muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16754, Karar No: 2016/4711, Tarih: 18.04.2016

Mahkemece, ... Kurumu raporuna göre murisin akli melekelerinin yerinde olduğu, vesayet davasının duruşmasındaki murisin beyanına göre davalı dışındaki evlatlarının kendisine bakmadığı ve kendisine de mal kalacak şekilde davalıya taşınmaz verdiği, dolayısıyla yapılan satış işleminde herhangi bir usulsüzlük bulunmadığı ve satışın mirasçılardan mal kaçırma amacı ile yapılmadığı gerekçesi ile ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanılan delillerden; 1920 doğumlu mirasbırakan ...'nın 04.10.2007 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak çocukları olan davacılar ...t ve .. ile davalı ... ve torunları (02.05.2003 tarihinde ölen kızı .. çocukları) olan müdahiller..ve .'nin kaldığı, 400/530 oranında paydaşı olduğu 5466 parseldeki payını intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 12.06.1986, tam hisse ile maliki olduğu 5467 parsel sayılı taşınmazını 01.08.2001, 3861 parsel sayılı taşınmazının ise 1/2 payını üzerinde bırakıp diğer 1/2 payını 31.03.2006 tarihli satış aktiyle oğlu olan davalıya temlik ettiği, mirasbırakanın vesayet altına alınması için 10.04.2006 tarihinde... Sulh Hukuk mahkemesinde dava açıldığı, vesayet dosyası kapsamında "demansiyel sendrom" denilen hastalığı nedeniyle fiil ehliyetinin bulunmadığı ... Kurumu 4. İhtisas Dairesinin 22.12.2006 tarihli raporu ile belirlendiği, buna karşın eldeki dava dosyasında ... Kurumu . İhtisas Dairesi'nden elde edilen 30.06.2010 tarihli raporla 01.08.2001 tarihli akit tarihinde murisin fiil ehliyetine haiz olduğunun belirlendiği ve mahkemece bu olgu benimsenerek ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, mirasbırakanın 5467 parsele ilişkin ikinci temlik (01.08.2001) tarihinde ... Kurumu Dördüncü İhtisas Dairesi'nden elde edilen rapor gereğince ehliyetli olduğu belirlenmekle ve bu raporun ondan 15 sene önce gerçekleşen 5466 parsele ilişkin birinci temlik (12.06.1986) tarihinde de murisin ehliyetli olduğuna dair objektif bir delil (karine) teşkil ettiği gözetilmekle anılan taşınmazlara ilişkin ehliyetsizlik hukuksal nedenlerine dayalı açılan davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacılar vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacılar vekilinin öteki temyiz itirazlarına gelince;

Gerçekten de; muris ...'ın 3861 parsele ilişkin üçüncü satış aktinin yapıldığı 2006 tarihinde hukuki tasarruf ehliyetinden yoksun olduğu ... Kurumu.... İhtisas Dairesinin 22.12.2006 tarihli raporu ile kanıtlanmıştır.

Ehliyetsiz kişinin yapmış olduğu temliki tasarrufların geçerli olmadığı tartışmasız olduğu gibi murisin vesayet dosyasındaki 11.05.2006 tarihli beyanına da itibar edilmesi doğru değildir. Ne var ki; mahkemece ikinci temlik (01.08.2001) tarihindeki rapora itibar edilerek sonuca gidilmiştir.

Ehliyetsiz kişinin yapmış olduğu temliki tasarrufların geçerli olmadığı tartışmasız olduğu gibi murisin vesayet dosyasındaki 11.05.2006 tarihli beyanına da itibar edilmesi doğru değildir. Ne var ki; mahkemece ikinci temlik (01.08.2001) tarihindeki rapora itibar edilerek sonuca gidilmiştir.

Öte yandan; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Diğer taraftan mirasbırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; mahkemece 5466 ve 5467 parsel sayılı taşınmazlar yönünden yukarıda belirtilen ilkeleri kapsar biçimde hükme yeterli bir inceleme ve araştırma yapıldığını söyleme imkanı bulunmamaktadır.

Somut olaya gelince; mahkemece 5466 ve 5467 parsel sayılı taşınmazlar yönünden yukarıda belirtilen ilkeleri kapsar biçimde hükme yeterli bir inceleme ve araştırma yapıldığını söyleme imkanı bulunmamaktadır.

