muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/35714, Karar No: 2020/9136, Tarih: 24.09.2020

1-Sanıklar ... ile ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, alınan bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından; ... köyü eski muhtarı olan sanık ...'e köyün düğün salonu ve sosyal tesis yapımı için nakit bulma (borç para bulma), nakit ödeme (borç ödeme) ve buna benzer bütün işler için köy ihtiyar heyeti tarafından yetkilendirildiği, gelir gider defterindeki gider hanesindeki kayıtlardan kesin hesapların köy ihtiyar heyeti tarafından imzalanarak oy birliği ile kabul edildiği, her ne kadar muhtar olan sanık ...'e kanun hükmü gereği ihtiyar heyeti tarafından senet düzenleme konusunda yetki verilmemiş ise de; yapılan inşaatların bulunduğu ve bu nedenle köy için harcama yapıldığı noktasında ihtilaf bulunmadığı, ihtiyar heyetince de borç miktarının kabul edilerek onaylandığı, yine dosya arasında mevcut olan ve denetime elverişli kabul edilen bilirkişi raporlarında da senet bedellerinin köy tüzel kişiliği inşaatları için yapılan harcamalar karşılığı olduğunun anlaşılması karşısında, sanıkların dolandırıcılık kastı ile hareket ettiklerine dair mahkumiyetlerine yeterli derecede ve somut nitelikte her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiş olup, yukarıda belirtilen nedenlerle sanıklar hakkında tebliğnamede müsnet suçlardan mahkumiyet isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin, sanıklar müdafisinin ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Sanık ...'in hüküm tarihinden sonra 12/07/2015 tarihinde vefat ettiğinin UYAP'tan temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında; sanık ... hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin, sanıklar müdafisinin ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1587, Karar No: 2014/12115, Tarih: 02.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1587 E.  ,  2014/12115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Zile Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :25.06.2013

NUMARASI :Esas no:2011/281 Karar no:2013/199

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; tazminat ve nafaka miktarları, faiz, ziynet, ve çeyiz talebinin reddine ilişkin kısım ile davalı lehine verilen yargılama giderleri yönünden, davalı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, kadın yararına verilen tazminatlar, nafakalar ve çeyiz eşyalarının iadesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1 ve 2. maddesi gereğince takdir edilen tazminatlar, boşanma hükmünün kesinleşmesi ile muaccel hale gelir, davacı kadının talebi bulunduğu halde, boşanma kararının kesinleşme tarihinden itibaren faize hükmedilmemesi doğru görülmemiştir.

4-Davacının ziynet eşyası alacağı, davacının gösterdiği diğer delillerle kanıtlanamamıştır. Ancak, davacı delil listesinde açıkça "yemin" deliline de dayanmıştır. Davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmamıştır. Bu nedenle, mahkemece ziynet eşyası alacağı istemiyle ilgili olarak davacıya yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, teklif edildiği takdirde usulünce yemine ilişkin yargılama işlemlerinin yerine getirilmesi (HMK.md.227-238) gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2., 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer kısımlarının ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.06.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/5396, Karar No: 2017/387, Tarih: 17.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/5396 E.  ,  2017/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediğinden, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 17.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/982, Karar No: 2023/2183, Tarih: 15.02.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/982 E.  ,  2023/2183 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

SAYISI : 2022/169 E., 2022/327 K.

DAVA TARİHİ : 09.07.2018

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ücretinin muvafakati olmaksızın düşürüldüğünü ileri sürerek fark ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Vakıf cevap dilekçesinde; taraflar arasındaki sözleşme gereği davacının ücretinin Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fon Kurulu tarafından belirlendiğini, davacının ücretlerinin ve ikramiyelerinin Fon Kurulu kararları doğrultusunda eksiksiz olarak ödendiğini savunarak davanın reddi istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.05.2019 tarihli ve 2018/119 Esas, 2019/94

Karar sayılı kararıyla; 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca çalışma koşullarında esaslı değişikliğe ilişkin işçiye yazılı bildirimin şart olduğu, ücret değişikliği için işçinin yazılı muvafakatının aranacağı, somut olayda davacı işçinin daha düşük ücretle çalışmasına yazılı muvafakati bulunmadığından, davacının fark ücret ve fark ikramiye alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Vakıf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 16.11.2021 tarihli ve 2019/3012 Esas, 2021/3188 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Vakıf temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 16.11.2021 tarihli ve 2019/3012 Esas, 2021/3188 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Vakıf temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 09.03.2022 tarihli ve 2022/551 Esas, 2022/2992 Karar sayılı ilâmı ile; davacının ücret farkı alacağı bakımından arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan, son tutanak tarihi ile hesaplamalara esas alınan 09.07.2018 tarihi arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği, bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak bilirkişi raporundaki hesaplamaların dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Vakıf temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Vakıf; davacının ... sözleşmesinin 31.05.2012 tarihinde yenilendiğini, imzalanan sözleşme ile ücretlerin Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fon Kurulu tarafından belirleneceğinin kararlaştırıldığını, davacının bu belirlemeye itirazı olmadığını, davacının ücretinin de Fon Kurulunca çıkartılan 2012/1 sayılı Genelge gereği belirlendiğini, ücretinin düşürülmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesi talebiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, fark ücret alacağı bakımından arabuluculuk son tutanak tarihi ile dava tarihi arasında kalan dönem yönünden nasıl bir karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9669, Karar No: 2025/6201, Tarih: 14.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/9669 E.  ,  2025/6201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/352 E., 2024/89 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik itirazın Kocaeli 7. Ağır Ceza Mahkemesince incelenerek 02.05.2024 tarihli ve 2024/185 D.İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği ve bahse konu karara itiraz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleştiği belirlenerek suça sürüklenen çocuk ... hakkında sadece hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde;

1. Hüküm tarihinde Gümüşhacıköy Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ...'e, duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 07.03.2024 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2. Dosya içerisinde yer alan, Kocaeli Çocuk Mahkemesinin 2015/304 Esas sayılı dosyasında düzenlenen 22.05.2015 tarihli sosyal inceleme raporunda "...suça sürüklenen çocuğun suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin tam olup olmadığını değerlendirmek amacı ile ayrıntılı rapor alınması..." şeklinde ifadelerin yer aldığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, başkaca yönleri incelenmeyen hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13595, Karar No: 2013/3047, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13595 E.  ,  2013/3047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez) suçlarından sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.10.2011 gün ve 2009/318 Esas, 2011/245 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Hükmedilen ceza miktarları nazara alınarak sanık ... müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi gereğince REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verilmekle gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7. maddesinin ihtisas kurullarında görev alacak uzmanların kimlerden oluşacağını düzenlediği, buna göre Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun bir başkan, iki adli tıp uzmanı olmak üzere ayrıca çeşitli dallarda yedi ayrı uzmandan oluşacağının belirlendiği, ihtisas kurulunun çalışma esaslarının ise aynı Kanunun 23. maddesinde düzenlendiği, ihtisas kurullarının başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanmasının yeterli olup, 27.04.2011 tarihli 6. İhtisas Kurulu raporunu düzenleyenler arasında işin uzmanı çocuk ve ergen psikiyatri uzmanı ile bir Adli Tıp uzmanının da bulunduğu, heyetin oluşumunun Kanuna uygun olduğu ve raporun düzenlenmesi sırasında heyette iki adli tıp uzmanının bulunmasının zorunlu olmadığı anlaşıldığından, bu hususlara ilişkin tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncelere katılınmamıştır.

Sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikat yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure ile ilgili olarak İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 27.04.2011 günlü, 1704 sayılı raporda mağdurenin 30.08.2008 ve 15.06.2009 tarihlerinde mağduru bulunduğu nitelikli cinsel istismar olayı nedeniyle depresyon ve travma sonrası stres bozukluğu gelişmesi nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği, ancak raporda mağdurenin iki ayrı tarihte meydana gelen olaylardan hangisine bağlı olarak ruh sağlığının bozulduğu veya her iki olay sebebiyle ruh sağlığının ayrı ayrı bozulup bozulmadığı hususlarında bir açıklık bulunmadığından, dava dosyasının ve gerek görülürse mağdurenin İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna gönderilerek 30.08.2008 ve 15.06.2009 tarihlerinde gerçekleşen suçlardan hangisinden dolayı ruh sağlığının bozulduğu, mağduru bulunduğu her iki suç nedeniyle ayrı ayrı ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususlarında açıklayıcı rapor aldırıldıktan sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken mevcut raporla yetinilmek suretiyle eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

15.06.2009 tarihinde meydana gelen ikinci eylemde 16 yaşı içerisinde bulunan mağdureye karşı işlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunda kullanılan tehditin suçun kanuni unsuru olduğu gözetilmeksizin her iki sanık hakkında TCK.nın 103/2. maddesi gereğince tayin edilen temel ceza üzerinden koşulları oluşmadığı halde aynı Kanunun 103/4. maddesi ile artırım yapılması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5184, Karar No: 2012/4965, Tarih: 09.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5184 E.  ,  2012/4965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Düşme

2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak suretiyle kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verilmiş olması nedeniyle suç tarihi, 5422 sayılı kurumlar vergisi kanunun 22 ve 29. maddeleri gereğince 01.05.2004 olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.05.2004 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, yazılı şekilde kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu nednele yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.05.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.