muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15181, Karar No: 2014/18569, Tarih: 11.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/15181 E.  ,  2014/18569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 13.03.2000 tarihinde kocasından muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1299, Karar No: 2014/5199, Tarih: 20.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/1299 E.  ,  2014/5199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ekmeklik buğday, arpa, şeker pancarı ve dane mısıra ait 2011 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22754, Karar No: 2018/9243, Tarih: 17.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/22754 E.  ,  2018/9243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kadın yararına verilen nafaka ile kendi manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.09.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/601, Karar No: 2022/1354, Tarih: 20.10.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2020/601 E.  ,  2022/1354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki "Tespit" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda ... İş Mahkemesinin davanın reddine dair kararına yönelik davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı dava dilekçesinde; 01.10.1990-04.11.1993 tarihleri arasında tuhafiyecilik işi ile uğraştığını ve vergi kaydının bulunduğunu, 1479 sayılı Kanun’un 4956 sayılı Kanun ile eklenen geçici 18. maddesine göre sigortalılığının 01.10.1990 tarihinde başlatılması gerekirken 04.10.2000 tarihinde tescilinin yapıldığını, emsal nitelikteki Hukuk Genel Kurulunun 04.02.2009 tarihli ve 2009/52 Esas sayılı kararı ile 1479 sayılı Kanun’un 26. maddesindeki hüküm gözetildiğinde zorunlu sigortalılık tescilinin vergi kayıt tarihi itibariyle yapılması gerektiğini ileri sürerek sigortalılık başlangıç tarihinin 01.10.1990 tarihinden itibaren tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... (SGK/Kurum) vekili cevap dilekçesinde; 1479 sayılı Kanun’un 4956 sayılı Kanun ile eklenen geçici 18. maddesinde öngörülen hak düşürücü süre içinde borçlanma talebinde bulunmayan davacının sözü edilen tarihler arasında sigortalı olarak tescilinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. ... İş Mahkemesinin 06.06.2017 tarihli ve 2016/78 E., 2017/135 K. sayılı kararı ile; 1479 sayılı Kanun’un 4956 sayılı Kanun ile eklenen geçici 18. maddesi uyarınca Kuruma verilen 01.09.2003 tarihli Bağ-Kur’a giriş bildirgesinde vergi dairesine kayıt tarihinin 15.05.1998 olarak yazılı olduğu, davacının 01.10.1990-04.11.1993 tarihleri arasındaki döneme ilişkin borçlanma talebinde bulunduğuna veya bu döneme ilişkin prim ödediğine dair herhangi bir kayıt mevcut olmadığı anlaşıldığından 04.10.2000 tarihi öncesi vergiye kayıtlı olunan bu dönemin 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesinin ve 01.10.1990- 04.11.1993 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti karar verilmesinin mümkün olmadığı, dava dilekçesinde belirtilen Hukuk Genel Kurulu kararına konu uyuşmazlığı somut olaydan farklılık arzettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. ... İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. ... İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

8. ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin 02.11.2018 tarihli ve 2018/1221 E., 2018/1828 K. sayılı kararı ile; davacının Bağ-Kura giriş kaydının 1479 sayılı Kanun'un geçici 18. madde ile tanınan 6 aylık süre içinde olmak üzere 01.09.2003 tarihi olduğu, ... Vergi Dairesinde 01.10.1990-04.11.1993 ve ... Vergi Dairesinde 15.05.1998-10.02.2000 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu, ... Sosyal Güvenlik Merkezinin 12.04.2018 tarihli yazısında davacının giriş bildirgesi ekinde kanuni süresi içinde vermiş olduğu 04.10.2000 tarihi öncesi ticari vergi kayıt sürelerini borçlanma talebinin Kurumca sehven dikkate alınmadığından ilgiliye borçlanma sürelerini ve borç tutarını gösterir tebligat gönderilmediğinin bildirildiği, yine davacının bu sürelere ilişkin ödemesi gereken prim tutarının Kurumdan sorulduğu, Kurumun bildirdiği tutarı davacının verilen süre içinde yatırdığı, bu nedenle davanın kabulü gerektiği gerekçesiyle Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b-2. maddesi uyarınca ilk derece mahkeme kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davacının vergide kayıtlı olduğu 01.10.1990-04.11.1993 ve 15.05.1998-03.10.2000 tarihleri arasındaki sürelerde 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

10. Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 12.03.2020 tarihli ve 2019/1789 E., 2020/1671 K. sayılı kararı ile; "...24/07/2003 tarihli 4956 sayılı Kanun'un 47. maddesi ile 1479 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 18. maddede, "Bu Kanun'a göre sigortalılık nitelikleri taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı ancak bu Kanun'a göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olan sigortalıların sigortalılıklarının bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kurum'a yazılı olarak başvurmaları ve 20/04/1982-04/10/2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olan hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemede bulundukları takdirde bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği,” bildirilmiştir.

Kanun'da, sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlaması için öngörülen tarihlerden itibaren, borçlanma hakkı belirtilen bu süreler dahilinde kullanılmalıdır. Bu süreler içinde borçlanma hakkının kullanılmaması halinde ise, sonrasında Bağ-Kur sigortalılığının tespitine olanak bulunmamaktadır. Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanun'da 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır.

Kanun'da, sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlaması için öngörülen tarihlerden itibaren, borçlanma hakkı belirtilen bu süreler dahilinde kullanılmalıdır. Bu süreler içinde borçlanma hakkının kullanılmaması halinde ise, sonrasında Bağ-Kur sigortalılığının tespitine olanak bulunmamaktadır. Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanun'da 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır.

Somut olayda; davacı 4956 sayılı Kanun'un 47. maddesi ile 1479 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 18. maddesinden faydalanmak için 01/09/2003 tarihinde Bağ-Kur'a başvurarak 22/10/1985-04/10/2000 tarihleri arasında bulunan vergi mükellefiyet sürelerini borçlanma talebinde bulunmuş, talebe karşı davalı Kurum tarafından herhangi bir tahakkuk ve tebliğ işlemi gerçekleştirilmemiştir. 4956 sayılı Kanun'un 47. maddesi ile 1479 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 18. maddesinden yararlanabilmek için hem süresi içerisinde başvurmak hem de maddede öngörülen yükümlülükleri yerine getirmek gerekmektedir. Ancak, davacı yükümlülüklerini yerine getirmeyerek başvurusunu takip etmemiş, başvuru tarihinden itibaren 13 (on üç) yıl geçtikten sonra 10/11/2016 tarihinde davasını açmıştır. Davacının 4956 sayılı Kanun'dan faydalanmak için aradan 13 (on üç) yıl geçtikten sonra davasını açması iyiniyet kurallarına aykırıdır. Bu durumda Kanundan doğan yükümlülüklerini süresinde yerine getirmeyen davacının geçmişe yönelik olarak sigortalılık elde etmesi mümkün değildir.

Bu yönü ile davadaki yasal dayanağın MK. 2. maddesinde düzenlenen “objektif iyiniyet kuralı” olduğu, kişinin kendi kusuru bulunduğu takdirde de bu ilkeden yararlanamayacağı açıktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmalıdır..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

11. ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin 30.06.2020 tarihli ve 2020/717 E., 2020/699 K. sayılı kararı ile; 01.10.1990-04.11.1993 tarihleri arasında ve 15.05.1998 tarihinden itibaren vergi kaydı mevcut olan davacının 01.09.2003 tarihinde 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olarak tescil edilmek ve 04.10.2000 tarihinden önce vergide kayıtlı bulunduğu süreleri borçlanmak üzere Kuruma başvurduğu, 15.05.1998 tarihinde başlayan vergi kaydı dikkate alınarak 04.10.2000 tarihinden itibaren sigortalığının başlatıldığı ancak borçlanma talebi hakkında herhangi bir işlem yapılmadığı, 1479 sayılı Kanun’un 4956 sayılı Kanun ile eklenen geçici 18. maddesindeki düzenlemeye göre maddede öngörülen süre içinde borçlanma için Kuruma başvurmak ve sonrasında Kurum tarafından bildirilen borçlanma bedelini tebliğ tarihinden itibaren yine maddede belirtilen bir yıllık süre içinde ödemek gerektiği, düzenlemede sigortalının başvurusunun yeterli görüldüğü, Anayasa'dan ve kendi kuruluş kanunundan kaynaklanan görevini yapması için sigortalının Kurumu zorlamasını aramadığı, vatandaşın Anayasa’da düzenlenen sosyal güvenlik hakkını elde etmesi bakımından Kurumun mevzuatın kendisine yüklediği görevini doğru ve zamanında yapmamasının sorumluğunun sigortalıya yüklenemeyeceği gibi sigortalının borçlanma bedelini ödeme yükümlülüğünün, borçlanma bedelinin tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde olması gerektiği gözetildiğinde emeklilik dönemi gelene kadar bu işlemin sonucunun araştırılmamasının da iyi niyete aykırılık olarak değerlendirilemeyeceği, kaldı ki davacının Kurumun kendi üzerine düşen yükümlülüğünü yerine getirmesini engelleyici bir tutum ve davranışının da bulunmadığı, Kanunda öngörülen yükümlülüğünü yerine getiren davacının iyi niyetli olmadığının kabulü ile sosyal güvenlik hakkından mahrum bırakılmasının, buna karşılık kendi üzerine düşen görevini yerine getirmeyen ve davanın açılmasında asıl kusurlu olduğu belirgin olan Kurumun bundan faydalandırılması gerektiği yönündeki kabulün sosyal güvenliğin temel ilkelerine aykırılık teşkil ettiği, objektif iyi niyet kurallarının, uyuşmazlığı her iki tarafının durumu ve uyuşmazlığın ortaya çıkmasına katkıları dikkate alınarak belirlenmesi ve sosyal güvenlikte yorumun sigortalının anayasal sosyal güvenlik hakkına kavuşmasını sağlamaya yönelik olması gerektiği, davanın geç açılmasının iyi niyete aykırılık olarak değerlendirilmesi noktasında ise aksine kabulün işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden 15-20 yıl sonra açılan sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti davalarında da sigortalının iyi niyet kurallarına aykırı davrandığı sonucuna varılması sonucunu doğuracağı, bu itibarla borçlanma konusu hizmete ihtiyaç duyduğu anda Kuruma başvuran ve talebi reddedildiğinde dava açan davacı bakımından objektif iyi niyet kurallarına aykırı davranıldığına ilişkin bozma ilamına uyulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; 4956 sayılı Kanun'un 47. maddesi ile 1479 sayılı Kanun'a eklenen geçici 18. maddeden faydalanmak için 01.09.2003 tarihinde Kuruma başvurarak 04.10.2000 tarihinden önceki vergi mükellefiyet sürelerini borçlanma talebinde bulunan ve talebi hakkında davalı Kurum tarafından herhangi bir tahakkuk ve tebliğ işlemi gerçekleştirilmemiş olan davacının başvurusunu takip etmeyip başvurusunun üzerinden 13 yıl geçtikten sonra açtığı davada kusurlu kabul edilip edilemeyeceği ve Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinde düzenlenen objektif iyi niyet ilkesinden yararlanıp yararlanmayacağı; buradan varılacak sonuca göre davanın reddinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

14. Öncelikle konuyla ilgili kavramlar ve mevzuat hükümlerine kısaca değinmekte fayda bulunmaktadır.

15. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) “Dürüst davranma” başlıklı 2. maddesinde;

“Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükmüne yer verilmiştir.

16. Buna göre dürüstlük kuralı, herkesin uyması gerekli olan genel ve objektif bir davranış kuralıdır. Genel olarak dürüstlük kuralı kişilerin tarafı oldukları hukukî ilişkilerde dürüst, namuslu, ahlâklı ve diğer kişilerde yaratılan güvenle tutarlı şekilde davranmalarını ifade eder. Buna göre belirli bir hukukî ilişkide dürüstlük kuralına uygun davranış, toplumdaki dürüst, namuslu ve orta zekâlı bir kişinin, genel ahlâk, doğruluk ve karşılıklı güven esaslarına uygun davranış biçimidir. Dürüstlük kuralına uygun bu davranışın belirlenmesinde toplumda geçerli olan genel ahlâk kuralları, günün âdet ve uygulamaları, davranışın söz konusu olduğu hukukî ilişkilerin içerik ve amaçları da dikkate alınacaktır (Dural, Mustafa/Sarı, Suat: Türk Özel Hukuku, 6. Baskı, ... 2011, s. 226-227).

17. Diğer bir anlatımla dürüst davranma, hak sahibinin hakkını kullanırken veya bir borçlunun borcunu yerine getirirken iyi ve doğru hareket etmesi yani dürüst, namuslu, makul, fiilinin neticesini bilen, orta zekalı her insanın benzer hadiselerde takip edecek olduğu yolda hareket etmesi anlamındadır.

18. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde yer verilen diğer ilke ise "Hakkın kötüye kullanılması yasağı"dır.