muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10125, Karar No: 2019/11797, Tarih: 01.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10125 E.  ,  2019/11797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti müştekinin iş yerine camını kırmak suretiyle girip dizüstü bilgisayarını çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2 maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddeleri gereğince hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 08.01.2012 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11304, Karar No: 2010/7116, Tarih: 14.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11304 E.  ,  2010/7116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 15/05/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, icra takibine konu olan alacağın tutarı, şikayetin maddi hata nedeniyle yapılmış olması ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm bölümünün manevi tazminat tutarına ilişkin B/1 nolu ı bendinde yer alan “…4.000,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin B/2 nolu bendinin tümden silinerek yerine B/2 nolu bent olarak “2-Peşin alınan 108,00 TL harç yeterli olduğundan yeniden karar harcı alınmasına yer olmadığına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14340, Karar No: 2013/1258, Tarih: 13.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14340 E.  ,  2013/1258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve kaçırma suçlarından sanık ...'nın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.11.2009 gün ve 2008/589 Esas, 2009/165 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan mağdur ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde;

Katılan mağdur ...'un ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 29.04.2009 tarihli raporda çocuk psikiyatristi bulundurulmamış ise de, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunda görevli çocuk psikiyatrisi tarafından 23.03.2009 tarihinde muayenesinin yapıldığı ve bu muayene bulgularının da değerlendirilmesi sonucu 29.04.2009 tarihli raporda katılan mağdur ...'un ruh sağlığının bozulduğu belirtildiğinden tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan mağdur ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesine gelince;

Sanığın 21.09.2003 tarihinde işlemiş olduğu kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu ile ilgili olarak fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin olup olmadığına ilişkin araştırma yapılmadığı ve failin hükmün incelenmesi tarihinde reşit olduğu gözetildiğinde atılı eylemi suç olduğunu bilerek işlediğine ilişkin tespitin mümkün olmaması ve şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gözetilerek sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan mağdur ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9040, Karar No: 2021/18781, Tarih: 09.06.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/9040 E.  ,  2021/18781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A- Sanığa yükletilen mağdur ...’e yönelik kasten yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın cebinden çıkardığı bıçağı sağa sola doğru savurduğu ve bu sırada elinden bıçağı almaya çalışan mağduru yaraladığı olayda, sanığın kastının doğrudan kast olmasına rağmen sanık hakkında TCK’nın 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümleri uygulanmış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından sanık ...’ın ileri sürdüğü temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B- Sanık hakkında mağdur ...’e yönelik hakaret ve kasten yaralama suçlarından aldığı mahkumiyet kararlarının temyizinde ise başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında, alışveriş merkezinde çalışan mağdur Abdülhalim Kip’e yönelik hakaret suçundan açılan davanın bulunmadığı ve tanıkların da sanığın hakaretinin mağdur ...’a yönelik olduğunu ifade ettiklerinin anlaşılması karşısında, sanığın mağdur Abdülhalim Kip’e yönelik hakaret suçundan dolayı cezalandırılması,

2- Mağdur ...’un şikayetinden vazgeçtiğinin anlaşılması karşısında, sanığa şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre hakaret suçundan açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun’nun 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, anılan Kanunun 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi müştekilerin kendilerine karşı işlenen suç nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmeleri için yukarıda açıklanan koşulları taşımaları gerektiği anlaşıldığından, alışveriş merkezinde güvenlik görevlisi olarak görev yaptığını beyan eden mağdurun, görev belgesi dosyaya getirtilerek kamu görevlisi olup olmadığı hususu tartışılmaksızın eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle sanığın TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

4- Mahkemece kabul edilen oluşa göre, sanık ...'ın birlikte yaşadığı Helin Ok ve arkadaşı ... ile birlikte alkol alarak alışveriş merkezine gittikleri, burada alkolün de etkisiyle sanık ...’ın taşkınlık yaparak alışveriş merkezinde bulunan oyuncak at standındaki çocuklara yönelik atlara bindiği, bu sebeple mağdur ... ile aralarında tartışma başladığı, sanığın olay esnasında cebinden çıkardığı bıçağı sağa sola doğru savurduğu, bu esnada alışveriş merkezinin görevlisi Abdülhalim Kip'i alınan kati hekim raporuna göre BTM ile giderilebilir şekilde yaralaması şeklindeki eyleminin, Abdülhalim Kip’in özel güvenlik görevlisi olup olmadığı araştırılarak TCK'nın 265/1. maddesi kapsamında görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşacağı gözetilmeden vasıflandırmada hataya düşülerek sanığın kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

5- Hakaret suçunun aleni olan alışveriş merkezinde işlenmesine rağmen, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de; Sanığın cebinden çıkardığı bıçağı sağa sola doğru savurduğu ve bu sırada kavgayı önlemeye çalışan mağdur Abdülhalim Kip’i yaraladığı olayda, sanığın kastının doğrudan kast olmasına rağmen sanık hakkında yaralama suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7417, Karar No: 2023/4923, Tarih: 19.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7417 E.  ,  2023/4923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/422 E., 2022/782 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2013/1064 E., 2020/698 K.

Taraflar arasındaki soybağının reddi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; eşi ... ile 1986 tarihinde evlendiklerini, ...'nın 2002 yılında vefat ettiğini, eşinin kendisiyle ikinci evliliği olduğunu eşinin önceki evliliğinden ..., ..., ... isimli çocukları olduğunu, daha sonra boşanıp kendisiyle evlendiğini, müteveffa eşinin boşandığı kişinin daha sonra doğan ..., ..., ... ve ...'i eşinin üstüne kayıt ettirdiğini, eşinin bu çocukların kendisinin olmadığını bildiği için, eski eşinden boşandığını, ve bu çocukları kabul etmediğini, ... isimli davalının, vefat eden eşinin öz kızı olmadığını iddia ederek soybağının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamı ve Adli Tıp Biyoloji İhtisas Dairesi'nin denetime elverişli bilimsel raporu birlikte incelendiğinde nüfus kaydında baba olarak görülen ...'nın ...ı için biyolojik babalığının reddedildiği gerekçesi ile davanın kabulüne soybağının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili, hukuki dinlenilme hakkının ihlal edildiğini, Merhum ...'nın sağlığında, kendisi ile biyolojik akrabalığının olmadığını bildiği halde kendi özgür iradesi ile nüfus kütüğüne çocuğu olarak kayıt ettirdiğini İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili, hukuki dinlenilme hakkının ihlal edildiğini, Merhum ...'nın sağlığında, kendisi ile biyolojik akrabalığının olmadığını bildiği halde kendi özgür iradesi ile nüfus kütüğüne çocuğu olarak kayıt ettirdiğini İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile soybağının reddi davasının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinde koca veya çocuk tarafından açılacağı, 291 inci maddesinde ise dava açma süresinden önce kocanın ölümü, gaipliğine karar verilmesi, sürekli olarak ayırt etme gücünü kaybetmesi halinde kocanın alt soyu, anası, babası veya baba olduğunu iddia eden kişi kocanın ölümü, gaipliğine karar verilmesi, sürekli olarak ayırt etme gücünü kaybettiğini öğrenmesinden itibaren bir yıl içinde soybağının reddi davası açabileceğinin düzenlendiği, davalı ...'nin, 09.11.1981 tarihinde doğduğu, babası ...'nın 28.07.2002 tarihinde vefat ettiği, ... ile davalının annesi ...'in 1967 tarihinde evlenip 27.01.1984 tarihinde boşandıkları, davalı ...'nin nüfusa tescil edildiği 1987 tarihten ölüm tarihi 2002 tarihine kadar ... tarafından soybağının reddi davası açılmadığı, davacının dava dilekçesinde ...'nın boşandığı kişi ...'in ..., ..., ... ve ...'i üzerine kayıt ettirdiği, bu çocukların kendisinden olmadığını bildiği için eski eşinden boşandığını ileri sürdüğü, bu halde müteveffa ...'nın bu çocuğun kendisinden olmadığını bildiği halde dava açmadığı, 4721 sayılı Kanun'ın 291 inci maddesindeki açıklamalara göre davacının dava açma hakkı bulunmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davanın kabulü gerektiğini, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, soybağının reddi istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, davacının aktif dava ehliyetinin olup olmadığı davanın hak düşürücü süre içinde açılıp açılmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 286 ncı, 289 uncu, 291 inci, maddeleri; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 286 ncı, 289 uncu, 291 inci, maddeleri; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2763, Karar No: 2016/5201, Tarih: 13.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/2763 E.  ,  2016/5201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri gizlemek suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-Sanık ... hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarına ilişkin "sahte fatura düzenlemek"suçundan, sanık ... hakkında ise 2005 ve 2008 takvim yıllarına ilişkin "sahte fatura düzenlemek" ve "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçlarından kurulan beraat kararlarına yönelik olarak katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

............. ... .............'nin 14.11.2005 tarihinde mükellefiyet tesis ettirdiği, 14.11.2005-17.04.2007 tarihleri arasında sanık ...'in, 17.04.2007 tarihinden itibaren ise sanık ...'in şirket temsilcisi olduğu, şirketin 2005 yıllında matrahsız vergi beyanında bulunduğu ve belgelerini 2006 yılında bastırmaya başladığı, 2005 yılında sahte fatura kullandığına dair herhangi bir delil bulunmadığı, olayda sanık ...'in temsilci olduğu 2006, 2007 takvim yıllarından, diğer sanık ...'in 2007 ve 2008 yıllarından dolayı sorumlu tutulabileceği, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı anlaşıldığından mahkemenin değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçundan kurulan beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Vergi denetmeni tarafından sanık ...'e 2006 yılına ait defter ve belgelerini ibraz etmesi hususunun 30.04.2009 tarihinde usulune uygun olarak tebliğ edildiği, 15.10.2007 tarihli yoklama tutanağında mükellefin işyerinin 2 aydır kapalı olduğunun tespit edildiği, Vedop sorgulamasından mükellefin, 2006 ve 2007 yıllarında belge bastırdığının anlaşıldığı, sanık ...'in 15 günlük süre içerisinde kendisinden istenen 2006 yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmediği anlaşılan olayda, mahkemece yeterli ve yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5915, Karar No: 2024/7402, Tarih: 21.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5915 E.  ,  2024/7402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2415 Esas, 2023/1843 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/1182 E., 2021/636 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA