muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8886, Karar No: 2014/9334, Tarih: 12.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8886 E.  ,  2014/9334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse… aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına… saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18/02/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18/02/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12/05/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4156, Karar No: 2011/3449, Tarih: 30.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/4156 E.  ,  2011/3449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın kıyı kenar çizgisi içinde kalan tapu kaydının iptal nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi 6110 sayılı Kanunun değişen Yargıtay Yasası’nın 14/b maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 1.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 30/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3252, Karar No: 2017/7531, Tarih: 28.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2017/3252 E.  ,  2017/7531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 13/06/2017 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki cezanın infaz edilmiş sayılmasına ve tali karar fişi düzenlenmesine ilişkin Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/05/2014 tarihli ve 2010/3297 esas, 2011/10 sayılı ek kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 03/07/2017 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanığın 29/09/2010 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 191/6. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair, Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 12/01/2011 tarihli ve 2010/3297 esas, 2011/10 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlandığı,

2- Hükümlünün, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirdiği gerekçesiyle, Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli ve 2010/3297 esas, 2011/10 sayılı ek kararı ile TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası uyarınca cezanın infaz edilmiş sayılmasına, ancak tali karar fişi düzenlenmesine karar verildiği, kararın yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

3- Daha sonra bu kez de Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 11/12/2015 tarihli ve 2010/3297 esas, 2011/10 sayılı ek kararı ile hükümlünün, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirdiği gerekçesiyle, TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca «kamu davasının düşmesine» karar verildiği ve kararın yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesince hukuki yanılgı sonucu verilen 16/05/2014 tarihli ek kararı müteakip, anılan ek kararın kaldırılmasına ve sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesi gereğince tüm neticeleriyle düşürülmesine yönelik anılan Mahkemenin 11/12/2015 tarihli ek kararının hukuken yok hükmünde olduğu düşünülerek yapılan incelemede,

1- Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde değişiklik yapıldığı cihetle sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

1- Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/05/2014 tarihli kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde değişiklik yapıldığı cihetle sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 5237 sayılı Kanun’un 191/6. maddesi gereğince cezaya hükmedildikten sonra tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesine karar verilen sanık hakkında 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde mahkum olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında tali karar fişi düzenlenmesine dair karar verilmesinde, isabet görülmemiştir." denilerek, Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/05/2014 tarihli ve 2010/3297 esas, 2011/10 sayılı ek kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

(1) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesi:

Kanun yararına bozulması talep edilen Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/05/2014 tarihli ek kararının verildiği tarihte henüz 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun yürürlükte olmadığından, 6545 sayılı Kanun uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiğine ilişkin (1) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde değildir.

Bununla birlikte 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen TCK'nın 191. maddesi ile aynı Kanunla 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca mahkemece uyarlama yapılması mümkün görülmüştür.

(2) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesi:

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan hükümlünün, karar tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası gereğince, mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılması ve yerine getirme fişi düzenlenmesi gerekirken; mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılmasına karar verildikten sonra, sanık düşme kararı verilmişcesine tali karar fişi düzenlenmesine karar verilerek çelişkiye neden olunması yasaya aykırı olduğundan, (2) numaralı kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlerle;

1-Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/05/2014 tarihli ek kararının verildiği tarihte henüz yürürlükte olmayan 6545 sayılı Kanun uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiğine ilişkin (1) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmediğinden REDDİNE,

D) Karar :

Açıklanan nedenlerle;

1-Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/05/2014 tarihli ek kararının verildiği tarihte henüz yürürlükte olmayan 6545 sayılı Kanun uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiğine ilişkin (1) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmediğinden REDDİNE,

2- Hükümlü hakkında yerine getirme fişi düzenlenmesi gerekirken tali karar fişi düzenlenmesinin yasaya aykırı olduğuna ilişkin (2) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/05/2014 tarihli ve 2010/3297 esas, 2011/10 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

28.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/113, Karar No: 2009/140, Tarih: 29.04.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/4-113 E.  ,  2009/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2009/4-113

KARAR NO : 2009/140

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2008

NUMARASI : 2008/216-2008/203

Taraflar arasınDaki “Manevi Tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda;   İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.7.2007 gün ve 75-150 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 12/5/2008 gün ve 13818-6691 sayılı ilamı ile; (…Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedenine davalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiştir.

Davacı, Sabah Gazetesi’nin 05.12.2004 günlü nüshasında yer alan; “Sağlıksız Sağlıkçılar Adalet Önünde” başlıklı haberde, gerçek dışı isnatlarda bulunulduğunu belirterek manevi tazminat istemiştir.

Davalılar, haberin hukuka uygun olduğunu savunmuşlardır.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28.maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3.maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve e an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve e an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır.

Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; dosyada bulunan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 20.09.2004 tarihli iddianamesine göre; davacının da aralarında bulunduğu 11 kişi hakkında, görevi ihmal ve görevi suistimal suçlarından kamu davası açıldığı anlaşılmaktadır. İl Sağlık Müdürü olan davacının, işyeri çalışma izin belgelerini incelemeden imzaladığı ve personel çalışmalarını etkili şekilde denetlemediği iddianame gerekçesinde belirtilmiştir. İddianamede ayrıca diğer personelle ilgili yolsuz işlemlerde açıklanmıştır. Dava konusu yayında, bu iddianame içeriğindeki bilgiler esas alınarak haber yapılmış olup hukuka aykırılık oluşturacak bir ekleme yoktur. Mahkemece, yayının görünür gerçeğe uygun olduğu gözetilerek davanın tümden reddi gerekirken kısmen kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir. ...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre,

Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına  uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup,  bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile  direnme kararının Özel Dairenin bozma kararında açıklanan  nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 29.4.2009 gününde oybirliği ile  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13762, Karar No: 2020/5828, Tarih: 15.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/13762 E.  ,  2020/5828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmün açıklanmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk ... hakkında ilk karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilirken aynı olayla ilgili diğer suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında ise mahkumiyet kararı verildiği ve UYAP sisteminden yapılan sorgulamada, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkındaki hükmün suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 28.11.2016 gün, 2016/5099 Esas – 2016/12320 Karar sayılı ilamı ile incelenip sonuçlandırılmış olması ve eldeki dosyamızın da aynı olaya ilişkin diğer suça sürüklenen çocuk ... hakkında olması nedeniyle, işin aynı daire tarafından incelenmesi daha uygun olacağından dosyanın incelenmek üzere 17. Ceza Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 15/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14312, Karar No: 2022/16220, Tarih: 07.12.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/14312 E.  ,  2022/16220 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 39. ... Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda yapılan yargılama sonucunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ... 2. Hava Bakım Fabrika Müdürlüğü Kalite Güvenlik Kalibre Laboratuvarı işyerinde çalıştığını, ... Harb ... Sendikası üyesi olduğunu ve yürürlükte bulunan toplu ... sözleşmelerinden de yararlandığını, toplu ... sözleşmelerinde (C) grubu idareci primi verilecek işçilerin belirtildiğini, (C) grubu idareciler olarak tanımlanan işçi idarecilerine, bu görevde ve ... başında kaldıkları saat başına bulundukları saat ücretinin %6'sı kadar idareci primi verileceğini, davacı asılın da bu kapsamda olduğunu belirterek davacı asılın (C) grubu idareci primi alması gerektiğinin tespiti ile geriye dönük olarak kendisine ödenmeyen (C) grubu idarecilik priminin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ....08.2007 tarihinde 2. Hava Bakım Fabrika Müdürlüğü emrinde elektronik mühendisi olarak işe başlatıldığını ve hâlen bu meslek kolunda Uçak ... Müdürlüğü Kalibrasyon Laboratuvarları Amirliği Mekanik Kalibre Atölyesi emrinde çalıştığını, davacının kalite kontrol ve teknik kontrol görevlisi olarak çalışmadığını, davacıya verilen mührün kalite kontrol ve teknik kontrol mührü olmadığını, kalibre operatörü mührü olduğunu ve davacının mührünü 20.04.2017 tarihinde iade ettiği, davacının kullanmakta olduğu herhangi bir mühür bulunmadığını, davacının yapmış olduğu işin kadro görevi olduğunu ve yaptığı ... kalite kontrollük olmadığını, davacının (C) grubu idarecilik primi almaya hak kazanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.