muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3213, Karar No: 2013/1670, Tarih: 21.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3213 E.  ,  2013/1670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızası ile cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 04.10.2010 gün ve 2005/911 Esas, 2010/892 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ...'ın zorunlu vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

11.06.2010 günlü dilekçe ile sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan eden mağdure ...'ın bu tarih itibarıyla 24 yaş içinde olması nedeniyle katılma hükümsüz kaldığından, katılana atanan zorunlu vekilinin temyiz talebinin CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 21.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3515, Karar No: 2015/1903, Tarih: 13.04.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/3515 E.  ,  2015/1903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan gecikme cezasının tahsiline karar verilmesi istemiyle açılmış, davalı, yer tesliminde gecikme olması ve keşif artışı nedeniyle süresinde işin tamamlandığını belirterek, davanın reddini savunmuş, mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar, davacı ve davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 02.01.2012 tarihli sözleşmeyle, davacının yükümlülüğünde olan konut inşaatlarının K-1 bloktaki imalâtların 5.1. madde de gösterilen kapsam ve fiyatlarla yapımı kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 3. maddesine göre işin süresi 25.01.2002 tarihinde yer teslimiyle başlayacak ve 60 takvim gününde tamamlanacak, aksi durumda 4. maddesince, sözleşme bedelinin binde beşi tutarında gecikme cezası ödenecektir. Eldeki davada sürede işin tamamlanamadığı iddiasıyla 46 günlük gecikme cezası istenmektedir. Davalı, keşif bedelinin %50 arttığını, yer tesliminde de davacının geciktiğini, bu hususlarında gözetilmesi gerektiğini savunmaktadır. Davacı, 14.02.2012 tarihli yazısıyla davalıdan işe başlamasını istemiş, davalı hava şartlarının imalâta uygun koşullara geldiğinde başlayacağını bildirmiş, davacının 22.02.2012 tarihli ihtarı üzerine verdiği 28.02.2012 tarihli cevabi yazısında da aynı biçimde hava koşullarını ileri sürmüş, 05.03.2012 tarihli tutanakla yer teslimi yapılmış, taraflarca imzalanmıştır. Bilirkişilerden alınan asıl ve ek raporda, davacının yer teslim tutanağını imzalamakla gecikerek de olsa işe başlanmasını zımnen kabul ettiği görüşüyle yer teslimindeki gecikmenin kusuru tartışılmamış, davalının keşif artışına yönelik itirazı da taraflarca kesin hesap çıkarılmadığı gerekçesiyle inceleme dışı bırakılmıştır. Bu haliyle bilirkişi raporunun yeterli incelemeyi içerdiği ve hüküm kurmaya elverişli olduğundan sözedilemez.

O halde mahkemece yapılması gereken iş; 6100 sayılı HMK'nın 281. maddesi hükmünce yeniden atanacak inşaat mühendisi bilirkişiye dosyayı inceletmek, sözleşmede 25.01.2012 tarihinde yer teslimi yapılmasının taraflarca kararlaştırılmasına karşın davacının işe başlaması konusundaki uyarılarına davalının kış koşullarını ileri sürmesinin yerinde olup olmadığı, buna göre işe başlanmasındaki gecikmeyle, keşif artışı savunması da incelenerek varsa keşif artışının süreye etkisi, verilecekse ilave sürenin belirlenerek iş süresine eklendikten sonra işin yapım süresi ve varsa gecikme cezasının tutarı hesaplatmak, sonucuna uygun hüküm kurmaktan ibarettir. Bu hususlar üzerinde durulmadan yetersiz bilirkişi raporuyla hükme varılması usul ve yasaya aykırı olmuş, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/29241, Karar No: 2011/10188, Tarih: 24.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/29241 E.  ,  2011/10188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ulus İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

228 ada 1 no'lu parselin 01.08.2003 yılında yapılan kıymet takdir raporunda bilirkişiler 2003 yılı değerleri üzerinden taşınmazın arz ve üzerindeki ağaçlarla birlikte değeri 338.741.950.000 TL olarak tespit edilmiştir. Yine 228 ada 1 parsel üzerindeki binaların toplam değeri 2003 yılı fiyatlarına göre 304.390.000.000 TL olarak hesaplanmıştır.

2005 yılında yapılan kıymet takdirinde ise 2005 yılı fiyatleri üzerinden 228 ada 1 parselin arsa ve üzerindeki ağaçların toplam değerinin 451.402,60 YTL olarak tespit edilmiş ve yine 2005 yılında 1 no'lu parsel üzerindeki taşınmazların değeri ise 437.182,75 YTL olarak tespit edilmiştir.

Alacaklı banka tarafından alınan bu rapora itiraz sonucu Ulus İcra Mahkemesi'nin 16.11.2007 tarih ve 2006/16 Esas ve 2007/23 Karar sayılı kararına esas alınan 04.06.2007 ve 05.06.2007 tarihli bilirkişi raporları esas alınarak kıymet takdirine itiraz kabul olunmuştur. İtiraz sonucu satışa esas alınan 2007 tarihli bu kıymet takdir raporlarında da, 2005 yılı piyasa rayiç bedelleri esas alınarak değer tespiti yapılmıştır.

İhale 15.05.2009 tarihinde sonuçlandığı halde taşınmazın 2003 yılındaki arz ve üzerindeki ağaçlar ve binalara yönelik kıymet takdir raporları sonucunda tespit edilen değerler daha yüksek olduğu halde 2009 yılında yapılan ihalede 2005 yılındaki piyasa rayiç değerleri esas alınarak düzenlenen rapor esas alınarak ihalenin sonuçlandırılması borçlunun menfaatini haleldar etmiştir.

Ayrıca ihalenin feshine yönelik şikayette alacaklı banka hasım gösterilmeyerek taraf teşkilinin sağlanmaması da yerinde değildir. Bu durumda mahkemece ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13327, Karar No: 2021/11779, Tarih: 16.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/13327 E.  ,  2021/11779 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin süresindeki isteği nedeniyle bu sanıklar yönünden duruşmalı, sanık ... müdafiinin ise usulüne uygun tebligata rağmen duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından bu sanık yönünden duruşmasız olarak yapılmıştır.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ve 7242 sayılı Yasa ile yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile sanıklar ..., ..., ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

16.11.2021 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcıs ...'ın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ... ve ... müdafi Avukat ...'in yokluğunda, 18.11.2021 tarihinde, açık olarak okundu.
Yargıtay — Esas No: 2022/16151, Karar No: 2024/925, Tarih: 06.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/16151 E.  ,  2024/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 21.10.2016

SAYISI : 2013/1752 E., 2014/1772 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, hak yoksunlukları, kaçak sigaraların zoralımı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2016 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun)

muhalefet suçundan 3 yıl hapis ve ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, belirli hakları kullanmakta yoksun bırakılmasına, suça konu kaçak sigaraların zoralımına karar verilmiştir.

2. Anılan kararın temyiz edilmemesi nedeniyle 26.01.2015 tarihinde mahkemece kesinleştirildiği 11.10.2016 tarihinde yasal temyiz süresinden sonra temyiz talebinde bulunması üzerine sanık tarafından İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2016 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz talebinin süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

3. Temyiz talebinin reddine dair ek kararın sanık tarafından temyizi üzerine dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7242 sayılı Kanun'un 61 ve 62 nci maddeleriyle değişik 5607 sayılı Kanunu'nun 3 ve 5 inci maddelerinde yapılan değişikliklerin, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuş sanığın lehine olabileceğinden, 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenleme gereği mahkemesine iade edilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından dosyanın iade edilmesi üzerine İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2022 tarihli ve 2020/2330 Esas, 2022/218 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yapılan uyarlama yargılaması neticesinde sanığın 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 1 yıl hapis cezası ve 40,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, belirli hakları kullanmakta yoksun bırakılmasına, suça konu kaçak sigaraların müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından dosyanın iade edilmesi üzerine İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2022 tarihli ve 2020/2330 Esas, 2022/218 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yapılan uyarlama yargılaması neticesinde sanığın 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 1 yıl hapis cezası ve 40,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, belirli hakları kullanmakta yoksun bırakılmasına, suça konu kaçak sigaraların müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'un temyiz istemi; gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmediğine, dosyanın incelenmek üzere Yargıtay'a gönderilmesi gerektiğine, kendisine ek savunma hakkı tanınmadan tekerrür hükümlerinin uygulandığına, bu nedenle usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmeden 26.01.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği, hükmün sanık tarafından süresi geçtikten sonra temyiz edilmesi üzerine, İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemenin 21.10.2016 tarihili ve 2013/1752 Esas 2014/1772 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, sanığın, temyiz talebinin reddine dair 21.10.2016 tarihli ek kararı 27.10.2016 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği, bu temyiz üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tebliğnâme düzenlenerek dosyanın temyizen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi gerektiği halde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere mahalline iade edildiği ve Mahkemece 01.02.2022 tarihli hükmün kurulduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanığın 11.10.2016 tarihli ek karara yönelik temyiz incelemesi için dosyanın dairemize gönderilmesi yerine mahalline iadesi sonrası verilen 01.02.2022 tarihli hükmün uyarlama yargılaması niteliğinde oludğu ve bu karar da itiraz merciince incelenip, 19.04.2022 tarihinde kesinleştiği, sanığın 11.10.2016 tarihli ek karara yönelik 27.10.2016 tarihli temyiz talebinin incelenmesi gerektiği tespit edilmekle,

Sanığın yokluğunda 18.12.2014 tarihinde verilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 11.10.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen;

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2016 tarihli ve 2013/1752 Esas, 2014/1772 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11791, Karar No: 2021/14260, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11791 E.  ,  2021/14260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 05/03/2020 tarihli ve 2019/678 esas, 2020/180 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/03/2021 gün ve 1276-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31/03/2021 gün ve 2021/35880 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında hakkında Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 18/04/2017 tarihli ve 2016/11 esas, 2017/215 sayılı kararı ile mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan karara karşı yapılan itirazın işyeri dokunulmazlığı suçu yönünden reddine, mala zarar verme suçu yönünden ise kabulüne karar verilmesini müteakip, yapılan yargılama neticesinde Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 16/11/2017 tarihli ve 2017/428 esas, 2017/782 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan mahkumiyetine karar verilerek söz konusu kararın kesinleşmesini takiben, işyeri dokunulmazlığı ihlal etme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ait denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlendiğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine, Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sadece işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca mala verme suçu yönünden de hükmün açıklanmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 18/04/2017 tarihli ve 2016/11 esas, 2017/215 sayılı kararı ile mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan karara karşı yapılan itirazın iş yeri dokunulmazlığı suçu yönünden reddine, mala zarar verme suçu yönünden ise kabulüne karar verilmesini müteakip, yapılan yargılama neticesinde Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 16/11/2017 tarihli ve 2017/428 esas, 2017/782 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan mahkumiyetine karar verilerek söz konusu kararın kesinleşmesini takiben, iş yeri dokunulmazlığın ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ait denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlendiğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine, Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sadece iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca mala zarar verme suçu yönünden de hükmün açıklanmasına karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (KONYA) 2. Çocuk Mahkemesinden verilen 05.03.2020 tarihli ve 2019/678 E., 2020/180 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, mala zarar verme suçundan verilen cezanın kaldırılmasına, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, 15/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1754, Karar No: 2014/7423, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1754 E.  ,  2014/7423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.