muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2011, Karar No: 2025/2202, Tarih: 26.05.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin ilk kararının Bölge Adliye Mahkemesi ilamıyla davacının kâr kaybı ve müspet zararı talep edemeyeceği, ancak menfi zarar kapsamındaki kalemleri talep edebileceği, ayrıca raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için 5 kişilik bilirkişi kurulundan rapor aldırılmasından bahisle kaldırıldığı, kaldırma sonrası Ankara Asliye Ticaret Mahkemesi aracılığıyla eski Sayıştay denetçisi, 3 inşaat mühendisi ve 1 mali müşavirden alınan raporla davacının belgelendirdiği menfi zararına ilişkin hesaplama yapıldığı, hesaplamaya göre davacının 110.946,00 TL alacaklı olduğunun mütalaa edildiği, davacı vekilinin rapora itirazında raporda şantiyenin iş yapılacak yere taşınması, kurulması ve kaldırılması giderinin hesaplanmadığını beyan ettiği, itiraz üzerine ek rapor aldırılması için aynı heyete teslim edilmesi gerekirken sehven Bölge Adliye Mahkemesi kararı öncesi heyete tevdi edildiği ve ek rapor alındığı ancak bu hata fark edilerek Bölge Adliye Mahkemesi sonrası heyet raporunda bulunan inşaat bilirkişilerinden 05.01.2021 tarihli ek raporun dosyaya alındığı, verilen ek raporda davacı tarafından şantiye montajı, sökülmesi, nakli ve kurulması ile ilgili olarak herhangi bir kanıtlayıcı belge ibraz edilmediğinden bu giderin ortalama olarak hesaplanmasının mümkün olmadığının mütalaa edildiği, tüm bu gerekçelerle sözleşmedeki imkânsızlığın sübjektif imkânsızlık olduğu durumlarda kusurlu olan taraftan kusursuz olan tarafın zararlarını talep edebileceği, davalı kurumun sözleşmenin feshinde kusurlu bulunduğu, davacının ispatlayabildiği giderlerinin (menfi zararının) hesaplandığı gerekçesiyle 08.08.2019 UYAP giriş tarihli, hazırlanan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf kararının, usule ve hukuka aykırı olup bozulması gerektiğini, ilk derece Mahkemesince tarafların kusur dağılımı ve tespitlerinin hukuka aykırı yapıldığını, sözleşmenin, davalı iş sahibi tarafından haksız ve hukuka aykırı olarak tasfiye edildiğini, her ne kadar davalının, İdare Mahkemesi kararını uygulamak zorunda olduğu gerekçe gösterilmekte ise de, bu durumun sözleşmeden dönme konusundaki haksızlığı bertaraf etmediğini, davalı idarenin, dava dışı 3. şahsın bu işlem aleyhine İdari Yargıda dava açtığını bildiğini, iptal edilme ihtimalini üstlendiğini, Türk Borçlar Kanunu'nun 136. maddesi gereğince sözleşmenin imkânsız hale gelmesinin tarafların sorumluluğunu bertaraf etmeyeceğini, dava kapsamında alınan birçok bilirkişi raporları arasında çelişkiler olup hesaplanan zarar miktarlarının birbirini tutmadığını, teminat mektubunun iadesi konusunda karar verilmesine gerek bulunmadığına hükmedilmiş olmasına karşılık bu meblağ üzerinden davacı vekili yararına vekalet ücretine hükmedilmediğini, menfi zararlardan en önemli kalem sayılan şantiye gideri taleplerinin delil ibraz edilmediği, bu sebeple farazi hesaplama yapılamayacağı yönündeki gerekçe ile reddedilmesinin bozmayı gerektirdiğini, büyük bir masraf kalemi tutan şantiye gideri olan makine ve ekipmanların nakli, kurulumu, tekrar nakli için yaptığı masrafı, ihale konusu işin % 6'lık kısmının kârını elde etmek üzere müvekkil şirket sahipleri tarafından bu masrafın yapıldığını, şantiye gideri adı altında aşamalarda bilirkişi kurulu tarafından zarar hesaplamasının yapıldığını, bu meblağın müvekkilin zararı olduğunu ve karşılanması gerektiğini, öte yandan, menfi zararlardan kalan keşfin % 5'i oranındaki zarar hesaplanmasını Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin sözleşme kapsamında yaptırılabilecek ilave işler, iş eksilişi ve işin tasfiyesi başlıklı 5. maddesine dayandırdıklarını, bu yöndeki zarar taleplerinin de nazara alınmadığını, davalı vekili yararına hükmedilen vekalet ücretinin hatalı olduğunu beyan etmektedir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; müvekkil İdarece sadece Kamu İhale Kurumu ve mahkeme kararları doğrultusunda iş ve işlemler yapıldığını, müvekkil İdarenin sözleşmeden haksız bir şekilde döndüğü iddiasının kabul edilemeyeceğini, davacının mahrum kaldığı kârın bulunmadığını, sözleşmenin feshedildiği tarih itibariyle vaki bir kâr mahrumiyeti bulunmadığını, davacının fesih tarihine kadar yaptığı tüm işin karşılığını eksiksiz olarak aldığını, işin bitirilmesi gereken güne kadar sadece %6.08' lik kısmını bitiren davacı yüklenicinin kusurlu olduğunu, davacının menfi veya müspet zarar kalemlerini talep edemeyeceğini, bu nedenle yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olup, bozulması gerektiğini, davacının şantiye nakli kurulması montajı ile ilgili olarak herhangi bir geçerli belge sunamadığından şantiye giderine hükmedilmemesi gerektiğini, eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Taraflar arasındaki akdi ilişki eser sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı yüklenici davalı iş sahibidir. Dosya kapsamından 02.04.2013 gün, 61106850-755.02.08/39569 sayılı yazı ile itirazlar, Kamu İhale Kurulu ve mahkeme süreçleri sonucunda iş dava dışı ortak girişim uhdesinde kalmış, bunun üzerine davacı ile sözleşmenin tasfiye edilerek teminatın iade edileceği davacı yükleniciye belirtilmek suretiyle sözleşme feshedilmiştir. Davalı iş sahibi sözleşmeyi Kamu İhale Kurulu ve İdare Mahkemesi kararları sonucu zorunlu olarak tasfiye ettiğinden feshin subjektif imkânsızlık nedeniyle yapıldığının takdiri gerekir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 136/I' inci maddesi gereğince sözleşme davalı iş sahibinin sorumlu tutulamayacağı bir sebeple imkânsız hale gelmiş olduğundan aynı Kanunun 112' nci maddesi gereğince fesihte davalının kusursuz olduğunun kabulü gerekir. Karşılıklı borçlanmayı içeren sözleşmelerde imkânsızlık sonucu borcun sona ermesi halinde Türk Borçlar Kanunu'nun 136/II' nci maddesi gereğince iş sahibi davalı almış olduğu şeyleri iade etmek ve davacı yüklenicinin sözleşme nedeniyle uğradığı menfi zararları karşılamakla yükümlüdür.

Bu ilkeler nezdinde somut olaya gelince; davacının menfi zarar kapsamında talep ettiği şantiye giderinin ödenmesi gerekir. Ancak ödenecek bu bedelden davalı tarafından ödenen imalât beledi oranında indirim yapılması gerekir.

Bu ilkeler nezdinde somut olaya gelince; davacının menfi zarar kapsamında talep ettiği şantiye giderinin ödenmesi gerekir. Ancak ödenecek bu bedelden davalı tarafından ödenen imalât beledi oranında indirim yapılması gerekir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; bilirkişi raporunda şantiye giderleri olarak belirlenen 316.000 TL'den imâlat bedeli olarak ödenen bedele ilişkin olarak % 6,08 oranında indirim yapılmak suretiyle 296.787,20 TL'ye hükmetmekten ibaret olup bu hususlar göz ardı edilerek eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması uygun bulunmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2996, Karar No: 2014/14901, Tarih: 28.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/2996 E.  ,  2014/14901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA:Davacı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalı ... Enerji A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalılardan ... A.Ş.'nin asıl işveren diğer davalı ... Ltd. Şti.'nin alt işveren olduğu ...'daki enerji nakil hattı işinde çalıştığını, işin bitmesine rağmen işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacağı, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıradan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah ederek artırmıştır.Davalı ... A.Ş. vekili, davalı şirket ile diğer davalı şirket arasında bir alt yüklenici sözleşmesi bulunmadığnı, bu sebeple diğer davalı ... Ltd. Şti.'nin işçisinin alacaklarından dolayı davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, davacının iddialarını ıspatlaması gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.Diğer davalı ... Ltd. Şti. yetkilisi, ... Ltd. Şti. ile diğer davalı arasında taşeronluk sözleşmesi olduğunu, ... ekibinin yüklendiği işi bitirip diğer davalı ... A.Ş.'ye teslim ettiğini, ancak ... A.Ş. tarafından ...'ye yapılması gereken ödeme tam olarak yapılmadığı için işçi ücretlerinin ödenemediğini, işçilerin durumunu diğer davalı şirkete bildirdiklerini, davacının, işyerinde iddia edilen ücret ve tarihlerde çalıştığını, bir miktar ücret alacağının kaldığını, fazla çalışma ve hafta tatili alacağının olmadığını, işçilerle günlük ücret anlaşması yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, davacının bildirilen emsal ücretle çalıştığı, ücret ve hafta tatili ücreti alacağı olduğu, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Kararı kanuni süresi içinde davalı ...A.Ş. temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hesaplamalara esas alınan çalışma süresinin doğru olup olmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.Somut olayda, mahkemece, tanık beyanlarının ortalamasına göre, davacının haftada yedi gün 07.00-19.00 saatleri arasında, bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle günlük onbir saat, haftalık yetmişyedi saat çalıştığı, otuziki saat fazla çalışma yaptığı tesbit edilerek, bir işçinin devamlı surette haftada onsekiz saatten fazla çalışma yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu sebebiyle davacının günlük üç saat, haftalık onsekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, tanıkların gün batımına kadar çalıştıklarını beyan etmeleri ve çalışılan bölgede güvenlik sebebiyle gün batımından sonra çalışılamayacağı dikkate alındığında, davacının, 07.00 ile güneş batımı saatleri arasında çalıştığı kabul edilmelidir. Çalışma süresi içinde güneşin battığı saatler belirlenerek, davalı yönünden oluşan usuli kazanılmış hak gereği günlük üç saati geçmeyecek şekilde fazla çalışma süresi tespit edildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.Öte yandan, davacının çalışmaları Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmemiştir. Mahkemece, hesaplamalara esas alınan çalışma süresi, davacının iddia ettiği tarihler arasında kesintisiz olarak kabul edilmiş ise de, yurda giriş çıkış kayıtlarında, ilk yurttan çıkış ve son yurda giriş tarihlerinin, kabul edilen çalışma süresinin başlangıç ve bitiş tarihlerinden farklı olduğu, ayrıca çalışma iddia edilen tarihlerde birden fazla yurda giriş ve çıkış yapıldığıda görülmektedir. Davacının Sosyal Güvenlik Kurumu dosyası getirtilmemiş, getirtilenlerde ise başka işyeri çalışmaları olduğu dikkate alınmamıştır. Bu durumda, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu dosyası getirtilerek, varsa başka işyeri çalışma süreleri dışlanmalı, işe başlama ve işten çıkış tarihleri yurda giriş-çıkış kayıtlarına göre belirlenmeli, ayrıca, çalışma süresi içinde yurda giriş-çıkış tarihleri arasındaki sürelerdede çalışma olmadığı kabul edilmeli, çalışma süresi bu ölçütlere göre belirlendikten sonra alacak hesabı yapılmalıdır. Mahkemece bu hukuki ve fiili olgular dikkate alınmadan eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3855, Karar No: 2013/6904, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3855 E.  ,  2013/6904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından sanıklar ... ve ...'nun yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in atılı suçlardan beraatine, sanık ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetine, iddia olunan çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu hakkında hüküm verilmesine yer olmadığına dair Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.09.2012 gün ve 2011/14 Esas, 2012/124 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında verilen beraat hükümleri ile sanık ... hakında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen sanık ... hakkında verilen beraat hükümleri ile delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya içeriğine göre, mağdurenin babasının ölümünden sonra babaannesi ile kaldığı, olay günü mağdure ile sanığın, mağdurenin babaannesi tarafından cami bahçesinde yakalanmaları, eylemin, cebir, tehdit ve hile olmaksızın gerçekleştiğinin anlaşılması, ayrıca mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca 23.12.2011 de yapılan muayenesinde alınan öyküsünde, "bu olay nedeniyle yurda gittiğini, bir ay sonra yurttan kaçtığını, parkta tanıştığı ... isimli kişinin tecavüzüne uğradığını, yine 5 ay sonra yurtta kalırken ... diye biri ile tanışıp onunla cinsel ilişkiye girdiğini" beyan etmesi de dikkate alınarak mağdurenin olay öncesi bulunduğu ailevi durum ve çevresel etkenler ile sonradan yaşadığı olaylar nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu kabul edilerek sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmaması gerekirken anılan fıkranın uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Uygulamaya göre de;

Uygulamaya göre de;

Basit cinsel istismar suçundan hüküm kurulurken önce TCK.nın 103/1. maddesi ile ceza belirlenip aynı Kanunun 103/6. maddesinin bundan sonra uygulanması gerekirken, 103/6. maddesinin doğrudan tatbik edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12182, Karar No: 2018/7160, Tarih: 20.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/12182 E.  ,  2018/7160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 27/11/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalı ...'in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesi gereğince basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi müştereken ve müteselsilen sorumlu olup, hukuki sorumlular arasında yazı işleri müdürü bulunmamaktadır. Şu halde, davalı yayın kuruluşunun sorumlu yazı işleri müdürleri olan davalılardan ... 'in 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesine göre sorumluluğu bulunmamaktadır. Bu nedenle anılan davalı hakkında davanın husumetten reddi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Diğer davalı ...'nın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava; basın ve yayın yolu ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; müvekkilleri hakkında ... Gazetesi'nin 10/02/2014 tarihli nüshasında ''Paralel Kulak Türkiye'yi böyle dinliyor'' başlıklı haberde gerçek dışı sözler sarf edildiğini, paralel yapı yöneticisi gibi kabullenemeyecek hakaretlere maruz bırakıldıklarını ve bu nedenle kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek, manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu haberin içerik itibari ile davacılar yönünden eleştiri sınırlarını aştığı, çatışan yararlar dengesinin davacılar aleyhine bozulduğu ve yasa dışı yapı ile ilgisi saptanmayan kamu görevlisi olan davacılar yönünden ileride telafisi imkansız zararlara yol açacağı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle

içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır.

Düşünce ve kanaat özgürlüğü sınırının aşılması ve kişilik hakkına saldırı seviyesine ulaşması hâlinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddeleri gereğince manevi tazminat istenebilecektir.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; yayının güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, basın özgürlüğü kapsamında haber ve yorumlara ilişkin olduğu, yayında davacıların kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekir.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; yayının güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, basın özgürlüğü kapsamında haber ve yorumlara ilişkin olduğu, yayında davacıların kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yararına, (2) sayılı bentte açıklanan nedenle davalı ... yararına BOZULMASINA 20/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.