muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1306, Karar No: 2018/4719, Tarih: 09.04.2018

Dava münhasıran velayet hakkına sahip davacı annenin ortak çocuğun soyadının kendi soyadı ile değiştirilmesine yöneliktir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; ortak çocuk Asır Efe'nin tarafların evlilik tarihinden önce 17.03.2011 tarihinde doğduğu, 18.03.2011 tarihinde davalı baba tarafından tanınarak baba ile soybağının kurulduğu, tarafların 22.08.2011 tarihinde evlendikleri ve 27.02.2015 tarihinde kesinleşen kararla boşandıkları, boşanma kararı ile birlikte ortak çocuk Asır Efe'nin velayetinin davacı anneye bırakıldığı, davacı annenin halen velayet hak ve sorumluluğuna sahip olduğu anlaşılmaktadır.

Çocuk ile ana arasında soybağı doğumla kurulur. Çocuk ile baba arasında soybağı, ana ile evlilik, tanıma veya hâkim hükmüyle kurulur. Soybağı ayrıca evlât edinme yoluyla da kurulur (TMK m. 282). Evlilik dışında doğan çocuk, ana ve babasının birbiriyle evlenmesi hâlinde kendiliğinden evlilik içinde doğan çocuklara ilişkin hükümlere tâbi olur (TMK m. 292). Çocuk, ana ve baba evli ise ailenin soyadını taşır. Ancak, ana önceki evliliğinden dolayı çifte soyadı taşıyorsa çocuk onun bekârlık soyadını taşır (TMK m. 321).

Adın değiştirilmesi, ancak haklı sebeplere dayanılarak hâkimden istenebilir. Adın değiştirildiği nüfus siciline kayıt ve ilân olunur. Ad değişmekle kişisel durum değişmez. Adın değiştirilmesinden zarar gören kimse, bunu öğrendiği günden başlayarak bir yıl içinde değiştirme kararının kaldırılmasını dava edebilir (TMK m.27). Soyadı, bireyin yaşamıyla özdeşleşen ve kişiliğinin ayrılmaz bir unsuru hâline gelen, birey olarak kimliğin belirlenmesinde en önemli unsurlardan biri ve vazgeçilmez, devredilmez, kişiye sıkı surette bağlı bir kişilik hakkıdır.

Velayet; ana veya babanın, ergin olmayan çocuklarının veya kısıtlanmış ergin çocuklarının kişi varlığına, malvarlığına ve bu iki husus hakkında onları temsiline ilişkin sahip oldukları hakların ve yükümlülüklerin bütününe denir (Akıntürk, Turgut: Türk Medeni Kanunu C.2, Aile Hukuku, İstanbul 2002, s. 400). Velayet, çocuk ergin oluncaya kadar onunla ilgili alınması zorunlu kararları alma hususunda veliye sorumluluk yükler ve onları yetkili kılar. Bu bakımdan modern hukukta velayet, bir hak olduğu kadar aslında çocuğun üstün yararının sağlanması bakımından yetki ve sorumluluk da içerdiğinden, hak ve yükümlülüklerin toplamı olarak kabul edilmektedir. Velayetin nihai amacı, henüz erginliğe ulaşmamış küçüğün, ileride bir yetişkin olarak gelecekteki hayata hazırlanmasını sağlamaktır (AKYÜZ,Emine Çocuk Hukuku Çocuk Haklarının Korunması,2012 s.220). 4721 sayılı Kanun’un velayet hakkına ilişkin 335. maddesinde, ergin olmayan çocuğun, ana ve babasının velayeti altında olduğu, yasal sebep olmadıkça velayetin ana ve babadan alınamayacağı belirtilmek suretiyle evlilik ilişkisi süresince velayet hakkının ve bu kapsamdaki yetkilerin ortak kullanımına işaret edilmiş; 336. maddesinde evlilik devam ettiği sürece ana ve babanın velayeti birlikte kullanacağı, ortak hayata son verilmesi veya ayrılık hâlinde hâkimin velayeti eşlerden birine verebileceği, ana ve babadan birinin ölümü hâlinde velayetin sağ kalana, boşanmada ise çocuk kendisine bırakılan tarafa ait olduğu hüküm altına alınmış, velayet hakkı ve içerdiği yetkilerin kullanımı noktasında da eşlerin eşitliği prensibi yansıtılmaya çalışılmıştır.

