muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6946, Karar No: 2014/8823, Tarih: 28.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/6946 E.  ,  2014/8823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Keçiborlu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2012/88-2014/30

Davacı M.. D.. vekili Avukat..tarafından, davalılar M.. A.. vd aleyhine 09/07/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, kasten yaralama nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının davalılar tarafından kasten yaralandığı kabul edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, olay tarihi, yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) Nolu bentte gösterilen nedenle davacı yararına BOZULMASINA, davalıların tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1733, Karar No: 2018/1026, Tarih: 07.03.2018

**1. Ceza Dairesi         2017/1733 E.  ,  2018/1026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/6-7, 63/1. ve 54/1. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'i öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, bozma sebebi saklı kalmak kaydıyla tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin varlığı takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma sebepleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazları ile sanık müdafiinin meşru müdafaa bulunduğuna, suç vasfına, ağır tahrik bulunduğuna ve sair hususlara yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Oluşa, mahkemenin kabulüne ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'in, mağdur ...'i sağ göğüs boşluğuna nafiz olacak şekilde bıçakladığı, büyük damar yaralanması ve akciğer dokusunda yaralanmaya neden olduğu, mağdurun yaşamını tehlikeye soktuğu olayda, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde alt sınırdan 9 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

2- Sanık ...'in eşi olan ... ile aralarında geçimsizlik bulunduğu ve ...'in ifadesine göre eşinin uzun zamandır onu istemediğini belirterek evden gitmesini söylediği, sanığın eşine karşı yaralama suçundan daha önceden hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının da bulunduğu, suç tarihinden üç gün önce ...'in sanıkla beraber yaşadıkları evi terk ederek mağdur ...ile birlikte kalmaya başladığı, suç tarihinden bir gün önce de ... ile sanık ...'in telefonda konuşarak boşanmak için anlaştıkları, ...'in oğlunu görmek istediğini söylediği,...'in de bunu kabul ederek buluşmaya karar verdikleri, ...'in evde bulunan ekmek bıçağını yanına alarak buluşma yerine geldiği, burada ... ve ...'i gören sanığın hiddetlenerek belinden çıkardığı bıçakla ...'in üzerine yürüdüğü ve ...'i bıçakla göğsünden yaraladığı, ardından birden çok kez mağdurun hayati bölgelerine yönelik isabetsiz hamlelerde bulunarak mağduru öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle 1/4 ile 3/4 arasında ceza indirimi öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden tahrikin derecesinde yanılgıya düşülerek 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 07.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7974, Karar No: 2006/9050, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7974 E.  ,  2006/9050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin (f) bendi uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirin hesaplanmasında değerlendirmeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim gideri ile kg başına ortalama satış fiyatlarının, Tarım Müdürlüğünden getirtilecek listelerde yazılı verilere uygun olması gerekir. Somut olayda bilirkişi kurullarınca değerlendirmeye alınan kiraz ürününün İl Tarım Müdürlüğünden getirtilen veri cetvelinde ortalama verimi 40 kg/ağaç olup değerlendirmede bu verimin esas alınması gerekirken resmi veri gözardı edilerek 45 kg/ağaç (675 kg/dekar), aynı cetvelde kiraz ürününün fiyatı ortalama 1,14 YTL/kg olarak belirtildiği halde raporlarda 1,20 YTL/kg üzerinden hesaplama yapılması ve bunun sonucu olarak fazla bedele hükmedilmesi,

2-Dava konusu taşınmaza kapama kiraz bahçesi niteliğini veren ve kıymet takdir komisyonu raporuna göre enkazı mal sahibine bırakılmış olan meyve ağaçlarının enkaz değerinin hesaplanıp artırılacak bedelden düşülmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

3-Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 74. maddesinde hakimin her iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremeyeceği öngörülmüştür. Kamu düzeni ile ilgili bulunan buyurucu nitelikteki bu yasa hükmü gözetilmeden tescile ilişkin bir istem sözkonusu olmadığı halde kamulaştırılan taşınmazda davacıya ait payın davalı idare adına tesciline de karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12454, Karar No: 2016/2841, Tarih: 17.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/12454 E.  ,  2016/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden davacı erkeğin hakaret iddiasına yine mahkemece kadına kusur olarak yüklenen tabak ve sandalye fırlatma vakıasına dayanmadığı, bu sebeple davalı kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, bu durumda boşanmaya neden olan olaylarda sadakat yükümlülüğüne aykırı davranan davacı erkeğin tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.02.2016 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2019/30155, Karar No: 2019/12673, Tarih: 14.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/30155 E.  ,  2019/12673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Düzeltilerek Esastan Red (Temyiz İsteminin Reddi)

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararının sanıklar müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında kurulan hükmün ve sanığın üzerinde atılı suçun düzenlendiği kanunda öngörülen cezanın türüne ve miktarına göre; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin 296/1. maddesi gereği verdiği temyiz isteminin reddine dair karara karşı yapılan temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması gerektiği yönündeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararı ile iptal edilmeden önceki hali;

"...d) Adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin (Değişik ibare: 6545 - 18.6.2014 / m.78) “her türlü” bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." hükmünü amirken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmakla yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286. maddenin 2 fıkrası d bendi; Bölge Adliye Mahkemelerince ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi yolunun kapatılması ve maddenin Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçeleriyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, CMK'nin 286/2-d maddesinin 20.02.2019 tarihli 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen ve 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

7165 sayılı Kanun'un ilgili maddesi yürürlüğe girmeden önce ve halen de yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

... Temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

7165 sayılı Kanun'un ilgili maddesi yürürlüğe girmeden önce ve halen de yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

Buna göre; "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararlara ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolu kapalı iken, gerek Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihinde yayımlanan iptal kararı, gerekse 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren yeni madde metni düzenlemesiyle, "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararların kaldırılması üzerine ilk defa Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Dairesince verilecek olan ve CMK'nin 272/3. maddesinde sayılı (ilk derece mahkemesince verilse dahi kesin nitelikte olduğu belirtilen) kararlar hariç, her türlü karara karşı temyiz yolu açılmış bulunmaktadır.

Ancak, somut uyuşmazlıkta; sanıklar hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince 26.12.2018 günü verilen 2018/838 E. 2018/3618 K. Sayılı karar, ilk kez Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince verilen bir mahkumiyet hükmü olmadığı gibi, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi gereği verilen "istinaf başvurusunun esastan reddi" yönündeki bu hükmün ilk derece mahkemesi hükmüne ilişkin kesin nitelikte bir karar olduğu, keza Anayasa Mahkemesinin iptal kararının 27.12.2018 günü verilip 15.01.2019 günü Resmi Gazetede yayımlandığı, yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği tarihin ise 28.02.2019 olduğu, dolayısıyla usul hükümlerinin ancak yürürlüğe girdiği tarih sonrasında uygulama kabiliyeti kazanacağı anlaşılmakla,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi uyarınca, yalnızca adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilememesi nedeniyle, hükmün temyiz edilemez olduğu saptandığından, tebliğnameye aykırı olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 14.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39147, Karar No: 2012/36169, Tarih: 02.11.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/39147 E.  ,  2012/36169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesi üzerinde kalem tarafından temyiz numarası yazıldığı, temyiz gönderme formunda hakim imzası da bulunduğu nazara alındığında, temyiz isteminin süresinde yapıldığı kabul edilmiştir.

1) 5728 sayılı Kanunla değişik 6831 sayılı Kanunun 93/1. maddesinde 91. madde hükümleri saklı tutulmakla, sanık hakkında iddianamede ağaç kesme eylemi de belirtildiğinden ek savunma hakkı verilmek suretiyle 6831 sayılı Kanunun 91. maddesi uyarınca da ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesine göre sanığın kendi alt soyu üzerinde vesayet, kayyımlık ve velayet hizmetinde bulunmaktan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/264, Karar No: 2020/151, Tarih: 16.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/264 E.  ,  2020/151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı ... Temizlik Ltd. Şti. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı ... tarafından işçi alacakları nedeniyle açılan davada hükmedilen alacağın tahsili için başlatılan icra takibinde müvekkilinin ödeme yaptığını, davalı şirketlerle yapılan teknik şartnamelere göre borcun tamamını davalı şirketlerden isteme haklarının bulunduğunu ileri sürerek 8.849,51 TL'nin sorumlulukları oranında davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... Temizlik Ltd. Şti. vekili ve ... Ltd. Şti. vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı kurumun ödediği meblağın raporda belirtilen oranlarda davalılardan talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... Temizlik Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 Sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'a eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında, 2015 yılı için 2.080,00 TL'dir. Davalı ... Temizlik Ltd. Şti. vekilince temyize konu yapılan 544,04 TL’lik kısım yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... Temizlik Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın talep halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 16.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12682, Karar No: 2019/8387, Tarih: 02.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/12682 E.  ,  2019/8387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ile ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1) İlçe merkezindeki bir taşınmaza il merkezindeki satışın emsal alınması doğru olmadığı ve dava konusu taşınmaza yakın bölgeden emsal alınması gerektiğinden bahisle bozma yapıldığı halde, bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda ilçe merkezinde satışı yapılan taşınmazların gerçek bedelini yansıtmadığı gerekçesi ile bu kez başka ilçede bulunan satışın emsal alınması doğru olmadığı gibi,

Bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmaz ile emsalin vergi değerleri karşılaştırılmadan, bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan emsal taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosu getirtilmeden ve dava konusu taşınmaz ile emsal alınan taşınmazın fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olup olmadığı tespit edilmeden değer biçildiğinden, denetlemeye elverişli olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın,

değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,