muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18123, Karar No: 2014/9661, Tarih: 29.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18123 E.  ,  2014/9661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 02.07.2013

No : 2011/649-2013/334

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 30.06.2010 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu % 11 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1)Taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2)Davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır.. Ancak, sigortalıya genel sağlık sigortası kapsamında yapılan sağlık hizmeti giderlerinin işverenden rücuan tahsili 5510 sayılı Kanunun 76’ncı maddesinin 4’üncü fıkrasında ayrıca düzenlenmiş olduğundan, aynı Kanunun 21’inci maddesi kapsamı dışında olduğu kuşkusuzdur.

Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Uygulamada, sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri 1931 tarihli “PMF (Population Masculine et Feminine)” Fransız yaşam tablosundan yararlanılmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır. Somut olayda, sigortalının bakiye ömrünün bu şekilde belirlenmemesi tazminat hesabına etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır. Diğer taraftan, sigortalının kazanç kaybı miktarının 50 yaşına kadar davalı işyerinde çalışarak yer altı koşullarında elde edeceği gelirler ile 50-60 yaş arası asgari ücretle tam yıl çalışarak elde edeceği aktif dönem gelirlerinden oluşacağı ve 60 yaş sonrası kazanç kaybı yapılmayacağı yönündeki hesaplama yöntemi de isabetli bulunmuştur.

Bununla birlikte, tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Diğer taraftan, sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden maddede herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüş olup,bilirkişi raporunda peşin değerli gelir ve tavan hesabı mukayesesine geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi giderinin de dahil edilmesi de isabetsizdir.

Somut olayda; gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanunun 26/1. maddesi olarak belirtilmesi ve gerçek zarar hesabını aşan ilk peşin değerli gelirin kusur karşılığına hükmedileceğinin belirtilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12391, Karar No: 2010/6379, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/12391 E.  ,  2010/6379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalılardan ...Faktoring A.Ş. vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılardan ... A.Ş. Yetkili temsilcisi ... gelmiş, diğer diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan yetkili temsilcisinin sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalı Factoring şirketinin 11.9.2008 tarihli ve 44.000.-YTL.lik çeki bankaya takasa verince, menkul 4 adet çekin kayıp olduğunu farkettiğini, çek üzerindeki imza ve yazıların müvekkili şirket yetkilisine ait olmadığını ileri sürerek çekten dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Factoring A.Ş. vekili, müvekkilinin çeki diğer davalı şirketten temlik yoluyla aldığını, alacağın ihtilaflı olmadığını belirledikten sonra çeki devraldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, imza incelemesine ait bilirkişi kurulu raporu ile çekteki keşideci imzasının davacı şirket yetkilisine ait olmadığı sabit olmakla, imza inkarına yönelik itirazın herkese karşı ileri sürülebileceğinden davanın kabulüne, Halk Bankası ...Ticari İstanbul Şubesine ait ... çek nolu 11.9.2008 keşide tarihli 44.000.-TL. bedelli çek nedeniyle davacının davalılara borçlu olmadığının tesiptine, davacının kötüniyet tazminatının şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... Factoring A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere , delilerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... Factoring A.Ş. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 25.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22004, Karar No: 2013/18084, Tarih: 29.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/22004 E.  ,  2013/18084 K.**

**"İçtihat Metni"**

.........

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 29.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2021/15489, Karar No: 2023/932, Tarih: 06.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/15489 E.  ,  2023/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/171 E., 2016/27 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat, idari para cezası

TEMYİZ EDENLER : Sanık, katılan ... İdaresi vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şenkaya Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/27 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca sanığın beraatine, eylemin aynı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrası kapsamında kalması nedeniyle sanığın idarî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanığın temyiz sebebi; beraatine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyetine karar verildiğinden hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; sanığın ağaç kesme suçundan cezalandırılması gerektiğine, katılan lehine maktu vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine ve re'sen tespit edilecek nedenler ile hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.24.10.2015 tarihinde orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde sanığın devrik ve kuru nitelikte olan ağacı motorlu testere ile kestiğinin tespiti üzerine sanık hakkında suç tutanağı düzenlendiği anlaşılmıştır.

2.Sanık savunmasında, yakacak ihtiyacını karşılamak için devrik ağacı balta ile doğrarken yakalandığını, tutanak içeriğinin doğru olduğunu, kestiği ağacın devrik vaziyette olduğunu beyan etmiştir.

3.Tutanak tanığı tarafından sanığın devrik halde ve kuru nitelikte olan ağacı doğrarken görülmesi üzerine tutanak düzenlendiği beyan edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Beraat Kararı Yönünden

2.Sanık savunmasında, yakacak ihtiyacını karşılamak için devrik ağacı balta ile doğrarken yakalandığını, tutanak içeriğinin doğru olduğunu, kestiği ağacın devrik vaziyette olduğunu beyan etmiştir.

3.Tutanak tanığı tarafından sanığın devrik halde ve kuru nitelikte olan ağacı doğrarken görülmesi üzerine tutanak düzenlendiği beyan edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Beraat Kararı Yönünden

1.Sanığın devrik ve kuru haldeki orman ağacını doğrarken görülmesi üzerine düzenlenen tutanağa istinaden sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan davada, 6831 sayılı Kanun'un 82 nci maddesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında dava konusu emvalin devrik ve kuru nitelikte olduğunun belirtilmesi, tutanak tanığının tutanak içeriğini doğrulaması ve sanığın savunması ile tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlemediğinin sabit olması nedeniyle beraatine hükmedilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. İdari Para Cezasına Kararı Yönünden

Olay ve Olgular başlığı altında ayrıntılarına yer verilen, davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, dava konusu emvalin devrik ve kuru nitelikte olduğunun anlaşılması ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrası kapsamında olduğu ve hükümden önce 14.04.2011 tarih, 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 11 inci maddesi ile 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrasında yapılan değişiklik nazara alındığında, bu suçun 5326 sayılı Kabahatler Kanunu (5326 sayılı Kanun) gereğince kabahat nevine dönüşüp eylem tarihi olan 24.10.2015 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca öngörülen 3 yıllık zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Kurulan Beraat Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şenkaya Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/27 Karar sayılı kararında katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında İdari Para Cezasına Hükmedilmesi Kararı Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şenkaya Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/27 Karar sayılı kararında katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında İdari Para Cezasına Hükmedilmesi Kararı Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şenkaya Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/27 Karar sayılı kararına yönelik sanığın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5236 sayılı Kanun'un 20 nci maddesi gereğince kabahatli hakkında Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca el konulan orman emvalinin MÜLKİYETİNİN KAMUYA GEÇİRİLMESİNE, bir adet baltanın SAHİBİNE İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2028, Karar No: 2014/173, Tarih: 14.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/2028 E.  ,  2014/173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2010/263892

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından sanık A.. Ç..'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.03.2010 gün ve 2009/161 Esas, 2010/48 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

27.05.2009 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinde 03.08.2009 tarihinde verilen raporu düzenleyen heyette adli tıp uzmanı bulunmaması nedeniyle Kanuna uygun teşekkül etmediği gibi, Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, cinsel saldırı eylemi sonucunda erişkinlerde ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin suç tarihinden itibaren en az 12 ay geçtikten sonra yapılması gerektiğinin gözetilmediği dikkate alınarak, mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı ve beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olup olmadığı konusunda suç tarihinden itibaren en az 12 ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre, (içinde en az bir adli tıp uzmanı ile tetkik edilecek konunun uzmanı bir hekimin zorunlu katılımıyla ve en az beş kişiden) oluşacak bir heyetten rapor alınarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan temel ceza tayin edilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi ve mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu gerekçesiyle cezasında artırım yapılırken uygulanan kanun maddesinin TCK.nın 102/5. yerine 103/5. maddesi olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK.nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan temel ceza tayin edilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi ve mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu gerekçesiyle cezasında artırım yapılırken uygulanan kanun maddesinin TCK.nın 102/5. yerine 103/5. maddesi olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK.nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Sanığın alkollü olarak geceleyin yalnız yaşayan mağdurenin evinin kapısını tekme atarak zorla açıp içeriye girdiği, evin içerisinde silahla tehdit ederek ve cebir kullanarak yere yatırıp elbiselerini çıkararak nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ettiği, ancak mağdurenin bağırarak yardım istediğini duyan komşusu Mustafa'nın gelerek engel olması nedeniyle eylemini tamamlayamadığı olayda, suçların işleniş biçimi işlendiği yer, meydana gelen tehlikenin ve sanığın kasta dayanan kusurunun ağırlığı gözetilip TCK.nın 61. maddesi nazara alınarak, her iki suçtan mahkûmiyet hükmü kurulurken hakkaniyet gereğince temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerekirken asgari hadden verilerek eksik ceza tayini,

Sanığın mağdurenin evine girerken elinde silah bulunup bulunmadığı konusunda çelişkili beyanlarda bulunması karşısında, bu husus mağdureden sorulup beyanları arasındaki çelişki giderilerek sonucuna göre, sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan cezada TCK.nın 119. maddesinin 1. maddesinin (a) bendi uyarınca artırım yapılıp yapılmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8641, Karar No: 2023/1007, Tarih: 21.02.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/8641 E.  ,  2023/1007 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ....Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin paydaşı olduğu taşınmazda bulunan 2 numaralı dairede ailesiyle birlikte oturduklarını, eşi vefat ettikten sonra kayınbabası ve kayınvalidesi olan davalılar tarafından zorla eşinin kardeşiyle evlendirilmek istendiğini, davacı itiraz edince de darp ve tehdit ettiklerini, davacının polis nezaretinde evden ayrılmak zorunda kaldığını, evini kullanamadığını belirterek, elatmanın önlenmesini ve evden ayrıldığı tarih olan 25.01.2018 tarihinden itibaren ecrimisil talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili; dava konusu taşınmazın tarla vasfında olduğunu, üzerinde 4 katlı bina bulunsa da fiili taksimin bulunmadığını, davalılardan Mirza’nın paydaş olması nedeniyle intifadan men gerektiğini, davacının kendi özgür iradesiyle evden ayrıldığını, 14 yaşındaki oğlunun halen evde kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda esas ve karar sayısı belirtilen kararı ile; davalı tanığı ...’un keşifte alınan beyanına göre dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan binada dava konusu olan 2 numaralı dairenin davacının eşine verilmiş olması sebebiyle taraflar arasında fiili paylaşımın yapılmış olduğuna dair mahkeme kanaatinin oluştuğu, davacının dava konusu olan bağımsız bölümden polis nezaretinde çıkmış olması hususu gözönüne alındığında davacının kendi isteğiyle evden çıkmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, davacının baskı altında olduğu, dava konusu yerde davacının 14 yaşındaki oğlu ...’un kaldığı belirtilmiş ise de 14 yaşındaki birinin örf, adet ve geleneklere göre maddi ve manevi destek almadan daireyi kullanmasının mümkün olmadığı, dosyanın özü itibariyle yapılan değerlendirmede davalıların bu bağımsız bölüme müdahale ettikleri kanaatine varıldığından davanın kabulüne, dava konusu bağımsız bölüme elatmanın önlenmesine, toplam 6.830,13 TL ecrimisil alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.