Evliliğin feshi veya boşanma hallerinde, velayet hakkı kapsamındaki yetkiler dâhilinde olan çocuğun soyadının belirlenmesi hususunun düzenlendiği 21.6.1934 tarihli ve 2525 sayılı Soyadı Kanunu'nun 4. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "Evliliğin feshi veya boşanma hallerinde çocuk anasına tevdi edilmiş olsa bile babasının seçtiği veya seçeceği adı alır." şeklindeki düzenleme Anayasa Mahkemesinin 8.12.2011 tarihli ve E.2010/119, K.2011/165 sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal kararı gerekçesinde, kadın ve erkeğin evlilik süresince ve evliliğin sona ermesinde eşit hak ve sorumluluklara sahip olmaları gereğine yer veren uluslararası sözleşme hükümlerine de atıf yapılmak ve eşlerin, evliliğin devamı boyunca ve boşanmada sahip oldukları hak ve yükümlülükler bakımından aynı hukuksal konumda oldukları, erkeğe velayet hakkı kapsamında tanınan çocuğun soyadını seçme hakkının kadına tanınmamasının, velayet hakkının kullanılması bakımından cinsiyete göre ayırım yapılması sonucunu doğuracağı belirtilmek suretiyle itiraz konusu kuralın, Anayasa’nın 10. ve 41. maddelerine aykırı görülmesi nedeniyle iptaline karar verildiği belirtilmiştir.

Anayasa Mahkemesi’nin 25.06.2015 ve 2013/3434 numaralı, 11.11.2015 tarih ve 2013/9880 numaralı, 20.07.2017 tarih ve 2014/1826 numaralı bireysel başvuru kararlarında ise; velayet hakkı tevdi edilen çocuğun soyadının kendi soyadı ile değiştirilmesi yönündeki talebin, velayet hakkı ve bu kapsamdaki yetkilerin kullanımı ile ilgili olması sebebiyle Anayasa'nın 20. maddesi kapsamında ele alınması gereken bir hukuki değer olduğunu, koruma, bakım ve gözetim hakkı veya benzer terimlerle ifade edilen velayet hakkı kapsamında, çocuğun soyadını belirleme hakkının da yer aldığını, eşlerin evliliğin devamı boyunca ve boşanmada sahip oldukları hak ve yükümlülükler bakımından aynı hukuksal konumda olduğunu, erkeğe velayet hakkı kapsamında tanınan çocuğun soyadını belirleme hakkının kadına tanınmamasının, velayet hakkının kullanılması bakımından cinsiyete dayalı farklı bir muamele teşkil ettiğini, çocuğun bir aileye mensubiyetinin belirlenmesi amacıyla bir soyadı taşıması ile nüfus kütüklerindeki kayıtların güvenilirliği ve istikrarının sağlanmasında, çocuğun ve kamunun açık bir menfaati bulunmakla birlikte, annenin soyadının çocuğa verilmesinin söz konusu menfaatlerin tesisine olumsuz etkilerinin kesin olarak saptanması gerektiğini ve başvurulara konu yargısal uygulamaların ölçülü olduğunun kabul edilemeyeceğini belirterek, eldeki somut olaya benzer nitelikteki başvurulara konu yargısal kararlarda Anayasa’nın 20. maddesi ile birlikte değerlendirilen Anayasa'nın 10. maddesinde güvence altına alınan ayrımcılık yasağının ihlal edildiğine karar verilmiş, aynı kararlarında ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın ilgili mahkemesine gönderilmesini de kararlaştırmıştır.

Anayasa Mahkemesinin bireysel başvuru sonucunda verdiği ihlal kararları, soyut ve somut norm denetiminden farklı olarak, sadece başvuruda bulunan kişi ve başvuruya konu idari işlem ya da karar açısından geçerli ve bağlayıcıdır. Anayasa Mahkemesinin saptadığı hak ihlalinin, mahkeme kararından kaynaklandığını belirleyen ve Kuruluş Kanununun 50. maddesinin (2.) fıkrasında dayanarak aldığı "ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapılmasına” ilişkin kararı karşısında, ilk derece mahkemelerinin başvuru konusu somut olay ve kişi bakımından artık başka türlü karar vermesine olanak yoktur. Ne var ki, yukarıda açıklanan velayet hakkına sahip annenin ortak çocuğun soyadının kendi soyadı ile değiştirilmesine yönelik açılan başkaca davalarda yapılan benzer yargısal kararların, bireysel başvuru konusu yapılması Halinde Yüksek Mahkemece, bundan sonra da hak ihlalinin tespit edileceği ve ihlalin sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yolunun açılacağı da muhakkak gözükmektedir. Anayasanın ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Türkiye’nin taraf olduğu eki protokollerin ortak koruma alanında bulunan "temel hak ve özgürlüklerin ihlal edildiği iddialarının" öncelikle genel yargı mercilerinde olağan kanun yollarında çözüme kavuşturulması asıldır.

Anayasa Mahkemesi'nin bu kararları kapsamında; “Çocuğun Üstün Yararı” ilkesinin de irdelenmesi gerekmektedir. Bu ilkenin en genel anlamdaki tanımı, çocuğun yararlarının her zaman ve her koşulda öncelikle korunması olup, çocuk hukukunda karşılaşılan tüm sorunlarda, görevli ve yetkililere yol gösteren, çocuk yararına çözümün tercih edilmesini emreden, zayıfı, güçlüye karşı koruyan en üst ilkedir (AKYÜZ,Emine Çocuk Hukuku Çocuk Haklarının Korunması, 2012 s. 10). Çocuğun üstün yararı, çocuğu ilgilendiren her işte göz önüne alınması zorunlu olan ve belirli bir somut olayda çocuk için en iyisinin ne olduğunu belirlemede dikkate alınan bir ölçüt, bir kılavuzdur. Çocuğun üstün yararı çocuğun haklarını garanti altına alan bir işlev de üstlenmektedir (YÜCEL,Özge Ufuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt 1 Sayı 2, Aralık 2013, s. 117-137). Esasın da çocuğun üstün yararına gereken önemin verilmesi, yalnızca çocuğun ya da ana babanın değil, toplumun da menfaatinedir. Çünkü çocuğun sosyal, kültürel, fiziksel ve psikolojik yönden olumlu gelişimi, ilerde toplumda zararlı davranışlarının ortaya çıkmasını da engelleyecektir (BAKTIR, Çetiner Selma, Velayet Hukuku, Ankara 2000 s.33).

Somut olayda, velayet hakkına sahip davacı anne, soyadlarının farklı olmasından çocuğun rahatsız olduğunu ve anne ile aynı soyadını taşımak istediğini ileri sürmüş olup, davacı tanıkları da davalı babanın çocuğuna ilgisiz olduğunu, yaklaşık üç yıldır babanın çocuğunu görmeye gelmediğini, çocuğun birlikte yaşadığı anne ile aynı soyadını taşımamaktan rahatsız olduğunu, anne ile aynı soyadını taşımak isteğini sürekli dile getirdiğini, kendisini tanıtırken soyadını annenin soyadı olan "Karakol" olarak ifade ettiğini beyan etmişlerdir. Çocuğun soyadının annenin soyadı ile değiştirilmesi halinde çocuğun üstün yararı bakımından ruhsal gelişiminin olumsuz etkileneceği ileri sürülmediği gibi, az önce açıklanan tanık beyanlarından çocuğun soyadının annenin soyadı olarak değiştirilmesinin çocuğun üstün yararına olabileceği anlaşılmaktadır.

