muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5406, Karar No: 2022/8301, Tarih: 19.12.2022

Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.”

Buna göre Kanun’da hâkimin hukukun kaynaklarını belirlerken hangi sıralamayı izleyeceği açıkça kurala bağlanmış olup Kanun’un sözüyle ve özüyle değindiği herhangi bir konuda Kanun’un emrettiği hüküm dışında bir uygulama yapılması mümkün değildir. Hâkim ancak Kanun’da uygulanabilir bir hüküm yoksa anılan maddede belirtilen diğer kaynaklara başvurabilir.

Somut olay anılan anayasal ve yasal kurallar çerçevesinde ele alındığında, zilyetliğe dayalı tescil davasında, davacı birey, davalı ise Hazine ve Köy tüzel kişiliğidir. Davalının Hazine veya kamu kurumu olması, kanunda açık bir hüküm bulunmadıkça yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınması kuralına istisna teşkil etmeyecektir.

Bilindiği üzere Hazine, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi ile yargı harçlarından muaf tutulmuştur. Davalı Köy Tüzel Kişiliği ise harçlardan muaf değildir. Böyle bir durumda, yani davalının harçtan muaf olması ve davanın da davacı lehine sonuçlanması halinde karar ve ilam harcının mutlak bir şekilde alınması gerekip gerekmeyeceği ve alınacaksa kimden alınacağı sorularının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Yasa koyucu, tereddüde yer vermeyecek şekilde yargılama giderlerinden kimin sorumlu olacağını düzenlemiştir. Yine yasa koyucu genel ilke gereğince yargılama giderlerinden sorumlu olan tarafı harçtan muaf tutmuş ise, bu husus harcın diğer taraftan alınacağı şeklinde yorumlanamaz. Bu çerçevede Hazineye karşı açılan davada davacının haklı çıkması durumunda bakiye karar ve ilam harcı davalıdan hiç alınmamalıdır. Ancak davasında haklı çıkan davacı tarafından peşin yatırılan karar ve ilam harcı kendisine iade edilmelidir. Nitekim Hazinenin davalı olduğu tapu iptal – tescil davalarında yerleşik uygulama bu şekildedir. Hazine aleyhine açılan tapu iptal – tescil davasında Hazinenin harçtan muaf olması gerekçesiyle karar ve ilam harcı hiç alınmazken tescil davasında haklı çıkan davacının harçtan sorumlu tutulmasının hiçbir yasal dayanağı bulunmamaktadır. Yasa koyucu dileseydi 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A maddesinde olduğu gibi, bu hususta da genel uygulamadan ayrılan bir düzenlemeye yer verebilirdi.

Sayın çoğunluğun görüşünün dayanağını yerleşmiş Yargıtay içtihatları oluşturmaktadır. Yargıtay uzun yıllara sari içtihadında tescil davalarında yargılama giderlerini davasında haklı çıkmasına rağmen davacı üzerinde bırakmış, bu çerçevede yargı harçlarını da davacıya yüklemiştir. Ne var ki, hiçbir Yargıtay kararında yasal bir dayanak gösterilememiş, davalının “yasal hasım” olması gerekçe yapılmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere bir Kanun’un sözüyle değindiği herhangi bir konuda Kanun’un emrettiği hüküm dışında bir uygulama yapılması mümkün değildir. Hâkim ancak Kanun’da uygulanabilir bir hüküm yoksa 4721 sayılı Kanun’un 1. maddesinde belirtilen diğer kaynaklara başvurabilir. 6100 sayılı Kanun’un 326. maddesinin (1) numaralı fıkrasında da açıkça “ Kanunda yazılı haller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir.” denildiğine ve bu hususta Kanun’da bir boşluk veya tescil davaları yönünden bir istisnaya yer verilmediğine göre bu hususta yargı içtihadıyla Kanun’un açık hükmüne aykırı bir uygulama yapılması mümkün değildir. 1

Öte yandan yukarıda da belirtildiği üzere temel hak ve özgürlüklere ancak kanunla sınırlama getirilebilir. Davasından haklı çıkan kişiden yargı harcı alınmasının gerek mülkiyet gerek ise mahkemeye erişim hakkına getirilen bir sınırlama niteliği taşıdığı açıktır. Sayın çoğunluğun görüşü kabul edildiğinde anılan haklara kanunla değil yargı içtihadıyla sınırlama getirilmiş olmaktadır. Bu ise Anayasa’nın 13., 35. ve 36. maddelerine aykırı olarak mülkiyet ve mahkemeye erişim haklarına sınırlama getirilmesine neden olmaktadır.

Tartışılması gereken bir başka husus da “yasal hasım” meselesidir. Özellikle yasal hasımın ne olduğu ve yasal hasım olunmasının davalıya bir üstünlük sağlayıp sağlamadığının ele alınması gerekir. Bilindiği üzere, bazen gerçekte hasım olmamasına rağmen özellikle mahkemelerin kararlarının denetime açılabilmesi, davanın kanun yoluna taşınabilmesi için Hazinenin taraf gösterilmesi veya temsilcisi bulunmayan mal varlığına kayyım atanması ve davanın kayyım huzurunda görülerek bu mahsurların ortadan kaldırılması yoluna gidilebilmektedir. Ne var ki böyle de olsa bir davada Hazine veya diğer kamu kurum ve kuruluşları davalı olarak yer almışsa, sıfatı ne olursa olsun artık davalıdır. Hukuk devleti ilkesi gereğince kural olarak davanın tarafları arasında haklı bir neden olmaksızın bir ayrıcalık yaratılamaz. Sayın çoğunluk davacının davasının kabulü halinde, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerektiğini değerlendirirken, davanın reddi halinde davalı yasal hasım lehine vekalet ücreti başta olmak üzere yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini kabul etmektedirler.

4721 sayılı Kanun’un 713/3. maddesinde tescil davasının Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine veya varsa tapu maliki gözüken kişinin mirasçılarına karşı açılacağı belirtilmiştir. Yargıtay uygulamalarında taşınmaz tapusuz ise dava, tescil davası, tapulu ise tapu iptal tescil davası olarak nitelendirilmektedir. Tapu iptal- tescil davalarında yargılama giderleri yasaya uygun olarak haksız çıkan taraftan alınırken tescil davasında davacı üzerinde bırakılmaktadır. Aynı yasa maddesinin aynı fıkrasında düzenlenen davalılar arasında yargılama giderleri açısından ayrı uygulama yapılması da doğru değildir. Davalının kim olacağının yasada gösterilmiş olması, bu davalının yargılama giderlerinden muaf olacağı şeklinde yorumlanamaz.

1 Tescil davasını kaybeden Hazineden kanuni hasım olması nedeniyle yargılama giderlerinin alınmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkin aynı yöndeki görüş için bkz. Kuru, Baki (2001) Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt 5, 6. Baskı, Ankara, s. 5339.Yine sayın çoğunluğun adeta “tescil davalarında davacı zaten karşılıksız olarak taşınmaz edinmekte, hiç olmazsa yargılama giderlerini ödesinler” tarzında bir yaklaşımla gerekçe oluşturduğu anlaşılmaktadır ki bu görüşe katılmak mümkün değildir. Eğer mahkeme davacının davasını kazanma yönündeki hukuki koşulların oluşmadığını düşünüyorsa hiç şüphesiz davayı reddetmelidir. Hem davayı kabul edip, hem de yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmak Kanun’un açık hükmüyle çelişmektedir.

Açıklanan nedenlerle davanın kabul edilmiş olduğu gözetilerek, tarafların temyiz sebepleri de nazara alınmak suretiyle davalı Hazinenin harçlardan muaf olması, davalı Köy Tüzel Kişiliğinin ise harçlardan muaf olmaması, yatırılan peşin harcın davacıya iadesinin doğru olması nedeniyle bu hususun bozma sebebi yapılmasının doğru olmadığı düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun esasa ilişkin bozma sebeplerine katılmakla birlikte bu görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/6031, Karar No: 2023/468, Tarih: 16.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/6031 E.  ,  2023/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.10.2021 tarih ve 2021/263 Esas - 2021/378 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 14.02.2022 tarihli ve 2021/1698 Esas, 2022/128 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; suç vasfının yaralama olarak kabulü gerektiği ve asgari (1/4) oranda haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Arkadaş olan mağdur ile sanık arasında olay tarihinde kesin olarak tespit edilemeyen bir sebeple tartışma yaşandığı, bu sırada sanığın ele geçirilemeyen bıçakla mağduru kulak altında boyundan, yanak ve oksipital bölgelerinden yaraladığı, devamında olay yerinden kaçtığı anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Arkadaş olan mağdur ile sanık arasında olay tarihinde kesin olarak tespit edilemeyen bir sebeple tartışma yaşandığı, bu sırada sanığın ele geçirilemeyen bıçakla mağduru kulak altında boyundan, yanak ve oksipital bölgelerinden yaraladığı, devamında olay yerinden kaçtığı anlaşılmıştır.

Suç vasfı yönünden; Sanığın mağdurun hayatî bölgelerinden olan boyun bölgesini hedef alarak, birden fazla kez bıçakla hamle yapmış olması, sanığın eylemini sonlandırmayarak mağdurun yüz ve boyun bölgesinin farklı yerlerinden bıçaklamaya devam ederek eylemi gerçekleştirmedeki kararlı duruşu, olaydan sonra mağdurun bıçak darbeleri neticesinde yaralanmasına rağmen sanığın mağduru hastaneye yetiştirip tedavi ettirmek yerine olay yerinden kaçmış olduğu, mağdurun alınan beyanlarında da, sanığın kendisini bıçakla boynundan, yüzünden, kulağının arkasından birden fazla kez bıçakladığı yönündeki beyanları, bu beyanların mevcut adli tıp kurumu raporu ile uyumlu olduğu, tüm bu hususlar nazara alındığında, sanığın mağdura karşı kasten öldürme suçunu işlediği sabit kabul edilmiştir.

2. Sanık, mağduru bıçakla yaraladığını kabul etmekle birlikte, öldürme kastı olmadığını savunmuştur.

3. Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 25.04.2021 tarihli adlî muayene raporunda, "sağ kulak altında sağ boyun zone 2 bölgesinde kas dokusunu de içeri alan kesici delici alet yaralanması, sol yanakta ağız içine uzanan kesi, sol oksipital bölgede kesi" olduğu belirtilmiştir.

4. Adlî Tıp Kurumu İstanbul Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 15.06.2021 tarihli raporunda, yaralanmanın, "...kişinin yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı," belirtilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğnamedeki Haksız Tahrike Yönelik Bozma Görüşü Yönünden

Sanığın soruşturma aşamasındaki savunmalarına, mağdur beyanına ve tüm dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

B. Suç Vasfına Yönelen Temyiz İstemi Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Tebliğnamedeki Haksız Tahrike Yönelik Bozma Görüşü Yönünden

Sanığın soruşturma aşamasındaki savunmalarına, mağdur beyanına ve tüm dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

B. Suç Vasfına Yönelen Temyiz İstemi Yönünden

Sanığın aralarında husumet bulunmayan ve arkadaşı olan mağduru, olay günü alacak verecek meselesinden çıkan bir tartışma sonucu bıçakla birden fazla kez yaşamı tehlikeye sokmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, devamında eylemine kendiliğinden son vererek mahallinden kaçtığı olayda, mağdur ve sanık arasında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmaması, suçun işlenmesinden, özellikle yaralamanın niteliği ve eyleme son veriliş şekli birlikte gözetildiğinde öldürme kastını açığa çıkaran kesin bir delil bulunmadığı anlaşıldığından, Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı İstanbul Adlî Tıp Şube Müdürlüğü Raporunda, "... Sabit iz yönünden rapor tanzimi için 3 ay sonra muayene için gönderilmesi gerektiği"nin belirtilmesi karşısında, sınır dışı edildiği bildirilen mağdurun yurda dönme ihtimaline binaen tüm tedavi evrakları, varsa film ve grafileri ile adli muayene raporu ile birlikte en yakın Adlî Tıp Kurumuna sevki sağlanarak, yapılacak fiziki muayenesini müteakip, yaralanmaların sabit iz niteliğinde olup olmadığı hususunda, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor aldırılması ancak mağdurun makul sürede bulunamaması durumunda dosya kapsamında bulunan mevcut Adlî Tıp Şube Müdürlüğü raporu doğrultusunda, 5237 sayılı Kanun'un 61 inci madesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler ve 3 üncü maddesindeki orantılılık ilkesi de nazara alınarak alt sınırdan ayrılmak suretiyle kasten silahla yaralama suçundan hüküm kurulması yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenle sanık müdafiinin suç niteliğine ilişkin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 14.02.2022 tarihli

ve 2021/1698 Esas, 2022/128 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Bozma nedeni göz önünde bulundurulduğunda, sanığın başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü değil ise derhal TAHLİYESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca takdîren İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12985, Karar No: 2014/13939, Tarih: 19.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/12985 E.  ,  2014/13939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.02.2014

NUMARASI :Esas no:2014/39 Karar no:2014/109

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.06.2014(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/3682, Karar No: 2014/8141, Tarih: 16.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3682 E.  ,  2014/8141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/77, Karar No: 2017/1320, Tarih: 08.11.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2017/77 E.  ,  2017/1320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “esere tecavüzün tespiti, önlenmesi, durdurulması, kaldırılması ve tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul 4 No'lu Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 18.05.2011 gün ve 2007/288 E. ve 2011/83 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalılar Most Yapım ve Gösteri Hizmetleri Ltd. Şti. vekili ile davalı ... Televizyon Prodüksiyon Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 01.07.2013 gün ve 2011/12455 E.-2013/13887K. sayılı kararı ile;

"... Davacı vekili, müvekkilinin Buhur Dağı ve Kınalı Ceylan Masalı'nın yazarı olduğunu, bu masalın 2004 yılında Hayal adlı bir edebiyat dergisinde ve bir internet sitesinde yayınlandığını, davalılardan FM Yapım ve ...Yapım tarafından hazırlanan ve diğer davalı tarafından da ATV televizyon kanalında yayınlanan “Sıla” adlı dizinin 42. bölümünde, müvekkilinin yazdığı masalın senaryoda eklemeler ve tahribatlar yapılarak, anonim bir masal gibi mizansen gereği başrol oyuncularından biri tarafından anlatıldığını, dizinin bu bölümünün 7-8 dakikalık kısmının buna ayrıldığını, ayrıca bu bölümün internet üzerinden ücret karşılığında izlettirildiğini ve dizinin her bir bölümünün de ücret karşılığında satıldığını, bu şekilde müvekkilinin mali ve manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, esere tecavüzün tespitini, önlenmesini, durdurulmasını ve men'ini, 3 kat hesabıyla 30.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini, verilecek kararın gazetede ve Atv televizyonunda ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Televizyonu Prodiksiyon A.Ş vekili, dava konusu masalın kim tarafından kaleme alındığının belli olmadığını, internette arandığında yalnızca davacının isminin değil aynı zamanda isimsiz olarak da karşılarına çıktığını, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, yapım şirketleri ile yapılan sözleşmeler uyarınca sorumluluklarının bulunmadığını, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, dava konusu eserin, Sıla adlı dizinin 42. bölümünde yayınlandığını, bu bölümün yapımcılığını FM yapımının üstlendiğini, bazı internet sitelerinde dava konusu eserin anonim olarak gösterildiğini, dizinin senaryo yazarı Muharrem Buhara'nın da internet siteleri aracılığıyla bu masala ulaştığını ve müvekkillerinden habersiz olarak senaryoda kullandığını, tazminat şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, dava konusu eserin, Sıla adlı dizinin 42. bölümünde yayınlandığını, bu bölümün yapımcılığını FM yapımının üstlendiğini, bazı internet sitelerinde dava konusu eserin anonim olarak gösterildiğini, dizinin senaryo yazarı Muharrem Buhara'nın da internet siteleri aracılığıyla bu masala ulaştığını ve müvekkillerinden habersiz olarak senaryoda kullandığını, tazminat şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve dosya kapsamına göre, dava konusu eserin sahibinin davacı olduğu, dava konusu eserin yayınlandığı bölüm nedeniyle gerek dizinin yapımcısı davalı ...Yapım Şirketi' nin gerekse dizinin yayıncısı ... Şirketi'nin sorumlu oldukları, davalıların ise bu eseri, sahibinden izinsiz olarak Sıla adlı televizyon dizisinin 42. bölümünde kullanmak suretiyle eser sahibinin çoğaltma ve umuma iletim mali hakları ile adın belirtilmesi ve eserin bütünlüğünün korunmasını isteme manevi haklarının ihlal edildiği kanaatine varıldığı, FSEK'nun 68/1. maddesi uyarınca rayiç bedel olarak 5.000 TL kabul edildiği ve 3 kat hesabıyla 15.000 TL telif tazminatının talep edilebileceği, FSEK 15 ve 16. maddelerinde yazılı her iki manevi hakkın ihlalinden dolayı, BK'nın 49. maddesinde yazılı hususlar da gözetilerek gerek davacının gerek davalıların dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal konum ve durumları ile ihlalin gerçekleşme biçimi de dikkate alınarak 3.000 TL manevi tazminat takdirinin uygun olduğu, yargılama sırasında davalılardan FM Yapım Yayıncılık Hizmetleri Ticaret Limited Şirketi'nin tüzel kişiliğinin sona erdiği, ticaret sicilinden terkin edildiği, davacı taraf adı geçen şirket yönünden ihya talebinde bulunmayacağını bildirdiğinden hukuki varlığı sona eren bu davalı yönünden karar verilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davalılardan FM Yapım Yayıncılık Hizmetleri Ticaret Limited Şirketi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile davalıların eyleminin davacının eser sahipliğinden kaynaklanan mali ve manevi haklarına tecavüz oluşturduğunun tespitine, takdiren 15.000 TL telif tazminatı ile takdiren 3.000 TL manevi tazminatın 05.10.2007 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ile birlikte davalılar ...Yapım ve Gösteri Hizmetleri Limited Şirketi ile ... Televizyon Prodüksiyon A.Ş.'den tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ...Yapım ve Gösteri Hizmetleri Ltd. Şti. vekili ile davalı ... Televizyon Prodüksiyon Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davacının hak sahibi olduğu eserin izinsiz olarak davalılar tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.