muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/19471, Karar No: 2009/10045, Tarih: 29.06.2009

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme sonucu 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesindeki prosedür uygulanmaksızın beden güç kayıp oranının tesbiti ile ilgili ihtilaf hak alanını ilgilendirdiği halde Sosyal Güvenlik Kurumunun taraf olmadığı bu davada davacının sürekli iş göremezlik oranının tespitine, bu oran esas alınmak suretiyle Kurumca sigortalıya bağlanan gelirin en son peşin sermaye değeri düşünülmeksizin maddi tazminata hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır..

2-Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün Kaldırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 5286 sayılı Yasa'nın geçici (l.a) bendinde, kaldırılan Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün taşra teşkilatının kadro ve pozisyonları, personeli, tüm varlıkları, araç, gereç ve taşınırları, tapuda bu Genel Müdürlük adına kayıtlı olan taşınmazları ve hizmet binalarının İstanbul ve Kocaeli illerinde büyükşehir belediyelerine, diğer illerde il özel idarelerine devredileceği hükme bağlanmıştır.Anılan yasanın geçici l.maddesinin (b) bendinde ise, kaldırılan Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün merkez teşkilatının kadro ve pozisyonları, personeli, tüm varlıkları, araç, gereç ve taşınırları ile hizmet binaları ve diğer taşınmazlarının Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı'na devredileceği belirtilmiştir.Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün leh ve aleyhine açılmış davalar ve icra takiplerinde devir durumuna göre ilgili idarenin kendiliğinden taraf sıfatını kazanacağı hususu da 5286 sayılı Yasa'nın geçici 5.maddesinde yer almıştır.

Bu nedenle anılan yasa gereği Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü’nün Kayseri İl Özel İdaresine devredilmiş olması nedeni ile Karar başlığında Kayseri İl Özel Müdürlüğü yerine Köy hizmetleri Genel Müdürlüğü’nün davalı olarak gösterilmesi de usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1674, Karar No: 2018/9823, Tarih: 22.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/1674 E.  ,  2018/9823 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-..., 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11/12/2014 gün ve 2013/54-2014/567 sayılı hükmün Dairemizin 5/10/2016 tarih ve 2015/23277-2016/17731 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı asıl davada, davalıdan maliki olduğu .....nolu parseldeki hissesini 06.04.1979 tarihli noter satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığını, hisse devri yapılmayınca açtığı cebri tescil davasında davalı hissesi için tapu iptaline karar verildiğini, murisleri anne ve babasından intikal eden hisse için davanın reddedildiğini, davalıya iştirakli hissesi açısından edimini yerine getirmesi için 07.04.2003 tarihli ihtar çektiğini ancak edimini yerine getirmediğini ileri sürerek, temerrüt tarihi itibariyle zarar hesabı ile ortaklık payı 6823,76 metrekareye isabet eden değeri veya denkleştirici adalet kuralına göre, hesaplanan şimdilik 7.000,00-TL'nin hakediş tarihinden reeskont faizi ile tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini 443,749,11-TL'ye çıkartmıştır. Birleşen davada ise, davalıya anne ve babasından intikal eden iştirakli payın 19.438,40 m2 olduğunu, ıslah yoluna başvurulması nedeniyle bakiye 820.330,04-TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar tarafından temyizi üzerine hükmün bozulmasına karar verilmiş, bu kez davacı tarafça karar düzeltme talep edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar tarafından temyizi üzerine hükmün bozulmasına karar verilmiş, bu kez davacı tarafça karar düzeltme talep edilmiştir.

Davacı kooperatif, davalıdan noterde düzenlenen satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığı taşınmazda bulunan 6.823,76 m2 iştirakli hissenin devrinin yapılmaması nedeniyle tazminat istemiyle fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 7.000,00-TL'nin tahsili talebiyle eldeki davayı açmış, 19.03.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 443,749,11-TL'ye çıkartmış, birleşen davada ise 820.330,04-TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir. Dava, fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak suretiyle kısmi dava olarak açılmıştır. Kısmi dava, tümü ihlal ya da inkar olunan bir hakkın ancak bir bölümünün dava edilmesi, diğer bölümüne ilişkin dava ve talep hakkının ise bazı nedenlerle geleceğe bırakılması anlamına gelir. Davacının, dava sebebi olarak gösterdiği hukuki ilişkiden doğan alacağının tümünü mü, yoksa yalnız bir kesimini mi istediğini dava dilekçesinde açıkca bildirmesi gereklidir. Davacı, alacağının yalnız bir kesimi için dava açtığını bildirmemişse, dava kısmi dava değil, tam dava sayılır. (Baki Kuru, cilt 1, 1990, sf.967) Kısmi davada saklı tutulan alacak bölümü için, gerek kısmi dava karara bağlanmadan önce, gerekse daha sonra, ayrı bir dava açılması mümkündür. Uygulamada bu ayrı davaya ek dava denilmektedir. Yine, kısmi davadan sonra açılan ek davada, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması ve davacının hukuki yararının bulunması koşullarının birlikte varlığı halinde, birden fazla ek dava açılması da kural olarak mümkündür. (Bkz. HGK.E.2004/9-754, K.2005/36) Kısmi davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmuş olan davacının, dilerse ek dava açmak yerine, saklı tuttuğu alacak bölümü için o (kısmi) dava içerisinde ıslah yoluyla talepte bulunabilmesi mümkündür. Bu haliyle kısmi ıslah, ek dava yoluyla elde edilebilecek haklara, mevcut dava içerisinde, daha basit, daha az masrafla ve daha kısa süre içerisinde kavuşma olanağı tanıyan ve bu yönüyle adeta ek dava açma yoluna alternatif oluşturan bir yapıdadır. Dolayısıyla, kısmi davanın davacısı, ek dava açmak veya kısmi ıslah yoluna gitmek konusunda seçimlik hakka sahiptir. Yukarıda değinildiği üzere, kısmi ıslah yoluyla müddeabihin artırılabilmesi olanağı, bir anlamda, artırıma konu kısmın ek dava yoluyla istenilmesinin alternatifi niteliğinde bulunduğundan, başka bir ifade ile kısmi davadaki ıslah ile bu yola gidilmeyip ek dava açılması halleri, davacıya aynı hak ve olanakları tanıyan seçimlik yollar olduğundan, usul hukuku açısından sonuçlarının da aynı olması gerekir. (Bkz. T.15.10.2003, HGK.T. E.2003/9-510, K.2003/555 )

Tüm bu açıklamaların ışığı altında dava konusu olaya bakılacak olursa; davacı 17.10.2003 tarihinde açmış olduğu davasını 19.03.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle ıslah etmiş, bundan sonra da 24.06.2013 tarihinde, daha sonra bu dosya ile birleştirilen ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/185 esas sayılı ek davasını açmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 109/3. maddesinde; "Dava açılırken, talep konusunun kalan kısmından açıkça feragat edilmiş olması hali dışında, kısmi dava açılması, talep konusunun geri kalan kısmından feragat edildiği anlamına gelmez." düzenlemesi yer almakta olup, davacının ek dava konusu yaptığı talebinden açıkça bir feragatı bulunmadığı, mahkeme kararının onanması gerekirken zuhulen bozulduğu anlaşılmakla, davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 05.10.2016 gün ve 2015/23277 Esas, 2016/17731 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak mahkeme kararının onamasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 05.10.2016 gün ve 2015/23277 Esas, 2016/17731 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 35,90 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 22/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3850, Karar No: 2015/4688, Tarih: 24.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/3850 E.  ,  2015/4688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması,

Hakaret, Tehdit

Hüküm : 1- TCK'nın 268/1. maddesi delaletiyle 267/1, 269/1, 53/1,

58/6,

2- TCK'nın 125/1, 125/4, 53/1, 58/6,

3- TCK'nın 106/1, 53/1, 58/6. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suretiyle iftira suçundan;

Hükümde ve gerekçeli karar başlığında suç adının "başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması" yerine "iftira" yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, ayrıca gerçek kimliği, parmak izi araştırması sonucunda tespit edilen sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 269/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması,

2- Tehdit suçundan yapılan incelemede;

Sanığın olay günü elinde bıçak olduğu halde, katılanı bıçakla tehdit ettiği dosya kapsamından anlaşılması karşısında eylemin TCK'nın 106/2-a maddesi kapsamında silahlı tehdit suçundan hüküm kurulması gerekirken TCK'nın 106/1. maddesi kapsamında cezalandırılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Tüm suçlardan yukarıdaki eleştiriler dışında,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11256, Karar No: 2012/24326, Tarih: 16.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/11256 E.  ,  2012/24326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : TaksirleYaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3-d, 22/3, 51/1-3-7, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1- Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ve kaza tespit tutanağında asli kusurlu olduğu belirtilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

2- Katılanda meydana gelen yaralanmanın kemik kırığı ve yüzde sabit iz niteliğinde olması sebebiyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1 maddesi uyarınca verilen hapis cezasının, 89/2-b-d maddesi gereğince yarı oranında artırılması, gerekirken temel cezanın 89/3-d maddesi gereği bir kat arttırılması suretiyle fazla ceza tayini,

3- 5237 sayılı TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak TCK'nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince temel ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi ile değişik ve halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9110, Karar No: 2014/10196, Tarih: 18.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9110 E.  ,  2014/10196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAYINDIR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/09/2013

NUMARASI : 2012/167-2013/230

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu Ç. Köyü çalışma alanında bulunan .. ada .. parsel sayılı 2.474,89 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hak sahibinin tespit edilememesi nedeniyle Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı M.. Ö.., satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile M.. Ö.. adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz üzerinde davacı tarafın zilyet olduğu şeklindeki beyanlara değer verilerek hüküm kurulmuş ise de; keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıkların zilyetliğe ilişkin beyanları ile taşınmazın vasfının tespiti yönünden zirai bilirkişi raporu hüküm kurmak için yeterli değildir. Doğru sonuca varılabilmesi için yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları ve ziraat mühendisi bilirkişi huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır. Keşifte yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından, çekişmeli taşınmaz üzerindeki zilyetliğin, ne zamandan beri, kim tarafından ve ne şekilde sürdürüldüğü, taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının kim tarafından ne zaman dikildiği sorulup saptanmalı, yerel bilirkişi ve tanık anlatımları komşu taşınmaz tutanakları ile denetlenmeli, beyanlar arasında çelişki olduğunda yöntemince giderilmeye çalışılmalı, ziraatçı bilirkişiden çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde bulunan ağaçların yaşı ve sayısını belirtir ve ağaçları harita üzerinde gösterecek şekilde ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, rapora taşınmazı değişik yönlerden gösteren fotoğraflar da eklenmesi istenmeli, fen bilirkişisinden keşfi izlemeye ve denetlemeye elverişli harita düzenlettirilmeli bundan sonra toplanan tüm deliller göz önünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 18.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3915, Karar No: 2016/5830, Tarih: 28.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3915 E.  ,  2016/5830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sanık hakkında 2004 yılına ilişkin olarak vergi usul kanununa muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanununun 9. maddeleri hükümleri karşısında; yüklenen "vergi usul kanununa muhalefet" suçunun, hüküm tarihinden önce yürürlüğe giren ve lehe olan 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesindeki cezasının miktarına göre tabi olduğu, aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 23.01.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Sanık hakkında 2005, 2006, 2007 yıllarına ilişkin olarak vergi usul kanununa muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlere yönelik incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17388, Karar No: 2020/13298, Tarih: 26.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17388 E.  ,  2020/13298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait fırın işyerinde hamurhanede çalıştığını, çalışırken fazla çalışma yaptığını ancak ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'inde bulunmuş davacının fazla çalışması olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığı genel tatil ve hafta tatillerinde de çalıştığını ileri sürerek alacak talep etmiş, davalı ise davacı iddialarının doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda taraf tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı gibi hafta tatili ile milli bayram ve genel tatillerde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacakların varlığını ipatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Davacının sunduğu tanık listesindeki tanıkların bir kısmı dinlenmiş, bir kısmının dinlenmesinden ise davacı vazgeçmiştir. Dosyaya ibraz edilen bir kısım bilirkişi raporlarında dinlenen tanıkların işyerinde çalışmadığı ve alacakların ispat edilemediği yönünde görüşler açıklanması üzerine davacı tarafça yeni bir tanık listesi verilmiş ve Mahkemece ilk tanık listesinde yer almayan iki tanık daha dinlenmiş ve davacı alacakları hüküm altına alınmıştır.

Kural olarak tanıklar kendi çalıştıkları işyerindeki çalışma düzenini bilebilirler. Davacının ilk tanık listesinde gösterdiği ve dinletttiği tanıklar davalı işyerinde çalışmamışlardır. Her ne kadar ikinci verilen tanık listesinde yer alan ve dinlenen iki tanık aynı işyerinde çalışmış ise de 6100 sayılı HMK'nın 240. madde hükmüne göre (ikinci tanık listesi verilemeyeceğinden) bu tanık beyanları delil olarak kabul edilemez. Davalı tanık beyanları da alacakların varlığını ispata yeterli değildir. Buna göre ispatlanamayan taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11035, Karar No: 2014/765, Tarih: 23.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11035 E.  ,  2014/765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/327241

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık Z.. Y..'nın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçu ve diğer atılı suçtan mahkûmiyetine dair Ünye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.07.2013 gün ve 2012/237 Esas, 2013/184 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, erişkinlerde ise en az 12 ay geçtikten sonra rapor alınarak yapılması gerektiği gözetilmeden, 24.08.2012 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezinde söz konusu 12 aylık süreden önce 06.03.2013 günü yapılan muayeneye istinaden 26.03.2013 tarihinde düzenlenen ve mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu yönündeki görüşü ile çelişecek şekilde bu bozukluğun kalıcı olup olmadığının tıbben öngörülemeyeceği kanaatini belirttiğinin anlaşılması karşısında anılan raporun hüküm kurmaya elverişli olmaması nedeniyle mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek anılan olay nedeniyle ruh sağlığının kalıcı olarak bozulup bozulmadığı hususunda aldırılacak yeni rapor doğrultusunda sanık hakkında TCK.nın 102/5. maddesinin tatbiki hususunun değerlendirilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Uygulamaya göre de;

Dosya içeriğine göre, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve mağdurenin sanığın komşusu olması nedeniyle kasta dayalı kusurunun ağırlığı dikkate alınarak, hakkında TCK.nın 102/2. maddesinde öngörülen cezanın, alt sınırdan uzaklaşarak tayini gerekirken, asgari hadden ceza verilmesi,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Uygulamaya göre de;

Dosya içeriğine göre, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve mağdurenin sanığın komşusu olması nedeniyle kasta dayalı kusurunun ağırlığı dikkate alınarak, hakkında TCK.nın 102/2. maddesinde öngörülen cezanın, alt sınırdan uzaklaşarak tayini gerekirken, asgari hadden ceza verilmesi,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Dosya içeriğine göre, Ordu ili K.. ilçesi O..yaylasında 4 ve 6 yaşındaki iki torunuyla kalan 64 yaşındaki mağdurenin olay günü öğleden sonra dışarıdan getirdiği suları bırakmak için evinin banyosuna girdiği sırada komşusu olan sanığın mağdurenin peşinden banyoya girerek banyo kapısının arkasında bulunan ve dışarıdan içeri girilmesini engellemeye yönelik basit bir şekilde oluşturulmuş tahta sürgüyü indirerek mağdureye yönelik cinsel saldırıya teşebbüs suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, eylemin icra hareketleri içerisindeki cebrin, cinsel saldırı suçunun unsurunu oluşturacağı, banyo kapısındaki basit tahta kilit düzeneğinin dışarıdan gelenleri engellemeye yönelik olduğu ve mağdurenin de olay sonrasında banyodan kendisinin sürgüyü kaldırarak dışarı çıkması nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek beraati yerine mahkûmiyetine hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin cinsel saldırı suçundan verilen ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.