muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/31712, Karar No: 2016/3830, Tarih: 15.02.2016

İşçiye verilen eğitimin karşılığında işverence yapılan masraflar o işçiye özgü olmalı ve yazılı delille ispatlanmalıdır.

İşverenin toplu olarak verdiği eğitimler sebebiyle yapmış olduğu giderlerin işçi başına düşen tutarı, aynı dönemde eğitim alan işçi sayısına bölünmek suretiyle belirlenir. İşçiye verilen eğitim ile ilgili olduğu belirlenmeyen giderlerden işçi sorumlu olmaz. İşverence işçi adına yapılan eğitim giderlerinin tamamı yerine, işçinin çalıştığı ve çalışması gereken sürelere göre oran kurularak indirim yapıldıktan sonra kalan miktarının tahsiline karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, satış temsilciliği görevi ile davacı şirkete bağlı olarak çalışan davalı işçinin 25.07.2011 tarihli Eğitim Kabul Beyanı ve Taahhütnamesi ile 25.07.2011-12.08.2011 tarihleri arasındaki oryantasyon konulu yurtiçi/yurtdışı eğitime şirket adına katılmayı, işbu eğitimin başarı ile bitmesinden itibaren davalı şirkette en az iki yıl müddetle çalışmayı kabul ve taahhüt ettiği görülmektedir. Dosya kapsamına göre davalının, 10.09.2011 tarihinde Denizli ve 15.10.2011-16.10.2011 tarihlerinde Çorlu'da gerçekleştirilen eğitim katılımcı listelerinde ismi yer almakta ise de, davalı taahhüdünün 25.07.2011-12.08.2011 tarihleri arasındaki eğitime ilişkin olduğu göz önüne alındığında, bu suretle dayanaksız kaldığı anlaşılan 10.09.2011, 15.10.2011 ve 16.10.2011 tarihlerinde yapılan eğitim ve diğer harcamalara ilişkin alacağın hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamaya dahil edilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; mahkemece 25.07.2011 tarihli taahhütnamede belirtilen 25.07.2011-12.08.2011 tarihleri arası dönem göz önüne alınarak alacak hesaplanmalı, bu dönem için davacının hissesine düşen giderler bilirkişiden alınacak ek rapor ile tespit edilerek davacı istemi hüküm altına alınmalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25709, Karar No: 2014/29571, Tarih: 20.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/25709 E.  ,  2014/29571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/188553

MAHKEMESİ : İpsala Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2012/162 (E) ve 2013/51 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 184. maddesinin 1. fıkrasında; "yapı ruhsatiyesi alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapma ve yaptırma", aynı maddenin 2. fıkrasında "yapı ruhsatiyesi almadan başlatılan inşaatlar dolayısıyla kurulan şantiyelere elektrik, su veya telefon bağlantısı yapılmasına müsaade etme", 3. fıkrasında ise "yapı kullanma izni alınmamış binalarda herhangi bir sınai faaliyetin icrasına müsaade etme" fiilleri suç olarak düzenlenmiş olup, yine aynı maddenin 4. fıkrasında, "üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü ile l ve 2. fıkralar bakımından maddenin uygulanacağı yerler "belediye sınırları içerisi" veya "özel imar rejimine tabi yerler" biçiminde sınırlandırılmıştır.

Somut olayda; Hacıköy Belediye Başkanlığının, 13.02.2012 tarihli yazısında, davaya konu yerin mücavir alanda kaldığının bildirilmesine karşın, 18.05.2012 tarihli yazısında ise, belediye sınırları içinde kaldığının bildirilmesi karşısında; suç tarihinde davaya konu binanın yapıldığı yerin belediye sınırları içinde kalıp kalmadığı, özel imar rejimine tabi olup olmadığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde saptanıp, sanığın, soruşturma aşamasında suça konu binayı kardeşi olan diğer sanıkla birlikte yaptıklarını ikrar etmesi hususu da gözetilerek, hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi.

Kanuna aykırı ve katılan Hacı Belediye Başkanlığı vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4229, Karar No: 2016/2984, Tarih: 07.03.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/4229 E.  ,  2016/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 07/12/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; manevi tazminatın reddine, maddi tazminat isteminin kabulüne dair verilen 04/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece maddi tazminat isteminin kabulüne ,manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davalıların, arazisinde bulunan ağaçları sulamak için kullandığı su borularını kasten kırdıklarını, dozerle ezerek su kesintilerine neden olduklarını, ağaçların sulama zamanının geçeceği ve ağaçların kuruyacağının davalılara ihtar edilmesine rağmen dikkate alınmadığını ve davalıların bu eylemleri nedeni ile ...Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğunu, soruşturma sonunda savcılığın... soruşturma nolu iddianamesiyle Asliye Ceza Mahkemesinde dava açıldığı yargılamasının devam ettiği, davalıların bu haksız eylemleri nedeni ile zarara uğratıldığını belirterek tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelerden, davalılar hakkında... Asliye Ceza Mahkemesinde 2012/356 esas sayılı dosya ile “ iştirak halinde mala zarar vermek ” suçundan kamu davası açıldığı, yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır.

