muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13257, Karar No: 2010/15085, Tarih: 02.12.2010

-2- 2010/13257 - 15085

yapılacaksa 15 günden, diğer bir vilayet içinde tebligat yapılacaksa 1 aydan az olamaz.” hükmünün bulunduğu, mahkemece, yukarıda açıklanan usuli gereklere tam olarak riayet edilmediği, açıklanan hususlar tam olarak yerine getirilmeden, kesin mehile riayetsizlik nedeniyle keşif deliline dayanmaktan vazgeçilmiş sayılmasına karar verilemeyeceği, Dosyanın keşfe hazır olmaması ve keşif ara kararının yeterli bulunmaması sebebiyle yapılamayacağı önceden belli olan keşif için taraflara külfet yüklenmesinde isabet bulunmadığı, hal böyle olunca; davacı tarafın aynı nedene dayalı olarak açtığı tüm davaların en azından köy bazında birleştirilmesi, bu parselleri kenardan çevreleyen, komşu parsellerin tutanak ve dayanağını oluşturan belgelerön getirtilip dosya ikmal edildikten sonra davacı tarafa keşif masrafını yatırması için makul süre verilip, masraf yatırıldığında arazi başında keşif icra edilip, tarafların tüm delilleri değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan araştırma sırasında Orman Yönetimi taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, tesbitinin iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili iddiasıyla davaya katılmıştır. Yargılama sonunda bu kez yine davacı ve müdahil davacı gerçek kişiler ile Orman Yönetiminin davalarının REDDİNE, katılanlar Hazma ... ve ...’ın tesbitten sonraki haklara dayandıklarından davalarının görev yönünden REDDİNE, ... ... köyü 429 sayılı parselin tesbit gibi ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm katılan ... Yönetimi tarafından esasa, davalı Gerçek kişi vekili tarafından vekalet ücretine ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde ... serisi olarak, 1967 yılında yapılıp tesbit tarihinden önce kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 22 numaralı orman kadastro komisyonunca 1981 yılında yapılıp 24.07.1981 tarihinde ilan edilerek 24.07.1982 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması ile 1988 ila 1990 yıllarında yapılıp 08.07.1991 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşmemiş olan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2896 ve 3302 sayılı yasalar ile değişik 2/B uygulaması vardır.

Bozma kararı gereği, eski tarihli memleket haritası, amanejman planı ve ... fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parselin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakıldığı, orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlendiği gibi, parselin orman sayılmayan yerlerden olduğuna ilişkin Marmaris Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.07.1975 gün ve 1975/50-133 sayılı kesinleşmiş tescil hükmünün bulunduğu, gözetilerek Orman Yönetiminin davası ile diğer davaların reddine karar verildiğine, davada haklı çıkan davalı gerçek kişi yararına, davacı gerçek kişiler aleyhine, 3402 Sayılı Yasanın 31/3. maddesi gereğine karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık ücret tarifelerine uygun olarak avukatlık ücreti nisbi ücreti geçemeyecek biçimde maktu taktir edildiğine göre, davalı gerçek kişi ile davacı ... Yönetiminin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz eden gerçek kişi ve Orman Yönetimine ayrı ayrı yükletilmesine 02/12/2010 günü oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/6004, Karar No: 2023/2120, Tarih: 25.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/6004 E.  ,  2023/2120 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/5 E., 2021/213 K.

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gemlik Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.02.2015 tarihli ve 2015/136 Esas, 2015/136 İddianame numaralı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1. maddesi gereğince cezalandırılması ve 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Gemlik 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli ve 2015/140 esas, 2015/554 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan, 5271 sayılı Kanunun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3. Anılan kararın katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 09.12.2019 tarihli ve 2019/6461 Esas, 2019/17921 Karar sayılı kararı ile ''suça konu eşyaların ikinci el değeri tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi ve suçun sabit olması durumunda 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,'' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Gemlik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2020/5 Esas, 2021/213 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.09.2022 tarihli ve 2021/154796 sayılı, söz konusu eşyaları sanığın 20 TL ye alması, suç eşyası olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına aykırı olması sebebi ile sanığın cezalandırılması gerektiği düşüncesiyle bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.09.2022 tarihli ve 2021/154796 sayılı, söz konusu eşyaları sanığın 20 TL ye alması, suç eşyası olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına aykırı olması sebebi ile sanığın cezalandırılması gerektiği düşüncesiyle bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, olay tarihinde sanık hakkında katılana ait ikametten çalınan suça konu malzemeleri 20 TL 'ye satın aldığı iddiasıyla suç eşyasının satın alınması ve kabul edilmesi suçundan kamu davası açıldığı, suça konu tabloların piyasa değerinin tablolara tüm çabalara rağmen ulaşılamaması sebebiyle tespitinin yapılamadığı, tablolar bulunamadığından tabloların ilk bakışta değerli olup olmadığına ilişkin bir değerlendirmenin de yapılamadığı anlaşılmakla, sanığın tabloların çalıntı olduğunu bildiğine yönelik savunmasının aksine kesin ve somut delil elde edilemediği bu sebeble sanığın olay tarihinde suça konu tabloların hırsızlık malı olduğunu bilerek aldığına yönelik mahkumiyetine yeter derecede kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Üç adet yağlı boya tablo, bir adet porselen tabak, bir adet saatin suç tarihinde değeri tespit edilememiş ise de; eşyaların bilinen ikinci el değerlerinin asgari düzey nazara alındığında üçüncü kişilerce bu değerin bilinmemesi hayatın olağan akışına uygun olmadığından, mahkemece deliller yanlış değerlendirilerek sanığın beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gemlik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2020/5 Esas, 2021/213 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11955, Karar No: 2013/13769, Tarih: 30.12.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/11955 E.  ,  2013/13769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın İİK'nın 337/a, TCK'nın 52. maddeleri gereğince 1.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili, sanık müdafisi tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C. Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemece, Dairemizin 18.12.2012 tarih, 2012/8511/11036 sayılı bozma kararına uyulmasına karar verildiği halde, borçlu şirketin şikayet tarihine en yakın tarihlerde vergi dairesine verdiği beyanname örnekleri getirtilmeden ve bu beyannamelere göre de faal bir ticaretinin bulunup bulunmadığı belirlenmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 30.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2933, Karar No: 2013/10122, Tarih: 13.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2933 E.  ,  2013/10122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin tekdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi ile kazanılan hizmetler, işveren tarafından primi ödenmiş hizmetler üzerinden kazanılacağından ve mülga 506 sayılı Yasanın 77, 79 ve 85. maddeleri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen şekilde ve yine 5510 sayılı Yasanın 3. maddesinin 5754 sayılı Yasanın 1. maddesi ile değişik 14 ve 15. alt bentlerinde belirtildiği şekilde ay 30 gün, yıl ise 360 gün olarak bildirilen süreyi ifade ettiğinden ve hesaplamanın bu şekilde bildirilen hizmet cetvelindeki primi ödenmiş 4865 gün üzerinden yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması;

3-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 26/09/1989-30/09/2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 4865x0,25=1217 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigorta primi ödenmiş günlerine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davanın kısmen kabulü ile; 1-Davacının davalı ... rafineri

bölümündeki 26/09/1989- 22/01/1990 tarihleri arasında 116 gün, 02/09/1990- 19/02/1991 tarihleri arasında 167 gün, 15/08/1991- 24/02/1992 tarihleri arasında 189 gün, 04/09/1992- 18/02/1993 tarihleri arasında 164 gün, 01/09/1993- 14/02/1994 tarihleri arasında 163 gün, 12/09/1994- 07/02/1995 tarihleri arasında 145 gün, 04/09/1995- 20/09/1995 tarihleri arasında 16 gün, 02/09/1996- 26/02/1997 tarihleri arasında 174 gün, 01/09/1997- 22/02/1998 tarihleri arasında 171 gün, 04/09/1998- 31/12/1998 tarihleri arasında 116 gün, 01/01/1999- 22/03/1999 tarihleri arasında 81 gün, 23/03/1999- 26/08/1999 tarihleri arasında 153 gün, 27/08/1999- 15/03/2000 tarihleri arasında 198 gün, 16/03/2000- 01/09/2000 tarihleri arasında 165 gün, 02/09/2000- 15/03/2001 tarihleri arasında 193 gün, 16/03/2001- 13/09/2001 tarihleri arasında 177 gün, 14/09/2001- 21/01/2002 tarihleri arasında 127 gün, 22/01/2002- 14/09/ 2002 tarihleri arasında 232 gün, 15/09/2002- 22/03/2003 tarihleri arasında 187 gün, 23/03/2003- 14/09/2003 tarihleri arasında 171 gün, 15/09/2003- 17/01/2004 tarihleri arasında 122 gün, 18/01/2004- 03/09/2004- tarihleri arasında 225 gün, 04/09/2004- 18/01/2005 tarihleri arasında 134 gün, 19/01/2005- 15/09/2005 tarihleri arasında 236 gün, 16/09/2005- 31/01/2006 tarihleri arasında 134 gün, 01/02/2006-03/09/2006 tarihleri arasında 212 gün, 04/09/2006- 25/01/2007 tarihleri arasında 141 gün, 26/01/2007- 17/09/2007 tarihleri arasında 231 gün, 18/09/2007- 12/12/2007 tarihleri arasında 84 gün, 13/12/2007- 30/09/2008 tarihleri arasında 287 gün çalışmalarının itibari hizmet süresinden sayılması gerektiğinin tespitine,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek, yerine, “1-Davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 26/09/1989-30/09/2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 4865x0,25=1217 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/13537, Karar No: 2017/1370, Tarih: 08.03.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13537 E.  ,  2017/1370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2015 tarih ve 2014/244-2015/469 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı bankadan farklı tarihlerde almış olduğu ticari krediler nedeniyle haksız olarak dosya masrafı adı altında kesintiler yapıldığını ileri sürerek şimdilik 1.800 TL'nin davalıdan mevduata uygulanan en yüksek yasal faiziyle iadesini talep ve dava etmiş; ıslah dilekçesi ile talebini arttırmıştır.

Davalı vekili; davacının tüketici olmadığını, tüketici kredisi değil ticari kredi kullandırıldığını, bu nedenle davanın yasal dayanağı bulunmadığını, müvekkili bankanın verdiği hizmet karşılığında ücret isteme hakkının bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının almış olduğu ticari kredi nedeniyle davalı bankaca kesinti yapıldığı, söz konusu kredi tüketici kredisi olmadığından Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmayacağı, ticari kredi esaslarına göre değerlendirme yapılması gerektiği, buna göre de davacının haksız kesinti yaptığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 3.131,40 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı banka tarafından davacıya kullandırılan ticari krediler nedeniyle tahsis ve değerlendirme ücreti adı altında tahsil edilen ücretlerin iadesi istemine ilişkindir. 6102 sayılı TTK'nın 20 (eTTK m.22) maddesi uyarınca tacir olan veya olmayan bir kimseye, ticari işletmesiyle ilgili bir iş veya hizmet görmüş olan tacir, münasip bir ücret isteyebilir. Davalı banka tacir olup dava konusu kredi davalının ticari işletmesiyle ilgili işlemlerindendir. Dava konusu krediler de taraflar arasında akdedilen ticari nitelikli kredi sözleşmelerinden kaynaklıdır. Bu nedenle kredi sözleşmesi hükümlerinin tacirin basiretli davranma yükümlülüğü ve sözleşme hürriyeti kapsamında ele alınması gereklidir.

Somut olayda; kredi sözleşmeleri 6098 sayılı TBK'nın yürürlüğe girmesinden önce imzalandığından anılan Kanun'un genel işlem koşullarına ilişkin hükümleri bu sözleşmelerde nazara alınmayacak olup, sözleşme tarihi itibariyle somut olaya uygulanacak 818 sayılı BK hükümleri çerçevesinde bir değerlendirme yapılması gerekir. Davalı tarafından verilen krediler nedeniyle ücret istenebileceği sabit ise de hangi işlemler nedeniyle hangi oranlarda ücret tahsil edilebileceğinin tespiti bakımından mahkemece; dava konusu kredi sözleşmelerinin tüm sayfaları ve buna ilişkin tüm evraklar temin edilip, sözleşmede masraf/komisyon/kesinti tahsil edileceğine dair bir hüküm bulunup bulunmadığı varsa ne oranda uygulanacağının sözleşmede belirlenip belirlenmediği üzerinde durularak, eğer sözleşmede bu konuda bir oran belirtilmemiş ise emsal banka uygulamaları araştırılarak, masraf kalemlerinin bankaca verilen bir hizmetin karşılığı olup olmadığı, davacıdan tahsil edilen masraf/komisyon/kesinti miktarının kalem kalem ne kadar olduğu, diğer bankalarca hangi oranda tahakkuk ettirildiği ve buna göre davalı banka uygulamasının yerinde olup olmadığı hususunda bankacılık alanında uzman bir bilirkişiden rapor alınıp, ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz inceleme ve araştırma ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

05/04/2017 F/D
Yargıtay — Esas No: 2014/21718, Karar No: 2015/10818, Tarih: 22.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/21718 E.  ,  2015/10818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan domates, buğday, fasulye ve mısıra ait 2013 yılına ilişkin sulu arazide dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların 2013 yılı itibarıyla yaş ve cinslerine göre rayiç fiyatlarının,

Gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5690, Karar No: 2013/10676, Tarih: 04.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/5690 E.  ,  2013/10676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/06/1999 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/11/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı asil; duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 04/06/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... geldi, karşı taraftan davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının, diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız ihtiyati haciz nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; ihtiyati hacze konu olayların gelişim biçimi, haciz süresi ve özellikle haciz tarihleri ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha ılımlı bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olayda; ihtiyati hacze konu olayların gelişim biçimi, haciz süresi ve özellikle haciz tarihleri ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha ılımlı bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA; davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenelerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.