muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11350, Karar No: 2012/12976, Tarih: 18.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/11350 E.  ,  2012/12976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 19/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ..., ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazası sonucu manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, yaşanan trafik kazası sonucu yaralanarak maluliyet yaşadığı için manevi tazminat talep etmiştir.

Davalılar, olayda bir kusurlarının bulunmadığını, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, olayın oluş vasfı, kaza sonucu % 28 maluliyeti bulunan davacının yaşadığı üzüntü ve kusur durumları gözetilerek davacı yararına 50.000.00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

(E. Borçlar Yasası'nın 47.) 6098 Sayılı BK'nun 56. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

...

Dava konusu olayın gelişimi, olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumu ve yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde mahkemece davacı yararına hükmolunan manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

...

Dava konusu olayın gelişimi, olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumu ve yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde mahkemece davacı yararına hükmolunan manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10927, Karar No: 2011/19179, Tarih: 15.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/10927 E.  ,  2011/19179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacılık yaptığını, 2001 yılında iflasın eşiğine geldiğini, davalının kendisine yardımcı olmak için bir kısım çekleri vererek yazılı belge aldığını, teminat çeklerini iade edip diğer çekleri de elden ödediğini, davalının 2008 yılında ...’a taşındığını, ev aldığını söyleyerek 70.000-80.000TL paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek alacağını istediğini, kendisinin ekonomik sıkıntıda olduğunu söylemesi üzerine davalının kendi adına kayıtlı evini kendisine satış yaparak kredi almasını sağladığını, davalının 73.000TL alacağının olduğunu söylemesi nedeniyle bu miktar krediyi alarak davalıya havale yaptığını, evin tapusunun kendisinde 10 yıl kalacağını söyleyerek davalının kendisinden 150.000TL’lik teminat senedi istediğini, senedin sadece miktarını yazarak imzalayıp verdiğini, kredi ödemelerini düzenli olarak yaptığını, evin kira bedellerini davacının aldığını, davalının teminat senedini takibe koyduğunu, bu senetle ilgili olarak davalıya borcu bulunmadığını ileri sürerek,... 13.İcra Müdürlüğünün 2009/13010 esas sayılı dosyasında borçlu olmadığının tespiti ile takibin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya borç para vermek ve borçlu olduğu yerlere borcunu ödemek suretiyle iflastan kurtardığını, verdiği paralara karşılık davacıdan bono aldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, takibe konulan senedin evin bedeli karşılığında alındığı, davacının bu senedin 73.000TL’lik ...

kısmını ödediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davacının davalıya 73.000TL borçlu olmadığının tespitine, takibin 77.000TL asıl alacak ve 12.114,67TL işlemiş faiz miktarı üzerinden devamına, fazla takibin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, takibe konu senedin davacıya verdiği borç paralara ilişkin olduğunu savunmuştur. Mahkemece takibe konu senedin evin bedeline karşılık verildiği, 73.000TL’sinin ödendiği gerekçesiyle bu miktar üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Bono,mücerret borç ikrarı niteliğindedir. Davacı, dosya kapsamı itibariyle takibe konu bononun teminat olarak verildiğini yasal delillerle ispatlayamamıştır. Ne var ki davacı dava dilekçesinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Öyle olunca mahkemece davacıya takibe konu bononun teminat olarak verildiği yönündeki iddiasını ispat açısından davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 1.143,45 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11555, Karar No: 2012/19563, Tarih: 30.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/11555 E.  ,  2012/19563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İZMİR FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2009 gün ve 2008/45-2009/141 sayılı kararı onayan Daire’nin 17.04.2012 gün ve 2010/6528 - 2012/6193 sayılı kararı aleyhinde davacı-karşı davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mutfak ürünleri üretimi ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, Türkiye’de ‘tabak tipi kapların depolanması için tertibat’ üzerinde tescilli patent hakkı sahibi bulunduğunu, 22.11.1990 tarihinde tescil edilen bu hakkın 20 yıl koruması olduğunu, ayrıca müvekkilinin 20. ve 21. sınıf emtialarda tescilli ‘PLATE MATE’ ve ‘PLATE MATE+Şekil’ ibareli markasının bulunduğunu, davalının Çin’den müvekkilinin patentine konu tertibatın taklidini ithal ettiğini, gümrükte emtialara el konulduğunu, ayrıca taklit mallar üzerinde müvekkili markalarına yer verildiğini, marka hakkının da ihlal edildiğini ileri sürerek, patent ve marka haklarına tecavüzün ve haksız rekabetin durdurulmasına, önlenmesine, ele geçirilen emtianın imhasına, 15.000 YTL maddi tazminatın tahsiline, bu tazminata yoksun kalınan kazancın eklenmesine, 15.000 YTL manevi tazminat ile 15.000 YTL itibar tazminatının tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, asıl davanın reddini istemiş, karşı davasında ise davacı-karşı davalı adına tescil edilen ihtira beratının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkin edilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne dair verilen kararın davacı-karşı davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010/6528 E, 2012/6193 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı - karşı davalı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı-karşı davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı-karşı davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 30.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3046, Karar No: 2012/10633, Tarih: 27.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/3046 E.  ,  2012/10633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ...'ın davalıyı tanıdığını, paraya ihtiyacı olduğunda davalıdan ödünç para aldığını ve kısa süre sonra davalıya ödediğini, davalının 16.01.2009 tarihinde müvekkiline 56.000,00-TL ödünç para verdiğini, bu paranın iadesine ilişkin olarak müvekkili ...'ın keşideci, yetkilisi olduğu müvekkili ... Medikal Turizm Ltd. Şti'nin kefil olduğu 08.05.2009 vade tarihli 29.905-USD ve yalnızca müvekkili ...'ın keşideci olduğu 23.05.2009 vade tarihli 6.400-USD olmak üzere toplam 36.305-USD bedelli bonoların düzenlenerek davalıya verildiğini, bonoların tanzim tarihlerinin gerçeğe aykırı olarak sonradan doldurulduğunu, bonolara karşılık banka aracılığı ile davalı hesabına muhtelif tarihlerde ödeme yapıldığını, bono bedellerinin fazlasıyla ödenmesine rağmen davalı yanca bonolara dayalı olarak müvekkilleri aleyhine iki ayrı icra takibine girişildiğini, takiplerin kesinleştiğini, müvekkilinin uygulanan hacizler nedeniyle iş yerini kurtarmak amacıyla her iki icra dosyasına ödeme taahhüdünde bulunduğunu, taahhütlerin özgür iradesi ile verilmediğini, öte yandan muzayaka ve baskı altında müvekkili ...'dan muhtelif miktarlarda 18 adet toplam 33.000,00 TL bedelli bonoların alındığını, ayrıca davalının baskısı nedeniyle 6.500,00-TL avukatlık ücreti ödendiğini, davalı hakkında bedelsiz senetleri işleme koymak ve tefecilik yapmak suçlaması ile ilgili şikayette bulunulduğunu ileri sürerek müvekkillerinin ... İcra Müdürlüğünün 2009/2249 ve 2009/2244 esas sayılı icra takiplerinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine, yapılan ödemelerin istirdatına, 6.500,00-TL olarak avukatlık ücreti adı altında alınan paranın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, 18 adet toplam 33.000,00-TL bedelli bonolar nedeniyle müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine, bonolardan 25.07.2010 ödeme tarihli 1.500,00-TL miktarlı bono bedelinin ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin zaman zaman davacıya ödünç para verdiğini, icra takibine konu yapılan bonoların gününde ödenmemesi üzerine takibe geçildiğini, ödeme yapılan tarihlerin takibe konu bonoların keşide tarihlerinden önce olduğu, ödemelerin takibe konu bonolara ilişkin olduğu yönündeki iddianın gerçek olmadığını, bonoların icra takibine konulduğu şekli ile davacı tarafından müvekkiline verildiğini, aksinin yazılı deliller ile davacı tarafından ispatlanması gerektiğini, davacılar hakkında takiplerin kesinleştiğini, borç miktarının kabul edilerek ödeme taahhüdünde bulunulduğunu, takibe konu edilmeyen bonoların davacının başka borcuna yönelik düzenlendiğini, iddiaların gerçeği yansıtmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan deliller doğrultusunda, taraflar arasında uzun süre öncesine dayanan arkadaşlık ilişkisi olduğu, 1995-1996 yıllarından itibaren davacının davalıdan borç para aldığı, dava ve icra takibine konu bonolara yönelik olduğu iddia edilen muhtelif tarihli ödemelerin dava konusu bonolarla ilgisinin olmadığı, ödemelerin bonoların keşide ve vade tarihlerinden önce olup ödemelerin dava konusu bonolara ilişkin yapıldığı hususunun ve davacı iddialarının usulüne uygun delilerle kanıtlanamadığı, davacılar tarafından davalıya yemin teklifinde bulunulmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacılar ödeme iddiasında bulunmuş, buna ilişkin banka havale dekontlarına delil olarak dayanmışlardır. Bu dekontlardan 25.06.2009 tarih 10.900 USD miktarlı olanı dışındakilerin dava konusu senetlerin tanzim tarihlerinden önceki tarihlerde düzenlenmiş oldukları gözetildiğinde dava konusu senetlere karşılık olmadıklarının kabulünde isabetsizlik bulunmamakta ise de ödeme dekontlarından 25.06.2009 tarihli 10.900 USD miktarlı ödemenin dava konusu senetlerin vade tarihlerinden sonraki bir tarihi taşıması nedeniyle kural olarak mevcut bir borcun ödenmesi amacıyla yapılan havale niteliğinde olduğu gözetilmeden bu hususta yeterli gerekçe de gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3472, Karar No: 2011/22453, Tarih: 30.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/3472 E.  ,  2011/22453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : 1- ...: 213 s.k'nun 359/b-1 maddesi gereği tecziyesi istem ile açılan kamu davasında beraat kararı.

2- ...: 1-213 s.k'nun 359/b-1, 360, 80. maddesi gereği tecziyesi istemi ile açılan kamu davasında 765 s.k'nun 104/4, 104/2. maddesi gereği ortadan kalkma(1998 senesine ait eylemi için)

3- 213 s.k'nun 359/b-1 maddesi gereği tecziyesi istemi ile açılan kamu davasında beraat kararı (1999-2000 yıllarına ait eylemi nedeni ile),

1) "1998 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan sanık ... hakkında kurulan "kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılması" hükmüne yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “1998 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında "1999-2000 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" ve sanık ... hakkında ise ''1998-1999-2000 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarından kurulan ''beraat'' hükümlerinin katılan vekilince temyizine gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen suçların yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suçların son olarak işlendiği 22.03.2000 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2748, Karar No: 2019/825, Tarih: 16.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/2748 E.  ,  2019/825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6352 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihi sonrasında işlenen karşılıksız yararlanma suçlarında 5237 sayılı TCK'nın 163/3. ve 168/5. maddelerine göre soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcılığınca katılan kurumun cezasız ve vergisiz gerçek zararı bilirkişiye hesaplattırılıp, sanığa miktar da belirtilip usulüne uygun süre verilmek suretiyle “bilirkişinin hesapladığı kurumun cezasız ve vergisiz gerçek zararını soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin etmesi durumunda hakkında kamu davası açılmayacağına” dair bildirimde bulunulması gerektiği ve bildirim sonrası verilen sürede kurumun gerçek zararının soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin edilmesi halinde bu bir dava şartı olduğundan TCK'nın 168/5. maddesine göre kamu davasının açılamayacağı ve eğer soruşturma aşamasında bu ihtar işlemi yapılmamış olmasına rağmen sanık tarafından kovuşturma aşamasında katılan kurumun zararının tamamen karşılanması halinde bu ödemenin soruşturma aşamasında yapılmış gibi kabul edilerek sanık hakkında CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden düşme kararı verilmesi gerektiği, somut olayda da kurum zararının soruşturma tamamlanmadan giderilmesinin 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi uyarınca kovuşturma koşullu olarak kabul edilip zararın giderilmesiyle kovuşturma koşulu gerçekleşmediğinden mahkemece düşme kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 16/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4142, Karar No: 2013/5475, Tarih: 18.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/4142 E.  ,  2013/5475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/66184

MAHKEMESİ : Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2011

NUMARASI : 2010/250 (E) ve 2011/596 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanıkların ve yakınanın ifadelerinde olay yerinin inşaat olduğunun belirtildiği halde, bu yerin bina niteliğinde olduğuna ilişkin delillerin neler olduğu denetime olanak sağlayacak şekilde kararda açıklanıp gösterilmeden sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinden hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden verilen cezadan indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Sedat ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3442, Karar No: 2019/1644, Tarih: 23.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/3442 E.  ,  2019/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Belediyede işçi olarak çalıştığını, Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklı alacaklarının işveren tarafından ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının gece zammı alacağına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesinde, gece zammı düzenlenmiştir. Söz konusu maddede, saat 20:00-06:00 saatleri arasının gece olarak kabul edileceği, bu saatlerde çalışan işçilere normal yevmiyeleri üzerinden %25 zamlı ödeme yapılacağı, vardiya zammı alanlara bu ödemenin yapılmayacağı belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi vardiya zammı alanlar gece zammından yararlanamayacaktır. Burada vardiya zammına hak kazanma önemlidir. Yoksa vardiya zammına hak kazanılmasına rağmen işverence ödenmemesi sonucu değiştirmez.

Mahkemece öncelikle davacıların vardiya zammına hak kazanan işçilerden olup olmadığı araştırılmalı ve davacıların durumları netleştirilmelidir. Bundan sonra davacının vardiya zammına hak kazandıkları tespit edilecek olunursa gece zammına ilişkin talebin reddi gerekmektedir. Aksi durumda ise taraf iddiaları, tanık beyanları, dosyadaki belgeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının yazın iki vardiya halinde 08.00-16.00, 16.00-24.00 saatleri arasında, kışın ise 08.00-16.00, 16.00-24.00, 24.00-08.00 saatlerinde çalıştığı esas alınarak belirtilen çalışma düzenine göre gece zammı alacağının hüküm altına alınması gereklidir. Ayrıca dosya kapsamında hesaplamaya esas alınan toplu iş sözleşmelerinin de yer almadığı anlaşılmakla öncelikle bunların dosya kapsamına alınarak belirtilen şekilde araştırma yapıldıktan sonra karar verilmesi gerekmektedir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının ulusal bayram ve genel tatiller ile hafta tatilinde çalışıp çalışmadığı hususu da taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.