muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14923, Karar No: 2013/20393, Tarih: 01.10.2013

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar işyerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan işyerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda işyerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14330, Karar No: 2012/5191, Tarih: 03.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14330 E.  ,  2012/5191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 3.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.09.2010 tarih ve 2010/264 - 2010/1039 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalı bankada vadesiz mevduat hesabı bulunduğunu, bankanın başka bir kişiye ait olan kredi kartının otomatik ödemesini kendisinin bilgi ve izni olmaksızın vadesiz hesabından yaptığını, durumu bankaya bildirdiğini, ancak durumu fark edinceye kadar maddi ve manevi kayıplar yaşadığını ileri sürerek, 7.000.00 TL. maddi ve manevi tazminatın davalı bankadan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davacının davalı bankanın Kadıköy Rıhtım Şubesi'nde vadesiz mevduat hesabının olduğu, hesabından birkaç kez yanlışlıkla başka bir hesap sahibine ait kartın ödemesi için para alındığı, davalı bankanın yanlışlığı tespit edip söz konusu paraları iade ettiği, davacının maddi bir kaybının olmadığı, manevi tazminat isteme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5962, Karar No: 2018/11136, Tarih: 27.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5962 E.  ,  2018/11136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Tasfiye ... Kağıtçılık San. ve Tic. Ltd. Şti'nin tasfiye memuru olan sanık hakkında, 2008 takvim yılına ait defter ve belgelerini yapılan tebligata rağmen süresinde ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık defter ve belgeleri vergi dairesine ibraz etmesi için avukatı ...'na verdiğini, avukatının defter ve belgeleri vergi dairesine vermediğini savunmuş ise de, defter ve belgeleri saklama ve istendiğinde ibraz etme yükümlülüğünün şirketin temsilcisi ve aynı zamanda tasfiye memuru olan sanığa ait olması ve sanığın savunmasının yasanın aradığı anlamda kastı kaldıran mücbir sebep de oluşturmaması nedeniyle, usulüne uygun tebligata rağmen süresinde defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın unsurları itibarıyla oluşan ve sübuta eren atılı suçtan mahkûmiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2-Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunda, suç tarihinin ibraz için verilen yasal sürenin bitimini izleyen tarih olduğu dikkate alındığında, "07.05.2009" olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına "2009" şeklinde eksik yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12710, Karar No: 2018/3327, Tarih: 14.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/12710 E.  ,  2018/3327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.03.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/18997, Karar No: 2022/15048, Tarih: 21.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/18997 E.  ,  2022/15048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından verilen karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetinin 12/05/2021 tarih ve 2021/İHK-14147 sayılı itirazın reddine dair verilen kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; davalı ... şirketine zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı aracın, müvekkiline ait araca çarpması sonucunda müvekkiline ait aracın hasara uğradığını, meydana gelen olayda davalı tarafından sigortalanan aracın sürücüsünün tam kusurlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 14.646 TL hasar tazminatı ve 354 TL eksper rapor ücreti olmak üzere toplam 15.000 TL’nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, alınan bilirkişi raporunda KDV dahil hasarın 56.526,05 TL olarak tespit edildiği, poliçe azami maddi teminat limitinin 41.000 TL olduğu, davacının zararın kapsamını belirlemek amacıyla atadığı eksper ücretinden davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle başvurunun kabulüne ve 41.354 TL’nin 21/10/2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazının reddine karar verilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucu oluşan hasara yönelik maddi tazminat istemine ilişkindir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 1429. maddesinde “Sigortacı, aksine sözleşme yoksa, sigorta ettirenin, sigortalının, lehtarın ve bunların hukuken fiillerinden sorumlu bulundukları kişilerin ihmallerinden kaynaklanan zararları tazmin ile yükümlüdür. Sigorta ettiren, sigortalı ve tazminat ödenmesini sağlamak amacıyla bunların hukuken fiillerinden sorumlu oldukları kişiler, rizikonun gerçekleşmesine kasten sebep oldukları takdirde, sigortacı tazminat borcundan kurtulur ve aldığı primleri geri vermez.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Uyuşmazlık, rizikonun belirtilen şekilde meydana gelip gelmediği, dolayısıyla rizikonun teminat dışı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, rizikonun belirtilen şekilde meydana gelip gelmediği, dolayısıyla rizikonun teminat dışı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı ... tarafından düzenlettirilen hasar araştırma raporunda; davacıdan aracın Kocasinan Sanayi Sitesinde onarıldığının öğrenildiği, Kocasinan Sanayi Sitesinde suistimal kazalar düzenleyen servislerin bulunduğu, kaza tespit tutanağında kaza yeri olarak “... 62. Sokak” yazıldığı, ancak ... ilçesinde böyle bir sokağın bulunmadığı, tüm araştırmalara rağmen sigortalı araç sürücüsüne ve sigortalı araca ulaşılamadığı, davacıya ait aracın kasko sigortasının olmadığı, davacıya ait aracın önceden hasarlı olduğu ve kiraladıkları sigortalı araç ile önceden hasarlı olan davacıya ait araca kasıtlı çarptıktan sonra kaza tespit tutanağı düzenlendiği, davacıya ait aracın hasarı ile kaza yerinin uyumsuz olduğu, hasarlı parçaların topluca zemine bırakılmış olduğu, civarda küçük parça kırıkların olmadığı, önceden hasarlı olan mağdur araca sigortalı aracın bilinçli olarak ikinci defa çarptırılıp bu şekilde mağdur aracın önceki hasarının, sigortalı aracın trafik sigortasından yaptırılmaya çalışıldığı belirtilmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince, mevcut hasarın şaibeli olduğuna dair somut delil sunulmadığından davalı vekilinin bu yöndeki itirazı reddedilmiştir. Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan bilirkişi raporunda araçta belirtilen hasarın, tutanakta belirtilen şekilde meydana gelebileceği belirtilmiş ise de bu husus yeterince gerekçelendirilmemiş ve tartışılmamıştır.

Şu durumda İtiraz Hakem Heyetince, konusunda uzman makine mühendisi ve sigorta eksperi bilirkişi heyetinden, bilirkişilere yerinde inceleme yetkisi de verilmek suretiyle yeni bir rapor alınarak kaza tespit tutanağı, davacının aracında ve sigortalı araçta meydana gelen hasar, kaza yeri fotoğrafları, davalının kazanın şaibeli olduğuna dair iddiaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek davacının aracında meydana gelen hasar ile kazanın uyumlu olup olmadığı, hasarın teminat kapsamında olup olmadığı hususlarında ayrıntılı, gerekçeli ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 21.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4670, Karar No: 2018/1346, Tarih: 22.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/4670 E.  ,  2018/1346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

İHBAR OLUNANLAR: Çeşme Tapu Müdürlüğü - Çeşme Belediye Başkanlığı

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin İzmir ili, Çeşme ilçesi,... mahallesi, 513 ada 74 parselde kayıtlı '... nolu çatı dairenin 1/2 oranında maliki olduğunu, davalı ...'in ise zeminde 27, 29 ve 30 nolu taşınmazların maliki olduğunu, ... Apartmanında kat mülkiyetinin 07/12/1994 tarihinde kesinleşen Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesinin 11/11/1994 tarih ve 1994/107 Esas, 1994/255 Karar sayılı mahkeme kararı gereğince kurulduğunu, davalı malike ait 30 nolu bağımsız bölümün niteliği ''Depo'' olduğu halde, bu bağımsız bölümün niteliğinin ''Dükkan'' olarak değiştirildiğini belirterek davalı adına ... mahallesi, 513 ada, 74 parselde (30 nolu bağımsız bölüm) kayıtlı ''Dükkan'' niteliğine haiz taşınmazın cinsinin ''Depo'' olarak düzeltilerek tescil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacının dava konusu taşınmaza ilişkin bir ayni hakkı olmadığı, dava açmakta hukuki yararı olmadığı ve dava açma ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin 1. fıkrasına göre kat malikleri anataşınmazın mimari durumunu titizlikle korumaya mecbur olduğundan kat maliki olan davacının anataşınmazın korunması için dava açmaya hakkı vardır. Anataşınmazda kat mülkiyeti Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesinin 1994/107 Esas, 1994/255 Karar sayılı ilamı ile kurulmuştur. Dosya arasında bulunan karar örneğine göre dava konusu 30 nolu (hükümde D) bağımsız bölümün cinsi hükümde depo olarak yazılıdır. Ancak, mahkeme kararının infazı sırasında bu bağımsız bölümün niteliği dükkan olarak yazılmıştır. Anayasanın 138. maddesine göre yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez. Anayasanın amir hükmüne göre de esas alınması gereken mahkeme kararıdır. Bu nedenle Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesinin 1994/107 Esas, 1994/255 Karar; 1995/65 Esas, 1995/347 Karar sayılı dosyaları ile Çeşme Tapu Müdürlüğünün 06.03.2012 havale tarihli yazı cevabında bahsedilen 06.09.1996 tarih ve 2878 yevmiye numaralı tashih işlemi ile bu işlem için ibraz edilen proje ve yapı kullanma izin belgesi getirtilerek davaya konu yanlışlığın nereden kaynaklandığı tespit edilerek ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/02/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9993, Karar No: 2012/17556, Tarih: 16.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9993 E.  ,  2012/17556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak, yasal defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 1-Sanık ...; Defter ve belge ibraz etmemek suçundan; Beraat

2-...; Mahkumiyet

I-Sanık ... hakkında 'yasal defter ve belgeleri gizlemek' suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin ve sanık ... hakkında "2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'a yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin, sanık ... hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azalatıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında '2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dairemizce de benimsenen ve ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.03.1998 gün, 50/105, 01.06.1999 gün, 137/146, 10.10.2000 gün, 175/193, 23.10.2001 gün, 226/227 ve 30.05.2006 gün 173/145 sayılı kararlarında ve benzer nitelikteki içtihatlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nun 225.(1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmaktan dava açıldığı gözetilmeden yazılı şekilde 'sahte fatura düzenlemek' suçundan hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen '2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4981, Karar No: 2014/14413, Tarih: 04.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4981 E.  ,  2014/14413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BATI 2. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/4529-2013/507

Taraflar arasında görülen su aboneliği davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde; Ankara İli, .. ilçesi.. mah. 1672 sok. .. Sitesinde bulunan bağımsız bölümü için, bireysel su aboneliği başvurusunda bulunduğunu, davalı kurumca talebinin reddedildiğini; oysa, abonelik için, davalı kurumun yapı kullanım izin belgesini şart koşmasının yasalara aykırı olduğunu ileri sürerek; mağduriyetinin giderilmesi açısından, su abonelik sözlemesinin tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yetki itirazında bulunmuş esası bakımından da; dava konusu konutun yapı ruhsat tarihinin 18.09.2009 tarihli olup, davacıya geçici abonelik verilmesinin mümkün olmadığını savunup; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; "Dosya kapsamına göre, davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı(inşaat) ruhsatının 18.09.2009 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanunu'nun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulamayacağı anlaşıldığından; davanın reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur, gerekçesiyle" davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı Kullanma İzni başlıklı 30. maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye... ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir.Yine aynı kanunun Kullanma İzni Alınmamış Yapılar başlıklı 31. maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamıyacakları açıktır.