muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4866, Karar No: 2016/6694, Tarih: 07.03.2016

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma imkanını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Davalı kurumun iş yerinde uygulanan personel yönetmeliğine göre iş sözleşmesinin sona ermesini düzenleyen hükümlerde yaş haddi olan altmış yaşını tamamlayanların iş sözleşmeleri sıralı amirleri ve yönetim kurulu kararı ile sona erdirilmektedir. Bu sözleşmenin farklı kriterlerle uzatılıp uzatılmaması işverenin yönetim hakkı kapsamındadır. Sözleşmenin uzatılması genel bir uygulama değildir. Kritik pozisyondaki personel için öngörülmüş istisnai bir haldir. Davacının iş sözleşmesinin de bu kurallara uygun olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Bu sebeple işverenin feshi geçerli bir sebebe dayanmaktadır. Bu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 100,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 07.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11372, Karar No: 2013/5739, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11372 E.  ,  2013/5739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanıklar ... ve ...'ın; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve şantaj suçlarından sanık ...'nun yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu kabulüyle bu ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine;diğer sanıkların atılı suçtan beraatlerine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.04.2009 gün ve 2008/29 Esas, 2009/65 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili ve sanık ... müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu ve beraati kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, katılan vekili ve sanık ... müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle mahkûmiyet hükümleri ile delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanıklar Furkan ve Uygar hakkında verilen usul ve kanuna uygun olan beraat hükümlerinin ONANMASINA, 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13231, Karar No: 2023/410, Tarih: 17.01.2023

**10. Hukuk Dairesi         2021/13231 E.  ,  2023/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2976 E., 2021/1993 K.

DAVACILAR :Kendi adına asaleten ...' ye velayeten ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 12.02.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yozgat İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/265 E., 2021/340 K.

Taraflar arasındaki iş kazası ölümü nedeniyle vefat eden sigortalının yakınlarının maddi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacılar vekili tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesi ile; muris ...'nin davalı ... nezdinde şöför olarak çalışmakta iken 16.05.2017 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu vefat ettiğini, iş kazasının oluşumunda davalı işverenin sorumlu olduğunu belirterek maddi tazminata karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; müteveffa ...’ nin 01.06.1990 tarihinden vefat tarihine kadar davalı kurumda sürekli işçi kadrosunda şoför olarak çalıştığını, müteveffanın 16.05.2017 tarihinde müvekkil kuruma ait ... plakalı araçla seyir halindeyken kalp krizi geçirmesi nedeniyle trafik kazasının meydana geldiğini, kaza olayının 506 sayılı Kanun gereği iş kazası olarak değerlendirilmemesi gerektiğini, kaza olayının iş kazası olarak kabulü için müteveffanın kalp krizi geçirmesi ile ifa edilen iş arasında uygun illiyet bağının olması gerektiğini, davalı kurumun müteveffanın kalp krizi geçirmesinde kusuru olmadığını, müteveffanın ileri yaşta olduğunu yaşı itibariyle kalp krizi geçirme yaşı standardının üzerinde olduğunu, müteveffanın yaşının yanı sıra bünyesel faktörlerinin de kalp krizi geçirmesine neden olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemece aldırılan 22.06.2021 tarihli kusur raporunda da dava konusu kazanın 5510 sayılı Kanunun 13 üncü maddesi gereğince bir iş kazası olduğu, olayın meydana gelmesinde %100 (yüzde yüz) oranında işçi kusuru ile bünyesel (kaçınılmazlık) faktörlerin etkili olduğu, davalı işveren ...’nün kaza olayının meydana gelmesinde herhangi bir kusurunun bulunmadığının tespit edildiği, açıklanan nedenlerle destek tazminatı talepli açılan işbu davada, davalı ...'nin herhangi bir kusurunun bulunmadığının alınan bilirkişi raporları ile de sabit olduğunın anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu olayın iş kazası olup davalı idarenin iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini tam olarak almadığı, 14 sayfalık bilirkişi raporunun dikkate alınması gerektiği, mahkemenin görevinin güçsüz olan işçiyi korumak olup kamu işverenini korumak olmadığını ileri sürerek yasal süresi içerisinde istinaf yoluna başvurmuşlardır.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacıların murisinin 16.05.2017 tarihinde vefat etmesine neden olan trafik kazasının Kurum tarafından iş kazası sayıldığı, kalp krizi geçiren muris ve davalı işverene kusur izafe edilmediği, dosya içerisinde yer alan 23.10.2018 tarihli heyet kusur raporunda, davacı ve davalı işverene yüklenebilecek kusur bulunmadığı ile kalp krizinin kişisel bünyeye bağlı faktörler nedeniyle meydana geldiği, 07.02.2019 tarihli heyet kusur bilirkişi raporunda ise işverenin %30 oranında kusurlu olduğu, çelişkinin giderilmesi için alınan 28.10.2019 tarihli heyet kusur raporunda ise davacı ve davalı işverene yüklenebilecek kusur bulunmadığının belirtildiği, dosyada 23.10.2018 ve 28.10.2019 tarihli kusur bilirkişi raporlarında bilirkişi kardiyoloji hekiminin ...olduğunun anlaşıldığı, bilirkişi raporları arasında ki çelişkinin ancak farklı bir bilirkişi tarafından incelendiğinde giderilebileceği açık olduğundan 28.10.2019 tarihli kusur bilirkişi heyetinde kardiyoloji hekimi ... 'nun yer almasının doğru olmadığı, bu doğrultuda yapılan kaldırma - gönderme ilamı doğrultusunda alınan 22.06.2021 tarihli heyet kusur raporunda da, iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin kusuru olmadığının belirtildiği, bu durumda; iş kazasının oluşumunda davalı işverenin kusurlu olmadığının anlaşıldığı, ilk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen kararın isabetli olduğu gerekçesiyle HMK'nin 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi Kararı'nın hukuka aykırı olduğunu, müvekkillerin miras bırakanının hayatını kaybettiği kazanın iş kazası olduğunu, iş kazasının nedenleri ve sorumlularının tespiti noktasında alınan raporlarda ölüm olayının kaçınılmazlık kaynaklı olduğu tespitinin yapıldığını, kaçınılmazlık tespitine rağmen işverenin kazanın sonuçlarına diğer zarar görenler ile birlikte katlanmasının sağlanmamasının hukuka aykırı olduğunu, iş kazasının tüm sonuçlarının işçi üzerinde bırakılmaması gerektiğini, kaçınılmazlık sonucu meydana gelen kazanın sonuçlarının işçi ve işveren arasında adil bir şekilde paylaşılması gerektiğini, olayın % 100 oranında kaçınılmazlık nedeni ile meydana gelmiş olması nedeni ile Borçlar Kanununun Adam Çalıştıranın sorumluluğuna dair hükümleri doğrultusunda işlem yapılmasını, işçi ve işveren arasında hakkaniyetli bir çözüm bulunması gerektiğini, davalı işverenin, kusursuz sorumluluk ilkesi dışında meydana gelen kazada kusuru bulunması nedeni ile de sorumlu olduğunu, işverenin 6331 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin B ve C fıkralarına, 5 inci maddesinin A, B, C, D, E, F, G, H, İ fıkralarına açıkça aykırı davrandığından kusurlu olduğunu, istinaf incelemesinde, Kaçınılmazlık ve Kusursuz Sorumluluk kaynaklı sorumluluk beyanları ve taleplerinin değerlendirilmediğini, istinaf incelemesi ile sadece işveren idarenin kusuru olmadığı gibi dar bir değerlendirme ile yetinilmiş olduğunu, kazanın tüm neticelerinin, hayatını kaybeden işçinin ve geride kalan ailesinin üzerinde bırakılmasının hakkaniyet ile bağdaşmadığını beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının yakınlarının maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 417 inci maddesi, 5510 sayılı Kanunun 13 üncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunun 2 ve 77 maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunun 4 üncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 417 inci maddesi, 5510 sayılı Kanunun 13 üncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunun 2 ve 77 maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunun 4 üncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup ve özellikle somut olayda mahkemece davaya konu iş kazası nedeniyle hükme esas alınan kusur oran ve aidiyetlerinin iş kazasının oluşuna uygun olması, olayın meydana gelmesinde % 100 bünyesel faktörlerin etkili olduğunun anlaşılması ve davacı taraflarca temyiz sebebi olarak ileri sürülen sebeplerin aynı zamanda istinaf sebebi olarak daha evvelce ileri sürüldüğü ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde açıklandığı şekilde incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği bu yönle Bölge Adliye Mahkemesince oluşturulan gerekçenin de yerinde olduğu dikkate alındığında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/15777, Karar No: 2014/26284, Tarih: 04.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15777 E.  ,  2014/26284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2012/191-2013/546

Davacı, çalıştığı işyeri ve yaptığı iş itibariyle 506 sayılı yasanın ek 5.Maddesi gereğince itibari hizmet süresinden yararlandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverenin E. Şeker Fabrikasındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, kararında belirtilen gerekçelerle 13.10.1987 ile 1.10.2008 tarihleri arasında davanın kabulüne karar vermiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Davacının davalı E. Şeker Fabrikasında, işçi olarak 13.10.1987 tarihinden itibaren çalıştığı, 13.10.1987-29.12.1996 tarihleri arasındaki dönemlerde rafineri bölümünde, 16.6.1997-4.8.1997 tarihleri arasında inşaat bölümünde, 14.9.1997-24.1.1998 tarihleri arasındaki dönemlerde tekrar rafineri bölümünde, 22.6.1998-10.8.1998 tarihleri arasında boruhane bölümünde, 6.9.1998-26.10.2000 tarihleri arasında rafineri bölümünde, 27.10.2000-26.2.2007 tarihleri arasında boruhane bölümünde geçen çalışmaları olduğu ve sıhhi tesisatçı olarak çalışmaya devam ettiği, mahkemece, davalı işverenin E. Şeker Fabrikasındaki çalışmaları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanma istemli emsal davalarda düzenlenen keşif tutanakları ile bilirkişi raporlarını değerlendiren bilirkişi raporunu esas alarak, davacının hiçbir çalışması ayırt edilmeden, 13.10.1987– 01.10.2008 tarihleri arasındaki çalışmalar yönünden davanın kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, itibari hizmet süresinden faydalanma şartlarının irdelenmesinde, rafineri ve boruhane bölümündeki çalışmaların kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak bilirkişi raporu ile emsal dava dosyalarındaki bilirkişi raporları ve keşifler değerlendirildiğinde, inşaat bölümü ile ilgili herhangi bir tespit yapılmadığı, inşaat bölümündeki çalışmaların 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi kapsamında belirtilen koşulları taşımadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, itibari hizmet süresinden faydalanma şartlarının irdelenmesinde, rafineri ve boruhane bölümündeki çalışmaların kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak bilirkişi raporu ile emsal dava dosyalarındaki bilirkişi raporları ve keşifler değerlendirildiğinde, inşaat bölümü ile ilgili herhangi bir tespit yapılmadığı, inşaat bölümündeki çalışmaların 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi kapsamında belirtilen koşulları taşımadığı anlaşılmıştır.

O nedenle davacının, 16.6.1997-4.8.1997 tarihleri arasında inşaat bölümündeki hangi tarihler arasında hangi işi yaptığının dökümlü olarak bildirilmesi için davalı işverenden bilgi istenmeli, gerekirse davacının çalıştığı inşaat bölümündeki çalışma koşullarının belirlenmesi için mahallinde uzman bilirkişiler aracılığı ile keşif yapılmalı, davacının gördüğü işin türü ve niteliği, kapsamı, diğer bir anlatımla yaptığı işin geçtiği yerin sözü edilen olumsuz fiziksel dış etkenlere maruz kalan yerlerden olup olmadığı, açık ve kesin biçimde ortaya konulmalı, ilgili madde hükmüne göre sınırlı olarak sayılan iş kolunda çalışanların itibari hizmet süresinden yararlanabileceği de gözetilerek denetlemeye elverişli, çelişkiden uzak olarak düzenlenecek rapora göre karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın eksik araştırma ve incelemeye karar verilmiş olması, usule ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kabule göre ise; Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, kurulan hükümde, kabul edilen dönemler yönünden işveren tarafından bildirilen çalışma gün sayısı ve buna isabet eden itibari hizmet gün sayısının açık ve net olarak belirtilmemesi(inşaat-park-bahçe dışlanarak); Usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan T.. M..'ne iadesine

04.12.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20474, Karar No: 2014/27642, Tarih: 22.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20474 E.  ,  2014/27642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, dava dilekçesi ile davalılar nezdinde 25.8.2005-15.6.2009 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekili ve davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının işvereni olarak ...., ... ve Aksehir Yüksek...olarak gösterilmiş ise de, yapılan işin niteliği, işin icra edildiği yer, tanık beyanları ve işin yapıldığı esnasında talimat verenin .... Okulu İdarecileri olması karşısında, davacının sigortalarını bildirmekle yükümlü davalı işverenin, .... Okulu'nun bağlı bulunduğu ... olduğu, davacının Aksehir Yüksek Öğretimi Destekleme ve Geliştirme Derneğinde çalışmasının bulunmadığı ve davalıların harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “Davacının davalı ... Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı Akşehir Meslek Yüksek Okulu, Akşehir Yüksek Öğretimi Destekleme ve Geliştirme Derneğinde 25.8.2005-15.6.2009 tarihleri arasında asgari ücretle

./..

-2-

çalıştığının tespitine" sözcükleri silinerek, yerine, “Davacının davalı ... işyerinde 25.8.2005-15.6.2009 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine ” sözcüklerinin yazılmasına, yine harca ilişkin 2. bendin tamamen silinmesine, yerine, “Davalı SGK ve ... harçtan muaf olduğundan, davacı tarafından yatırılan harçlar toplamı 34,30 TL’nin, talebi halinde davacıya iadesine” bendinin eklenmesine, yine yargılama giderlerine ilişkin 4. bendin tamamen silinmesine ve yerine “Davacı tarafından muhakeme sebebiyle sarf edilen toplam 630,50TL’nin, davalılar SGK ve Selçuk Üniversitesi Rektörlüğünden müştereken ve müteselsilen tahsiline,” bendinin eklenmesine, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.