muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6542, Karar No: 2024/9517, Tarih: 10.06.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının hizmet alım sözleşmelerinin 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi kapsamında olduğunu belirttiği ve toplu iş sözleşmesi farklarına dair ödeme yaptığı dikkate alındığında hükmedilen işçilik alacaklarından sorumlu olmadığı yönündeki istinaf sebebinin yerinde görülmediği, dava dilekçesinde 15.04.2016 - 01.04.2018 ve 01.03.2019 - 31.01.2020 tarihleri arasında yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinin yanı sıra dava tarihine kadar davacının yararlanma hakkına sahip olduğu tüm toplu iş sözleşmeleri uygulanarak alacakların hüküm altına alınması istendiğine ve davalı tarafça da 01.06.2020 - 31.08.2020 arasını kapsayan üçüncü bir toplu iş sözleşmesi olduğu ve bu sözleşmenin farklarının ödendiği savunulduğuna göre talep aşımından söz edilmesinin mümkün olmadığı, hükme esas alınan 10.07.2023 tarihli bilirkişi ek raporunda 07.04.2021 tarihli tabloda yer alan alacak kalemlerinin dava sonrası davalı tarafça yapılan ödemelerin tenzil edilmesiyle bakiye alacak hakkına ilişkin olduğunun belirtildiği ve söz konusu tutarların hüküm altına alındığı, arabuluculuk son tutanak tarihinden sonraki talep dönemi için arabuluculuk dava şartı yerine getirilmediğinden bu dönemde talep edilen miktarların dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verildiği, İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı işçinin toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklara hak kazanıp kazanmadığı, talep edilen alacaklardan davalının sorumlu olup olmadığı, uygulanması gereken toplu iş sözleşmesi ile alacakların hesabı hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin yedinci fıkrası, 32 inci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 ve 53 üncü maddeleri, 4734 sayılı Kanun'un 3 ve 62 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin yedinci fıkrası, 32 inci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 ve 53 üncü maddeleri, 4734 sayılı Kanun'un 3 ve 62 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan 01.03.2019 - 31.01.2020 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin art etkisi göz önünde bulundurulduğunda yapılan hesaplamanın yerinde olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20177, Karar No: 2014/26192, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/20177 E.  ,  2014/26192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/200-2014/355

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5526, Karar No: 2016/12540, Tarih: 09.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/5526 E.  ,  2016/12540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 221 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/21, Karar No: 2023/861, Tarih: 27.09.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/21 E.  ,  2023/861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/754 E., 2021/1007 K.

KARAR : Asıl ve birleşen davaların reddine

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 19.04.2021 tarihli ve

2020/1253 Esas, 2021/2396 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl dava yönünden kesin olmak üzere, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının birleşen davadaki davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı birleşen davadaki davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı ... vekili asıl dava dilekçesinde; müvekkilinin murisi ...’ın 16.09.2017 tarihinde vefat ettiğini, vefatı sonrasında ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.10.2017 tarihli ve 2017/154 Esas, 2017/155 Karar sayılı veraset ilâmı doğrultusunda muris adına kayıtlı taşınmazların intikal işlemlerinin yapıldığını ancak ... Tapu Sicil Müdürlüğünde yapılan incelemede ... ilçesi, ... köyü, ... mevkiinde kain 106 ada 207 parsel sayılı taşınmaz ile aynı mevkide kain 106 ada 242 parsel sayılı taşınmazın muris üzerinde görünmediğini, bu taşınmazların muris tarafından 21.08.2009 tarihinde torunu olan davalıya temlik edildiğini, murisin oldukça varlıklı bir kişi olması, temlikin gerçekleştirildiği tarihte mal satmayı gerektirir herhangi bir ekonomik ya da sağlık sorununun bulunmaması, üzerine kayıtlı başkaca taşınmazları da olduğu dikkate alındığında gelir elde ettiği dava konusu taşınmazları satmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, kaldı ki davalının da bu yerleri alacak ekonomik gücünün bulunmaması karşısında yapılan temliklerin müvekkilini miras haklarından mahrum bırakmak amacıyla muvazaalı işlemler olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının müvekkilinin miras payı oranında iptali ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı ... vekili birleşen dava dilekçesinde; asıl davada ileri sürdüğü iddiaları tekrar ederek yapılan temlik işleminin asıl amacının esasında murisin kızı ... ...'a daha fazla miras bırakmak olduğu, bu doğrultuda ... ...'ın tek çocuğu olan davalı torun üzerinden bedelsiz şekilde temliklerin gerçekleştirildiği, temliklerin amacının müvekkilini miras hakkından mahrum bırakmak olduğu ve devirlerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının müvekkilinin miras payı oranında iptali ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili asıl ve birleşen davalara ilişkin verdiği cevap dilekçesinde; muris ...'ın denkleştirme amacıyla dava konusu taşınmazları müvekkiline devrettiğini, murisin sağlığında tüm taşınmazlarını mirasçıları arasında taksim ettiğini, 2005 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında erkek çocuklarına yaklaşık 12.000 m² yer düşecek şekilde eşit olarak mirasını paylaştırdığını, murisin kadastro çalışmaları sırasında kendi adına tespit gören dava konusu taşınmazları ise yine mirasını taksim etmek gayesiyle ve taşınmazların tarım alanı olması, belirli büyüklüğün altında taksimin mümkün olmaması nedeni ile torunu olan müvekkili adına satış suretiyle tescil ettirdiğini, dava konusu taşınmazların fiiliyatta murisin dört kızı tarafından kullanıldığını, dört kız kardeşin davaya konu taşınmazları aralarında taksim ederek mahsullerini topladığını, bu taksimin murisin kendi arzusu ve rızası ile yapıldığını, buna ilişkin davacıların muvafakati alındığı gibi murisin davacılar ile hiçbir husumetinin de bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.10.2019 tarihli ve 2017/757 Esas, 2019/536 Karar sayılı kararıyla; murisin 21.08.2009 tarihli resmî akitle 106 ada 207 parseldeki hissesinin tamamını 12.750,00 TL bedelle, 106 ada 242 parseldeki hissesinin tamamını 9.850,00 TL bedelle davalıya sattığı, bilirkişi raporu ile 207 parselin satış tarihindeki değerinin 66.428,28 TL, 242 parselin satış tarihindeki değerinin 51.436,56 TL olarak tespit edildiği, davalıya yapılan temliklerdeki asıl amacın gerçek bir satış olmayıp taşınmazları kızlarına bırakmak olduğu, murisin tüm kızlarının ortak kararı doğrultusunda taşınmazları davalı olan torununa devrettiği, taşınmazların devrinden itibaren murisin kızları tarafından kullanıldığı, murisin taşınmazları satma ihtiyacı olmadığı gibi davalının da akit tarihinde alım gücüne sahip olduğunun ispatlanamadığı, taşınmazların akitte gösterilen bedeli ile gerçek değeri arasında fark bulunduğu, yapılan temlikin muvazaalı olduğu gerekçesi ile asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli ve 2020/174 Esas, 2020/184 Karar sayılı kararıyla; murisin yörede varlıklı bir kişi olarak bilindiği, taşınmazları satmasını gerektirir bir ihtiyacının bulunmadığı, kendisinden önce vefat eden iki oğlu ile asıl davada davacı olan oğlu ...'a kadastro tespitinden önce kendine ait taşınmazlardan bir kısmını verdiği, vefat tarihinde hâlen adına kayıtlı olan iki adet taşınmazın tüm mirasçılarına intikal ettiği, yaşlandığı dönemde davaya konu taşınmazların fındıklık olarak murisin tüm kızları tarafından birlikte kullanılarak tasarruf edildiği, vefatından sonra da aynı şekilde kullanılmaya devam edildiği, birleşen dosya davacısının murisin ikinci eşi olup 1998 yılında evlendikleri, ortak çocuklarının olmadığı, murisin vefatına kadar birlikte yaşadıkları ve mutlu oldukları, beşeri anlamda muris ile eşi arasında en ufak sorunun dahi bulunmadığının anlaşıldığı, her ne kadar bir kısım tanıklar muris ile oğlu olan davacı ... ... arasında kırgınlık olduğunu belirtmişlerse de kırgınlığın başlama tarihi olarak tam bir tarihin verilememesi ile birlikte bu kırgınlığın başka bir sebepten dolayı davaya konu taşınmazların devir tarihinden sonraki bir tarihe isabet ettiği, dolayısıyla davaya konu taşınmazların devir tarihi itibari ile muris ile oğlu olan davacı ... ... arasında da bir kırgınlığın bulunmadığı, murisin kadastro tespitinden önce malik sıfatı ile zilyedi olduğu bir kısım yerleri üç oğluna bıraktığı ve kadastro tespitlerinin bu şekilde oğulları adına yapılmasını sağladığı, taşınmazların bulunduğu yörede geleneğin önce erkek evlatlara malın paylaştırılması, mal sahibi yaşlanınca veya ölünce de kalan malların kız çocuklarına paylaştırılması şeklinde olduğu, murisin torunu olan davalıya devir yapmasının nedeninin taşınmazların vasfı ve büyüklükleri nedeni ile bu devrin kızları adına yapılamamasından kaynaklandığı, gerçek iradesinin davaya konu taşınmazları dört kızına devretmek ve devamında onların kullanımına terk etmek olduğu, bedeller arasındaki farkın tek başına muvazaanın kanıtı olamayacağı, murisin mal kaçırma kastı olsa idi ölüm tarihi itibari ile adına kayıtlı 3456 numaralı parsel ile 104 ada 183 numaralı parsel sayılı taşınmazları da devretmesinin bekleneceği, dava konusu taşınmazların mirasçılardan mal kaçırmak amacı ile devredilmediğinin açık olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf talebinin kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak sureti ile asıl dava yönünden kesin olmak üzere, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde birleşen dosyadaki davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde birleşen dosyadaki davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in 207 ve 242 parsel sayılı taşınmazlarını 21.08.2009 tarihinde kızı ...’in oğlu davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın 16.09.2017 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak ikinci eşi ... ile ilk eşinden olma çocukları ... ..., ..., ..., ... ve ... ile kendisinden önce ölen oğlu ...’nin çocukları ... ..., ... ve ..., kendisinden önce ölen oğlu ...’in çocukları ..., ..., ..., ..., ... ve ...’nin kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras ... çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, davalının da kabulünde olduğu üzere mirasbırakanın dava konusu taşınmazları bedelsiz olarak davalı torununa temlik ettiği, her ne kadar davalı taraf denkleştirme savunmasında bulunmuş ise de amacın paylaştırma olmayıp kız çocuklarından ve ikince eşten mal kaçırma olduğu, bu nedenle muris muvazaasının şartlarının oluştuğu görülmüştür.

Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazların mal kaçırma kastı ile davalıya temlik edildiği gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; önceki gerekçelerinin yanında murisin eşi olan davacı ... ile arasındaki ilişkinin iyi olması ve murisin temlik dışı taşınmazları dikkate alındığında murisin mal kaçırma kastı ile hareket etmediği gerekçesi ile direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde birleşen davadaki davacı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı ... vekili; davalı tarafından dava konusu taşınmazların bedeli ödenmek sureti ile satın alınmadığının açıkça ikrar edildiğini, davalının muvazaalı temlik işlemine yönelik miras paylaşımı savunmasında bulunduğunu ancak paylaştırma savunmasının yasal mirasçılar arasında söz konusu olabileceği dikkate alındığında yasal mirasçı olmayan davalının bu savunmasının hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, davalının tanık listesinde murisin dava dışı dört kızının yer almadığını, dava dışı murisin kızlarıyla ilgili beyanları dahi alınmaksızın kendileri hakkında miras paylaşımı değerlendirmesinde bulunmanın gerçeği yansıtmadığını, murisin sağlığında müvekkiline yönelik herhangi bir taşınmaz temliki gerçekleştirmediğini, bozma kararı sonrasında davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin de hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; miras bırakanın 207 ve 242 parsel sayılı taşınmazlarını davalı olan torunu ...'a satış suretiyle yaptığı temlik işleminin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının davacı tarafça ispatlanıp ispatlanamadığı noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 19 uncu [mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (818 sayılı Kanun) 18 inci] maddesinin birinci fıkrası

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı kararı

2. Değerlendirme

1. Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.