muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6936, Karar No: 2024/2988, Tarih: 17.04.2024

II. CEVAP

Davalılar vekili 21.11.2016 havale tarihli dilekçesinde; davalılardan ...'in ... Mimarlık ve Mühendislik Yapı Malzemeleri San.ve Tic. Ltd. Şti.'nin ortağı olduğunu, diğer davalı ve eşi ...'in ise şirketin ortağı olmadığını, eşinden aldığı vekaletle şirketteki eşinin şirket için edimlerini yerine getiren kişi olduğunu, şirket ana sözleşmesinde davacılardan ... ve müvekkili ...'in, müşterek imza ile şirketi temsile yetkili olduklarını, kalan 2 adet 100.000,00 TL'lik bonoların şirketin ... Boya ve Kimya Sanayi A.Ş.’ye olan 120.000,00 TL’lik borcu için iade edilmediğini, tüm bu kurulan ilişkiden ve iade alınan evraktan ortakların bilgisinin olduğunu, kayıtların dava dışı ... Boya ve Kimya Sanayi A.Ş.’de mevcut olduğu gibi, anılan şirketin online bir ödeme ve satış bilgi işlem merkezi olup tüm piyasaya hakim bir şirket olduğunu, uygulaması şifresi ile bayilerin sistemde işlem yapabildiğini ve tüm safahatı gördüğünü, bahsedilen şifreyi kullanan kişinin de davacı ... olduğunu, bu sebeple bu şirketten bu konu ile ilgili evrak ve dökümanın celbi gerektiğini, davacıların davayı ispatla yükümlü olup davanın haksız olarak açıldığını, davacıların kanunun verdiği yetkiyi kötüye kullandıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlü olduğu, ispat yükünün ise, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa ait olduğu, davacının üzerinde olan ispat yükü çerçevesinde, davalıların şirketi zarara uğratmış olduğuna ilişkin herhangi bir delile rastlanmadığı, 26.09.2019 tarihli celsede inceleme günü olarak belirlenen 22.10.2019 tarihinde ticari defter ve belgelerin ibrazı hususunda davacı vekilinin yüzüne karşı yapılan ihtarata rağmen defter ibrazında bulunmadığı, inceleme gün ve saatinde hazır olmadığı, inceleme gününden sonraki tarih olan 14.02.2020 tarihinde mazeret bildiriminde bulunduğu ancak mazereti belgelendiremediği, bu itibarla davacıların dosyaya sundukları delillerle davalarını ispatlayamadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalıların yasal süresince davaya cevap vermediklerini, savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi yasağı gereğince muvafakatleri olmamasına rağmen davalıların beyanlarının hükme esas alındığını, davalıların yönetim ve temsil yükümlülüklerini ihlal ederek şirketin ve şirket ortaklarının menfaatlerinin zarar görmesine neden olduklarını, düzenlemeye aykırı şekilde münferit imza ile şirketi ... Boya ve Kimya Sanayi A.Ş.'ye karşı borçlandırdıklarını, ... Boya...A.Ş.'nin şirket aleyhine icra takibi başlattığını, şirketin çift imza ile temsil edildiğini ve davalıların söz konusu icra işlemlerine itiraz etmeye veya şirketi bir avukat ile temsil ettirmeye yanaşmadıklarını, çift imza olmaması nedeniyle müvekkillerinin şirket adına işlem yapamadıklarını ve ... Boya....A.Ş.'nin şirketin mal varlığına haciz koydurduğunu, yükümlülüklerin ihlali, şirket ortaklarının menfaatlerinin zarar görmesi ve hak kayıplarının gündeme gelmesi halinde şirket müdürünün azli gerekeceğini, ayrıca mahkemenin 26.09.2029 tarihli ara kararı ile 22.10.2029 tarihinde ticari defterler üzerinde inceleme yapılmasına, bilirkişi ücreti olarak takdir edilmiş olan 3.050,00 TL'nin iki haftalık kesin süre içerisinde yatırılmasına karar verildiğini, bilirkişi ücretinin süresinde yatırıldığını, ancak ticari defterler üzerinde inceleme yapılmasına karar verilen 22.10.2019 günü tansiyon, kalp ve şeker hastası olan eşinin ani rahatsızlığı üzerine eve gitmek ve eşi ile ilgilenmek zorunda kaldığı için ticari defterleri ibraz edemedikleri gibi, kendilerinin de belirtilen gün ve saatte hazır bulunamadıklarını, mazeretlerini de belirterek yeniden inceleme günü verilmesi taleplerinin ise mahkemece reddedildiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 222 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince mahkemenin kendiliğinden ticari defterlerin incelenmesine karar verebileceği, uyuşmazlığın aydınlatılması için dava dışı .... Mimarlık ve Mühendislik Yapı Malzemeleri San ve Tic. Ltd. Şti.'nin ticari defterlerinin incelenmesi gerekmekte olup, mahkemece ihtarat da yapılarak verilen süreye rağmen davacı tarafça defterlerin belirlenen günde incelemeye sunulmadığı, yeniden inceleme günü verilmesi için ileri sürülen mazeretin de belgelendirilmediği, dosya kapsamı ile davalı ...'in yönetim ve temsil yetkisinin alınması için haklı sebeplerin varlığı, adı geçen davalının, özen ve bağlılık yükümü ile diğer kanunlardan ve şirket sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini ağır bir şekilde ihlal ettiği ve bunlardan zarar doğduğu hususlarının davacı tarafça ispatlanamadığı, dolayısıyla mahkemece davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu, ancak davacı tarafça dava dilekçesinde her iki davalının işlemleri ile dava dışı şirketi zarara uğrattıkları ileri sürülmüş ise de, netice-i talepte herhangi bir tazminat talebi bulunmayıp, davalıların dava dışı şirketteki temsil yetkilerinin kaldırılması talep edildiğinden, dava dışı şirkette temsil yetkisi bulunmayan davalı ... aleyhine açılan davanın pasif taraf sıfatı yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiği, karar davacı tarafça istinaf edilmiş ve bu husus istinaf sebebi yapılmamış ise de, bir kişinin belli bir davada davalı sıfatına haiz olup olmadığı şeklinde nitelendirilen husumet bir ilk itiraz olmadığı gibi davalı tarafından ileri sürülmesi gerekli bir defi de olmadığından, ayrıca davanın her aşamasında ileri sürülmesi mümkün veya mahkemece vakıf olunduğu takdirde resen nazara alınması gerekli hukuki bir durum olduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun usulen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeninden esas hakkında hüküm kurularak davalı ... yönünden davanın esastan reddine, davalı ... yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; dilekçelerindeki ve istinaf başvurularındaki nedenlerle, ayrıca davalılar yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların davalı ... ile birlikte ortağı oldukları dava dışı şirketin davalılarca zarara uğratılıp uğratılmadığı ile yöneticinin azli şartlarının oluşup oluşmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların davalı ... ile birlikte ortağı oldukları dava dışı şirketin davalılarca zarara uğratılıp uğratılmadığı ile yöneticinin azli şartlarının oluşup oluşmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/40491, Karar No: 2013/3504, Tarih: 30.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/40491 E.  ,  2013/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, fazla çalışma ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, hafta tatili, fazla çalışma ve ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- Taraflar arasında, davacının hafta tatili günlerinde çalışıp çalışmadığı ve bunun sonucu olarak da hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, dava dilekçesinde ayda ortalama 1 Pazar günü çalıştığını iddia etmiş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının kış aylarında ayda 1 Pazar günü izin kullandığı, diğer hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Bu kabule göre hem davacının talebi aşıldığı, hem de tanık beyanlarına göre davacının her yıl 7 ve 9. Aylarda hafta tatili kullanmaksızın 7 gün çalıştığı, bunun dışındaki dönemlerde haftada 6 gün çalıştığı anlaşılmakta olup, kış aylarında ayda 1 gün hafta tatili kullandığı kabulüyle yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması hatalıdır.

3-Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

İşçinin işe iade davası açması durumunda, izin ücretinin talep edilip edilemeyeceği davanın sonucuna göre belirlenmelidir. Gerçekten işçinin dava sonucu işe başlatılması durumunda, önceki fesih ortadan kalkmış olmakla ve iş ilişkisi devam ettiğinde 4857 sayılı Yasanın 59 uncu maddesi uyarınca izin ücreti istenemez. İşçinin işe başvurusuna rağmen yasal bir aylık işe başlatma süresi içinde işe alınmaması halinde ise, işe başlatmama anı fesih tarihi olarak kabul edildiğinden, izin alacağı bu tarihte muaccel olur.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

4857 sayılı Kanunun 54 üncü maddesinde, yıllık ücretli izine hak kazanmak için gerekli sürenin hesabında, işçinin aynı işverenin bir veya çeşitli işyerlerinde çalıştığı sürelerin birleştirilerek göz önüne alınacağı hükme bağlanmıştır. Bu durumda, işçinin daha önce aynı işverenin bir ya da değişik işyerlerinde geçen hizmetlerinin yıllık izne hak kazanma ve izin süreleri hesabı yönlerinden dikkate alınması gerekir. Kamu kurum ve kuruluşlarında geçen hizmetlerin de aynı gerekçeyle izin hesabı yönünden birleştirilmesi zorunludur. Bununla birlikte, işçiye önceki feshe bağlı olarak kullanmadığı izin ücretleri tam olarak ödenmişse, bu dönemin sonraki çalışma sürelerine eklenerek izin hesabı mümkün değildir. Önceki çalışma döneminde izin kullandırılmak veya fesihte karşılığı ödenmek suretiyle tasfiye edilmeyen çalışma süreleri, aynı işverenin bir ya da değişik işyerlerindeki çalışmalara eklenir. İşçinin aralıklı olarak aynı işverene ait işyerinde çalışması halinde, önceki dönemin kıdem tazminatı ödenerek feshedilmiş olması, izin yönünden sürelerin birleştirilmesine engel oluşturmaz. Yine, önceki çalışılan sürede bir yılı doldurmadığı için izne hak kazanılmayan süreler de, işçinin aynı işverene ait işyeri ya da işyerlerindeki sonraki çalışmalarına eklenerek yıllık izin hakkı belirlenmelidir. Yıllık izin, özde bir dinlenme hakkı olup, aralıklı çalışmalarda önceki dönem zamanaşımına uğramaz.

İş sözleşmesinin işverence feshedilmesi halinde, 4857 sayılı Kanunun 17 nci maddesinde belirtilen yasal ya da arttırılmış bildirim önelleri ile 27 nci madde uyarınca işçiye verilmesi gereken iş arama izinleri, yıllık ücretli izin süreleri ile iç içe giremez. Kanundaki bu düzenleme karşısında, işçi tarafından ihbar önelli fesih halinde bildirim öneli ile yıllık izin süresinin iç içe girebileceği kabul edilmelidir.

Kanunda, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti için kesin bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Yasada, sözleşmenin feshi anı yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi, bir başka anlatımla izin ücretine hak kazanma zamanı olarak kabul edilmiştir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur, ancak faiz başlangıcı bakımından işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekir.

Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve İş Kanununun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (... 9.HD. 24.10.2008 gün 2007/30158 E, 2008/28418 K.). Bu itibarla, izin ücreti için yasal faiz uygulanmalıdır.

Sözleşmenin feshi üzerine ödenmesi gereken izin ücretinden taktiri indirim yapılması doğru değildir.

İşe iade davası sonunda işçinin işe başlatılmadığı tarihte iş sözleşmesi feshedilmiş sayıldığından, izin ücreti hesabında işçinin işe başlatılmadığı tarihte alması gereken ücret dikkate alınmalıdır.

İşverenin işçiyi işe başlatması durumunda, iş ilişkisi kesintisiz devam ettiğinden, kullandırılmayan izin ücretine de hak kazanılması söz konusu olmaz. Daha önce işçiye kullandırılmayan izinler karşılığı olarak ödenmiş olan izin ücretleri de işverence geri istenebilir. 4857 sayılı Yasanın 53 üncü maddesinde işçinin yıllık ücretli izin hakkından vazgeçemeyeceği kurala bağlandığına göre, işçinin daha önce ödenen izin ücretinin, işe iade sonunda işçinin işe başlaması halinde işçinin kullanmadığı izin hakkına sayılması da doğru olmaz.

Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşçinin iş sözleşmesinin devamı süresinde kullanmadığı yıllık izinlere ait ücreti istemesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında izin hakkının bulunduğunun tespitini istemesinde hukuki menfaati vardır.

Somut olayda, davacı işçinin tüm çalışma süresince hiç izin kullanmadığı ve izin ücretlerinin ödenmediği gerekçesi ile davacının yıllık izin ücreti talebi kabul edilmiştir.

Davalı, izin ücretlerinin bordrolarla birlikte ödendiğini ileri sürüp temyiz dilekçesine ek olarak davacının imzası bulunan bordroları sunarak karara itiraz etmiştir.

Davalının temyize ek olarak sunduğu 2004-2008 yıllarına ilişkin bordroların incelenmesinde, bazı aylarda izin ücreti tahakkukunun yapıldığı ve bordroların imzalı olduğu görülmüştür.

Davalı, izin ücretlerinin bordrolarla birlikte ödendiğini ileri sürüp temyiz dilekçesine ek olarak davacının imzası bulunan bordroları sunarak karara itiraz etmiştir.

Davalının temyize ek olarak sunduğu 2004-2008 yıllarına ilişkin bordroların incelenmesinde, bazı aylarda izin ücreti tahakkukunun yapıldığı ve bordroların imzalı olduğu görülmüştür.

Bu nedenle bu belgeler ve imzalar davacıya gösterilerek davalının ödeme savunması davacıdan sorularak sonucuna göre hüküm kurulması için kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10773, Karar No: 2024/4498, Tarih: 16.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/10773 E.  ,  2024/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1133 Esas, 2023/2363 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Aliağa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/10 Esas, 2022/18 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedeli ile mülkiyet kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkı ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kamu düzeni gereğince kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle;... Mahallesi 189 parsel (ifrazen 1272) sayılı taşınmazın 15.976,46 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin ve taşınmazda kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın ve irtifak hakkının davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın gerçek değerinin belirlenmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin tespitini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın gerçek değerinin belirlenmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin tespitini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile tespit olunan kamulaştırma bedeline ilk karar tarihine kadar, ikinci kararı ile tespit olunan fark kamulaştırma bedeline ise ikinci karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, tespit edilen toplam kamulaştırma bedeline ikinci karar tarihine kadar yasal faiz işletilmiş olmasının hukuka aykırı olduğunu, tespit edilen kamulaştırma bedelinin fahiş olup davalının sebepsiz zenginleşmesine yol açacağını, objektif değer artışı uygulanmasının yerinde olmadığını, hesaplama yapılırken İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekirken, üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ü oranında alınmış olmasının doğru olmadığını, ürün birim fiyatının çok yüksek alındığını, net gelir hesabının hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; net gelir metoduna göre hesaplama yapılırken İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü verilerinin esas alınamayacağını, bilimsellikten uzak olduğunu, ürün verim miktarının düşük gösterildiğini, son 5 yıla ilişkin ürün verim ortalamasının dikkate alınması gerektiğini, üretim masraflarının kalem kalem açıklanmadığını, irtifak hakkının taşınmazda meydana getireceği değer kaybı oranının % 35 olarak fazla belirlendiğini, taşınmazın kısmî kamulaştırılması nedeniyle arta kalan kısmın değer kaybına uğrayacağını, hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda bu hususun tartışılmadığını, rapora karşı itirazlarının karşılanmadığını, her ne kadar kamulaştırma bedelinin davalı hak sahibine derhal ödenmesine karar verilmiş ise de işbu bedele bankaya ödeme hususunda yazılan müzekkere tarihine kadar faiz işletilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç