muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7218, Karar No: 2024/308, Tarih: 23.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/7218 E.  ,  2024/308 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVA TARİHİ : 11.06.2018

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 11.06.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının silahlı terör örgütü üyeliği suçundan 08.09.2016 - 30.11.2016 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kalması nedeniyle maddi ve manevi olarak zararlarının bulunduğunu belirtmiş, bu kapsamda 36.480,00 TL maddi tazminatın ve 250.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.07.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; dava süresi ve mahsup bakımından araştırma yapılması gerektiğini, talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu ve davanın reddini talep ettiklerini beyan etmiştir.

3. Sakarya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2019 tarihli ve 2018/206 Esas, 2019/43 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 13.06.2019 tarihli ve 2019/612 Esas, 2019/420 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 08.10.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; eksik maddi ve manevi tazminata hükmolunduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 08.10.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; eksik maddi ve manevi tazminata hükmolunduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sakarya 6. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "... Davacının Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/22 esas 2018/84 karar sayılı dosyası kapsamında soruşturma aşamasında Sakarya C. Başsavcılığı tarafından 08/09/2016 tarihinde "silahlı terör örgütüne üye olmak" suçu kapsamında gözaltına alındığı, 09/09/2016 tarihinde tutuklandığı, daha sonra Sakarya 2. Ağır ceza Mahkemesine "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan 3713 Sayılı Yasa kapsamında kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde davacının beraatine karar verildiği ve kararın 26/03/2018 tarihinde kesinleştiği, davacının süresi içerisinde eldeki davaya açtığı, 29/09/2016-30/11/2016 tarihinde arasındaki 83 günlük süreçte gözaltında kaldığı, gözaltında kaldığı süreyi başka bir dava dosyasından mahsup etmediği, gözaltına alınmasının kendi beyanları ile oluşmadığı, bu tarihler arasında haksız olarak gözaltında kaldığı ve tazminata hak kazandığı ... Sakarya İl Sağlık Müdürlüğünün cevabi yazısına göre, davacının Karasu Devlet Hastanesi'nde Sağlık Teknikeri (Röntgen Teknikeri) olarak görev yaptığı, Cumhurbaşkanlığı OHAL İşlemlerini İnceleme Komisyonunun 07/01/2019 tarihli cevabi yazısında davacı hakkında verilen kararın kurumuna gönderildiğinin belirtildiği, davacı vekilinin beyanı uyarınca davacının OHAL komisyonuna yaptığı itirazın reddedildiği, davacının 83 günlük gözaltı süresinde bilirkişi raporu uyarlanarak, 3599,41 TL maddi zararının bulunduğu anlaşılmış olup davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının her ay 2.930 TL maaş aldığını, Şubat 2017 tarihinden itibaren asgari ücretli olarak çalışmaya başladığını, bu iki maaş arasındaki farkın da davacıya ödenmesi gerektiğini, yine çalışmadığı dönemlerin de davacıya ödenmesi gerektiğini belirterek maddi tazminat talebinde bulunmuş ise de, Yargıtay 12nci ceza dairesinin 05/02/2018 tarih 2017/3737 esas 2018/1031 karar sayılı ilamında ve birçok kararında da açıklandığı üzere davacının cezaevi harcamaları, davacının ve ailesinin yargılama sürecinde yaptığı yol, konaklama, yemek harcamaları vb giderleri, davacının ailesinin taşınma masrafları, oyak üyesi olan davacının maaşından kesilip ödenen aidatlar nedeniyle mahrum kaldığı nema miktarı, her ay ödenen yemek yardımının maddi zarar kapsamında kabul edilmediği, bu hali ile davacı vekilinin davacının iki maaşı arasındaki farka yönelik taleplerinin mutlak zarar kapsamında olmayıp muhtemel zarar kapsamında olduğu yukarıda da belirtildiği üzere yargıtay uygulaması gereğince bu zararın maddi tazminat kapsamında değerlendirilmediği anlaşılmakla bu yöndeki maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

... davacının Röntgen Teknisyeni iken, 22/07/2016 tarihinde açığa alındığı, 01/09/2016 tarihinde 672 sayılı KHK ile meslekten ihraç edildiği, davacının meslekten ihraç edilmesinden sonra 08/09/2016 tarihinde gözaltına alınıp 09/09/2016 tarihinde tutuklandığı, 30/11/2016 tarihinde serbest bırakıldığı, davacının meslekten ihracından sonra gözaltına alınmış ve tutuklanmış olması, bu tarihte memur olmayarak vasıfsız bir çalışan gibi değerlendirilerek, net asgari ücret üzerinden maddi tazminat miktarının belirlenmesi gerektiği anlaşılmış olup, bu yönde uygulama yapılmıştır.

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 16/09/2014 tarih, 2014/4304 esas, 2014/17955 karar sayılı ilamında özellikle vurgulandığı üzere; CMK 141 maddesi uyarınca manevi tazminat miktarının belirlenmesi bakımından objektif kriterlerin bulunmadığı, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumunun üzerine atılı suçun niteliğinin tutuklanmasına/gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzının tutuklulukta/ gözaltında kaldığı süre, gözaltı tarihi ile tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar ele geçecek parasal değer ve bunun gibi diğer hususların hak ve nasafet kuralları da gözetilerek belirlenmesi gerektiği, yine belirlenecek tazminatın zenginleşmeye neden olmaması gerekmektedir. Mahkememizce yargıtay 12. Ceza dairesinin manevi tazminata ilişkin kriterleri gözönüne alınarak, davacının gözaltında kaldığı süre, gözaltına alınmadan önce ihraç edilmiş olması, üzerine atılı suçun vehameti, sosyal ve ekonomik durumu, açılan dava, gözaltında geçirdiği süre nedeniyle duyduğu ıstırap, gözaltı süresinde ele geçecek olan maddi menfaat gözönüne alınarak davacının zenginleşmesine neden olmamak üzere takdiren fazlaya ilişkin taleplerin reddiyle 10.000,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği sonuç ve kanaatine varılmıştır." denilmektedir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince maddi tazminat miktarının 3.556,04 TL'ye, manevi tazminat miktarının 7.000,00 TL'ye ve vekalet ücretinin 1.266,72 TL'ye indirilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/22 Esas – 2018/84 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahı örgüt suçundan 08.09.2016 - 30.11.2016 tarihleri arasında 83 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 26.03.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

2. Kamu görevinden 01.09.2016 tarihinde ihraç edilen davacının gözaltına alındığı ve tutuklandığı tarihte işsiz olduğu göz önüne alındığında maddi kaybının asgari ücret üzerinden hesaplanmasında ve hesaplanan maddi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiştir.

2. Kamu görevinden 01.09.2016 tarihinde ihraç edilen davacının gözaltına alındığı ve tutuklandığı tarihte işsiz olduğu göz önüne alındığında maddi kaybının asgari ücret üzerinden hesaplanmasında ve hesaplanan maddi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiştir.

3. Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 13.06.2019 tarihli ve 2019/612 Esas, 2019/420 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8383, Karar No: 2017/4754, Tarih: 06.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8383 E.  ,  2017/4754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a-3, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 162 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27702, Karar No: 2020/2825, Tarih: 18.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/27702 E.  ,  2020/2825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan... İnş. Paz. Taah. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Petkim A.Ş.ye ait Aliağa’da yapılan rafineri kurulumuna ilişkin olarak taş ocağı tesisinin elektrik aksamının tamamının döşenmesi, bakımı ve onarımı işlerinin yapılması konusunda davalılar arasında asıl işveren alt işveren sözleşmesi imzalandığı, bu kapsamda alt işveren Ayçam inşaat şirketi işçisi olarak 6 aydan fazla çalışmasına rağmen hiç ücret ödenmediği gibi işten çıkartıldığı halde istifa gösterildiği, ihbar tazminatı ödenmediği iddiası ile ihbar tazminatı ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı... İnşaat Paz.Taah.Tic.Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Hakimin Davayı Aydınlatma Ödevi başlıklı 31. maddesine göre, "Hakim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir, soru sorabilir, delil gösterilmesini isteyebilir."

4857 sayılı İş Kanun'unda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, iş yerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, iş yerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı, ayrıca davacının çalıştığı işyerinin faaliyet gösterdiği alanda uzman bir bilirkişiden de görüş alınarak davacının fesih tarihindeki gerçek ücreti saptanmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, Türkiye İstatistik Kurumunun resmi internet sitesindeki “kazanç bilgisi sorgulama” kısmından da faydalanılması ve emsal ücret araştırması sonucunda elde edilen verilerle birlikte, anılan Kurumun resmi internet sitesindeki bilgiler de dikkate alınarak emsal ücretin belirlenmesi mümkündür.

Somut olayda; Dava dilekçesinde davacının ne iş yaptığı ve ne kadar ücret aldığı somut olarak açıklanmamış, yaptığı işin niteliği, zorluğu ve işteki kıdem ve tecrübesi göz önünde bulundurulduğunda ücretinin asgari ücretin çok üzerinde olacağı, esnaf ve sanatkarlar odasından ücret araştırıldığında bunun ortaya çıkacağı açıklanmış, davalının cevaplarına karşı beyan dilekçesinde ise davacının ücretinin 2.500 TL olduğunu iddia edilmiştir. Yapılan emsal araştırmasına verilen cevapta emsal ücret bildirilmemiştir. Davacının yaptığı iş hakkında tanıklar davacının düğmeci olduğu, konkasör makine tamir bakımı işi yaptığı, konkasör taş kırma ustası olduğu yönünde çelişkili beyanlarda bulunmuşlardır. Davacının ne iş yaptığı ve aldığı ücret miktarı konusunda çelişkiler giderilmediği halde karara dayanak raporda, tanık beyanlarına göre davacının 2.500 TL ücretle çalıştığının kabul edilmesi isabetli olmamıştır.

Mahkemece, öncelikle tereddüde mahal vermeyecek şekilde davacının yaptığı iş belirlenmeli, yaptığı işe göre anılan ilke kararlarımız doğrultusunda emsal ücret araştırması yapılmalı, dosya kapsamı diğer deliller ile birlikte yapılacak değerlendirme ile belirlenecek ücret esas alınarak alacaklar hesaplattırıldıktan sonra oluşacak sonuca göre dava konusu edilen alacak hakkında bir karar verilmelidir.

Mahkemece belirtilen husus gözetilmeden eksik inceleme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/02/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4094, Karar No: 2024/5117, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4094 E.  ,  2024/5117 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2373 E., 2018/1629 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.11.2023 tarihli ve 2021/19074 Esas, 2023/7514 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 2 - 2018/70462 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 06.07.2018 tarihli ve 2018/2373 Esas, 2018/1629 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.11.2023 tarihli ve 2021/19074 Esas, 2023/7514 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usûlüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 06.07.2018 tarihli ve 2018/2373 Esas, 2018/1629 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanıkların temyiz taleplerinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 22.11.2023 tarihli ve 2021/19074 Esas, 2023/7514 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 06.07.2018 tarihli ve 2018/2373 Esas, 2018/1629 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.