muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2347, Karar No: 2012/14065, Tarih: 24.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/2347 E.  ,  2012/14065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.12.2010 tarih ve 2008/82-2010/256 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 3, 5, 8, 9, 11, 16, 34. sınıf ürünleri içeren “DERBY” ibareli tescilli tanınmış markalarına iltibas ve tecavüz oluşturan, ayrıca onun tanınmışlığından haksız yarar sağlayacak 7. sınıf hizmetleri içeren, 06.12.2005 tarihli ve 2005/52667 kod numaralı DERBYTİME ibareli davalı şirkete ait marka tescil başvurusuna yaptıkları itirazın nihaî olarak reddedildiğini ileri sürerek, YİDK kararının iptalini ve davalı markasının hükümsüzlüğünü ve müvekkilli adına tescilli DERBY ibareli markanın tanınmış marka olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 25. sınıf ürünler bakımından DERBY ibareli eski tarihli tescilli markaları bulunduğunu, davacı markasının tıraş bıçakları yönünden ulaştığı tanınmışlıktan müvekkilinin 7. sınıfta yer alan başvurusunun haksız yarar sağlamasının, itibar ve ayırt edici karakterini zedelemesinin mümkün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 25. sınıf ürünler bakımından DERBY ibareli eski tarihli tescilli markaları bulunduğunu, davacı markasının tıraş bıçakları yönünden ulaştığı tanınmışlıktan müvekkilinin 7. sınıfta yer alan başvurusunun haksız yarar sağlamasının, itibar ve ayırt edici karakterini zedelemesinin mümkün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının markalarında esas ve ayırt edici unsurun “DERBY” olduğu, davalı başvurusu olan “DERBYTİME” ibaresinin asıl ve ayırt edici unsurları itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama alıcıları iltibasa düşürebilecek derecede davacı markasıyla benzer bulunduğu, ancak başvurunun kapsamında yer alan 7/1, 7, 8, 12, 13, 18. alt sınıf ürünlerin davacı markalarında bulunmadığı gibi aynı tür de sayılamayacağı, davacının DERBY ibare ve esas unsurlu markalarının özellikle tıraş bıçakları ürünleri bakımından tanınmış bir marka olduğu, TPE tarafından da tanınmış marka olduğunun kabul edildiği, ancak “DERBY” ibaresinin tıraş bıçakları ile ilgili sektörün dışındaki kişiler tarafından farklı alanlar da dahil olmak üzere bir çok değişik anlam ve ürün tanımı için de kullanıldığı, davalı işaretinin, 7. sınıf ürünler için tescilinin, davacıya ait tıraş bıçakları sektöründe tanınmış markanın itibarından haksız biçimde yararlanma sağlayacağından, imaj transferini olacağından ve davacının reklâm gücünden haksız biçimde yararlanacağından söz edilemeyeceği, başvuru konusu işaret DERBYTİME biçiminde bir bütün olarak davacının DERBY ibareli markalarından farklı bulunduğu, kaldı ki “DERBY” ibaresinin ayırt ediciliğinin zayıf olması karşısında, davalı başvurusunun davacı markalarının ayırt edici karakterini zedelemeyeceği, davacının 556 sayılı KHK’nin 8/4. maddesi uyarınca da davalı başvurusunun tescilini engelleme olanağının bulunmadığı, davacının DERBY ibareli markasının tanınmış marka olduğunun TPE tarafından 13.02.2009 tarihinde karara bağlandığı, ayrıca Ankara 1. FSHHM’nin 2006/649 esas sayılı dosyasındada 02.10.2007 tarihli kararla davacının DERBY ibareli markasının tanınmışlığının tespitine karar verildiği ve kararın onandığı, davacının tanınmışlığının tespitini istemekte dava tarihi itibariyle artık hukukî yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve başvuru kapsamında uyuşmazlık konusu emtianın ortalama tüketicilerinin dikkatli alıcılardan oluşması nedeniyle 556 sayılı KHK'nin 8/4. maddesi uyarınca davacı markasından haksız yararlanma oluşturmayacağı gibi, ayırtedici karakterinin de zedelenmeyeceğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3835, Karar No: 2010/7169, Tarih: 14.06.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/3835 E.  ,  2010/7169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :25.12.2009

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına , taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 14.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16329, Karar No: 2018/10003, Tarih: 06.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/16329 E.  ,  2018/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura kullandığının iddia olunması, suça konu 33 adet faturayı düzenleyen ... İnşaat firması hakkında düzenlenen karşıt inceleme raporunun içeriği ile firma yetkilisi ... hakkında Dairemizin 2017/16252 esasına kayıtlı dosyada ''2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan mahkumiyet kararı verilmesi, sanık tarafından faturalar karşılığı yapılan ödemelerin muvazaalı olduğunun tespit edilmesi karşısında, CMK'nin 217. maddesine uygun olarak duruşmada edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip, suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarih ve 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı cihetle, tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş ve aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağının gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır. Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı nedenin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4426, Karar No: 2015/4493, Tarih: 28.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4426 E.  ,  2015/4493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın belirlenemeyen zaman diliminde yakınıcıya ait lokantanın kilitli giriş kapısını zorlamak suretiyle içeriye girdiği, 8000-TL değerinde servis tabağı, yazar kasadan 250 -TL bozuk para ile çekmecede bulunan motorsikletin anahtarını aldığı ve işyerinde bulunan motorsikleti haksız olarak ele geçirdiği anahtarla çalıştırmak suretiyle çaldığının anlaşılması karşısında; eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/1-b maddesinden yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazı yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11343, Karar No: 2024/6641, Tarih: 15.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/11343 E.  ,  2024/6641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1043 E., 2022/2214 K.

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2020 tarihli ve 2019/701 Esas, 2020/465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1043 Esas, 2022/2214 Karar sayılı kararı ile duruşmalı olarak yapılan incelemede, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile beraat hükmünün 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılmasına; sanığın defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) bendi 359 uncu maddesinin üçünü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62, 50 ve 52 inci maddeleri uyarınca 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği, tebligatın usulsüz olduğuna ve sanığın cezalandırılması için yeterli delil olmadığına, bu nedenle sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiğine ilişkindir.

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında dava şartı olan mütalaaya uygun olarak defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında; defter ve belgeleri isteme yazısının sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, bu nedenle suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında dava şartı olan mütalaaya uygun olarak defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında; defter ve belgeleri isteme yazısının sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, bu nedenle suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Katılan vekilinin istinaf talebi üzerine duruşmalı olarak yapılan incelemede; isteme yazısının sanığın Mernis adresine tebliğe çıkarıldığı, adresin kapalı olması sebebiyle tebliğin yapılamaması üzerine aynı adrese ikinci kez tebliğe gönderildiği, bu tebliğin de yapılamaması üzerine 213 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin beşinci fıkrasına göre tebliğ işleminin gerçekleştiği, sanığın da savunmasında bu adresi oturduğu adres olarak bildirdiğinden tebliğ işleminin usulüne uygun yapıldığının kabul edildiği, belirtilen süre içerisinde defter ve belgeleri ibraz etmediği için atılı suçun unsurları itibarıyla oluştuğu gerekçesiyle sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, yine özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasının isabetli olduğu anlaşılmakla Tenliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1043 Esas, 2022/2214 Karar sayılı kararında sanık müdafii. katılan vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesine , Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/911, Karar No: 2018/1048, Tarih: 31.01.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/911 E.  ,  2018/1048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının velisi olduğu çocuklarının 2009 - 2010 eğitim ve öğretim döneminden kalan 1.650,00 TL eğitim bedeli, 330,00 TL kıyafet bedeli, 960,00 TL servis borcu ile 2010- 2011 yılı için 2.500,00 TL eğitim bedeli, 1.575,00 TL servis borcu, 195,00 TL kıyafet bedeli olmak üzere toplam 7.210,00 TL borçlu olduğunu, 13/09/2010 tarihli ödeme planı ile davalının ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini, ancak davalının taahhüdüne uymadığını, yapılan icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini belirterek davalının itirazının iptaline, takibin devamına, % 20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, usulüne uygun yapılan tebligata rağmen cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile ... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2012/3472 takip sayılı dosyasında davalının 7.210,00 TL ye yönelik itirazının iptaline, takibin bu miktar üzerinden 7.210,00 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren değişken yasal faiz oranı uygulanmak suretiyle devamına, itiraz edilen asıl alacağın (7.210,00 TL'nin) % 20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya yönelik isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlığın eğitim hizmeti sözleşmesinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Davacı vekili davalının hizmet bedelini ödemediğini bu nedenle davacının davalıdan alacaklı olduğunu, alacağın tahsiline yönelik olarak yapılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini, davalı takibe itirazında gazi olduğunu bu nedenle çocuklarının yüzde yüz burslu olarak okula kaydının gerektiğini, kendisinden ücret istenemeyeceğini ileri sürmektedir. Mahkemece, dosyaya 18.08.2014 tarihli bilirkişi raporu kazandırılmış ve rapor benimsenmek suretiyle taraflar arasında düzenlenen eğitim hizmeti sözleşmesi kapsamında davacının edimini yerine getirdiği, davalının eğitim ve öğretim hizmet bedelini ödememek suretiyle edimini yerine getirmediği, takip tarihi itibariyle davacının davalıdan 7.210,00 TL alacaklı olduğu sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkemenin gerekçesinde belirtilenin aksine davalı gazi olduğuna ilişkin belgeleri dosyaya sunmuştur. Dosya kapsamı incelendiğinde, ilgili tüm kanun ve yönetmeliklerin de detaylı şekilde ele alınması suretiyle, davacı kurumda gazi kontenjanından yararlanan yeterli öğrenci olup olmadığının araştırılarak incelenmediği, davalının koşullarının bu duruma uyup uymadığının somut olarak değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece, anılan hususların da araştırılıp incelenmesi suretiyle, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli, konusunda uzman bilirkişiden yeniden rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu yönler göz ardı edilerek, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 31/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7772, Karar No: 2017/3615, Tarih: 04.07.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/7772 E.  ,  2017/3615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ... ve ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ...); fuhuş, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, hakaret (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıklar ..., ... ile ...'in atılı suçlardan beraatlerine; sanık ...'in fuhuş, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraati ile tehdit ve hakaret suçlarından mahkûmiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ... haklarında atılı suçlardan ve sanık ... hakkında fuhuş, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında tehdit ve hakaret suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Hakaret suçu ile hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253/1. maddesi uyarınca 5237 sayılı TCK’nın 106. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alınması karşısında; TCK’nın 7/2. maddesindeki “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanık hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10859, Karar No: 2012/10612, Tarih: 02.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/10859 E.  ,  2012/10612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine, alıkoyma suçundan beraatine dair Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.03.2011 gün ve 2006/59 Esas, 2011/34 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen beraat ve düşme kararlarının gerekçelerine yönelik olmayan temyizlerinde sanığın hukuki yararı bulunmadığından, sanık müdafiin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 02.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.