muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5287, Karar No: 2021/5787, Tarih: 27.05.2021

2) Sanık ...'na ön ödeme ihtarını içeren tebligatın, öncelikle sanığın bilinen son adresine tebliğ edilmesi, tebligatın iade gelmesi durumunda bu defa sanığın MERNİS adresinin tespitinin yapılarak tebligat zarfı üzerine söz konusu adresin MERNİS adresi olduğu belirtilerek Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ yapılması, MERNİS adresinin bulunmaması halinde ise, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken, sanığın bilinen en son adresi olan "Bağlarbaşı Mahallesi 1887 Sokak Özgür Apt. No: 52 Kat:3 No:6 Haliliye/Şanlıurfa" adresine çıkarılan tebligatın iade gelmesi üzerine daha önce bu adreste usulüne uygun biçimde yapılmış bir tebligat bulunmadığı halde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre bu adrese yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; mahkemece sanık için 5809 sayılı Kanun'un 56/4,5 maddesi göndermesiyle 63/10. maddesinde yazılı adli para cezasının alt sınırından hesaplanacak ön ödeme teklifinde bulunulmasıyla aynı maddede yazılı 10 günlük süre içinde ön ödeme şartının yerine getirilmesi beklenerek, sonucuna göre açılan kamu davasının düşmesine veya devamına karar verilmesiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, ön ödeme işlemleri yerine getirilmeksizin yazılı gerekçeyle sanık ...'nun mahkumiyetine karar verilmesi,

3) Gerekçeli karar içeriğinde sanıklar hakkında 5809 sayılı Kanunun 56/4. maddesi yollamasıyla 63/10. maddesi gereğince temel cezaların takdiren alt sınırdan tayin edildiği belirtilmesine rağmen kısa kararda ve hüküm fıkrasında " "takdiren alt sınırdan uzaklaşılarak" yazılarak temel cezaların teşdiden belirlenmesi suretiyle hükümlerde karışıklığa neden olunması,

4)Gerekçeli karar başlığında sanık ... bakımından suç tarihinin "08/06/2011" şeklinde gösterilmesi yerine “08/08/2011” şeklinde gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14193, Karar No: 2015/9349, Tarih: 21.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14193 E.  ,  2015/9349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Korkuteli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2014

NUMARASI : 2011/494-2014/239

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.12.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı vekili, 10 parsel sayılı taşınmazın davacıya, hemen yanındaki 11 parsel sayılı taşınmazın ise davalı tarafa ait olduğunu, davalının kendi taşınmazındaki yapıya imar mevzuatına aykırı şekilde yan bahçe çekme mesafesinde balkon yaptırdığını, bu şekilde komşuluk hukukuna aykırı şekilde güvenlik ve özel hayatın gizliliği hakları zedelendiğinden haksız müdahalenin önlenmesine, davaya konu balkonun yıkılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı Ş.. Ç.. ve G.. Ç.. vekilleri, davaya konu bina ve balkonun 1981 yılında 3194 sayılı İmar Kanunu yürürlüğe girmeden önce yapıldığını, balkon müştemilatının çekme mesafesi içinde kalmasının yıkılması için yeterli yasal bir dayanak oluşturmayacağını, davacıya verilen bir zararın söz konusu olmadığını, kanun gereğince mülkiyet hakkı sahibinin taşınmazında komşusuna zarar vermeden dilediği gibi tasarrufta bulunabileceğini, balkonun kendi mülklerinin sınırları içinde kaldığını, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, balkonun sonradan inşa edildiği, müvekkilinin binasına çok yakın ve penceresinin müvekkilinin penceresine uzaklığının sadece iki metre olduğunu, komşuluk hukukuna aykırı şekilde özel hayat ve güvenlik haklarının zedelendiğini, kararda somut olayın şartlarının değerlendirilmediğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

TMK m. 683'teki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir" hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK'nın "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK'nın "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için kural olarak zararın doğmuş olması gerekir. İleride zarar doğacağından bahisle dava açılamayacağından bu şekilde açılan davalar reddedilmelidir. Ancak, istisnai durumlarda, henüz zarar doğmadığı halde, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise, davacıya zarar tehlikesinin önlenmesi davasını açma hakkı tanınmalı, zararın doğması beklenmemelidir.

Mahkemece yapılacak araştırmalarda somut olayın özelliği, komşu taşınmazların yerleri, nitelikleri, konumları, kullanma amaçları göz önünde tutularak, normal bir insanın hoşgörü ve tahammül sınırlarını aşan bir elatmanın bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Davacının sübjektif ve aşırı duyarlılığı ile değil, objektif her normal insanın duyarlılığına göre elatmaya katlanıp katlanamayacağı araştırılmalı; sonuçta katlanılabilir, hoşgörü sınırlarını aşan bir zarar veya elatmanın varlığı tespit edildiği takdirde mülkiyet hakkının taşkın olarak kullanıldığı sonucuna varılmalıdır.

Taşkın kullanma belirlendiği takdirde takdirde elatmanın tamamen ortadan kaldırması veya tahammül sınırları içerisine çekilebilmesi için ne gibi önlemlerin alınması gerektiği bilirkişiler aracılığı ile tespit edilerek, tarafların yarar ve çıkar dengelerini gözetilerek bunların en uygununa karar verilmelidir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; davaya konu olayda davacı, davalının kendi taşınmazı üzerine imara aykırı olarak yaptığı balkonun güvenliğini ve mahremiyetini ihlal ettiği iddiasıyla elatmanın önlenmesi ve kal istemiştir.

Dosya içerisindeki bilirkişi raporlarına göre davalının aynı cephede başka bir balkonu daha mevcut olup, ihtiyacı olmadığı halde çekişmeye konu balkonu davalının taşınmazına çok yakın olarak inşa ettiği, bu şekilde davacının meskeninin güvenliği konusunda tehlike oluşturduğu, bu şekildeki ilave bir yapının ayrıca davacının evinin mahremiyetini ihlal edeceği ve görüntüsünü de kısmen engelleyeceği anlaşıldığından mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıran tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1039, Karar No: 2022/4023, Tarih: 21.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/1039 E.  ,  2022/4023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi :... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 01/04/1993 tarihinde işe ilk giriş bildirgesine istinaden sigortalı olarak çalışıldığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10.Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 21/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8265, Karar No: 2019/3576, Tarih: 20.02.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/8265 E.  ,  2019/3576 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/06/2018 tarihli ve 2017/131608 soruşturma, 2018/69666 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 18/07/2018 tarihli ve 2018/4959 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; “5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet Savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet Savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet Savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda müşteki vekilinin şikâyet dilekçesi üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, facebook, twitter, ınstagram isimli sosyal paylaşım siteleri ile ilgili olarak yapılan istinabe taleplerini Amerika Birleşik Devletleri adlî makamlarının cevaplamadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, şüphelinin facebook adlı sosyal paylaşım sitesindeki profil bilgilerinin ve diğer hususların araştırılarak şüphelinin kimlik bilgilerinin tespit edilmeye çalışılması, Amerika Birleşik Devletleri adlî makamları ile istinabe yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar." 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Her ne kadar ABD'nin hakaret suçlarına ilişkin istinabe taleplerine yanıt vermediği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmişse de, CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, şüpheli tespit edilemediği takdirde ise dava zamanaşımı süresince soruşturmaya devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla, merciince itirazın kabulüne karar verilmesi yerine reddedilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1) Ankara 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 18/07/2018 tarihli ve 2018/4959 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2) Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1055, Karar No: 2018/3349, Tarih: 11.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1055 E.  ,  2018/3349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2004 takvim yılında "sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği; 2005 takvim yılı yönünden ise en aleyhe kabul ile son fatura tarihinin 31.12.2005 olarak kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suçun işlendiği 31.12.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/801, Karar No: 2010/7027, Tarih: 06.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/801 E.  ,  2010/7027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılardan ...'a gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliğinin kalemde mübaşir vasıtasıyla bu davalının babası olduğu belirtilerek ...'a yapıldığı anlaşılmaktadır. Tebligat Kanununun 41 (Değişik 06.06.1985-3220/14 md) Tüzüğün 62. maddesiyle HUMK.nun 392.maddesinde yazılı olduğu üzere memur vasıtasıyla tebligat yapılabilir. Hukuk ve Ticaret Mahkemelerinin Yazı İşleri Yönetmeliği 52.maddesi uyarınca ilamın vekille temsil edilen davalarda taraflardan birinin vekilinin müracaatı üzerine vekile, aksi takdirde asile, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 392.maddesindeki esaslara uygun şekilde yapılacağı belirtilmektedir. Bu bağlamda yapılan tebligat geçerli olmadığından gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin yukarıda adı geçen davalıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2105, Karar No: 2015/6196, Tarih: 28.04.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/2105 E.  ,  2015/6196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili kooperatifin eski başkanı olan Haşim Doğan'ın akrabası olan davalı ... ile müvekkili kooperatif arasında hiçbir hukuki bağlantı, mal ve hizmet alım satımı bulunmadığını, buna rağmen müvekkili kooperatif tarafından davalıya 70.000-TL bedelli bono düzenlenmiş olduğunu, daha önce... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2008/219 E. sayılı dosyasında bu konuda açılan davanın takipsiz bırakıldığını, davalının elindeki senedin hiçbir dayanağının bulunmadığını, ayrıca yönetim kurulu üyelerinin kendi yakınlarıyla kooperatif adına iş yapamayacağını, kooperatifin bu borçlanmaya icazet verdiğine dair bir işleminin de olmadığını, kooperatifi gerçeğe aykırı şekilde borçlandıran eski yöneticilerin azledildiğini ve haklarında ceza soruşturmasının olduğunu belirterek, takibe konu senet nedeniyle müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine ve davalı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı kooperatifin önce de bu konuda dava açtığını, daha sonra kooperatifin yönetim kurulunca borcun kabul edildiğini ve kooperatif karar defterine dahi işlendiğini, icra dairesine verilen mal beyanı dilekçesinde de borcun kabul edildiğini, kooperatif yetkililerinin suistimal içerdiği iddia edilen eylemlerinin kendi iç meseleleri olup, iyiniyetli 3.kişi olan müvekkilini bağlamayacağını, kaldı ki takip dayanağının kayıtsız şartsız borç ikrarı içeren bono olup davacının iddialarını yazılı delille ispatlaması gerektiğini belirterek, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının iddiasını ispatla mükellef olduğu, davacı kooperatifin dayanmış olduğu 2007-2008 yılına ait defterlerini bilirkişi incelemesine sunmadığı, davacının defterlerinin bulunduğunu bildirdiği mahkeme ve savcılıklarda da bulunmadığı, davacı kooperatifin amacı dışında borçlanma yapıp yapmadığının ancak bu defter ve kayıtların incelenmesi ile anlaşılacağı, defterlerin incelenemediği, davacının sunduğu mizanların da defter yerine geçemeyeceği davalının dayandığı senedin geçersizliğinin tartışma konusu yapılabilmesi için kooperatif kayıtlarının incelenmesinin gerektiği, defterlerin zayi olduğuna ilişkin bir ilamın da davacı tarafça dosyaya sunulmadığı gerekçeleriyle davanın reddine, her ne kadar davalı taraf %40 kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiş ise de, takibin tedbiren durdurulmasına karar verilmediğinden, şartları oluşmayan tazminat talebinin de reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.