muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/32731, Karar No: 2010/1162, Tarih: 25.01.2010

İşçinin işverene bildirim süresi tanımak suretiyle fesih yoluna gitmesi halinde de, işverence yeni iş arama izni verilmesi gerekir. Gerçekten yasada sadece bildirim süresinden söz edilmiş, bu süreyi işçinin ya da işverenin tanımış olması arasında ayrım yapılmamıştır. İşçinin ihbar öneli tanımak suretiyle feshinden sonra da işçinin iş arama ihtiyacı devam edebilecektir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından önel verilerek feshedilmiş ve fesih bildirimi davacı işçiye tebliğ edilmiştir. Ancak davacı işçi verilen önel süresi içinde önel bitmeden iş sözleşmesinin emekliye ayrılması nedeni ile sonlandırılması yönünde dilekçe vermiştir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 27. maddesi düzenlemesi anlamında, ister işveren isterse işçi önel vererek feshetsin, işçiye günde 2 saat iş arama izni verilmesi gerekir. Somut olayda işçinin emeklilik nedeni ile verdiği ayrılma dilekçesi üzerine ayrıldığı tarihe kadar, işverenin fesih bildirimi sonuçlarını doğurmaktadır. Davacı işçinin verdiği dilekçe , bir anlamda önel süresinin kısaltılmasına ilişkin olup, bu dilekçesi davalının daha önce yaptığı önelli fesih bildirimini ve dolayısı ile önel içinde işverenin 2 saat iş arama izni vermesi gereğini ortadan kaldırmamaktadır. Mahkemece, davacının önel süresi içinde 2 saat iş arama izni verilmemesi nedeni ile zamlı karşılığı ücret alacağının , işçi tarafından feshi halinde iş arama izni istenemeyeceği" gerekçesi ile reddi doğru değildir. Davalı işverenin önelli fesih bildirimi tarihi ile davacının emekli olduğu tarihe kadar kullandırılmayan iş saatleri içindeki günde 2 saat iş arama karşılığı % 100 zamlı ücretin hesaplanarak hüküm altına alınması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23535, Karar No: 2013/6035, Tarih: 05.03.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/23535 E.  ,  2013/6035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 05/03/2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(K)

KARŞI OY:

Sanığın aynı gün ve zaman dilimi içerisinde, ara vermeden devam ettirdiği eylemlerinin farklı zamanda gerçekleştirilmiş gibi kabul edilerek, hakkında, hakaret ve tehdit suçlarından 5237 sayılı TCY'nın 43/1 nci maddesiyle cezasının artırılması yerinde değildir.

Çünkü, zincirleme suçla ilgili düzenlemeye göre, "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir" (m.43/1, birinci cümle).

Maddedeki düzenlemede yer alan, "değişik zamanlarda" kavramı, bir olay sırasında ve kısa süre içerisinde kesintisiz devam eden eylemleri içermez. Zira değişik zamanlardan kast, suçun yenilenen kastla işlenmesidir. Aynı kast altında ve kesintisiz devam eden olayda yenilenen kasttan söz etmek mümkün değildir. Somut olayda, mağdurun odasında başlayan ve mahkeme kaleminde aralıksız devam eden olayda kesinti söz konusu değildir. Eğer, kısa zaman dilimi içerisinde söylenen sözleri, aynı suçun birden fazla işlenmesi olarak kabul edecek olursak, yasanın bu maddesindeki "değişik zamanlarda" kavramını izahta zorlanırız. Bir başka deyişle, yasada yer alan "değişik zaman" kavramını, aynı zaman dilimi içerisinde peş peşe gerçekleşen eylemler için farklı zaman kabul edecek olursak, yasa koyucunun amacıyla çelişiriz.

Özünde, zincirleme suç, tüm unsurlarıyla oluşan aynı suçun, değişik zamanlarda (çok uzun bir zaman dilimi olmamak kaydıyla) işlenmesi ve her biri aynı suçun unsurlarını oluşturan eylemlerden ayrı ayrı ceza verilmesi yerine, bir suç kabul edilmesi ve fakat cezanın artırılmasından ibarettir.

Özünde, zincirleme suç, tüm unsurlarıyla oluşan aynı suçun, değişik zamanlarda (çok uzun bir zaman dilimi olmamak kaydıyla) işlenmesi ve her biri aynı suçun unsurlarını oluşturan eylemlerden ayrı ayrı ceza verilmesi yerine, bir suç kabul edilmesi ve fakat cezanın artırılmasından ibarettir.

Böylesine aralıksız söylenen sözlerde değişik zaman söz konusu olmadığı gibi, örneğin bir gün sonra da aynı suçun işlenmiş olması gibi yenilenen kast da söz konusu değildir.

Bu nedenlerle, sanık hakkında her iki suç bakımından da TCY'nın 43/1 nci maddesiyle ceza artırımı yapılmaması ve hükmün bu noktadan bozulması gerektiği görüşüyle, yüksek çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/937, Karar No: 2012/19512, Tarih: 11.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/937 E.  ,  2012/19512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mucur Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.10.2011
Yargıtay — Esas No: 2013/23573, Karar No: 2014/7384, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23573 E.  ,  2014/7384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21.06.2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin Ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2981, Karar No: 2012/5133, Tarih: 28.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/2981 E.  ,  2012/5133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 24/12/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/09/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davalıların tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava trafik kazasıda sol parmakları kırılacak derecede yaralanan davacının maddi ve manevi tazminat talebinden ibarettir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; davacının yaralanma derecesi, davalının kusur durumu ile yukarıdaki ilkeler birlikte değerlendirildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı azdır. Kaldı ki davacının oluşa göre dava ettiği manevi tazminat miktarı makul ve ılımlıdır. Bu nedenle davanın tümünün kabulü yerine kısmen kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda 2 nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davalıların tüm davacının diğer temyiz itirazlarının 1 nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2611, Karar No: 2014/1010, Tarih: 28.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/2611 E.  ,  2014/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/357656

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan sanık Ş.. Ö..’in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.05.2011 gün ve 2010/113 Esas, 2011/206 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre de, mağdurun ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, suç tarihinden itibaren en az 1 yıl geçtikten sonra Adli Tıp kurumu İlgili İhtisas Kurulu yada Adli Tıp Kurumu Kanunun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınarak yapılması gerektiği gözetilip, 24.08.2009 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna dair Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun söz konusu 1 yıllık süreden önce yapılan muayeneye istinaden 02.09.2009 tarihinde düzenlenen ve kendisinde zekâ geriliği bulunduğu ifade edilen mağdurenin ruh sağlığının ne şekilde bozulduğuna ilişkin herhangi bir açıklama ve teşhis içermeyen raporu yeterli görülmeyerek, suç tarihinden en az 1 yıl sonra yapılacak muayene üzerine düzenlenecek ve mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı ve bozulma varsa bunun sanığın eylemi ile ilişkilendirilip ilişkilendirilemeyeceğine ilişkin kapsamlı açıklamalar içeren rapor alındıktan sonra sanığın cezasının TCK.nın 102/5. maddesiyle artırılıp artırılmayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4485, Karar No: 2023/5156, Tarih: 30.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/4485 E.  ,  2023/5156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/97 E., 2018/186 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Yargıtay 5. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen kararın kesinleşmesi üzerine; davacı vekili tarafından dava konusu taşınmazdaki şerhin terkinine karar verilmesi istenmiş, Mahkemece 02.01.2023 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verilmiştir.

