muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/16192, Karar No: 2011/542, Tarih: 19.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/16192 E.  ,  2011/542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; ağaçlara ise maktuen değer biçilmesinde, pilon yeri ve irtifak hakkı karşılığı ile kesilmesi gereken ağaç bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6125, Karar No: 2023/1042, Tarih: 08.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/6125 E.  ,  2023/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/864 E., 2020/59 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Van 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.04.2019 tarihli ve 2018/96 Esas, 2019/218 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 20.01.2020 tarihli ve 2019/864 Esas, 2020/59 sayılı Kararı ile; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.01.2022 tarih ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri;

Özetle; kararın usul ve hukuka aykırı olduğuna, sanığın örgütsel toplantılara katıldığına ilişkin tanık beyanı olduğuna, gizli tanıktan elde edilen flaş bellekte sanığın durumunun ''4'' no ile kodlanıp bunun ''örgütle daha önceden kalan ve mevcut durumda kalmaya devam eden'' olarak belirtildiğine, sanığın örgüt liderinin talimatı sonrasında geliri ile orantılı şekilde Bank ... hesabında artırım yaptığına, bu haliyle sanığın örgüt hiyerarşisine dahil olduğundan kararın sanık aleyhine bozulmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

''Sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmeyen savunması karşısında ve bahsedilen diğer delillerin ispat gücü bağlamında her ne kadar Van Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/223 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği iddiasıyla, cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış ise de, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair hakkında mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği ve yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması''

Şeklindeki gerekçelerle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Oluş, iddia, mahkeme kabulü, sanık müdafiinin temyizinin kapsamı ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında;

Tanık O.G.'nin etkin pişmanlıktan faydalanmaya yönelik olarak Edirne Cumhuriyet savcılığında verdiği ifadesinde ''Edirne'de İnfaz Koruma memuru olduğunu söyleyen P.P. isimli bir şahsın kendisini telefonla arayarak Edirne ilinde kalmaya yer ayarlayabileceğini söylemesi üzerine Edirne ilinde geldiğinde bu kişiyi aradığını, P.P.'nin kendisini örgüte ait bir eve götürdüğünü, bu evde İdris Çuğ'un da bulunduğunu, 'kendilerine buranın cemaat evi olduğunu, zaman zaman sohbetler olacağını, evde kalan herkesin memur olduğunu, beraber kalabileceklerini' söylediğini, evde İdris Çuğ, İ.A. ve adliyede çalışan Erkan ya da Erhan isimli bir kişiyle beraber kalmaya başladıklarını, sohbetlerin bazen evlerinde bazen de dışarıdaki bir evde yapıldığını, sohbet hocalığını E.G., R.B. isimli kişilerin yaptığını, bu sohbetlerde teknisyen İ.E., F.E. ve baş gardiyan M.G. isimli kişilerin de katıldığını, 2013 yılı Ekim ayından evden ayrıldığı 2015 yılı Ocak ayına kadar bu sohbetlerin devam ettiğini, aynı evde kaldığım arkadaşlarının da sohbetlere iştirak ettiklerini'' beyan ettiği ve mahkeme aşamasında da alınan beyanında da benzer anlatımlarda bulunarak ''sohbet veren kişiye sanıkla birlikte himmet adı altında para verdiklerini'' belirttiği, yine mahkeme aşamasında talimatla dinlenen tanık E.K.'nın sanıkla ilgili olarak ''Ben bu eve girerken, bu evin bu yapıya ait bir ev olduğunu bilmiyordum. Ama eve girdikten sonra evdeki arkadaşların hal ve hareketlerinden bu evde başka bir iş yapıldığını anladım. Zaten belirttiğim tarihte de askere gitmek için evden ayrıldım. Ben bu evdeyken ayrı bir odada bulunuyordum. Oda da kendi televizyonum vardı. Diğer arkadaşların ne yaptığıyla çok ilgilenmezdim. Hatta bu eve İstanbul'da ikamet eden annemde zaman zaman gelir bize yemek yapardı. Bu kapsamda ben sanık ... Çuğ'un örgüt ile ilişkili olup olmadığını tam olarak bilmiyorum. Ancak ben evdeyken eve yabancı kişilerde geliyordu. Bunlar ayrı odada görüşüyorlardı'' şeklinde beyanda bulunduğu halde tanık E.K.'nin anlatımlarının gerekçe içeriğinde anlatıma uygun şekilde belirtilmeyerek ve tanık O.G.'nin beyanın desteklenmediği kabul edilerek dosya kapsamı ile çelişki oluşturulması; Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca ifadesi alınan ALBATROS Kod isimli gizli tanığın vermiş olduğu Flaş bellek üzerinde yapılan incelemede sanığın ''örgüt ile daha öncesinden kalmış, kalan ve mevcut durumda kalmaya devam eden kişi'' anlamına gelen kod ''4'' numarası ile kodlandığı görülmekle, gizli tanığın verdiği ifadelerin ve dijital incelemeye ilişkin CMK'nın 134 üncü maddesine göre alınan mahkeme kararının soruşturmayı yürüten Ankara Cumhuriyet Başsavcılığından araştırılıp temin edilmesi, gerektiğinde gizli tanık ALBATROS'un mahkemece dinlenmesi; temyiz aşamasında dosyaya teşhis işlemi gönderilen ve etkin pişmanlıktan faydalanarak sanık hakkında anlatımlarda bulunan A.Ş. isimli kişinin 20.03

.Ş. isimli kişinin 20.03.2021 tarihli teşhis işleminde 'örgüt içinde Çorlu komisyon sorumlu abisi olarak görev aldığı dönemde sanığın (3) olarak derecelendirilen grupta yer aldığını, sanığı üçüncü kişiler adına kayıtlı telefonla aradığını ayrıca FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün kimlerin göreve alınacağına ilişkin listeler hazırladığını ve sanığın da isminin bu listede olduğunu gördüğünü, bu şekilde örgüt tarafından infaz koruma memuru yapıldığını'' belirtmesi karşısında A.Ş.'nin tanık olarak dinlenmesinin sağlanması; tanık O.G. beyanında sohbet veren ve sohbetlere katılan kişiler hakkında işlem yapılıp yapılmadığının araştırılması, işlem yapılmış ise gerektiğinde tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması ile UYAP örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında herhangi bir beyan yahut ifade olup olmadığının araştırılıp bulunması halinde beyan ve ifadelerin onaylı örneklerinin dosya arasına getirtilip elde edilen tüm bilgi ve belgelerle birlikte CMK'nın 217 nci maddesi uyarınca duruşmada okunup tartışılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma neticesinde yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 20.01.2020 tarihli ve 2019/864 Esas, 2020/59 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Van 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8416, Karar No: 2017/5448, Tarih: 15.06.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/8416 E.  ,  2017/5448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, Kurumca tahakkuk ettirilen borcun ve muvazaalı boşandığına dair kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı tespit edilen davacının, ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ve aylıkların kesildiği tarihten itibaren ay be ay işleyecek faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; Davacı ...’ın eşi ...' dan 2006 yılında boşandığı, babasından dolayı ölüm aylığı alan annesinin de 2006 yılında vefat ettiği, 08/05/2014 tarihinde tekrar eski eşi ile ikinci kez evlendiği, ... Denetmeni tarafından tanzim edilen 28/04/2014 tarih ve VC/60 sayılı Rapora göre; davacının boşandığı eşi ile fiilen birlikte yaşamaya devam ettiğinin tespit edildiği, tutanak tanıklarının Mahkemede tanık olarak dinlendikleri, ve ifade değiştirdikleri, bu rapora dayanılarak Kurumca 01/11/2008 – 30/06/2014 tarihleri arası ödenen 62.702,37 TL yersiz aylık ödemesi ve faizinin borç çıkarıldığı, anlaşılmıştır.

28/04/2014 tarih ve VC/60 sayılı Raporundan; 25/04/2014 tarihinde denetmenlerce eski eşi ...’ın ... adresine gidildiği, komşuları ve yakınlarıyla görüşüldüğü, tarafların birlikte yaşadıklarını, yılın belirli dönemlerinde oğlu ...’in yanına ...’ye gittiklerini beyan ettikleri, aynı binada oturan ...’ın kardeşi; abisi ve yengesinin 30 yıldır beraber yaşadıklarını,yengesinin kış aylarında oğlunun yanına gittiğini, abisinin de arada gittiğini ancak çoğunlukla ... kaldığını,3 yıl önce ... mah. ne taşındıklarını, ancak buradan tamamen ayrılmadıklarını, beyan ettiği, zemin kattaki dükkan kiracısının; tarafların birlikte yaşadıklarını, yılın belirli dönemlerinde oğlu ...’in yanına ...’ye gittiklerini beyan ettiği, ... muhtarı ...nin Emniyette ki ifadesinde; davacının boşandıktan sonra oğlunun yanına gittiğini, ancak bazen yazları geldiğini, ...,... ve oğulları birlikte gezdiklerini, ifade ettiği, anlaşılmıştır. Ancak anılan tutanak tanıkları Mahkemede tanık olarak dinlenince ifade değiştirmişlerdir.

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce ... kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda hak sahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "... kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Tüm bu hususlar ve ... Denetmeni tarafından tanzim edilen 28/04/2014 tarih ve VC/60 sayılı rapora ilişkin alınan tanık ifadeleri, tanıkların denetmene verdikleri samimi, birbirleriyle tutarlı açıklayıcı ifadelerini Mahkemede değiştirmesinin haklı gerekçesinin olmaması, davacının 08/05/2014 tarihinde tekrar eski eşi ile ikinci kez evlenmesi birlikte değerlendirildiğinde davacının ve eşinin boşandıkları süreçte de aynı adreste birlikte yaşadıkları sabit olup, 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15/06/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4296, Karar No: 2010/4827, Tarih: 26.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4296 E.  ,  2010/4827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, tapuda   davalı  adına  kayıtlı  13  parsel  sayılı  taşınmazın,  kıyı  kenar  çizgisi   içinde  kaldığını  ileri  sürerek   tapu  iptal  isteğinde  bulunmuştur.

Davalı, davanın  reddini  savunmuştur.

Davanın  kabulüne  ilişkin  olarak verilen  karar darice, 5841  Sayılı  Yasanın  2. maddesi  ile  3402  Sayılı Yasanın  12.  maddesinin  3.  fıkrasına   eklenen  geçici  10.  maddesi  gereğince  on yıllık  hak  düşürücü  sürenin  geçtiği, davanın  reddine  karar  verilmesi   gerektiğine  değinilerek  bozulmuş,  hükmüne   uyulan  bozma  ilamı   gereğince  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacı  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı  Yasadan  kaynaklanan  tapu  iptali ve  sicil  kaydının  kütükten  terkini  isteğine  ilişkin  olup, mahkemece  hükmüne   uyulan  bozma   ilamında  belirtildiği  şekilde  14.3.2009  tarihinde  yürürlüğe  giren  5841  Sayılı  Yasa   ile  değişik 3402   Sayılı  Yasanın  12/3  maddesi  hükmü  gereğince  davanın  hak  düşürcü  süreden   reddine  karar  verilmiş  olmasında  kural  olarak  bir  isabetsizlik  yoktur.

Davacının  bu  yöne  değinen  temyiz  itirazları   yerinde  değildir. Reddine.

Ancak, her  dava  açıldığı  tarihdeki   koşullara  tabidir.

Davanın açıldığı  tarihten  sonra  yürürlüğe  giren  bir  yasal   düzenleme  veya   ittihaz  edilen  bir İçtihatı  Birleştime   Kararı   gereğince, dava  tarihinde  haklı  olduğu  halde, haksız   duruma   düşen  tarafın   yargılama   giderlerinden  sorumlu   tutulamayacağı  tartışmasızdır.                                             Öyle ise,  çekişmeli  taşınmazın  iddia   edildiği  gibi   tamamı  değil de,  bir  bölümünün   tanımı  3621  Sayılı  Yasanın  4.  maddesinde  yapılan  kıyıda    kaldığı   saptandığına  göre, davacı   Hazinenin  davasında  kısmen  haklı  olduğu ve   yargılama  giderlerinden  de   haklılık   oranı  başka  bir  deyişle  taşınmazın  kıyı  kenar   çizgisi  içinde   kalan ve  kalmayan   bölümlerin   değerleri   gözetilmek  suretiyle   belirli  oran  dahilinde   sorumlu tutulması  gerekirken, yazılı  olduğu  şekilde  hüküm  kurulmuş  olması  doğru  değildir.

Davacının  temyiz   itirazları  bu  nedenle   yerindedir. Kabulü  ile  hükmün  açıklanan  nedenlerden  ötürü  HUMK’nun   428. maddesi  gereğince  BOZULMASINA, 26.4.2010  tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10306, Karar No: 2021/7191, Tarih: 23.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/10306 E.  ,  2021/7191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanığın yokluğunda verilen kararın müdafisine tebliğ edildiği, ancak müdafisinin vekillikten çekilmiş olması sebebiyle tebligatı iade ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın öğrenme üzerine 29.07.2016 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-)Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna yönelik kurulan hükmün incelenmesine gelince;

TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2-)Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna yönelik kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 23.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10115, Karar No: 2014/14567, Tarih: 26.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/10115 E.  ,  2014/14567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 20/03/2014

Numarası : 2013/1103-2014/257

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Ç.. R.. ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca davalı Üniversite'ye ait Tıp Fakültesi Hastanesinde çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin itiraz edilmemesi nedeni ile kesinleştiğini, bu hali ile davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kamu kurum ve kuruluşlarına İş Kanunu hükümlerine göre çalıştırılmak üzere sürekli veya geçici işçi alınmasına ilişkin usul ve esasların 01.09.2009 tarihinde yürürlüğe giren Kamu Kurum ve Kuruluşlarına İşçi Alınmasında Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile düzenlendiğini, davacının bu yönetmelikte belirtilen şartlara uygun olarak kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun 01.03.2008-31.12.2010 ve 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki hizmet alımı sözleşmelerine ilişkin olduğunu, muvazaa raporunun sözleşmelerin bitim tarihi itibari ile hukuken bir geçerliliği kalmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.