muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1659, Karar No: 2020/2653, Tarih: 02.10.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/1659 E.  ,  2020/2653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davalı vekili Avukat ... geldi. Davacı vekili gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacı ... girişim ile davalı iş sahibi arasında 30.04.2004 tarihli eser sözleşmesinin ifası sırasında iş sahibinin talebiyle proje değişikliğini gerektirmeyen ancak ilk yatırım maliyetini arttıran değişiklikler sonucu fazla imalât yapılmış olduğundan, imtiyaz sözleşmesinin 8. maddesinin uyarlanarak işletme süresinin uzatılması, bunun mümkün olmaması halinde fazla yapılan iş bedeli alaağının tahsili istemine ilşkindir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulü ile 478.786,07 TL maliyet arttırıcı unsurlar bedelinin, 273.864,24 TL ilave personelin getirdiği ek maliyet bedelinin dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacı ... girişime verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle 30.04.2004 tarihli sözleşmenin ihtilâfların çözümü başlıklı 22. maddesinde, müşavir tarafından alınan herhangi bir kararın, inşaat sözleşmesi çerçevesinde müşavire verilen yetkinin dışında ya da yanlış olduğu kanaatinde olursa, yüklenicinin kanaatini gerekçeleriyle birlikte 7 gün içinde müşavire bildireceği, müşavirin kararını 7 gün içinde gözden geçirerek ve işveren ile görüşmelerde bulunarak sonucu yükleniciye bildireceği, yüklenici ile işveren veya müşavir arasında çıkan ihtilâfların öncelikle barışçıl yollardan çözümlemeye çalışılacağı, barışçıl yollarla çözümlenemeyen ihtilâflarda çözüm mercinin imtiyaz sözleşmesinde belirtildiği şekilde Ankara mahkemeleri ve İcra daireleri olduğu olduğu belirtilmiş ise de; dosya kapsamı ve bilirkişi asıl ve ek raporlarına göre müşavir tarafından alınan ve yüklenici ortak girişime

bildirilen bir karar bulunmaması ve davalı yanca sunulmaması sebebiyle inşaat sözleşmesinin 22. maddesinin dava ön şartı kabul edilmemesi ve mahkemece uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

bildirilen bir karar bulunmaması ve davalı yanca sunulmaması sebebiyle inşaat sözleşmesinin 22. maddesinin dava ön şartı kabul edilmemesi ve mahkemece uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacının talep ettiği ilave personelin getirdiği ek maliyet bedeli ile ilgili olarak 19.10.2012 tarihli bilirkişi kurulunun asıl raporunda ilave personel ek maliyet bedeli istenebileceği kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; tarafların itirazı üzerine aynı kurulca düzenlenen 1. ek raporda bu konudaki itirazların yemek hizmet sektörü ve muhasebe konusunda uzman iki bilirkişi tarafından değerlendirileceğinin bilidirilmesi üzerine mahkemenin 28.01.2014 tarihli ara kararı ile ilave mekanlarda ihtiyaç duyulan ilave personel sayısıyla ilgili yemek hizmet sektörü konusunda uzman bir bilrkişi ile bir muhasebeci bilirkişinin önceki heyete dahil edilerek bu hususlarda ek rapor alınmasına karar verilmiştir. Bu ara kararı üzerine yeni ilave edilen uzman bilirkişilerin katılımı ile düzenlenen 02.05.2014 tarihli 2. ek raporda ilave edilen salonların toplam kapasitelerinin iptâl edilen 2 dış üniteden fazla olmaması sebebiyle bu yerler için ilave personel talebinin yerinde olmadığı ve ilave bedel talep edilmesinin mümkün olmayacağı belirtilmiş; taraf vekillerinin itirazı üzerine aynı bilirkişi kurulu düzenlediği 13.11.2014 tarihli 3. ek raporunda tarafların ilave mekanlarda ihtiyaç duyulan ilave personel nedeniyle ek maliyet bedeli ve iş değişikliği sebebiyle davacının personelden tasarruf sağladığı yönündeki itirazlarının yerinde olmadığını gerekçelerini de açıklayarak karşılamak suretiyle önceki kanaatlerini tekrarlamışlardır.

Bu durumda mahkemece, özellikle ilave personelin getirdiği ek maliyet bedeli ile ilgili heyette yemek hizmet sektörü konusunda uzman bilirkişinin bulunmaması nedeniyle ilk bilirkişi kurulu raporu yeterli görülmemiş, yemek hizmet sektöründe uzman bilirkişi ile muhasebeci bilirkişinin de katılarak oluşturulan bilirkişi kurulunca düzenlenen ve birbirini doğrulayıp dosya kapsamı ile mevcut delillerle göre gerekçeli, denetime elverişli ve yerinde olan bu rapor ile ek raporlarda davacı yüklenicinin, ilave edilen salonların iptâl edilen 2 dış üniteden fazla olmaması sebebiyle bu yerler için ilave personel ile ilave bedel talep edilmesinin yerinde olmadığına dair saptamaları karşısında davacının ilave personelin getirdiği ek maliyet bedeli ile ilgili alacak talebinin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yemek hizmeti sektörü konusunda uzman bilirkişinin de katıldığı tespit ve belirlemeleri kabul etmeme gerekçesi açıklanmaksızın ve yeterli görülmeyen ilk bilirkişi raporunda hesaplanan ilave personelin getirdiği ek maliyet bedeline hükmedilmesi doğru olmamıştır.

3-Öte yandan davada kabul edilen ve davalının sorumlu tutulduğu alacak miktarı ya da miktarları toplamı üzerinden karar tarihi itibariyle alınması gerekli nispi ilam harcının hesaplanarak peşin alınan harç mahsup edildikten sonra eksik alınan harç varsa aleyhine hüküm kurulan davalıdan alınarak hazineye gelir yazılmasına, yatırılan ve tamamlanan peşin harç alınması gereken ilam harcından fazla olursa fazla alınan harcın talebi halinde yatıran davacıya iadesine ve bu halde alınması gerekli olup da, peşin olarak alınan nispi ilam harcının tamamının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken; mahkemece bu husus gözden kaçırılarak peşin alınan harçtan mahsup edilen alınması gerekli ilam harcının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine dair hüküm kurulmaması da usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Kararın belirtilen sebeplerle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, diğer bentler uyarınca kabulü ile hükmün 2. bent uyarınca davacı, 3. bende göre davalı yararına BOZULMASINA, 2.037,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacı ... girişimden alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilmediğinden davacı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 154,30 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacılara, 154,30 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 02.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6189, Karar No: 2012/3481, Tarih: 30.04.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/6189 E.  ,  2012/3481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın önlenmesi

... ile ... aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının reddine dair Karataş Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 24.09.2010 gün ve 6/250 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili tarafından davalı ... aleyhine açılan davanın yapılan yargılaması sonunda mahkemece aktif husumet yokluğu sebebiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

26.4.2010 tarihli teknik bilirkişi raporunda A-10.800 m2 ve B-470 m2 miktarı ile gösterilen dava konusu taşınmaz bölümlerini de kapsayan taşınmaz 27.10.2008 tarihli kira sözleşmesine göre Karataş Tabaklar Köyü Tabaklar Gölü su ürünü istihsal yeri olarak tarif edilerek davacıya kiraya verilmiştir. Aynı şekilde dava konusu yerle ilgili davalının da 01.01.2008-31.12.2008 tarihleri arasında ecrimisil tahakkuk ettirilen dönem için 03.02.2008 tarihli ecrimisil ödeme belgesi mevcuttur. Her iki tarafta dava konusu taşınmaz üzerinde zilyetlikleri olduğunu ileri sürmektedirler. Toplanan deliller ve mahallinde keşifte dinlenen tanık beyanlarına göre taşınmazın halen ve dava tarihinden geriye doğru 8 yıldır davalının zilyetliğinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Zilyetliğin korunması davaları Türk Medeni Kanununun 984. ve devamı maddelerine göre zilyedin fiili ve faili öğrenmesinden başlayarak iki ay ve her halde fiilin üzerinden bir yıl geçmekle düşer. Mahkemece tanık beyanları karşısında davacının davalının zilyetliğini öğrendiği tarihten itibaren TMK.nun 984. maddesi uyarınca 2 ay ve 1 yıllık hak düşürücü sürelerin geçtiği dikkate alınarak davanın bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi doğru değilse de, karar redde ilişkin olup hüküm sonucu itibariyle doğru olduğundan davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanun hükümlerine uygun bulunan yerel mahkeme kararının ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 4,00 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 30.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3085, Karar No: 2014/14438, Tarih: 11.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3085 E.  ,  2014/14438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle:

7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 23.02.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla

yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve C. savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11.09.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4435, Karar No: 2010/5265, Tarih: 23.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/4435 E.  ,  2010/5265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nın 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesine göre anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın kasten işlenmiş bir suçtan dolayı verilen hapis cezası ile mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında, sayılan haklardan hangilerinin ne kadar süreyle kullanılmasından yoksun bırakılması işleminin infaz aşaması sırasında nazara alınması mümkün görülmüş, temel ceza tayin edilirken uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK.nun 142/1f maddesi öncesinde 141’in de gösterilmesi yazım hatası olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan “değer azlığı” kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 23/02/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21617, Karar No: 2012/20478, Tarih: 15.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/21617 E.  ,  2012/20478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nın 86/2-3-e-son, 62/1, 53/1-2, 51/1-3-7.maddeleri gereğince erteli 5 ay hapis cezası

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan ... akrabası olan ... ile birlikte olay günü saat 19.30 sıralarında sucuda çalışan arkadaşları olan ...'in yanına gittikleri, ...'nın sanık ... 'un kendisinden para istediğini, vermeyince dövdüğünü söylediği, dışarı çıktıklarında sanık ... ile karşılaştıkları, sanık ...'ın yakınan ...'a yönelik ''paran var mı'' diye sorduğu, yakınanın ''yürü git, her önüne gelenden niye para istiyorsun'' dediği, yakınanın sanığın yanından ayrılacağı sırada bıçağı çıkartıp yakınana göstererek "para ver diyorum sana" dediği, yakınanın sanığı itekleyerek yoluna devam ettiği sırada sanığın yakınanı bıçakla sol bacak üst dış yanda 2 cm.lik yara oluşturacak biçimde yaraladığının anlaşılması karşısında: eylemin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 15/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3424, Karar No: 2015/18265, Tarih: 10.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3424 E.  ,  2015/18265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2014

NUMARASI : 2014/227-2014/674

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, l sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazların ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre 2014 yılında dava konusu taşınmazın cadde itibariyle emlak vergisine esas değeri 465 TL, emsal alınan Döşeme Mahallesi 5515 ada 338 parsel sayılı taşınmazın değeri ise 532 TL'dir. Buna göre emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazla en fazla eşdeğer kabul edilerek değerlendirme yapılabileceği düşünülmeden dava konusu taşınmaz daha değerli kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapor doğrultusunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.