muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9348, Karar No: 2025/5901, Tarih: 15.04.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

a. Müteveffanın midesindeki ağrı nedeniyle arkadaşlarına yakınmada bulunmuş ve amirinden hastaneye gitmek üzere izin istemiş, amiri tarafından müteveffaya izin verilmemiş, bu nedenle sabah saatlerinde hastaneye gidememiş olduğunu, sağlık kayıtlarında, müteveffanın kalıtsal kalp rahatsızlığı olduğuna dair herhangi bir veri olmadığını, kalp krizinin, müteveffanın genetik özellikleri ve bünyevi yatkınlığı neticesinde meydana gelebileceğine dair somut tıbbi bir veri bulunmadığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun, objektif ve denetime elverişli olmayıp somut olaya ve dosya münderecatına uygun olmadığını, tanık beyanları incelenmeden düzenlenmiş olduğunu,

b. Müteveffanın, İş Kanunu ve ilgili mevzuatı, 657 sayılı Kanun'un ve uluslararası çalışma ilkelerini ihlal edici boyutta, insan bedeninin ve ruhunun kaldırabileceğinin ötesinde bir çalışma temposu ile çalıştığını, hayatını kaybetmesine sebep olan kalp krizinin bu iş temposu nedeniyle meydana geldiğini,

c. Vefat tarihinde kalp krizi geçirdiği saatlerde iş yerinde işyeri hekiminin veya herhangi bir sağlık görevlisinin kontrolünden geçirilmediğini, rahatsızlığını dile getirmesine karşın müteveffaya tıbbi olarak müdahalenin yapılmadığını, ambulans çağrılması yerine özel araç ile hastaneye sevkine müsaade edildiğini ve bu ihmaller zincirinin müteveffanın hayatını kaybetmesine sebep olduğunu,

d. Tanıklarının ve davalı tanıklarının ortak beyanlarına göre müteveffanın, vefatına kadar haftanın hemen hemen her günü sabah 07:00-07:30 da mesaisine başlamış ve saat 22:00-23:00'a kadar çalışmış, şoförlüğünü yaptığı makamın toplantı saatlerine göre işten çıkış saati belli olmayan ve hatta kayıtlı dahi bulunmayan müteveffanın, gece yarısına kadar hemen hemen her gün çalışmak zorunda kaldığını, bir ayda en az 10 gün ve hatta belki daha fazla süre ile şehir dışına görevli olarak çıktığı, bu yolculukların, yasal günlük mesai saatinin bitişi olan saat 17.00'da başladığı ve ertesi gün sabahın erken saatlerinde tekrar Ankara'ya geri dnüldüğünü, müteveffanın, sabah 07:'00 da başlayan mesaisinin ertesi güne kadar kesintisiz 24 saat devam ettiğini, hatta şehir dışından döndüğü zamanların çoğunda mesaiye gittiği anlaşılmakla günlük çalışma süresinin 36 saatin de üzerinde bir zamanı kapsadığının anlaşılmakta olduğunu, bu çalışma temposunun, müteveffanın kalp krizi geçirmesine ve hayatını kaybetmesine sebep olduğunu belirterek kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/539, Karar No: 2022/2986, Tarih: 19.04.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/539 E.  ,  2022/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğu kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER :1) ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2017 tarih ve 2016/351 Esas, 2017/311 Karar sayılı ilamı ile;

Sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 82/1-e, 35/2, 29/1, 31/3, 62, 63. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı

2) İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12/12/2017 tarih ve 2017/966 Esas, 2017/1015 Karar sayılı kararı ile;

"İstinaf başvurularının esastan reddine dair" kararı

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12/12/2017 tarih ve 2017/966 Esas, 2017/1015 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan ceza miktarının, 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle hükmün, 5271 sayılı CMK’nin 286/2-a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden verdiği 12/12/2017 tarih ve 2017/966 Esas, 2017/1015 Karar sayılı kararında bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin; teşebbüs derecesinde alt sınırdan uzaklaşma gerekçesinin bulunmadığına, müvekkilinin meşru savunma içinde hareket ettiğine, haksız tahrik indiriminin azami oranda uygulanmadığına, katılan vekilinin; takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

1) Suça sürüklenen çocuğun mağduru göğüs, batın, bel ve bacak bölgelerinden 11 yerinden bıçakladığı, mağdur hakkında düzenlenen raporda "sol alt kadrandaki bıçak giriş yerinden dışarı omentumun herniye olduğu, buradaki kasların bıçak darbesine bağlı sekonder anatomik yapısının dağılmış ve kanama olduğu, sol parasipinal bölgedeki 1 cm.lik bıçak giriş yerinden aktif kanama olduğu ve lomber fasyada açıklık olduğu görüldüğü, diğer bıçak girişleri 4-5 mm uzunluğunda olup cilt, cilt altı dokuları kapsadığı" tespit edilerek yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğunun belirtildiği olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında teşebbüs nedeniyle 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nin 35/2. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zararın ve tehlikenin ağırlığı göz önüne alınarak makul oranda bir ceza belirlenmesi yerine yazılı şekilde 14 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2) Hükmün gerekçe kısmında, olayın oluş şekli anlatılırken ilk haksız hareketin suça sürüklenen çocuktan kaynaklandığı kabul edildiği halde devamında "sanığın eylemini tahrik altında işlediği yönündeki savunmasının aksi ispat edilemediği, ilk haksız hareketin hangi yandan geldiği duraksamaya meydan vermeyecek şekilde belirlenemediği" denilerek gerekçede çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirdiğinden, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden verdiği 12/12/2017 tarih ve 2017/966 Esas, 2017/1015 Karar sayılı "istinaf başvurularının esastan reddine dair" kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2-a maddesi gereğince ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.04.2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6608, Karar No: 2024/286, Tarih: 11.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6608 E.  ,  2024/286 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/229 E., 2023/513 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2012/113 Esas, 2016/268 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının (2) numaralı bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2012/113 Esas, 2016/268 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 31.05.2022 tarihli ve 2021/9003 Esas, 2022/10943 Karar sayılı kararı ile "Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2023 tarihli ve 2022/229 Esas, 2023/513 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının (2) numaralı bendi, 359 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; savunma hakkının kısıtlandığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Vergi mükellefi olan sanığın 2006 ve 2007 takvim yılı hesaplarının incelenmesi amacıyla defter ve belgelerini ibraz etmesi için gönderilen istem yazısının 30.12.2011 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen yasal süresi içerisinde ibraz etmeyerek üzerine atılı defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, sanığın ikrarı, dosyada mevcut vergi suçu raporu ile eklerinin içeriği ve tüm dosya kapsamından edinilen kanaat ile sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu kabul edilerek sanığın cezalandırılmasına, yüklenen suç nedeniyle tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmaması nedeniyle cezanın yarı oranında indirilmesine dair temyize konu mahkûmiyet kararının verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafiinin savunma hakkının kısıtlandığına iliştin temyiz isteği yönünden; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.06.2015 tarihli ve 2014/11-568 Esas, 2015/244 sayılı Kararında da ifade edildiği üzere, 1412 sayılı Kanun'un 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326 ncı maddesinde, “Yargıtaydan verilen bozma kararı üzerine davaya yeniden bakacak mahkeme ilgililere bozmaya karşı diyeceklerini sorar. Sanık veya müdahil ve vekillerine davetiye tebliğ olunamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen duruşmaya gelmemeleri nedeniyle bozmaya karşı beyanları tespit edilmemiş olsa dahi duruşmaya devam edilerek dava gıyapta bitirilebilir. Ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhalde dinlenilmesi gerekir” hükmü yer almaktadır. Bu hüküm gereğince, bozma kararı sanık lehine olsa dahi bozmadan sonra yapılan yargılamada yerel mahkemece sanık, katılan ve varsa vekillerine duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ olunmalı, duruşma gününden haberdar edilmelidirler. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere, tebligat yapılamaması veya davetiye tebliğ olunmasına rağmen sanığın duruşmaya gelmemesi halinde, verilecek ceza bozmaya konu olan cezadan daha hafif ise yargılamaya devam olunarak bir karar verilmesi mümkün olduğundan, bu yönüyle hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Vergi mükellefi olan sanığın 2006 ve 2007 takvim yılı hesaplarının incelenmesi amacıyla defter ve belgelerini ibraz etmesi için gönderilen istem yazısının 30.12.2011 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen yasal süresi içerisinde ibraz etmeyerek üzerine atılı defter ve belgeleri gizleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, mahkemece her ne kadar sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu kabul edilerek mahkûmiyet kararı verilmiş ise de; yapılan incelemede, vergi mükellefi olan sanıktan aynı mükellefiyete ait 2006 ve 2007 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin vergi müfettişi... tarafından 05.10.2011 tarih ve VDENY-2011-2974/133 sayılı istem yazısına istinaden 11.10.2011 tarihli tebligat ile istenildiği, mükellef tarafından ibraz edilmemesi üzerine, 2006 ve 2007 takvim yılına ait defter ve belgelerin 27.12.2011 tarih ve VDENY-2011-X-087/288 sayılı istem yazısına istinaden 30.12.2011 tarihli tebligat ile tekrar ibrazın istenildiği, dosya kapsamından 05.10.2011 ve 27.12.2011 tarihli defter ve belge isteme yazıları ile 2006 ve 2007 takvim yılına ait defter ve belgelerin aynı vergi incelemesi kapsamında istenilip istenilmediğinin tespit edilememesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve suçun varlığının tespiti bakımından, 05.10.2011 ve 27.12.2011 tarihli defter ve belge isteme yazılarının aynı vergi incelemesi kapsamında düzenlenip düzenlenmediği ve istem yazılarının gerekçeleri katılan kurumdan sorulup, sonucuna göre her iki defter ve belge isteme yazısının aynı vergi incelemesi kapsamında düzenlendiğinin tespiti halinde suçun ilk tebligatın yapıldığı 11.10.2011 tarihinden itibaren 15 günlük sürenin sonu olan 27.12.2011 tarihinde işlenmiş sayılacağı, 30.12.2011 tarihli ikinci tebliğin yeni bir suç oluşturmayacağı gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2023 tarihli ve 2022/229 Esas, 2023/513 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13300, Karar No: 2010/9372, Tarih: 15.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/13300 E.  ,  2010/9372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2008 günlü kenar yazısı ile Daireye gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Uzlaşma; uzlaşmazlığın taraflarının bu süreçte anlaştırılması ve anlaşmaları anlamına gelir. Uyuşmazlığın tarafı devlet olup, fail ve mağdur ise sujedir. Anlaşma, uzlaşmada bunları taraf haline getirmektedir. Sujeler ancak uzlaşmada anlaşır. Fail ve mağdur karar sürecine katılmış olmakla, açıkladıkları irade esasa alınıp uyuşmazlık çözümlenmelidir. Uzlaşma kurumu onarıcı bir adalettir. Bu bağlamda somut olayda; 5395 sayılı Yasanın 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca yöntemine uygun olarak uzlaştırma girişiminde bulunulması gerektiği gözetilmeden, sanığın suçunu ikrar etmediği biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile uzlaşma hükümlerinin uygulanmaması,

2-) Sanığın, ilköğretim okulunun pencere demir korkuluğunu sökmek ve camı kırmak suretiyle içeri girdiğinin anlaşılması karşısında, eylemin 765 sayılı TCK’nun 493/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması,

3-) 29.07.2002 tarihli Olay Yeri İnceleme ve Tespit Raporunda; hizmetli ... beyanına dayanılarak depodan 6 koli süt çalındığının belirtildiği, aynı tarihli kolluk anlatımında müdür vekili ... ise, çalınan herhangi bir şeyin olmadığını söylediğinin anlaşılması karşısında; anlatımlar arasındaki çelişki giderilerek, eylemin tamamlanıp tamamlanmadığı kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptandıktan sonra hukuki durumun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hırsızlık suçunun kalkışma aşamasında kabul edilmesi,

4-) Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY'nın 493/1, 522, 55/3. maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın aynı suça uyan 142/1-a, 31/3; 116/2, 31/3; 152/1-a, 31/3. maddelerinde öngörülen cezaların alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında; 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 24. maddesi ile (5271 Sayılı CMK’nun 253 ve 254.) maddeleri uyarınca uzlaşmanın gerçekleşmesi halinde 5237 sayılı Yasanın; gerçekleşmemesi durumunda ise, 765 sayılı Yasanın sanık lehine olduğunun gözetilmemesi,

5-) Kabul ve uygulamaya göre de;

Suçun, geceden sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden 765 sayılı Yasanın 492/1. maddesi ile uygulama yapılması,

5-) Kabul ve uygulamaya göre de;

Suçun, geceden sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden 765 sayılı Yasanın 492/1. maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 15.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11455, Karar No: 2018/1871, Tarih: 13.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/11455 E.  ,  2018/1871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı erkeğe kusur olarak yüklenen sadakatsizlik vakıasının güven sarsıcı davarınış niteliğinde olduğunun ve boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda erkeğin yine de tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yönü gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/13505, Karar No: 2011/874, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13505 E.  ,  2011/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve basit cinsel saldırı suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.11.2010 gün ve 2008/222 Esas, 2010/330 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan katılan mağdureler Betül ve Zeynep'e yönelik basit cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerin ONANMASINA,

Sanığın katılan mağdure Esra'ya yönelik beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçuna ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 13 Nisan 2009 günlü raporunda mağdurda ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede “travma sonrası stres bozukluğu” tespitiyle ruh sağlığının bozulduğu mütalâasının oy çokluğu ile verildiği anlaşılmakla; 4810 sayılı Kanunla değişik 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun 15. maddesinin (b) bendi gereği usulüne uygun şekilde teşekkül edecek Adlî Tıp Genel Kurulundan mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda mütalâa istenip sonucuna göre sanık hakkında TCK.nun 102/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Katılan mağdureye baro tarafından atanan vekil ücretinin yargılama giderine dahil edilmesi yerine, katılan lehine maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.