muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14376, Karar No: 2011/13176, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/14376 E.  ,  2011/13176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü 116 ada 1 parsel sayılı 941.72 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 11/10/1991 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman tahdidi dışında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; mahkemece yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli değildir. Şöyle ki; raporu hükme dayanak alınan orman bilirkişi raporunda kesinleşmiş orman kadastrosu haritası ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek orman tahdit sınırına göre çekişmeli taşınmazın konumu belirlenmediğinden rapor denetlenemediği gibi, çekişmeli taşınmaza komşu 116 ada 2 parselin davalı olduğu mahkemenin 2007/1416 esas 2008/415, 116 ada 3 parselin davalı olduğu mahkemenin 2007/1417 esas 2008/416, yakın komşu 116 ada 4 parselin davalı olduğu mahkemenin 2007/1418 esas 2008/417, yakın komşu 114 ada 1 ve 2 parselin davalı olduğu mahkemenin 2007/202 esas 2009/628 karar sayılı dosyalarında belirlenen orman sınır hattına göre de çekişmeli taşınmazın kısmen orman tahdidi içinde kaldığı gözlemlenmiştir. Bu haliyle karara dayanak alınan bilirkişi raporu, çekişmeli taşınmazın orman olup olmadığını ve hukuki durumunu belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmayıp, bu rapora dayanılarak hüküm kurulamaz.

Bu nedenle; mahkemece, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memurundan oluşturulacak iki kişilik bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 6831 sayılı Orman Yasasına göre Orman Kadastrosu ve aynı Yasanın 2/B maddesinin Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “Orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, hava fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi dahaçok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümde yazılı esaslar göz önünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeği çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde yukarıda yazılı yönetmelikler ile teknik izahnamelerde yazılı tutanakların düzenlenmesine esas alınan hava fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 23/11/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10130, Karar No: 2023/18864, Tarih: 24.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/10130 E.  ,  2023/18864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1318 E., 2016/160 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında,

1. Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7.080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. Sanığın denetim süresinde suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar üzerine Yerel Mahkemece hüküm aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin, kararın temyiz edilmesi nedeniyle bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde hastanede bulunduğu sırada ilacın bitmesinden dolayı filminin çekilememesine sinirlenerek, aynı hastanede özel güvenlik görevlisi olan şikâyetçiye sinkaflı küfürler ettiği, ayrıca "Şerefsiz, sizi buradan sürdüreceğim" diyerek hakaret ve sair tehditte bulunduğu iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin, kararın temyiz edilmesi nedeniyle bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde hastanede bulunduğu sırada ilacın bitmesinden dolayı filminin çekilememesine sinirlenerek, aynı hastanede özel güvenlik görevlisi olan şikâyetçiye sinkaflı küfürler ettiği, ayrıca "Şerefsiz, sizi buradan sürdüreceğim" diyerek hakaret ve sair tehditte bulunduğu iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1.7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesi uyarınca tebligatın öncelikle muhatabın beyan ettiği en son adrese Merkezi Nüfus İdaresi sistemi (MERNİS) şerhi olmadan yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlindeyse muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre MERNİS şerhli tebligatın bu adrese yapılması gerekirken, yokluğunda verilen kararın sanığa doğrudan aynı maddenin ikinci fıkrası gereğince tebliğ edilmesinin usulsüz olduğu ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmemesi nedeniyle denetim süresinin de işlemeye başlamayacağının anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.10.2018 tarihli ve 2017/8-952 Esas, 2018/403 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı denetim süresi başlamadığı için de, bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığı cihetle, Yerel Mahkemece verilen hükmün açıklanmasına ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezalarının türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın savunmasının alındığı 30.12.2014 tarihi olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3632, Karar No: 2006/5557, Tarih: 04.07.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/3632 E.  ,  2006/5557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili, karşı dava ile de tazminat ve el koyma tarihinden faiz istenilmiştir. Mahkemece esas davanın kabulüne, karşı davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması taraf vekillerince yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bu niteliğine göre bilirkişilerce değer biçilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Ancak;

1-Üzerinde irtifak hakkı kurulması nedeniyle taşınmazda oluşacak değer düşüklüğü oranının saptanmasında taşınmaz malın cinsi, kullanım biçimi ile irtifak hakkının niteliği (boru hattı, irtifak enerji nakil hattı vd. kapladığı alan, yeri ve yönü gözönünde bulundurulmalıdır. Yargıtay uygulamalarında üzerinde irtifak hakkı kurulmuş olan taşınmazda bu irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün (taşınmazın cinsi ve niteliğine uygun kullanımı önemli ölçüde etkileyen özel bir durum yoksa) irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerininin arazide %35'ini, arsada ise %50'sini geçmeyeceği kabul edilmektedir.

Buna göre, tarım arazisi niteliğinde olan dava konusu taşınmazda irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün en fazla %2,7'yi geçmeyeceğinin düşünülmemesi,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, mısır ve marulun 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına (marul için adet itibarıyla) ilişkin veri listesinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemiş olması,

3-Taşınmazda bulunan 12 yaşında 44 mandalin ağacının 2004 yılı itibarıyla rayiç değerlerinin İlçe Tarım Müdürlüğü, Meyvecilik Enstitüsü vb. bu işle uğraşan kurumlardan sorulmaması,

4-Kabule göre de; Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, davanın niteliği gereği yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca asıl davada maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

3-Taşınmazda bulunan 12 yaşında 44 mandalin ağacının 2004 yılı itibarıyla rayiç değerlerinin İlçe Tarım Müdürlüğü, Meyvecilik Enstitüsü vb. bu işle uğraşan kurumlardan sorulmaması,

4-Kabule göre de; Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, davanın niteliği gereği yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca asıl davada maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 4.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12626, Karar No: 2022/992, Tarih: 24.01.2022

**9. Hukuk Dairesi         2021/12626 E.  ,  2022/992 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ :ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.09.1997-16.06.2016 tarihleri arasında davalı şirkete ait okulda sınıf öğretmeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin geçersiz ve haksız bir şekilde feshedildiğini, davalının baskısı ile istifa ettirildiğini, istifanın davacının gerçek iradesini yansıtmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve öğretim yılına hazırlık ödeneği alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işten ayrılmayı kendisinin talep ettiğini, istifa nedeni olarak da eşinin hastalığını, bazı velilerle yaşadığı sorunlar nedeni ile yıprandığını ve yorulduğunu bildirerek özel sebepler gösterdiğini, davacının henüz iş sözleşmesi feshedilmeden başka bir okul ile anlaşma yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve birkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, 5580 sayılı Özel Öğretim Kanunu ile eğitim ve öğretimin öğrenciler bakımından kesintisiz devam etmesi amaçlandığından “en az bir takvim yılı süreli” sözleşme imzalanmasını öngören 5580 sayılı Kanunun 9. maddesi diğer maddelerle birlikte değerlendirildiğinde, özel öğretim personeli ile yapılan sözleşmenin belirli süreli iş sözleşmesi olduğu sonucuna varıldığı, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı doğrultusunda iş sözleşmesi belirli süreli sözleşme olarak kabul edildiğinden davacının ihbar tazminatı talep hakkının bulunmadığı, ancak belirli süreli sözleşmelerdeki hizmet süreleri birleştirilmek suretiyle kıdem tazminatına hak kazandığı kanaatine varılmakla İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın esası hakkında yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, her iki taraf vekillerince yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu:

Karar, her iki taraf vekillerince yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Uyuşmazlık, öğretim yılı hazırlık ödeneğine yönelik alacak talebinin eksik araştırma ile karar verilip verilmediğine ilişkindir.

08.06.1965 tarihli 625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunun 33. maddesi “Özel okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre(emekliler hariç) dengi resmi okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez” hükmüne haiz olup, 14.02.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/2. maddesinde de “Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre (emekliler hariç) dengi resmi okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez’’ şeklinde benzer bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Somut olayda; davalı tarafından, davacının davalı şirket bünyesinde emeklilik sonrası çalıştığı savunulmuştur. Ne var ki, dosya içeriğinden, davacının emekli olup olmadığı, emekli olmuşsa hangi tarihte emekli olduğu ve davalının savunduğu gibi davalı işyerindeki çalışmasının emeklilik sonrasına ilişkin olup olmadığı anlaşılamaktadır. Yukarıda anılan ve 14.02.2007 tarihine kadar yürürlükte bulunan 625 sayılı Kanunun 33. maddesi ile 14.03.2014 tarihine kadar yürürlükte bulunan 5580 sayılı Kanunun 9/2. maddesinde yer alan düzenlemelere göre, davacı işçinin emekli olduktan sonra çalışmış olması durumunda, sosyal yardım niteliğindeki öğretim yılına hazırlık ödeneğini 14.03.2014 tarihi öncesi için isteyemeyeceği, 5580 sayılı Kanunun 9/2. maddesinin ise 6528 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olması nedeniyle bu tarihten sonrası için hakedişin önünde bir engelin bulunmayacağı kabul edilmelidir. Buna göre, mahkemece yapılması gereken iş, davacı işçinin davalı işyerinde çalışmaya başlamadan önce emekli olup olmadığı belirlenerek, emekli olduktan sonra çalışmış ise talep edilen öğretim yılına hazırlık ödeneğini sadece 14.03.2014 tarihi sonrası için hesaplatarak kabul etmek, emekli değil ise önceki gibi karar vermektir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Öte yandan, davacı taleplerini sadece davalı şirkete yöneltmiş olup; dava dosyasında tek davalı bulunmasına ve davacının muvazaa olgusuna dayanmamasına rağmen dosya kapsamın uygun olmayacak şekilde müşterek müteselsil sorumluluğa ilişkin gerekçeye yer verilmesi de isabetli görülmemiştir.

3-Öte yandan, davacı taleplerini sadece davalı şirkete yöneltmiş olup; dava dosyasında tek davalı bulunmasına ve davacının muvazaa olgusuna dayanmamasına rağmen dosya kapsamın uygun olmayacak şekilde müşterek müteselsil sorumluluğa ilişkin gerekçeye yer verilmesi de isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 24.01.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10079, Karar No: 2023/3928, Tarih: 22.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10079 E.  ,  2023/3928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/501 E., 2022/632 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.05.2015 tarihli ve 2015/588 numaralı iddianamesiyle sanık ..., 12.08.2015 tarihli ve 2015/1003 numaralı iddianamesiyle ise suça sürüklenen çocuk hakkında gece vakti şikâyetçinin iş yerinin metal giriş kapısını zorlayarak iş yerinden eşya çalınması şeklindeki eylemleri nedeniyle hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143/1, 116/2, 116/4, 119/1-c, 151/1, 53, 58, 142/2-h, 143/1, 31/3, 168/4, 116/2-4, 119/1-c, 31/3. maddelerinden cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ağrı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.12.2015 tarihli ve 2015/215 Esas, 2015/751 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143/1, 62, 53, 116/4, 119/1-c, 62, 53 ve 151/1, 53. maddeleri uyarınca sırasıyla 6 yıl 3 ay, 1 yıl 8 ay ve 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, suça sürüklenen çocuk hakkında ise, hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından aynı Kanun’un 142/2-h, 143, 31/3 ve 62, 116/4, 119/1-c, 31/3, 62, 151/1, 31/3, 62 ve 50/3. maddeleri uyarınca sırasıyla 4 yıl 2 ay, 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası, 1.320,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.