muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/750, Karar No: 2017/33, Tarih: 31.01.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/750 E.  ,  2017/33 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : NİĞDE 1.Sulh Ceza

Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı TCK'nun 125/3-a, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Niğde 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 15.01.2008 gün ve 938-11 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 30.01.2014 gün ve 12265-2695 sayı ile;

“...Sanığın, cezaevinde görevli memura yönelik sarfettiği 'siz külhanbeyi misiniz, buranın külhanbeyi benim, gidin sorunlu müdürünüz mü var başgardiyanınız mı var onu çağırın o gereğini yapmazsa ben gereğini yaparım' şeklindeki sözlerinin, katılanların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici davranış niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarını oluşturmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkûmiyet kararı verilmesi, ...” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.03.2014 gün ve 80266 sayı ile;

"Sanığın, Niğde Kapalı Cezaevinde hükümlü olarak tek kişilik hücrede kaldığı ve görevli infaz memuru Ercan ve Nusret'in yemek dağıttıkları sırada, sanığın bulunduğu hücrenin kapısı açılarak yemek almasının kendisine söylendiği, sanığın hücrenin kapısından çıkarken görevlilere ' kapını neden tam açmıyorsun, bana psikolojik baskı mı yapıyorsun, ' diyerek elindeki tabağı yere vurduğu ve 'sen buranın külhanbeyi misin , buranın külhanbeyi benim, sen git müdürün gelsin, gereğini yapmazsa ben yapacağım, ' şeklinde sözler söylemekten ibaret eyleminde, sanığın kapının tam açılmamasına duyduğu tepki üzerine yemek tabağını yere atarak kırmak şeklindeki eyleminin hakaret suçunu oluşturduğu, bu fiili hakaret eyleminden sonra görevlilere karşı gelerek külhanbeyi sıfatını yakıştırarak katılanları önemsemediğini söyleyip 'sen git müdürün gelsin' şeklindeki sözlerinin görevlileri aşağılayıcı ve bulundukları kurumda saygınlıklarını ve itibarlarını sarsıcı nitelikte olduğu ve tüm eylemleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanık ...'ın üzerine atılı bulunan hakaret suçunu işlediği” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 4. Ceza Dairesince 30.10.2014 gün ve 13211-31206 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında şikâyetçi ...'e karşı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan verilen beraat hükmü temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup inceleme, şikâyetçi ...'a karşı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında şikâyetçi ...'e karşı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan verilen beraat hükmü temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup inceleme, şikâyetçi ...'a karşı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; hakaret suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

5237 sayılı TCK'nın 66. maddesinde; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça kamu davasının maddede yazılı sürelerin geçmesiyle ortadan kalkacağı düzenlenmiş, maddenin birinci fıkrasının (e) bendinde de beş yıldan fazla olmamak üzere hapis ya da adli para cezasını gerektiren suçlarda bu sürenin sekiz yıl olacağı hüküm altına alınmıştır. Aynı kanunun 67. maddesinin 3 ve 4. fıkraları uyarınca kesen bir nedenin varlığı halinde zamanaşımı, kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak ve ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.06.2012 gün ve 978–250 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi halinde, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Sanığa atılı hakaret suçunun yaptırımı, 5237 sayılı TCK’nun 125/1. maddesinde üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası olarak düzenlenmiş, aynı maddenin 3. fıkrasının (a) bendi gereğince bu suçunun kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenmesi durumunda cezanın alt sınırının bir yıldan az olamayacağı belirtilmiştir. Buna göre, TCK’nun 66/1-e maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı süresi sekiz yıl, aynı Kanunun 67/4. maddesi göz önüne alındığında kesintili dava zamanaşımı süresi ise oniki yıldır.

Daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 20.05.2007 tarihinde gerçekleştirildiği iddia edilen eylemle ilgili olarak, sanık hakkında dava zamanaşımını kesen en son işlem 15.01.2008 tarihli mahkûmiyet hükmü olup, bu tarihten sonra dava zamanaşımını kesen veya durduran başkaca bir sebebin gerçekleşmediği gözetildiğinde, TCK'nun 66/1-e maddesindeki sekiz yıllık asli dava zamanaşımı süresi, Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce 15.01.2016 günü dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulü ile Özel Dairenin bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nun 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 30.01.2014 gün ve 12265-2695 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Niğde 1.Sulh Ceza Mahkemesinin15.01.2008 gün ve 938-11 sayılı hükmünün, dava zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.01.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8132, Karar No: 2021/28594, Tarih: 07.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/8132 E.  ,  2021/28594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Suçta kullanılan ancak müşteki ...'ye ait olan adli emanetin 2014/47 sırasında kayıtlı bıçağın müştekiye iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye kısmen aykırı olarak, hükümdeki müsadereye ilişkin kısmın çıkarılıp yerine " Adli emanetin 2014/47 sırasında kayıtlı bıçağın müşteki ...'ye iadesine" ilişkin ibarenin eklenmesi suretiyle HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34818, Karar No: 2015/20526, Tarih: 26.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/34818 E.  ,  2015/20526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı Bakanlık vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı 01/02/2009-30/11/2012 tarihleri arasında davalı ...’ndan ihale alan alt işverenler nezdinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, muvazaalı olarak çalıştırıldığını iddia ederek ilave tediye alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının muvazaalı olarak çalıştırıldığı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı tarafından davalı aleyhine 15/01/2013 tarihinde açılan ... 3. İş Mahkemesi 2013/45 E. 2013/645 K. sayılı dosyada davacı davalıdan alınan temizlik işlerinde çalıştırıldığını iddia etmiştir. 18/06/2013 tarihli duruşmada dinlenilen davacı tanıkları ... ve ... anılan dosyada davacının temizlik işçisi olarak çalıştığını beyan etmişlerdir. Davacı vekili tanık beyanlarına bir diyeceği olmadığını beyan etmiştir. Mahkemece davalı ile temizlik şirketleri arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğunun kabulü ile verilen karar davacı tarafından temyiz edilmemiştir. Davacı tarafından açılan bu dosyada ise aynı davacı tanıkları bu sefer davacının temizlik işçisi olmasına rağmen hasta taşıma vs işlerinde çalıştırıldığını beyan etmişlerdir. Aynı tanıkların beyanları arasında çelişki bulunduğu gibi tanıkların ilk beyanlarının davacı vekilinin itiraz etmemesi nedeniyle bağlayıcı olduğu gözetilmeden ayrıca kıdem tazminatını da içeren ... 3. İş Mahkemesi 2013/45 E. 2013/645 K. sayılı dosyasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden, muvazaa iddiasıyla açılan ilave tediye alacağı davasının reddine karar verilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11752, Karar No: 2013/140, Tarih: 15.01.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/11752 E.  ,  2013/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, yağma, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; nitelikli cinsel sadırı ve diğer atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.01.2012 gün ve 2011/307 Esas, 2012/32 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Nitelikli cinsel saldırı, yağma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalının 12.08.2011 tarihli raporunda, mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu belirtilmiş ise de, raporun olay tarihinden itibaren 6 aylık süre geçmeden verilmesi, raporu düzenleyen heyetin Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun teşekkül ettirilmemesi ve mağdurenin 07.12.2011 tarihli celsede, olay nedeniyle ruhsal yönden tedavi görmediğini ve ruh sağlığında bozulma olmadığını beyan etmesi karşısında, olaydan dolayı mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda suç tarihinden itibaren 6 ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumundan ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun teşekkül ettirilmiş yükseköğretim kurumlarına bağlı hastanelerden rapor alındıktan sonra sonucuna göre, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan ceza tayin edilirken 5237 sayılı TCK.nın 102/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın konut dokunulmazlığını bozma eylemi 5237 sayılı TCK.nın 149/1-d maddesi uyarıca nitelikli yağma suçunun unsuru olduğundan, konut dokunulmazlığını bozma suçundan ayrıca mahkûmiyet hükmü kurulamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.01.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16442, Karar No: 2013/20384, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/16442 E.  ,  2013/20384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; işçilik haklarının bertaraf edilmesi için belge imzalatılmak istenen davacının bu belgeyi imzalamaması sebebiyle iş sözleşmesinin feshediliğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevabında; davacının çalıştığı üniversitedeki temizlik işini üstlendiklerini, ihale sözleşme süresinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini ve yeni ihalenin dava dışı başka bir şirket tarafından alındığını, davacı ve bir kısım arkadaşlarının yeni şirkette işe başlamayacaklarını belirterek işyerini terkettiklerinden bu gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin, diğer alacakların ise zamanında ödendiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının davalı nezdinde çalıştığı son ihale sözleşmesinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini, 03.05.2012 tarihinde işin asıl işveren Erciyes Üniversitesi tarafından yapıldığını ve hizmet ihalesini alan yeni alt işverenin 04.05.2012 tarihinde işe başladığını ve halen devam ettiğini, müvekkilinin iş sözleşmesine son verecek bir davranış yerine 1272 işçiyi yeni ihale alıcısına devretmek amacı ile hareket ettiğini, müvekkilinin işçilerin iş sözleşmesine son vermesi gibi bir durumun olmadığını, aksine işçilerin kıdem tazminatlarını almadan yeni işte çalışmak istememeleri sebebiyle işten ayrıldıklarını, müvekkili şirketin işverenlik sıfatının bulunmadığını, davacının vardiyalı çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar işyerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan işyerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda işyerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

4-Dosya kapsamı ve mahkeme kararından davanın kısmi dava olarak kabul edilip sonuçlandırıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı tarafın ıslah dilekçesine karşı süresinde gerçekleştirdiği zamanaşımı savunmasının dikkate alınarak talep hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken değerlendirme yapılmaması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.