muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11971, Karar No: 2019/2784, Tarih: 12.03.2019

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 2-c bendinde yer alan "15.910,00 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "11.096,31 TL" yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacılar yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 6.659,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı SS Trakya Yağlı Tohumlar Tarım Satış Koop. Birliğinden alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde davacılara geri verilmesine, 12/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8467, Karar No: 2013/12009, Tarih: 23.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8467 E.  ,  2013/12009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile taşınmazın tescili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmüne göre, bilirkişilerce -aynı Yasanın 11. maddesinin (f) bendi hükmü gözetilerek- yapılacak değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihinin) esas tutulacağı öngörülmüştür. Buna göre kamulaştırılan taşınmazın değerinin tespitinde münavebeye alınan ürünlerin 2012 yılına ait dekar başına ortalama veriminin, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatının ve dekar başına üretim giderinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) esas alınması gerekirken, bilirkişi kurulunca 2011 yılı verilerinin esas alınması,

Kabule göre de;

2-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekmektedir.

Dosyadaki gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü verilerine göre münavebeye alınan ürünlerden nohutun dekar başına ortalama verimi 100 kg ve fasulyenin ortalama verimi 500 kg bildirildiği halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sırasıyla 80 kg ve 300 kg alınması suretiyle eksik bedel tespiti,

3-Davacı idare harçtan bağışık olmadığı halde, muaf olduğundan bahisle harca hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23016, Karar No: 2014/26243, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/23016 E.  ,  2014/26243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/351-2014/458

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/30064, Karar No: 2020/13309, Tarih: 19.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/30064 E.  ,  2020/13309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

30/03/2015 tarihli görüntü inceleme raporunda kamera saatine göre saat 03.26’da iki şahsın iş yerinin kapısını zorlayarak kırdıkları ve saat 04.38 sıralarında gelerek işyerine girdiklerinin belirtilmesi ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 05.17'de bittiğinin ve eyleminin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden,suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezada aynı Kanun’un 143. maddesi gereğince artırım yapılması ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise aynı Kanunun 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, suça sürüklenen çocuğun gözaltı ve tutuklukta geçirdiği sürenin, 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubunun infaz sırasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9092, Karar No: 2019/7643, Tarih: 06.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9092 E.  ,  2019/7643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

1- Mükellef ... Özel Güvenlik..Ltd.Şti'nin 2007 takvim yılında müdürü olan sanık ...'ın, 2008 takvim yılında müdürü olan sanık ...'ın, hakkında sahte fatura düzenleyicisi olduğu yönünde vergi tekniği raporu düzenlenmiş olan ... Vergi Dairesi mükellefi ... tarafından düzenenmiş olan faturaları kullandıkları iddiasıyla açılan kamu davasında, sanıkların suçlamaları kabul etmedikleri anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanıklarca kullanılan ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen .... hakkında düzenlenen karşıt inceleme raporlarının tamamının eksiksiz olarak getirtilerek dosya içine konulması; düzenleyici hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığının, açılmış ise akıbetinin araştırılması; açılmış ise dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahtelikle ilgili olan delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına konulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm deliller değerlendirilip sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hükümler kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1060, Karar No: 2014/15764, Tarih: 30.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1060 E.  ,  2014/15764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın, 158. maddenin ikinci fıkrasında yer alan bu düzenlemeyle failin, kamu görevlileriyle ilişkisi olduğunu, onlar nezdinde hatırı sayıldığını ileri sürerek ve belli bir işin gördürüleceği vaadiyle aldatarak, başkasından menfaat temin etmesi nitelikli dolandırıcılık kabul edilmektedir. Suçun maddî unsuru,kamu görevlileri yanında hatıra sayıldığının, onlarla ilişkisi bulunduğunu iddia ederek, yapılacak aracılık karşılığında kamu görevlisine verilmek üzere, para veya başkaca menfaat almak, kabul etmektir.

Kamu görevlisi, TCK madde 6’da tanımlanmış ve açıklanmıştır.Bu suçun meydana gelmesi için,suç konusunun resmî nitelikte bir iş olması ve failin kamu görevlileriyle ilişkisi olduğundan bahsederek dolandırıcılık eylemini gerçekleştirmesi gerekir. Faildeki ahlaki kötülüğün,yalnız başkalarını dolandırmakla kalmayıp,aynı zamanda kamu görevlilerini şüphe altına sokmasındaki vahameti, suçu nitelikli hâle getirmiştir.

Bu iddia yapıldığında, o kamu görevlisinin gerçekten var olup olmadığı, yada o işi yapmaya yetkili bulunup bulunmadığının bir önemi yoktur. Ancak nüfuzdan faydalanacağı söylenen kişinin kamu görevlisi olması gerekir. Kamu görevlisi sayılmayan bir kişiyle ilişkisinden dolayı bir yarar sağlanması halinde bu nitelikli hal uygulanmayacaktır. Kamu görevlisinin taraflarca tanınan ve bilinen bir görevli olması aranmaz. Asıl olan tarafların anladıkları ve anlattıkları memurun makam olarak belirlenebilen bir görevli olmasıdır. Failin mağdurdan sağladığı çıkarı….Başsavcısına, …kaymakamına, vereceğim şeklindeki beyanında Başsavcının, Kaymakamın kişi, makam ve görev olarak yeterince belirliliği bulunmaktadır.

Failin, belirli bir memur yanında hatırı sayıldığından bahsedilmeksizin, bakanlardan, milletvekillerinden, hakimlerden, tanıdıkları olduğu ve işi halledeceğini söyleyerek çıkar sağlanması halinde basit dolandırıcılık söz konusu olacak ve TCK'nın 158/2. maddesi uygulanamıyacaktır. Keza, failin, belli bir memur yanında hatırı sayıldığından söz etmeksizin kendisini Kamu kurumunda görevli (müfettiş, genel müdür vb.) olarak tanıtıp müştekinin tayinini yaptırabileceğini söylemesi halinde eylemi, basit dolandırıcılık suçunu oluşturacaktır.

Kamu görevlisine gerçekten ve onun bilgisi içinde çıkar sağlanmış ise eylem rüşvet suçunu oluşturacaktır.

Somut olayda; sanık ...’nın 2009 yılında itfaiye meydanında tanıdığı katılan ...’a ... ... ...’ın eşi ... ...’ın akrabası olduğunu söylediği, Başbakan ve eşi ile birlikte ailecek çektirdikleri fotoğrafları da göstermek suretiyle kendisini Merkez Bankasında işe sokabileceği vaadi ile ve yapacağı iş karşılığı masraf olarak toplam 3.500 TL para aldığı, akabinde aradan bir süre geçmesine rağmen herhangi bir sonuç çıkmaması üzerine katılanın sanığa olup bitenler hakkında bilgi vermesini istediğinde sanığın Merkez Bankasının İstanbul’a taşınacağını, bu nedenle kendisinin İstanbul’a gitmesinin zor olacağını Kırıkkale’deki rafineride işe sokabileceğini söylediği, katılanın bu teklife sıcak baktığı ve sanık ile birlikte Kırıkkale Rafinerisinin Personel Müdürü ile görüşmek üzere birlikte Kırıkkale’ye gittikleri, ancak sanığın oyalayıcı söylem ve tavırlarla Rafineri Personel Müdürü ile görüşmenin sağlanamadığı, katılanın Kırıkkale Rafinerisinde işe yerleştirilememesi üzerine bu kez sanığın katılanı oyalayarak Meclis de şoför olarak işe sokacağını söyleyip katılana daha önceden almış olduğu parayı geri vermediği, ... ...’ın danışmanı olduğunu söylediği bir bayan ile telefonda görüştükleri, ancak sanığın vaadini yerine getirmediği, böylece sanığın Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı ve Kırıkkale Rafinerisi Personel Müdürünü tanıdığı ve onlarla ilişkisi olduğu, hatırı sayıldığı intibaını uyandırarak belli bir işin gördürüleceği vaadi ile nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği, anlaşılmakla mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Sanığın katılandan 2009 yılının ilk aylarında değişik tarihlerde para aldığı, eylemin zincirleme biçiminde devam ettiği gözetilerek hükmolunan cezanın TCK’nın 43/1. maddesi ile artırılması gerektiği düşünülmeden yazılı biçimde karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından adli para cezasının belirlenmesine ilişkin bölümdeki "50 gün" ve "1.000,00 TL" ibarelerinin yerine sırasıyla "5 gün" ve "100,00 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17204, Karar No: 2013/17370, Tarih: 09.12.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/17204 E.  ,  2013/17370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle verilen yetkisizlik kararının davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın, müvekkillerinin desteği ... ın kullandığı motosiklete çarpması sonucu desteğin hayatını kaybettiğini bildirerek davacılar için maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı HDİ Sigorta AŞ vekili, müvekkil şirket tarafından davacılara destekten yoksun kalma tazminatı ödendiğini, davacıların müvekkilini ibra ettiklerini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Beşar Nak.Tic....AŞ vekili, kaza yerinin Orhangazi olduğunu, yetkisiz mahkemede dava açıldığını ileri sürmüştür.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacıların ve davalıların ikamet adreslerinin İstanbul olmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek dosyanın yetkili Orhangazi Asliye Hukuk (Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.nın 16.maddesi hükmü gereğince, haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.

Somut olayda, dava HMK.nın yürürlüğe girmesinden sonra 21.11.2012 tarihinde açılmıştır. Davacılardan ..., ... ve ...'ın İstanbul'da ikamet ettikleri anlaşılmakla, mahkemece, HMK.nın 16. maddesi hükmüne göre davacıların yerleşim yeri mahkemesi de, yetkili mahkemeler arasında bulunduğundan, davalı tarafın yetki itirazının reddine karar verilip işin esasına girilerek sonuca göre bir hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu biçimde mahkemenin yetkisizliğine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 09/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2654, Karar No: 2023/4241, Tarih: 14.12.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/2654 E.  ,  2023/4241 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 24.04.2023

SAYISI : 2022/2259 E., 2022/1637 K.

DAVA TARİHİ : 04.03.2011

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ceyhan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/54 E., 2022/82 K.

Uyuşmazlık, gayrimenkul satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve bedel istemine ilişkindir. Yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalılar vekilinin başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve davanın esasının görülmesi amacıyla, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesinin 24.04.2023 tarihli ek kararı ile kararın kesin nitelikte olduğunu belirtilerek temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararı, davacılar tarafından temyiz edilmekle; yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanunun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) üncü alt bendi uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 24.04.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması sebebiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ile dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kesin olup aynı Kanunun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın istinaf incelemesi sonucunca bölge adliye mahkemesince kaldırılmasına ve uyuşmazlığın esasının incelenmesi amacıyla dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine ilişkin verilen karar kesin niteliktedir. Buna ilişkin 24.04.2023 tarihli temyiz isteminin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 24.04.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacılara yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine

gönderilmesine,

14.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi