muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14910, Karar No: 2013/20404, Tarih: 01.10.2013

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar işyerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan işyerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda işyerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4687, Karar No: 2015/8980, Tarih: 28.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/4687 E.  ,  2015/8980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/285543

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

NUMARASI : 2012/276 (E) ve 2012/242 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı” kavramı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerlik bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Kanuna özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma halinde, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda sanıkların yakınana ait eve açık balkon kapısından girerek, kilerde torba içerisinde saklı vaziyetteki 500.00 TL parayı bularak çaldığının anlaşılması karşısında, oluşa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; 5237 sayılı Kanunu'nun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında ceza tayin olunurken TCK'nun 145. maddesi uyarınca indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4378, Karar No: 2010/2855, Tarih: 10.05.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/4378 E.  ,  2010/2855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmiş ve isteğin süresinde olduğu anlaşılmış ise de duruşma masrafları yetersiz olduğundan duruşma isteminin reddine, dosyanın duruşmasız olarak incelenmesine karar verildi. Dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin raporu ve açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava, Kadastro Mahkemesinde açılan tespite itiraz davasının görevsizlikle Asliye Hukuk Mahkemesine aktarılması neticesinde Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/36-2008/181 E.K sayılı ilamıyla “davanın açılmamış sayılmasına” dair verdiği kararın eski hale getirilmesi talebine yöneliktir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, hüküm yerinde gösterilen gerekçelere; davacı ...'ün HUMK'nun 193 madde hükmünde öngörülen 10 günlük süre geçtikten sonra Asliye Hukuk Mahkemesine gönderme talebinde bulunmasına, davacının 28.11.2007, 30.04.2008 ve en son 17.12.2008 tarihli duruşmaları takipsiz bırakması nedeniyle HUMK 409/son maddesi hükmüne göre dahi davanın açılmamış sayılması gerekmesine, vekaletnamenin aslını veya örneğini vermeyen vekilin vekaletname ibrazı için mazeret bildirmesinin duruşmanın ertelenmesi nedeni olmamasına, HUMK.nun 164 ila 174 madde hükümlerinde öngörülen eski hale getirme şartlarının da oluşmamasına göre davacı ...'ün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 8,25 TL harcın hükmü temyiz eden davacıdan alınmasına, 10.05.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/744, Karar No: 2011/3759, Tarih: 04.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/744 E.  ,  2011/3759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; 1969 yılında kesinleşmiş orman kadastrosu ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası en eski tarihli ve memleket haritasının orjinal renkli örneği üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 04/04/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9030, Karar No: 2022/6462, Tarih: 09.06.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/9030 E.  ,  2022/6462 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi (Arpaçay Asliye Ceza Mahkemesi)

(2013/124 Esas, 2014/108 Karar)

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Arpaçay Lisesi ve bu okula ait pansiyonun foseptik çukurundan sızan atık suyun katılanın arazisine aktığı ve ağaçlarının kurumasına neden olduğu gibi kötü kokuya da sebebiyet verdiği, kanalizasyona ilişkin yapım, onarım ve bakım işlemleri belediyenin sorumluluğunda olmasına rağmen suç tarihinde Arpaçay Belediyesinde fen işlerinden sorumlu personel olarak görev yapan sanığın görevini ihmal ederek katılanın zararına neden olduğu iddia ve kabul edilerek atılı suçtan mahkumiyetine karar verilen somut olayda; 06/06/2013 tarihli ön inceleme raporunda ilgilinin İl Sağlık Müdürlüğüne verdiği dilekçe üzerine yapılan incelemede katılanın arazisindeki ıslaklığın liseye ait foseptik çukurundan kaynaklandığının belirtilmediğinin, bölgenin bataklığı andıran sulak bir bölge olmasından kaynaklandığının, 07/01/2014 tarihli teknik raporda okula ait foseptikte herhangi bir sızmanın ve katılanın bahçesinden çıkan suyun okul ile hiçbir alakasının olmadığının ifade edilmesi, kovuşturma aşamasında inşaat bilirkişisinden alınan 14/01/2014 tarihli raporda ise foseptik çukurunun bulunduğu bölgelerde ekskavatör ile kazı yapıldıktan sonra akan suyun nedeninin belirlenebileceği bildirildiği halde 09/05/2014 tarihinde mahkemece olay yerinde yapılan keşfe ait tutanak ile aynı bilirkişi tarafından tanzim edilen 15/05/2014 tarihli ek rapordan bu şekilde bir kazı yapılmadığının anlaşıldığı gibi anılan raporda katılanın bahçesine sızan suyun okula ait kanalizasyon sisteminin mevcut tesisatındaki arızadan kaynaklanabileceğinin belirtilmesi karşısında, sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediğinin her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delillerle kanıtlanamadığı gözetilerek yüklenen suçtan beraati yerine yanılgılı değerlendirme sonucunda mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin 257/2. maddesi uyarınca tayin olunan 3 ay hapis cezasından anılan Kanun'un 62/1. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapıldığında 2 ay 15 gün yerine 3 ay 10 gün hapis cezası belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

TCK'nin 53/4. maddesi gereğince, hükmolunan kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nin 53/1. madde ve fıkrasının uygulanamayacağının nazara alınmaması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının Resmi Gazete'nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı nüshasında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

TCK'nin 53/4. maddesi gereğince, hükmolunan kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nin 53/1. madde ve fıkrasının uygulanamayacağının nazara alınmaması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının Resmi Gazete'nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı nüshasında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçu TCK'nin 53/1-a madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. madde ve fıkra hükmü gereğince hak yoksunluğuna hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 09/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15328, Karar No: 2006/16204, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/15328 E.  ,  2006/16204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15705, Karar No: 2014/3284, Tarih: 25.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/15705 E.  ,  2014/3284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı tarafın temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihinin mahkeme kayıtlarından araştırılarak buna ilişkin tutulacak tutanağın,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kapama şeftalinin 2011 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına ayrıntılı toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30825, Karar No: 2018/19652, Tarih: 14.11.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/30825 E.  ,  2018/19652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanık ...'a yükletilen silahla tehdit eylemlerinden kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

1-Tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetin, kesin nitelikteki adli para cezasından ibaret olması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olan sanık hakkında, diğer koşullar değerlendirilmeden ve kanuni dayanakları gösterilmeden "yasal şartları oluşmadığı" gerekçesiyle TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-Sanığın sabıkasında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, CMK'nın 231/8. maddesine 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren ve 6545 sayılı Kanunun 72. maddesiyle "denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiş ise de, daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarihi itibariyle engel oluşturmaması karşısında, yargılama sürecindeki davranışları olumlu bulunarak, takdiri indirim uygulanan sanık hakkında diğer koşullar değerlendirilmeden, "yasal şartların oluşmadığı" şeklindeki kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

B-Sanık ...'a yükletilen 6136 sayılı Kanuna muhalefet eyleminden kurulan mahkumiyet hükmü yönünden,

1-Suça konu bıçağın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz olmadığının düzenlenen bilirkişi raporu ile sabit olması karşısında; "saldırı amaçlı kullanılabilecek bir bıçak olduğu ve sanığın da bu bıçağı tehdit suçunda kullandığı" şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-6136 sayılı Kanunun 15/4. maddesinde öngörülen cezanın 3 aya kadar hapis veya adli para cezası olması nedeniyle TCK'nın 75. maddesi kapsamında ön ödemeye tabi olduğu, ancak soruşturma aşamasında usulüne uygun ön ödeme teklifi yapılmadan kamu davası açılmış olduğu anlaşıldığından, mahkemesince sanığa yöntemine uygun şekilde ön ödeme ihtaratı yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Hapis veya adli para cezası şeklinde seçenekli yaptırım içeren 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçu açısından, sanık hakkında hangi hukuksal gerekçelerle hapis cezasının tercih edildiğinin denetime olanak sağlayacak şekilde hükmün gerekçesinde açıklanmaması,

b-Hapis veya adli para cezası şeklinde seçenekli yaptırım içeren 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçu açısından, sanık hakkında hangi hukuksal gerekçelerle hapis cezasının tercih edildiğinin denetime olanak sağlayacak şekilde hükmün gerekçesinde açıklanmaması,

c-Hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesi karşısında, TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/513, Karar No: 2020/1082, Tarih: 10.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/513 E.  ,  2020/1082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Mahkûmiyet

Sanık ... (Altan) hakkında: Beraat

I-Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık ...’a 16.04.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen kararın, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra, sanık tarafından 29.04.2015 havale tarihli dilekçe ile temyiz edildiği, mükerrer yapılan tebligatın temyiz süresini etkilemeyeceği anlaşıldığından; temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ... (Altan) hakkında verilen beraat kararı ile sanık ... hakkında, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yapılan yargılamada, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, sanıklar hakkındaki 213 sayılı VUK‘nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ...’nın 22.04.2011 tarihli ve 2011-181 sayılı Komisyon Mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin, "2010 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçuna ilişkin olduğu; Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 01.07.2011 tarihli 2011/28981 Soruşturma ve 2011/16240 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya uygun olarak sanıklar hakkında “2010 takvim yılında sahte belge düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, “sahte belge kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte belge düzenleme" ve “sahte belge kullanma” suçlarının birbirlerine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, iddianame dışına çıkılarak sanıklar hakkında “sahte belge kullanma” suçundan yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Sanık ...’ın aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenleme şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

b)Sanık ... yönünden; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,