muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1219, Karar No: 2015/112, Tarih: 13.01.2015

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davacı İzmir Büyükşehir Belediyesi İşletme ve İştirakler Daire Başkan vekili olup Burslar Şube Müdürlüğü de bu Daireye bağlı bulunmaktadır. İzmir Büyükşehir Belediyesi Ahmet Priştina Eğitim Yardım Sandığı tarafından verilmekte olan bursun dağıtımında bir takım usulsüzlükler yapıldığına yönelik ihbarlar üzerine İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma başlatılmıştır. Usulsüz evrak vererek anılan burstan yararlanan öğrencilerden birisi de davacının kızıdır. Davalı yazar, dava konusu köşe yazılarında davacının kızının gerekli koşulları taşımadığı halde söz konusu bursu aldığını belirtilerek bu hususu eleştirmiş, kişisel değer yargılarını ve görüşlerini dile getirmiştir.

Yukarıda belirtilen hususlar birlikte değerlendirildiğinde; davaya konu köşe yazıları, görünür gerçeğe uygun olup basının haberi ilgi çekici kılmak için kullandığı ifadeler de kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7475, Karar No: 2018/27074, Tarih: 13.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/7475 E.  ,  2018/27074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının davalı kurumda formen daimi işçi kadrosunda çalışmakta iken 2010 yılında .../Edremit Orman İşletme Müdürlüğünden ... İşletme Müdürlüğüne tayin olduğunu, ... Orman İşletme Müdürlüğünden 25/06/2013 itibaren 3.Dönem Toplu İş Sözleşmesinin 34.maddesi gereğince 1 ay süreyle ... OİM ne geçici ve harcırahsız görevlendirme yoluyla gönderildiğini, ... Orman Bölge Müdürlüğünün 25/07/2013 tarihli kararı ile sürenin uzatıldığını, bu sefer tarihin belirtilmediğini, sadece üst disiplin kurulu kararı gelinceye kadar denildiğini, bu durumun 11/09/2013 tarihine kadar sürdüğünü, yine 2013 yılında ...'dan tayin yoluyla ... ... OİM ne görevlendirildiğini, 28/05/2014 tarihinden itibaren de ... OİM ne 3 ay süreyle harcırahsız ve yolluksuz geçici görevlendirildiğini, geçici görevlendirme süresi bitmeden de tayin yoluyla ... OİM de görevlendirildiğini, hali hazırda burada çalıştığını, Müvekkilinin ...'a ve ...'den ...'e tayin olurken tayin yolluklarını alamadığını, yine ...'dan ...'e ve ...'den ...'e yapılan geçici görevlendirilmelerinde yurt için geçici görev yolluklarını alamadığını, müvekkilinin toplu iş sözleşmesine tabi bir işçi olduğunu, işçilere ödenecek yolluklara dair 3.ve 4.dönem Toplu İş Sözleşmelerinin 34. maddelerinde herhangi bir aleyhe hüküm olmadığını, hükme aykırı durum olmadığına göre yolluğun ödenmesi gerektiğini, müvekkilinin davalı kuruma yazılı başvuruda bulunmasına rağmen her iki başvurusunun da reddedildiğini, davalı kurumun ödememe gerekçesi olarak müvekkilden imzalı beyan aldığını savunacak olur ise kurumun yolluk ve harcırah istenmediğine dair yazı almadan taleplere olumlu yanıt vermediğini, doğmamış haktan önceden vazgeçilemeyeceği, ayrıca işyeri nakilleri sırasında müvekkilinin kadrosunun kaybettirildiğini, toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine göre nakiller sebebiyle işçinin kadrosunda bir değişiklik yapılamayacağı gibi maaşında da bir azalmaya gidilemeyeceğini öne sürerek her bir tayin yolluğunun tayin tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, yine müvekkilinin kadrosunun kaybettirilmesi nedeniyle maaşındaki azalmaların aylar itibariyle hesaplanarak davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının ... ... ‘den ... ...’e 28.5.2014 tarihinde geçici görevlendirilmesi nedeniyle yurt içi geçici görev yolluğu alıp alamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6245 Sayılı Kanun’un 14. maddesinde kuruma ait bir vazifenin ifası maksadiyle muvekkaten yurt içinde veya dışında başka bir yere gönderilenlere geçici görev yolluğu verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanun'un 42. maddesinde ise geçici görev yolluğunun verilebileceği azami süre düzenlenmiştir. Buna göre, Geçici bir görev ile başka bir yere gönderilenlere, görev mahalline varış tarihinden itibaren bu Kanuna göre verilen gündelikler:

a. Yurtiçinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla verilemez. İlk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödenir.

b. Yurtdışında ilk 180 gün tam ve müteakip günler için 2/3 oranında ödenir.

Geçici görevlendirmelerde meydana gelecek ara vermeler bu müddetleri veya gündelik miktarını artırmaya neden olamaz.

Geçici görevlendirme tarihinde işyerinde yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesinin 34. maddesinde ise 6245 sayılı Kanun’a atıfta bulunulmuştur.

Dosya kapsamında bulunan belgeler incelendiğinde, davacının ... ...’e 28.05.2014 tarihinde geçici görevlendirildiği, geçici görevlendirmeyi davacının talep ettiği, hatta geçici görevlendirme nedeniyle harcırah istemediğine dair de dilekçe verdiği, geçici görevlendirildiği bu yere 16.07.2014 tarihinde ise naklen tayin olduğu anlaşılmıştır. Dolayısıyla davacının daimi olarak atanmak istediği yere öncelikle geçici görevlendirme talebinde bulunduğu, geçici görevlendirmenin işletmeden kaynaklanan bir ihtiyaçtan değil davacının isteminden kaynaklandığı, bu durumda 6245 sayılı Kanun’un 14. ve 42. maddelerine göre geçici görev yolluğuna hak kazanamayacağı sonucuna varılmıştır.

Açıklanan nedenler, davacının ... ... ‘den ... ...’e 28.5.2014 tarihinde geçici görevlendirilmesi nedeniyle yurt içi geçici görev yolluğu isteminin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Hüküm altına alınan alacak miktarının net mi yoksa brüt mü olduğunun hüküm yerinde belirtilmemesi de infazda tereddüt yaratır mahiyette bulunduğundan hatalı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/10363, Karar No: 2019/2554, Tarih: 26.02.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/10363 E.  ,  2019/2554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAN : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...‘nün temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın mağdura ait ikametin bahçesinde bulunan suça konu bakır kazanlar ile tabağı çalmaya teşebbüs ettiğinin ikrarı ile sabit olduğu ele geçmeyen eşyaların ise sanık tarafından çalındığının belirlenememiş olması dikkate alındığında eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlanmış suç olarak kabul edilip TCK'nın 35. maddesinin uygulanmaması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ...‘nün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7425, Karar No: 2012/9914, Tarih: 06.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/7425 E.  ,  2012/9914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 27/01/2003 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu edilen olayın tarihi, ölenin mirasçılarının sayısı, tarafların ekonomik durumları ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13997, Karar No: 2022/19997, Tarih: 30.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/13997 E.  ,  2022/19997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 168/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 660,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Midyat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2019 tarihli ve 2019/138 esas, 2019/269 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 05/08/2022 gün ve 3754-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/10/2022 gün ve 2022/112506 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran,

Dosya kapsamına göre, Midyat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2019 tarihli ve 2019/138 esas, 2019/269 sayılı kararına konu mala zarar verme suçuna ilişkin, daha önce Midyat Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma yapılarak 29/01/2019 tarihli ve 2018/4301 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı sonrası aynı eylem nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılması için 5271 sayılı Kanun'un 172/2. maddesi uyarınca yeterli ve yeni delil olması ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi gerektiği, dosya kapsamında sulh ceza hâkimliğince verilen bir kararın bulunmadığı, bu durumda sözü edilen suç nedeniyle soruşturmaya devam edilmek suretiyle iddianame düzenlenip dava açılamayacağı, sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığı bir halde sanığın mahkûmiyetine de karar verilemeyeceği gözetilmeden sanığın mala zarar verme suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca dosya kapsamına göre, Midyat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2019 tarihli ve 2019/138 esas, 2019/269 sayılı kararına konu mala zarar verme suçuna ilişkin, daha önce Midyat Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma yapılarak 29/01/2019 tarihli ve 2018/4301 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı sonrası aynı eylem nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılması için 5271 sayılı Kanun'un 172/2. maddesi uyarınca yeterli ve yeni delil olması ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi gerektiği, dosya kapsamında sulh ceza hâkimliğince verilen bir kararın bulunmadığı, bu durumda sözü edilen suç nedeniyle soruşturmaya devam edilmek suretiyle iddianame düzenlenip dava açılamayacağı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/02/2014 tarihli ve 2013/13-274 Esas - 2014/78 Karar sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nın 225. maddesine göre, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil hakkında hüküm verilebileceğinin düzenlenmesi karşısında, sanık ... hakkında 06/04/2019 tarihli ve 2019/371 numaralı iddianame ile mala zarar verme suçundan açılmış bir kamu davası bulunmadığı halde; CMK’nın 170. ve 225. maddelerine aykırı olarak sanığın anılan suçtan mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (MİDYAT) 2. Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 24/06/2019 tarihli ve 2019/138 Esas - 2019/269 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 30/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9759, Karar No: 2024/10508, Tarih: 06.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/9759 E.  ,  2024/10508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/171 - 2021/171

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede,

Dairenin geri çevirme ilamı ile "İtiraz Hakem Heyeti kararı ile dosyasının eksiksiz şekilde tüm evraklarının dosya içerisine alınmasına" karar verilmişse de; geri çevirme üzerine sadece İtiraz Hakem Heyeti kararı dosya arasına alınmış ancak İtiraz Hakem Heyeti kararından anlaşıldığı üzere hükme esas alınan bilirkişi raporları ise dosya kapsamına alınmamıştır.

1. Kusur bilirkişisi raporunun ,

2. Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından hükme esas alınan hesap raporunun

3. İtiraz Hakem Heyeti tarafından hükme esas alınan hesap bilirkişisi raporunun, raporların taraflara tebliği ve varsa itiraz dilekçelerinin

tüm evrakın kül halinde eksiksiz olarak titizlikle dosyaya eklenilmesi, gerekli özen gösterilerek dizi pusulası düzenlenerek Kalem Yönetmeliği ve ilgili mevzuata uygun olarak ve temyiz denetimine elverişli olacak şekilde dosyanın düzenlenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,06.11.2024 tarihinde tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8258, Karar No: 2015/25246, Tarih: 04.12.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/8258 E.  ,  2015/25246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/170411

MAHKEMESİ : Yalova Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2014/63 (E) ve 2014/113 (K)

SUÇ : Parada sahtecilik

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; suç tarihinde....Petrol isimli işyerinden arayan bir kişinin,.... plakalı araçta bulunan şahısların 2 adet sahte 100 TL vermek istedikleri ihbarı üzerine, durdurulan söz konusu araçta, sanık M.. İ..'ın araç sürücüsü olduğu, sanık C.. Y.. sağ ön koltukta ve dosyanın diğer sanığı M.. İ..'ın arka sağ koltukta yolcu konumunda bulundukları, araçta yapılan aramada sağ ön koltuk altında deste halinde 98 adet sahte 100 TL ve ön iki koltuk arasında kol dayama konsül içinde 29 adet 100 TL sahte para ele geçirildiği ve olayın öncesinde bahse konu araca ait akaryakıt alındı fişleri içeriklerine göre H... A..., A... K... P..., ... Petrol ve Yeditepe Akaryakıt isimli işyerlerinden de alışverişler yapıldığı ve sanık M.. İ..'ın aşamalarda alınan ifadelerinde, bahse konu paraları ..... no'lu telefon kullanıcısı Hüseyin isimli şahsa 13.000 TL'ye sattığı alçı makinesi karşılığında aldığını beyan etmesi ve 15.01.2014 tarihli araştırma tutanağı içeriğine göre de, bahse konu telefonun H. Ö.isimli kişiye ait olduğunun tespiti karşısında; .... Petrol isimli işyerinden, varsa olay anına ilişkin kamera görüntülerinin temini ile görüntü çözümlerinin yapılması, aynı işyerinde ihbar eden ve olay anında sanıklarla muhatap olan yetkili veya çalışanın tespiti ile yöntemince tanık olarak beyanları alınarak, sahte parayı veren sanıkların teşhisinin yaptırılması, H. A., A.K. ...., ....Petrol ve ... Akaryakıt isimli işyerlerinde sahte para olayı olup olmadığı araştırılıp, ...... no'lu hat kullanıcısı

H. Ö.'ın olayla ilgili usulünce tanık olarak dinlenilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde hükümler kurulması,

II- Kabul ve uygulamaya göre de; sanık M.. İ.. hakkında kurulan hükümde, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 kararının Resmi Gazete'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasıyla ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının ve sanık M.. İ..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince hükümlerin (BOZULMASINA), 04.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.