muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14812, Karar No: 2025/9602, Tarih: 26.03.2025

Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.10.2018 tarihli 2016/169 Esas - 2018/516 sayılı Kararı ile kovuşturmalarının ertelenmesine karar verilmesi sırasında, hatalı olarak söz konusu karara karşı temyiz yasa yoluna başvurulabileceği belirtilmiş; Dairemizin 24.02.2022 tarihli ve 2021/10696 Esas - 2022/942 sayılı Kararı ile kovuşturmanın ertelenmesi kararının durma kararı niteliğinde olduğu ve temyiz kanun yoluna değil itiraz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek dosyanın incelenmeksizin iadesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yapılan UYAP sorgulamasında, sanığın kovuşturmanın ertelenmesi kararının verildiği 18.10.2018 tarihinden itibaren 3 yıl içerisinde aynı mahiyette yeni bir suç işlemediği tespit edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı itiraz kanun yoluna tabi iken mahkeme tarafından kanun yolunun yanlış gösterilmesi nedeniyle temyiz edilmiş ise de; Dairemizin 24.02.2022 tarihli ve 2021/10696 Esas - 2022/942 sayılı Kararı ile kovuşturmanın ertelenmesi kararına karşı başvurulabilecek kanun yolunun itiraz kanun yolu olduğu belirtilip dosyanın incelenmeksizin iadesine karar verildiği anlaşıldığından, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 11.12.2018 tarihli 2015/9-197 Esas - 2018/632 sayılı Kararı ile 20.11.2018 tarihli 2015/11-259 Esas - 2018/550 sayılı Kararında belirtildiği üzere, Kanun Yararına Bozma talebine konu edilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi çerçevesinde istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen kararlar niteliğinde olduğu ve kanun yararına bozma konusu yapılabileceği öncelikli olarak belirlenmiştir.

Sanığın üzerine atılı suçların zamanaşımına uğrayıp uğramadığı ve merci kararının hukuka aykırı olup olmadığına ilişkin yapılan incelemede;

Davaya konu olayda suç tarihi 18.02.2008 tarihidir. 5237 sayılı TCK'nın 67/2-d maddesi gereğince zamanaşımını kesen son işlem ise 18.09.2014 tarihinde Kızıltepe 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen sanığın mahkumiyetine dair karardır. Sanık hakkında hükmedilen mahkûmiyet kararları 6352 sayılı Kanun nedeniyle ertelenmemiş olsaydı, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresi 18.09.2014 tarihinde asliye ceza mahkemesince verilen mahkumiyet kararına 8 yılın ilave edilmesi suretiyle bulunacak 18.09.2022 tarihi olacaktı; yine 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresi ise suç tarihi olan 18.02.2008 tarihine 12 yılın ilave edilmesi suretiyle bulunacak olan 18.02.2020 tarihi olacaktı. Fakat;

6352 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1 ve 2. fıkraları uyarınca kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesiyle, aynı maddesinin 4. fıkrası uyarınca dava zamanaşımı ve dava süreleri durmuş olmaktadır. UYAP üzerinden alınan kayıtlara göre sanığın söz konusu denetim süresi içerisinde aynı mahiyette yeni bir suç işlemediği anlaşıldığından, zamanaşımı sürelerinin hesabında, durma kararının verildiği tarihten itibaren başlayan 3 yıllık sürenin tamamının dikkate alınması ve zamanaşımının normalde dolacağı zaman ile durmadan sonra yeniden işlemeye başladığı zaman arasındaki farkın, süreler hesaplanırken asıl süreye eklenmesi gerekmektedir. Dolayısıyla; 18.10.2018 tarihinde kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesiyle duran zamanaşımı süreleri üç yılın iyi halli olarak geçirilmesiyle 18.10.2021 tarihinde yeniden işlemeye başlayacaktır.

Bu belirlemeler çerçevesinde;

Sanığın üzerine atılı suçlar yönünden -durma süresinden kaynaklanan farklar da eklendiğinde- normal şartlarda 18.09.2022 tarihinde dolacak olan olağan zamanaşımı süresi ile zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı 18.10.2021 tarihi arasında 11 aylık fark bulunduğundan, bu fark süresinin eklenmesiyle birlikte olağan zamanaşımı süresinin 18.08.2023 tarihinde dolması gerektiği; yine normal şartlarda 18.02.2020 tarihinde dolacak olan olağanüstü zamanaşımı süresi ile zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı 18.10.2021 tarihi arasında 1 yıl 8 aylık fark bulunduğundan, bu fark süresinin eklenmesiyle birlikte olağanüstü zamanaşımı süresinin 18.06.2023 tarihinde dolması gerektiği tespit edildiğinden, merci Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2022/155 değişik iş sayılı itirazın esastan reddine dair kararının verildiği tarihte olağan veya olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşılmakla, kanun yararına bozma konusu yapılan merci Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2022/155 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik görülmediğinden, Kanun Yararına Bozma talebinin reddine, oy birliği ile karar verilmiştir.

II.KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, Kanun Yararına Bozma istemi doğrultusunda düzenlediği Tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, soruşturma dosyasının, merciine gönderilemek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2025 oy birliğiyle tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2009, Karar No: 2023/4917, Tarih: 19.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2009 E.  ,  2023/4917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2987 E., 2022/3770 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Turhal 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/205 E., 2022/371 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; tarafların kaçarak evlendiklerini, davalı erkeğin bu durumu sürekli müvekkilinin başına kaktığını, hakaret ettiğini, şiddet uyguladığını, birden fazla kez sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına, davacı kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakalarına, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, davacı kadının evin temizliğini yapmadığını, işten gelen müvekkilinin önüne bir tabak yemek dahi koymadığını, müvekkilinin sözlerini, isteklerini hiçbir zaman önemsemediğini, duymazdan geldiğini, her zaman kendi bildiğini yaptığını, müvekkiline sürekli " Allah belanı versin, piç, gerizekalı, seninle kaçtığım güne lanet olsun, ailemin sözünü dinleseydim" şeklinde sözler söylediğini, müvekkilinin annesine ve babasına da saygısız davranışlar sergilediğini, elinden cep telefonunu hiç düşürmediğini, müvekkilini sürekli terslediğini, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, tüp bebek için biriktirilen para ile müvekkilinin kendisine yeni almış olduğu cep telefonunu da alarak ortada hiçbir neden yokken evi terk ettiğini iddia ederek tarafların boşanmalarına, kadının nafaka ve tazminat taleplerinin reddine, davalı erkek yararına 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğin eşine hakaret ettiği, sen bana kaçarak geldin, ben seni zorla mı getirdim, kendin geldin şeklinde incitici söylemlerde bulunduğu, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, şiddet uyguladığı, davacı kadının ise ev işleri ile ilgilenmediği, hakaret ettiği, erkeğin ailesine saygısız davrandığı ve ortak konuta gelmelerini istemediği, telefonla fazlaca meşgul olduğu, yalan söylediği, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, bu haliyle tarafların eşit kusurlu oldukları, manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi gerektiği, tarafların sosyal ve ekonomik durumunun araştırıldığı, buna göre davacı kadının ev hanımı olduğu, üzerine kayıtlı taşınır ve taşınmaz kaydı bulunmadığı, davalının ise fabrikada işçi olarak çalıştığı, üzerine kayıtlı taşınmazının olduğu, araç kaydının bulunmadığı, 4721 sayılı Kanun'un 175 inci maddesi uyarınca tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların hayatlarını idame ettirebilmeleri için gereksinim duydukları gelir gider dengesi ve hak ve nesafet kuralları göz önünde bulundurularak boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği anlaşılan ve düzenli geliri bulunmayan kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince boşanmalarına, tarafların manevî tazminat taleplerinin reddine, kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir, 500,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili, kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, müvekkili yararına manevî tazminata hükmedilmesi gerektiğini, kadın yararına nafakaya hükmedilme koşullarının oluşmadığını, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen nafakalar, manevî tazminat taleplerinin reddi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava dosyası içeriğine, dosyadaki yazılara göre İlk Derece Mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin dava dosyası içinde bulunduğu, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, bu nedenle inceleme konusu kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili; istinaf dilekçesini tekrar etmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen nafakalar, manevî tazminat taleplerinin reddi yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, boşanma davası olup, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına nafakaya hükmedilmesinin yasal koşullarının oluşup oluşmadığı ve miktarlarının dosya kapsamına, hakkaniyete, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına uygun olup olmadığı, erkek yararına manevî tazminata hükmedilmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci ve 176 ncı maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10843, Karar No: 2023/9524, Tarih: 23.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/10843 E.  ,  2023/9524 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 16.07.2013 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a, 43/1-2 nci maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2013 tarihli ve 2013/542 Esas, 2013/774 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında zincirleme şekilde silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 43/2, 62/1 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir

3. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2013 tarihli ve 2013/542 Esas, 2013/774 Karar sayılı hükmünün o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 07.05.2019 tarihli ve 2015/2847 Esas, 2019/8288 Karar sayılı ilamı ile,

" ... Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın suç tarihinde TCK'nın 32. maddesi gereğince, "akıl hastalığı nedeniyle, işlediği silahla tehdit suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış ya da önemli derecede azalmış olup olmadığı" hususunda sağlık kurulundan veya Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, sadece temyiz dışı mala zarar verme suçu ile ilgili görüş içeren ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 06/06/2013 tarihli yetersiz rapora dayanılarak eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması.."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine, ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2020 tarihli ve 2020/66 Esas 2020/437 Karar sayılı kararı ile sanığın zincirleme şekilde silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 43/2, 62/1 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebebi;

1. İradesi dışında meydana gelen olayı samimi olarak anlattığını lehine hükümlerin uygulanmadığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine,

2. Vesaire,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. ... Devlet Hastanesinde hemşire olarak görev yapan mağdurlar ..., ... ve ...'nin saat 11.00 sıralarında psikiyatri servisi hemşire odasında bulundukları esnada, sanığın elinde bıçakla odaya girdiği ve elindeki bıçakla kendisini yaraladığı ve aynı zamanda bıçağı mağdurlara sallayarak “gelin lan buraya sizi öldüreceğim" diyerek tehdit ettiği, kısa bir süre sonra kat görevlisi mağdur ...'ın sanığın yanına gelerek sanığı sakinleştirmeye çalıştığı, sanığın elindeki bıçağı mağdur ...'a da salladığı ancak dengesini kaybederek elindeki bıçağı düşürmesi üzerine mağdur ... tarafından odadan çıkartıldığı ve oturma odasına götürülürken koridorda asılı bulunan panoyu kırdığı, oturma odasının kapısına tekme atarak zarar verdiği ayrıca oturma odasının camını sandalye ile kırdıktan sonra sandalyeyi duvara fırlattığı, akabinde hastane güvenliği ve polisinin sanığı etkisiz hale getirdiği anlaşılmıştır.

2. Mağdurlar ifadelerinde (1) No.lu bentte belirtilen şekilde beyanda bulunmuştur.

3. Sanık ifadelerinde özetle ağır bir depresyon geçirdiğinin söylendiğini bir anda sinirlenin boşaldığını hastanedekilere elindeki bıçağı salladığını ve hastane camını kırdığını mallara zarar verdiğini belirterek suçlamaları kabul etmiştir.

4. Mağdur ... hakkında, sol yanağında kızarıklık olduğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilir nitelikte yaraladığının belirtildiği 08.07.2013 tarihli adli muayene raporu dava dosyasında mevcuttur.

5. Kolluk tarafından 28.05.2013 tarihli olay yeri inceleme tutanağı dosya içerisinde mevcuttur.

6. Sanık hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu ... Şube Müdürlüğünün 26.02.2020 tarihli "tehdit suçu yönünden cezai ehliyetin tam olduğu ve TCK'nın 32 nci madde kapsamında değerlendirilecek herhangi gibi bir soruna rastlanmadığının belirtildiği" görüldüğüne dair rapor dosya içerisinde bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

A. İradesi Dışında Meydana Gelen Olayı Samimi Olarak Anlattığına Lehine Hükümlerin Uygulanmadığına ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Verilmesi Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. İradesi Dışında Meydana Gelen Olayı Samimi Olarak Anlattığına Lehine Hükümlerin Uygulanmadığına ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Verilmesi Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebi uygulandığı, sanık hakkında hükmedilen netice ceza miktarının 2 yıl 1 ay hapis cezası olduğu, diğer lehe hükümlerin (5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevirme, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca, sanığın suç tarihindeki yaşı da gözetilerek erteleme ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması) uygulanmasında, sonuç ceza miktarı itibarıyla kanunî engel bulunduğu anlaşıldığından, belirtilen temyiz sebepleri yönünden kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemiş bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesaire Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, bozmaya uyulduğu, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2020 tarihli ve 2020/66 Esas 2020/437 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

23.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13570, Karar No: 2011/23706, Tarih: 15.12.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/13570 E.  ,  2011/23706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1- Sanık hakkında, aynı bölmede, aynı tarihte işgal ve faydalanma suçundan suç tutanağı düzenlenerek dava açılmış bulunmasına, yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarından taşınmazların eski açma olup birbirlerine yakın olduklarının tesbit edilmiş olmasına göre sanığın eylemenin tek suç oluşturduğunun gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de; 2007/203 E. Sayılı dosya yönünden de vekalet ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7964, Karar No: 2016/16467, Tarih: 05.12.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/7964 E.  ,  2016/16467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Değer Artış Payı ve Katılma Alacağı

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki değer artış payı ve katılma alacağı davasının kısmen kabul kısmen reddine dair ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, vekil edenin muris eşi adına kayıtlı bulunan iki adet araç ve taşınmaz nedeniyle 5.000,00 TL katılma alacağı ile taşınmazın edinilmesine düğünde takılan altın ve paralar ile 25.000.00 TL katkıda bulunduğunu belirterek 25.000,00 TL değer artış payı alacağının davalılardan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiş, bozmadan sonra verdiği 09.12.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talep miktarını artırarak toplam 106.450,20 TL alacağın davalılardan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacının edinilen malvarlığına katkısı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemenin davanın reddine ilişkin 18.10.2011 tarihli ilk kararı, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce araçlara ilişkin ret kararı usul ve yasaya uygun görülerek onanmış, taşınmaza ilişkin hüküm bölümü eksik araştırma ve inceleme gerekçesi ile bozulmuştur. Bunun üzerine, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, taşınmaz yönünden davanın kısmen kabulü ile 32.900.00 TL değer artış payı alacağı ve 49.039,11 TL katılma alacağının davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK m. 33). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava, artık değere katılma alacağı ve değer artış payı alacağı isteğine ilişkindir.

Somut olaya gelince; eşler, 14.08.2008 tarihinde evlenmiş, 31.12.2009 tarihinde eş ... vefat etmiştir. Mal rejimi ölüm tarihi itibarıyla sona ermiştir (TMK m. 225/2). Sözleşmeyle başka mal rejiminin seçildiği ileri sürülmediğinden evlilik tarihinden mal rejiminin sona erdiği tarihe kadar edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (4722 sayılı Yasa'nın m. 10, TMK m. 202). Tasfiyeye konu ... parsel 14 nolu bağımsız bölüm eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 15.09.2009 tarihinde satın alınarak muris eş adına ... adına tescil edilmiştir. Mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı bulunduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır.

-//-

Yukarda açıklanan yasal düzenleme ve ilkeler uyarınca yapılan incelemede;