muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/40953, Karar No: 2015/25437, Tarih: 16.12.2015

2015 yılında mahkemelerce verilen kararların temyiz edilebilmesi için temyize konu dava değerinin 2.080,00 TL'sını geçmesi gerekir.

Somut olayda davacı reddedilen ihbar tazminatı yönünden kararı temyiz etmiş olup, temyize konu edilen miktar 803,04 TL olmakla karar tarihi itibariyle hüküm kesin nitelik taşıdığından davacının temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

2- Davalı temyizi yönünden; Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

3-Davacı, davalı işyerinde çalışırken iş akdini davalı tarafından haksız ve geçersiz nedenle feshedildiğini iddia ederek ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının Harran Üniversitesi Hastanesi ikmal inşaat işinin yapımı için istihdam edildiğini, davacı ile yapılan sözleşmenin belirli süreli iş sözleşmesi niteliğinde olduğunu, kendilerinden kaynaklanmayan sebeplerle asıl işveren ile yaptıkları sözleşmenin son bulmasından dolayı davacı ile aralarındaki iş akdinin kendiliğinden son bulduğunu ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacının fazla mesai ücreti tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır. Davalı davacı tanıklarının husumetli olduğunu ve başka dosyalarda vermiş oldukları beyanlar ile mahkemede vermiş oldukları beyanlar arasında çelişki bulunduğunu, bu nedenle tanık beyanlarının hesaplamalarda dikkate alınamayacağını iddia etmiştir. Gerçektende davacının ve bazı işçilerin iş akitlerinin davalı tarafından feshedilmesi üzerine Şanlıurfa İş Mahkemelerinde bir çok dava açıldığı, bu dosyalarda dinlenilen davacı tanıklarının genelde aynı kişiler olduğu, davalı işyerinde çalıştıkları, davalıya karşı açmış oldukları davalarının bulunduğu ve bu tanıkların çalışma saatlerine ilişkin gerek aynı mahkemede farklı dosyalarda vermiş oldukları beyanlar gerekse başka mahkemelerde vermiş oldukları beyanların çelişkili oldukları, iş başlangıç ve bitiş saati hakkında farklı dosyalarda farklı beyanlar verdikleri, Dairemizce incelenen dosya içeriklerinden ve davalı vekili tarafından tanık beyanlarına karşı verilen dilekçelerden anlaşılmaktadır. O halde yapılacak iş, Harran Üniversitesi'ne müzekkere yazılarak davacının çalıştığı şantiyedeki çalışma saatleri sorulmalı ve davacı tanıkları tekrar dinlenerek yaz ve kış çalışma saatlerine ilişkin davalı vekilinin tanık beyanlarına karşı vermiş olduğu dilekçede belirtilen çelişkiler giderilmeli, tüm bu deliller birlikte değerlendirilerek çıkacak sonuca göre davacının fazla mesai ücreti hesaplanmalıdır. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin çelişkili tanık beyanlarına dayalı olarak fazla mesai ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle kararın BOZULMASINA, davacının temyiz dilekçesinin reddine, peşin alınan temyiz harcının taraflara iadesine, 16.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7989, Karar No: 2014/7411, Tarih: 17.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/7989 E.  ,  2014/7411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2009

NUMARASI : 2001/218-2009/442

Hazine ile R.. Ü.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 03.07.2009 gün ve 218/442 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalıların mirasbırakanına ait olan parsel sayılı taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptalini ve tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar Y.. Ü.., T.. Ü.., Ö.. Ü... S.. K.., F.. Ç.. ile B.. B.. davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar; diğer davalılar cevap dilekçesi sunmamış, yargılama oturumlarına katılmamışlardır.

Mahkemece, 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığından davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3. maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen cümlede: "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici 10.maddesinde ise; "Bu Kanunun 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hâzinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, yerel mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra keşif yapılarak, kıyı kenar çizgisinin uzman bilirkişi eliyle belirlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır;

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine temsilcisinin, yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yalamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMJK. m.297/ç) ve HUMK.nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilhtpa karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11502, Karar No: 2011/8663, Tarih: 21.06.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/11502 E.  ,  2011/8663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumunda yasak eşya bulundurma

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

O yer C.Savcısının temyiz dilekçesinin yargıç havalesi içermemesi karşısında, temyiz defterinin anılan husustaki sayfasının onaylı örneğinin dosyaya konulması gerektiği,

Anlaşıldığından, O yer C.Savcısı ve sanık müdafiinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın temyiz defterinin ilgili sayfasının onaylı bir örneğinin dosyaya konulmasına ilişkin eksik işlem giderildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 21.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7932, Karar No: 2024/10814, Tarih: 11.12.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/7932 E.  ,  2024/10814 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2009/30 E., 2013/134 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur ...'a karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma; mağdur ...'e karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüsten açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun bıçak zoruyla mağdur ...'ı götürdüğü tarlada elindeki bıçağı mağdurun boğazına dayayıp sonra organ sokmak suretiyle anal yoldan cinsel istismarda bulunduğu kabul edilerek beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine; diğer mağdur ...'e karşı "seni sinkaf edeceğim" diyerek boğazına bıçak dayadığı ve mağdurun yaralandığı, elinden kurtularak kaçtığı kabul edilerek çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüsten mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz edilmesi iradesine ilişkindir

III. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Mağdur ...'a Karşı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Mağdur hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Dairesinin 17.08.2012 tarihli raporunda mağdurda hafif mental reterdasyon bulunduğunun belirtilmesi karşısında İlk Derece Mahkemesince İstanbul Adli Tıp Kurumundan mağdurda akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, varsa bu durumun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve kendisini tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, olayın hukuki anlam ve sonucunu algılayıp algılayamayacağı, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olup olmadığı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı rapor alındıktan sonra toplanacak delillere göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuğun mağdurun boğazına bıçak dayadıktan sonra cinsel organını mağdurun anal bölgesine soktuğu ve eylemi cebirle gerçekleştirdiğinin kabul edildiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/4. maddesinde 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik ile eylemin silahla işlenmesinin ağırlaştırıcı neden kabul edilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi uyarınca lehe kanun değerlendirmesi yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarına Teşebbüsten Kurulan Hüküm Yönünden

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurların aşamalardaki ifadeleri, savunma, mağdur hakkında alınan rapor ve tüm dosya içeriğine göre; olay günü sübuta eren nitelikli eylemin icrai hareketlerinin başlamaması ve mağdurun aşılabilir mukavemeti dışında engel neden de bulunmadığından çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüsten mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin , 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye

aykırı olarak, mağdur ... hakkında kurulan hükümler yönünden oy birliğiyle; mağdur ... hakkında kurulan hüküm yönünden sayın üye ...'ün farklı gerekçeyle karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2024 tarihinde karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dairemizin sayın çoğunluğu ile ihtilafa düştüğüm husus sanığın mağdureye yönelik eyleminin cinsel istismar mı yoksa silahlı tehdit suçunu mu oluşturduğuna ilişkin olup suç vasfına yöneliktir.

Dosya içeriğine göre sanığın mağdura seni sinkaf edeceğim diyerek boğazına bıçak dayadığı ve mağdurun bir fırsatını bulup kaçması şeklinde gerçekleşen fiilin; sanık, mağdurun kovuşturma ve diğer mağdurun beyanları ile sabit olduğu, sanığın cinsel duygularını tatmine yönelik mağdurun erojen veya başka bölgelerine dokunmasının bulunmadığı, sanığın gerçekleştirdiği ve cinsel temas içermeyen eyleminin ...nın 106. maddesinde tanımlanan cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle silahlı tehdit suçunu oluşturduğu görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun fiilin cinsel istismar suçunu oluşturduğu yönündeki görüşüne katılmadığından kararın bu gerekçe ile bozulması gerektiği ve farklı gerekçe ile sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak etmediğime dair karşı oyumdur.
Yargıtay — Esas No: 2011/12373, Karar No: 2012/1721, Tarih: 16.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12373 E.  ,  2012/1721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, ....İcra Müdürlüğü'nün 2007/2582 sayılı takip dosyasında haczedilen makinaların müvekkiline ait olduğunu, haczin müvekkilinin işyerinde yapıldığını, makinaların borçlu şirketten Fatura ile satın alındığını ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, takibin müvekkilinin borçluya yaptığı kalıp bedellerinin ödenmemesinden kaynaklandığını, borçluya yapılan bu kalıpların borçluya ait diğer makinalarla birlikte haciz mahallinde bulunduğunu, hatta kalıpların bir kısmının makinalarda takılı olduğunu, İİK'nun 44 ve BK'nun 179.maddeleri uyarınca davacı ve borçlu arasında işletme devri niteliğinde bir ilişki bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, mahcuzların borçlu ile bir ilgisinin bulunmadığı, davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK'nun 96 vd maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Haciz, borçluya ödeme emri tebliğ edilen adreste yapılmamıştır. Bununla birlikte haciz mahallinde borçluya ait (alacaklının borçlu için üretip borçluya sattığı) kalıplar

bulunmuş, haciz mahalle sonradan gelen borçlu şirket yetkilisinin huzurunda yapılmıştır. Bu durumda İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olup karine aksinin davacı 3.kişi tarafından kesin ve inandırıcı delillerle ispat edilmesi gerekir.

Dava konusu takip, haciz mahallinde bulunan bir kısmı haczedilen makinalara takılı olduğu anlaşılan kalıpların bedellerinin ödenmemesinden kaynaklanmaktadır. Davacı şirket bu kalıpların takılı olduğu makinaların borçlu şirketten satın alındığını, borçlu şirkete fason iş yapıldığını iddia etmiş, borcun doğumundan sonra düzenlenmiş faturalara dayanmıştır. İstenilen her kişi adına düzenlenmesi mümkün faturalar ile vergi levhası karine aksini ispata yeterli değildir. Kaldı ki, dava konusu makinaların borçlu şirket tarafından davacı şirkete satıldığı borçlunun da kabulünde olup 3.kişi şirket ile borçlu şirket arasındaki bu ilişki örtülü ticari işletme devri niteliğindedir. İİK'nun 44 ve BK'nun 179.maddeleri uyarınca işletmeyi devralan kişinin işletmenin borçlarından da sorumlu olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 16.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9836, Karar No: 2011/83, Tarih: 17.01.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/9836 E.  ,  2011/83 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına ve taşınmazın değerinin satış aşamasında yeniden tespit edilebileceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 17.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.