muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4752, Karar No: 2015/2766, Tarih: 22.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4752 E.  ,  2015/2766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'nın yaptığı temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığa 09.01.2012 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ olunan mahkumiyet hükmüne yönelik, sanığın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 19.01.2012 tarihli temyiz başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık ...'ın yaptığı temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Katılan ...'in ağabeyi, diğer katılan ...'in ise oğlu olan ... 'in uzun bir süredir kayıp olarak arandığı, bu durumdan istifade etmek isteyen sanıkların katılanlara, kaybolan yakınlarının yerini bildiğine dair yalan söyledikten sonra bu duruma inanan katılanlardan 50.000 TL para isteyerek haksız menfaat temin etmeye kalkıştığının iddia edildiği olayda;

Eylemin, 158/1.b maddesinde düzenlenen ''Kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık'' suçunu oluşturabileceği ve bu suça ilişkin davaya bakma, delilleri takdir etme ve tartışmasının üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesinin görevine gireceği gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine, suç vasfında yanılgıya düşülmek suretiyle yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14434, Karar No: 2013/3213, Tarih: 05.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/14434 E.  ,  2013/3213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı ...'ın tapu kaydında gerekli düzeltme işlemlerini yapacağı telkiniyle satış yetkisini de içerir biçimde hile ile vekaletname aldığını ve vekalet görevini kötüye kullanmak suretiyle dava konusu 700 ada 9 parsel sayılı taşınmazı babası olan davalı ...'e devrettiğini, onun da taşınmazı muvazaalı şekilde birleşen dosya davalısı Cemil'e temlik ettiğini ileri sürerek, tapu iptal ve tescil olmadığı takdirde 50.000.00-TL bedelin tazminini istemiştir.

Davalılar, davacıların iddialarının kurgusal ve gerçek dışı olduğunu, dava konusu taşınmazın taraflar arasında yapılan pazarlık sonucu satın alındığını ve ihtiyaç sonucu birleştirilen dosya davalısına satıldığını ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Birleşen dosya davalısı ise taşınmazı iyiniyetle satın aldığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, vekalet görevinin kötüye kullanıldığı gerekçesi ile tazminat istemi bakımından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3,15.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan, 2.196,50 TL. bakiye onama harcının da davalılardan alınmasına, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6845, Karar No: 2015/210, Tarih: 13.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/6845 E.  ,  2015/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık

iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.01.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıklarının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen

kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34445, Karar No: 2016/4396, Tarih: 25.05.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/34445 E.  ,  2016/4396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

04.11.2011 tarihinde, ...'te güneşin, kış saati uygulamasına göre saat 17:00’da battığı ve olay saati olarak, yakınanın, sanıkların kendisini 19.00'da arayıp, tehdit ettiklerini belirtilmesi nedeniyle, sanıkların eylemlerinin, 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e. maddesi yollamasıyla, aynı Yasanın 149/1-h maddesine de uyduğu, bu haliyle yağma eylemini, birden fazla kişi ile birlikte ve gece vakti işlediğinin anlaşılması karşısında; olayda birden fazla nitelikli halin gerçekleşmiş olması ve aynı Yasanın 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanıklar hakkında “yağma” suçundan verilen hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar TCK'nın 53/1-a-b-c-d-e maddesinde yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına; ancak, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverildikleri takdirde, kendi altsoyları üzerinde TCK'nın 53/1-c bendinde sayılan hakları kullanmaktan yoksunluklarının sona erdirilmesine karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

2-) Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "eşit tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

2-) Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "eşit tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanları ile o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından “TCK’nın 53. maddesinin uygulanması” ve “Sanıklardan eşitlikle tahsiline” ilişkin bölümler çıkarılarak, yerlerine sırasıyla “Sanıkların kasten işlemiş oldukları yağma suçu için hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması yönünden, (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına; aynı Kanunun 53/2. maddesinin uygulanması açısından, 53/1. maddesinin (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme ve diğer siyasi hakları ve aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, (c) bendinde yazılı kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar kullanamamalarına" ve “Sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” tümceleri eklenmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28887, Karar No: 2014/1555, Tarih: 21.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/28887 E.  ,  2014/1555 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/153002

MAHKEMESİ : Samandağ Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2012

NUMARASI : 2011/427 (E) ve 2012/124 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

İşgal edilen yerde dikili bulunan ve sabit tesis niteliğinde olan 60 adet zeytin ve 20 adet meyve ağacının 6831 sayılı yasanın 93/3. maddesinin deleletiyle 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek, yediemine alınmış ya da yerinde belirlenmiş bir mahsül bulunmamasına karşın mahsülün müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının müsadere ile ilgili kısnından “Mahsülün” kelimesi çıkarılarak yerine “İşgal edilen yerde dikili bulunan 60 adet zeytin ve 20 adet meyve ağacının" ibaresi eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23280, Karar No: 2014/34300, Tarih: 04.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/23280 E.  ,  2014/34300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2010/321-2013/294