Mahkeme ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Mahkemenin 18.04.2018 tarihli kararı ile davanın reddine karar verilerek 23.12.2020 tarihinde kesinleşen kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın idare adına tescili davası nedeniyle, dava konusu Aşağıincilli Mah. 104 ada 208 parsel ... taşınmazda “Tescile Yönelik Kesinleşmiş Mahkeme Kararı Vardır” şerhinin bulunduğunu, ancak taraflarla sulh olduklarından şerhin dayanağının kalmadığını beyan ederek ve dilekçesine sulh protokolünü de ekleyerek tapu kaydında bulunan “Tescile Yönelik Kesinleşmiş Mahkeme Kararı Vardır” şerhinin kaldırılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Mahkemece dosya davalıları vekiline sulh protokolü uyarınca davacı ile sulh olup olmadıkları, kamulaştırma bedelini alıp almadıkları hususlarında beyanda bulunmak üzere 2 haftalık kesin süre verildiğine dair ihtaratlı tebligat yapılmış, ancak davalılar vekilince geçerli tebliğe rağmen muhtıradaki hususlar hakkında bir beyanda bulunulmamıştır.

III. MAHKEME EK KARARI

Mahkemenin 02.01.2023 tarihli ve 2018/97 Esas, 2018/186 Karar ... ek kararı ile; davalılardan ... ile sulh olunduğuna dair herhangi bir protokolün sunulmadığı, dolayısıyla davalıların tamamı ile kamulaştırma bedeli konusunda sulh olunmadığı anlaşılmakla davacı vekilinin talebinin bu aşamada reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; sulh protokolü nedeniyle tapu kaydındaki şerhlerin kaldırılması gerektiğini, davalılar vekiline muhtıralı tebligat yapıldığını ve davalıların bu hususta bir itirazlarının olmadığını, davacının bankalarla şerh nedeniyle sorun yaşadığını ve mağdur olduğunu belirterek ek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Talep, tapu kaydında bulunan “Tescile Yönelik Kesinleşmiş Mahkeme Kararı Vardır” şerhinin terkini talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Talep, tapu kaydında bulunan “Tescile Yönelik Kesinleşmiş Mahkeme Kararı Vardır” şerhinin terkini talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2004 ... İcra ve İflas Kanunun 28 inci maddesinde; ‘‘Taşınmaz davalarında davacının lehine hüküm verildiği takdirde mahkeme davacının talebine hacet kalmaksızın hükmün tefhimi ile beraber hulasasını tapu sicili dairesine bildirir. İlgili daire bu ciheti hükmolunan taşınmazın kaydına şerh verir. Bu şerh, ... Medeni Kanununun 1010 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmüne tâbidir. Taşınmaz davası üzerine verilen karar ileride davacının aleyhine kesinleşirse mahkeme, derhal bu hükmün hulasasını da tapu sicili dairesine bildirir.’’ hükmü mevcuttur.

3. Değerlendirme

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına göre mahkemece mevcut deliller takdir edilerek ek karar verildiğinden ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, temyize konu ek kararın verildiği dava dosyası red ile sonuçlanarak 23.12.2020 tarihinde kesinleşmiştir. Bu itibarla, dava konusu 104 ada 208 parsel ... taşınmazda bulunan ve İcra ve İflas Kanunu'nun 28 inci maddesi gereği tesis edilen “Tescile Yönelik Kesinleşmiş Mahkeme Kararı Vardır” şerhinin kaldırılmasının taraflarca Tapu Müdürlüğü'nde sulh protokolünün infazı esnasında ilgili İdareden talep edilebileceği gerekçesiyle talebin reddine karar verilmesi gerekirken, Mahkemece yazılı gerekçeyle reddine karar verilmiş olması doğru değilse de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 ... Kanun'un 438/7 nci maddesi uyarınca ek kararın gerekçesinin düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

V. KARAR

Yukarıda IV-C-3-1 numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle;

1. Davacı vekilinin sair temyiz itirazının REDDİNE,

2. IV-C-3-2 numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle mahkeme ek kararının gerekçesinin düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Taraflarca HUMK’nın 440/1 inci maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

30.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.