muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15299, Karar No: 2024/279, Tarih: 15.01.2024

Somut olayda, sanık ...’ın diğer sanık ...’in amcası olduğu ve aynı evde ikamet ettikleri, maktullerin ise sanıkların akrabası olduğu, sanıkların olay tarihinden önceki gün maktul ... ...’nin talebi doğrultusunda bir kısım harnup tabir edilen meyve fidelerini maktullerin ikametine getirdikleri, bu fideleri bahçelerine ektikleri ve bahçe işlerinde yardımda bulundukları, buradan ayrılarak ikametlerine gittikleri esnada, sanık ...’ın mevcut olan borçları nedeniyle maktul ...’in kolunda gördüğü altın bilezikleri yağmalaya ilişkin kararını sanık ...’e anlattığı, sanık ...’in soruşturma aşamasındaki istikrarlı savunmalarında, amcası olan sanık ...’ın maktulleri öldürerek...’te bulunan bilezikleri alacağını, dolayısıyla yağma planının uygulanmasının maktullerin öldürülmesi sonucu gerçekleşeceğini bildiği, sanıkların ertesi gün sabah saatlerinde gerçekleşecek eyleme ilişkin planı kendi ikametlerinde yaptıkları, hatta bu konuşmayı gören sanık ...’ın eşi, sanık ...’in yengesi olan tanık...’nın gizli konuşmayı fark etmesi üzerine sorulan soruyu kız meselesi konuştukları gerekçesiyle geçiştirdikleri,

Sanık ...’ın talimatı doğrultusunda sanık ...’in suçta kullanılan av tüfeğini olay yerine gitmek için kullandıkları ve sanık ... tarafından olay öncesinde kiralanan araca koyduğu, sanıkların olay tarihinde sabah saatlerinde maktullerin ikametine gittikleri, sanık ...’ın ikamete giderek maktulleri öldürdüğü ve maktul ...’e ait 6 adet ziynet eşyasını aldığı, sanık ...’in araçta kaldığını içeri girmediğini belirtse de olay yerinden elde edilen verilerin incelenmesine dair uzmanlık raporunda; maktullere ait ikametin giriş kapısı sağ duvar iç kısmı mutfak içi fayans yüzeyi ile mutfak giriş kapısı yanı kuzey duvarı fayans yüzeyinden elde edilen izin sanık ...’in sol el avuç içi izi ile uyuştuğu, olay yerinden birlikte araba ile ayrıldıkları, yağmalanan ziynet eşyasının bir kısmının yine sanıklar tarafından birlikte bozdurulduğu, elde edilen bedelin bir kısmı ile sanıkların yeni cep telefonu aldıkları, kalan ziynetlerin ve suçta kullanılan av tüfeğinin saklanması amacıyla sanık ... tarafından sanık ...’e verildiği, bu sanık tarafından suç eşyalarının saklandığı anlaşılmıştır.

Sanık ...’in diğer sanık ...’ın maktullere yönelik nitelikli kasten öldürme suçlarına her aşamada katıldığı, eylemin başından beri diğer sanık ... ile birlikte hareket ettiği, eylem için aldıkları kararın icra edilişinde plan dahilinde kendisine düşen görev ve işleri gerçekleştirdiği, eylemin öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışları da dikkate alındığında, sanığın maktullerin öldürülmesine yönelik eylemlere 5237 sayılı Kanun’un 37 nci maddesi uyarınca “fail” sıfatıyla iştirak ettiği kanaati ile sayın çoğunluğun sanık ...’in eyleminin TCK 39/1 maddesindeki yardım eden olduğuna dair görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/5523, Karar No: 2013/11302, Tarih: 23.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5523 E.  ,  2013/11302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

KARAR

Dava, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak belirlenmesi, 3201 sayılı Yasa kapsamındaki borçlanma isteminin 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerli olduğunun tespiti ile aksi kurum işlemlerinin iptali istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesi uyarınca dosya üzerinden esasa ilişkin olarak yapılan inceleme ve değerlendirme sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan

hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, Ankara 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüzyüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşamadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme, ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; sigortalılık başlangıç tarihinin belirlenmesi, 3201 sayılı Yasa kapsamındaki borçlanma isteminin 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerli olduğunun tespiti ve aksi kurum işlemlerinin iptaline dair eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7528, Karar No: 2013/21629, Tarih: 28.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7528 E.  ,  2013/21629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.04.2009 tarih ve 2007/256-2009/112 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, görsel, fonetik ve işitsel olarak müvekkilinin tanınmışlık vasfı taşıyan, SOHO ibareli 30. sınıf ürünleri içeren 27.09.2005/40881; ETİ SOHO ibareli 30. sınıf ürünleri içeren 21.10.2003/28431; ETİ SOHO ibareli 5, 29 ve 30. sınıf ürünleri içeren 11.07.2003/18108; SOHO ibareli 5, 29 ve 30. sınıf ürünleri içeren 24.06.2003/16435 sayılar ile tescilli markalarına iltibas ve tecavüz oluşturan, ayrıca onların tanınmışlığından haksız yarar sağlayan, onların itibar ve ayırt ediciliğinin zedeleyecek olan; davalının Almanya’daki yerel 26.07.2005/305 311 73.5/34 sayılı tescili mesnet alarak 31.01.2006 tarihinde WİPO nezdinde 34. sınıftaki tütün, tütün ürünleri, özellikle sigara, tabaka tütünü, enfiye, nargile tütünü, sigara kağıdı ve bu sınıfta değerlendirilebilecek emtiaları” için 882297 sayı ile tescil ettirdiği SOHO ibareli markanın Madrid Protokolü hükümlerine göre Türkiye’de de tescili için yapmış olduğu 20.06.2006 gün ve 2006/29428 sayılı marka tescil başvurusuna, ilânı üzerine yukarıda yazılı markalar ve vakıalara dayanarak gerçekleştirdikleri itirazların önce Markalar Dairesi ve nihaî olarak YİDK’nun 2007/M-5683 sayılı kararı reddedildiğini ileri sürerek, hukuka aykırı kurum kararının iptaline ve davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı JOH. WILH. VON EICKEN GMBH davaya katılmamıştır.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı JOH. WILH. VON EICKEN GMBH davaya katılmamıştır.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı başvurusunun kapsamında bulunan 34. sınıf ürünler ile davacı markalarının kapsamında bulunan 5, 29 ve 30. sınıf ürünlerin ayrı işyerleri tarafından sunulması, piyasa anlayışı, benzer alıcı çevresine hitap etmemeleri, benzer ihtiyaçları gidermede kullanılmamaları, son kullanıcılarının farklı bulunması, birbiri yerine ikame edilebilme ile rekabet etme olanaklarının bulunmaması, kullanım amaçlarının farklı bulunması, birinin diğerini tamamlama imkânının olmaması, dağıtım kanallarının ortak bulunmaması, kullanım yöntemleri ve hedeflenen halk kesimlerinin aynı bulunmaması sebebiyle aynı tür olarak nitelendirilmelerinin mümkün olmadığı, bu sebeple davacının iltibas vakıasına dayanarak davalı başvurusunun tescilini engelleme olanağının bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nın 8/1V hükmü anlamında tanınmış sayılamayacağı, bu nedenle davalının marka tescilinin davacı markalarından haksız yarar sağlamayacağı, onun itibarını zedelemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14482, Karar No: 2012/18393, Tarih: 03.12.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/14482 E.  ,  2012/18393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/02/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/07/2011 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava ve birleşen dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, esas ve birleşen dava yönünden manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, ... İl Tarım Müdürü, davalının ise aynı dairede İdari ve Mali İşler Şube Müdürü olarak görev yaptığını, davalının gereksiz yere ve haset duygusuyla kendisini sık sık ilgili makamlara ve savcılığa şikayet ettiğini, evrakta sahtecilik yaptığı, hakaret suçunu işlediği iddiası ve bu suçtan Sulh Ceza Mahkemesi'nde yargılaması devam ederken sunduğu mazeret dilekçesi ile yalan beyanda bulunmak suçunu işlediği gerekçesiyle Cumhuriyet Başsavcılığı'na şikayetlerde bulunduğunu ve Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı'na kendisi ile ilgili gizli sicil raporunu süresi içerisinde doldurmadığı ve Bakanlığa göndermediği, bu sebeple Devlet Sicil Memurları Yönetmeliği'ne aykırı davrandığı gerekçesiyle şikayetçi olduğunu ve Savcılığa yaptığı şikayetlerle ilgili olarak Valilik ve İl idare Kurulu nezdinde şikayetleri olduğunu, Cumhuriyet Savcılığı'nca sahte evrak tanzimi ve yalan beyanda bulunmak suçlamaları ile ilgili olarak hakkında Kovuşturma Yapılmasına Yer Olmadığına dair karar verildiğini, hakaret suçlaması ile ilgili olarak yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiğini, Bakanlık nezdinde yaptığı şikayet ile ilgili olarak soruşturma izni verilmemesine dair karar verildiğini, davalının haksız, yersiz ve mesnetsiz şikayetleri ve suç duyuruları nedeniyle uğradığı manevi zararın davalıya ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, yetkili mercilere usulü dairesinde yaptığı müracaatların haksız fiil olarak kabul edilmemesi gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı ise, yetkili mercilere usulü dairesinde yaptığı müracaatların haksız fiil olarak kabul edilmemesi gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Dava dosyası kapsamında bulunan bilgi ve belgelerin incelenmesinde; Sinop Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2006/2095 esas sayılı soruşturma dosyasında, davalı ... tarafından, disiplin amiri davacı tarafından kendisine verilen uyarma ve kınama cezaları ile ilgili savunmasının alınmadığı, savunmasının istendiğine ilişkin yazılarının kendisine tebliğ edilmediği, tebliğ-tebellüğ belgesi altındaki imzanın kendisine ait olmadığı gerekçesiyle şikayetçi olunduğu, Kriminal dairesinde yapılan incelemede tebellüğ belgesi altındaki imzaların davalı ...'a ait olmadığı, takliden sahte olarak atıldıklarının ve imzaların davacı ...'in de el ürünü olmadığının anlaşıldığı ve davacı hakkında Kovuşturma Yapılmasına Yer Olmadığına dair karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sinop Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2007/143 esas sayılı dava dosyasının incelenmesinde ise davalının davacı amirinin odasında yapılan görüşmede kendisine ''Defol çık dışarıya'' demek suretiyle hakaret ettiği gerekçesiyle şikayetçi olduğu, yargılama sonunda, dava konusu edilen sözlerin söylenmediği gerekçesi ile değil söylenen sözlerin hakaret olmadığı gerekçesiyle davacının beraatine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar Sulh Ceza Mahkemesine devam eden yargılama esnasında sunulan mazeret dilekçesi ile ilgili olarak davalı yalan beyanda bulunmak suçundan davacı hakkında suç duyurusunda bulunmuş ve Cumhuriyet Savcılığı tarafından ceza kanunu ihlali anlamında bir suç bulunmaması gerekçesiyle takipsizlik kararı verilmiş ve davalının Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı'na kendisi ile ilgili gizli sicil raporunu süresi içerisinde doldurulmadığı ve Bakanlığa gönderilmediği, bu sebeple Devlet Sicil Memurları Yönetmeliği'ne aykırı davranıldığı gerekçesiyle şikayeti neticesinde soruşturma izni verilmemesine karar verilmiş ise de sahte evrak tanzimi gerekçesiyle yürütülen soruşturma dosyası ile Sinop Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2007/143 esas ve 2008/61 karar sayılı dosyası kapsamı ile davalı tarafından yapılan şikayetlerin olağan kuşku üzerine ve somut emarelere dayandırılarak yapıldığı sonucuna varılmak gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, davalının tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17500, Karar No: 2023/3372, Tarih: 07.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17500 E.  ,  2023/3372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/2314 D.İş,

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

KARAR : İtirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tokat Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.09.2022 tarihli ve 2022/7282 Soruşturma numaralı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararla şikâyetçiye ait cep telefonun kaybolduğuna, bulunduğuna ve kullanıldığına dair bir delil olmadığından kamu adına kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Şikâyetçi tarafından yapılan itiraz sonucu Tokat 1. Sulh Ceza Hakimliğinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/2314 Değişik İş sayılı kararıyla itirazın kesin olarak reddine karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 30.03.2023 tarihli ve 2022/30082 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40681 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40681 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, şikâyetçinin cep telefonunun kaybolduğunu ve telefonunu bulup getirmeyen şahıslardan şikâyetçi olduğunu beyan etmesiyle başlayan soruşturma evresi sonunda, dosya kapsamında yer alan HTS kayıtlarında şikâyetçi dışında bir kullanıcı tespit edilemediği, cep telefonunun kayıp eşya niteliğinde olduğu, başkalarınca bulunduğuna ve kullanıldığına dair delil bulunmadığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şikâyetçinin kaybolduğu iddia olunan telefonuna ait iki IMEI numarası bulunduğu, ...numaralı IMEI bilgileri ile sorgulama yapıldığı, 354254480051601 numaralı IMEI hakkında BTK'dan herhangi bir talepte bulunulmadığının anlaşılması karşısında, söz konusu ikinci IMEI numarasının araştırılması yönünden soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, bir suçun işlendiği ihbarını alan Cumhuriyet savcısı, delil toplayıp maddi gerçeği araştırmaya başlayarak, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe bulunması hâlinde, aynı Kanun’un 170/2. maddesi uyarınca iddianame düzenleyip kamu davasını açmakla, yeterli şüphe bulunmaması hâlinde ise aynı Kanun’un 172. maddesi uyarınca kovuşturmaya yer olmadığına karar vermekle görevli bulunmaktadır. Cumhuriyet savcısının kararına itiraz üzerine Sulh Ceza Hakimliğince (soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmez ise) dosya kapsamındaki deliller itibariyle itiraz incelenip kabul veya reddedilecektir.

2.Somut olayda, şikâyetçinin cep telefonunun kaybolduğunu ve telefonunu bulup getirmeyen şahıslardan şikâyetçi olduğunu beyan etmesiyle başlayan soruşturma evresi sonunda, dosya kapsamında yer alan HTS kayıtlarında şikâyetçi dışında bir kullanıcı tespit edilemediği, cep telefonunun kayıp eşya niteliğinde olduğu, başkalarınca bulunduğuna ve kullanıldığına dair delil bulunmadığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şikâyetçinin kaybolduğu iddia olunan telefonuna ait iki IMEI numarası bulunduğu, ...numaralı IMEI bilgileri ile sorgulama yapıldığı, 354254480051601 numaralı IMEI hakkında BTK'dan herhangi bir talepte bulunulmadığının anlaşılması karşısında, söz konusu ikinci IMEI numarasının araştırılması yönünden soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Tokat 1. Sulh Ceza Hakimliğinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/2314 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.