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının 10.09.1986 tarihinden beri davalı işyerinde çalışıtğı halde kıdem tazminatının 22.02.21990 tarihinden işe girdiği kabul edilerek eksik hesaplandığını ileri sürerek fark kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabında; davacının 22.02.1990-15.02.2010 tarihleri arasında çalıştığını bu sürler için kıdem tazminatı ödendiğini ileri sürerek davanın redine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir

Anayasanın 141. maddesinde, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı açıklanmış, aynı zorunluluk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 279. maddesinde de düzenleme altına alınmıştır. Anılan kanuni düzenlemede yargıcın, uyuşmazlık konusu olan olay hakkında tüm kanıtları toplaması, tartışması, bu kanıtlardan hangilerine değer vermediğinin nedeni, hangilerini üstün tuttuğunun dayanaklarını değerlendirdikten sonra bir sonuca varmasının zorunlu ve gerekli olduğu vurgulanmıştır. Böyle bir yöntemin izlenmesi durumunda ancak kararın gerekçeli olduğunun kabul edilebileceği sonucuna varılabilir. Hükmü kuran yargıcın böyle bir yöntemi izlemesi halinde maddi olgularla hüküm fıkrası arasında bir bağlantı kurulmuş olabilecektir. Ayrıca gerekçe sayesinde kararın doğruluğu denetlenmiş ve davanın yanları tatmin ve inandırılmış olacaktır. Tüm bunlardan başka ve en önemlisi adil bir yargılamanın yapıldığı sonucuna varılacaktır.

Somut olayda bilirkişi seçenekli olarak rapor vermiştir. Birinci seçenek davacı iddiası gibi 10.09.1986 tarihinden itibaren çalıştığı kabul edilerek fark alcak 8.323,94 TL, ikinci seçenkete ise davalı ile alt işveren ilişkisi kapsamında çalıştığının anlaşıldığı durumda 01.12.1987 tarihinden itibaren çalışması kabul edilerek 5.363,02 TL, üçüncü seçenek ise davalının iddiası gibi olup bu durumda bir fark kıdem tazminatı alacağı olmadığını belirtmiştir. Mahkemece 8.323,94 TL'ye hükmedilmiş ise de gerekçede kabul edilen çalışmanın 01.12.1987 tarihinde başladığının kabulü sonucuna ulaşılacak şekilde yorum yapılmıştır. Bu durumda raporun hangi seçeneğe göre olduğunun gerekçede açıkça beliritlmemesi isabetsiz olmuştur.

Öte yandan 10.09.1986 tarihinden itibaren çalışma kabul edilmesi durumunda bu defa 10.09.1096-01.12.1987 tarihleri arasındaki davalı ile olan iş ilişkisinin kurulmasına dayanak bir bilgi belge bulunmadığı gibi bu durumun gerekçede de açıklanmadığı görülmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkata alınmadan karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan 10.09.1986 tarihinden itibaren çalışma kabul edilmesi durumunda bu defa 10.09.1096-01.12.1987 tarihleri arasındaki davalı ile olan iş ilişkisinin kurulmasına dayanak bir bilgi belge bulunmadığı gibi bu durumun gerekçede de açıklanmadığı görülmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkata alınmadan karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11091, Karar No: 2017/930, Tarih: 08.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/11091 E.  ,  2017/930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 16/2/2004 havale tarihli dava dilekcesinde, ... köyü, ... mevkinde Kuzeyi ..., Batısı ...'a ait tarla, Güneyi ... mirasçılarına ait tarla, Doğusu ...'ya ait tarla olan tahmini 60 dönumluk tarla vasfındaki yerin malik ve zilyedi olduğun, 1965 yılından bu yana kullandığını, malik sıfatıyla nizasız ve fasılasız kullandığını, zamanaşımı nedeniyle hak kazanmış olduğunu belirterek müvekkili adına tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kadastro teknisyeni ... tarafından tanzim olunan 23/11/2004 tarihli raporunda sarı renk ile ve (B) harfi ile gösterdiği 46.382 m2 yüzölçümündeki yerin davacı ... kızı ... adına tapuya tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastro çalışması yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan orman araştırması yeterli olmadığı gibi, taşınmazın orman olmadığının saptanması halinde zilyetlikle edinme koşularının uluşup oluşmadığı, 40-100 dönümün araştırmasının yapılmadığı, komşu parsellerin dayanaklarının etraflıca araştırılmadığı anlaşılmış olup bu hali ile, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

Mahkemece, öncelikle çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastrosu yapılıp yapılmadığı Orman Yönetiminden sorularak yapılmış ise orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği ile çekişmeli taşınmaza komşu parsellere ait kadastro tespit tutanağı ile eğer itirazlı ise dava dosyası, varsa bu parsellere ait dayanak tapu ve vergi kayıtları, en eski tarihli ve dava tarihinden geriye doğru 20 yıl öncesine ait memleket haritaları, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, bir ziraat mühendisi, bir jeoloji mühendisi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyetlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin