muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2006, Karar No: 2016/12080, Tarih: 12.05.2016

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı - karşı davacı vekili özetle; müvekkilinin ayrılma gerekçesinin davacı banka tarafından bilindiğini, karşılıklı anlaşma ile iş sözleşmesinin sona erdirildiğini, müvekkilinin davacı bankada 17.07.2000 tarihinde çalışmaya başladığını ve son olarak yurtdışı ödemeler yönetmeni konumunda yıllarca hizmet verdiğini, bankadan ayrılma ihtimalinin oluşması üzerine konuyu önce grup müdürü ile konuştuğunu, başka bir bankaya geçtiğinin sonradan öğrenildiği iddiasının gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin veda mesajında da başka bankaya geçtiğinin açıkça görüldüğünü, tazminatının da davacı banka tarafından kabul edildiği gibi ödendiğini, davacı bankanın müvekkili ile varmış olduğu anlaşma gereği, gerçek sebebini bilerek özgür iradesi ve takdiri ile yapmış olduğu yasal bir ödemenin iadesinin istenemeyeceğini, bu doğrultuda başka çalışanlar aleyhine de dava açılmış olup, bunların derdest olduğunu, tarafların gerçek iradesinin hizmet sözleşmesini karşılıklı anlaşma ile sona erdirmek olduğunu ve karşılıklı güvene dayalı bu sözleşmenin ifa edildiğini savunarak davanın reddini talep etmiş, karşı davada ise müvekkilinin sözleşmedeki şartların aksine hafta içi 08.30-19.30/ 20.00 saatleri arasında çalıştırıldığını, son aylık brüt ücretinin 3.930,00-TL olduğunu, giriş çıkışların elektronik kayıt altında olduğunu, fazla mesai alacaklarının ödenmediğini, ancak 2008 veya 2009 yılında bir yıl saat başına 10.00.-TL ücret ödendiğini iddia ederek; fazla mesai alacağının davacı karşı davalı bankadan faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; Davacı -karşı davalı ... bankasının davasının REDDİNE, Davalı - karşı davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı – karşı davalı .... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı – karşı davalı bankanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasında imzalanan sözleşmede yer alan hüküm gereği, ücrete dahil olan yıllık 270 saat fazla mesai süresi, haftalık 5.2 saat fazla mesai süresine denk geldiğinden hesaplanan haftalık 1 saat fazla mesai süresinin 270 saatlik fazla mesai süresi içinde kaldığı anlaşılmakla davacının fazla mesai ücreti talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3-Kabule göre de 2008 veya 2009 yılındaki, davacının beyan ettiği fazla mesai ücreti ödemelerinin hesaplamada dışlanmaması hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9196, Karar No: 2014/8632, Tarih: 14.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/9196 E.  ,  2014/8632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, davacının çocuğunun bakıma muhtaç derecede malül olduğu iddiası ile 5510 sayılı Kanunun 28. maddesinin 8. fıkrasından yararlandırılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne davacının oğlunun meslekte kazanma gücünü kayıp oranın %100 olduğunun ve 5510 sayılı Yasanın ilgili maddelerinin davacı hakkında uygulanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, Kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davanın Yasal dayanağının 5510 sayılı Yasanın 28’inci maddesinin 8’inci maddesi hükmündeki “Emeklilik veya yaşlılık aylığı bağlanması talebinde bulunan kadın sigortalılardan başka birinin sürekli bakımına muhtaç derecede malûl çocuğu bulunanların, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten sonra geçen prim ödeme gün sayılarının dörtte biri, prim ödeme gün sayıları toplamına eklenir ve eklenen bu süreler emeklilik yaş hadlerinden de indirilir.” hükmü olmasına ve davacının 05.10.1991 doğum tarihli oğlunun, başkasının bakımına muhtaç ve malul halinin, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihi öncesinde de var olduğunun anlaşılmasına göre davalı Kurumca 01.10.2008 tarihinden sonraki sigortalılık süreleri bakımından, anılan Yasa hükmünün davalı hakkında uygulanabilir ve bu durumun hükmün infazında gözetilebilir bulunmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9001, Karar No: 2022/9071, Tarih: 14.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9001 E.  ,  2022/9071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... Elektrik İletim A.Ş. (...) vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının ... Enerji, Su ve ... İşçileri Sendikası (... Sendikası) üyesi olduğunu, davalıya ait işyerinde işletme teknisyeni olarak alt işverenler nezdinde çalıştığını, alt işverenlerin taraf olduğu toplu ... sözleşmesi hükümlerinin davacı hakkında uygulanmadığını ve bir kısım alacaklarının ödenmediğini, davalı işverenin ödenmeyen alacaklardan asıl işveren sıfatıyla sorumlu olduğunu ileri sürerek ücret farkı, ikramiye, yakacak yardımı ve bayram yardımı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı ile davalı işveren arasında herhangi bir ... sözleşmesi bulunmadığını, davacının yüklenici firmanın işçisi olduğunu, davalı ...'ın ihale makamı konumunda bulunduğunu, davacının çalışmaları sebebiyle herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, alt işverene bırakılan hizmet alım işinin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun (4734 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin (g) bendi kapsamında ihale edildiğini, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki fiyat farkından kaynaklı ödemelerin bu madde kapsamındaki işlere ilişkin olduğunu, kendilerinin ihale ettiği işlerin bu kapsamda yer almadığını, kendilerinin toplu ... sözleşmesinden sorumlu olmadıklarını, davacının ücret bordroları ile alacaklarının ödendiğini, İlk Derece Mahkemesince yanlış ve fazla hesaplama yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, dava dışı yüklenici firma işçisi olarak davalıya ait işyerinde çalıştığı, davalı işverenin asıl işveren sıfatıyla davacının çalışmalarından doğan alacaklardan sorumlu olduğu, davacının sendika üyesi olduğu, toplu ... sözleşmesinden faydalanma hakkı bulunduğu, toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının ödenmediği, dosyada bulunan bilirkişi raporunun ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli olduğu gerekçesiyle toplanan kanıtlar ve alınan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacının talep ettiği alacakların ... Sendikası ile ihbar olunan şirket arasında Yüksek Hakem Kurulu Başkanlığının kararı ile imzalanan toplu ... sözleşmesinden kaynaklandığını, davalı ...'ın ihale makamı konumunda bulunduğunu, davacının çalışmaları sebebiyle herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, alt işverene bırakılan hizmet alım işinin 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi kapsamında ihale edildiğini, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki fiyat farkından kaynaklı ödemelerin bu madde kapsamındaki işlere ilişkin olduğunu, kendilerinin ihale ettiği işlerin bu kapsamda yer almadığını, kendilerinin toplu ... sözleşmesinden sorumlu olmadıklarını, davacının ücret bordroları ile alacaklarının ödendiğini; ayrıca İlk Derece Mahkemesince yanlış ve fazla hesaplama yapıldığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ile dava dışı şirketler arasında 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi dayanak olacak şekilde ... 8. Bölge Müdürlüğünün trafosunun bakım ve güvelik ile koruma dışındaki bütün işletme işlerinin verilmesine dair hizmet alım ilişkisi bulunduğu, davacının da bu kapsamda yüklenici firma işçisi olarak çalıştığı, davacının iddiasının kapsamına göre davalılar arasında asıl ve alt işveren ilişkisinin tespitinde bir hata bulunmadığı, davalı tarafından yapılan ihalenin 4734 sayılı Kanun kapsamında yer almadığı, bu itibarla dava konusu bakımından Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinin hâlihazırdaki hükmünün ve önceki hükmünün uygulanması mümkün olmadığı gibi 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinin de somut olayda uygulanma yerinin bulunmadığı, davalının 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 2 nci maddesi kapsamında sorumlu olduğu, benzer dosyalarda Yargıtay tarafından onama kararları verildiği, davacı sendikaya imza tarihinden (Yüksek Hakem Kurulunun karar tarihinden) önce üye olduğundan toplu ... sözleşmelerinden başından itibaren yararlandığının tespitinin de yerinde olduğu, davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmelerinin alt işveren işçileri açısından üçüncü kişi yararına sözleşme niteliği taşıdığından davacının hizmet alım sözleşmesi ve eklerine dayalı olarak ücret farkı ve buna bağlı alacakları talep edebileceği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasında, davacı işçinin toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan alacaklara hak kazanıp kazanmadığı ve bu alacaklardan davalının sorumlu olup olmadığı hususları uyuşmazlık konusudur.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası.

2.4857 sayılı Kanun'un "Tanımlar" kenar başlıklı 2 nci maddesinin yedinci fıkrası şöyledir:

"Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde ... alan ve bu ... için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile ... aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, ... sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu ... sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur."

3. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16127, Karar No: 2023/4690, Tarih: 30.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2022/16127 E.  ,  2023/4690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/557 E., 2022/1795 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kısmen kabulüne/İstinaf isteminin kısmen kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/882 E., 2021/1291 K.

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 79.560,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; gönderme kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne 40.000,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmiş; kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacı tarafın ilk verilen hükmü istinaf etmediği de dikkate alındığında aleyhine reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 79.560,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8240, Karar No: 2008/12516, Tarih: 28.11.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/8240 E.  ,  2008/12516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KUMLUCA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 17/01/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları E.O.ın 36 ve 49 parsel sayılı taşınmazlarda, davalılara yaptığı pay temliklerinin gerçek satış olmayıp, muvazaalı olduğunu ayrıca gabin şartlarının oluştuğunu ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptali ve tescili isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, miras bırakanın satış suretiyle paylarını temlik ettiğini, satış bedelini ödediklerini, murisin geçimini bu şekilde sağladığını, başka gelirinin olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, miras bırakanın ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla satış yaptığı, gabin unsurlarının oluşmadığı, kısmende feragat edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar,  davacılar vekili  tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 28.11.2008 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vs. vekili Avukat A.K.geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilenler ve vekili avukatlar gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine  dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilşikindir.

Dava dilekçesinde gabin sözcüğüde kullanılmış ise de, HUMK.'nun 74, 75 ve 76.maddeleri doğrultusunda " olayları bildirmenin yanlara, hukuki nitelendirmeyi yapma ve olaya uygulanacak yasa maddesini bulup tespit ederek uygulama" kuralı esas alınarak değerlendirme yapıldığında; iddianın muris muvazaası hukuksal nedenine dayandırıldığı sonucuna varılmaktadır.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan E.O.n, 289 ada 36 ve 49 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını peyder pey muhtelif tarihlerde satış göstermek suretiyle davalı tarafa temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, bu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı biçimde yapıldığını ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan E.O.n, 289 ada 36 ve 49 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını peyder pey muhtelif tarihlerde satış göstermek suretiyle davalı tarafa temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, bu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı biçimde yapıldığını ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda; davalı K.E.e 9.1.2003 tarihinde devredilen 36 parsel sayılı taşınmazdaki 3600/18458 pay yönünden davanın reddine karar verilmiş olması davacı tarafın feragati nedeniyle doğrudur.

Somut olayda; davalı K.E.e 9.1.2003 tarihinde devredilen 36 parsel sayılı taşınmazdaki 3600/18458 pay yönünden davanın reddine karar verilmiş olması davacı tarafın feragati nedeniyle doğrudur.

Miras bırakan tarafından çekişme konusu taşınmazlarda davalılara yapılan diğer pay temliklerine gelince; miras bırakanın satmaya ihtiyacının olmadığı, oldukça yüksek bir gelir kazanmanın kaynağını oluşturan çekişmeli taşınmazlardaki paylarını satması için makul ve inandırıcı bir neden gösterilemediği, davacıların miras bırakanın çocukları, davalıların ise oğlu N., gelini A., oğlu M.'in kayınbiraderi O. ile oğulları N.ve Me.ile yakın ilişki içinde bulunan K.ve A.f i.kişiler olduğu, miras bırakanın 49 parsel sayılı taşınmazını tasarruf etmeleri için tüm çocuklarına tahsis etmek istediği ve buna karşılık kendilerinden düzenli olarak ödeme yapmalarını talep ettiği, davacıların buna icabet etmemeleri üzerine dava konusu taşınmazlardaki paylarını davalılara aslında bağış olduğu halde satış biçimde devrettiği, akitte gösterilen değer ile taşınmazların gerçek değeri arasında açık ve aşırı fark bulunduğu gözetildiğinde temlikin mirasçıdan mal kaçırma amacına yönelik bulunduğu sonucuna varılmaktadır.

O kadar ki; gerek 36 sayılı, gerekse 49 parselde davalı tarafa aktarılan son payların kalp hastası olan miras bırakanın ölümü ile aynı gün olmasına karşın terekesinde 2003 yılından kaldığı anlaşılan 8.000.-YTL. dışında para çıkmadığı, son temliklerin karşılığının borç ödemesi ve cenaze masrafı olarak kullanıldığı yönündeki savunmanın samimi bulunmadığı gibi, bu konuda bir belgede ibraz edilmediği görülmektedir.

Ayrıca, çekişmeli taşınmazlarda bir kısım bölümleri davacıların ve dava dışı mirasçıların tasarruflarında bulundurmaları, bir bölümünde özel mezarlık yeri olarak ayrılmış olmasıda temliklerin gerçek bir satış olmadığı iddiasını güçlendirmektedir.

O halde, tüm bu olgular gözönünde tutularak davanın kabulü ile feragat edilmeyen ve miras bırakandan muvazaalı olarak davalı tarafa temlik edilen çekişme konusu taşınmazlardaki paylardan davacıların miras payları oranında iptal ve tescile karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere karar  verilmiş olması doğru değildir.

Davacıların, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 550.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 28.11.2008  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.