muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2140, Karar No: 2022/5761, Tarih: 18.04.2022

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Feri müdahil kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine,

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Feri müdahil Kurum vekili istinaf gerekçeleri ile kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79. maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesidir. 506 sayılı Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzenine ilişkin olması nedeni ile özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanması gerektiği özellikle göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu dosyada; davacının 11/08/2013 tarihinde dava dışı iş yerinden çıkışının yapıldığı, 01/11/2013-31/03/2014 tarihleri arasında 1083111 sicil numaralı davalı iş yerinden ayda 20 gün üzerinden, 05/11/2014-08/05/2015 tarihleri arasında ... Bloklarına ait ... sicil numaralı iş yerinden kısmi şekilde, 01/01/2015-08/05/2015 tarihleri arasında ... sicil numaralı davalı iş yerinden ayda 20 gün üzerinden, 05/01/2016-31/03/2016 tarihleri arasında ... sicil numaralı davalı iş yerinden kısmi şekilde bildirimlerinin yapıldığı, davalı Site Yönetimine ait karar defterinden 1996 yılında kaloriferci tutulmasına karar verildiğinin, 1999 yılında kapıcının kazan yakma, su alma, çim sulama, çöp alma, servis işlerinin yapılmasının kararlaştırıldığını, 2001 yılında kapıcı ve kaloriferci olarak davacı ile anlaşılmasına karar verildiğinin, 01/09/2013 tarihli kararda ise Kasım 2013 tarihinden itibaren kapıcı olarak davacının tutulmasına karar verildiğinin belirlendiği, davacı ile davalı Site Yönetimi arasında 01/11/2013, 01/01/2015, 04/01/2016 tarihli part time iş sözleşmelerinin imzalandığı ve davacının bildirimlerinin de bu sözleşmeler ile uyumlu olarak Kuruma bildirildiği, ancak bildirim sürelerinin haricinde de 24/08/2016-24/06/2017 tarihleri arasında davacıya hemen hemen her ay davalı Site Yönetimi tarafından bahçe, çim biçme, onarım adı altında ödemeler yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece; davacının bildirim öncesine ilişkin sürede çalıştığına ilişkin tanık beyanları yeterli değildir. Bildirim tarihinden itibaren ise taraflar arasında sözleşmeler mevcut olup aynı süre içinde davacının başka işyerlerinden de bildiriminin bulunmaktadır.Bu nedenle davacının tam gün süreyle çalıştığına dair beyanlar bulunmaktaysa da, aile ve çalışma hayatının içiçe geçtiği durumlarda kısmi çalışma değerlendirilmeli, kalorifer yakma dönemleri valilikten sorularak buna göre davacının kalorifer yakma ve yaptığı diğer işlere göre ne kadar süre mesai harcayacağı belirlenmeli, taraflar arasında akdedilen sözleşmeler de değerlendirilerek davacının kısmi zamanlı çalışma durumunun günlük çalışma saatine göre (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) haftalık ve aylık çalışma süresinin kaç gün olduğu açıkça belirlenmeli, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, çalışma süresi böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

O hâlde, feri müdahil Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3763, Karar No: 2011/8048, Tarih: 17.03.2011

6. Hukuk Dairesi 2011/3763 E., 2011/8048 K.

**6. Hukuk Dairesi 2011/3763 E., 2011/8048 K.**

**- İMZAYA İTİRAZ

- KİRALANANIN TAHLİYESİ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 269 ]

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine itirazın kaldırılması, tahliye ve icra tazminatı istemine İlişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekilince borçlu hakkında başlatılan 12.08.2010 tarihli icra takibinde 05.08.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanılmış olup, 05.09.2006-05.08.2010 tarihleri arasındaki birikmiş kira borcu olarak 25.764 TL alacağın tahsili istenilmiştir. Davalı borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesinde, taraflar arasında geçerli kira sözleşmesinin 05.09.2006 başlangıç tarihli olduğunu, buna göre aylık 200 TL üzerinden kira paralarının banka hesabına yatırıldığını belirterek borca itiraz etmiş, itiraza konu 05.09.2006 başlangıç tarihli ve aylık 150 TL bedelli kira sözleşmesini ibraz etmiştir. Mahkemece, alacaklı tarafından imzası açıkça inkar edilmeyen 05.09.2006 tarihli başka bir kira sözleşmesinin varlığı karşısında alacağın uyuşmazlığın hallinin yargılamayı gerektirdiğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Alacaklı icra takibinde taraflar arasındaki 05.08.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmış ve takip talepnamesinde bildirdiği bedel üzerinden kira parasının ödenmesini talep etmiştir. Borçlu ise itirazında takip dayanağı kira sözleşmesindeki imzasına karşı çıkmamış taraflar arasında geçerli başka bir kira sözleşmesi bulunduğunu belirterek bahsi geçen sözleşme uyarınca kira bedellerinin ödendiğini ileri sürmüştür. İİK'nun 269/2. maddesi gereğince borçlu itirazında kira akdini ve varsa buna ait mukavelenamedeki imzasını açık ve kesin olarak reddetmezse akdi kabul etmiş sayılır. Anılan maddenin düzenlenmesi karşısında aynı dönemi kapsayan ve fakat farklı kira bedelini içeren sözleşme dikkate alınamaz. Takip dayanağı kira sözleşmesindeki imzasını inkar etmeyen borçlu ne maksatla olursa olsun birden fazla kira sözleşmesi imzalandığı hususunu icra mahkemesinde ileri süremez. Davalı borçlu imzası inkar edilmeyen kira sözleşmesine göre takip konusu borcunu ödediğini İİK'nun 269/c maddesinde belirtilen belgelerden biri ile kanıtlayamadığından istemin kabulüne karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın (BOZULMASINA) istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1326, Karar No: 2018/2668, Tarih: 27.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1326 E.  ,  2018/2668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-"2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme ilişkin sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan davada suç tarihinin, en son faturanın kullanıldığı KDV beyannamesi tarihi olduğu, bunun da bir sonraki ayın 21. günü olduğu, kullanılan en son fatura tarihinin 23.11.2005 olması nedeniyle suç tarihinin 21.12.2005 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “sahte fatura kullanmak” suçunun 213 sayılı V.U.K. 'un 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21/12/2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılara karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

II-"2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme ilişkin sanığın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II-"2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme ilişkin sanığın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-2006 takvim yılında sanığın sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; Bursa Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğü tarafından 15/09/2010 tarihinde düzenlenen vergi suçu raporu ve vergi tekniği raporunda, sanığın 2006 yılı orman ürünü alışlarının toplamının 39.163,27 TL olup, bunun 28.719,95 TL sinin sahte fatura düzenlediği belirlenen ... ... aldığı sahte faturalar ile belgelendirildiğinin tespit edilmesi; sanığın vergi denetmenlerine verdiği ifadesinde ve mahkeme huzurunda sorgusunda özetle ... ... sahte fatura düzenlediğini bilmesinin mümkün olmadığını, ... ... tanımadığını, teslim aldığı mala karşılık faturaları aldığını, ödemeleri nakit yaptığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından, sahte olduğu iddia edilen faturaları düzenleyen ... ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediğine ilişkin inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili kurumdan sorulması, sonucuna göre varsa hakkındaki vergi tekniği raporu ve eklerinin dosyaya getirtilip, bu şahıs hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmış ise akıbeti araştırılıp dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8867, Karar No: 2016/2862, Tarih: 08.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/8867 E.  ,  2016/2862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 08.03.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen dahili davalı ... gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...'un mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla 22 ada 8 parsel sayılı taşınmazı ...'a, onunda kızı davalıya satış suretiyle temlik ettiklerini, murisin satış ihtiyacı olmadığını ileri sürerek tapu kaydının iptaline ve miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesi isteğiyle eldeki dava açmışlardır.

Davalı, dava konusu taşınmazın satışlarının gerçek olduğunu, muvazaanın söz konusu bulunmadığını, alım gücünün olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın dahili davalı ...'e, ondan da murisin kızı davalıya satış suretiyle temlik edildiği, bedeller arasında fark tespit edilmekle birlikte satış tarihinde taşınmazın bakımsız ve harabe halde bulunduğu, mevcut duruma göre yapılan tespite değer verilemeyeceği, murisin taşınmazı oğlu bu evde intihar ettiği ve maddi durumu nedeniyle sattığı, davalının ise çocukluğunun geçtiği evi almak istediği, alım gücünün bulunduğu, dahili davalı ile akrabalık, murisle el ve işbirliği içinde hareket edildiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; mirasbırakan ...'un çekişme konusu 22 ada 8 parsel sayılı taşınmazı 22.06.2004 tarihli akitle dahili davalı ...'a, onun da aynı taşınmazı 30.09.2004 tarihli akitle murisin kızı davalıya satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; mirasbırakanın 1936 doğumlu olduğu, davacıların murisin 18.11.1998 tarihinde intihar ederek ölen oğlu ...'den olma torunları oldukları, davalının ise murisin kızı olduğu, mirasbırakanın davada taraf olmayan ... adlı bir kızının daha olduğu, murisin diğer oğlu ...'un da 25.02.2000 tarihinde dava konusu evde intihar ederek öldüğü, murisin yurt dışından emekli olup, satış ihtiyacının bulunmadığı, dahili davalı ...'in emlak alım satımı ile iştigal ettiği, taşınmazı devre rağmen hiç kullanmadığı, murisin ise oğlunun intihar ettiği ev olduğu için sattığı söylenen bu taşınmazı davalı kızı ile ölünceye kadar birlikte oturmak suretiyle kullanmaya devam ettiği açıktır.

Öte yandan, murisin eşi ...'un 18.05.2003 tarihinde ölümü üzerine mirasçılarına bankadaki mevcut parasından ödeme yapıldığı, murisin de eşinden dolayı dava konusu taşınmazın devrinden önce 10.261,00 Euro parayı aldığı da sabittir.

Diğer taraftan, davacıların çekişmeye konu dairede oturdukları, davacıların annesi olan gelini ... ile murisin arasının açık olduğu, murisin taşınmazı dahili davalı ...'e devrettikten sonra onları evden çıkarmak için uğraş verdiği, gelinini evdeki eşyaları çalmakla itham ettiği, bu yönde hırsızlık iddiasıyla Cumhuriyet Savcılığı'na yaptığı şikayetin ... Cumhuriyet Savcığınca “olay hukuki, nası ızrar suçu da takibi şikayete bağlı olduğu” gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği görülmektedir.

Öyleyse, değinilen bu olgular, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakan ...'un dava konusu taşınmazı kızı davalıya ara malik kullanmak suretiyle temlikindeki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır. Tüm bu tespitlerin yapılması karşısında ayrıca, murisin ara malik ile el ve iş birliği içinde bulunduğunun kanıtlanmasına gerek yoktur. Mahkemenin aksi yöndeki gerekçesi de doğru değildir.

Hâl böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, 08.03.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

HUMK'nun 190 ve TMK'nun 6.maddeleri uyarınca davayı kanıtlama yükümlülüğü davacı tarafa ait olup, dosyadaki mevcut delillere göre murisin yaptığı temlikin hiç bir kuşkuya ve duraksamaya sebebiyet vermeksizin mirastan mal kaçırmaya yönelik olduğu kanıtlanamamıştır.

Bu nedenle daire çoğunluğunun bozma yönündeki görüşlerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/14095, Karar No: 2011/15240, Tarih: 03.10.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/14095 E.  ,  2011/15240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :3.6.2010
Yargıtay — Esas No: 2023/13362, Karar No: 2023/7111, Tarih: 20.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/13362 E.  ,  2023/7111 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/24 E., 2016/579 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Mala zarar verme

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2023 tarihli ve 2023/31961 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Somut olayda, suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait ikametten depo kısmına giden ara kabloyu keserek çalması nedeniyle, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar verme suçundan da mahkûmiyetine karar verilmiş ise de,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 08/02/2018 tarihli ve 2018/775 esas, 2018/1517 karar sayılı ilamında yer ... "... aracın sol ön kapı kelebek camını kırarak aracı düz kontak yapmaya çalışırken ihbar üzerine kolluk görevlilerince yakalandığı şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın hırsızlık suçunun yanında mala zarar verme suçundan da mahkumiyetine karar verilmiş ise de; hırsızlık suçunun konusunu çalınmak istenen aracın kendisinin oluşturması durumunda, malın çalınması sırasında araca verilen zarardan dolayı ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilemeyeceği, bu nedenle sanığın suça konu aracı çalmak amacıyla araca zarar vermesi eyleminin suç oluşturmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde mala zarar verme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın ... olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı, eylemin bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde mala zarar verme suçundan mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuğun katılanın ikametinin bahçesinde bulunan depo olarak kullandığı kısma girerek burada bulunan iki adet ... ..., bir adet ... ilaç pompası, 30-40 kg civarında olan ... kabloyu çaldıktan sonra, ayrıca ikametinden depo kısmına giden ara kabloyu da depoya giriş kısmından keserek depo içinde kalan kısmını çaldığı olayda, suça sürüklenen çocuğun kabloya bu şekilde zarar da verdiğinden bahisle, hakkında mala zarar verme suçundan da mahkûmiyetine karar verilmiş ise de; hırsızlık suçunun konusu olan kablo ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukukî yararın ... olması karşısında, ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, bu suçtan da mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

II. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Edirne Çocuk Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli ve 2015/24 Esas, 2016/579 Karar sayılı verilmekle kesin nitelikte olan kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin verdiği yetkiyle, suça sürüklenen çocuğun unsurları oluşmayan mala zarar verme suçundan BERAATİNE, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.