6098 sayılı TBK'nin 74. maddesi (818 sayılı BK 53) uyarınca ceza mahkemesinin beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de mahkumiyet kararları ve somut olayın özelliği itibariyle maddi olgunun ve davalıların sorumluluğunun tespiti açısından ceza davasının sonucu önem arz etmektedir. Sonucu beklenerek oluşucak duruma göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1560, Karar No: 2021/2181, Tarih: 04.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1560 E.  ,  2021/2181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Katılan vekilinin temyiz talebinin 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraate yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

I- 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyete yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde eleştiri dışında bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

II- 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.11.2014 tarihli, 2013/830 Esas ve 2014/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; CMK'nin 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerekirken; açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle Anayasa'nın 141. ve 5271 sayılı CMK'nin 34 ve 230. maddelerine aykırı davranılarak gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında 2012 takvim yılında POS cihazlarından gerçek bir alım ve satıma dayanmayan komisyon karşılığı kredi kartı çekimleri yapmak sureti ile sahte fatura ve gider pusulası düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın faturaların gerçek alım satım karşılığı olduğunu savunması, vergi inceleme raporlarında sanığın altın satımlarının sahte ve POS tefeciliği faaliyetini gizlemeye yönelik olduğu, 2012 takvim yılında 13.603.404,00 TL tutarlı satış yaptığının tespit edilmesi ile müfettiş ifadesinde sanığın nakit ihtiyacı için kredi kartı kullandırdığına dair ikrarda bulunduğu ve örnekleme yoluyla tespit edilen kredi kartı kullanıcılarının mal ve hizmet almadan kredi kartı ile nakit ihtiyaçlarını karşıladıklarına dair beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi bakımından;

a) POS cihazı ile çekim yapılan kişiler veya mükelleflerden, sanık tarafından düzenlenen fatura ve gider pusulası ele geçirilip geçirilmediğinin sorulması varsa asıllarının veya örneklerinin istenmesi,

b) Sanığın iş yerinde kredi kartı ile yapılan işlemlerin fatura kesilen kişiler ile aynı kişiler olup olmadığının tespit edilmesi, bu kişiler arasından duruşmada dinlenen kişiler dışında kanaat oluşturacak sayıda kişinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, yapılan işlemlerin gerçek altın alımına dair ve fatura/gider pusulası karşılığı olup olmadığının sorulması,

c) Tefecilik suçundan açılan Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/175 esas sayılı dosyasının getirtilip denetime olanak verecek bir biçinde örneğinin dosya içerisine aldırılması,

d) Gerektiğinde faturaların/gider pusulalarının, gerçek altın satımına ilişkin olup olmadığının belirlenmesi yönünden, sanığın satımını yaptığını söylediği altınlar ilgili kayıtları getirtilerek, yeterli altın girişi olup olmadığı, alım ve satım miktarlarının uygunluğu yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün, BOZULMASINA,04.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14755, Karar No: 2016/15488, Tarih: 20.12.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/14755 E.  ,  2016/15488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören ve CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenen şikayetçinin 19.12.2014 tarihli talimat duruşmasında sanıktan şikayetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini belirtmesine karşın, ilk derece mahkemesince bu isteği karara bağlanmamış ise de, temyiz dilekçesinin kapsamı gözetilerek, CMK’nın 237/2. maddesi uyarınca şikayetçi ...’ın davaya katılmasına karar verilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Müştekinin soruşturma aşamasında sanığın bıçakla kendisini öldürmekle tehdit ettiği yönündeki anlatımı ve tarafların müşterek çocukları tanık ...’in de bu anlatımı doğrulayan beyanına rağmen, müştekinin kovuşturma aşamasında, sanığın bıçak olmadan tehdit eylemi gerçekleştirdiğini söyleyip, tanık ...’in de tehdit eylemini görmediğini belirmesi karşısında beyanlar arasındaki çelişki giderilmeden, soruşturma aşamasında ifadesine başvurulan tanık ... dinlenilmeden ve müştekinin benzer olaylardan dolayı Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunduğunu belirtmesine karşın, soruşturma dosyası bulunup bulunmadığı araştırılıp varsa incelenmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3285, Karar No: 2024/3830, Tarih: 03.06.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3285 E.  ,  2024/3830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/2 E., 2018/74 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen Kadastro Kanunu'nun 41 inci maddesi uyarınca yapılan düzeltme çalışmasına itiraz davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş olup davacı vekilinin temyizi üzerine hüküm Dairemizin 18.03.2024 tarihli, 2023/5919 esas, 2024/1790 karar sayılı ilamı ile onanmıştı. İlk Derece Mahkemesince re’sen Dairemize gönderilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Kadastro Müdürlüğü'nce 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 41 inci maddesi uyarınca re'sen yapılan düzeltme işlemi sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan ve tapuda davacı Hazine adına kayıtlı olan 292 parsel sayılı 11.250,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 7.714,59 metrekare yüzölçümlü olarak belirlenerek tapu kaydında düzeltme yapılmasına karar verilmiştir

Davacı Hazine, düzeltmenin usul ve kanuna aykırı yapıldığını öne sürerek Kadastro Müdürlüğüne husumet yöneltmek suretiyle dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda Kadastro Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın usul yönünden redine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 18.11.2014 tarihli ve 2014/15058 Esas, 2014/13300 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesince görevli mahkemede açılmış bulunan davada işin esasına girilerek iddia ve savunma doğrultusunda araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmek gerekirken, göreve ilişkin özel yasa hükmü göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesinin yerinde olmadığına değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusu 292 nolu parselin yüzölçümünün 7.704,59 m2 olduğu, 11.250.00 olmadığı, bu durumun basit yazım hatasından kaynaklanmadığı, tapulama çalışmaları ile sayısal olarak hesaplanan yüzölçümleri arasındaki farklılığın ise eski ve yeni yüzölçümü hesaplama tekniklerinden kaynaklandığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine hüküm Dairemizin 18.03.2024 tarihli ve 2023/5919 Esas, 2024/1790 Karar sayılı ilamı ile onanmış, bundan sonra dosya Mahkemece 23.05.2024 tarihli noksan ikmali dosya formu düzenlenerek Dairemize gönderilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın Dairemizin 18.03.2024 tarihli ve 2023/5919 Esas, 2024/1790 Karar sayılı onama ilamı ile kesinleştiği, İlk Derece Mahkemesince noksan ikmali dosya formu düzenlenerek dosya Dairemize gönderilmiş ise de Dairemizce verilen noksan ikmali kararı bulunmadığı, buna göre dosyanın Dairemize sehven gönderildiği ve bu aşamada Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığı anlaşıldığından, dosyanın İlk Derece Mahkemesine tetkiksiz iadesine karar verilmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın İlk Derece Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8365, Karar No: 2016/13234, Tarih: 04.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/8365 E.  ,  2016/13234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin, hafta tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı şirkette 02.02.2013 tarihinde çalışmaya başladığını, 15.02.2014 tarihinde davalı tarafça iş sözleşmesinin hiçbir gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini, davacının dokumacı olarak aylık 1.300,00 TL ücret ile çalıştığını, müvekkilinin günlük en az iki saat fazla mesai yaptığını, kış döneminde ise bu fazla mesainin 4-6-8 saate kadar çıktığını, müvekkilinin pazar günlerinde, genel tatillerde çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını ve 1.300,00 TL maaş alacağının da ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işe gelmemesi sebebi ile hakkında tutanak tutulup arkasından çekilen ihtar ile iş sözleşmesine 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2 maddesi gereğince son verildiğini, davalı işyerinde üç vardiyalı haftalık kırkbeş saat çalışma yapıldığını, davalı işyerinde pazar günleri ve genel tatillerde çalışılmadığını, çalışıldığında ücretlerinin banka hesabına yatırıldığını, davacının ücret alacaklarının ödendiğini, bu hususun bordro ve banka kayıtları ile sabit olduğunu ve davacının yıllık izin ücretine karşılık olarak davacının hesabına 357,80 TL yatırıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 32. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 32. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesine göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücret göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Kanun’un 8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma şartlarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı Kanun’un 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece re'sen araştırılmalıdır.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek, ilgili işçi ve işveren kuruluşları ile ... İstatistik Kurumu Başkanlığı internet sitesinde bulunan “Kazanç bilgisi sorgulama” ekranından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Temyize konu davada, davacı dava dilekçesinde, aylık net 1.300,00 TL ücret aldığını iddia etmiş olup; davalı işveren davacının asgari ücret aldığını beyan etmiştir.Davacı tanıkları davacının ücretinin asgari ücret kısmının bankaya yattığını,kalan kısmının elden ödendiği yönünde beyanda bulunmuşlardır. Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmadan davacının ücreti asgari ücret olarak kabul edilmiştir. Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmaması hatalıdır. Hal böyle olunca mahkemece, yukarıda açıklanan şekilde emsal ücret araştırması yapılarak, ayrıca davacı tanığının davacının metrekareye göre de ayrıca ücret aldığı yönündeki beyanıda dikkate alınarak sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.