muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6966, Karar No: 2019/11186, Tarih: 24.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6966 E.  ,  2019/11186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler ile 04/06/2015 tarihli ek karar temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 1.320,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçu bakımından temyiz talebinin reddine yönelik verilen ek kararın temyiz incelemesinde;

Mahkemece 04/06/2015 tarihli ek karar ile suça sürüklenen çocuklar ... hakkında mala zarar verme suçuna ilişkin olarak kesin karar nedeniyle temyiz taleplerinin reddine karar verildiği ve suça sürüklenen ... müdafii tarafından temyizin reddi kararının da temyiz edildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan 04/06/2015 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ve sanıklar ..., ..., ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

1)Suça sürüklenen çocuk ...’in 06/05/2015 tarihli temyiz dilekçesinde, suçunu itiraf etmek istediğini ve eylemi Ahmet ve Hasan ile beraber gerçekleştirdiğini söylemiş olması karşısında, bahsi geçen şahıslar kolluk görevlilerince araştırılarak ve suça sürüklenen çocuktan tekrar sorularak duruşmaya davet edilip dinlenmeden ve olaya ilişkin bilgi ve görgüleri sorulmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

1)Suça sürüklenen çocuk ...’in 06/05/2015 tarihli temyiz dilekçesinde, suçunu itiraf etmek istediğini ve eylemi Ahmet ve Hasan ile beraber gerçekleştirdiğini söylemiş olması karşısında, bahsi geçen şahıslar kolluk görevlilerince araştırılarak ve suça sürüklenen çocuktan tekrar sorularak duruşmaya davet edilip dinlenmeden ve olaya ilişkin bilgi ve görgüleri sorulmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Mahkeme gerekçesinde de kabul edildiği üzere sanıklar ve suça sürüklenen çocukların dava konusu hırsızlık eyleminden sonra 03.21’de başka bir müştekiye ait iş yerine hırsızlık amaçlı girdiklerine ilişkin kamera kayıtlarının bulunduğunun belirtilmiş olmasına rağmen, bu olaya ilişkin 23/01/2014 tarihli görüntü izleme ve araştırma tutanağında, müştekisinin ... isimli şahıs olduğu hırsızlık olayının 20/01/2014 tarihinde gerçekleşmiş olduğunun ifade edilmiş olması karşısında, bahse konu husus açıklığa kavuşturulmadan ve gerekli görülmesi halinde ilgili dosya getirtilip incelenmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3)Sanıkların ve suça sürüklenen çocukların suçlamaları kabul etmemeleri karşısında suç tarihlerinde kullanmış oldukları cep telefonu numaralarının suç tarihine ve bir gün öncesi ile sonrasına ilişkin baz istasyonu sinyal bilgilerini de içerir şekilde HTS kayıtlarının getirtilmesi suretiyle, suç tarihinde nerede oldukları ve kimlerle görüşmeler gerçekleştirdikleri hususlarının da tespit edilmesinden sonra, sanıkların ve suça sürüklenen çocukların hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemlerinde birlikte hareket ettiklerine dair değerlendirme yapılarak sonucuna göre tüm deliller çerçevesinde hukuksal durumlarının belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre;

Suça sürüklenen çocuk ... için 18/11/2014 tarihli sosyal inceleme raporunda “Hafif derecede zeka geriliği problemi nedeniyle özel eğitime ihtiyaç duyduğu” tespiti karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 32/1-2. maddeleri uyarınca suç tarihi itibarıyla akıl hastalığı bulunup bulunmadığı ve bu hastalığı nedeniyle işlediği hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme fiillerinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışları yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı veya aynı maddenin 2. fıkrasında belirtildiği üzere birinci fıkrada yazılı derecede olmamakla birlikte, işlediği fiillerle ilgili davranışları yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususunda rapor alınarak hukuki durumunun buna göre değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı TCK'nun 51/1. maddesine göre suça sürüklenen çocukların işledikleri suçtan dolayı üç yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilmesi durumunda, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması ve suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyecekleri konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması hallerinde 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi gereğince cezasının ertelenebileceği gözetilmeden, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından erteleme sınırları içinde kalan hapis cezası hakkında TCK'nun 51. maddesinin “Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırkılmasına karar verilen çok sayıda kamu davasının bulunması ” şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile uygulanmaması,

5)Sanık ... için tekerrüre esas en ağır ilam niteliğinde olan 11/09/2012 kesinleşme tarihli Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2010/2121 Esas ve 2011/2165 Karar sayılı kararı ile verilen TCK’nun 191/1 maddesi uyarınca verilen 10 ay erteli hapis cezası yerine Bursa 10.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/68 Esas ve 2012/625 Karar sayılı kararı ile TCK’nun 141/1 maddesi gereğince verilen 5 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması ve tekerrüre esas alınması gereken ilamın TCK'nun 191/1. maddesi uyarınca hükmolunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olduğu, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin değiştirilmiş olması ve anılan Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesindeki düzenleme karşısında; bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp tekerrüre esas olmaması halinde adli sicil kaydındaki diğer ilamlar incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun araştırılmaması,

6)T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19207, Karar No: 2014/229, Tarih: 14.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/19207 E.  ,  2014/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. (Kapanan Kadıköy 2.) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2012

NUMARASI : 2010/274-2012/328

Davacı C.. Ö.. vekili Avukat .. tarafından, davalılar T.. G.. Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi adına B.. A.. vd. aleyhine 10/06/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı T. G. Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi adına B. A. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; hüküm, davalı T.G.Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi adına B. A. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 27 Aralık 2009 tarihli Taraf Gazetesinin manşetinden verilen haberde "... Polis ve jandarma, N. Ö.'in Maltepe 'de öldürülmesinin ardından kardeşi C.. Ö..'in ağabeyinin öldürülmesinin azmettiricisi olduğu ileri sürülen C.N.'in öldürülmesi için plan yaptığını belirledi. Ö..in bu plan doğrultusunda C..N.. ve N.. P.'ın öldürülmesi karşılığında 16 milyona PKK'lı E.. E. ve N..Ö. ile anlaştığını tespit etti..." ifadelerine yer verilerek davacıya iftira atıldığını ve kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia ederek uğradığı zararın davalılardan tazminini talep etmiştir.

