muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11215, Karar No: 2010/15169, Tarih: 06.12.2010

Sonuç itibarı ile memleket haritası ve ... fotoğrağları ile desteklenen, zemindeki duruma da uygun olan 1975 yılına ilişkin tahdit hattı hem dosyadaki uzman bilirkişi kurulunca hem de dairemizin 2008/11866 E sayılı dosyasındaki uzman bilirkişi kurulu tarafından aynı şekilde çizilmiş olup artık bu bölgedeki uyuşmazlıkların mavi ile çizilen 1975 tahdit hattı esas alınarak çözümlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle, sözkonusu hatta göre ... Köyü 1046 parselin tamamen tahdit içinde kaldığı anlaşıldığından bu taşınmaza yönelik olarak açılan davaların kabulü ile bu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali, davalıların el atmasının önlenmesi yolunda hüküm kurulması (Mahkemenin 2008/83-973 E sayılı), çekişmeli 957, 1028, 977 parsellerin ise mahkemece kabul edilen bölümden daha büyük bir alanın orman tahditi içinde kaldıkları anlaşıldığından dosyaların uzman fenni bilirkişiye verilerek bilirkişilerce 1975 tahdit hattı olarak çizilen mavi hatta göre bu taşınmazların kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalan ve kalmayan bölümlerinin belirlenmesi ve bunu gösteren rapor ve kroki düzenlemesi istenerek alınacak rapor ve krokiye göre davanın kısmen kabulü ile bu bölümler yönünden tapu kaydının iptali ile davalının bu bölümler üzerindeki elatmasının önlenmesine karar verilmesi yolunda hüküm kurulması, (mahkemenin 2008/80-706, 2008/82-709, 2008/92-711 Dairemizin 2009/3 E,2009/10E, 2009/7 E sayılı), çekişmeli 976, 1047, 1029 ve 1056 parsellerin ise kısmen orman tahditi içinde kaldıkları anlaşıldığından dosyaların uzman fenni bilirkişiye verilerek bilirkişilerce 1975 tahdit hattı olarak çizilen mavi hatta göre bu taşınmazların kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalan ve kalmayan bölümlerinin belirlenmesi ve bunu gösteren rapor ve kroki düzenlemesi istenerek alınacak rapor ve krokiye göre davanın kısmen kabulü ile bu bölümler yönünden tapu kaydının iptali ile davalının bu bölümler üzerendeki elatmasının önlenmesine karar verilmesi yolunda hüküm kurulmamasının da doğru olmadığı ” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulü ile 1028 parsel sayılı taşınmazın (A) ile gösterilen 160,566 m2 lik kısmının tapu kaydının iptali ile orman vasfı ile hazine adına tapuya kayıt ve tesciline ,davalının bu kısma yönelik elatmasının önlenmesine, davalılardan tarım kredi kooperatifi lehine kurulmuş ipotek

-3-

2010/11215-15169

şerhinin bu kısım üzerinden terkinine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali tescil, elatmanın önlenmesi ve tapu kaydındaki ipotek ve haciz şerhlerinin kaldırılmasına ilişkindir.

Yörede 1949 ve 1975 yıllarında yapılan orman kadastrosu, aplikasyon ve 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

-3-

2010/11215-15169

şerhinin bu kısım üzerinden terkinine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali tescil, elatmanın önlenmesi ve tapu kaydındaki ipotek ve haciz şerhlerinin kaldırılmasına ilişkindir.

Yörede 1949 ve 1975 yıllarında yapılan orman kadastrosu, aplikasyon ve 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21757, Karar No: 2021/7904, Tarih: 22.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/21757 E.  ,  2021/7904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, cinsel taciz, kasten yaralama, konut dokunulmazlığının ihlali, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Cinsel taciz, kasten yaralama, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı eylemleri bütün halinde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı kabul edilerek bu suç ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet; hakaret ve tehdit suçlarından beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınıp, Dairemizin 2021/22347 esasında kayıtlı bağlantılı dosya ile aynı gün yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali, tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükümlerinin de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafisi ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

19.10.2012 tarihinde katılana karşı işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından dolayı sanık hakkında düzenlenen 21.03.2013 günlü iddianameyle açılan davaya bakan Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/131 Esas sayılı dosyasında sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyetine karar verilip, gerek anılan dosyada gerekse iş bu dosyada katılanın ruh sağlığının bozulduğu gerekçesiyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 102/5. maddesinin uygulandığı anlaşılmakla, tarafların aynı olması nedeniyle aralarında bağlantı bulunan dosyaların ilk işlenen suçlarla ilgili davaya bakan mahkemede birleştirilip, bu kapsamda 21.03.2013 günlü ilk iddianame ile hukuki kesinti olduktan sonra 26.07.2013 tarihinde ikinci eylemlerin gerçekleştirilmesinden dolayı neticeten iki ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilerek katılanın birleştirilen dosyalarla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevkiyle değişik tarihlerde işlenen cinsel saldırı eylemleri nedeniyle ruh sağlığının ayrı ayrı bozulup bozulmadığı hususunda yeni rapor aldırılarak sonucuna göre sanık hakkında aynı Kanunun 102/5. maddesinin tatbiki hususunda karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile söz konusu maddenin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5222, Karar No: 2012/7333, Tarih: 26.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/5222 E.  ,  2012/7333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/07/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; hukuka aykırılığı saptanan eylemin niteliği, taraflar arasındaki yakınlık bağı ve olayların gelişim biçimi ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, takdir olunan manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha uygun bir miktarda tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24503, Karar No: 2021/9664, Tarih: 02.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/24503 E.  ,  2021/9664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Manisa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki adli yardım talepli olarak trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; adli yardım talebinin kabulü ile yargı yolu nedeniyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine dair verilen 01.06.2018 günlü kararın istinaf incelemesinde; davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 21.12.2018 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi adli yardım talebiyle davacılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili; davacıların oğlu ...'a 04/10/2015 tarihinde okul çıkışında ... plakalı araç sürücünün çarparak ağır yaralanmasına neden olduğunu, sanık hakkında ceza yargılamasının devam ettiğini, trafik düzeni ve güvenliği bakımından davalı ... Valiliğinin sorumlu olduğunu, kazanın meydana geldiği 23 Nisan Ortaokulu'nun öğrencilerinin giriş ve çıkış saatlerinde iki polis memuru görevlendirmesi gerekirken bu sorumluğunu yerine getirilmediğini, okula giriş çıkış kapısının önünde öğrenciler için yapılan yaya geçidine okul araçlarının çift sıra halinde park etmelerine rağmen trafik görevlilerinin denetleme yapmadığnı, okul çıkışına yaya geçidi yapılmış olmasına rağmen Manisa Büyükşehir Belediyesi tarafından trafik ikaz ışıklarının konulmadığını, meydana gelen kaza nedeniyle davalıların müteselsilen sorumlu olduğunu belirterek, davacı ... için 90.000,00 TL, davacı ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davacılar tarafından davalıların hizmet kusuruna dayanıldığı ve idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK.nun 114/1-b maddesi uyarınca yargı yolunun caiz olmaması sebebiyle aynı kanunun 115/2 maddesi gereğince dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davacılar vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davacılar tarafından davalıların hizmet kusuruna dayanıldığı ve idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK.nun 114/1-b maddesi uyarınca yargı yolunun caiz olmaması sebebiyle aynı kanunun 115/2 maddesi gereğince dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davacılar vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacılar vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK'nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK ve 373. maddesi uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, aşağıda yazılı 59,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 02/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18430, Karar No: 2014/33936, Tarih: 13.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/18430 E.  ,  2014/33936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 11. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/04/2014

NUMARASI : 2013/403-2014/266

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, müvekkili şirketin almış olduğu işletmesel karar doğrultusunda davacının çalışmış olduğu bölgede personel fazlalığı oluştuğunu ve bu nedenle davacının personel ihtiyacı olan başka bir bölgede görevlendirildiğini ancak davacının bu görevlendirmeyi kabul etmemesi nedeni ile iş akdinin geçerli nedene dayalı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki imzalanan iş sözleşmesinde görev ve çalışma mahalli değişikliği konularında davalı işverene yetki verildiği ve davalının aldığı işletmesel karar doğrultusunda davacı işçinin görev yerini değiştirdiği gerekçesi ile feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar süresinde, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü yasa koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi kanıtlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği neden dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal nedenle, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi uyarınca, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir.” Bu maddeye dayanılarak yapılacak değişiklik feshinde; değişiklik ve fesih bildirimlerinin yazılı yapılması ve sebeplerinin de yazılı gösterilmesi geçerlilik koşuludur(Dairemizin 02.06.2008 gün ve 2007/39341 Esas,2008/13324 Karar sayılı ilamı).