muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/400, Karar No: 2017/2343, Tarih: 21.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/400 E.  ,  2017/2343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Yersiz tahsil edilen primlerin iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 07.06.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü duruşmalı olarak temyiz eden davacı adına Av.... ile davalı ... aşkanlığı adına Av....geldiler. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

19.12.2005 günlü bildirgeyle “Elektrik bağlantıları imalatı” faaliyet durumuyla 21.12.2005 tarihi itibarıyla işyeri tescili yapılan ve 2611 no’lu “Elektronik bileşenlerin imalatı” işkolu koduyla tehilke sınıfı 3, prim oranı 2,00 olarak belirlenen davacı Şirket, kuruma verdiği 18.10.2012 günlü dilekçeyle işyerinin ... denilen işkolu kodunun düzeltilmesini istemesi üzerine işyerinde yapılan 24.10.2013 günlü denetim raporu uyarınca; işyeri işkolu kodu kapsam (21.12.2005) tarihi itibarıyla 2221 no’lu “plastik tabaka,levha,tüp ve profil imalatı” işkolu koduyla tehilke sınıfı 4, prim oranı 2,5 olarak düzeltilmiş; bu düzeltmeden dolayı çıkarılan gecikme zammıyla birlikte 81.330,50 TL’lik prim borcu itirazi kayıtla 07.02.2014 tarihinde davacı tarafından ödenmesi üzerine eldeki dava açılmıştır.

Mahkemece, kurum işlemi yerinde bulunmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan “Tehlike sınıf ve derecelerinin belli edilmesini” düzenleyen 506 sayılı Yasanın 75.maddesi “Yapılan işin 74 üncü maddede belirtilen tarifeye göre hangi tehlike sınıf ve derecesine girdiği ve ödenecek iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortası primi oranı Kurumca belli edilerek işverene yazı ile bildirilir.

İş kazalarını ve meslek hastalıklarını önleyecek tedbirler hakkındaki mevzuat hükümlerine uygun bulunmadığı tesbit edilen işler, Kurumca daha yüksek primli derecelere konulabilir.

Kurum, tesbit edilmiş bulunan tehlike sınıf ve derecesini, yaptıracağı incelemelere dayanarak kendiliğinden veya işverenin isteği üzerine değiştirebilir.

Kurumca yapılacak değişikliklere ilişkin kararın takvim yılından en az bir ay önce isverene ve işveren tarafından değişiklik isteğinin de takvim yılından en az iki ay önce Kuruma bildirilmesi şarttır.

Böylece, karara bağlanacak değişiklikler, yukarıdaki fıkrada yazılı karar veya istekten sonraki takvim yılı başında yürürlüğe girer.

Kurum, tesbit edilmiş bulunan tehlike sınıf ve derecesini, yaptıracağı incelemelere dayanarak kendiliğinden veya işverenin isteği üzerine değiştirebilir.

Kurumca yapılacak değişikliklere ilişkin kararın takvim yılından en az bir ay önce isverene ve işveren tarafından değişiklik isteğinin de takvim yılından en az iki ay önce Kuruma bildirilmesi şarttır.

Böylece, karara bağlanacak değişiklikler, yukarıdaki fıkrada yazılı karar veya istekten sonraki takvim yılı başında yürürlüğe girer.

İşveren, tehlike sınıf ve derecesiyle prim oranı hakkında Kurumca yapılacak yazılı bildiriyi aldıktan sonra bir ay içinde Çalışma Bakanlığına itirazda bulunabilir. Bakanlık, bu itirazı inceleyerek 3 ay içinde vereceği kararı ilgiliye bildirir.

İtiraz primlerin ödenmesini geciktirmez.

İşveren bu madde gereğince tehlike sınıf ve derecesine karşı Çalışma Bakanlığına yahut bu Bakanlığın vereceği karar üzerine Danıştaya başvurursa, bu kanunun 81 inci maddesinin uygulanmasında İcra ve İflas Kanununun ilgili maddesinde yazılı bir yıllık süre, birinci halde Bakanlık kararının iptal süresi sonunda, ikinci halde ise Danıştay kararının kesinleştiği tarihten başlar.” Hükmünü içermekte olup; anılan madde hükmündende anlaşılacağı üzere; Sosyal Güvenlik Kurumu, tehlike sınıf ve derecesi tespit edilmiş olan işyerinin, bu tehlike sınıfı ve derecesini göreceği lüzum üzerine re’sen veya işveren başvurusu üzerine herzaman değiştirebilmesi mümkün olup, anılan prosedür kapsamında alınacak değişiklik kararlarının, takvim yılından en az bir ay öncesinde isverene bildirilmesi ve işverence değişiklik isteğinin de takvim yılından en az iki ay öncesinde Kuruma bildirilmesi gerekmektedir. Bu şekilde kesinleşen değişiklikler ise, değişiklik kararı veya işverence istenmişse, istekten sonraki takvim yılı başında yürürlüğe girecektir.

Somut olayda, 18.10.2012 günlü işveren dilekçesiyle, işyerinin ... denilen işkolu kodunun düzeltilmesinin istenmesi üzerine, işyerinde yapılan 24.10.2013 günlü denetim raporu uyarınca; işyeri işkolu kodu kapsam (21.12.2005) tarihi itibarıyla 2221 no’lu “plastik tabaka,levha,tüp ve profil imalatı” şeklinde ve tehlike sınıfı 4, prim oranı 2,5 olarak düzeltildiğinin anlaşılması karşısında, anılan değişikliğin yürürlük tarihi yukarıda bahsedilen 506 sayılı Yasanın 75. madde hükmü uyarınca usulünce tespit edilmeli; giderek, tarafların alacaklılık ve borçluluk durumu da tespit edilecek bu tarihe göre belirlenerek yapılacak inceleme ve değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.480,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıya yükletilmesine, 21.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8945, Karar No: 2012/13815, Tarih: 30.05.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/8945 E.  ,  2012/13815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01.01.2010 gününden başlayarak aylık 3000 TL (KDV hariç) olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile KDV hariç 2250 TL olarak tesbiti cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada, 01/01/2010 tarihinden itibaren başlayan döneme ilişkin aylık kira bedelinin brüt 3000 TL olarak tespiti istenilmiştir.Mahkemece, 01.01.2010 tarihinden geçerli olmak üzere KDV hariç 2.250 TL olarak tespitine karar verilmiş hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Taraflar arasındaki kira sözleşmesi 01/01/2006 başlangıç tarihli olup 1 yıl sürelidir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir

Ancak, Gelir Vergisi Kanununun 70.maddesi ile Katma Değer Vergisi Kanununun 1/1-f, 8/1-h, 10/f maddelerine göre kira geliri elde edilen bir kısım kiralayanların Katma Değer vergisi mükellefi olması ve elde ettikleri kira gelirinin bir bölümünü Katma Değer Vergisi mükellefi olarak vergi dairelerine ödemeleri vergi yasalarınca düzenlenen bir konudur. Bu nedenle kira parasının içinde Katma Değer Vergisinin de olduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken, kira parasından ayrı olarak Katma Değer Vergisinin de tespitine karar verilmesi doğru değildir. Kira parasının KDV dahil olmak üzere tespiti gerekirken yukarıdaki şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12614, Karar No: 2024/12311, Tarih: 19.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/12614 E.  ,  2024/12311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/955 E., 2022/1200 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mardin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.06.2022 tarihli ve 2022/955 Esas, 2022/1200 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkındaki mahkûmiyet hükümlerini suça sürüklenen çocuk müdafiinin yanı sıra suça sürüklenen çocuğun da temyiz ettiği ve suça sürüklenen çocuğun temyiz istemi hakkında tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından; adı geçen suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1937, Karar No: 2015/2739, Tarih: 22.05.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1937 E.  ,  2015/2739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece zamanaşımı nedeniyle davanın reddine dair verilen hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir

Davacı idare vekili dava dilekçesinde ... ili ... ilçesinde 20.11.1995 tarihinde davalı yüklenici ile ihale sözleşmesi düzenlendiğini, ihale konusu okul ve pansiyonun bitirilmeden 23.07.1999 tarihinde tasfiye kabul tutanağı düzenlenerek inşaatın tasfiye edildiğini, ... Okul ve Pansiyon işinin 25.04.2001 tarihinde yapılıp teslim edildiğini, ancak yapılan inşaatın bazı kolonlarında ileri derecede çatlaklar olduğunu, mevcut haliyle kullanılmasının can güvenliği açısından tehlikeli olduğunun bildirildiğini, .... Müdürlüğü elemanlarınca yapılan 21.01.2008 tarihli incelemede tehlike arzedeceğine dair tutanak düzenlendiğini, ... Valiliği tarafından bu okulda okuyan tüm öğrencilerin başka bir yatılı okula nakledildiğini, ... tarafından yaptırılan tespit dosyasında yüklenicinin ağır kusurlu olduğunun belirlendiğini, ayıplı mal kullanmak suretiyle sorumlu olduğunu, bu nedenle fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla idare zararı olan 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı yüklenici vekili ise, işin 23.07.1999 tarihinde tasfiye kabul tutanağı ile teslim edildiğini, bu tarih itibariyle 5 ve 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, ayrıca husumet ve esastan da davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, tasfiye tarihi olan 23.07.1999 tarihi ile davanın açıldığı 25.03.2010 tarihleri arasında gerçekleşen 5 ve 10 yıllık zamanaşımı süresi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yanlar arasında düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı BK 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen "eser" sözleşmesi bulunduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Esasında mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Eser sözleşmeleri BK'nın 126/4. maddesi uyarınca (5) yıllık zamanaşımına tabi ise de, yüklenicinin kasıt yada ağır kusuru veya ayıplı malzeme kullanmış veya ayıplı bir iş meydana getirmiş olması sebebiyle açılacak davalar ayrık tutulmuştur. Bu halde uyuşmazlık BK'nın 125. maddesindeki (10) yıllık zamanaşımına tabi bulunmaktadır. Somut olayda ise zamanaşımının başlangıcı tasfiye kabul onayının yapıldığı tarihtir. Tasfiye kabul onayı 05.06.2010 tarihinde yapıldığına göre 10 yıllık zamanaşımı süresi dava tarihi itibariyle henüz dolmamıştır. Bu durumda mahkemece işin esasının incelenip deliller toplandıktan sonra hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, zamanaşımının dolduğundan bahisle davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı iş sahibi yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 22.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20033, Karar No: 2014/4416, Tarih: 25.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/20033 E.  ,  2014/4416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/347784

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık E.. A.. hakkında 25.11.2009 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırı- larak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 13/3 ve 15/son madde ve fıkraları uyarınca hükümlülüğüne ve müsadereye dair; (GÖLCÜK) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.09.2013 gün, 2013/128 esas, 2013/13 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığın- dan tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanıktan bir adet ruhsatsız tabanca ve bir adet yasak bıçak ele geçirilmiş olması karşısında, eylemin tek suç olarak kabulü ile TCK.nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması, buna göre de sadece 6136 sayılı Kanunun 13/1 madde ve fıkrasında tanımlanan ruhsatsız tabanca taşımak suçundan dolayı silah sayısı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanunun 15/1. mad- de ve fıkrasında tanımlanan yasak niteliği haiz bıçak taşımak suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3620, Karar No: 2014/7271, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/3620 E.  ,  2014/7271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nın, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 13.09.2011 tarihinde eşi diğer sanık ...'dan muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat teminederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/961, Karar No: 2024/1577, Tarih: 18.03.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/961 E.  ,  2024/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1098 E., 2023/41 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/121 E., 2022/52 K.

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali olmadığı takdirde tenkis davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların mirasbırakanı Kazım Şahin'in 15.11.2018 tarihinde vefat ettiğini, mirasbırakanın sağlığında Kdz. Ereğli 2. Noterliği 22.12.2015 tarih ve 12331 yevmiye numaralı vasiyetnameyi düzenlediğini, vasiyetnamenin şekil şartlarını taşımadığını, vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte mirasbırakanın fiil ehliyetinin bulunmadığını, vasiyetnamenin davalıların zorlaması ile düzenlendiğini ileri sürerek vasiyetnamenin iptalini olmadığı takdirde tenkis talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; dava konusu vasiyetnamenin şekil şartını haiz olduğunu, mirasbırakanın vasiyetnameyi özgür ve ehil irade ile düzenlediğini, davacıların saklı payının zedelenmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamında mirasbırakan Kazım Şahin'in okur yazar olmamasına rağmen dava konusu vasiyetnamenin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 535 inci maddesine göre düzenlenmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; vasiyetnamede şekil eksikliğinin bulunmadığını, noterin maddi hatası bulunduğunu, vasiyetnamenin geçerli tutulması gerektiğini, vasiyetnamenin şekil eksikliği nedeniyle iptali talebinin hakkın kötüye kullanılması amacını taşıdığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile okur yazar olmayan vasiyetçi düzenlediği dava konusu vasiyetnamenin kanunda açıklanan şekil kurallarına uygun yapılmadığı gerekçesiyle davalılar vekilini istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar