muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21453, Karar No: 2015/1347, Tarih: 12.02.2015

5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun 67. maddesi ile Belediyeler ve bağlı kuruluşların asıl işlerini de 6. fıkradaki sınırlamalar olmaksızın alt işverenlere verebileceği düzenlenmiştir. Keza 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesine 5538 sayılı yasa ile eklenen 7 ve 8. fıkralara göre, Kanuna veya kanunun verdiği yetkiye dayanılarak kurulan kamu kurum ve kuruluşları ile bunların doğrudan veya dolaylı olarak sermayesinin en az yüzde ellisine sahip oldukları ortaklıklar, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu veya diğer kanun hükümleri çerçevesinde, hizmet alımı amacıyla sözleşme yapabilirler. 67. maddedeki hüküm uyarınca temizlik işleri, park bahçe işleri, toplu taşıma ve ulaşım hizmetleri, bakım ve onarım işleri belediyenin asli işlerinden olmasına rağmen, işletmenin veya işin gereği teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren iş olup olmadığına bakılmaksızın üçüncü kişilere gördürülmesi mümkün kılınarak İş Kanunu’nun 2’nci maddesine istisna getirilmiştir. Ancak Belediyeler Kanunu’nun 67 ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/8 maddeleri uyarınca bir işin veya hizmetin belediye tarafından alt işverene verilmesi, muvazaa iddialarının araştırılmasına engel teşkil etmez. Söz konusu hükümde sayılan işlerin veya hizmetlerin alt işverene verilmesine dayanılarak iş sözleşmesinin feshi, muvazaa iddiasının ispatı hâlinde geçersiz olacaktır. Madde de alt işverene verilmesi gereken Belediye’nin sayılan iş ve hizmetleri olduğu, ancak hizmet alımı yapılacağı, bu hizmetlerin yerine getirilmesi veya işlerin yapılması için eleman temin edilmesi halinde, hizmetin alınmadığı, işçilik temini için ihale yapıldığı iddialarının araştırılması gerekir.

Burada dikkat edilmesi gereken nokta, asıl işin hizmet alımı yolu ile ihale edilmesidir. Yapılan ihalede, ihale yapan kurum veya kuruma ait bağlı kuruluş tarafından araç temini sağlanır, asıl işte alt taşeron işçileri ile hizmeti alan işveren işçileri birlikte çalışıyorlar, yönetim hakkı hizmeti alana ait ise, kısaca ihale işçi teminine yönelik ise, ihaleye veren ile ihaleyi alan kişi arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisinden sözedilemeyecektir. Hizmet alımı yapma ile bu hizmetin yürütülmesi için personel (işçi) temini farklı olgulardır. Hizmet alımı ve hizmetin yaptırılması ibarelerinin, iş mevzuatının yasakladığı ticari amaçlı işçi teminine olanak tanıdığı şeklinde yorumlanarak, sonuca ulaşılması hukuken mümkün değildir. Bunda kamu yararı da yoktur. Bu yönde yapılan ihale sözleşmeleri geçersizdir.

Diğer taraftan, bir alt işveren, bir asıl işverenden sözleşme ile üstlendiği mal veya hizmet üretimi için belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse asıl işveren alt işveren ilişkisinden çok olayda, asıl işverene işçi temini söz konusu olacaktır.

Diğer taraftan, bir alt işveren, bir asıl işverenden sözleşme ile üstlendiği mal veya hizmet üretimi için belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse asıl işveren alt işveren ilişkisinden çok olayda, asıl işverene işçi temini söz konusu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta davacı işçi, davalı Üniversite'nin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığı ile bağlı hastanelerde çalıştırıldığını, alt işveren şirketlerle Üniversite arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu ve bu nedenle başlangıçtan itibaren gerçek işvereninin, davalı Üniversite olduğunu ileri sürerek alacak talebinde bulunmuştur.

Davalı işverenin 2008-2010 yıllarını kapsayan hizmet alım sözleşmeleri hakkında kesinleşmiş bir muvazaa kararının varlığı sayın çoğunluğun da kabulündedir. Gerek yardımcı işlerde ve gerekse 657 sayılı Yasanın 4924 sayılı Yasa ile değişik 36. maddesi uyarınca sağlık ve yardımcı sağlık hizmetlerinin hizmet alımı yolu ile gördürülebileceği düzenlemesi doğrultusunda alt işveren işçisi olarak çalıştırılan işçilerin muvazaalı alt işverenlik iddiasına bağlı taleplerinin her olayın özellikleri göz önünde tutularak araştırılması ve HMK.nun 31. maddesinde öngörülen hakimin davayı aydınlatma ödevi doğrultusunda çözümlenmesi gerekir. Salt muvazaa olgusunun kesinleştiği 2008-2010 dönemi sonrası veya 657 sayılı Yasanın 36. maddesi uyarınca yapılan hizmet alımı sözleşmesi ile çalışma olgusu, muvazaa varlığının bulunmadığına gerekçe olamaz. Mahkemece yapılacak iş yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda yürütülecek araştırma ile deliller toplanıp gerekirse mahallinde uzman bilirkişi marifeti ile inceleme yaparak elde edilecek verilere göre bir karar vermekten ibarettir. Bu hususlara değinmeyen Sayın Çoğunluğun davanın esastan reddine ilişkin bozma gerekçesine katılmıyorum.12.02.2015
Yargıtay — Esas No: 2013/5337, Karar No: 2013/25536, Tarih: 24.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5337 E.  ,  2013/25536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :2012/138-2012/475

Dava, davacının davalı işveren yanındaki 01.10.2008 tarihinden önceki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un Yasanın Ek 5. maddesidir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 22.11.1988 – 25.09.1995, 20.09.1996 – 16.02.2007, 01.10.2007 – 01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki rafineri bölümünde geçici kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “davacının davalı ... tarafından dosyaya ibraz edilen hizmet belgesinde belirtildiği şekilde adı geçen fabrikada küspe kurutma ve inşaat bölümündeki çalışmaları dışlanarak 22/11/1988-01/10/2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde fiilen çalıştığı ve ayrıca çalışılmış sayılan günler için olmak üzere 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 106, 40 ve geçici 7. maddesinin 1 ve 2. fıkrası gereğince, 3600 günlük çalışma koşulu aranmaksızın 506 sayılı Yasanın ek 5/IV maddesine göre itibari hizmet süresinde kanunda gösterilen miktarda yararlanması ve bu itibari hizmet süresinin 506 sayılı Yasanın 108. maddesindeki sigortalık süresine eklenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek, yerine, “davanın kabulü ile, davacının davalı işverene ait işyerinde 22.11.1988 – 25.09.1995, 20.09.1996 – 16.02.2007, 01.10.2007 – 01.10.2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde geçen, geçici kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 2.699 gün x 0.25 = 675 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ....'den alınmasına, 24.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18554, Karar No: 2013/5235, Tarih: 13.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/18554 E.  ,  2013/5235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5395 sayılı Kanunun 11. maddesinde; "Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır" biçimindeki düzenleme gözetilmeden, 12-15 yaş grubunda olup ceza sorumluğu bulunduğunda kuşku bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyet kararı verilip, ayrıca 5395 sayılı Kanunun 5, 7 ve 14. maddeleri uyarınca koruyucu ve destekleyici tedbirlerin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan "5-Sanık ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5.maddesi uyarınca koruyucu ve destekleyici tedbir uygulanmasına, bu anlamda;

a- Sanık hakkında Çocuk Koruma Kanununun 5/1-a maddesi uyarınca DANIŞMANLIK TEDBİRİ UYGULANMASINA, çocuğa ve bakımından sorumlu kişilere gerekli rehberlik ve danışma hizmetinin verilmesi için (çocuğun bakımından sorumlu olan kimselere çocuk yetiştirme konusunda; çocuklara da eğitim ve gelişimleri ile ilgili sorunlarının çözümünde yol göstermek amacıyla) karar gereğinin aynı kanunun 45/1-a maddesi uyarınca Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü tarafından yerine getirilmesinin istenmesine ve karar örneğinin karar kesinleştiğinde Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne gönderilmesine,

b- Sanık hakkında Çocuk Koruma Kanununun 5/1-b maddesi uyarınca EĞİTİM TEDBİRİ UYGULANMASINA, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5/1-b maddesi uyarınca iş ve meslek edinmesi amacıyla, bir meslek ve sanat edinme

kursuna devamının sağlanmasına, (çocuğun bir eğitim kurumuna gündüzlü veya yatılı olarak devamına; iş ve meslek edinmesi amacıyla bir meslek veya sanat edinme kursuna gitmesine veya meslek sahibi bir ustanın yanına yahut kamuya yada özel sektöre ait işyerlerine yerleştirilmesi amacıyla), karar gereğinin aynı Kanunun 45/1-b maddesi uyarınca Milli Eğitim İl Müdürlüğü tarafından yerine getirilmesinin istenmesine ve karar örneğinin karar kesinleştiğinde Milli Eğitim İl Müdürlüğüne gönderilmesine,

kursuna devamının sağlanmasına, (çocuğun bir eğitim kurumuna gündüzlü veya yatılı olarak devamına; iş ve meslek edinmesi amacıyla bir meslek veya sanat edinme kursuna gitmesine veya meslek sahibi bir ustanın yanına yahut kamuya yada özel sektöre ait işyerlerine yerleştirilmesi amacıyla), karar gereğinin aynı Kanunun 45/1-b maddesi uyarınca Milli Eğitim İl Müdürlüğü tarafından yerine getirilmesinin istenmesine ve karar örneğinin karar kesinleştiğinde Milli Eğitim İl Müdürlüğüne gönderilmesine,

c- Sanık hakkında Çocuk Koruma Kanununun 5/1-d maddesi uyarınca SAĞLIK TEDBİRİ UYGULANMASINA, çocuğun bedensel ve ruhsal tedavisinin yapılarak sağlığının korunması için (çocuğun fiziksel ve ruhsal sağlığının korunması ve tedavisi için gerekli geçici veya sürekli tıbbî bakım ve rehabilitasyonuna, bağımlılık yapan maddeleri kullananların tedavilerinin yapılması amacıyla) karar gereğinin aynı Kanunun 45/1-d maddesi uyarınca Sağlık İl Müdürlüğü tarafından yerine getirilmesinin istenmesine ve karar örneğinin karar kesinleştiğinde Sağlık İl Müdürlüğüne gönderilmesine,

ç- Sanık hakkında verilen tedbirlerin uygulanmasının Çocuk Koruma Kanununun 7/6. maddesi uyarınca sanığın on sekiz yaşını doldurmasıyla kendiliğinden sona ermesine,

d- Sanık hakkında alınan bu tedbir kararlarına karşı Çocuk Koruma Kanununun 14. maddesi gereğince itiraz yasa yolunun açık olduğu hususunun sanığa ihtarına, (ihtarat yapılamadı.)" ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6536, Karar No: 2024/8010, Tarih: 10.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6536 E.  ,  2024/8010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2028 E., 2024/587 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2014/368 E., 2021/167 K.

Taraflar arasındaki hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait iş yerinde 01.06.1998 tarihinde deri teknisyeni, son kalite kontrol ustası olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 18.02.2014 tarihinde son bulduğunu, işe giriş bildirgesinin gecikmeli olarak SGK'ya verildiğini, davalı tarafından ödenen ücretlerinin SGK'ya düşük olarak bildirildiğini ve SGK primlerinin düşük ödendiğini, iş sözleşmesinin sona erdiği 18.02.2014 tarihinde çok daha fazla emekli aylığı alabilecekken düşük emekli aylığına mahkum olduğunu, son aldığı net ücretin 2013 yılında 2.600 TL olduğıunu, davalının son 3 yılda tam ücret karşılığını beyan etmese de nispeten alınan ücrete yakın gösterdiğini belirterek, davacının davalı işveren nezdinde 01.06.1994-23.07.2014 tarihleri arasında çalıştığının ve sigorta başlangıcının 01.06.1994 tarihi olarak tespitine, çalışılan süreler için dilekçede belirtilen net ücret tutarlar üzerinden hak edilen ve SGK'ya beyan edilmesi gereken ücret tutarının prime esas kazançlarının ve ödenmesi gereken prim tutarlarının tespitine, bu süreler içinde yatırılmayan eksik yatırılan primlerin davalı tarafından yatırılmasına, bu hizmetlerin diğer hizmetleri ile birleştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının davalı şirkette ilk olarak 01.03.1999 tarihinde işe başladığını, 03.11.2014 tarihinde emeklilik nedeniyle işten ayrıldığını, davacının en son el işi sorumlusu kalite kontrol sorumlusu olarak çalıştığını ve davacının en son ücretinin aylık brüt 3.000 TL olduğunu, davacının eğitim seviyesi dikkate alındığında kendisine ödenen ücretin kadri maruf olup, iddialarının gerçeği yansıtmadığını, iddialarının gerçek dışı olduğunu, bordrolar imzalı olduğundan aksinin ispatının yazılı deliller ile olması gerektiğini, tanık dinletilmesine muvafakatleri olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Feri müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın 5 yıllık hak düşürücü süre yönünden reddi gerektiğini, davacının bilgisayar gün dökümü kontrolünden diğer davalıya ait iş yerinde 01.03.1999 tarihinde girişi olduğunu, bu tarihten itibaren davalı iş yerinde giriş ve çıkışlarının bulunduğunu, kısmi çalışmalarının olduğunun görüldüğünü, davacının çalışmaları bakımından müvekkili kurum kayıtlarının esas olduğunu, iş yerinin gerçekte var olup olmadığının araştırılması gerektiğini, fiilen çalışma olgusunun ve çalışma niteliğinin ispatı gerektiğini, iddiaların yazılı deliller ile ispatı gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dinlenen tanıkların beyanları, toplanan deliller ile açılan davanın kısmen kabulü ile, davacı ...'in ... sigorta sicil numarası ile davalı işyerinde; 01.09.1998 - 30.09.1998 tarihleri arasında 30 gün ve günlük 2.103,611-TL (eski para ile) kazançla, 01.10.1998 - 31.12.1998 tarihleri arasında 90 gün ve günlük 2.336,625-TL (eski para ile) kazançla, 01.01.1999 - 01.03.1999 tarihleri arasında 60 gün ve günlük 3.112,200-TL (eski para ile) kazançla, 01.05.1999 - 01.07.1999 tarihleri arasında 60 gün ve günlük 3.790,000-TL (eski para ile) kazançla sigortalı olarak çalıştığının tespitine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili; davacının fiilen çalışmış olduğu 01.06.1998-31.08.1998, 01.03.1999-30.04.1999 tarihleri arasında çalışmış olduğu sürelere karar verilmediğini, bordro tanığı ...'ın beyanıyla anlaşıldığını, davacının nitelikli çalışan olduğunu, asgari ücretle çalışmasının kabul edilemeyeceğini, tanıkların ücret iddialarını doğruladıklarını, belirterek Mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı şirket vekili; davacının dava dilekçesinde ilk işe başladığı bildirilen tarihte başka bir işyerinde çalışmakta olduğunu, davacının 01.09.1998-01.07.1999 tarihleri arasında çalıştığı yönündeki kabulün usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, Mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

3.Fer'i müdahil Kurum vekili; çalışma iddiasının kayıtlı tanıklarla ispatlanması gerektiğini, dinlenen tanıkların Yargıtayın aradığı kriterlerde tanıklar olmadıklarını belirterek, Mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

3.Fer'i müdahil Kurum vekili; çalışma iddiasının kayıtlı tanıklarla ispatlanması gerektiğini, dinlenen tanıkların Yargıtayın aradığı kriterlerde tanıklar olmadıklarını belirterek, Mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 01.03.1999 - 01.05.1999 arası 1021893, 01.07.1999 - 31.05.2002 arası 1021893, 01.06.2002 - 17.02.2014 arası 1091278 sicil numaralı davalı işyerinden bildirimlerinin yapıldığı, tanık ...'un 01.08.1999 - 13.06.2002, 14.06.2002 - 2007/10, tanık ...'ın 1995/2-13.06.2002, 14.06.2002 - 22.06.2011 arası, tanık ...'nün 19.11.2002 - 2007/10 arası, davacı tanığı ... 'nın 01.08.1999 - 13.06.2002, 14.06.2002 - 12.10.2012 arası bildiriminin yapıldığı, davacının kesintisiz çalıştığını beyan ettikleri, Mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçesi ile istinaf isteminin esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Kararı temyiz eden taraf vekilleri istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet ve prime esas kazancın tespitini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanunu'nun 79 uncu, 5510 sayılı Kanunu'nun 86 ncı maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı vekilinin tüm, feri müdahil Kurum ve davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmiş ise de; davacının asgari ücret ile çalıştığı gerekçede belirtilmiş olmasına karşın hizmet tespitine karar verilen 01.09.1998-01.07.1999 dönemi için asgari ücretten yüksek miktar belirlenmesi, usul ve Kanun'a aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.Temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.Temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine,

Temyiz eden taraf vekillerinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının 1 inci maddesinin silinerek yerine, "1-)Açılan davanın kısmen kabulü ile davacı ...'in 3400017235288 sigorta sicil numarası ile davalı işyerinde;

- 01.09.1998 - 30.09.1998 tarihleri arasında 30 gün,

- 01.10.1998 - 31.12.1998 tarihleri arasında 90 gün,

- 01.01.1999 - 01.03.1999 tarihleri arasında 60 gün,

- 01.05.1999 - 01.07.1999 tarihleri arasında 60 gün sigortalı olarak asgari ücret ile çalıştığının tespitine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine," ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14506, Karar No: 2012/749, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14506 E.  ,  2012/749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 5485, 5520 parsel numaraları ile ham toprak vasfında hazine ve sanık adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazların kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.