muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14907, Karar No: 2013/20403, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14907 E.  ,  2013/20403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş ve davalı Par Temizlik Ltd. Şti. duruşma talep etmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; işçilik haklarının bertaraf edilmesi için belge imzalatılmak istenen davacının bu belgeyi imzalamaması sebebiyle iş sözleşmesinin feshediliğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevabında; davacının çalıştığı üniversitedeki temizlik işini üstlendiklerini, ihale sözleşme süresinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini ve yeni ihalenin dava dışı başka bir şirket tarafından alındığını, davacı ve bir kısım arkadaşlarının yeni şirkette işe başlamayacaklarını belirterek işyerini terkettiklerinden bu gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin, diğer alacakların ise zamanında ödendiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının davalı nezdinde çalıştığı son ihale sözleşmesinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini, 03.05.2012 tarihinde işin asıl işveren Erciyes Üniversitesi tarafından yapıldığını ve hizmet ihalesini alan yeni alt işverenin 04.05.2012 tarihinde işe başladığını ve halen devam ettiğini, müvekkilinin iş sözleşmesine son verecek bir davranış yerine 1272 işçiyi yeni ihale alıcısına devretmek amacı ile hareket ettiğini, müvekkilinin işçilerin iş sözleşmesine son vermesi gibi bir durumun olmadığını, aksine işçilerin kıdem tazminatlarını almadan yeni işte çalışmak istememeleri nedeniyle işten ayrıldıklarını, müvekkili şirketin işverenlik sıfatının bulunmadığını, davacının vardiyalı çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar işyerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan işyerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda işyerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11973, Karar No: 2014/16031, Tarih: 26.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/11973 E.  ,  2014/16031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karabük İş Mahkemesi

Tarihi : 12.11.2013

No : 2012/119-2013/259

Dava hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Dava dosyasının incelenmesinde; davacının, 26.08.2009-31.03.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığından bahisle bildirimi yapılmayan 26.08.2009-03.10.2009 ve 11.05.2010-01.10.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitini talep etmiş, mahkemece davacının davalı işyerinden bildiriminin bulunduğu 03.10.2009-11.05.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmiştir. Söz konusu kararın, davacı vekilince temyiz edilmemesi ve mahkemece kabul edilen sürelerde davacının bildirimi bulunduğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı Ü.. Y..'ne iadesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6469, Karar No: 2019/2383, Tarih: 19.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/6469 E.  ,  2019/2383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mali müşavir olduğu ve katılan tarafından vergi dairesinde işlemlerini yürütmesi için 26/03/2008 tarihinde sanığa vekaletname verildiği, katılanın kaza geçirmesi nedeniyle işiyle ilgilenemediği ve bir süre sonra vergi borçlarını ödeyerek işyerini kapattığı ancak üç yıl sonra sanığın katılanın bilgisi ve rızası dışında KDV artırım bildirimi hazırlayarak katılanın vergi dairesine borçlanmasına yol açmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın ifadesinde, katılanın mali yükümlülüklerini yerine getirememesi nedeniyle defterlerin geriye dönük incelenmesi riskini ortadan kaldırmak amacıyla 6111 sayılı Kanun'dan yararlanması için KDV matrahı artışı yaptığını beyan ettiği ve savunmasının aksine, suç kastıyla hareket ettiğine ilişkin mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı anlaşılmakla, bu gerekçe ile kurulan beraat hükmüne yönelik mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9439, Karar No: 2016/6244, Tarih: 19.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/9439 E.  ,  2016/6244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme merciinin Yargıtay’ın ilgili dairesi olduğu cihetle; sanığın yokluğunda verilen hükmün 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca yapılan tebliğ işleminin usulsüz ve hukuken geçersiz olduğu anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine 29.03.2016 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme talebiyle birlikte yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulüyle yapılan incelemede gereği görüşüldü;

1-5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi suçu raporu ile Vergi Dairesi Başkanlığının "2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından verildiği, mütalaaya uygun olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.09.2013 gün ve 2013/33669 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın "2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından cezalandırılmasının talep edildiği gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ''sahte fatura düzenlemek'' ve ''sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden hangi takvim yılına ilişkin karar verildiği de belirtilmeksizin yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Sanığın temyiz dilekçesinin içeriğinden ve adli sicil kaydının incelenmesinden aynı takvim yıllarına ilişkin olmak üzere ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/232-2015/148 Esas ve Karar sayılı ilamı ile 213 sayılı VUK'nun 359/1. maddesi uyarınca 4 kez cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği ve infaz aşamasında olduğu anlaşılmakla, mükerrer yargılamaya sebebiyet verilmemesi bakımından, anılan dava dosyası celp edilip incelenerek açılan davanın mükerrer olup olmadığının belirlenmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneğinin denetime olanak sağlamak amacıyla dosyaya eklenmesi ve aynı zamanda sanığın temyiz dilekçesinin içeriğinden söz konusu kararı da temyiz ettiği tespit edildiğinden hak kaybına sebebiyet vermemek amacıyla dosyada mevcut özellikle 18.04.2016 ve 02.06.2016 tarihli temyiz istemli dilekçelerinin onaylı suretinin ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/232-2015/148 Esas ve Karar sayılı dosyasına intikalinin sağlanmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma sonucu hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında kurulan hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde salıverilmesi için müzekkere yazılmasına, 19.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6769, Karar No: 2025/452, Tarih: 13.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6769 E.  ,  2025/452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/109 Esas, 2024/89 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.02.2024 Tarihli ve 2023/539 Esas, 2024/193 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda davalı şirketin merkez adresinin ... olduğu, sözleşmenin ifa yerinin ...İlçesi olduğu, bu sebeple yetkili mahkemenin ...ve ...Mahkemeleri olduğu, davalının yetki itirazında yetkili olduğunu bildirdiği ...Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ...10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.04.2024 Tarihli ve 2024/109 Esas, 2024/89 Karar Sayılı Kararı

Somut uyuşmazlıkta dava, haksız fiil kökenli menfi tespit davası olup davacı davasını genel yetkili mahkeme olan davalının ikametgahı mahkemesinde açabileceği gibi haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yer mahkemesinde de açabileceği, davalı kurumun ... İlçesinde fiilen faaliyet gösteren şubelerinin olduğu, kaçak kullanıma ilişkin işlemin ...İl Müdürlüğünce düzenlendiğine dair dosyada bir delil bulunmadığı ,kaçak elektrik tahakkukuna konu işlemin ...İl Müdürlüğünce yapıldığının dosyadan anlaşılamadığı, davalının yerleşim yeri mahkemesi olan ...Mahkemeleri ile haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yer mahkemesi olan ... mahkemelerinin yetkili olduğu, davacının seçimlik hakkını doğru kullandığı, seçimlik hakkın davalıya geçmeyeceği gözetildiğinde davanın görülmesinde yetkili yer mahkemesinin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, menfi tespit ve istirdat istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Haksız fiilden doğan davalarda yetki” başlıklı 16 ncı maddesi şöyledir: "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir."

4.6100 sayılı Kanun’un “Şubeler ve tüzel kişilerle ilgili davalarda yetki” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”

C. Değerlendirme

4.6100 sayılı Kanun’un “Şubeler ve tüzel kişilerle ilgili davalarda yetki” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”

C. Değerlendirme

1. Menfi tespit ve istirdat davaları, takibi yapan icra dairesinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabileceği gibi, davalının yerleşim yeri mahkemesinde de açılabilir. 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu belirtilerek genel yetkili mahkemelerin yetkisi düzenlenmiş olup menfi tespit davalarında yetki kesin değildir. Bu davalarda kesin yetki kuralı bulunmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

2. Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla genel ve özel yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı davasını, bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

3. Somut olayda, haksız fiilin işlendiği ve zararın meydana geldiği yerin ... İlçesinde olduğu, davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, davayı haksız fiilin işlendiği ve zararın meydana geldiği yerin bulunduğu ... ilçesinde açarak yetkili mahkemeyi seçmiş olduğu anlaşıldığına göre, davanın ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2335, Karar No: 2012/6419, Tarih: 05.06.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/2335 E.  ,  2012/6419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme, silahlı tehdit ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme suçunun reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu olarak, silahlı tehdit suçununda korku ve panik yaratacak şekilde ateş etme suçu olarak kabulüyle atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.05.2006 gün ve 2005/604 Esas, 2006/149 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhelefet suçundan verilen hükmün incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5252 sayılı Kanunun 5/2. madde ve fıkrası gereğince sanık hakkında temel adli para cezasının 450 TL olarak belirlenmesi gerekirken 489 YTL olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasında yer alan sonuç para cezası olan 489 TL adli para cezasının 450 TL adli para cezası olarak değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve korku ve panik yaratacak şekilde ateş etme suçundan verilen hükümlerin incelemesine gelince;

-2-

Mağdurenin aşamalardaki istikrarlı anlatımları ve tüm dosya içeriğinden, sanığın daha önceden tanıştığı mağdureyi 2004 yılı Nisan aylarında eşiyle tanıştırma bahanesiyle evine götürdüğü, burada silahla tehdit etmek suretiyle ırzına geçtiği, sonrasında mağdureyi ve ailesini öldürmekle tehdit ederek birden çok defa ırzına geçtiği anlaşılmakla, eylemlerinin 765 sayılı TCK.nın 416/1. maddesinde düzenlenen ırza geçme suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanığın, 01.08.2005 tarihinde gece saat 02.10 sularında mağdurenin evde olduğu bir zamanda mağdurenin evine doğru birden çok defa silahla ateş etme şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 106/2-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanığın, 01.08.2005 tarihinde gece saat 02.10 sularında mağdurenin evde olduğu bir zamanda mağdurenin evine doğru birden çok defa silahla ateş etme şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 106/2-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.