muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2718, Karar No: 2018/407, Tarih: 16.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2718 E.  ,  2018/407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 155/2, 31/3, 62, 52/2, 50/1-b maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm,suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, katılana ait iş yerinde çırak olarak çalıştığı, katlanın, suça sürüklenen çocuğa iş yerini açıp kapatması için iş yerinin anahtarını verdiği, suça sürüklenen çocuğun bu anahtar ile iş yerinin kapalı olduğu saatte açıp girmek suretiyle, daha önceden katılanın paraları koyduğu yerden aldığı şeklinde gerçekleşen eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK’nın 50/1-b maddesine göre; kısa süreli hapis cezasının, mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi tedbirine çevrilebileceğinin hüküm altına alındığı, aynı Kanun'un, malvarlığına yönelik bazı suçlarda etkin pişmanlığı düzenleyen 168. maddesinde, failin, azmettirenin veya yardım edenin etkin pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme ya da tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde mağdurun rızası aranmaksızın, kısmî geri verme veya tazmin halinde ise mağdurun rıza göstermesi koşuluyla ve etkin pişmanlığın gerçekleştiği yargılama aşamasında dikkate alınarak ceza indirimi öngörüldüğü, öte yandan aynen geri verme veya tazmin tedbiri aynı Kanun'un 50/1. maddesinde hapis cezasına seçenek yaptırımlar arasında gösterilmiş ise de, yasal bir indirim nedeninin, bundan yararlanmama iradesini ortaya koyan failin cezasını etkisiz kılacak biçimde aynen tazmin tedbirine dönüştürülmesinin mümkün olmadığı, böyle bir uygulamanın mağdurun zararını soruşturma veya kovuşturma aşamalarında gidermeyen faillere yeni bir olanak tanıma olacakken, soruşturma veya kovuşturma aşamalarında zararı ödeyen suça sürüklenen çocuk aleyhine ve adalete aykırı bir sonuç doğuracağı, maddenin düzenleniş amacının da bu şekilde yorumlanamayacağı gözetilmeyerek, etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmayan suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hapis cezasının 5237 sayılı TCK’nın 50/1-b maddesi uyarınca mağdurun uğradığı zararın giderilmesi tedbirine dönüştürülmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek suça sürüklenen çocuğa fazla ceza tayini,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek suça sürüklenen çocuğa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “30 gün”, ”20 gün”, ”16 gün” ve “320 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün“, “3 gün”, ”2 gün” ve “40 TL“ adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11355, Karar No: 2006/12620, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11355 E.  ,  2006/12620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 4.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3087, Karar No: 2024/3200, Tarih: 21.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/3087 E.  ,  2024/3200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1734 E., 2024/196 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen menfi tespit-istirdat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 291.264,42 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.10.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

1. Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespiti (menfi tespit)-istirdat istemine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesince daha önce toplam 391.092,58 TL yönünden verilen kısmen kabul kararına yönelik davalı tarafın istinaf talebi hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan ret kararı verilmiş, bu karar Dairemizce davalılar lehine bozularak dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden esastan karar verilmiş ve bu defa 291.264,42 TL alacak yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden esastan karar verilmiş ve bu defa 291.264,42 TL alacak yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

4. Hukuk ve adalet anlayışında yaşanan gelişmelere orantılı olarak 1982 Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36. maddesinde “Adil yargılanma hakkı” temel insan hakları arasında sayılmıştır. Adil yargılanma ilkesi kapsamındaki haklardan biri de, “Mahkemeye Erişim Hakkı” dır. Diğer bir anlatımla, “mahkemeye erişim hakkı” adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından birisidir. Mahkemeye erişim hakkı şüphesiz yüksek mahkemeye ulaşma hakkını da kapsar (AYM 23.10.2019 T. ve 2016/73086 BB no’lu). Mahkemeye ulaşmayı aşırı derecede zorlaştıran ya da imkânsız hale getiren uygulamalar mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir (Osman Çelik, Adil Yargılanma Hakkı Rehberi, Anayasa Mahkemesi Yayınları, s.31 vd.). Bu bağlamda mahkemeye erişim konusunda yasalarda yoruma açık bir hüküm bulunması halinde, adil yargılanma hakkını mümkün kılan yorum tercih edilmelidir.

5. 6100 S. HMK'nın 341. maddesinde hangi nitelikteki İlk Derece Mahkemesi kararlarına karşı kanun yolunun açık olduğu düzenlenmiş olup, buna göre kararın verildiği 2022 yılı itibariyle miktar veya değeri 28.250,00 TL ve üzerindeki malvarlığı davalarında verilen kararlar yönünden KANUN YOLU AÇIK tutulmuştur.

6. Oysa, kanun koyucu 3 hakimli bölge adliye mahkemelerinin kararlarına yönelik kanun yolu bakımından, bu mahkemelerin kanun yolu alt denetim yetki ve sıfatını haiz mahkemelerden olması sebebiyle HMK’nın 362/1-a maddesinde kesinlik sınırı çok daha yüksek tutulmuştur.

7. Somut olayda olduğu gibi, HMK 341/1-a maddesindeki parasal sınırlar yerine, Daire çoğunluğu tarafından, kanun koyucunun HMK 362/1-a maddesi uyarınca ancak bölge adliye mahkemeleri açısından uygun gördüğü kanun yolu parasal sınırının, HMK’nın 374/3 maddesi uyarınca doğrudan temyize tabi ilk derece mahkemeleri kararları yönünden de uygulanmasını adil yargılanma ilkesi ile hukuki güvenlik ilkelerine aykırı olarak gördüğümden, çoğunluk kararını isabetli bulmuyorum. 21.10.2024
Yargıtay — Esas No: 2013/3141, Karar No: 2013/5402, Tarih: 06.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3141 E.  ,  2013/5402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.11.2012 gün ve 2012/203 Esas, 2012/264 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak:

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre de, mağduredeki ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, 18 yaş altındaki çocuklarda suç tarihinden itibaren en az 6 ay, erişkinlerde ise en az 12 ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanunun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınarak yapılması gerektiği gözetilmeden, 06.05.2012 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalından söz konusu 12 aylık süreden önce 26.07.2012 günü yapılan muayeneye istinaden 27.09.2012 tarihinde düzenlenen rapora dayanılarak verilen cezanın TCK.nın 102/5. maddesiyle artırıma tâbi tutulması suretiyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16719, Karar No: 2015/1930, Tarih: 16.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16719 E.  ,  2015/1930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada (Kapatılan) Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/02/2014 tarih ve 2012/489-2014/89 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ile katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili şirketin davalı bankadan kullandığı krediye karşılık banka lehine ipotek tesis edilen karkas fabrika binası ve eklentilerinin davacının kredi borcunu geri ödemede temerrüde düşmesi üzerine ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibine konu edildiğini ve yapılan ihale sonucunda 5.300.000 TL karşılığında davalı bankaya satıldığını, davalı banka ile müvekkillerinden Derya ve ... arasında taslak protokol akdedildiğini, söz konusu protokolde diğer davacıların başka kişilere borçlu olmaları sebebiyle yer almadığını, dava konusu taşınmazın geri satış bedelinin 4.828.025 TL olarak kararlaştırılmış olmasına rağmen satış bedelinin taslak protokole yazılmaması konusunda davalı banka tarafından müvekkillerinin ikna edildiğini, ancak daha sonra yapılan vefa sözleşmesinde banka tarafından satış bedelinin 6.000.000 TL olarak belirlendiğini, buna müvekkilinin itirazı sonucunda taşınmazın bankaya mal olan bedeli ile müvekkillerinden tahsil edilecek bedel arasında fark olması halinde farkın müvekkillerine iade edileceği taahhüdünde bulunulduğunu, müvekkillerine söz konusu sözleşmenin belirtilen tutar üzerinden hile ile imzalatıldığını, müvekkilinin yaptığı araştırmada taşınmazın davalı bankaya 6.000.000 TL'ye mal olmadığını öğrendiğini, davalı bankanın müvekkillerinin kendisine olan güvenini kullanarak dava konusu taşınmazı maliyet bedeli üzerinden satmayı vaat etmesine rağmen hile ile maliyet fiyatından çok daha fazla bir rakama sözleşmeyi imzalattığını ve müvekkillerinin zarara uğramasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek, şimdilik 10.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacılardan ... ve ... dışında kalan kişilerin taslak protokol ve akabinde yapılan vefa sözleşmesinin tarafı olmamaları sebebiyle dava açma haklarının bulunmadığını, dava konusu taşınmazın davalı şirkete satıldığını, dolayısıyla var olduğu iddia edilen zararı dava konusu edebilecek kişinin bu şirket olduğunu, bu sebeple davanın taraf sıfatı yokluğundan dolayı ret edilmesi gerektiğini, davacıların hak düşürücü süreyi kaçırdıklarını, sözleşme yapma teklifinin bizzat davacılar tarafından yapıldığını, dava konusu olayda aldatma unsurundan bahsedilemeyeceğini, müvekkili tarafından davacılara taşınmazın satın alınan bedeli üzerinden devredileceği yönünde bir taahhütte bulunulmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı şirketin kredi borcuna karşılık üzerinde ipotek tesis edilen ve yapılan takip sonucunda davalı bankaca satın alınan taşınmazın, tekrar davacı şirkete satılması hususunda yapılan vefa sözleşmesine istinaden davalı banka tarafından taşınmazın 15.06.2011 tarihinde davacı şirkete satışı yapılarak adına tescil edildiği, satış bedelinin bu sözleşmede 6.000.000 TL olarak kararlaştırıldığı, davacılar her ne kadar hile yapıldığını iddia etmişler ise de, davacı şirketin borçlarını ödeyemediği ve dava konusu taşınmazı ipotek verdiği ve ilk açık artırımda alıcı bulunmaması nedeniyle ikinci açık artırımda taşınmazı 5.300.000 TL bedelle alacaklı bankanın aldığı ve davacı ile davalı arasında serbest iradeleri ile taşınmazın davacıya devri hususunda 6.000.000 TL bedelle vefa sözleşmesi yaptıkları, davalının da vefa sözleşmesine uygun tapuda satışını yaptığı, gerek vefa sözleşmesi gerekse tapu satışı birlikte değerlendirildiğinde davacı şirketin özgür iradesi ile imzaladığı keza tapuda resmi memur önünde yapılan satışta da taşınmazı satın aldığı esnada herhangi bir ihtirazı kayıt ileri sürmediği ve davalının hilesini de kanıtlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ile katılma yoluyla davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekili ile katılma yoluyla davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 16/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41535, Karar No: 2022/1406, Tarih: 27.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/41535 E.  ,  2022/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 13.07.2021 tarih ve 2020/13696 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 17.09.2021 tarih ve KYB-2021/94443 sayılı ihbarname ile;

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 503/1, 61 ve 522/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 12 gün hapis ve 600.000.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına dair Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/03/2002 tarihli ve 2000/252 esas, 2002/133 sayılı kararının kesinleşerek infazına geçilmesini müteakip, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeni ile yapılan uyarlama talebinin reddine ilişkin Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/06/2005 tarihli ve 2005/251 müteferrik sayılı kararını takiben, hükümlünün 02/12/2016 tarihinde Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253 ve 254. maddelerinde yapılan değişiklik doğrultusunda karar verilmesine yönelik talebinin kabulü ile dosyanın uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için Uzlaştırma Bürosuna gönderilmesini müteakip, uzlaştırma işleminin yapıldığına ilişkin uzlaştırma raporunun Mahkemeye sunulması üzerine, kamu davasının düşürülmesine dair İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2020 tarihli ve 2000/252 esas, 2002/133 sayılı ek kararının "İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2020 tarihli ek kararının kanun yararına bozulması durumunda, anılan kararı müteakip, uzlaşmanın şarta bağlı yapıldığı ve şartın hükümlü tarafından yerine getirilmediğinin anlaşılması üzerine verilen 13/02/2020 tarihli ek kararının kaldırılmasına ve hükümlünün infazının kaldığı yerden devamına ilişkin İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/07/2020 tarihli ve 2000/252 esas, 2002/133 sayılı ek kararı ile anılan ek karara yönelik itirazın kabulü ile ek kararın kaldırılmasına dair İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza MAhkemesinin 29/07/2020 tarihli ve 2020/776 değişik iş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olacağı değerlendirilerek yapılan incelemede,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/09/2006 tarihli ve 2006/359 esas, 2006/7944 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağı nazara alınarak yapılan incelemede,