Davalı, haberin basının halkı bilinçlendirme görevi kapsamında görünür gerçekliğe uygun olarak yayınlandığını beyanla, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, haberin veriliş biçimi ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2010/20165 sayılı soruşturma dosyasında davacının ifadesine başvurulmuş ve davaya konu yayında öldürüldüğü belirtilen C.. N.. ve N.. P..'ın ölü olarak bulunduğu yer anlatılarak bu iki şahsı tanıyıp tanımadığı, bu şahıslar ile Ö... ailesi arasında husumet veya borç alacak ilişkisi olup olmadığının sorulduğu, yine ifade metninde yer alan müşteki Y. N..in 25/12/2009 tarihli ifadesinde geçtiği belirtilen "... ağabeyi C. N..in ölmeden önce kendisine hitaben ...ben bu şahıslara hiç güvenmiyorum, bana bir şey olursa E.. E.. C.. Ö.., N. Ö. suçludur, ben öldürülürsem bu şahıslar tarafından öldürülmüşümdür dediğini .... ve kendisinin bu şahıslardan şikayetçi olduğuna dair beyanlarının" davacıya açıklanarak kendisinden sorulduğu anlaşılmaktadır. Soruşturma dosyasında, Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesinde diğer şüpheliler hakkında kasten adam öldürmeden davacı hakkında ise suçu bildirmeme suçundan dolayı kamu davası açılmış ayrıca davacı hakkında kan gütme saikiyle kasten öldürmeden kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiştir. Bu durumda; haber veriliş anı itibariyle görünür gerçeğe uygun olduğundan o anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından yukarıda belirtilen ilkeler de dikkate alınarak basın sorumlu tutulmamalıdır. Davacının kişilik haklarına saldırı bulunmadığından istemin tümden reddedilmesi gerekirken, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun bulunmamış kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı T.. Gazetecilik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi adına B.. A.. yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5808, Karar No: 2010/5958, Tarih: 14.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5808 E.  ,  2010/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 114 ada 5 parsel sayılı 258,47 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde, kendine ait taşınmazın bir bölümünün dava konusu taşınmaz içinde ölçüldüğü iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tesçiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastro sırasında 114 ada 5 parsel sayılı 258,47 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde, kendine ait taşınmazın bir bölümünün dava konusu taşınmaz içinde ölçüldüğü iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tesçiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı tarafından keşif giderinin yatırılmadığı, keşif talebinden vazgeçmiş sayılacağı ve dosyada mevcut delillere göre davanın ispat edilemediği kabul edilmek sureti ile davanın reddine karar verilmiş ise de; verilen karar dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Yargılama sırasında taraflara ilk duruşmada delillerini bildirmek üzere süre verilmiş, ancak taraflarca delillerini içeren dilekçe sunulmamış, taşınmaz başında 12.09.2008 tarihinde mahalli bilirkişi de hazır olmadığı halde keşif yapılmıştır. Keşiften sonraki tarihte davacı tarafından dosyaya tanık isimlerini bildiren dilekçe sunulmuş ve mahkemece tanıklar çağrılarak duruşmada dinlenmiştir. Davacı da duruşmada yeni keşif yaptıracak imkanı olmadığını, duruşmada dinlenen tanık beyanlarına göre karar verilmesini talep etmiş, keşif yaptırmayacağını bildirmiştir. Mahkeme davacının bu beyanı üzerine keşfin gerekli olduğu; ancak, davacı tarafından masraf yatırılmadığı ve davanın ispatlanamadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar vermiştir. Olayda uyuşmazlığın sağlıklı bir biçimde çözümlenebilmesi için dava konusu taşınmaz başında keşif yapılmasının zorunlu olduğu, tanıkların özellikle de taraflara taşınmazı satan tanık ... ...'un taşınmaz başında dinlenerek her iki tarafa satılan yerlerin tespitinin gerekli olduğu; ancak, davacının keşif giderlerini yatırmaktan kaçındığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Yine dosya içeriğinden daha önce taşınmaz başında iddia ve savunmanın değerlendirilmesi yönünden keşif yapıldığı da anlaşılmaktadır. Bu nedenle olayda 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmünün uygulama olanağının bulunmadığı kuşkusuzdur. Hal böyle olunca mahkemece yapılan keşif ve uygulama yetersiz görüldüğü takdirde re'sen keşif kararı verilerek, önceki günlü yetersiz keşfi tamamlayıcı nitelikte dava konusu taşınmaz başında keşif yapılmalı, gerekli keşif giderlerinin ileride haksız çıkacak taraftan tahsil edilmek koşuluyla Hazineden karşılanacağı düşünülmeli ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Açıklanan hususlar göz önünde bulundurulmaksızın yazılı olduğu şekilde davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 14.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11839, Karar No: 2013/13014, Tarih: 23.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11839 E.  ,  2013/13014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; ... tarafından devletin hüküm ve tasarrafu altında bulunan kıyı kenar çizgisine müdahale olduğu iddiasıyla açtığı elatmanın önlenmesi ve yıkım istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,25.9.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4099, Karar No: 2024/5123, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4099 E.  ,  2024/5123 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/556 E., 2018/1260 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.11.2023 tarihli ve 2021/19072 Esas, 2023/7516 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 2 - 2018/75437 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 20.06.2018 tarihli ve 2018/556 Esas, 2018/1260 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.11.2023 tarihli ve 2021/19072 Esas, 2023/7516 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usûlüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi hâlinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE