muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4306, Karar No: 2020/2540, Tarih: 22.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4306 E.  ,  2020/2540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ile suça sürüklenen çocuk)

HÜKÜM : Sanık ...'un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkumiyeti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine; sanıklar ...,...,... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ...'ün atılı suçlardan beraatlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık ... hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma; sanıklar ...,...,... ve ... haklarında ise beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükümlerinin de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, sanık ... müdafisi ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Olay tarihinde on iki-on beş yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğa isnat edilen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının 5237 sayılı TCK'nın 103/2-6, 109/2, 109/3-b, 109/5. maddelerinde düzenlenip, öngörülen cezaların üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 66/1-c, 66/2. maddelerinde belirtilen 10 yıllık olağan dava zamanaşımına tabi olduğu ve atılı suçlardan beraatine karar verilen suça sürüklenen çocuğun mahkeme sorgusunun yapıldığı 04.11.2008 ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında müsnet suçlardan görülen kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 22.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25064, Karar No: 2012/6658, Tarih: 23.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/25064 E.  ,  2012/6658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

TCK 61. maddeye göre temel hapis cezası belirlenmeden TCK 87/1-d-son maddeleri ile hapis cezasının tayin olunması sonuca etkili görülmediğinden, Mahkemece sanık hakkında süre öngörülmeksizin 'TCK 53/a-b-d-e maddesinin uygulanmasına' karar verilmiş olması ve sair hususların infaz aşamasına gözetilmesi gereğine göre, tebliğnamenin belirtilen hususlardaki 'bozma' istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine. Ancak;

1- Sanık ...'in katılanı boynundan tuttuğu esnada, sanık ...'in olay yerine gelip ani bir hareketle katılanın yüzüne bıçakla vurup yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, sanık ...'in diğer sanık ...'in bıçakla yaralama eylemine iştirak veya katılma iradesi taşıdığına dair deliller karar yerinde gösterilmeden, kendi eylemlerinden sorumluluğu yerine -katılanın boynundan tutup bastırma ve tokat atma -TCK 86/2-, yazılı şekilde diğer sanık ...'in eylemine iştirakten dolayı sorumlu tutulması,

2- Katılan ...'un bıçakla yaralanmasıyla sonuçlanan kavga olayında, olayın başlamasına sanık ...'in katılanın kardeşi ...'i tokatla darp etmesinin sebebiyet vermesi, katılanın doğrudan sanık ...'e yönelik hakaret, vurma vb. bir hareketinin bulunmaması karşısında, sanık ... lehine nedenleri bulunmadan haksız tahrik hükmünün uygulanması, sanık ... hakkında da nedenleri gösterilmeksizin haksız tahrik indiriminin üst hadden yapılması,

3- Sanıklar müdafiinin lehe olan hükümlerin uygulanması talebinin TCK 62. maddesini de kapsadığı gözetilmeden bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Kabule göre;

4- Mağdurun açık bir zarar talebinin olmamasına göre, mahkeme tarafından basit bir araştırma ile zararın ne olduğu belirlenip, tespit olunan bu maddi zararın ödenmesi için gerekli imkan ve fırsat sanıklara sağlandıktan sonra, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunda bir değerlendirme yapılması gerekirken, “mağdurun zararının karşılanmadığı” biçimindeki gerekçeyle sanıklar hakkında CMK 231. maddesi hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

5- Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan sanık ...'in daha önce adli para cezası dışında mahkumiyeti bulunmamasına göre; sanığın mahkum edildiği 1 yılın altındaki hapis cezasının TCK 50/3 maddesi gereğince aynı maddede öngörülen seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

5- Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan sanık ...'in daha önce adli para cezası dışında mahkumiyeti bulunmamasına göre; sanığın mahkum edildiği 1 yılın altındaki hapis cezasının TCK 50/3 maddesi gereğince aynı maddede öngörülen seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34452, Karar No: 2018/14300, Tarih: 05.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/34452 E.  ,  2018/14300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 06/04/2011 - 19/04/2013 tarihleri arasında sır hazırlama teknisyeni olarak çalıştığını, ödenmeyen alacakları bulunduğunu ileri sürerek ücret, asgari geçim indirimi, fazla mesai ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Taraflar arasında fazla çalışma alacağının hesaplanması hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, davacı haftaiçi 08.00-18.00, cumartesi günleri ise 08.00-12.00 saatleri arasında mesai yaptığını, ancak iş yoğunluğuna göre fazla çalışmalarının da bulunduğunu iddia etmiş olup mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, işyeri kayıtlarına göre davacının genel olarak hafta içi 08.00-16.00 arası, cuımartesi günü 08.00-12.00 arasında çalıştığı, 08.00-18.00 arası çalışması bulunsa da bunun süreklilik arz etmediği gerekçesiyle davacının fazla çalışma yapmadığı kabul edilmiştir. İşe giriş çıkış listeleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış olup, 13.07.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda söz konusu listeler üzerinde herhangi bir değişiklik gerçekleştirildiğine ilişkin emare bulunmadığı belirtilmiştir. Belirtmek gerekir ki, işe giriş çıkış listeleri 06.04.2011-19.04.2013 dönemine ait olup davacının tüm çalışma dönemini kapsamaktadır. Her ne kadar bilirkişi raporunda davacının genel olarak hafta içi 08.00-16.00 arası, cuımartesi günü 08.00-12.00 arasında çalıştığı, belirtilmiş ise de, dava dilekçesinde mesainin iş yoğunluğuna göre bu saatleri aşacak şekilde uzadığı belirtilmiş olup, gerçekten de işe giriş çıkış kayıtlarında işe giriş ve çıkış saatlerinin kabul edilen mesai saatlerinden farklı olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla bu kayıtların ayrıntılı incelenmek suretiyle haftalık fazla çalışma sürelerinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme süreleri de dikkate alınarak belirlenmesi gerekmektedir. İşyeri kaydına dayalı dönem bakımından yapılan fazla çalışma hesabında hakkaniyet indirimine gidilemeyeceği de dikkate alınmalıdır. Hal böyle olmakla birlikte, yazılı gerekçe ile fazla çalışma talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de,

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Kabule göre de,

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68.inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63.üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68.inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3.üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3.üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, ara dinlenme sürelerinin yukarıdaki ilkeler uyarınca hesap edilmesi gerekirken mahkemece hükme ess alınan bilirkişi raporunda 08.00-18.00 saatleri arasındaki 10 saatlik çalışma süresinden 1,5 saatlik ara dinlenme süresinin mahsubu hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4652, Karar No: 2011/12487, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4652 E.  ,  2011/12487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi. Gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı aracın, davalının sahibi bulunduğu büyükbaş hayvanın aniden yola çıkması nedeniyle meydana gelen kazada hasarlandığını belirterek, ıslâh ile arttırılmış 8.025.00 TL'nın, ödeme gününden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kusura itiraz ederek, ölen mandanın bedeli olan 5.000.00 TL'nın takas ve mahsubunu talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve tarafların kusur durumuna göre davanın kabulüne, 8.025.00 TL’nın 15.02.2007 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, TTK.’nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı %75 oranında kusurlu, gerçek zarar miktarı da 10.700.00 TL olarak belirlenmiştir. Mahkemece, davalı tarafın %75 kusur oranına isabet eden ve ıslâh ile arttırılmış 8.025.00 TL'nın tahsiline karar verilmiştir. Verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; davacı vekili dava dilekçesinde, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmadan, 4/8 kusur oranına dayanmış ve bununla kendini bağlamıştır.

O halde mahkemece, 10.700.00 TL gerçek zarar miktarından, davalının 4/8 kusur oranına isabet eden 5.350.00 TL’na karar vermek gerekirken, 6100 sayılı HMK.’nun 26. maddesine (1086 sayılı HUMK.'nun 74. maddesi) aykırı biçimde talep aşılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2- Takas savunmasının karşı dava olarak ileri sürülmesi zorunlu olmayıp sigortalının halefi olan davacı ... şirketine karşı def’i olarak ileri sürülmesi de mümkündür. Davalı vekili, süresinden sonra verdiği cevap dilekçesinde, ölen manda bedeli olan 5.000.00 TL’nın takas ve mahsubunu talep etmiş, davacı vekili de bu mahsup talebine savunmanın genişletilmesi yasağını gerekçe göstererek süresi içinde karşı çıkmamıştır. Ancak, mahkemece, mahsup istemiyle ilgili olarak olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir.

Bu itibarla, davalı tarafın mahsup istemiyle ilgili olarak olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20452, Karar No: 2010/4827, Tarih: 23.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/20452 E.  ,  2010/4827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise maktuen değer biçilmesinde, pilon yeri ve ağaç bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10847, Karar No: 2012/15492, Tarih: 10.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10847 E.  ,  2012/15492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Emlak vergi değerleri ile ilgili gönderilen ... Belediye Başkanlığının 20.04.2011 tarihli yazısında; dava konusu taşınmazın 2011 yılı için m² vergi değeri 229,00-TL, 16.05.2012 tarihli yazısında, ise 1.038,00-TL olarak bildirilmiştir. Ayrıca aynı Belediye Başkanlığı tarafından 26.04.2012 tarihli yazı ekinde gönderilen emlak vergisi bildirim beyannamelerinin incelenmesinde; dava konusu 798 ada 30 parselin 2012 yılı için verilen, bir hissedarın beyannamesinde arsa m² değeri 1.145,05-TL, aynı parselin başka paydaşının beyannamesinde ise 143,13-TL olarak bildirilmiştir.

İlgili Belediye Başkanlığından; yukarıda belirtilen yazılar arasındaki çelişki sorularak, mükellefler tarafından verilen beyanname bilgileri yerine, Arsa Mekrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen 2008, 2009, 2010 ve 2011 yıllarına ait emlak vergisine esas olan m² değerlerinin istenilmesinden,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2002, Karar No: 2015/7107, Tarih: 14.09.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/2002 E.  ,  2015/7107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, feshi ihbar nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilleri ile davalı şirket arasında 11/02/2007 tarihli kira sözleşmesi ile davalı şirketin 7 yıl boyunca , 245 ada 5 parsel sayılı taşınmaz üzerine baz istasyonu kurmak amacıyla kiraladığını,söz konusu sözleşmenin 11/02/2014 tarihinde sona erdiğini, müvekkillerinin kira sözleşmesinin 5. Maddesi gereği sözleşme süresinin bitiminden altı ay önce ... Noterliğinin 08/07/2013 Tarih ve 6716 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile kira sözleşmesini yenilemeyeceklerini bildirdiklerini, iş bu ihtarnamenin muhataba tebliğ edildiğini, muhatap şirketin her hangi bir itirazda bulunmadığını ve ihtarnameye cevap vermediğini,davalı şirketin davaya konu taşınmazı sözleşmeye uygun şartlarda tahliye ve teslim etmediğini belirterek dava konusu taşınmazdan tahliyesine, taşınmaz üzerinde bulunan baz istasyonunun kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın kabulü ile kiralanan taşınmaz üzerine bulunan baz istasyonunun kaldırılarak kiralanandan tahliyesine karar verilmiştir.

01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, 818 Sayılı Borçlar Kanunu ile 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmış, bu Kanunlardaki kira ilişkisinden kaynaklanan ihtilaflara ilişkin düzenlemeler, Kanunun dördüncü bölümünde sıralanmıştır.Kiralanan yerin gayri musakkaf vasıfta olması halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299. maddesi ve devamı maddelerinde düzenlenen Genel hükümlere tabi yerlere ilişkin kira sözleşmesi hükümleri ,kiralanan yerin musakkaf vasıfta olması halinde ise aynı kanunun 339. ve devamı maddelerinde düzenlenen konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerine ilişkin kanun maddeleri uygulanacaktır.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 327. maddesinde yer alan düzenlemeye göre genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin başlangıcı ve süresi belli ise kira sözleşmesinde sürenin dolması ile kira sözleşmesi kendiliğinden sona erer.Kiraya veren sözleşmenin bitim tarihinden itibaren bir ay içinde dava açarak süre bitimi nedeniyle tahliye talep edebilir.Belirli süreli kira sözleşmelerinde belirlenen sürenin dolması halinde