muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14406, Karar No: 2014/3784, Tarih: 28.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14406 E.  ,  2014/3784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2011/622-2013/620

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/06/2013 tarih ve 2011/622-2013/620 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 13.11.2010 tarihinde davalı şirkete ait uçakla Amerika'dan Türkiye'ye geldiğini, İstanbul'a indiğinde bagajının gelmediğini görüp kayıp bagaj beyanında bulunduğunu, yetkililerin bir sonraki uçakla müvekkilinin bagajının geleceğini ve adresine teslim edileceğini söylediklerini, 15.11.2010 tarihinde kurye vasıtasıyla müvekkilinin adresinde bagajının müvekkiline teslim edildiğini, ancak bagajda bulunan elektronik eşyalar ile bir adet bayan çantasının bagajdan çıkmadığını, durumu davalı şirkete iletmesi üzerine kendisine ancak 203 TL ödenebileceğinin bildirildiğini, ancak müvekkilinin zararının bu miktardan daha fazla olduğunu ve davalının bu zarardan sorumlu bulunduğunu, ayrıca yurtdışına gittiğinde yakınlarına hediye getireceğini söyleyen müvekkilinin, bagajın kaybolması nedeniyle aldığı hediyeleri veremediğini, bundan dolayı müvekkilinin üzüntü yaşadığını ileri sürerek, 2.568 TL maddi, 1.000 TL manevi tazminatın 13.11.2010 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, uyuşmazlığın Varşova/Lahey Konvansiyonu hükümlerince çözümlenmesinin gerektiğini, buna göre müvekkilinin sınırlı sorumluluğunun bulunduğunu, ayrıca kaybolduğu iddia edilen elektronik eşyaların bagajda taşınmasının yasak olduğunu, davacının manevi tazminat talebinin de yerinde bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, uyuşmazlığın Varşova/Lahey Konvansiyonu hükümlerince çözümlenmesinin gerektiğini, buna göre müvekkilinin sınırlı sorumluluğunun bulunduğunu, ayrıca kaybolduğu iddia edilen elektronik eşyaların bagajda taşınmasının yasak olduğunu, davacının manevi tazminat talebinin de yerinde bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Amerika'dan İstanbul'a davalı şirkete ait uçakla uçtuğu, bagajının gelmediğini anlayınca kayıp bagaj beyanında bulunduğu, daha sonra bagajının kendisine teslim edildiği, ancak teslim edilen valizlerden bir kısım eşyaların çıkmadığı, bu eşyalar nedeniyle davacının 1.329,73 USD zararının doğduğu, davalının önce bagajı kaybetmesi, ardından bulunan ve davacıya teslim edilen bagajın içindeki bir kısım eşyaların bulunmaması gözetildiğinde Varşova Konvansiyonu'nda düzenlenen sınırlı sorumluluk ilkesinden davalının yararlanamayacağı, diğer bir deyişle davalının, davacının gerçek zararından sorumlu bulunduğu, ayrıca bagaj kaybı nedeniyle davacının getirdiği hediyeleri akraba ve tanıdıklarına veremediği, bu nedenle üzüntü yaşadığı ve BK'nın 49. maddesinde öngörülen şartların oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2.138,34 TL maddi, 500 TL manevi tazminatın 13.11.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, hava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dava tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca, şahsiyet hakları hukuka aykırı bir biçimde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat isteyebilir. Her sözleşmeye aykırılık hali tek başına manevi tazminatı gerektirmeyip ayrıca bu aykırılığın aynı zamanda kişilik haklarına yönelik bir saldırı da teşkil etmesi gerekir. Somut olayda, davacının bagajında bulunan bir kısım eşyanın kaybolduğu sabit olup davacının bu nedenle uğradığı maddi zarar hüküm altına alınmıştır. Ancak, sadece bagajdaki bir kısım eşyanın kaybı nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiği söylenemeyeceğinden davacının manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekirken istemin kısmen kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 28.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/770, Karar No: 2019/2800, Tarih: 19.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/770 E.  ,  2019/2800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık hakkında 2007-2008 takvim yıllarında sahte kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine karşı sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

1- ... Grup Tarım Ürünleri Ltd. Şirketinin yetkilisi olan sanık hakkında 2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; suça konu olan faturaları düzenleyen ... (... Turizm Ticaret Nakliyat) isimli mükellef hakkında sahte fatura düzenleme suçundan hazırlanmış vergi tekniği raporunun ilgili vergi dairesinden getirtilip, adı geçen mükellef hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açılmış ise dava dosyalarının getirtilerek incelenmesi, özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, gerektiğinde faturaları düzenleyen mükellef ile sanığa ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a- 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 24.01.2013 tarih, 2013/1883 sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, gerekçe kısmında sanığın sahte fatura kullandığı belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında suç vasfının “sahte fatura düzenleme” şeklinde ifade edilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

b- Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olacağından, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılmış olması nedeniyle suç tarihlerinin “25.01.2008” ve “25.01.2009” olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında “2007 ve 2008” olarak yanlış yazılması,

c- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/394, Karar No: 2025/1856, Tarih: 10.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2025/394 E.  ,  2025/1856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/286 E., 2014/322 K.

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü :

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın cinsel organını katılan mağdurenin ağzına soktuğu şeklinde gerçekleştiği kabul edilen olayda beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılan mağdurenin tedavi takibinin sağlanarak aldırılacak ruh sağlığı raporunun hükme esas alınabileceğini, ailevi ve çevresel sorunların da katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulmasına sebep olabileceğini, katılan mağdurenin olay tarihleri zamanında gördüğü psikoljik tedavi evraklarının ve ders başarısındaki düşüşe ilişkin kayıtların sunulmadığını, Mahkemece hem Yargıtay ilamı doğrultusunda işlem yapılıp sonrasında gerekçesiz olarak direnilerek aynı hükmün kurulmasının çelişki oluşturduğunu beyanla kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Katılan mağdurenin aşamalardaki özde değişmeyen anlatımlarına ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın suç tarihlerinde on beş yaşını bitirmeyen katılan mağdureyle cebir ve tehdit olmaksızın oral yolla gerçekleştirdiği nitelikli cinsel istismar eyleminde, on beş yaşını bitirdikten sonra da rızaya dayalı olarak cinsel ilişkilerde bulunduğu, on beş yaşını bitirdikten sonraki cinsel ilişki eylemleri ile ilgili şikâyetin süresinde olmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ayrıca katılan mağdurenin kendi beyanlarına göre on beş yaşını bitirdikten sonra başka bir kişiyle de rızaya dayalı cinsel ilişkisinin de olduğu gözetilerek, katılan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulma hususunda tam bir vicdani kanaat oluşabilmesi için, ruh sağlığındaki bozulmanın sanığın katılan mağdureye cebir, tehdit olmaksızın oral yolla yaptığı cinsel istismar eylemi nedeniyle mi, yoksa katılan mağdurenin erken yaşta birden çok kişiyle yaşadığı cinsel ilişki nedeniyle mi veya olayların duyulup ortaya çıkmasından dolayı mı ruh sağlığının bozulduğu hususunda bir defa da Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor aldırılması gerektiğinden bahisle verilen Dairemizin bozma kararı uyarınca Mahkemesince aldırılan 14.05.2015 tarihli Adli Tıp Genel Kurulu raporu dikkate alınarak tüm delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/500, Karar No: 2011/1434, Tarih: 14.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/500 E.  ,  2011/1434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/10/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalının kayden malik olduğu çekişmeli 343 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ve terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler karşısında 10 yıllık hak düşürücü sürenin hazine yönünden dolduğu gerekçesiyle davanın reddine ilişkin önceden verilen karar Dairece; “…harç, yargılama giderleri ve yargılama giderlerinden sayılan avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulması” gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine, harç, yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava; 3621 Sayılı Kıyı Yasası’ndan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup yerel mahkemenin önceki kararı ile 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren ve kesin hüküm halini almamış eldeki davalara da uygulanması öngörülen 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12/3 maddesi hükmüne bazı ilave hükümler getiren 5841 Sayılı Yasa düzenlemeleri gözetilmek suretiyle davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin yerel mahkeme kararı benimsenmiş ve bu yönü itibariyle önceki karar kesinleşmiş ancak her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olacağı ilkesi gözetilmek suretiyle yargılama giderleri ve 1957 tarih, 6/17 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti bakımından karar bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak davalı tarafın yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Gerçekten de bozma kararına uyulmuş olmakla tarafları yararına usulü kazanılmış hak oluştuğuna göre bozma ilamında değinilen hususlar gözetilerek gerekli karar ittihazı zorunlu hale gelir. Mahkemece de bu husus benimsenerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş ise de 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren ve 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 36. maddesi (36/A md.) hükmüne ilave edilen 16. maddesi hükmünde kadastroya dayalı işlemlerden dolayı açılacak davalar neticesinde davalı taraf davayı kaybetse dahi yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı hükmü öngörülmüş, 17. maddesi ile de anılan hükmün uygulanma zamanı infaz aşamasına kadar uzatılmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki; yürürlüğe giren Yasa hükmünün geçmişe şamil olarak uygulanması öngörüldüğünde anılan bu husus kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eder. Nitekim anılan 6099 Sayılı Yasanın eldeki davalara da uygulaması gerektiği gözetildiğinde somut olayda hazine yararına usulen kazanılmış bir haktan söz etme olanağı yoktur. Esasen kararın davalı tarafından temyiz edilmemiş olması da neticeye etkili değildir.

Hal böyle olunca; 6099 Sayılı Yasa hükümleri gözetilmek suretiyle bir değerlendirme yapılarak yargılama giderleri ve avukatlık ücreti konusunda bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.2.2011  tarihinde oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5524, Karar No: 2019/1003, Tarih: 14.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/5524 E.  ,  2019/1003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil- tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ile davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, üçüncü kişilere devredilen taşınmazlar yönünden tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan annesi ...’ın 05.10.1989 tarihli vekaletname ile davalı damadı...’ı ... ili ... köyünde bulunan tüm taşınmazlarının satışı konusunda vekil tayin ettiğini, davalı...’ın da murise ait 709, 750, 795, 1204, 1206, 1408, 1442, 1506, 2478, 2540, 2566, 2738, 2758, 4217, 4220, 4224 ve 4439 parsel sayılı taşınmazları vekaleten dava dışı eniştesi ... Aslan’a satış yoluyla devrettiğini, muris Ayşe’nin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak bu devri yaptığını, bilahare dava dışı ...’in de anılan taşınmazları davalı...’a muvazaalı olarak temlik ettiğini ileri sürerek, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini, üçüncü kişiye devredilen ya da kamulaştırılan taşınmazlar yönünden ise miras payına karşılık tespit edilecek bedelin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş, yargılama sırasında bedel isteğini 20.642,57 TL’ye ıslah etmiştir.

Davalılar, iddianın haksız ve yersiz olduğunu, geçerli vekaletnameye dayanılarak ...’e satışın yapıldığını ve ...’in de bedeli karşılığında ortak mirasbırakanları...’a çekişmeli taşınmazları temlik ettiğini, aradan çok uzun süre geçtikten sonra dava açılmasının kötüniyetli olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, yapılan temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle halen davalıların murisi... Üçeriz adına kayıtlı olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında davacı adına tesciline, üçüncü kişilere devredilen taşınmazlar yönünden miras payına karşılık 11.232,33 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin ise reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle, yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu saptanarak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalılar vekilinin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine.

Davacı vekili ile davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle, yapılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu saptanarak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalılar vekilinin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine.

Davacı vekili ile davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

1- Dava konusu 2540 ve 4439 parsel sayılı taşınmazların tamamı muris tarafından 08.12.1989 tarihinde dava dışı ...’e, ... tarafından da 08.02.1994 tarihinde davalıların murisi...’a satış suretiyle temlik edilmiştir. Yenileme çalışması ile 2540 sayılı parsel 125 ada 192, 4439 sayılı parsel ise 125 ada 193 sayılı parselleri oluşturmuştur. 125 ada 192 ve 193 sayılı parseller ise davalıların murisi... tarafından üçüncü kişiye satılmıştır. Ne var ki mahkemece, dava edilmesine karşın 125 ada 192 ve 193 sayılı parseller yönünden 6100 sayılı HMK’nın 297/2. maddesine aykırı olarak olumlu ya da olumsuz hüküm kurulmamıştır.

2- Dava konusu 2738 ( yenileme ile 125 ada 10 ) ve 795 ( yenileme ile 101 ada 151 ) parsel sayılı taşınmazlar da ( 1/2’şer payları ) muris tarafından ara malik ... kullanılmak suretiyle davalıların murisi...’a temlik edilmiş,... tarafından da bilahare üçüncü kişiye satılmıştır. Dava konusu 125 ada 10 ve 101 ada 151 sayılı parsellerin tazminat hesaplamasına dahil edilmeleri doğru ise de, 13.07.2015 tarihli hesap bilirkişisi ek raporundan anlaşılacağı üzere anılan taşınmazların akit tablosunda gösterilen satış bedellerinin dikkate alınması hatalıdır. Anılan taşınmazlarda devre konu paylardan davacının miras payına isabet eden payların dava tarihindeki keşfen saptanan değerlerinin tazminat hesaplamasına dahil edilmesi gerektiğinde kuşku yoktur.

3- Bilindiği ve 6100 sayılı HMK’nın 26. maddesinde düzenlendiği üzere; hakim, tarafların talep sonuçları ile bağlıdır, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. 3023 sayılı parsel ( yenileme ile 136 ada 97 ) de muris tarafından dava dışı ...’e, ... tarafından da davalıların murisi...’a devredilen taşınmazlar içinde bulunmaktadır. Ne var ki, anılan taşınmaza dava dilekçesinde yer verilmemiştir. O halde, dava dışı 3023 parsel sayılı taşınmazın ( yenileme ile 136 ada 97 ) HMK’nın 26. maddesine aykırı olarak tazminat hesaplamasına dahil edilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, ortaklığın giderilmesi davası neticesinde ihale ile üçüncü kişilere satılan dava konusu taşınmazlar yönünden ihale bedellerinin dikkate alınması doğrudur. Çünkü, mülkiyet hakkı bedele dönüşmüş olup, mirasbırakan tarafından çekişmeli taşınmazlar temlik edilmemiş olsa idi, mirasbırakanın payına da ihale bedeli üzerinden hesaplanan miktar isabet edecekti.