muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13069, Karar No: 2015/1441, Tarih: 17.02.2015

2-Davacının yapmış olduğu faydalı ve zorunlu masraflara ilişkin temyiz istemine gelince; Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.05.2010 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan

./..

tekstil imalathanesi olarak kullanılacak olup Sözleşmenin özel şartlar 11. maddesinde kiralananda kiracı tarafından gerekli mercilerden izin almak ve davalıdan yazılı izin almak şartıyla ve masrafları kiracıya ait olmak üzere kiralananın girişinde yapılacak olan tadilatlar altı kalem halinde sayılmıştır. Tarafların serbest iradeleriyle sözleşmeye konulan bu şartlar geçerli olup, tarafları bağlar.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için, kiracının kiralanana yaptığı imalat bedellerini talep edip edemeyeceği ve varsa miktarının belirlenmesi gerekmektedir.

Faydalı masraflar davalı tarafından kamulaştırma esnasında kaldırılması istenmeyip benimsenerek taşınmaz mevcut haliyle kamulaştırılmış ve taşınmazın değeri belirlenirken bu hususlar da göz önünde bulundurulmuştur. Kiralananın tahliyesi sonunda kiraya veren bunları benimsemiş ve kiracı aleyhine sebepsiz zenginleşme meydana gelmiştir.

Davalı kiraya verenin, kiralananı sözleşmeyle amaçlanan kullanım şekline uygun olarak davacı kiracıya teslim ettiği, beş yıllık sözleşme süresi bitmeden dava dışı kurum tarafından kiralananın kamulaştırıldığı ve tahliye edildiği sabittir. Bu durumda davacı, sadece 5 yıllık kira süresini göz önüne alarak kiralananda yaptığı masrafları kiralananı kullandığı süre ile orantılı olarak kiraya veren davalıdan talep edebilir. O halde, mahkemece, mahallinde uzman bir heyet ile keşif yapılarak sözleşmenin 11. maddesine göre yapılan faydalı masrafların belirlenmesi hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu talebin de reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 1.100.-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7665, Karar No: 2023/802, Tarih: 27.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/7665 E.  ,  2023/802 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/903 E., 2021/981 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : 1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında TCK'nın 314/2 ve 3713 sayılı Kanunun 5/1 inci maddeleri ile TCK'nın 62/1, 53, 58/9 ve 63 üncü maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararlarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddi

2-Sanık ... hakkında ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak TCK'nın 314/2 ve 3713 sayılı Kanunun 5/1 inci maddeleri ile TCK'nın 62/1 53, 58/9 ve 63 üncü maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin duruşmalı inceleme istemlerinin CMK'nın 299 uncu maddesi uyarınca REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, tanık beyanları ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin, 5271 sayılı CMK'nın 280/1-e maddesi gereğince duruşma açıp sonucuna göre aynı kanun maddesinin 2 nci fıkrası gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması gerekirken, kanun maddesine yanlış anlam yüklenerek duruşma açılmaksızın İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında belirlenen cezanın, 10 yıldan 8 yıl 9 ay hapis cezasına indirilmesi hukuka aykırı ise de; anılan Kanunun 290/1 inci maddesi sarahati ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle,

Sanık ...'nın ByLock kullanıcısı olduğuna ilişkin ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanaklarının gelmesi beklenilmeden karar verilmesi, diğer delillerin atılı suçun sübutu, vasfının tayini ve cezanın bireyselleştirilmesi için yeterli olması sebebiyle sonuca etkili bulunmamıştır.

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile ilgili olarak;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükümlere esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar ..., ..., ..., ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1 inci maddesi gereğince temyiz davalarının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... ile ilgili olarak;

2- Sanıklar ... ve ... ile ilgili olarak;

Sanıklara müsnet suç için kanunda öngörülen cezanın asgari haddi itibariyle Dairenin (14.10.2019 tarihli ve 2019/3337 E. 2019/6048 K. sayılı kararı) ve yüksek Ceza Genel Kurulu'nun (22.06.2021 tarihli ve 2021/27 E. 2021/297 K. Sayılı kararı) istikrar kazanmış uygulamalarına göre, 5271 sayılı CMK'nun 150/3 üncü maddesi gereğince duruşmada mutlaka hazır bulunması gereken sanıklar müdafilerinin 20.01.2021 tarihli celse için mazeret dilekçesi verdikleri halde, duruşma tutanaklarında olgusal temelleri de bulunmayan ve yerinde olmayan gerekçelerle mazeret talepleri reddedilip, iddia makamının mahkumiyet isteyen esas hakkındaki mütalaasına karşı görüşleri alınmadan yargılamaya son verilerek hüküm kurulmak suretiyle anılan yasanın 289/1-e maddesine de muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin CMK'nın 302/2 nci maddesi uyarınca bu nedenle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8 inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1 inci maddesi uyarınca dosyanın Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4292, Karar No: 2024/3657, Tarih: 21.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/4292 E.  ,  2024/3657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1827 E., 2023/783 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul / Davalının istinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/558 E., 2022/591 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; 6308 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki 329/2400 payını davalı Belediyeye bağış suretiyle devrettiğini, taşınmazın imar planında okul alanı, park, semt, spor sahası, kreş, pazar yeri olduğunu, dava konusu payını imar planındaki amacına uygun olmak koşulu ile bağışladığını, ancak devrin üzerinden uzun süre geçmesine rağmen bağış amacına yönelik kullanım olmadığını ileri sürerek tapu kaydının iptali adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı; dava konusu taşınmazın 5.580,00 m2 miktarında olup, 2.122,74 m2‘sinin Belediyeye ait olduğunu, imar planında “ İlköğretim alanı” olarak belirlendiğini, Belediye Meclisinin 04.04.2018 tarihli 151 sayılı kararı ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 75 inci maddesinin (d) bendi uyarınca bedelsiz olarak 25 yıl süre ile imar planındaki şekliyle Milli Eğitim Bakanlığı tarafından okul yapılmak koşuluyla tahsisine karar verildiğini, dava konusu taşınmazın Milli Eğitim Bakanlığının sorumluluğunda olduğunu, bu nedenle Belediye’ye husumet yöneltilemeyeceğini, bağışın koşullu olmadığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.07.2022 tarihli ve 2021/558 Esas, 2022/591 Karar sayılı kararı ile; dava konusu taşınmazın imar planında semt okul alanı, park, semt spor sahaları, kreş, pazar yeri vb. olarak yer aldığı, davacının taşınmazı imar planındaki amacına uygun kullanılması için bağışladığı, ancak davalı tarafça şartın yerine getirilmediği, bağıştan rücu koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazın imar planında ilkokul alanı olarak belirlendiğini, temlikin karşılıksız, bedelsiz ve koşulsuz olduğunu, dava konusu taşınmazdaki Belediye’ye ait payın Belediye Kanununun 75 inci maddesinin (d) bendi uyarınca Belediye Meclisinin 04.04.2018 tarihli 151 sayılı kararı ile Milli Eğitim Bakanlığına 25 yıl süre ile tahsis edildiğini, hak düşürücü sürenin geçtiğini, dava konusu yerin boş bırakılmış olmasının bağışlama amacı dışında kullanıldığı anlamına gelmeyeceğini, taşınmazın bağış amacı dışında başka bir amaç ile de kullanılmadığını, dava konusu taşınmaza bu güne değin plandaki şekliyle okul, kreş, park vb. yapılmamış olmasının haklı gerekçeleri olduğunu, belirlenen taşınmaz değerinin fahiş olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 01.06.2023 tarihli ve 2022/1827 Esas, 2023/783 Karar sayılı kararıyla; Muratpaşa Belediye Başkanlığının 05.06.1997 tarih ve 701 sayılı Encümen Kararına istinaden imar planında okul alanı, park, semt spor sahası, kreş, pazaryeri vb. umumi hizmete ayrılan uygulama alanlarındaki mülkiyet sahipleri adına şuyulandırılan payların davalı ...’ye amacında kullanılmak üzere hibe edildiği ve bağışın koşula bağlandığının sabit olduğu,temlik tarihinden itibaren taraflarca kararlaştırılan koşulun yerine getirilmediği, davalı tarafça hak düşürücü sürenin geçtiğinin kanıtlanamadığı, dolayısıyla davanın süresinde açıldığı, davalı tarafın, Belediye Meclisinin 04.04.2018 tarih 151 sayılı kararı ile, Belediye adına kayıtlı hissenin 3. kişilere devir, tahsis edilmemesinin ve 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 75 inci maddesinin (d ) bendi uyarınca, taşınmazın bedelsiz olarak 25 yıl süre ile imar planındaki şekli ile Milli Eğitim Bakanlığı tarafından okul yapılmak koşuluyla tahsisine karar verildiğinden ve Belediyelerin okul yapma yetki ve sorumluluğu bulunmaması sebebiyle davanın husumetten reddi gerektiğine ilişkin savunmasının dava konusu hissede tasarruf yetkisinin, halen davalıda olması nedeniyle yerinde bulunmadığı, tüm bu hususlara göre davanın kabul edilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun, HMK'nın 353/1-b.1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bağışlamadan rücu hukuki nedenine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı TBK'nın 291 inci, 295 inci ve 297 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacının 6308 ada 1 parsel sayılı 5.580,00 m2 miktarlı taşınmazdaki 329/2400 payını 08.01.1998 tarihli 183 yevmiye nolu akitle bedelsiz ve koşulsuz olarak davalıya bağışladığı, Muratpaşa Belediyesi adına 05.06.1997 tarih 701 sayılı Encümen kararına istinaden ...’ın aynı şartlarla hibeyi kabul ettiği, Muratpaşa Belediyesi Encümeninin 05.06.1997 tarih 701 sayılı kararında, “... imar planında (okul alanı, park, semt spor sahası, kreş, pazar yeri v.b.) umumi hizmete ayrılan ve Yasada öngörülen % 35 düzenleme ortaklık payı üzerinde kalarak uygulama alanlarındaki mülkiyet sahipleri adına şuyulandırılan hisselerin Belediyemize amacında kullanılmak üzere hibe alımlarında tapuda yapılacak işlemlerde Başkan Yardımcısı ... veya Emlak Şefi ...’ın yetkili olmalarının uygun bulunduğuna...” karar verildiği, davalı ... Encümen kararının, akitten ayrı düşülmesine olanak bulunmadığı, alınan encümen kararının tapuda yapılan akdin eki olduğu ve bağışın koşula bağlandığının açık olduğu, söz konusu koşulun yerine getirilmediği, rücu koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

2. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 242.295,51 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3931, Karar No: 2014/10328, Tarih: 25.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3931 E.  ,  2014/10328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELAZIĞ 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2013/426-2013/857

Taraflar arasında görülen nafaka arttırımı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, davalı ile 19.06.2012 tarihinde boşandıklarını, 2009 doğumlu M.. T.. ve 2011 doğumlu A.. A.. adında müşterek çocukları bulunduğunu, velayetlerinin kendisinde olduğunu, boşanma kararı ile birlikte çocuklar lehine ayrı ayrı aylık 150,00'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, hükmedilen nafakanın çocukların ihtiyacını karşılamadığını ileri sürerek, müşterek çocukların her biri için hükmedilen aylık 150,00'şer TL iştirak nafakasının aylık 300'er TL'ye yükseltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, düzenli işinin olmadığını, köy işlerinde yevmiye karşılığı çalıştığını, hükmedilen nafakanın üzerinden bir sene geçtiğini, hükmedilen 300,00 TL nafakayı ödemekte dahi zorlandığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile her bir çocuk lehine hükmedilen aylık 150,00 TL nafakanın dava tarihinden itibaren ayrı ayrı 125,00'er TL artırılarak aylık 275,00'er TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Ne var ki; nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda, tarafların 19.06.2012 tarihinde boşandıkları, 2009 doğumlu M.. T.. ve 2011 doğumlu A.. A.. adında müşterek çocuklarının bulunduğu, boşanma kararı ile birlikte çocukların velayetinin anneye verildiği ve her bir çocuk lehine aylık 150,00'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, tarafların 19.06.2012 tarihinde boşandıkları, 2009 doğumlu M.. T.. ve 2011 doğumlu A.. A.. adında müşterek çocuklarının bulunduğu, boşanma kararı ile birlikte çocukların velayetinin anneye verildiği ve her bir çocuk lehine aylık 150,00'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırması ile, davacının ev hanımı olduğu, iki çocuğu ile birlikte babasının evinde yaşadığı; davalının babasına ait demirci dükkanında çalıştığı ve aynı zamanda çiftçilikle uğraştığı, demir-doğrama işinden aylık 750,00 TL, çiftçilikten aylık 200,00 TL civarında gelirinin bulunduğu tespit edilmiştir.

Somut davada; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında, takdir olunan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu nedenle mahkemece, tarafların 19.06.2012 boşanma tarihi ile işbu davanın açıldığı 01.07.2013 tarihi arasında geçen sürede, müşterek çocuğun ihtiyaçlarındaki değişim ve davalının gelir durumundaki artış gözetilerek hakkaniyete uygun bir nafaka takdir edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13365, Karar No: 2011/4706, Tarih: 13.04.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/13365 E.  ,  2011/4706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin işyeri ihtiyacına binaen davaya konu taşınmazı 03.07.2009 tarihinde haricen satın aldığını, davalının ise önceki malik ile yaptığı sözleşme uyarınca taşınmazda kiracı olduğunu, iktisap ve ihtiyaç olgusunun davalıya noter ihtarı ile bildirildiğini belirterek, işyeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Konut veya işyeri ihtiyacına dayalı olarak açılacak tahliye davalarında kiralayanın dava hakkı mutlak olup bunun dışında malik ve yeni malikinde de dava açma hakkı bulunmaktadır. Yeni malikin dava açma hakkı 6570 sayılı yasanın 7/d maddesinde düzenlenmiştir. Anılan madde hükmüne göre bir taşınmazı medeni kanun hükümlerine göre iktisap eden kişinin de dava hakkı bulunmaktadır. Kural olarak taşınmaz mülkiyetinin kazanılması kanunda öngörülen istisnalar dışında ancak tescille mümkündür. 6570 sayılı yasanın 7/d taşınmazın Medeni Kanun hükümlerine göre iktisap edilmesi halini düzenlemiştir.

Somut olayda, tahliyeye konu musakkaf taşınmazın içinde bulunduğu alan, tapuda 151 ada 1 parsel numarası ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi adına kayıtlıdır. Tapu kaydında üçüncü şahıslar adına tahsis şerhleri mevcuttur. Taşınmazın önceki kiralayanı ...ile davalı arasında 01.09.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi bulunmaktadır. Davacı ... kiralayan konumunda olmayıp harici satın alma olgusuna dayanmıştır. 6570 sayılı yasanın 7/d maddesi hükmüne göre bir taşınmazı medeni kanun hükümlerine göre iktisap eden yeni malikin dava hakkı bulunmaktadır. Davaya konu taşınmazı haricen iktisap ettiğini bildirerek dava açan davacının kendisinden önceki kiralayan ile yapılan kira sözleşmesine dayanabilme olanağı bulunmamaktadır. Kaldı ki tapu kaydında davacı adına tahsis şerhi de mevcut değildir. Bu durum karşısında davacının işyeri ihtiyacı hukuksal nedenine dayanarak dava açma hakkı bulunmamaktadır. Mahkemece harici satın alma olgusuna değer verilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.4.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2911, Karar No: 2011/6295, Tarih: 25.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2911 E.  ,  2011/6295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmaza ait 1983 yılında düzenlenen arazi kadastro tutanağı ile varsa dayanağı olan tapu kaydının bütün revizyonları ile getirtilerek,

2) Çekişmeli taşınmazı geniş çevresiyle gösteren pafta fotokopi örneğinin getirtilerek,

3) Taşınmaza en yakın komşu parseller paftasından tespit edilerek kesinleşme durumlarını gösterir son tapu kayıtlarının getirtilerek,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 25/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.