muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8811, Karar No: 2022/11447, Tarih: 05.10.2022

nedeniyle tazminat davası açılamaz; açılmış olan davadan feragat edilmiş sayılır. Şüphelinin, edimini yerine getirmemesi halinde uzlaşma raporu veya belgesi, 09/06/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 38. maddesinde yazılı ilam mahiyetini haiz belgelerden sayılır." hükmünü haizdir.

Öte yandan, 6098 sayılı TBK’nın 166. maddesinin 3. fıkrası hükmüne göre; “Alacaklının borçlulardan biriyle yaptığı ibra sözleşmesi, diğer borçluları da ibra edilen iç ilişkideki borca katılma payı oranında borçtan kurtarır.” İbranın diğer müteselsil borçlulara etkisine ilişkin bu özel hükümle alacaklının sadece bir borçluyu ibra etmesi üzerine, ibra ettiği borçlunun iç ilişkideki payı kadar, diğer borçlulara karşı da alacak hakkını kaybedeceği hükme bağlanmıştır.

Karayolları zorunlu mali mesuliyet sigortası, işletenlerin ve işletenlerin kusurlarından kendi kusuru gibi sorumlu olduğu araç sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan diğer yardımcı kişilerin kusuru ile meydana gelen ve 2918 sayılı KTK’nın 85/1 maddesi kapsamında kalan zararlardan sorumlu olduğuna göre (KTK m. 91/1) işleten ve/veya araç sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan diğer yardımcı kişilerin zarar görene karşı tazminat yükümlülüğünün kalmadığı durumlarda ...’nin de bu kişilere karşı herhangi bir sorumluluğu kalmayacaktır.

Somut olayda; davaya konu trafik kazası nedeniyle önerilen uzlaşma teklifinin davacı tarafından edimli olarak kabul edildiği ve soruşturmanın bu şekilde sonuçlandırılmasının talep edildiği anlaşılmakla, yukarıda zikredilen yasal düzenlemeler doğrultusunda soruşturma konusu suç nedeniyle tazminat davası açılamayacağının kabulü ile davacının tazminat talebinin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle talebin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 05/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5011, Karar No: 2011/3346, Tarih: 19.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5011 E.  ,  2011/3346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Mağdur ...'un düşerek yaralanması olayı sebebiyle yapılan soruşturma evresi sonucunda İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 05/07/2010 tarihli ve 2010/7548 soruşturma, 2010/3978 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi başkanınca verilen 2010/797 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, mağdurun çalıştığı bina inşaatının 4. katından düşerek yaralandığı olayda, olayın meydana gelmesinde başkasına izafesi mümkün kusur ve kasıt belirlenemediğinden kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14/11/2007 tarihli ve 2007/9636-9375 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun'un kendisine yüklediği soruşturma görevini hiç yerine getirmediği, ortada kanuna uygun bir soruşturmanın bulunmadığı bir durumda, anılan Kanun'un 160. maddesi ve diğer maddeleri uyarınca soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 17/04/2011 gün ve 19872 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/05/2011 gün ve 175504 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosyada yakınanın soruşturma aşamasında emniyet makamlarına verdiği 17.06.2010 tarihli ifadesinde; İskenderun ismet inönü mahallesi Toki lojmanları inşaatında çalıştığı 4. kat balkonundaki ahşap panoyu kaldırmaya çalıştığı sırada dengesini kayberek 4. kattan aşağı düşüp sağ ayak ve belinde kırık oluştuğunu, bu olay nedeniyle birlikte çalıştığı kişiler ile şirket yetkililerinden şikayetçi olmadığını belirtmiştir. İskenderun C. Başsavcılığınca yakınanın ifadesi, olaya tanık olan iki işçinin ifadesi alınmakla birlikte, yakınanın bildirdiği bu olay ile ilgili şüpheli şahıs veya şahısların araştırılması ve bu yönde bir inceleme yapılmadan, yakınma hakkında yakınanın soruşturma aşamasından şikayetinin bulunmadığı ve olay nedeniyle başkasına izafesi mümkün kusur veya kasıt belirlenemediği gerekçe gösterilerek 05.10.2010 tarih ve 2010/7548 esas- 2010/3978 sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiğinin açıklanarak, kararın yakınana tebliğ edildiği, itiraz üzerine dosyayı inceleyen mercii Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/797 sayılı değişik iş sayılı kararında ise ise mağdurun şikayetinin bulunmadığı olayın meydana gelmesinde başkasına izafesi mümkün kusur veya kastın belirlenemediği gerekçe gösterilerek itirazın reddine karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." hükmünün yer aldığı, anılan Kanun'un 172. maddesinde ise; cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.

Anılan düzenlemede amaçlanan husus şüpheli konumunda olan şahısların mükerrer soruşturmalara maruz bırakılmaması olayla ilgili sorumlu kişilerin net olarak tespitidir. Bu tespit sonrası kovuşturmaya yer olmadığına dair karar şikayetin bulunmaması nedenine bağlanabilecektir.

Anılan düzenlemede amaçlanan husus şüpheli konumunda olan şahısların mükerrer soruşturmalara maruz bırakılmaması olayla ilgili sorumlu kişilerin net olarak tespitidir. Bu tespit sonrası kovuşturmaya yer olmadığına dair karar şikayetin bulunmaması nedenine bağlanabilecektir.

Cumhuriyet Savcısının kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararına karşı yapılacak itirazla ilgili olarak CYY’nın 173/3. maddesinde; “başkan kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer sulh ceza hakimini görevlendirebilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder…” ve aynı maddenin 4. fıkrasında; “Başkan istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir” hükümleri yer almaktadır.

Görüldüğü üzere CYY’nın 173. maddesi, C. Savcısının yaptığı ‘soruşturma’ sonunda verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararının yargısal denetimini düzenlemiş ve merciin yapacağı inceleme sonunda vereceği kararın da kural olarak; “C. savcısının iddianame düzenlemesini sağlama” ya da “kovuşturmama kararının yerinde bulunması” biçiminde sonuçlanmasını öngörmüştür. Ancak bu hükümlerin uygulanabilmesi için C. Savcısının yasaya uygun bir ‘soruşturma’ yapmış olması zorunludur. Başka bir deyişle, C. Savcısı suçla ilgili soruşturmayı yapmasına karşın, merciin karar vermesi için eylemin suç teşkil edip etmediği ya da failin eylemi gerçekleştirip gerçekleştirmediği konularıyla ilgili olarak bazı hususların da araştırılması, ortaya çıkarılmasına gerek duyduğunda o yer sulh ceza hakimini görevlendirmeli ve sonucuna göre kararını vermelidir.

Açıklanan yasal gerekler karşısında, incelenen dosyada C. Savcısının yakınanın ifadesini alma, ve iki tanığın ifadesini alma dışında CMK'nın kendisine yüklediği soruştumra görevinin hukuki açıdan tam olarak yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı, olayın iş kazası olması itibariyle mağdurun ilerde doğabilecek tüm hakları açısından muhatabı olabilecek konumdaki işveren ve diğer sorumluların net olarak tespitini dahi yapmadan kovuşturmaya yer olmadığına karar vermesi nedeniyle CMK'nın 173/3. maddesi koşulları oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin, C. Savcısının CMK'nın 160 vd. maddeleri uyarınca soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasına karar vermesi gerekmektedir

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yukarıdaki gerekçelerle yerinde görüldüğünden, Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/797 sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8565, Karar No: 2016/14735, Tarih: 22.09.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/8565 E.  ,  2016/14735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenine ve temyiz edenin sıfatına göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 22/09/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9258, Karar No: 2013/8469, Tarih: 09.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/9258 E.  ,  2013/8469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 30/03/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişim biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13776, Karar No: 2022/9234, Tarih: 15.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/13776 E.  ,  2022/9234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 31/2 maddelerine uyan Mala zarar verme suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımının karar tarihi olan 13/05/2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayıslı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Nitelikli hırsızlık suçu bakımından tüm dosya kapsamı ve 10.11.2015 tarih 13:00 saatli tutanağa göre suça sürüklenen çocukların ellerinde çuvalla giderken polisler tarafından görülmeleri üzerine yapılan aramada çuval içindeki kablonun bulunduğu ve suça sürüklenen çocukların müştekinin işyeri ismini söyleyerek suça konu kablonun soruşturma aşamasında müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun olayı birden fazla kişi ile gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince verilen cezada artırım yapılmaması,

2-Suça sürüklenen çocuğun olayı birden fazla kişi ile gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince verilen cezada artırım yapılmaması,

3-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmedilen cezaların TCK'nın 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendindeki düzenlemenin, "...belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma..."yı öngördüğü, yasada geçen "etkinlik" kavramının ise. "...insanın, çevresiyle arasındaki ilişkileri düzenleyen her türlü eylem-çalışma, iş yapma, işlerlik ve devinimi” ifade ettiği, bu fıkraya göre belirli yerler ve etkinlikler; suça sürüklenen çocuğun suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da suça sürüklenen çocuğun yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir. Bu bağlamda suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilecek seçenek yaptırımın infazı ile ulaşılmak istenilen temel amacın, suça sürüklenen çocuğun yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, suça sürüklenen çocuğun sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken, kanunlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmak niteliğinde olması gerektiği ve suça sürüklenen çocukların PVSK'nın 12/2. maddesine göre girmesi zaten yasak olan alkollü içki satışı yapılan yer ile internet cafe ve oyun salonlarına giremeyeceği gözetilerek suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-d maddesine göre bir başka tedbire ya da TCK'nın 50/1. maddesinde belirtilen diğer seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi

4-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan hükmolunan 1 yıl 15 gün hapis cezasının ertelenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeyerek suçun suça sürüklenen çocuk hakkındaki erteleme hükmünde 1 yıl denetim süresinin belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının korunmasına, 15/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10134, Karar No: 2011/14387, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/10134 E.  ,  2011/14387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Raporları hükme esas alınan ziraatçı bilirkişi ve orman bilirkişi kurulu raporlarında dava konusu taşınmaz üzerinde 40-50 yaşlarında fındık ağaçları bulunduğu açıklandığı halde eski tarihli ... fotoğrafı ve memleket haritasında yeşil renkli yapraklı orman alanı olarak göründüğünün belirtildiği anlaşıldığından, mahkemece dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen orman bilirkişi kuruluna verilerek eski tarihli ... fotoğrafı ve memleket haritasında görülen “yapraklı ağacı” açıklayan müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle

H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklik giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 08.12.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16557, Karar No: 2017/7918, Tarih: 05.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/16557 E.  ,  2017/7918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi sonucu katılanın kemik kırığı ve işlev yitirilmesi meydana gelecek şekilde yaraladığına dair iddia ve kabul karşısında; yaralanmaların niteliği, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek sanık hakkında temel cezanın tayininde TCK'nin 61. maddesi gereğince asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 05.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1536, Karar No: 2012/1406, Tarih: 26.12.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/9-1536 E.  ,  2012/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2012

Taraflar arasındaki “denge tazminatından kaynaklanan fark ücret alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Diyarbakır 2. İş Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 16.12.2011 gün ve 2011/660 E. 2011/931 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 12.03.2012 gün ve 2012/8570 E. 2012/7990 K. sayılı ilamı ile;

(…A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 5473 sayılı Yasa ile değişik 375 sayılı KHK Ek 3.Maddenin 1.fıkrasında belli kamu görevlilerine her ay ek ödeme yapılabileceğinin belirtildiğini, 8.fıkrasında ise sözleşmeli personele 1.fıkrada belirlenen tutarı aşmamak üzere ücret ile ilişkilendirilmeksizin ek ödeme tutarını belirlemeye ücretleri YPK tarafından belirlenenler için YPK, diğerleri için Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu, 375 sayılı KHK 3/8 fıkrası uyarınca 2006/1 sayılı Tebliğde YPK tarafından 01.01.2006 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere her ay 01.01.2006-30.06.2006 tarihleri arasında 40,00TL.,01.07.2006 tarihinden itibaren de 80,00 TL ek ödeme yapılmasına, ek ödemeden Damga Vergisi hariç kesinti yapılmamasına, ek ödemenin diğer ödemelerin hesabında dikkate alınmamasına karar verildiğini, 399 sayılı KHK Ek2 sayılı Cetvelde Posta Telgraf ve Telefon İşletmelerinin de yer aldığını, davacının bu kapsamda yer aldığını, 4046 sayılı Yasa 22.maddesi uyarınca Telekomda çalışmasının devam ettiğini, davacı ve arkadaşlarına ilk aylarda denge Tazminatı ödemesinin yapıldığını, daha sonra mahsup edilerek ödemesinin yapılmadığını, davacının işten çıkartılıp Personel Daire Başkanlığı’na bildirildiğinde ek ödemenin maaş nakil belgesinde yer almadığını, davacının ek ödemenin başlangıç tarihi 03.06.2006 tarihinden nakil tarihine kadar Diyarbakır Türk Telekom’da çalıştığını, bu tarihte ödenmeyen ek ödemeleri talep ettiklerini, araştırılması gerekenin ek ödemenin ödenip ödenmeyeceği, davalı kurumun bu ek ödemeyi ödeyip ödemediğinin olduğu, Maaş Nakil evrakından ödenmediğine davalı kurumun itirazının olmayacağını, ayrıca davacının ek ödemeyi hak edip edemeyeceği hususunun yargı kararı ile sabit olduğunu belirterek;

Belirtilen tarihler arasında ödenmeyen YPK kararından kaynaklı ek ödeme ücret alacağının ödenmesi gereken tarihlerden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: