muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7918, Karar No: 2014/12829, Tarih: 16.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/7918 E.  ,  2014/12829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 4. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/12/2011

NUMARASI : 2010/273-2011/878

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti alacağı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren bünyesinde 02.12.2000-15.02.2010 tarihleri arasında teknisyen olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatili alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının devamsızlık yaptığını, kendi isteği ile işten ayrıldığını, ücretlerinin tam olarak ödendiğini, yıllık izinlerini kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini feshetmekte haksız olduğu, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma ve genel tatil çalışması yaptığı, yıllık ücretli izin alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentdin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 3 üncü maddesine göre, hafta tatili Pazar günüdür. Bu genel kural mutlak nitelikte olmayıp, hafta tatili izninin Pazar günü dışında da kullandırılması mümkündür.

2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 3 üncü maddesine göre, hafta tatili Pazar günüdür. Bu genel kural mutlak nitelikte olmayıp, hafta tatili izninin Pazar günü dışında da kullandırılması mümkündür.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarında hafta tatili ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin hafta tatili alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, hafta tatili çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında hafta tatillerinde çalışmaların yazılı delille kanıtlaması mümkündür. Hafta tatili ücretlerinin tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt yoksa ödenen tutarın dışında hafta tatili çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerekir.

Hafta tatili çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, hafta tatili çalışmasının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda, böyle bir indirime gidilmemesi gerekir.

Hafta tatili çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, hafta tatili çalışmasının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda, böyle bir indirime gidilmemesi gerekir.

Dairemizin önceki kararlarında; hafta tatili ücretlerinden yapılan indirimler sebebiyle davalı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda, reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere hafta tatili ücretinden yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve hafta tatili ücretinden yapılan takdiri indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının futbol sezonu olan dönemde ayda 2 hafta tatili (pazar günü) çalışması yaptığı kabul edilerek hafta tatili alacağı hesaplanmıştır.

Davacı tanıkları haftanın 6 günü çalışıldığı açıkça beyan etmiştir. Davacı ile birlikte çalışan Orhan Elektaş isimli işçi tarafından Adana 2. İş Mahkemesinde açılan davada işyerinde hafta da bir gün izin kullanıldığı tespit edilerek hafta tatili alacağı talebi reddedilmiş olup bu karar Dairemizin 11.02.2014 gün ve 2011/54286 E. 2014/3963 K. sayılı ilamı ile onanmıştır. Mahkemece davacının hafta tatili alacağı talebin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Davacı tanıkları haftanın 6 günü çalışıldığı açıkça beyan etmiştir. Davacı ile birlikte çalışan Orhan Elektaş isimli işçi tarafından Adana 2. İş Mahkemesinde açılan davada işyerinde hafta da bir gün izin kullanıldığı tespit edilerek hafta tatili alacağı talebi reddedilmiş olup bu karar Dairemizin 11.02.2014 gün ve 2011/54286 E. 2014/3963 K. sayılı ilamı ile onanmıştır. Mahkemece davacının hafta tatili alacağı talebin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5138, Karar No: 2018/272, Tarih: 22.01.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/5138 E.  ,  2018/272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Sulama Birliği Başkanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/09/2010 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 2007 yılında birlik başkanı olan davalının, dava dışı birlik üyesi ...’in, tarlasına ikinci sulama hakkını kullandığı sırada haksız, kusurlu emir ve talimatları ile sulamanın yarıda kalmasına ve bu suretle zarara uğramasına sebebiyet verdiğini, adı geçen birlik üyesinin, ... . İdare Mahkemesinin 2008/564 esas ve 2009/921 karar sayılı dosyasında açtığı tazminat davasında, hizmet kusurunun bulunduğu gerekçesiyle Birlik aleyhine tazminata hükmedildiğini ve bu bedelin Birlik tarafından ödendiğini belirterek, zararın oluşmasına sebebiyet veren davalıdan birlik zararının rücuen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ise, ikinci sulama hakkı kullandırılırken dava dışı birlik üyesinin, 032 ve 044 nolu iki ayrı su kanalına aynı anda su verildiğini, 044 numaralı su kanalının başında kimsenin bulunmadığı ve suyun kontrolsüz bir şekilde boşa aktığının görevlilerce tespit edildiğini, 032 numaralı su kanalının başında bulunan ...’in işçilerinin, sulama işi bu tarlada bitmesine rağmen diğer kanalın başına gitmediklerini, bunun üzerine Birlik Yönetim Kurulu Kararının 5. maddesine göre hareket ederek, sulama suyunu kesmek zorunda kaldığını, daha sonra ise meyve bahçelerinin sulamasına geçildiğinden, tarlalara tekrar su verilemediğini, olayda bir kusurunun bulunmadığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davalının kusurlu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, davalının savunmasında bildirdiği Birlik Yönetim Kurulu Kararı, davacı Birliğin rücuya esas idare mahkemesi dosyasına 23/02/2009 havale tarihli dilekçesi ile sunulduğu bildirilen Birlik Ceza Yönetmeliği ve olaya ilişkin 15/06/2007 tarihli zabıt varakasının, hem eldeki dava dosyası hem de Uyap üzerinden gönderilen idare mahkemesi dosyası içerisinde bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosyanın incelenmesinde, davalının savunmasında bildirdiği Birlik Yönetim Kurulu Kararı, davacı Birliğin rücuya esas idare mahkemesi dosyasına 23/02/2009 havale tarihli dilekçesi ile sunulduğu bildirilen Birlik Ceza Yönetmeliği ve olaya ilişkin 15/06/2007 tarihli zabıt varakasının, hem eldeki dava dosyası hem de Uyap üzerinden gönderilen idare mahkemesi dosyası içerisinde bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamında, tarafların gösterdikleri tanıkların beyanı alınmış, hükme esas alınan 26/03/2015 tarihli bilirkişi raporunda, yalnızca idare mahkemesi dosyasında yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporundaki değerlendirmelere, heyetçe katıldıkları, haksız fiil ve hizmet kusuru olarak sorumluluğun davalıya izafe edilmesi gerektiği belirtilerek, idari yargıda alınan rapora atıf yapılmakla yetinilmiş, ancak, davaya konu somut olaya ilişkin davalının haksız ve kusurlu bir talimat verip vermediği, kusurlu ise hangi gerekçelerle kusurlu bulunduğu açıklanıp, bir inceleme yapılmamıştır. Bu haliyle, hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Eldeki dava rücuya ilişkin olup, davalı ancak kusuru oranında tazminatla sorumludur.

Şu halde mahkemece, öncelikle ... . İdare Mahkemesinin 2008/564 esas sayılı dosyasının aslı, davalının savunmasında dayandığı Birlik Yönetim Kurulu kararı ve davacı Birliğe ait Ceza Yönetmeliği dosyaya getirtildikten sonra, davacı idarenin davalıya yönelik sorumluluk gerekçeleri, davalının savunması, tanık beyanları ve diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek, olayda davalının kusur durumunu belirleyen, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir bilirkişi heyet raporu alınmalı ve varılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır. Açıklanan nedenlerle, eksik incelemeye dayalı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12091, Karar No: 2012/23136, Tarih: 05.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/12091 E.  ,  2012/23136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça konu yerin, Yahyalı Belediyesi'nin 10/04/2009 tarihli yazısında belediye sınırlarında bulunduğu bildirilmiş olmasına rağmen, 19/06/2009 tarihli yazısında belediye mücavir alanında kaldığının belirtilmesi ve TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacak olması karşısında, suça konu yapının belediye mücavir alanında kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2616, Karar No: 2020/621, Tarih: 21.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2616 E.  ,  2020/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 30/11/2017 tarih ve 2017/49 E.- 2017/403 K. sayılı kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 01/03/2019 tarih ve 2018/783 E.- 2019/224 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait “El Arabiya” isimli televizyon haber kanalının 2003 yılından beri Arapça dilinde yayın yaptığını, haber kanalının yayınlarına Türkiye’den, müvekkiline ait “www.alarabiya.net” isimli internet sitesinden, Nilesat ve Arabsat gibi dijital platformlar üzerinden erişilebildiğini, Türkiye'de 2012/105147, 2015/97395 ve 2015/23855 sayılı markaların müvekkiline ait olduğunu, davalının Arapça dilinde yayın yapan televizyon kanalı logosunda kullandığı şeklin müvekkili adına tescilli markalara benzer olduğunu, davalının bu kullanımının müvekkilinin marka tescilinden doğan haklarına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, davalının söz konusu ibareyi kullanmaktan men edilmesine, bu ibarenin kaldırılmasına, ibarenin davalının ticari defter ve kayıtları ile internet ortamında ve diğer mecralarda kullanımının yasaklanmasına, markaya yapılan tecavüzün ve haksız rekabetin durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın husumet ve zamanaşımı nedeniyle reddinin gerektiğini, davacının iltibas iddiasında bulunduğu ibare üzerinde müvekkili kurumun markasal bir kullanımının bulunmadığını, davacının markası ile müvekkili kullanımının farklı olduğunu, müvekkili tarafından Arap alfabesiyle “Arapça” kelimesine karşılık gelen ibarenin kullanıldığını, davacı tarafın ise kelime üzerinde değişiklik yaptığını, müvekkili markasında esas unsurun “TRT” ibaresi olduğunu, yayın yaptığı dili göstermek için “TRT” markasının yanında ilgili dili gösterir ibarenin de kullanıldığını, Arapça yayın yapan kanalda “Arapça” ibaresinin, marka vasfı bulunmayan, cins-vasıf bildiren ve herkesin kullanımına açık bir ibare olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tescilli markaya dayalı açılan bu davada davalının husumet itirazının yerinde olmadığı, tecavüz devam ettiği sürece zamanaşımı işlemeyeceği, hem davacı hem de davalı markasının esas olarak haber-kültür odaklı yayın yapan televizyon yayıncılığı hizmetleri üzerinde kullanıldığı, davacı markalarının “Al Arabiya” ibaresinden oluşurken davalı markasının “TRT” harfleri ve Arap alfabesinde yazılmış olan “Al Arabiya” ibaresinden oluştuğu, somut uyuşmazlıktaki muhtemel tüketici kitlesinin Türkiye’de yaşayan ve Arapça dilini bilen TV izleyicileri olduğu, davacı adına tescilli olan ve fiilen kullanılan markayla davalı kullanımının yazım karakteri, renk ve markaların genel tasarımı, düzenleniş, tertip tarzı itibariyle de farklı olduğu ve ortalama tüketici kitlesi tarafnıdan karıştırılmayacağı, davalı kullanımının markaya tecavüz ve haksız rekabet oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 21/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2909, Karar No: 2011/8543, Tarih: 16.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/2909 E.  ,  2011/8543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Ormandan ağaç kesilerek yer açıldığı için hakkında suç tutanağı düzenlenen sanığın, talimatla alınan sorgusunda suçu inkarla ağaçları kendisinin kesmediğini, kimin kestiğini de bilmediğini savunmasına karşın aynı mahallede fındık bahçeleri olduğunu ve bu yerinde kendilerinin koruması altında olduğunu ifadesine göre, mahallinde imzacı tanıkların en az birinin yer gösterimi ile orman ve fenni bilirkişi beraberliğinde keşif yapılarak, suça konu açma sahasının orman olup olmadığı, sanıkların fındıklığının bulunduğu yerin kroki ile açma sahasına mesafesi gösterilerek bu yerin açma alanı ile bitişik ise bir bütün olarak kullanılıp kullanılmadıkları, açma sahasının ne zaman açıldığı, kullanılıp kullanılmadığı, bu eylem ile ilgili olarak köy muhtarı ile azalar ve varsa köy bekçisi ile civar arazi sahipleri de keşifte tanık olarak dinlenilip bilgi ve görgüleri sorularak sonucuna nazaran sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdiri gerekirken bu yönlerden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar vrilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10214, Karar No: 2014/14574, Tarih: 26.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/10214 E.  ,  2014/14574 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 28/04/2014

Numarası : 2013/830-2014/320

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Ç.. R.. ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca davalı Üniversite'ye ait Tıp Fakültesi Hastanesinde çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin itiraz edilmemesi nedeni ile kesinleştiğini, bu hali ile davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kamu kurum ve kuruluşlarına İş Kanunu hükümlerine göre çalıştırılmak üzere sürekli veya geçici işçi alınmasına ilişkin usul ve esasların 01.09.2009 tarihinde yürürlüğe giren Kamu Kurum ve Kuruluşlarına İşçi Alınmasında Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile düzenlendiğini, davacının bu yönetmelikte belirtilen şartlara uygun olarak kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun 01.03.2008-31.12.2010 ve 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki hizmet alımı sözleşmelerine ilişkin olduğunu, muvazaa raporunun sözleşmelerin bitim tarihi itibari ile hukuken bir geçerliliği kalmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.