muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/453, Karar No: 2013/21513, Tarih: 18.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/453 E.  ,  2013/21513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. Mahkemece, davacının işçi sicil kayıtlarına göre 1987 ve 1988 yıllarında merkez bölge ve malzeme ambarında geçen çalışmaların itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda gerçekleşmediği gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 01.09.1987-01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının çalıştığı iş yeri yaptığı

işin 506 sayılı Yasanın ek 5. maddesi kapsamında olduğu rafineri ve makinistlik bölümünde toplam 6861 gün prim ödeme gün sayısı bulunduğu anlaşıldığından 1715 gün itibari hizmet süresinin bulunduğunun TESPİTİNE” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 01.09.1987-01.10.2008 tarihleri arasında ölçü kontrol bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 6549x0.25=1638 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirketten alınmasına, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/579, Karar No: 2019/2813, Tarih: 24.04.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/579 E.  ,  2019/2813 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi :...14. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.05.2018 tarih ve 2017/600-2018/268 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, 53, 58/9, 62, 63. maddeleri gereğince cezalandırılmasına yönelik hükme yapılan istinaf başvurusun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, çocuğunu örgüte müzahir okula göndermenin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri sair nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

./..

Örgüt mensubu olduğuna karar verilen sanık hakkında yalnızca TCK'nın 58/9 maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanması gerektiği gözetilmeyerek uygulama maddesi olarak TCK'nın 58/6. maddesinin de yazılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeden CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

hükmün tekerrür uygulamasına dair kısmından “TCK'nın 58/9 maddesi delaletiyle 58/6 maddesi gereğince” ibaresinin çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ...14. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için...Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1067, Karar No: 2021/9722, Tarih: 18.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1067 E.  ,  2021/9722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 16/04/2013 tarih ve 2012/677 E. - 2013/552 K. sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetine, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından mahkumiyet hükümlerinin temyiz edilmesi üzerine, dosyanın Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesi’nin 27/11/2014 tarih ve 2014/10463 E.- 2014/33573 K. sayılı ilamı ile incelenerek iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından iade, mala zarar verme suçu bakımından temyiz isteminin reddi ve hırsızlık suçu bakımından ise düzeltilerek onama kararları verildiği, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde suç işlemesi sebebiyle iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesi için Dairemize geldiği anlaşılmakla; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin de aynı daire tarafından incelenmesinin uygun görüldüğü, ancak Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu’nun 03/11/2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesi’nin kapatılarak dosyalarının 6. Ceza Dairesi’ne devredilmes nedeniyle, dosyanın Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesi’ne GÖNDERİLMESİNE, 18/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6649, Karar No: 2013/1227, Tarih: 07.02.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/6649 E.  ,  2013/1227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı payı alacağı

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki katkı payı alacağı davasının reddine dair ... 1. Aile Mahkemesi'nden verilen 21.02.2012 gün ve 302/155 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde; vekil edeninin eşi ve davalıların babası bulunan ...’ın 13.08.2006 tarihinde ölümüyle geriye mirasçı olarak vekil edeni ile davalıların kaldığını, vekil edeniyle eşi ...’in 1983 yılında evlendiklerini, Mühendis olarak çalışan davacının teknisyen olarak çalışan eşinden üç kat daha fazla gelir elde ettiğini, bütün birikimlerini eşine vererek tasarrufta bulunduğunu, tarafların murisi ...’in 20.09.1999 tarihinde kendi el yazısıyla yazmış olduğu vasiyetinde bu durumu belirttiğini, kendisine ait Sincan’da bir daire ve araba olduğunu açıkladığını, vekil edenine ait Ankara Batıkent’teki bir dairenin satışından ve Didim’deki arsanın satışından elde edilen parayla Sincan’da ... Mahallesi, ... ada... parseldeki 7 nolu bağımsız bölümün 2003 yılında satın alınarak muris ... adına tapuya tescil edildiğini, uyuşmazlık konusu taşınmazın tüm parasının vekil edeninin kazanç ve birikimleri sonucu alındığını açıklayarak tapu kaydının iptaline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili, 22.02.2008 tarihli oturumda uyuşmazlık konusu taşınmazın tapu kaydının iptaliyle vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ettiklerini, vekil edeninin gelirinin murisin gelirinden fazla olması sebebiyle terditli olarak geliriyle sağlamış olduğu katkı payının belirlenmesini de talep ettiğini beyan etmiştir. 21.11.2011 tarihli ıslah dilekçesiyle dava tarihindeki rayiç değer üzerinden 28.140,00 TL katılma alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, cevap dilekçesinde; davacı ile müşterek murislerinin 1983 yılında evlendiklerini, evliliğin 13.08.2006 tarihine kadar çoğunlukla ayrı yaşamak suretiyle devam ettiğini, davacı ile tarafların ortak miras bırakanının ayrı evlerde kendi kazançlarını harcamak suretiyle evliliklerini devam ettirdiklerini, davacının hiçbir zaman kazancını eşine

..//...

2012/6649-2013/1227 -2-

vermediğini, aksine çok iyi gelire sahip olan eşinden destek aldığını, müşterek murisin evlendikten sonra kendisine ait Keçiören Şairdertli Sokak 59/4 adresinde bulunan daireyi satarak davacının özgür olarak eşinden ayrı biçimde yaşamını devam ettirdiği ve halen davacı adına kayıtlı olan 174 ada 28 parselde bulunan daireyi satın aldığını, davacı ile ...’ın evlendiğinde murisin ... Merkezinde 1 ev ve 4 adet dükkanının bulunduğunu, murisin gelirinin davacının gelirinden fazla olduğunu açıklayarak davanın reddini savunmuş, 12.12.2011 tarihli dilekçeleriyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile tarafların ortak miras bırakanı Ahmet Kılıçaslan 01.12.1983 tarihinde evlenmiş, 13.08.2006 tarihinde ...’ın ölümü ile evlilik birliği sona ermiştir. Başka mal rejimi seçilmediğinden; evlilik tarihinden 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı (743 sayılı TKM'nin 170.m.), 01.01.2002 tarihinden mal rejiminin sona erdiği 13.08.2006 tarihine kadar edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir. (TMK'nun 202 ve 4722 sayılı Yürürlük Kanunu m.10/1) Davacı taraf 10.12.2003 tarihinde edinilerek tarafların ortak murisi adına tapuya tescil edilen taşınmazın tapu kaydının iptalini, bunun mümkün olmaması halinde satış bedelinin davacının kazanç ve birikimleriyle elde edildiğinden 28.140,00 TL katılma alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

743 sayılı TKM'nin yürürlükte bulunduğu dönemde mal ayrılığı rejimi söz konusu idi. Mal ayrılığı rejimi için 743 sayılı TKM'de mal rejimi konusunda herhangi bir zamanaşımı süresi öngörülmemişti. Ancak 743 sayılı TKM'nin Borçların Umumi Kaideleri başlığını taşıyan 5. (4721 sayılı TMK. m.5) maddesinde, “Akitlerin in’ikadına ve hükümlerine ve sükutu sebeplerine taalluk edip borçlar kısmında beyan olunan umumi kaideler, Medeni Hukukun diğer kısımlarında dahi caridir” amir hükmüne yer verilmiştir. Bu durum karşısında anılan madde gereğince BK'nun zamanaşımına ilişkin uygun düşen hükmünün mal rejimleri konusunda da uygulanabileceği kabul edilmektedir. Bu durum karşısında, TKM'nin 5. maddesi yollamasıyla mal ayrılığı rejimi dönemi bakımından BK'nun 125. (6098 sayılı BK'nun 146.m.) maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresi uygun düşmektedir. BK'nun 125. (6098 sayılı BK'nun 146 m.) maddesinde; “Bu kanunda başka suretle hüküm mevcut olmadığı taktirde her dava 10 senelik mürur zamana tabidir”, denilmiştir. Madde metninde sözü edilen “her dava” sözcüğü her alacak olarak değerlendirilmektedir. Aynı Kanunun 132/1-3 nolu bendinde ise, “Nikah devam ettiği müddetçe karı kocadan birinin diğerinin zimmetinde olan alacakları hakkında zamanaşımı işlemez” hükmüne yer verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nunda ise, zamanaşımına ilişkin hüküm yer almaktadır. Anılan Kanunun 178. maddesinde; “Evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden doğan dava hakları, boşanma hükmünün kesinleşmesinin üzerinden bir yıl geçmekle zamanaşımına uğrar” denilmiştir. Maddenin birinci bölümünden de açıkça anlaşılacağı üzere “evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden doğan dava hakları...” denilmektedir. Bu hükmün sadece boşanmanın feri niteliğinde bulunan nafaka, maddi ve manevi tazminat ile benzeri hakları kapsadığını söylemek güçtür. Evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden doğan dava hakları ibaresinin aynı zamanda edinilmiş mallara katılma rejiminden doğan katılma alacağı ve değer artış payını da kapsadığı düşünülmektedir. Halihazırda Daire uygulaması bu yöndedir. 743 sayılı TKM'nun 170. maddesi uyarınca mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde katkı payı alacağına yönelik tüm davalar sözleşme olsun veya olmasın 743 sayılı TKM'nin (4721 sayılı TMK'nun) 5. maddesi yollamasıyla BK.nun 125. (6098 sayılı BK'nun 146 m.) maddesi gereğince 10 yıllık zamanaşımına tabidir. TMK'nun 225/1. maddesi

2012/6649-2013/1227 -3-

uyarınca mal rejimi, eşlerden birinin ölümü veya başka bir mal rejiminin kabulüyle sona ermiş (ki başka bir mal rejiminin kabulü halinde sözleşme söz konusu olur) ya da aynı maddenin ikinci fıkrası gereğince Mahkemece evliliğin iptaline karar verilmesi hallerinde de 4721 sayılı TMK.nun 5. maddesinin yollamasıyla BK.nun 125. (6098 sayılı BK.nun 146.m.) maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı uygulanmaktadır. 01.01.2002 tarihinden sonra eşler arasında mal rejimi konusunda yapılmış bir sözleşme söz konusu ise, yine 10 yıllık zamanaşımı uygulanacaktır. TMK'nun 225/2. fıkrasında; “Mahkemece evliliğin (…) boşanma sebebiyle sona ermesi…” halinde katılma alacağı bakımından TMK'nun 178. maddesinde yer alan bir yıllık zamanaşımının uygulanacağı Dairece kabul edilmektedir. Daha önce mal rejimine ilişkin davaların görüldüğü Yüksek Yargıtay ... Hukuk Dairesi'nde de; 4721 sayılı TMK'nun 231. maddesine dayalı katılma alacağı konusundaki kararlar oyçokluğuyla verilmiştir. Çoğunluk; TMK'nun 5. maddesi yollamasıyla bu mal rejiminde BK.nun 125. (6098 sayılı BK.nun 146.m) maddesinde yer alan 10 yıllık, azınlık ise; TMK'nun 178. maddesindeki bir yıllık zamanaşımı süresinin uygulanmasını benimsemiştir (2.H.D. 05.02.2007 T. ve 9383/1228 E/K).

Somut olayda; davacı ile tarafların ortak miras bırakanı Ahmet Kılıçaslan arasındaki mal rejimi ortak miras bırakanın 13.08.2006 tarihinde vefatıyla sona ermiştir. (TMK'nun m.225/1) Bu durumda eldeki dava BK'nun 125 (6098 sayılı BK.nun 146 m.) maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Ortak miras bırakanın ölüm tarihi olan 13.08.2006 tarihinden dava tarihi olan 31.10.2007 tarihine kadar anılan Yasa maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresi dolmadığından işin esasına girilerek iddia ve savunma doğrultusunda toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yeri olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13709, Karar No: 2013/314, Tarih: 22.01.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13709 E.  ,  2013/314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair Amasya Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.07.2012 gün ve 2010/204 Esas, 2012/132 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun anlatımları, doktor raporu ve tüm dosya içeriğinden, sanığın olay günü saat 20.00 sıralarında arkadaşlarının yanına gitmek için evden çıkan ve önceden tanıdığı mağduru yanına çağırdığı, mağdurun gitmek istememesi üzerine ısrar ettiği ve yanına gelen mağdura iki kez ... attıktan sonra motosikletine bindirerek tenha bir parka götürdüğü, burada mağdurun pantolon ve iç çamaşırını zorla çıkardıktan sonra kendisi de alt tarafını soyunup, yüz üstü yere yatırdığı mağdurun üzerine abanarak cinsel organını onun anüsüne sürtüp, sokmaya çalıştığı sırada sanığın arkadan gelen olup olmadığını kontrol etmek için bakınması üzerine mağdurun, sanığın bu dalgınlığından yararlanarak sanığın kafasına eli ile vurup, çamaşırlarını da orada bırakmak suretiyle

kaçıp kurtulduğu anlaşılmış bulunmasına göre, sanığın işlemeyi kastettiği çocuğun nitelikli cinsel istismarı eyleminin icrai hareketlerine başladıktan sonra elinde olmayan nedenle eylemi tamamlayamadığının anlaşılması karşısında, sanığın kanıtlanan eylemi beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüs niteliğinde olduğundan, TCK.nın 103/2, 103/4, 35, 103/6, 31/3. maddelerine göre cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, ceza miktarı bakımından kazanılmış hak saklı kalmak üzere 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7019, Karar No: 2017/1257, Tarih: 21.02.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/7019 E.  ,  2017/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın bu suçu, daha önce işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma sonucunda hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşılmakla; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine"

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 21/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.