Hâl böyle olunca, dava konusu 3861 nolu parsel yönünden tasarruf işleminin hukuki değer taşımadığı gözetilerek ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı açılan tapu iptal ve tescil davasının kabul edilmesi; 5466 ve 5467 parsel sayılı taşınmazlar yönünden muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak yukarıdaki ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, tarafların delillerinin eksiksiz toplanması ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve noksan soruşturma ile yetinilerek, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacılar vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün belirtilen nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20, Karar No: 2015/331, Tarih: 05.02.2015

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2015/20 E.  ,  2015/331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı veren

Yargıtay Daireleri : 13 ve 15. Ceza Daireleri

Mahkemesi : Asliye Ceza

Sanıkların hırsızlık suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Asliye Ceza Mahkemesince 13.04.2011 gün ve 887-427 sayı ile TCK'nun 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Hükmün sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 14.04.2014 gün ve 14357-13903 sayı ile;

“Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 23.07.2010 gün ve 2010/28682 esas sayılı iddianamesi ile; sanıkların, müşteki oto pazarında bulunduğu sırada suça konu araca kimlikleri hakkında yanlış beyanda bulunarak kendilerini kardeş olarak tanıtıp müşteri oldukları, tanıdıkları kaporta ustasına gösterme bahanesiyle araca bindikleri, müşteki ile birlikte bir lokale geldikleri, sanık Nevzat'ın eşinin 17:00'de mesaisinin bitmesini beklediklerini söylediği, müşteki lokal içinde bulunurken aralarında bir şey görüşme bahanesiyle yanından ayrılarak kilitli olmayan aracı aldıkları iddia olunması karşısında eyleminin sübutu halinde dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, bu itibarla, iddianamedeki anlatıma, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek Yargıtay 15. Ceza Dairesine ait olduğu”,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesince de 12.01.2015 gün ve 11746-58 sayı ile;

“6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 04.02.1983 tarih ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinde yapılan değişikliğin, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği gösetilerek ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, 'Ceza dairelerinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde; mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkumiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır' hükmüne yer verilmiş olunması karşısında;

13.04.2011 tarihli kararda, sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesi gereğince hırsızlık suçundan mahkumiyetlerine karar verildiğinin anlaşılması karşısında;

Mahkumiyet kararındaki nitelendirme ve Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek 13. Ceza Dairesinin görevine dahil olduğu” gerekçesiyle görevsizlik kararları verilmiştir.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 13. ve 15. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık, temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 13. ve 15. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık, temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 6110 sayılı Kanununla değişik 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin, tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan haline göre, "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir" hükmü yeralmaktadır.

Somut olayla ilgili olarak davayı açan iddianamede, olayın açıkça anlatıldığı ve anlatılan olayla da uyumlu olacak şekilde eylemin hırsızlık olarak nitelendirildiği görülmektedir. Sanığın gerçekleştirdiği eylemin, hırsızlık suçunu mu yoksa dolandırıcılık suçunu mu oluşturacağı ise daha sonra yapılacak temyiz incelemesinin konusunu oluşturacaktır.

İddianamedeki sevk maddeleri ile iddianame metni arasında bir uyumsuzluk bulunmaması ve sevk maddelerinin bir hata sonucu olarak değil, aksine hukuki değerlendirmeye dayalı olarak belirlenmiş olması nedenleriyle davadaki tavsifin hırsızlık suçuna yönelik olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 14.04.2014 gün ve 14357-13903 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 13. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 05.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7418, Karar No: 2013/26052, Tarih: 21.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/7418 E.  ,  2013/26052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

Davacı vekili, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.12.2011 gün ve 2010/34174 Esas, 2013/42004 Karar sayılı kararı ile “davacının devamsızlığı ile ilgili ...’da yaşayan gayriresmi eşine ait raporu ibraz ettiği, Türkiye Cumhuriyeti Devletinde gayriresmi eş diye bir hukuki tanımlamanın olmadığı, evlilik belli resmi şekle bağlı bir hukuki kurum olup gayriresmi eş diye tanımlanan birlikte yaşanan kişinin rahatsızlanması ve onun başında bulunmanın hukuken meşru bir mazeret olmayacağı, bu nedenle birlikte yaşandığı iddia edilen kişinin raporunun davacının devamsızlığını hukuken ortadan kaldıramayacağı, davacının 30.10.2008 ve 31.10.2008 tarihlerinde ardı ardına iki gün devamsızlık yaptığı, davalı işverenin feshi haklı nedene dayanmakta olup, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulünün hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davacının 5-6 yıldır aynı çatı altında birlikte yaşadığı arkadaşının ...'da hastalanması nedeniyle işverenlik tarafından devamsızlık tutanaklarının tutulduğu günlerde işe gelemediği, işverenliğin ve işyerinde çalışan yönetici ve mesai arkadaşlarının davacının medeni halini ve yaşantısını bildikleri, işyerinde çalışan tanık tarafından şirket ortağı ve müdürüne davacının gelemeyeceğinin bildirildiği halde devamsızlık tutanaklarının düzenlenmiş olması, keza davacının savunmasında belirttiği gibi senelik izin hakkı olduğu halde gelmediği günlerin izin hakkından düşülmeyerek, işverenlik tarafından işçi gözetilmeden tazminatsız olarak davacının iş akdine son verilmesi hukuka uygun görülmediği” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya Tetkik Hakimi ... tarafından incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “davacının devamsızlığı ile ilgili ...’da yaşayan gayriresmi eşine ait raporu ibraz ettiği, Türkiye Cumhuriyeti Devletinde gayriresmi eş diye bir hukuki tanımlamanın olmadığı, evlilik belli resmi şekle bağlı bir hukuki kurum olup gayriresmi eş diye tanımlanan birlikte yaşanan kişinin rahatsızlanması ve onun başında bulunmanın hukuken meşru bir mazeret olmayacağı, bu nedenle birlikte yaşandığı iddia edilen kişinin raporunun davacının devamsızlığını hukuken ortadan kaldıramayacağı, davacının 30.10.2008 ve 31.10.2008 tarihlerinde ardı ardına iki gün devamsızlık yaptığı, davalı işverenin feshi haklı nedene dayanmakta olup, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulünün hatalı olduğu” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel mahkemece “davacının 5-6 yıldır aynı çatı altında birlikte yaşadığı arkadaşının ...'da hastalanması nedeniyle işverenlik tarafından devamsızlık tutanaklarının tutulduğu günlerde işe gelemediği, işverenliğin ve işyerinde çalışan yönetici ve mesai arkadaşlarının davacının medeni halini ve yaşantısını bildikleri, işyerinde çalışan tanık tarafından şirket ortağı ve müdürüne davacının gelemeyeceğinin bildirildiği halde devamsızlık tutanaklarının düzenlenmiş olması, keza davacının savunmasında belirttiği gibi senelik izin hakkı olduğu halde gelmediği günlerin izin hakkından düşülmeyerek, işverenlik tarafından işçi gözetilmeden tazminatsız olarak davacının iş akdine son verilmesi hukuka uygun görülmediği” gerekçesi ile direnilmiş olup, davacının aile yaşantısından ve resmi olmasa da eski eşinin rahatsızlığından işverenin haberdar edildiği, davacının devamsızlığının mazerete dayandığı, bu nedenle direnmenin doğru olduğu, yerel mahkemesince bu hususun düzeltildiği anlaşıldığından, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.10.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4114, Karar No: 2024/1189, Tarih: 25.01.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/4114 E.  ,  2024/1189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/22 E., 2015/150 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, silahla tehdit, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen eylemlerin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a, 86/2,2-e. maddelerinde ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanun’un (6136 sayılı Kanun) 13/1. maddesinde yer alan suçları oluşturduğu, bu suçların 5237 sayılı Yasa'nın 66/1-e, 67/4. maddeleri gereğince olağanüstü zamanaşımı süresinin 12 yıl olduğu, zamanaşımı süresinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 28.05.2009 tarihinde durduğu, ikinci suçun işlendiği 09.06.2012 tarihinden itibaren yeniden işleyen zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 01.04.2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında

açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 25.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6934, Karar No: 2011/13450, Tarih: 24.11.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/6934 E.  ,  2011/13450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3, CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması gerekirken gerekçesiz olarak mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 24.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23557, Karar No: 2014/7383, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23557 E.  ,  2014/7383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.