muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2964, Karar No: 2019/706, Tarih: 14.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/2964 E.  ,  2019/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/07/2014 gününde verilen dilekçe ile evlilik birliği devam ederken üçüncü kişiyle birlikte olma iddiasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/03/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm,taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunamayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. Söz konusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun söz konusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3516, Karar No: 2019/1096, Tarih: 05.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2017/3516 E.  ,  2019/1096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında, mağdurlar ... ve ...'a yönelik mala zarar verme suçundan Gemerek Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 13/10/2010 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiğinden, anılan müştekilere yönelik mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılabileceğine dair tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

I-Sanık hakkında, katılanlar ... ve ...'ya yönelik mala zarar verme ile mağdurlar ... ve ...'a yönelik konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesi uyarınca tekerrür uygulamasına esas alınan Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/292 Esas ve 2010/220 Karar sayılı ilamında birden fazla mahkumiyet kararı bulunduğu anlaşılmakla, 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi gözetilip karar yerinde hangi hükümlülüğün tekerrüre esas alındığı gösterilmemiş ise de, adı geçen ilamda hırsızlık suçundan tayin edilen 2 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin hükümlülüğün tekerrür uygulamasına esas alınabileceği ve ayrıca Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibariyle infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında, mağdurlar ... ve ...'a yönelik hırsızlık; katılanlar ... ve ...'ya yönelik konut dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanık hakkında, mağdurlar ... ve ...'a yönelik hırsızlık; katılanlar ... ve ...'ya yönelik konut dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kolluk görevlilerince tanzim olunan 13.07.2010 tarihli kolluk tutanaklarına göre, sanık ...'ın vermiş olduğu ifadesinde, müştekiler ... ve ...'a ait bağ evinden çaldığı kilimin bulunduğu yeri söylemesi üzerine, kolluk görevlilerince sanığın belirttiği yerin Mehmet Kış'a ait ahır olduğunun tespit edildiği ve ahırın içerisinden mezkûr kilimin bulunarak müştekiye iadesinin sağlandığı olayda; müştekiler ... ve ...'a kısmi iadeye muvafakat gösterip göstermedikleri sorulup sonucuna göre, soruşturma aşamasında suça konu kilimin bulunduğu yeri söyleyip müştekilerin zararını kısmen gideren sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168/1-4. maddelerinin uygulanıp uygulanamayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Mağdurlar ... ve ...'ın aynı köyde fakat farklı yerlerde iki adet evlerinin bulunduğu, sanığın öncelikle 04.07.2010 günü, mağdurlara ait bağ evinin bahçesinde bulunan meyveleri yediği, daha sonra da 05.07.2010 günü saat 02.00 sıralarında, mağdurların ikamet ettikleri diğer konutlarından bir takım eşyayı çaldığı, bir müddet sonra sanığın tekrar mağdurlara ait bağ evine giderek burada bulunan çayı demleyerek içtiği, 07.07.2010 günü gündüz vakti bağ evinden 1 adet kilim ve 1 adet örtüyü çalıp Mehmet Kış'a ait ahırda kaldığı, aynı gün akşam vakti tekrar mağdurlara ait bağ evinin bahçesinden meyve yeyip yine bağ evinin içerisinde çay demleyerek içtiği olayda; sanığın mağdurlara ait olduğunu bildiği, aynı köyde fakat birbirinden bağımsız nitelikteki evlerden, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında, 04.07.2010 ile 07.07.2010 tarihleri arasında, farklı zaman dilimlerinde hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında mağdurlar ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

3-UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış saatlerini gösteren çizelgeye göre, suçun işlendiği yerde yaz saati uygulaması ile birlikte güneşin saat 20.08'de battığı, 5237 sayılı TCK'nun 6/1-e maddesi uyarınca saat 21.08'den sonraki zaman diliminin gece vakti olduğu; katılan ... ile ...'nın beyanlarına göre suçların 09.07.2010 günü saat 20.00 ile 23.00 aralığında işlendiği, sanığın ikrarına ve mahkemenin kabulüne göre ise, katılanlar ... ile ...'ya yönelik eylemlerin saat 21.00 sıralarında gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; sanığın katılanlara yönelik eylemlerini geceden sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu tartışılmadan gece işlediği kabul edilip sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayinleri,

4-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.03.2016 tarih, 2015-2-832 Esas ve 2016/102 Karar sayılı ilamı ile "Mağdur ve katılanın zararı soruşturma aşamasında giderildiğinden ceza adaletinin sağlanması, hak ve nesafet kuralları ve TCK'nun 168. maddesinde belirtilen indirim oranları gözetilerek mahkemece sanıkların cezasının ½ oranından daha fazla olmak koşuluyla indirilmesi gerekirken, ½ oranında indirim yapılması isabetsizdir" olarak kabul edilmesi; ayrıca 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesinin 1. fıkrasında etkin pişmanlık nedeniyle 2/3 oranına kadar indirim yapılacağının ifade edilmesi, aynı maddenin 2. fıkrasında ise indirim oranının ½ olarak öngörüldüğünün anlaşılması karşısında; sanık hakkında katılanlar ... ile ...'ya yönelik hırsızlık suçundan uygulama yapılırken ½ den daha fazla oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden 1/3 oranında indirim yapılması,

5-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesi uyarınca tekerrür uygulamasına esas alınan Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/292 Esas ve 2010/220 Karar sayılı ilamında birden fazla mahkumiyet kararı bulunmasına karşın 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi uyarınca karar yerinde hangi hükümlülüğün tekerrüre esas alındığı gösterilmemesi,

6-T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının gözetilmesine, 05.02.2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8034, Karar No: 2016/3861, Tarih: 31.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8034 E.  ,  2016/3861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılana ait parayı bankaya yatırmak üzere bankaya doğru yürümekte olan şikayetçi ...'i durdurarak şikayetçiye çalıştığı yeri ve nereye gittiğini sorup, şikayetçiden okulda çalıştığını ve okul müdürünün parasını bankaya yatırmak üzere gidiyorum şeklinde cevap alması üzerine katılana "bende seni bekliyordum, sen parayı bana ver, ödeme makbuzu olacaktı, sen git onun fotokopisini al gel" şeklinde hileli ve aldatıcı hareketlerde bulunup ve telefonla katılanla konuşuyor gibi yaparak şikayetçide güven telkin ettikten sonra şikayetçiden 620 TL'yi alan sanığın yüklenen suçtan mahkumiyeti yerine dosya içeriğine uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16675, Karar No: 2018/10888, Tarih: 08.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/16675 E.  ,  2018/10888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilen mahkumiyet hükmünü yasal süreden sonra 16.06.2014 tarihinde temyiz etttiği anlaşılmakta ise de; temyiz süresinin son gününün 17.06.2014 tarihli mazeret içerikli eski hale getirme dilekçesine eklenen rapor süresi içinde kaldığı, 5271 sayılı CMK.nun 41. maddesi uyarınca raporun bitiminden itibaren yedi günlük sürenin yeniden işleyeceği ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından mahkemeye sunulan rapora göre eski hale getirme isteminin yerinde ve temyiz isteminin de süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocukların hüküm tarihinde aynı yargı çevresi içerisinde bulunan Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda başka suçlardan tutuklu olduklarının UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; duruşmadan bağışık tutulmak istediklerine dair bir talepleri olmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 05/06/2014 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma haklarının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 08/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27405, Karar No: 2013/13367, Tarih: 13.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/27405 E.  ,  2013/13367 K.**

**"İçtihat Metni"**

2012/27405 2013/13367

MAHKEMESİ :Ankara 8. Aile Mahkemesi
Yargıtay — Esas No: 2014/35440, Karar No: 2015/12739, Tarih: 27.02.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/35440 E.  ,  2015/12739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, imar kirliliğine neden olma ve Kıyı Kanununa aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava açılmayan 2863 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hüküm kurul- ması mümkün bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan temsil- cisinin, suçların sabit olduğuna yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin (ONANMASINA) 27.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14252, Karar No: 2023/25160, Tarih: 05.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/14252 E.  ,  2023/25160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/269 E., 2022/271 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca da cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.07.2023 tarih ve 94660652-105-41-10100-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90224 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"...5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran,

Dosya kapsamına göre, Gebze 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/04/2022 tarihli ve 2021/269 esas, 2022/271 sayılı kararına konu imar kirliliğine neden olma suçuna ilişkin, daha önce Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma yapılarak 09/03/2021 tarihli ve 2021/5156 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığı kararı sonrası aynı eylem nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılması için 5271 sayılı Kanun'un 172/2. maddesi uyarınca yeterli ve yeni delil olması ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi gerektiği, dosya kapsamında sulh ceza hâkimliğince verilen bir kararın bulunmadığı, bu durumda sözü edilen suç nedeniyle soruşturmaya devam edilmek suretiyle iddianame düzenlenip dava açılamayacağı, sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığı halde sanığın mahkûmiyetine de karar verilemeyeceği gözetilmeden sanığın imar kirliliğine neden olma suçundan yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 160 ıncı maddesinin birinci fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." İkinci fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170 inci maddesinin ikinci fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." 172 nci maddesinin birinci fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinde; “(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, 5271 sayılı Kanun'un “Soruşturma” başlıklı ikinci kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

5271 sayılı Kanun’un 170 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikâyeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir.

5271 sayılı Kanun’un 170 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Cumhuriyet başsavcılığınca verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itiraz edilmesi halinde sulh ceza hakimliğince itirazın kabulüne veya reddine ya da soruşturmanın genişletilmesine ilişkin kararlar verilebileceği gözetildiğinde; kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın sulh ceza hakimliğince reddedilmesi durumunda aynı eylem nedeniyle Cumhuriyet başsavcılığınca kamu davasının açılması için 5271 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca yeterli ve yeni delil olması ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi gerekmekte ise de; sulh ceza hakimliğince verilen soruşturmanın genişletilmesi kararının itirazın reddi niteliğinde bir karar olmadığı, dolayısıyla yeni ve yeterli delil elde edilmesi halinde sulh ceza hakimliğinden yeni bir karar alınmaksızın Cumhuriyet başsavcılığınca iddianame düzenlenebileceği anlaşıldığından kanun yararına bozma talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,