muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7192, Karar No: 2018/3195, Tarih: 21.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7192 E.  ,  2018/3195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

I- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde,

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz talebinin incelenmesine gelince,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığa duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda yargılama yapılacağına ilişkin İİK'nın 349. maddesindeki açıklamayı içermeyen duruşma davetiyesi gönderilmek ve yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkı kısıtlanarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “ tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanununun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı kanunun 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı “ yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

-İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

-Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

-Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

-İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

-Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

-Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

-Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilip, beyanname içeriklerine göre şirketin faaliyetine devam edip etmediği incelenerek delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3)Borçlu şirketin Ticaret Sicil Müdürlüğünde kayıtlı olan adresine ilk olarak 08/01/2013 tarihinde hacze gidildiği ve adreste borçlu şirketin bulunmadığının anlaşılması karşısında suçun işlendiğinin öğrenildiği tarih olarak 08/01/2014 tarihli haciz tarihinin suç tarihi olarak kabulü gerekirken karar başlığında sonraki haciz tarihi olan 16/01/2014 tarihinin yazılmış olması,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15483, Karar No: 2020/20311, Tarih: 23.12.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/15483 E.  ,  2020/20311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanğın, ... ve ... imzalı, tarihsiz dilekçe ile, ceza infaz kurumunda başmemur olarak görevli mağdurun başka bir koğuşta yatan kardeşi ... ile aynı koğuşta bir araya getirilmeleri için kendisinden 100.000 dolar isteyip baskı yapması nedeni ile, mağdura 30.000 TL para verdiğini beyan etmesi ve sanığın oğlu olan ...'ın da bu beyanı doğrulaması karşısında, sanığın ve oğlunun beyanlarının doğruluğunu tespite yönelik olarak, suç tarihi ve öncesindeki yakın tarihlerde, verdiklerini iddia ettikleri 30.000 TL parayı nereden ve ne şekilde temin ettikleri araştırıldıktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik araştırmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9388, Karar No: 2012/30304, Tarih: 13.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/9388 E.  ,  2012/30304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Turhal Asliye Hukuk (Alie) Mahkemesi

TARİHİ :26.01.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/7208, Karar No: 2014/39637, Tarih: 23.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/7208 E.  ,  2014/39637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 11. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2010/310-2013/466

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 05.11.2002 tarihinde overlokçu olarak işe başladığını, 28.04.2004 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, sigorta primlerinin yatmaması nedeniyle işyerini bıraktığını, aradan bir süre geçtikten sonra davalının çağrısı üzerine tekrar 15.08.2007 – 15.02.2008 arasında aynı işyerinde aynı pozisyonda mevsimlik işçi olarak işe başladığını, bu tarihe kadar çalıştıktan sonra iş akdini feshettiğini, yine davalı şirkette mevsimlik olarak aynı pozisyonda 20.04.2008 tarihinde işe başlatıldığını, 20.01.2009 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, aynı işyerinde aynı pozisyonda 28.05.2009 tarihinden 31.12.2009 tarihine kadar çalıştığını, haklı bir nedene dayanılmaksızın iş akdinin feshedildiğini, net ücretinin 600 TL olduğunu, hiçbir şekilde yıllık izin kullanmadığını iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ve ücret alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkilinin ticari unvanının dava dilekçesinde yanlış yazıldığını, davacının iddia ettiği hususların gerçeğe ve hukuki duruma aykırı olduğunu, davacının ilk olarak 07.09.2007 tarihinde işe girdiğini, mevsimlik işçi olarak makineci olarak çalıştığını, mevsimlik işçi olarak çalıştığının kendi beyanlarıyla da sabit olduğunu, mevsimlik işçi olması nedeniyle kıdem tazminatına hak kazanmasının mümkün olmadığını, çünkü her dönemin sonunda diğer işçiler gibi davacının da iş sözleşmesinin feshedildiğini, her mevsimsel dönem sonunda iş akdi feshedildiğinden kıdem tazminatı talep edilmesinin hukuken mümkün bulunmadığını, yapılan işin mevsimlik iş olması ve mevsim sonunda işin kendiliğinden bitmesini müteakip iş sona erdiğinden davacının haksız olarak işten çıkarılması gibi bir durum söz konusu olmadığını, müvekkili şirketin deri işiyle iştigal ettiğini, yapılan işin mevsimsel bir iş olduğunu, 31.12.2009 tarihinde işin kendiliğinden sona erdiğini, yapılmayan ve çalışılmayan bir işten bir kişinin çıkartılmasının hukuken mümkün olmadığı gibi, hayatın olağan akışına da aykırı olduğunu, kaldı ki davacının çalıştığı son dönemde kendisinin işe gelmeyeceğini bizzat söyleyerek iş akdini feshettiğini ve işi bıraktığını, bu hususta T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İstanbul Bölge Müdürlüğünün tutanağı bulunduğunu, bu nedenle ihbar tazminatına hak kazanmasının hukuken mümkün olmadığını, davacının maaşının 571,46 TL olduğunu, hiçbir hak ve alacağı bulunmadığını, yıllık izin ücreti talebinin hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, yapılan işin mevsimlik iş olduğunun sabit olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 04/12/2009 tarihli ibraname verdiği, mahkemece yapılan imza incelemelerinde bu ibranamedeki ibra eden bölümündeki yazıların H.. S..'IN el ürünü olduğunun tespit edildiği, bu ibranamede davacının talep ettiği kıdem tazminatı, ihbar tazminatı miktarlarının net olarak gösterildiği, bu ibranameden davacının kullanılmayan izin ücreti alacağının olmadığının anlaşıldığı, dolayısıyla bu ibranameye göre davacının ihbar tazminatı ve kıdem tazminatı alacaklarını almış olduğu, yine bu ibranameye göre davacının yıllık ücretli izin alacağının olmadığı, her ne kadar ibranamede ücret alacağı ayrı bir kalem olarak gösterilmemiş ise de ibraname içeriğinde davacının 07/09/2007 tarihinden 04/12/2009 tarihine kadar geçen çalışma süresi içindeki bütün ücretlerini aldığının belirtilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermek gerekmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş akdinin ne şekilde feshedildiği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş akdinin ne şekilde feshedildiği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yerel mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı kendi kabulünde de olduğundan yıllık izin ücreti talebinin reddi doğru ise de; 04.12.2009 tarihli ibranameye dayanarak kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi yerinde değildir.

Adli Tıp Kurumunun imza incelemesine dair raporunda, davacının eli ürünü olduğu belirtilen bölümün ibranamenin üst kısmındaki ad ve soyada ilişkin yazılar olduğu açıkça vurgulanmıştır. Kaldı ki, davalının cevap dilekçesinde davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını ileri sürmesi karşısında savunma ile de çelişen ibranameye istinaden kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20405, Karar No: 2017/9151, Tarih: 29.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/20405 E.  ,  2017/9151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde kalıp ustası olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa etmesi üzerine iş sözleşmesinin sona erdiğini, fazla çalışma yapmadığı gibi tatillerde de çalışmadığını, taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafça iş sözleşmesinin istifa ile sona erdiği savunulsa da bu hususun ispatlanmadığı buna göre davacının ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığı gibi bir kısım genel tatil ve hafta tatillerinde de çalıştığını ileri sürüp alacak talep etmiş, davalı ise davacı iddialarının doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı, ayda 3 pazar günü çalıştığı, yine bır kısım genel tatillerde de çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacakların varlığını ispatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarının davalı işverene karşı aynı nedenlerle dava açtığı ve davacı ile menfaat birliği içinde oldukları bu nedenle beyanlarına itibar edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu durum gözetilerek söz konusu taleplerin davalı tanıklarının beyanlarına göre değerlendirilmesi gerekirken işverenle husumet içinde olan davacı tanıklarına itibar edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5773, Karar No: 2024/3806, Tarih: 25.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5773 E.  ,  2024/3806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/751 E., 2023/1578 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tosya Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/189 E., 2022/195 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili; taraflar arasında ... A-Tipi Mesire İşletmeciliği için sözleşme imzalandığını, sözleşme süresinin 15.06.2018 tarihinde sonlanacağını, ancak 06.06.2018 tarihinde işletmede davalının kusuru sonucu yangın çıktığını, taşınmaz yapının yangında kullanılmaz hale geldiğini, hasarın miktarı ve niteliğiyle birlikte olay yerinde bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak zararın tespit edilmesi talebiyle dava açıldığını, yerinde yapılan incelemeler sonucu meydana gelen zararın 355.012,96 TL olarak tespit edildiğini, işletmecinin gerekli tedbirleri almadığı için çıkan yangın sonucu zararlardan sorumlu olacağının sözleşmede hüküm altına alındığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 355.012,96 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı ile sözleşmelerinin 08.05.2018 tarihinde davacı kurum tarafından feshedildiğini, davacı idarenin kendi feshettiği sözleşmeyi gerekçe göstererek hak talep etmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, yangın günü bölgenin şiddetli yağış etkisinde kaldığını, çok sayıda yıldırım düştüğünü, bu hususlar araştırılmaksızın davalının kusurlu olduğu iddiası ile tazmin talebinin hukuka aykırı olduğunu, yangının meydana geldiği tarihte davalı şirket ve davacı idare arasında mevcut bir sözleşme bulunmadığını ve tespit dosyasına sunulan hasar miktarının kabulünün mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 01.03.2007 tarihli sözleşme uyarınca davalı tarafa teslim edilmiş taşınır ve taşınmaz malların zarar görmesi halinde iş bu zararlardan davalı tarafın sorumlu tutulacağının kararlaştırıldığı, davacı idare tarafından feshedilmiş sözleşmeye rağmen karşı dava açarak davaya konu edilen tesisi kullanmaya devam eden ve tesisi davacı idareye teslim etmeyen davalı tarafın, iş bu tesisi koruma ve kollama yükümlülüğünün devam ettiği bir süre içerisinde, davalı tarafın üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmemesi sonucu yapının zarar gördüğü, tesisin davacı idareye teslim edildiği 13.06.2018 tarihi itibari ile toplamda 260.041,32 TL zararın meydana geldiğinin tespit edildiği, davacı kurum vekilinin dava dilekçesi ile ayrıca faiz başlangıç tarihi belirtmeksizin doğrudan yasal faiz talep etmesi hususları da dikkate alındığında davanın kısmen kabulü ile, davaya konu tesisin davacı kuruma teslim edildiği anda var olan KDV dahil 260.041,32 TL zararın talep uyarınca dava tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; Tosya Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/34 D.İş numaralı dosyasında tespit edilen 355.012,96 TL üzerinden dava açıldığını, mahkemenin tespit ettiği bedel üzerinden açılan davada kabul edilmeyen kısım için davacı idarenin herhangi bir kusuru bulunmadığından davalı lehine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilemeyeceğini, bilirkişi raporunda yanan taşınabilir mekanik eşyaların bedelinin de hesaplanması gerektiğini, kamu zararlarında hesaplanacak faizin başlangıç tarihinin kural olarak zararın oluştuğu tarih olduğunu, dolayısıyla zararın meydana geldiği 06.06.2018 tarihi itibariyle faize hükmedilmesi gerektiği, dava konusu yapının IV. Sınıf C Grubu olarak fiyatlandırılması gerektiğini, sözleşmeye göre davalı tarafın tesisi sigorta ettirme yükümlülüğü olmasına rağmen sigorta işlemini yapmayarak oluşacak risklere karşı sorumluluğu kendi üstüne aldığını, işletmeci kusursuz olsa bile tesisi teslim aldığı gibi ve sonradan yaptığı eklentilerle birlikte teslim etmekle mükellef olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili; idarenin teslim almada temerrüde düşmediği yönündeki kabulün hukuka aykırı olduğunu, sözleşmenin feshedildiği tarih itibari ile 10 gün içerisinde tesisin idarece teslim alınmaması sebebi ile meydana gelen zarardan davalının sorumlu tutulamayacağını, zararın meydana geldiği tarihte davalıya sorumluluk isnat edilen sözleşmenin hukuken sona erdiğini, Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/394 E. dosyası ile açılan davanın, davalının sözleşmeyi devam ettirme yönünde iradesine delil olarak gösterilemeyeceğini, davalının anılan davadan feragat ettiğini, sözleşme feshedilmesine rağmen davalının kamunun malına zarar gelmesin düşüncesi ile tesiste bekçi bulundurduğunu, yangının davalı dışındaki etkenlerden hâsıl olduğunu, yangının meydana geldiği tarihte taraflar arasında mevcut bir sözleşme bulunmadığını, akdedilen 01.03.2007 tarihli sözleşmenin 08.05.2018 tarihinde davacı idare tarafından feshedildiğini, feshe ilişkin bildirimin davalıya 09.05.2018 tarihli yazı ile yapıldığını, bu tarihi takip eden 10 günün sonunda davalının sözleşme sebebi ile sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını, yangının çıktığı günkü hava koşulları ve yangına sebep olma ihtimali bulunan hususlar hakkında yeterli inceleme ve araştırma yapılmaksızın düzenlenen raporların hükme esas alınamayacağını, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 62 nci maddesinde yangının mücbir sebep sayılacağının açıkça belirtildiğini, yangın söndürmede kullanılan hatalı yöntemin daha fazla zarar oluşmasına neden olduğunu, hükmedilen tazminat miktarının fahiş olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılarak davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasındaki ... A-Tipi Mesire Yeri İşletmeciliği için imzalanan sözleşmenin, haklı sebeple ve davalı sözleşme hükümlerine uymadığından 08.05.2018 tarihinde idarece feshedildiği, davalının kullanımında ve koruma alanında bulunan taşınmazda 06.06.2018 tarihinde işletmeci davalının kusuru sonucu yangın çıktığı, çıkan yangın sonucu yapının hasar gördüğü ve kullanılamaz hale geldiği, 16.11.2020 tarihli kusur raporunda dava konusu yerde herhangi sabit ve taşınabilir yangın söndürme tesisatının bulunmadığı, işletmecinin elektrik tesisatına aşırı yük bağlamasıyla yangının çıktığı, yangının çıkmasında sorumlunun işletmeci olduğu, başka kişi ya da kurum ve kuruluşun zarardan sorumluluğunun bulunmadığı, 10.01.2022 tarihli ek bilirkişi raporlarında da olayda işletmeci davalı şirketin kusurlu olduğu, başkaca kişi ve kurumların kusurunun bulunmadığı, yangının meydana geldiği tarih itibari ile yapının toplam değerinin KDV dâhil 260.041,32 TL olarak hesaplandığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri