muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/133, Karar No: 2023/400, Tarih: 12.07.2023

B. Somut Olayda Hukukî Nitelendirme

28.04.2015 tarihinde saat 18.00 sıralarında Hakkari Emniyet Müdürlüğü Tem Şube Müdürlüğü ekiplerinin yapmış olduğu uygulamada, 65 .. 016 plaka sayılı aracın durdurulduğu, araçta bulunan mağdurlar ..., ... ve sanık ...'ın kimlik kontrolünün yapıldığı, aynı tarihte mağdur ...'ün ablası ...'ün, ... için terör örgütüne katılmış olabileceğini beyan ederek kayıp müracaatında bulunması nedeniyle sanık ...'ın gözaltına alındığı, mağdur ...'ın kollukta; ...'ın ... ve kendisine "dağa gidin orada güzel şeyler var, istediğiniz herşey orda var" dediğini, sanık ... ile başka dava dosyasında yargılanan sanık Şirvan Besi ve diğer bir şahsın araçla yanlarına geldiğini, zorlama olmadan araca bindiklerini, buradan Başkale ilçesine gittiklerini sanık ...'in başka bir araçla yanlarına geldiğini, sanık ... ile Çukurca ilçesi istikametine doğru gitmekteyken Depin noktasında polislerin kendilerini durdurduğunu; mağdur ...'ün müdafisi husuzurunda kollukta yapmış olduğu teşhiste; sanık ...'in kendisini ve kuzeni ...'ı inceleme dışı sanık ...'dan PKK terör örgütünün kırsal alanına götürmek için teslim alan üç şahıstan biri ve mağdur ... ile kendisini teslim aldıktan sonra bir araçla Van ili Başkale ilçesine götürerek burada örgütün kırsal alanına katılımlarını sağlayacak olan sanık ...'e teslim eden kişi olduğunu, sanık ...'ın kendilerini Çukurca ilçesi üzerinden PKK'nın kırsal alanında bulunan kampına teslim edeceğini anlattıkları, ancak her iki mağdurun da bu beyanlarını kabul etmeyip ifadelerinin kolluk tarafından belirtilen şekilde yazıldığını, dağa uçkun toplamaya gittiklerini beyan ettikleri, sanıkların ise atılı suçlamaları kabul etmedikleri olayda;

Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçunda; hukuki yarar Devletin birliği, ülke ve ulus bütünlüğü ile egemenliği, suçun konusu; Devletin ülkesi, egemenliği ve milli birliği, suçun faili; Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olsun ya da olmasın, yöneten veya yönetilen herkes, suçun mağduru; Devletin millet/ulus unsurunu oluşturan her bir bireyi olup söz konusu suçun oluşabilmesi için, işlenen fiilin cebri nitelikte olması ve bu amaçları gerçekleştirmeye elverişli bulunması gerekirse de maddede yazılı hedeflerin gerçekleşmesine ihtiyaç yoktur. Fiilin cebri niteliğinden, maddi cebrin anlaşılması gerekmektedir. Cezalandırılan hareket devletin hayatını tehlikeye koyan icra hareketleridir. Suçun oluşması için zarar neticesinin gerçekleşmesi aranmamakta, suçun oluşması için failin hareketinin söz konusu neticenin gerçekleşmesine yönelik olması ve hareketinin o neticeyi gerçekleştirmeye elverişli olması yeterli olacaktır. Fiilin elverişli/vahim niteliği taşıyıp taşımadığı ise her olayın özelliğine göre; örgütün amacı, faaliyet alanı, ülke genelindeki organik bütünlüğü, fiilin niteliği, işleniş biçimi, işlenme zamanı, toplumda meydana getirdiği etki, ortaya çıkan zarar ve tehlikenin ağırlığı gibi ölçütler değerlendirilerek takdir edilecektir. Toplumda kaos ve tedirginlik oluşturacak, Devlet otoritesine olan güveni sarsacak, kamu düzenini, toplum barışını bozarak amaç suçun gerçekleşmesi için elverişli tehlike ortamını hazırlayacak vahim eylemler bu suçun oluşmasında kriter olarak dikkate alınmaktadır.

Somut olayda tanıklar Adnan Arslan ve Zafer Aksu benzer şekilde kollukta; mağdurlar ... ve ...'ün mahalle ve okuldan arkadaşları olduğunu, olay tarihinde mağdurları okula giderken gördüklerini, mağdur ...'in işlerinin olduğunu söylediğini, daha önce de dağa çıkacaklarını söylediklerini beyan etmeleri, mağdurların çelişkili beyanları dışında örgütün kadrosuna zorla eleman aktarımına ilişkin yeterli delil bulunmaması, bu durumda Özel Dairenin de bozma kararında kabul ettiği üzere, 15 yaşını bitirmeyen kişinin cebir, şiddet, tehdit ya da hile kullanmaksızın hukuka aykırı şekilde hürriyetinin sınırlanması hâlinde hürriyeti tahdit suçunun basit şekli oluşacağından, sanıkların eylemlerinin vahim nitelikte kabul edilemeyeceği, bu hâli ile Devletin birliği ve ülke bütünlüğünü bozma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı, dosya kapsamı ve delil durumuna göre sanıkların eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükmünün; sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 30.05.2022 tarihli ve 9767-3134 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükmünün; sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 30.05.2022 tarihli ve 9767-3134 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 23.09.2021 tarihli ve 834-1395 sayılı kararının, sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Hakkari 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Van Bölge Adliyesi Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.07.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/597, Karar No: 2020/1716, Tarih: 10.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/597 E.  ,  2020/1716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...'ın, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 33.320,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 56. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/02/2018 tarihli ve 2016/219 esas, 2018/154 sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 20/12/2019 gün ve 94660652-105-34-14276-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/01/2020 gün ve 2019/134532 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 01/02/2018 tarihli ve 2015/2761 esas, 2018/818 karar sayılı ilâmındaki "...Müştekinin oto kiralama işi ile uğraştığı ve 10/11/2012 tarihinde 10 günlüğüne Peugeout 206 marka, ... plakalı aracını günlüğü 50 TL'den sanığa kiraya verdiği ve aracı teslim ettiği ancak kira süresi bitmesine rağmen sanığın aracı müştekiye teslim etmeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda; Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu, meslek, sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkalarının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenebilen bir suç olduğundan, sanığın müştekiye ait araç kiralama şirketinden kiraladığı aracı kira süresi bitimine rağmen iade etmemesi şeklinde gerçekleşen eyleminde, suça konu aracın sanığın ifa ettiği bir hizmet veya meslek dolayısıyla kendisine tevdi ve teslim edilmemiş olması sebebiyle, eylemin TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, ..."şeklindeki gerekçe nazara alındığında, dosya kapsamına göre, müştekinin kendisine ait olan aracı sanığın sahibi bulunduğu ... Rent A Car adlı firmaya ticari işlerinde kullanılmak üzere 12/04/2015 tarihinde yapılan sözleşme ile 6 ay süreli olarak kiraya verdiği, ancak sürenin sonunda kiralamaya konu aracın teslim edilmediği olayda, katılandan araç kiralayan sanığın eyleminin Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesi kapsamında güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Müştekinin, rent a car işi ile uğraşan sanığa aracını 6 ay boyunca başkalarına kiralaması için kiraya verdiği iddia ve kabul edilen olayda ; Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 2018/27 esas ve 2018/3708 karar sayılı ve 22/05/2018 tarihli, 2017/3681 esas ve 2019/977 karar sayılı ve 19/02/2019 tarihli kararları ve buna benzer başkaca birçok ilamında belirtildiği üzere; söz konusu aracın rent a car firması olan sanık tarafından katılandan ticari bir ilişki ve sözleşme kapsamında başkasına tekrar kiraya vermek için kiralandığı nazara alındığında; sanığın eyleminin TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen ve uzlaştırma kapsamına alınan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetildiğinde; mahkeme hükmünde bir isabetsizlik görülmediğinden, İstanbul Anadolu 56. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/02/2018 tarihli ve 2016/219 esas, 2018/154 sayılı kararına yönelik yapılan kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 10/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11846, Karar No: 2011/4183, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11846 E.  ,  2011/4183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili; iş sözleşmesinin sadece müvekkili şirketin iradesi ile sona ermediğini tarafların karşılıklı özgür iradeleri yaptıkları anlaşma ile sona erdirildiğini İkale (bozma) sözleşmesini bulunduğu durumlarda işçinin işe iade davası açma hakkının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacıya bir kısım ödemenin yapıldığı ancak bu ödemelerin miktarının davacının kıdem, ihbar, izin ücreti, maaş ücreti ve prim alacaklarına dolayısıyla işçilik alacaklarına karşılık geldiğini bozma sözleşmesindeki bedelin davacının ikale sözleşmesini yapmasını gerektirecek fazladan bir ödeme olmadığını davacı tanığı anlatımlarına göre fesih protokolünün davacının gerçek iradesini yansıtmadığı işçilik alacaklarını alamam korkusuyla bu sözleşmeyi imzaladığı iş sözleşmesinin geçerli bir neden olmadan davalı işverence feshedildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki iş ilişkinin bozma sözleşmesi yoluyla sona erip ermediği hususu temel uyuşmazlığı oluşturmaktadır.

İş sözleşmesinin ikale ile sona erip ermediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunun 18 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olan iş güvencesi hükümleri işçiyi işverenin feshine karşı koruma amacını taşımaktadır. Sözleşmenin işverenin feshi dışındaki bir nedenle sona ermesi halinde iş güvencesi hükümleri uygulanamaz. Bu bağlamda sözleşme ikale (bozma sözleşmesi) ile sona ermişse işçi iş güvencesi hükümlerine dayanarak feshin geçersizliğine karar verilmesini talep edemeyecektir.

İkale, sözleşmenin tarafların ortak iradeleriyle sona erdirilmesidir. Niteliği itibariyle bir sözleşme olması nedeniyle ikale tarafların serbest iradelerine dayanmalıdır. Ayrıca ikale icabı işverenden gelmişse yasal tazminatlarına ilaveten işçiye ek bir menfaatın sağlanması (makul yarar) gerekir. Aksi halde iş sözleşmesinin ikale ile sona erdirildiğinden söz edilemez.

İkale, sözleşmenin tarafların ortak iradeleriyle sona erdirilmesidir. Niteliği itibariyle bir sözleşme olması nedeniyle ikale tarafların serbest iradelerine dayanmalıdır. Ayrıca ikale icabı işverenden gelmişse yasal tazminatlarına ilaveten işçiye ek bir menfaatın sağlanması (makul yarar) gerekir. Aksi halde iş sözleşmesinin ikale ile sona erdirildiğinden söz edilemez.

Somut olayda davacı işçi ile davalı işveren arasında düzenlenen “ fesih protokolü “adlı belge ile aralarında daha önce düzenlemiş oldukları iş sözleşmelerini taahhüt, beyan ve mutabakatları ile feshetmeyi amaçladıkları ve gerçekleştirilen fesih uyarınca işverenin davacıya belli bir tutarda ödeme yapmayı taahhüt ettiği, ödenen bu bedelin davacının görev yaptığı döneme ilişkin, 4857 Sayılı İş Kanunu uyarınca almaya hak kazandığı tüm hak ve alacaklarının, ücretlerinin, hafta ve genel tatili ücretinin, fazla çalışmaya ilişkin ücretlerinin, yıllık izin ücretlerinin, ihbar ve kıdem tazminatı, her türlü prim ve ikramiye alacağının tamamının fesih protokolü ekinde yer alan ibraname ile davacıya ödendiği ve davacının

işvereni bu konuda ibra ederek iş sözleşmesinin sonlandırıldığının belirtildiği anlaşılmaktadır. Davacı sözü edilen dilekçenin baskı altında alındığını sözleşmenin sona erdirilmesinde makul bir yararının bulunmadığını belirtmiş ise de; bunu yeterli ve inandırıcı delillerle kanıtlamış değildir. Aksine davacı ve davalı tanıklarının beyanlarına göre davacının ve bir kısım çalışanın şirketten ayrılan ve yeni iş kuran genel müdür ... ile çalışmaya başlamak istemeleri nedeniyle işten ayrıldıkları, hazırlanan fesih protokolünün ... tarafından davacıya imzalatıldığı imzalı bir şekilde şirkete sunulduğu, nitekim bu şahıs tarafından kurulan bazı şirketlerde bir kısım davacıların ortak yada çalışan olduğu görülmüştür. Dolayısıyla mevcut delil durumuna göre davacının işten ayrılışının bir uzlaşı ile gerçekleştiği, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin ikale ile sona erdiği sabit olmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Alınması gereken 17.15 TL karar ve ilam harcından başlangıçta peşin alınan 15.60 TL harcın mahsubu ile kalan 1.55.TL harcın davacıdan alınmasına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 14.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7286, Karar No: 2022/8294, Tarih: 27.09.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/7286 E.  ,  2022/8294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Eylem reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Adana Devlet Hastanesinden alınan 18.03.2014 günlü sağlık kurulu raporunda mağdurenin kemik yaşının nüfus kaydı ile uyumlu olduğunun belirtilmesinin ardından İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca hazırlanan 29.04.2015 günlü raporda mağdurenin olay tarihinde on üç yaşını bitirmiş olup, on dört yaşı içerisinde bulunduğu ve henüz on dört yaşını bitirmediğinin kabulünün uygun olacağının ifade edilmesi karşısında, mevcut raporlar arasında çelişki olduğu gözetilerek mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna sevk edilip, suç tarihindeki yaşı belirlenip mağdurenin suç tarihinde on beş yaşından küçük olduğunun tespiti halinde Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenen 02.05.2013 tarihli raporda mağdurenin olaydan dolayı ruh sağlığının bozulmadığının belirtilmesi, İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan alınan 29.09.2014 günlü raporda ise mağdurede ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede Travma Sonrası Stres Bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edilip, ruh sağlığının bozulduğunun ifade edilmesi karşısında mevcut raporlar arasında da çelişki olduğu gözetilerek, anılan eylem sebebiyle mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kurulundan nihaî rapor alınmasından sonra sanık hakkında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın kabul edilen eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 104/1. maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı zincirleme şekilde reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu ve son cinsel ilişkinin 2012 yılı Mart ayı içerisinde gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, şikayet tarihi olan 08.11.2012 gününe kadar aynı Kanunun 73/1. maddesinde düzenlenen altı aylık kanuni şikayet süresinin geçtiği gözetilerek sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri gereğince BOZULMASINA, 27.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7202, Karar No: 2022/17259, Tarih: 30.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7202 E.  ,  2022/17259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Finike Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince yapılan inceleme ve işlem sonucunda HMK’nın 356. maddesi uyarınca duruşma yapılarak hüküm kurulmuş, bu karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; kapama nar bahçesi ve arazi niteliğindeki Finike İlçesi, Yalnız Köyü 106 ada 4, 6, 8 parsel sayılı taşınmazların zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca net gelir esas alınarak; 106 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki davalıya ait nar ağaçlarının bedelinin; kapama nar net gelirine göre belirlenen bedelden mutad münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle; yapılara ise Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca yayımlanan yapı yaklaşık birim maliyetleri hakkındaki tebliğe göre m² birim fiyatı uygulanıp yıpranma payı da düşülmek suretiyle değer tespiti yöntem itibarıyla doğrudur. Ancak;

1-Bozma öncesi ilk kararın davacı idare tarafından temyiz edilmediği dikkate alındığında, ilk kararda 166 adet nar ağacı bedeli olarak hesaplanan 58.481,88 TL bedelin davalı lehine usuli kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden; bozma sonrası 166 adet nar ağacı bedeli olarak 12.848,00 TL'ye hükmedilmesi,

2-Faiz bitiş tarihinin infazda tereddüt yaratacak şekilde hükümde açıkça gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi hükmünün yukarıda açıklanan gerekçelerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16037, Karar No: 2023/5009, Tarih: 18.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/16037 E.  ,  2023/5009 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu daimi ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ve kullanım hakkının davacı idare adına, irtifak hakkının ise Hazine adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı idare vekilinin istinaf başvurunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 171 ada 130 parsel sayılı taşınmazda kamulaştırma konusu daimi ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ve kullanım hakkının davacı idare adına, irtifak hakkının ise Hazine adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; bedelin çok düşük olduğunu, irtifak sebebiyle taşınmazın değerinde meydana gelen değer düşüklüğünün hesaplanması gerektiğini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma konusu daimi ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ile kullanım hakkı davacı idare adına, irtifak hakkının ise Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin fahiş olduğunu, idare lehine vekâlet ücreti takdir edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.