muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/11816, Karar No: 2018/20100, Tarih: 25.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/11816 E.  ,  2018/20100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin işverence haklı bir sebep olmadan feshedildiğini, bir kısım alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının günlük ara dinlenme süresinin ve fazla çalışma süresinin belirlenmesi noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde bildirdiği günlük çalışma düzeni, 08.30- 19.00/20.00 saatleri olup, davacı kışın günde 10-11 saat yazın ise 11-12 saat çalışmasına rağmen fazla çalışma ödenmediğini ileri sürmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise günlük çalışma süresinin 07.00' de başladığı, 19.00’da sona erdiği kabul edilerek günlük çalışma süresi belirlenmiş, davacının günde iki saat ara dinlenmesi süresi kullandığı kabul edilerek günlük fazla çalışma süresinin on saat olduğu tespit edilmiştir.

Davacının dava dilekçesinde bildirdiği işe başlama saati 08.30 olduğu halde, günlük çalışmanın başlama saatinin 07.00 olarak belirlenmesi hatalı olmuştur.

Ayrıca günlük on bir saate kadar süren çalışmalardan bir saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken, dosya kapsamında aksini ispata yönelik delil bulunmadığı halde, davacının iki saat ara dinlenme süresi kullandığının kabulü de isabetsizdir.

Dosya kapsamından davacı tanığı ...a’nın, tanık olarak beyanda bulunduğu tarihten dört yıl önce emekli olduğu, diğer tanık ...’ın ise 2000 yılında işyerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Davacı tanığı ... sık sık davacıyı ziyarete gittiğini beyan etmiş ise de, tanıkların davacı ile birlikte çalıştıkları dönem ile sınırlı olarak bilgi sahibi olduklarının kabulü gerekir. Bu durumda tanıkların davacı ile birlikte çalıştıkları süre açıklığa kavuşturulmalı, tanıkların davacının çalışma düzenine ilişkin beyanlarına, bu süre ile sınırlı olarak değer verilerek sonuca gidilmelidir.

Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeden hatalı hukuki değerlendirme ve eksik inceleme ile karar verilmesi yerinde değildir. Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen sebepten bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/984, Karar No: 2014/16155, Tarih: 27.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/984 E.  ,  2014/16155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Altunhisar (Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2012

NUMARASI : 2011/39-2012/33

Davacılar Y.. U.. vd. vekili Avukat tarafından, davalı S.. Ç.. aleyhine 09/05/2011 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının kendilerine gıyapta hakaret ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; dosya kapsamı ve savcılık soruşturma dosyası birlikte değerlendirildiğinde, davalının davacılar hakkında hakaret içeren sözler söylediği kabul edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayda; olayın gelişimi, davalı hakkında savcılık aşamasında takipsizlik kararı verilmiş olması ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/11/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Hüküm kurulurken sadece tanık bilgisine dayanılmıştır. Oysa bu kanıt takdiri kanıttır. Dolayısıyla değerlendirmede bağlayıcı kabul edilemez. Aksi halde kurgusal tanık bilgileriyle kişisel saldırının varlığı kabul edilmiş olur. Kaldıki bu bilgiler kanaat veren düzeyde değildir.

Açıklanan nedenlerle Dairemiz çoğunluğunun bozma kararına katılmıyorum. 27/11/2014
Yargıtay — Esas No: 2010/12976, Karar No: 2011/858, Tarih: 27.01.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/12976 E.  ,  2011/858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1) Sanığa yüklenen suç için kanunda öngörülen ceza miktarına ve 765 sayılı TCK 102/4 ve 104/2 maddeleri hükümlerine göre, karar tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin dolmadığının gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2) Yapılan keşif sonucu orman sayılan yerler içinde kaldığı tesbit edilen suça konu sahaya dikilmiş olan sabit tesis niteliğindeki zeytin ve meyva ağaçlarının müsaderesine karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak suç tarihi 16.4.2002 ile inceleme tarihi arasında 765 sayılı TCK 102/4- 104/2 maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK 322/1 ve CMK 223/8 maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, suça konu sahada bulunan sabit tesis niteliğindeki zeytin ve meyva ağaçlarının müsaderesine, 27.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10538, Karar No: 2014/5806, Tarih: 07.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10538 E.  ,  2014/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2010/367-2013/92

Davacı-k.davalı K.. S.. vd vekili Avukat A.Ö. tarafından, davalı-k.davacı Ö.. A.. aleyhine 23/06/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; karşılık davanın reddine, asıl davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-k.davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı/karşılık davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı/karşılık davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava ve karşılık dava haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, karşılık davanın reddine, asıl davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı/karşılık davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda;

Özünde hak arama niteliğinde bulunan şikayet dilekçesinde, kullanılan sözler itibariyle düşünsel bağlılığın aşılmış olması ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarları fazladır. Mahkemece, daha alt düzeyde bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir.Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olayda;

Özünde hak arama niteliğinde bulunan şikayet dilekçesinde, kullanılan sözler itibariyle düşünsel bağlılığın aşılmış olması ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarları fazladır. Mahkemece, daha alt düzeyde bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir.Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1413, Karar No: 2021/14748, Tarih: 04.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1413 E.  ,  2021/14748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesi neticesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 31/3. maddesinin uygulanması sırasında 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesi neticesinde;

Suç tarihi itibarıyle 15-18 yaş arasında olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4 maddesinde yer alan iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 15/01/2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 04/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5728, Karar No: 2018/10801, Tarih: 24.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5728 E.  ,  2018/10801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 Esas sayılı kararlarında açıklandığı üzere "Tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nun 44. maddesi ile ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İ.İ.K'nun 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1)İİK'nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2)Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3)Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

1)İİK'nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2)Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3)Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4)Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut uyuşmazlıkta; borçlu şirketin müseccel adresinde yaptırılan 09/05/2014 tarihli zabıta araştırmasında şirketin o adreste 3-4 yıldır faaliyet göstermediğinin bildirilmesine karşın sanığın 23/09/2014 tarihli savunmasında kimya sektörü üzerine faaliyet gösterdiklerini ancak adreslerinin değiştiğini belirtmesi ve yeni adresini bildirmesi üzerine, sanık tarafından bildirilen adreste yaptırılan 20/10/2014 tarihli yeni zabıta araştırmasında; işyerinin konfeksiyon, çeyiz mağazası olduğu, kimsayal ürünlerin üretimine ilişkin faaliyetlerin 2006-2007 yıllarında durmuş olduğu, evrak üzerinde bu faaliyete devam ettiği, adresi büro olarak kullandığı ve herhangi bir imalatın olmadığının bildirilmesi karşısında, sanığın fiilinin atılı suçun unsurlarını oluşturduğunun anlaşılmasına nazaran; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu gözetilerek sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Suçun unsurlarının tespitinin uyuşmazlığı çözmekle görevli hakimin görevi olup, bu hususta bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle CMK'nun 63/1. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Suçun unsurlarının tespitinin uyuşmazlığı çözmekle görevli hakimin görevi olup, bu hususta bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle CMK'nun 63/1. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25098, Karar No: 2012/23844, Tarih: 13.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/25098 E.  ,  2012/23844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü 1.925 TL maddi, 1.500 manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacıya, bu ölçülere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,

2- Serbest inşaat işçisi olarak çalışan, ancak maddi kayıpları ile ilgili belge ibraz edemeyen davacının vasıfsız bir işçi gibi değerlendirilerek tutuklulukta ve gözaltında kaldığı dönemde geçerli olan net asgari ücret üzerinden hesaplanacak bir miktarın maddi tazminat olarak ödenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden maddi tazminatın yazılı şekilde tayin ve tespiti,

3-Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 13/07/2005 tarihi yerine 01/12/2009 olarak yanlış yazılması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1058, Karar No: 2011/5391, Tarih: 26.04.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/1058 E.  ,  2011/5391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin ve taşınmazın değerinin satış aşamasında yeniden tespit edilebileceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 26.4.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.