muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11981, Karar No: 2013/11702, Tarih: 03.12.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/11981 E.  ,  2013/11702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu Kayabaşı Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 149 ada 75 parsel sayılı 5150,03 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı, tapu dışı satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tarla vasfıyla davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar ... ve arkadaşları aynı tapu kaydına, miras yolu ile gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz, 1.8.1960 tarihli, 675 sıra numaralı tapu kaydı ile davacıların miras bırakanı Hasan Arslan adına kayıtlı iken kayıt malikince 50 yıl önce tapu dışı yolla davalıya satıldığı ve zilyetliğinin devredildiği belirtilerek davalı adına tespit edilmiştir. Davacılar da aynı tapu kaydına ve miras yolu ile gelen hakka dayanmışlardır. Buna göre uyuşmazlık, davalı taraf yararına 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-b maddesindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği noktasındadır. Her ne kadar mahkemece davalı tarafın dayandığı tapu kaydının taşınmaza uyduğu, davacı tarafın taşınmaz üzerindeki zilyetliğini kanıtlayamadığı gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de; her iki taraf da aynı tapu kaydına dayandığı ve tapu kaydının mülkiyet belgesi niteliğinde olduğu göz önüne alındığında varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Hal böyle olunca doğru sonuca varılabilmesi için taşınmazı kayıt malikinden tapu dışı yolla (satın almak suretiyle) iktisap ettiğini iddia eden davalı tarafın bu iddiasının ve ayrıca kadastro tespitinin yapıldığı tarihe kadar en az on yıl süre ile zilyet olduğunun kanıtlanması için bildirdiği tüm tanıklar ve yerel bilirkişiler hazır olduğu halde taşınmazın başında yeniden keşif yapılarak, belirtilen hususta bilirkişiler ve tanıkların beyanları alınmalı, beyanlar arasında çelişki olduğunda yöntemince giderilmeli, 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-b maddesinde öngörülen iktisap koşullarının davalı yararına oluşup oluşmadığı kesin olarak belirlenmelidir. Davalı tarafın iddiasını kanıtlayamaması halinde tapu kaydının mülkiyet belgesi alması nedeniyle kayıt kapsamında kalan yerde kayıt malikinin mirasçılarının zilyetliği bulunmamasının mülkiyet hakkını ortadan kaldırmayacağı göz önünde bulundurularak bir karar verilmelidir. Mahkemece bu hususların gözardı edilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacılara iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4105, Karar No: 2007/5826, Tarih: 07.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/4105 E.  ,  2007/5826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Dava konusu 101 ada 6 parsel sayılı taşınmaza yakın komşusu 3 parselin davalı olduğu anlaşılmakla dava dosyası, kesinleşmişse tapu kaydının,

2- Aynı ada 2, 5 ve 7 parsellerin tutanakları, davalı ise dava dosyaları, kesinleşmişse tapu kayıtlarının bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye gönderilmesine 03/05/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3674, Karar No: 2023/10356, Tarih: 05.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2022/3674 E.  ,  2023/10356 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/426 Esas-2021/596 Karar

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kısmen Kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; meydana gelen çift taraflı kazada desteğin öldüğünü açıklayıp toplam 10.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile desteğin anne, babası için ayrı ayrı 30.000,00 TL, desteğin kardeşleri için ayrı ayrı 7.500,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini artırmıştır.

II. CEVAP

Davalılar kusura ve tazminat miktarına itiraz ederek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.09.2018 tarihli kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ...vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 28.11.2019 tarih, 2019/584 esas, 2019/11246 karar sayılı ilamı ile davalının diğer temyiz itirazları reddedilerek hükmedilen manevi tazminat miktarlarının bir miktar fazla olduğu gerekçesi ile hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Maddi tazminat istemleri ve diğer davalılar ... ve ...'ın temyizleri olmadığından ve hakkında açılan manevi tazminat istemleri yönünden verilen hüküm kesinleşmiş olduğundan, yalnızca davalı ...yönünden yargılama yapılmıştır. Davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 15.000,00 TL, davacı ... için 15.000,00 TL, davacılar ..., ..., ... ve ... için ayrı ayrı 3.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...'dan (diğer davalılar ... ile ... müştereken ve müteselsilen sorumlu olmak üzere) tahsili ile davacılara ödenmesine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; hükmedilen manevi tazminat miktarlarının düşük olduğunu, davalının maddi durumunun gayet iyi olduğunu belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; hükmedilen manevi tazminat miktarlarının düşük olduğunu, davalının maddi durumunun gayet iyi olduğunu belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanan 1086 sayılı HUMK'un 427 vd maddeleri, TBK'nın 53 ve 56. maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 86, 90 ve 91 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen mahkeme kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ilamı ile kesinleşen yönlere ilişkin yeniden temyiz incelemesinin yapılamayacak olmasına göre temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6752, Karar No: 2010/11400, Tarih: 21.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/6752 E.  ,  2010/11400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 21.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11129, Karar No: 2015/7915, Tarih: 15.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11129 E.  ,  2015/7915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/12/2008 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı Kanuna muhalefet nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince,

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare, davalının devlet ormanından açma yapıp, orman örtüsünü kaldırdığını iddia ederek ağaçlandırma giderini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar vermiştir.

Dosya kapsamından; davalının Sulh Ceza Mahkemesi 2008/672 esas 2009/438 karar sayılı dosyasında yargılandığı, 6831 sayılı Kanun'un 93/1 maddesi gereğince işgal ve faydalanma suçundan cezalandırıldığı, kararın Yargıtay Ceza dairesi tarafından onandığı anlaşılmış olup, davalının ağaç kestiği davacı tarafından kanıtlanamamıştır. Davalı ceza davasında açma suçundan mahkum olmamıştır. Her ne kadar alınan bilirkişi raporunda, davalının eylemi nedeni ile orman örtüsüne zarar verildiği belirtilmiş olsa da davalı tarafından gerçekleştirilen ağaç kesme eylemi söz konusu olmadığından ağaçlandırma gideri zararı oluşmamıştır.

Şu durumda, dava konusu yerde davalı tarafından herhangi bir ağaç kesilmediği anlaşıldığından ağaçlandırma gideri istemine ilişkin olan davanın tümden reddi yerine kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10757, Karar No: 2010/3229, Tarih: 24.02.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/10757 E.  ,  2010/3229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetlerine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanıkların TCK’nun 456/2.maddesine muhalefetten mahkumiyetlerinin incelenmesinde;

Sanıklar tüm aşamalardaki savunmalarında düğün yeri yakınına park ettikleri araçlarını çıkarmak istediklerinde araçların arkasında park eden motosikletlerin çekilmesini istemeleri üzerine yabancısı oldukları yerdeki kişiler ile çoğu sarhoş olan düğüne katılanlar tarafından saldırıya uğradıklarını ileri sürmeleri ve tanıklarında bu savunmayı doğrulamaları karşısında bu hususun sanıklar lehine haksız tahrik hükümlerinin tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı gösterilmemesi suretiyle CMK’nun 326.maddesine muhalefet edilmesi,

3-Sanıkların TCK’nun 456/4.maddesine muhalefetleri dolayısıyla hükmedilen iki yılın altındaki hapis cezaları nedeniyle hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562.maddesinin 1.fıkrası uyarınca, CMK.nın 231/5, 14. madde ve fıkralarında öngörülen, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında ceza sınırının 2 yıla çıkartılması ve soruşturma ve kovuşturması şikayete bağlı suç olma şartının kaldırılması kuralları gereğince bu hususların mahalli mahkemece birlikte değerlendirilmesi lüzumu

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, 24.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9383, Karar No: 2011/6235, Tarih: 12.07.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/9383 E.  ,  2011/6235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SEVK : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kasten yaralamaya teşebbüs ve sövme

HÜKÜM : 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülük, erteleme ve müsadere; kasten yaralamaya teşebbüs suçundan hükümlülüğüne

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa atılı sövme suçundan zamanaşımı süresi içinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında doğrudan verilen para cezasının miktarına göre yaralama suçundan kurulan hükmün,CMUK.nun 305. maddesindeki temyiz sınırının 2 milyar liraya çıkarılmış olması ve 5237 sayılı TCK.nun 50/5. madde ve fıkrası hükmü uyarınca, temyiz olanağı bulunmadığından sanık müdafıinin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince:

Bıçak konusunda uzman olduğu anlaşılamayan polis memurunun soruşturma evresinde alınan beyanındaki mevcut çelişkiler de gözetilerek davaya konu bıçağın, 6136 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen yada benzeri aletlerden olup olmadığının tespiti açısından dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek usulüne uygun rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı; sanık müdafıinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülrülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4408, Karar No: 2013/7928, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/4408 E.  ,  2013/7928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tebligat Kanununun 11. maddesi gereğince “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır.” amir hükmü karşısında, müştekiler vekili olarak soruşturma aşamasında dilekçe veren ve vekaletnamesini sunan Av. Mehmet Çetinkaya ve Av. ...'e, duruşma gün ve saatinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmakla, kovuşturma evresinde usulüne uygun olarak duruşmadan haberdar edilmeyen ve katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan şikayetçilerin, 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesine göre, sanık hakkında kurulan hükmü temyize hakları bulunduğu belirlenerek ve aynı yasanın 237/2. maddesi gereğince müştekilerin katılan, vekillerinin ise katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma suça konu şeyin amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılanlardan ...'nün .... Yayıncılık ve Reklamcılık A.Ş'nin yetkili mesul müdürü olduğu, diğer katılan ...'ın ise bu televizyon kanalında kameraman olarak çalıştığı, suç tarihinde Dönerciler Çarşısında kavga olayı yaşanması üzerine katılan ...'in çekim yapmak için olay yerine gittiği, kavgaya karışan sanığın, eline geçirdiği tabağı katılanın çekim yaptığı kameraya fırlatmak suretiyle kameranın kırılarak zarar görmesine neden olduğu iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda; dosya arasında bulunan ve kavgaya ilişkin video kaydının izlenmesinde, görüntüyü kaydeden kameraya yönelik doğrudan bir eylemin olmadığı, kavga sırasında sanık tarafından fırlatılan tabağın orada bulunan bir cama isabet ettiği ve sanığın atılı suçu kabul etmediği anlaşıldığından, sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29.04.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27710, Karar No: 2020/2828, Tarih: 18.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/27710 E.  ,  2020/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı YİBO’da müstahdem sıfatı ile çalıştığı, iş akdine haksız şekilde son verildiği, fazla çalışma, hafta ve genel tatil çalışması yaptığı, yıllık izin kullandırılmadığı iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ve hafta ve genel tatil ücreti, ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma alacağı bulunup bulunmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir. Ayrıca Postalar Halinde İşçi Çalıştırılarak Yürütülen İşlerde Çalışmalara İlişkin Özel Usul Ve Esaslar Hakkında Yönetmelik’in gece çalışma süresini düzenleyen 7/son maddesine göre postalar halinde işçi çalıştırılarak yürütülen işlerde, çalışma süresinin yarısından çoğu gece dönemine rastlayan bir postanın çalışması, gece çalışması sayılır.

Ancak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışılan günler yönünden, haftalık çalışma süresi aşılmasa dahi günlük fiili çalışma süresi 14 saat kabul edildiğinden, bunun 11 saati aşan 3 saati fazla çalışmadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı 07:00-19:00 saatleri arası çalıştığını, kalorifer yakma döneminde ise kadrolu personel ile değişimli olarak 24 saat çalışıp diğer gün çalışmadığını iddia etmiş, aynı davalı işverene karşı açılan ve Dairemizce aynı gün incelenen 2017/27711 esas sayılı dosya davacısı da aynı şekilde kadrolu personel ile nöbetleşe 24 saat esaslı çalıştığını iddia etmiştir.

Aynı işyerinde birlikte aynı işte çalışan davacıların her ikisinin de kalorifer yakma döneminde kadrolu personel ile değişimli olarak bir gün çalışıp diğer gün dinlendiğini iddia etmiş olmaları göz önünde bulundurulduğunda, her iki davacı ve kadrolu personel olmak üzere 3 kişinin 24 saat esaslı olmak üzere birer gün çalıştıkları, böylelikle kalorifer yakma döneminde her bir davacının 24 saat çalışıp 2 gün dinlendiği anlaşılmaktadır. Bu çalışma şekline göre 24 saatlik çalışmada kabul edilen 14 saatlik fiili çalışma süresinde 11 saati aşan günlük 3 saatlik fazla çalışma yapan davacı, 2 gün çalıştığı haftalarda haftalık 6 saat, 3 gün çalıştığı haftada haftalık 9 saat olmak üzere 3 haftada toplam 21 saat fazla çalışma ile haftalık ortalama 7 saat fazla çalışma yapmış olacaktır.

O halde, davacının kışın kalorifer yakma dönemlerinde haftalık ortalama 7 saat fazla çalışma yaptığı, diğer dönemlerde şimdiki gibi haftalık 19 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek, davalının davaya karşı zamanaşımı dikkate alınarak hesaplanacak alacaktan uygun oranda indirim yapılarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir iken, talep aşımı mahiyetinde tüm çalışma dönemlerinde haftalık 19 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilerek alacağın belirlenmesi ve belirlenen alacaktan mükerrer takdiri indirim yapılarak alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 18/02/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.