Tüm bu açıklamalar ışığında; velayet hakkı tevdi edilen annenin çocuğun soyadının kendi soyadı ile değiştirilmesi yönündeki talebinin velayet hakkı kapsamındaki yetkilerin kullanımı ile ilgili olduğu, velayet hakkı kapsamında çocuğun soyadını belirleme hakkının da yer aldığı, aynı hukuksal konumda olan erkeğe velayet hakkı kapsamında tanınan çocuğun soyadını belirleme hakkının kadına tanınmamasının velayet hakkının kullanılması bakımından cinsiyete dayalı farklı bir muamele teşkil edeceği, evlilik birliği içinde doğan çocuğun taşıdığı ailenin soyadını, evlilik birliğinin sona ermesi ile kendisine velayet hakkı tevdi edilen annenin kendi soyadı ile değiştirmesini engelleyici yasal bir düzenlemenin bulunmadığı, somut olayda söz konusu değişikliğin çocuğun üstün yararına da aykırı bulunmadığı ve çocuğun soyadı değişmekle kişisel durumunun değişmeyeceği (TMK m. 27) dikkate alındığında, Anayasa Mahkemesinin benzer olaylarda verdiği hak ihlaline ilişkin kararları da gözetilerek, davanın kabulüne karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 14.11.2017 tarihli kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi olan İzmir 8. Aile Mahkemesinin 18.07.2017 tarih 2017/11 esas, 2017/523 karar sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın adı geçen ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin de adı geçen bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 09.04.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/3857, Karar No: 2022/4297, Tarih: 21.09.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/3857 E.  ,  2022/4297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davacı kurumun yaptığı Tıbbi Görüntüleme Hizmeti alımı ihalesinde dava dışı şirket tarafından sunulan ve davalı bankadan verilen kesin teminat mektubunun gereklerini davalı bankanın yerine getirmediğini, nakden ve tamamen ödemesi gereken 248.500,00 TL'den sadece 22.315,46 TL tutarında ödeme yaptığını ileri sürerek 227.184,54 TL'lik kurum alacağının, teminat mektubunun nakde çevrilmesi talep edilen 23/01/2017 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; teminat mektubuna konu sözleşmeyle yüklenilen tüm edimlerin yerine getirilmesi nedeniyle teminat mektubunun 227.184,54 TL'lik kısmının kendiliğinden hükümsüz olduğunu, işin kesin kabulünün onaylandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı ile dava dışı şirket arasında yapılan sözleşmenin 14/06/2016 tarihinde sona erdiği, sözleşme süresi bitmesine rağmen yüklenicinin SGK'dan ilişiksizlik belgelerini sunmadığı, yüklenicinin SGK'ya olan 22.315,46 TL prim borcunun teminat mektubundan kesilerek banka tarafından ödendiği, teminat mektubunun süreli teminat mektubu olduğu, 31/01/2017 tarihi itibariyle teminat mektubu kapsamında kalan yüklenicinin borçlarının belirlenmesi gerektiği, bu konuda SGK'ya yazılar yazıldığı, bu tarih itibariyle yüklenicinin borcunun ödendiği, dava dışı yüklenicinin davacı ile yaptığı sözleşmedeki işi eksiksiz yerine getirdiği, davalı banka tarafından da SGK borcunu teminat süresi dahilinde teminat yükümlülüğüne uygun olarak ödenmesi sonucunda davalı bankanın o tarih itibariyle bakiye bedeli nakde çevirme yükümlülüğünün bulunmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesince; kararın usul ve yasaya uygun olduğunun gerekçesiyle davacının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Teminat mektupları; bankaların yurt içinde ya da yurt dışında bulunan müşterileri lehine bir malın teslimi, bir işin yapılması veya bir borcun ödenmesi gibi konularda muhatap kuruluşlara veya kişilere hitaben verdikleri garanti sözleşmesi niteliğindeki belgelerdir. (Yargıtay 13.12.1967 T., E. 1966/16, K.1967/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Teminat mektupları; bankaların yurt içinde ya da yurt dışında bulunan müşterileri lehine bir malın teslimi, bir işin yapılması veya bir borcun ödenmesi gibi konularda muhatap kuruluşlara veya kişilere hitaben verdikleri garanti sözleşmesi niteliğindeki belgelerdir. (Yargıtay 13.12.1967 T., E. 1966/16, K.1967/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Banka teminat mektubu, davacı kurumun dava dışı şirket ile imzaladığı hizmet sözleşmesinin teminatıdır. Davalı banka, teminat mektubunun iadesinde sözleşme ilişkisine göre para ödenip ödenmeyeceği ile ilgili esas ilişkiye girerek ödeme yapmaktan kaçınamaz. Teminat mektubu lehdarının talebi halinde banka tarafından herhangi bir şart ileri sürmeden ödenmesi gerekir. Somut olayda süreli olan teminat mektubunun süresi dolmadan tazmini talep edilmesine rağmen davalı banka tarafından talebe olumsuz cevap verildiği ve 31.01.2017 tarihinde süresi dolarak hükümsüz kalan teminat mektubunun teminatı olduğu sözleşmeden kaynaklanan davacı zararının davalı banka tarafından tazmin edilmesi gerekir. Bu durumda mahkemece davacının iddia ettiği işçi alacaklarından kaynaklı zararı araştırılıp teminat mektubunun miktarı da göz önüne alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin 26.02.2021 tarih ve 2018/2867 Esas 2021/396 Karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1004, Karar No: 2023/1280, Tarih: 15.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1004 E.  ,  2023/1280 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2247 E., 2022/1045 K.

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Ret, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tebliğname tebliğinin usulüne göre yapıldığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 11.05.2022 tarihli ve Esas No: 2022/7153, sayılı iddianamesi ile, şüphelilerin olay tarihinde saat 07.30 sıralarında şikayetçinin ikametine girerek ikamet içerisinden cep telefonları, ziynet eşyaları, pasaport ve kimlik bilgilerini çaldıkları iddiasıyla hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2.h.2, 116/1, 119/1-c, 53/1 , 58, 63, 37. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Sanık hakkında Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2022 tarihli ve 2022/854 Esas, 2022/1221 Karar sayılı kararı ile, hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 53, 58/6,7. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezasına, hak yoksunluklarına, cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1, 119/1-c, 53, 58/6,7. maddeleri gereğince 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 04.10.2022 tarihli ve 2022/2247 Esas, 2022/1045 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, süresi içerisinde verdiği 18.10.2022 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, temyiz dışı sanık ... ve yanında bulunan bir şahsın kendisinden cep telefonunu isteyerek aldıklarını, telefonu geri almak amacıyla olay yerinde bulunduğunu, suçu işlemediğini ileri sürmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, süresi içerisinde verdiği 18.10.2022 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, temyiz dışı sanık ... ve yanında bulunan bir şahsın kendisinden cep telefonunu isteyerek aldıklarını, telefonu geri almak amacıyla olay yerinde bulunduğunu, suçu işlemediğini ileri sürmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın olay günü saat 08.30 sıralarında uyandığında ikametinin kapısının açık olduğunu ve odaları kontrol ettiğinde 4 adet cep telefonu, içerisinde 8.000,00 TL para, 12 gram altın bilezik, 1 çift 7 gram ağırlığında küpe, 3 adet gümüş yüzük, kendi, eşi ve çocukları adına düzenlenmiş geçici koruma kimlik belgeleri, Suriye kimlik kartları ve Suriye pasaportlarının bulunduğu siyah çantanın çalınmış olduğunu fark ederek şikayetçi olduğu, katılanın ikamet ettiği apartmanın karşısında bulunan Yıldız Apartmanı'na ait güvenlik kamerasının kayıtları incelendiğinde güncel saate göre 07.40 sıralarında sanığın temyiz dışı sanık ... ile birlikte katılanın ikamet ettiği apartmana birlikte girdikleri ve yaklaşık 10 dakika sonra apartmandan birinin elinde katılana ait olan siyah çanta ile birlikte dışarıya çıktıkları tespit edilmiş, sanıkların alınan savunmalarında görüntülerdeki kişilerin kendileri olduğunu beyan ettikleri, sanığın müdafii eşliğinde alınan kolluk ifadesinde "...'den alacağının olduğunu ve ... Mahallesi 98. Sokak No:6 sayılı adresin damına çıktıkları, ...'in kendisine bekle dediğini, 10 dakika sonra ...'in elinde çanta olduğunu, hırsızlık yaptığını anladığını ve alacağını ...'den aldığını, daha sonra ...'in Samsung marka cep telefonunu pasajda satayım dediğini ve ...'i beklediğini ve gelmeyince de kendisinin gittiğini" beyan ettiği, sanığın Mahkemede alınan savunmasında "Annesinin hasta olduğunu, telefonunu ...'ın aldığını ve ...'ı bulmaya çalıştığını, bu yüzden ...'ı tanıyan ... ile buluştuklarını, ...'in kendisini birçok binaya götürdüğünü, en son bir binaya gittiklerini, ...'in yukarı çıktığını, kendisinin ise girişte beklediğini, sonra ...'in elinde lacivert bir çanta ile geldiğini, daha sonra pasaja gittiklerini ve pasajda çantayı birine teslim ettiklerini ve ...'in kendisine ait olmayan bir telefonu satmak istediğini söyleyerek kendisini oyaladığını" söylediği, sanığın her iki savunması mukayese edildiğinde savunmalarının çelişkili ve suçtan kurtulmaya dönük olduğu anlaşıldığından hırsızlık ve birden fazla kişi ile konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ayrı ayrı cezalandırılması yoluna gidilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçuna İlişkin Temyiz İstemi Yönünden