muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11655, Karar No: 2010/903, Tarih: 02.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11655 E.  ,  2010/903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurumun abonesi olduğunu, doğalgaz çalışmaları nedeniyle işlettiği otelin gofraya gelen ana hattının yandığını, geçici olarak otelin salonundan geçen açık hatla elektrik bağlandığını, bu durum tehlike yarattığından davalı kuruma arızanın giderilmesi için yazılı başvuru yapıldığını, davalının cevabi yazısında şirketlerinin 12.12.2006 tarih ve 38-257 Sayılı Yönetim Kurulu Kararı gereği bağlantı hattının sorumluluğunun müvekkiline ait olduğunun bildirildiğini, bunun doğru olmadığını, arızanın müvekkili tarafından giderildiğini, belgelere dayalı 13.751.65.-YTL. harcama bedelinin davalıdan tahsili gerektiğini ileri sürerek bu miktarın faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle husumet itirazlarının bulunduğunu, iddiaya göre arızanın doğalgaz çalışmaları sırasında meydana geldiğini, bir başka ifade ile zararı EGO’nun verdiğini, müvekkilinin taraf sıfatının bulunmadığını, kaldı ki bağlantı hattından sonraki tüm sorumluluğun aboneye ait olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller benimsenen bilirkişi raporuna göre, iddiaya konu arızaya doğalgaz çalışmalarının neden olduğu, bu duruda yapmak zorunda kalınan masraflardan davalının sorumlu tutulamayacağı, EPMH Yönetmeliğinin 4.maddesi uyarınca arızanın meydana geldiği kısmı tamir etme görevinin müşteri olan davacı aboneye ait olduğu, hal böyle olunca davanın BEDAŞ’a karşı açılmaması gerektiği, eğer arıza gerçekten doğalgaz çalışmaları sırasında meydana gelmiş ise bu zarardan EGO’nun (özelleştirme dolayısıyla Başkent Doğalgaz Dağıtım A.Ş) sorumlu tutulması gerektiği, husumetin yanlış yönetildiği gerekçeleri ile davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 2.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3841, Karar No: 2019/10586, Tarih: 15.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/3841 E.  ,  2019/10586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak

okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın eylemini silahtan sayılan bıçak ile gerçekleştirdiği olayda, TCK'nin 86/3-e bendinin yerine olayda yeri olmayan (c) bendinin tatbik edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, sanık hakkında hüküm fıkrasının TCK'nin 86/3-c maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmından "kamu görevi nedeniyle gerçekleştirdiğinden, verilen cezanın TCK'nin 86/3-c" ibaresinin çıkartılarak yerine "silahtan sayılan bıçak ile işlediğinden, verilen cezanın TCK'nin 86/3-e" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13126, Karar No: 2006/13202, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/13126 E.  ,  2006/13202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 4.7..2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20020, Karar No: 2014/8010, Tarih: 17.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/20020 E.  ,  2014/8010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mülkiyeti ...'ye ait 11 ada 227, 236 ve 247 parsel sayılı taşınmazları davalıların ağaç dikmek suretiyle işgal ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve muhtesatın yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu taşınmazları uzun zamandır ecrimisilini ödemek suretiyle kullandıklarını, taşınmazları satın almak istediklerini, kullanıma davacının rızası olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazları davalıların ağaç dikmek ve tarımsal faaliyette bulunmak suretiyle haksız biçimde kullandıkları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.173.93.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11080, Karar No: 2010/11055, Tarih: 27.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11080 E.  ,  2010/11055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜTAHYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 12/11/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar miras bırakanları  İ.. E..’in  çocuksuz olarak öldüğünü, diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak tüm malvarlığını davalı B..E.. ve gelinine satış göstererek devrettiğini, hastalığı nedeniyle iradesi sakat olan muristen hileli yöntemlerle devirlerin yapıldığını ileri sürüp tapu kayıtlarının miras payları oranında iptali ile adlarına tescilini istemişler, yargılama sırasında davalarını ıslah ederek 3.kişiye satılan 29 nolu bağımsız bölüm yönünden miras payları oranında tazminata karar verilmesini istemişler davalı A.. hakkındaki davayı atiye bırakmışlardır.

Davalılar miras bırakanın sağlığında kardeşi B.. ve çoçuklarına serbest iradesiyle bir kısım taşınmazlarını sattığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı A.. D..A.. aleyhine açılan davanın HUMK.’nun 409.maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına, diğer davalılar aleyhine açılan davanın işlemlerin danışıklı olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. Karar,  davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali tescil ve tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davalı A.D.A. hakkındaki davanın açılmamış sayılmasına, diğer davalılar hakkındaki davanın subut bulmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacılar ile davalılardan B.’ın miras bırakanı  olan İ. E. 28.1.2006 tarihinde bekar ve çocuksuz olarak öldüğü çekişme konusu 770 ada 26 parsel sayılı taşınmazın 151/20798 payı muris adına kayıtlı iken 22.11.1979 tarihinde 70/20798 payını davalı kardeşi B.’a satış suretiyle temlik ettiği, bu taşınmazın daha sonra imar uygulamasına tabi tutularak murise ait payın 2554 ada 1 sayılı parsele gittiği,miras bırakanın bu parseldeki 63/156 payını 4.4.2005 tarihinde B.’ın gelini olan davalı Z..satış yoluyla devrettiği, aynı tarihte aynı akitle miras bırakanın 82 ada 227 parsel sayılı taşınmazdaki 29 nolu bağımsız bölümü davalı Z.’ye satış suretiyle temlik ettiği, Z.’nin de bu bağımsız bölümü 29.8.2005 tarihinde dava  dışı 3.kişiye devrettiği, miras bırakanın yine 4.4.2005 tarihinde 100 ada 38 parsel sayılı taşınmazını da davalı B.. ‘a sattığı, çekişmeli taşınmazlardan 372 ada 17 parselin 4/8 payı ile 372 ada 9 parseldeki 864/1728 payı miras bırakan adına kayıtlı iken 5.9.2000 tarihinde B.’ın oğlu B..’e satış yoluyla temlik ettiği, B.’inde bu taşınmazları 6.12.2001 tarihinde babası B..’a devrettiği, davacıların yargılama sırasında 55 ada 32  parselle ilgili (davalı A. D.A. hakkındaki )  davalarını atiye bıraktıkları görülmektedir.

Davacılar, miras bırakanın davalılara yukarıda değinildiği şekilde yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı olduğunu, 2.el durumundaki kişilere yapılan temliklerin de muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut  olaya gelince; miras bırakanın mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, temlike konu taşınmazlar dışında miras bırakanın başkaca mal varlığının kalmadığı, bir kimsenin tüm malvarlığını yaşam süreci içerisinde ihtiyacı olmadığı halde elden çıkarmasının yaşamın gerçeklerine ve hayatın olağan akışına uygun düştüğünün söylenemeyeceği, davalı olan gelin Zarife’nin ev hanımı olup bir gelirinin bulunmadığı, satış bedellerinin de ödendiğinin kanıtlanamadığı, akitte gösterilen değerler ile taşınmazların gerçek değerleri arasında aşırı fiyat farkı olduğu hususları dosya kapsamı ile sabit olup bu olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın temliklerdeki gerçek amacının mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu kabul edilmelidir.

Hemen belirtilmedir ki, ilk el durumunda bulunan kişilere yapılan temliklerin muvazaalı olması sebebiyle hukuken geçerli kabul edilemeyeceği, 2.el durumunda bulunan taşınmaz maliklerinin de Türk Medeni Kanununun 1024.maddesi hükmü uyarınca muvazaalı işlemi bilen ve bilmesi gerekli kişi konumunda bulundukları bu nedenle aynı yasanın 1023.maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacakları sabittir. Diğer yönden Z..’nin 3.kişiye yapmış olduğu 29 nolu bağımsız bölümle ilgili satış bakımından davacıların taleplerini ıslah ederek tazminata çevirdikleri  gözetilmek suretiyle yukarıdaki ilkelerle birlikte tüm delillerin değerlendirilerek bir karar verilmesi  gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların, temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.10.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6242, Karar No: 2008/9511, Tarih: 30.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6242 E.  ,  2008/9511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 30/06/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3607, Karar No: 2024/4974, Tarih: 08.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3607 E.  ,  2024/4974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/115 E., 2023/253 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili ile davalılardan ... Trz.ve İnş.A.Ş. vekili ve ... Asfalt Yol Yapım İnş.San.Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı Kurum vekili ile davalılardan ... Trz.ve İnş.A.Ş. vekili ve ... Asfalt Yol Yapım İnş.San.Tic. A.Ş. vekili tarafından temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekili ile davalılardan ... Trz.ve İnş.A.Ş. vekili ve ... Asfalt Yol Yapım İnş.San.Tic. A.Ş. vekili temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2234, Karar No: 2020/844, Tarih: 23.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2234 E.  ,  2020/844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 68. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilip karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde eksik araştırma ile karar verilmesi,