muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15558, Karar No: 2012/22164, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/15558 E.  ,  2012/22164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı kardeşi olan davalıya ekonomik durumunun iyi olmaması nedeniyle birçok kez elden TL ve USD olarak borç para verdiğini, hayvanları için 350 torba kepek verdiğini, davalının emekli olabilmesi için fiilen çalışmamasına rağmen 2007 -2008 yıllarında şirketinde sigortalı olarak gösterip sigorta primlerini ödediğini, davalıdan alacağını istediğinde davalının öderim dediğini fakat ödeme yapmadığını belirterek tüm alacağı olan 42.865.00 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, zamanaşımı süresinin dolduğunu dava konusu alacağın hukuki bir dayanağının olmadığını, davacı ile 2003- 2004 yılları arasında hayvan ortaklığı yaptığını, bu ortaklığın tasfiye edildiğini, davacının herhangi bir alacağının kalmadığını, davacıdan borç para ve kepek almadığını, davalının sigorta primlerini ödemediğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya elden 30.615.00 TL borç para verdiğini ayrıca 5.250.00 TL tutarında kepek aldığını 7.000.00 TL sigorta primi ödediğini ileri sürerek 42.865.00 TL alacağının tahsilini istemiştir. M.K. 6'ıncı maddesine göre ispat külfeti davacıda olan ... bu davada davacı yazılı delil ibraz etmemiş tanık beyanlarına dayanmıştır. Tarafların kardeş olması nedeniyle davada tanık dinlenmesinde HMUK'nun 293 ve HMK 'nun 203 maddelerine göre bir usulsüzlük yoktur. Dinlenen

2012/15558-22164

tanıklardan ... Yahşioğulları beyanında, davacının davalıya 12.000 TL vererek “git banka borcunu yatır” dediğini ifade etmiştir. Bu beyandan davacının davalıya 12.000 TL ödünç verdiği anlaşılmaktadır. Bu tanık dışındaki tanıkların görgüye dayalı bir bilgileri olmadığından tanıklıklarına itibar edilemez. Kaldı ki sigorta primi yasa gereği işveren tarafından ödenmesi gereken bir borç olduğundan bu bedel davalıdan istenemez. Öyleyse mahkemece 12.000.00 TL ödünç verilen paranın tahsiline karar verilmesi gerekirken aksine düşünceyle tanıkların görgüye dayalı olmayan beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde 25.750.00 TL ödünç 5.250.00 TL kepek bedeli ve 7.000.00 TL sigorta prim alacağı toplam 38.000.00 TL'nin tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 564.30 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, 8.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9460, Karar No: 2013/3527, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9460 E.  ,  2013/3527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.12.2008 gün ve 2007/197 Esas, 2008/321 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan mağdure vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının olumsuz etkilendiğine ilişkin ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin 26.09.2007 günlü raporu içeriğinde mağdurede "travma sonrası stres bozukluğu" ön tanısı saptandığının belirtilmesine rağmen, aynı üniversiteden alınan 21.02.2008 günlü raporda ise, mağdurenin maruz kaldığı cinsel istismar nedeniyle ruh sağlığının bozulmadığının belirtilmesi karşısında, raporlar arasında oluşan çelişkinin giderilmesi için mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan rapor alınması suretiyle sonucuna göre, TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kasten işlediği suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak sanık hakkında TCK.nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8410, Karar No: 2008/9280, Tarih: 15.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/8410 E.  ,  2008/9280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08.03.2007 gününde verilen dilekçe ile davacı ve davalıya ait parsellerin birleştirilmesi ve bu nedenle geçit hakkının terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne ve dava konusu taşınmaz üzerindeki yapının davalı ...'e ait olduğunun tapunun beyanlar hanesine şerh edilmesine dair verilen 26.02.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 08.03.2007 tarihli dilekçesiyle davacının maliki olduğu 1263 sayılı 252 m2 arsa cinsi taşınmazın bitişik komşusu ve 252 m2 bahçeli kargir ev cinsi ile tapuda kayıtlı olup yola cepheli olan 1361 sayılı parsel ile imar durumu ve plan şartları gereğince tevhid şartı bulunduğundan her iki parselin tevhidi ile tapu kütüğüne tescili ve davacıya ait 1263 sayılı parsel lehine olan 1361 sayılı parsel üzerindeki geçit hakkının terkinini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davadan önce rızai anlaşmaya davet şartı isteğiyle göndermiş olduğu ihtarnamenin davalıya usulüne uygun tebliğ edilmediği gibi dava dilekçesinin de usulüne uygun tebliğ edilmediği gibi 26.07.2007 tarihinde yapılan keşiften haberder olmadıklarını, savunma hakkının alınmadığını beyanla, usulsüz tebligat ve esas yönünden davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, keşfen yapılan incelemeye ve dosyadaki belediyenin 16.04.2007 tarihli cevabına göre dava konusu her iki taşınmazın bitişik parseller olup tevhid şartının bulunduğunu, rızaen Tapu Sicil Müdürlüğüne giderek taşınmazların tevhidini yapamadıkları nedeniyle davanın kabulüne 1263 parsel ile bitişik 1361 sayılı parselin tevhidine, en son parsel numarası verilmek suretiyle tek parsel halinde ve 1/2'şer pay itibariyle davacı ve davalı adına kayıt ve tesciline tevhid nedeniyle 1263 parsel lehine 1361 parsel üzerinde tesis edilen geçit hakkının konusu kalmadığından kaldırılmasına, dava konusu taşınmaz üzerindeki yapının davalı ...'e ait olduğunun tapunun beyanlar hanesine şerh edilmesine karar verilmiştir.

Davalı vekili kararı temyiz etmiştir.

Davalı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 1000. ve İmar Kanununun 16.maddesi gereğince taşınmazların birleştirilmesi isteğine ilişkindir. Birleştirme (tevhid), arazi ve arsa sahibinin birden fazla arazi ve arsasını yada başka kişilerin mülkiyetinde bulunan birden fazla arazi ve arsaların bu kişilerin kendi istekleriyle birleştirilmesidir. Bu nedenle tevhid işlemi rızaya dayanmaktadır. Diğer bir ifadeyle tevhid işlemleri ilgililerin başvurusu üzerine Tapu Sicil Tüzüğünün 75. ve İmar Kanununun 16.maddesi gereğince belediyece yapılan parselasyon işlemleridir. Taşınmazların birleştirilmesi işlemlerinin tarafların rızası ile idarece yerine getirilmesi gereken bir işlem olduğu gözetilip mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

Karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 15.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5327, Karar No: 2014/5737, Tarih: 13.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/5327 E.  ,  2014/5737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2011/345-2013/52

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı işverene ait işyerinde 21.01.2000-02.05.2011 arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren, davacının ücretsiz izninin bitmesine rağmen işe başlamadığını, bu sebeple iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 21.09.2010 tarihinde altı ay ücretsiz izne ayrıldığı, ücretsiz izninin 11.04.2011 tarihinde bittiği, davacının 08.04.2011 tarihi itibariyle 20 haftalık hamile olduğu, Adli Tıp Uzmanı tarafından düzenlenmiş raporda da davacının bu hamilelik sebebiyle bulunduğu ülke ile Türkiye arasındaki mesafe dikkate alındığında gerek havadan gerekse kara ve denizden ulaşım yapmasının anne ve bebek için riskli olacağının belirtildiği, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 74. maddesine göre davalı işveren tarafından davacıya ücretsiz izin verilmesinin kanun gereği olduğu, davalı işveren tarafından bu izin talebi kabul edilmeyerek davacının iş sözleşmesinin feshedildiği, bu itibarla davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi hususu uyuşmazlık konusunu teşkil etmektedir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (III) numaralı bendinde, işçiyi işyerinde bir haftadan fazla süre ile çalışmaktan alıkoyan zorlayıcı bir sebebin ortaya çıkması halinde, işverenin derhal fesih hakkının olduğu açıklanmıştır.

İşyerinden kaynaklanan zorlayıcı sebepler ise aynı Kanun'un 24/III maddesinde düzenlendiği üzere işçiye derhal fesih hakkı veren nedenlerdir.

İşçinin iş sözleşmesinin zorlayıcı sebeplerle 25/III bendi uyarınca feshi halinde, işverenin bildirim şartına uyma ya da ihbar tazminatı yükümlülükleri bulunmamaktadır. Ancak, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi uyarınca kıdem tazminatının ödenmesi gerekir.

İşyerinden kaynaklanan zorlayıcı sebepler ise aynı Kanun'un 24/III maddesinde düzenlendiği üzere işçiye derhal fesih hakkı veren nedenlerdir.

İşçinin iş sözleşmesinin zorlayıcı sebeplerle 25/III bendi uyarınca feshi halinde, işverenin bildirim şartına uyma ya da ihbar tazminatı yükümlülükleri bulunmamaktadır. Ancak, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi uyarınca kıdem tazminatının ödenmesi gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacı işçinin 10.10.2010-11.04.2011 tarihleri arasında yurtdışına gitmek üzere ücretsiz izin talebinde bulunduğu ve kendisine altı aylık ücretsiz izin verildiği, ücretsiz iznini kullanan davacının 25.03.2011 tarihinde işverene e-posta göndererek hamile olduğunu bildirdiği ayrıca uçakla seyahatinin uygun olmadığına ilişkin doktor raporu gönderdiği anlaşılmıştır. Davalı işverenin ise, davacı işçinin ikinci kez altı ay ücretsiz izin verilmesine ilişkin talebini reddettiği, davacının belirtilen tarihte işe başlamaması üzerine de devamsızlık tutanakları tanzim edilerek 02.05.2011 tarihli ihtarnameyle davacıya ikinci kez ücretsiz izin kullanamayacağının bildirilmesine karşın işbaşı yapmadığı ve devamsızlığı sebebiyle iş sözleşmesinin tazminatsız feshedildiği belirtilmiştir. Davacı tarafından ikinci kez ücretsiz izin talebine gerekçe olarak hamile olduğuna dair rapor ile Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan davacının uçakla seyahat etmesinin kendisi ve bebeği için riskli olduğunu belirten doktor raporu sunulmuştur. Mahkemece yargılama sırasında Adli Tıp Uzmanı bilirkişiden alınan raporda da bu husus doğrulanmıştır. Söz konusu doktor raporu dikkate alındığında davacının ücretsiz izninin bitiminde işyerinde çalışmaya başlaması mümkün değildir. İşçiye bağlı olarak gelişen ve işçiyi işyerinde çalışmakta alıkoyan sözü edilen sebep, 4857 sayılı Kanun’un 25/III. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir. Davalı işveren feshi zorlayıcı nedene dayanmakla kıdem tazminatının kabulü yerinde ise de davacı işçinin ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Mahkemece ihbar tazminatı isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.03.2014 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Devamsızlık sebebiyle işverence feshi haklı sebebe dayanmakta kıdem, ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekir düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.13.03.2014
Yargıtay — Esas No: 2015/22249, Karar No: 2017/25689, Tarih: 22.11.2017

İmzalı ücret bordrolarında ulusal bayram genel tatil ücretinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin anılan çalışmalar karşılığı alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Somut olayda; dinlenen davacı tanıklarından ... ve ... aynı işyerinde çalışan kişiler değildir, diğer tanık ... ise davacı ile aynı veya benzer işi yapan çalışan olmayıp davalı işyerinde öğretmen olarak çalışmıştır. Davacının çalıştığı işyerinin okul olması ve yapılan çalışmaların resmi takvim ve mesai saatine göre belirlenmesi dikkate alındığında genel tatil ücretinin, iş yerinin çalışma düzenini bilmesi mümkün olmayan tanıkların beyanına dayanılarak kabulü hatalıdır. Kaldı ki dosya kapsamındaki tanık beyanları hayatın olağan akışına aykırı olup inandırıcı değildir. Hal böyle olunca söz konusu genel tatil ücreti taleplerinin reddi gerekirken kabulü bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de Dr. .... Anaokulu Müdürlüğünün tüzel kişiliği olmadığı halde ve bu okulun bağlı bulunduğu ... davalı olarak gösterildiği halde, Dr. .... Anaokulu Müdürlüğünün karar başlığında davalı olarak gösterilmiş olması ve okul müdürlüğü kendisini ayrı bir vekille davada temsil ettirdiği halde ücreti vekalet bakımından karar verilmemiş olması da hatalı olup bozma nedenidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine 22.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19821, Karar No: 2020/12322, Tarih: 10.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/19821 E.  ,  2020/12322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemi birden fazla suça sürüklenen çocuk tarafından birlikte işlenmiş olmasına rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye ve hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 10/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6533, Karar No: 2021/2736, Tarih: 17.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6533 E.  ,  2021/2736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

2009 yılında kullanılan sahte faturalardaki toplam 62.484,26 TL olan KDV tutarının toplam indirilecek KDV tutarına oranının %79 gibi yüksek bir orana tekabül etmesi, suça konu faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının dosya arasında bulunması, UYAP üzerinden yapılan sorgulamada, faturaları düzenleyen mükelleflerden Gördüm Tekstil Ltd. Şti. hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açıldığı ve Dairemizin 2016/2370 esasına kayıtlı dosyanın içeriğinden düzenleyen mükellefin gerçek bir ticari faaliyetinin bulunmadığının anlaşılması ve sanık tarafından ticari teamüle uygun ödemeleri tevsik edici herhangi bir belge ibraz edilmediğinin belirlenmesi karşısında; 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış; gerekçeli karar başlığında “2009” olarak yanlış yazılan suç tarihinin, suça konu suça konu faturaların en son 2009 yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle, “25.01.2010” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 17.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26930, Karar No: 2014/18635, Tarih: 22.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/26930 E.  ,  2014/18635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurun 29/12/2010 tarihli celsede sanığın ailesinin zararlarını karşılayacağına söz verdiklerini, şikayetçi olmadığını beyan etmesi,sanık müdafiinin de 26/01/2011 tarihli celsede zararın çoğunun giderildiğini kalan kısmının da ödeneceğini savunmasına göre, müştekiden tazmin hususu sorularak etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 22.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8253, Karar No: 2024/1260, Tarih: 07.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8253 E.  ,  2024/1260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/561 Esas, 2023/324 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Silvan Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/469 Esas, 2020/560 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Diyarbakır ili, Silvan ilçesi, ... Mahallesinde tapuya kayıtlı 114 ada 14 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalıların payları oranında tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, kullanılan verilerin resmi verilerle uyuşmadığını, münavebe planının hatalı olduğunu, taşınmazın eğimli ve taşlarla kaplı tarım yapılmayan arazi niteliğinde olduğunu, ürünlerin verim miktarı ile satış fiyatının yüksek, üretim masrafının düşük alındığını, kapitalizasyon faiz oranının düşük alındığını, mütemmim cüzlerin bedelinin yüksek belirlendiğini ileri sürmüştür.

2.Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın sulu bahçe vasfında olduğunu, değerlendirmede esas alınan münavebe ürünlerinin doğru olmadığını, giderlerin brüt gelirin % 50'sini geçecek şekilde yüksek alındığını, kapitalizasyon faiz oranının yüksek alındığını, objektif değer artışı uygulanmamasının hatalı olduğunu, enkaz bedeli kesintisi yapılmasının hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç