muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5497, Karar No: 2015/9378, Tarih: 03.06.2015

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin değerlendirme yılı itibariyle emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirme için Mersin ili Yenişehir İlçesi Çiftlik Mahallesi 6346 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 98/1048 hissesinin 30.000,00 TL bedelle 08.01.2003 tarihli satışının emsal olarak incelendiği, metrekaresinin 306,12 TL'ye geldiği, emsal taşınmazın dosyaya getirtilen satış işlemine ait akit tablosu ve tapu kaydından aynı taşınmazın 05.06.2007 tarihli satışının metrekaresi 5,76 TL' den 347/524 hissesinin 4000 TL'ye, 149/262 hissesinin ise metrekaresi 43,62 TL den 26.000 TL ye, yine aynı taşınmazın 596/1048 hissesi 15.11.2005 tarihinde metrekaresi 10,06 TL den 596/1048 hissesi 6000 TL ye satıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre emsal taşınmazın aynı ve yakın tarihli farklı hisselerinin satışları arasında metrekare bedelinin fahiş ölçüde birbirden farklı bedellere satılması nedeniyle emsal alınan satışın yanıltıcı sonuçlara götürebileceği dikkate alınmadan bilirkişi kurulunca emsal olarak ... ada ... parsel sayılı taşınmaza göre değerlendirme yapılması doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6. maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçlarının nispi olarak uygulanması gerektiğinden bu husus da bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18396, Karar No: 2013/16102, Tarih: 09.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/18396 E.  ,  2013/16102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar .... vdl. aleyhine 02/03/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, dava konusu yazının yer aldığı ... gazetesinin 02/03/2010 tarihli nüshasında “Hamile kadına koca işkencesi” ve “işkenceli aile dramı” başlığı ile yayımlanan haber içeriğinin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu ileri sürerek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalılar, haberin gerçek ve güncel olduğu ve haberde kamu yararı ile toplumsal ilginin mevcut bulunduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; dava konusu yazıda geçen haberin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesinde ve 5187 sayılı Basın Yasası’nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması gerekmektedir. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bu nedenle basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. Yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluğu bu farklılıklar gözetilerek belirlenmelidir. Bu nedenle basının ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerekmektedir.

Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerekmektedir.

Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Bunun için temel ölçüt, kamu yararıdır. Yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmış olmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basının bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini ve haber verilirken özle biçim arasındaki denge de korunmalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Anılan ilke ve kurallara uyulması durumunda ise, yayının Anayasa, Basın Yasası ve basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.

Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. Olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmalı, incelemeli ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen ve var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; ... gazetesinin 02/03/2010 günlü sayısında “Hamile kadına koca işkencesi” ve “işkenceli aile dramı” başlığı altında yayımlanan haber, dinlenen tanık anlatımları ve hastane kayıtları doğrultusunda görünür gerçeğe uygun olup; davacının belli bir süre ortada görünmemesinin haberin bütünü içinde ayrıntı niteliğinde kaldığı sonucuna varılarak, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının tüm, davalıların öteki temyiz itirazlarının şimdiden incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8803, Karar No: 2011/12630, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/8803 E.  ,  2011/12630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 14/11/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11549, Karar No: 2018/3345, Tarih: 08.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11549 E.  ,  2018/3345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 22.04.2016 tarih ve 2015/946-2016/731 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; ... ilçesi, .... Köyü'ndeki yetişmiş kayısı bahçesini ...Sigorta A.Ş sigorta ettirdiğini, taşınmaz üzerinde bulunan kayısı ağaçlarının don olayından dolayı büyük zarara uğradığını, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/21 D.İş sayılı dosyası ile delil tespiti yaptırdıklarını, ağaçlarda yüksek oranda hasar tespit edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla don nedeni ile 19.686,00 TL'nin ürün kaybının meydana geldiği tarihten itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu edilen don olayının ürünün çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve bağlama dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını, davacının meydana gelen don olayı nedeni ile dekar başına 150,00 TL olmak üzere telafi amaçlı destek ödemesi aldığını, böylece davacının dava konusu olay nedeniyle uğradığı zararın devlet tarafından karşılandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak tüm dosya kapsamında, bozma öncesinde kurulan hükmün davacı tarafından temyiz edilmemiş olduğu, son kararın davalı tarafından temyiz edilmiş olduğu, davalı lehine usulü kazanılmış hak oluştuğu gerekçesiyle 18.568,48 TL'nin son hasat tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 951,31 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9436, Karar No: 2011/20379, Tarih: 29.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/9436 E.  ,  2011/20379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK'nun 62. mad 15 ay hpc

Sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında " sahte fatura kullanmak" suçlarından kamu davası açıldığı ve sahte fatura kullanılarak kurumlar ve KDV ziyaına neden olunduğu cihetle; her takvim yılında kendi içerisinde "teselsül eden" sahte fatura kullanmak suçlarının" birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği gözetilerek; sanık hakkında her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm tesisi yerine yazılı şekilde tek suç kabulü ile tek hüküm kurulması, kullanılan fatura adet ve tutarları nazara alınarak alt sınırdan ayrılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın suçun unsurlarının oluşmadığına, delil tayin ve takdirinde hata yapıldığına, eksik soruşturma ve inceleme bulunduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin tatbiki zorunluluğu ve en son suç tarihinin 1.5.2005 tarihi olması nedeniyle 765 sayılı TCK.nun açıkça sanık lehine olduğu gözetilmeden yazılı şekilde anılan yasanın 62 ve 50. maddelerinin uygulanması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “5237 sayılı TCK.nun 62 ve 50. maddelerinin” çıkartılıp yerine “765 sayılı TCK.nun 59 ve 647 sayılı yasanın 4. maddelerinin” eklenmesi suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8958, Karar No: 2019/24412, Tarih: 26.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/8958 E.  ,  2019/24412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemi ile açılan davada İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş ve dosya temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiştir.

Davacı asıl tarafından 22.10.2019 tarihli dilekçe ile davadan feragat edildiği bildirilmiştir.

06.08.2015 tarihli ve 29437 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 215. maddesinde “Hükmün kesinleşmesinden önce davadan feragat, davayı kabul veya sulh halinde, hakim dosya üzerinden bu konuda ek karar verir. Taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi sırf bu nedenlerle dosya istinaf veya temyiz incelemesine gönderilmez.” düzenlemesi yer almaktadır.

Anılan sebeple, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelemesine usulen engel oluşturan davadan feragat beyanının İlk Derece Mahkemesince değerlendirilip karara bağlanması için dosyanın İlk Derece Mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeple, dava dosyasının İLK DERECE MAHKEMESİNE İADESİNE, 26.12.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7486, Karar No: 2016/2383, Tarih: 24.03.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/7486 E.  ,  2016/2383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı-k.davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava, kira alacağının tahsili istemiyle başlatılan icra takibine süresinde yapılan itirazın iptali, birleşen dava; depozito karşılığı verilen senet nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile sözleşme kurulurken peşin verilen kira bedelinin iadesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm birleşen dosya davacısı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl davanın davacısı dava dilekçesinde, 25.10.2013 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesine göre 2013 yılı 11 ve 12. ay kira bedeli ile 2014 yılı 1. ay kira bedeli olan 4200TL nin tahsili istemiyle başlattığı icra takibine davalı tarafından süresinde yapılan itirazın iptalini istemiştir. Birleşen dosya davacısı ... birleşen davada, kiralananın kendisine hiç teslim edilmediğini, kira sözleşmesinin kurulmadığını, peşin verilen 2100TL ile sözleşmenin 9. maddesinde depozito karşılığı olarak kiraya verene verilen 10.000TL bedelli senet nedeniyle borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Mahkemece, asıl davanın kabulüne itirazın iptali ile 4200TL asıl ve 35TL faiz üzerinden takibin devamına, mecurun teslim edilmemesinin ayıp ihbarına konu olduğunu, usulüne uygun ihbar olmadığından sözleşmenin geçerli olduğu gerekçesiyle birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bir vakıayı ispat yükü kendisine düşen taraf o vakıayı ispat edemezse diğer tarafa yemin teklif eder. Yemin teklifini ispat yükü kendisine düşen ve fakat bunu yerine getirememiş olan taraf yapar. Diğer delillerle iddia veya savunmasını ispat edemezse o zaman kendisine “yemin teklifi hakkı” kullandırılmalıdır. Yemin teklifi hakkı kullandırılmadan o taraf aleyhine karar verilemez. Birleşen dosya davacısı kiralananın kendisine teslim edilmediğini savunarak yemin deliline dayanmış olup asıl ve birleşen dava yönünden birleşen dosya davacısının asıl davanın davacısına kiralananın teslim edilip edilmediği konusunda yemin teklif hakkı olduğu hatırlatılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle birleşen dosya davacısı ...’un temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1604, Karar No: 2017/4215, Tarih: 11.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1604 E.  ,  2017/4215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/12/2015 tarih ve 2014/310-2015/1047 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin Borusan Makina’nın bayisi sıfatı ile jeneratör bakım-onarım servis ve yedek parça işi ile iştigal ettiğini, Borusan Makine’nin ... bayisi olan Atajen Jeneratör’den teknik destek aldığını, müvekkili ile Atajen Jeneratör'ün Mayıs 2014’de bir teknenin bakım ve onarım işini birlikte yaptıklarını, teknenin onarımı sırasında kullanılan müvekkiline ait bir adet CAT marka basınç saatinin Atajen Jeneratör'ün yedinde kaldığını, bu basınç saatinin 23/05/2014 tarihinde ...’den Marmaris'e gönderilmek üzere davalı kargo şirketine teslim edildiğini, ancak kargonun ulaşmadığını, saatin değeri olan 5.969,60 TL’nin davalıdan talep edildiğini, olumsuz yanıt verildiğini, davalının sorumlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 4.000,00 TL’nin kayıp tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın basınç saatine ilişkin fatura veya fiş ibraz edemediğini, paketin içerisinde 5.969,60 TL tutarında eşya olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirkete ait bir adet CAT marka basınç saatinin 23/05/2014 tarihinde davalı şirketin ...'de bulunan kargo merkezine, davacı şirketin Marmaris’de bulunan iş yerine götürülmek üzere dava dışı Şenol Seziköz tarafından teslim edildiği, kargo takip fişi düzenlendiği, kargo ücretinin peşin olarak ödendiği, davalı şirket tarafından taşıması yapılan basınç saatinin davacı şirkete teslim edilmediği hususunun davalının da kabulünde olduğu, davalı taşıyıcının kargonun kaybolmasından dolayı sorumlu bulunduğu, sorumluluktan kurtulma koşullarının oluşmadığı, kaybolan kargo bedeli konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunduğu, kaybolan kargo bedelinin eşyanın taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerine göre 3.000,00 TL tutarında olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 3.000,00 TL’nin 11/07/2014 tarihinden itibaren işletilecek ticari avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, yukarıda yazılı gerekçeyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, yukarıda yazılı gerekçeyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6102 sayılı TTK'nın 880. maddesinde, tazminatın eşyanın taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerine göre hesaplanması gerektiği ve yine aynı Kanun'un 882. maddesi uyarınca tam ziya (tam kayıp) durumunda ödenecek tazminatın gönderinin net olmayan ağırlığının her bir kilogramı için 8,33 özel çekme hakkını karşılayan tutar ile sınırlı olduğu düzenlenmiştir. 6102 sayılı TTK'nın 886. maddesinde ise taşıyıcının sorumluluk sınırlamalarından yararlanamayacağı haller düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalının mal bedelini tazminle yükümlü olduğu belirtilerek, taşımaya konu basınç saatinin taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerinin 3.000 TL olabileceği belirlenmiş olmasına rağmen, TTK'nın yukarıda belirtilen düzenlemelerine ilişkin bir değerlendirme yapılmamamıştır. Bu itibarla, mahkemece 6102 sayılı TTK'nın 886. maddesi uyarınca davalının sorumluluk sınırlamalarından yararlanıp yararlanamayacağı, davalının sınırlı sorumluluğa tabi olduğunun belirlenmesi halinde ise, davaya konu emtianın ağırlığının tespiti için taraf delillerinin ibrazı sağlanarak, gerektiğinde uzman bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle, TTK'nın 880. maddesine göre taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerine göre tazminat tutarı hesaplanıp, TTK'nın 882. maddesi uyarınca taşıyıcının üst sorumluluk sınırı tespit edilerek neticesine göre bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.