye istemi reddedilmiş, anılan bu karar Yargıtay 6. Hukuk Dairesi tarafından onanmıştır.

Bir davada kesin hükümden söz edilebilmesi için; önceden açılıp kesinleştiği ileri sürülen dava ile eldeki davanın taraflarının, hukuki sebebinin ve konusunun aynı olması gerekir. Somut olayda davaların taraflarının aynı olduğu, kesinleşen davadaki istemin kira farklarından doğan alacağa ilişkin itirazın iptali ve temerrüd nedeni ile tahliye, eldeki davadaki istemin kira bedelinin tespiti olduğu açıktır. Bu nedenle kesinleşen karar da, mahkeme kararı ile tespit edilen kira döneminden sonra kira bedellerinin hangi miktardan ödenmesi gerektiğine ilişkin yapılan muhakemenin, eldeki davada görevi talep edilen dönem için kira bedelini yasaya ve yerleşik içtihatlara uygun olarak tespit etmek olan mahkemeyi bağlaması mümkün değildir.Dosyada yeralan 15.05.2003 başlangıç tarihli kira sözleşmesi 5 yıl süreli olup, açılan kira tespiti davasında mahkemece 15.05.2008 tarihinden geçerli olmak üzere aylık kira bedeli KDV dahil 13.000 TL olarak belirlenmiş bu karar temyiz incelemesinden de geçerek dairemizce onanmıştır. Eldeki davada mahkemece 15.05.2010 tarihinden başlayan kira dönemi için kira bedeli belirlenirken önce mahkeme kararı ile tespit edilen 13.000 TL'ye Mayıs 2009 ÜFE endeksi oranı uygulanarak 15.05.2009 tarihinde başlayan tespit kararından sonraki ilk dönemin kira bedeli belirlenmeli, bulunacak rakama sonrada Mayıs 2010 ÜFE endeksi oranı uygulanarak 15.05.2010 tarihinde başlayan tespit kararından sonraki ikinci dönemin kira bedeli belirlenmelidir, bu hesaplama yapılır iken Mayıs 2009 ÜFE endeksinin atlanmasını, gözardı edilmesini gerektiren yasal, hukuka uygun bir neden bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 16. maddesinde de “anlaşma sağlanamaması halinde geçerli olan mevzuat uygulanır” düzenlemesi vardır.Bu durumda, 15.05.2008 tarihinde başlayan kira dönemine ait kira bedeli hak ve nesafet ilkesine uygun olarak belirlenip, temyiz incelemesinden de geçerek kesinleştiğinden eldeki davada 15.05.2010 tarihinde başlayan kira bedelinin, aylık kira bedeline 2009 yılı ve 2010 yılı ÜFE endeksi oranları sırası ile uygulanmak sureti ile belirlenmesi gerekir iken bu kurala uyulmadan karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/687, Karar No: 2011/3690, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/687 E.  ,  2011/3690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Havran Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.12.2005 gün ve 2005/140 Esas, 2005/118 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve Üst Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan suçlara öngörülen cezaların üst sınırları itibariyle, 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihi olan 04.11.2002 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20668, Karar No: 2024/3598, Tarih: 26.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/20668 E.  ,  2024/3598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2472 E., 2023/1073 K.

KARAR : İstinaf başvurularının esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. ... Mahkemesi

SAYISI : 2022/168 E., 2022/587 K.

BİRLEŞEN DAVA

MAHKEMESİ : ... 2. ... Mahkemesi

SAYISI : 2019/1799 E., 2022/300 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kaldırma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda, asıl davanın ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; müvekkilinin 2012 yılı yaz aylarından 2016 yılının Nisan ayına kadar davalıya ait işyerinde şoför olarak çalıştığını, aylık ücretinin net 2.200,00 TL olduğunu, müvekkilinin işyerinde fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ... ... ve genel tatillerde çalışmasına rağmen karşılığının ödenmediğini, sigorta primlerinin gerçek ücreti üzerinden bildirilmediğini, belirtilen sebeplerle ... sözleşmesinin müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... ... ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı vekili ... 2. ... Mahkemesinin 2019/1799 Esas ... birleşen dava dilekçesinde; müvekkilinin alacağının asıl dava dosyası ile belirlendiğini ve hüküm altına alındığını, asıl davada fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulduğundan işbu dava ile 7.475,60 TL kıdem tazminatı ile 8.401,20 TL fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

2. Davacı vekili ... 2. ... Mahkemesinin 2019/1799 Esas ... birleşen dava dilekçesinde; müvekkilinin alacağının asıl dava dosyası ile belirlendiğini ve hüküm altına alındığını, asıl davada fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulduğundan işbu dava ile 7.475,60 TL kıdem tazminatı ile 8.401,20 TL fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı vekili asıl davaya ilişkin cevap dilekçesinde; davacının istifa etmek suretiyle işten ayrıldığı sabit olduğundan kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiğini, davacının ücretinin bordrolarda belirtilen kadar olduğunu, kış aylarında işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, yaz aylarında işin durumuna göre fazla çalışma yapılması ve ... ... ve genel tatillerde çalışılması hâlinde karşılığının ödendiğinin bordrolar ile sabit olduğunu, hafta tatillerinin kullandırıldığını, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı vekili birleşen davaya ilişkin cevap dilekçesinde; davacının istifa etmek suretiyle işten ayrıldığı sabit olduğundan kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiğini, kış aylarında işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, yaz aylarında işin durumuna göre yapılması hâlinde karşılığının ödendiğinin bordrolar ile sabit olduğunu, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını ileri sürerek birleşen davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 15.09.2012 tarihinden 18.04.2016 tarihine kadar davalı nezdinde çalıştığı, tanık beyanları ve emsal ücrete ilişkin yazı cevapları değerlendirildiğinde son ücretin 1.700,00 TL olarak kabulü gerektiği, davacının ödenmeyen fazla çalışma ücreti ile ... ... ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu, ödenmeyen işçilik alacakları sebebiyle ... sözleşmesini sona erdiren davacının feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesi ile kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ile ... ... ve genel tatil ücreti alacaklarının kabulüne, diğer alacakların reddine dair davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri