muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18864, Karar No: 2014/3323, Tarih: 04.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18864 E.  ,  2014/3323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DOĞUBAYAZIT ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2013/139-2013/242

Taraflar arasında görülen ziynet eşyalarının iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde,müvekkili olan davacıya 340 gr altın ile 10 adet büyük (tam) altının düğün hediyesi olarak takıldığını, davalının bu altınları paraya çevirerek kendisine araba aldığını, daha sonra arabayı sattığını, arabanın satışından elde etmiş olduğu parayı müvekkiline vermediğini, müvekkilinin ortak konutu terk ettiğinden dolayı kendi parası ile almış olduğu 6 burma bilezik, 2 künye, saat ve küpelerini evinde bıraktığı, talep etmesine rağmen davalının bunları geri vermediğini, bu zinnet eşyalarının değerinin 9.000,00 TL olduğunu ve davalının ortak konutlarında bulunan eşyaları memleketine götürerek evi boşalttığını beyan ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 8.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsili ile yagılama giderleri ile vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı savunmasında, davacının iddialarının soyut iddialar olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iddiasını ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, düğünde takılan ziynet eşyaları ile, ev eşyalarının davalıdan tahsili talebinden ibarettir.

Yargılama sırasında dinlenilen tüm taraf tanıkları, dava konusu altınların kimde kaldığına ilişkin bilgilerinin bulunmadığını,davalının evdeki eşyaları götürdüğünü beyan etmişlerdir.

MK. m. 6 gereğince "Herkes iddiasını ispat etmekle yükümlüdür. Davada, ispat yükü kendisine düşen davacı taraf, dinlettiği tanık beyanları ile iddiasını kanıtlayabilmiş değildir.

Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde “ve yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15551, Karar No: 2025/644, Tarih: 15.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/15551 E.  ,  2025/644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/121 E., 2024/21 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen karar davacı Kurum vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu alacak toplamı (359.722,86 TL) Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekilinin ve davalı ... vekilinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5583, Karar No: 2010/5973, Tarih: 06.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/5583 E.  ,  2010/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ... ve arkadaşları ile Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 636, 637, 638, 639, 640, 641, 642 ve 643 parsel sayılı, sırasıyla, 7750 m2, 13030 m2, 22540 m2, 20860 m2, 31900 m2, 1600 m2, 64340 m2, 40440 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, kimsenin kullanımında olmayan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğundan söz edilerek ham toprak niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. İtirazları Tapulama Komisyonunca red edilen davacılar ... ve paydaşları taşınmazların murislerine ait Şubat 1962 tarih ve 1, 2 ve 3 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı, tapudaki paydaşların ölümünden sonra davalı gerçek kişiler yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluşmadığı, kadastro tesbitinin iptali ve tapudaki payları oranında, tapu makileri adına tapuya tescili iddiasıyla dava açmışlardır. Orman Yönetimi parsellerin orman sayılan yerlerden olduğunu, tesbitinin iptalini ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemenin davalarının REDDİNE ve çekişmeli parsellerin tesbit gibi Hazine adına tesciline ilişkin kararları, Davacılar tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 7. Hukuk Dairesince “davacı gerçek kişilerin tutunduğu Eylül 1340 tarih 5 sıra numaralı tapu kaydının ve gittilerinin, Taşbükü sınırının sonradan tapuda yer alması da dikkate alınarak askeri haritalardan yararlanılarak uygulanması, Taşbükü sınırının haklı bir nedene dayanarak değişik değişmediğinin araştırılması ve kapsamını belirleyen bir harita düzenlettirilmesi, taşınmazların denizden kazanılıp kazanılmadığı yönünde jeolog bilirkişiden rapor alınması, tapu kaydı kapsamında kalmadığı ancak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilecek yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde, dayanılan vergi kayıtları da uygulanarak davacı gerçek kişiler yönünden kazanadırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının araştırılması” gereğine değinilerek ayrı ayrı bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda bu kez, davacı gerçek kişilerin ve katılan ... Yönetiminin davalarının REDDİNE, çekişmeli parsellerin tesbit gibi Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar ... ve arkadaşları ile Orman Yönetimi tarafından esas yönünden, Hazine tarafından da yargılama giderlerine ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde ... serisi olarak, 1966 yılında yapılıp 11.11.1967 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 22 numaralı orman kadastro komisyonunca 1981 yılında yapılıp 08.07.1981 tarihinde ilan edilerek 08.07.1982 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması ile 1988 ila 1990 yıllarında yapılıp 03.06.1991 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşmemiş olan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2896 ve 3302 Sayılı Yasalar ile değişik 2/B uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve bozma kararı gereğince kesinleşmiş orman kadastrosuna ilişkin tutanak ve haritalar ile eski tarihli memleket haritası, amenajman planı ile ... fotoğrafının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parsellerin orman sayılmayan yerlerden olduğu, davacı gerçek kişilerin tutunduğu tapu kaydı yöntemince uygulanmamışsa da, değişebilir nitelikte sınırlar içerdiği, kapsamının yüzölçümüne değer verilerek saptanacağı, sabit sınırından başlanarak uygulandığında, geçmişte hiç tarımda kullanılmamış ve halen tamamı bataklık durumunda olan kıyı kenar çizgisi içindeki 735 ve kısmen batıklık kısmen makilik olan yine kısmen kıyı kenar çizgisi içindeki 740 sayılı parseli kapsadığının söylenemeyeceği, davalı Hazinenin ispatlanmış yargılama giderlerinin davacı gerçek kişilerden alınarak davalı Hazineye verilmesinde, ispatlayamadığı yargılama giderleri hakkında bir karar verilmemesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gözetilerek, davacı gerçek kişilerin ve Orman Yönetiminin davasının reddi yolunda karar verilmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak, bataklık niteliğindeki yerler ile kıyı kenar çizgisi içindeki yerler özel mülkiyete konu teşkil edecek biçimde tapuya kayıt edilmeyeceğinden, bu parsellerin tesbit gibi tesciline karar verilmesi doğru değilse de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hüküm fıkrasında birinci bendinin hükümden tamamen çıkartılarak bunun yerine birinci bend olarak “1-... İli ... İlçesi ... Köyü 637, 638, 639, 640, 641, 642 ve 643 sayılı parsellerin kıyı kenar çizgisi içinde ki bataklık ve azmak olduğundan, kadastro tesbitlerinin iptaliyle tapulama dışı bırakılmasına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y. nın 438/7 Maddesi gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz eden gerçek kişiler ve Orman Yönetimine ayrı ayrı yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 06/05/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5606, Karar No: 2013/6209, Tarih: 13.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/5606 E.  ,  2013/6209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/165316

MAHKEMESİ : Yozgat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 20/12/2010, 2010/184 (E) ve 2010/199 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Barış'ın mağdur Ali Buğra'ya yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın sırtta, ensede, baldırda ve göz altında kesilere neden olacak şekilde toplam yedi bıçak darbesi ile mağduru yaraladığı, sırtta bulunan yaralanmasının homopnömotoraksa ve mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olduğu, mağdurun almış olduğu darbelerin etkisiyle yere düşmesi ve olayda kullanmış olduğu bıçağın kırılması üzerine sanığın eylemine devam edemediği ve olay yerinden kaçarak uzaklaştığı olayda;

Hedef alınan vücut bölgesi, kullanılan aletin niteliği ve meydana gelen yaralanmaya göre, engel sebep nedeniyle eylemini tamamlayamayan sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nun 326/son maddesi gözetilmek kaydıyla tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 13.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1697, Karar No: 2013/15933, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/1697 E.  ,  2013/15933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, işe giriş tarihinin 01/02/1983 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01/02/1983 tarihininden itibaren bir ay süre ile davalı işverene ait işyerinde çalıştığının ve 01/02/1983 tarihinin sigortalılık başlangıcı olarak tespiti ile, bu çalışmalar yönünden yatırılmayan sigorta primlerinin davalı işverenden tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 01/02/1983 olarak tespitine karar verilmiş ise de, bu sonuç eksik incelemeye dayalı olup, usul ve yasaya aykırıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işyerinde 01/02/1983 tarihinde çalışmaya başladığını gösterir işe giriş bildirgesinin davalı kuruma 24/02/1983 tarihinde ibraz edildiği, iddia edilen dönemde 01/05/1965 doğumlu olan davacı işçinin henüz 18 yaşını doldurmadığı ve davalı işverence adına prim bordrosu düzenlenmediği, davacının iddia ettiği döneme ilişkin SGK hizmet kaydının da bulunmadığı, ilk sigorta prim ödemesinin 1992 yılı 1. döneminde başka bir işveren tarafından yapıldığı belirlenmiş; işe giriş bildirgesinde belirtilen işyerine ait iddia konusu itibari ile 1983 yılı 1. dönem sigorta prim bordrolarının davalı kurumdan temin edilmediği ve dönem bordro tanıklarının dinlenmediği; davacı tarafından tanık sıfatı ile dinlenmesi talep edilen tanık ...'nın alınan beyanında, davacının 1983 yılı kış aylarında bir fotoğrafçıda sigortalı olarak çalışmaya başladığını; kendisinin de aynı tarihlerde bu işyerinin komşu olan ...'ya ait seramit atölyesinde sigortalı olarak çalıştığını beyan ettiği; ancak davacı tanığı ...'in beyanlarının doğruluğunu teyit eder nitelikte komşu işyeri araştırması da yaptırılmadığı anlaşılmıştır.

Bu haliyle dava dosyasındaki uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Gerçekten; 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa’sının 2 ve 6. maddelerinde açıkça belirlendiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur. Eylemli veya gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça, hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemez. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. Yöntemince düzenlenip süresi içerisinde Kuruma verilen işe giriş bildirgesi, kişinin işe alınmış olduğunu gösterirse de fiili çalışmanın varlığının ortaya konulması açısından tek başına yeterli kabul edilemez. Sigortalılıktan söz edebilmek için, çalışmanın varlığı, Yargıtay uygulamasında 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesine dayalı sigortalılığın tespiti davaları yönünden kabul edilen ilkelere uygun biçimde belirlenmelidir. Zira, sigortalılığın başlangıcına yönelik her dava sigortalılığın tespiti istemini de içerir. Aksine düşünce, özellikle yaşlılık aylığının kabulü için öngörülen sigortalılık süresi yönünden çalışanlar ile çalışmayanlar arasında adaletsiz ve haksız bir durum yaratır. Bu nedenle, işe giriş bildirgesinin verildiği ancak yasal diğer belgelerin bulunmadığı durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, yapılacak iş; Mahkemece açıklanan şekilde fiili çalışmanın varlığını yöntemince araştırmak, davacının çalıştığını iddia ettiği 1983 yılı 1. dönemine ait davalı işverence kuruma ibraz edilen prim bordrolarını davalı kurumdan istemek ve buradan tespit edilen bordro tanıklarının kimlik ve adres bilgilerine ulaşılarak, tanık sıfatıyla re'sen dinlemek; bordro tanıklarının tespit edilememesi halinde; ilgili SGK İl Müdürlüğünden ve Belediye Başkanlığından gerekirse zabıta marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde bildirge tarihinde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahiplerinin hem ilgili Kurumlar nezdindeki kayıtları üzerinde, hem de mahallinde titizlikle araştırıp tespit etmek; komşu işyeri sigortalı işçileri arasında davacının tanık olarak gösterdiği ...'nın ve komşu işyerleri arasında davacı tanığı ...'in çalıştığı işyeri olarak beyan ettiği ...'ya ait seramik imalat atölyesinin bulunup bulunmadığını araştırmak, tespit edilecek kişilerin, davacının çalışmasının niteliği, aldığı ücret, gerçek bir çalışmanın olup olmadığı hususlarında, yöntemince tanık sıfatı ile beyanlarına başvurmak, bu şekilde gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasa’nın 2, 6, 9 ve 79/10. maddeleri gereğince kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de; 01/05/1965 doğumlu olan davacının 506 sayılı yasanın Geçici 54 maddesi delaleti ile 60/G maddesi uyarınca 18 yaşını doldurduğu 01/05/1983 tarihinden evvel sigortalı sayılması imkanı bulunmadığı halde; sigortalılık başlangıç tarihinin 01/02/1983 olarak tespit edilmesi de isabetsiz olmuştur.

İhtilaf tarihinde geçerli olan 506 sayılı Yasanın 60/G maddesi, “Bu maddenin uygulanmasında; 18 yaşından önce Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına tabi olanların sigortalılık süresi, 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edilir. Ancak, bu tarihten önceki süreler için ödenen Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları primleri, prim ödeme gün sayılarının hesabına dahil edilir.” hükmünü içerirken yine aynı yasanın Geçici 54.maddesinde “01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60 ıncı maddenin (G) fıkrası hükmü uygulanmaz.” hükmü düzenlenmiştir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7798, Karar No: 2022/12527, Tarih: 17.05.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/7798 E.  ,  2022/12527 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sonunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/01/2021 tarihli ve 2020/158818 soruşturma, 2021/5507 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Ankara 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 16/06/2021 tarihli ve 2021/6969 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11/04/2022 gün ve 2022/26769 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

"5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda müşteki vekilinin, müvekkiline ait facebook hesabından yapılan video paylaşımın altına şüpheli tarafından "Kim bu it muhatab almayın hain şerefsizin teki benim gözümde." yazılarak müvekkiline karşı hakaret suçunun işlendiğinden bahisle yaptığı şikâyet üzerine, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca facebook isimli sosyal paylaşım sitesi ile ilgili olarak yapılan istinabe taleplerinin, sitenin faaliyet merkezinin bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri adIî makamlarınca cevaplanmadığı, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen şüpheli hakkında kovuşturma imkanı bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/03/2021 tarihli ve 2021/1361 esas, 2021/9218 karar sayılı ilâmında yer alan, "... müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, söz konusu sosyal medya hesabı ile ilgili açık kaynak araştırması yaptırılması, şüphelilerin kimlik bilgilerinin kolluk marifeti ile tespitinin sağlanması, tespiti durumunda savunmalarının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken etkin soruşturma yapılmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi... hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,