muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6254, Karar No: 2019/6202, Tarih: 15.10.2019

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, yerel mahkeme kararı kaldırılarak davanın kısmen kabulü ile Davacı ...'in 15/04/2010-29/02/2016 tarihleri arasındaki dönemde zirai vergi faaliyeti nedeniyle 5510 sayılı Yasanın 4.maddesinin 1.fıkrasının (b) 4.bendine göre Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tespitine, Fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 15/02/1993- 20/10/1997 tarihleri arasında 2926 sayı yasa sigortalılığı bulunduğu, ... Esnaf ve Sanatkarlar Odası kaydına istinaden 21/10/1997 tarihli bildirge ile 21/10/1997 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık tescilinin yapıldığı, 21/10/1997 tarihinden itibaren kesintisiz 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı devam edip kurumca sigortalılığı iptal edilen döneme ilişkin prim borcu bulunmadığı, davalı kurumca ilgili vergi dairesi ile yapılan yazışmalar neticesinde davacının ticari vergi kaydının bittiği 15/04/2010 tarihi sonrası 1479 sayılı Yasa sigortalılığının iptal edildiği, yerel mahkemece davacı tanıklarının dinlendiği, tanıkların davacının kendisine ait 2 adet balıkçı teknesi ile açık denizlerde balık avcılığı ve ticareti yaptığını beyan ettikleri, ... ... Vergi Dairesi cevabi yazısında 01.01.1996 tarihinde zirai balıkçılık faaliyetine başladığı, 01/01/1999 tarihinden itibaren ise faaliyetine ... ortaklığında ortak olarak devam ettiği, 05/05/1999 tarihinde ortaklığın balık alım ve satımı nedeniyle ticari faaliyete başlayıp, ticari faaliyetlerini 15/04/2010 tarihinde terk ettikleri, zirai balıkçılık faaliyetine ise devam ettiklerinin bildirildiği, ... Liman Başkanlığı yazısına göre davacının "Görenler-3 ( 08/01/1997 tarihinden beri ortak) ve Görenler-4 ( 24/07/2015 tarihinden beri ortak)" isimli balık avlama gemilerinde hisse sahibi olduğu, ... Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği Sicil Müdürlüğünde davacının balıkçılık meslek dalından dolayı, 21.10.1997 tarihinden beri devam eden kaydının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Sigortalının vergi kaydı her ne kadar zirai balıkçılık için oluşturulmuşsa da yapılan işin, hissedarı olduğu balıkçılık gemisiyle açık denizlerde balık avlanarak bunların satımı olması nedeniyle davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığını ticari vergi kaydının bittiği gerekçesiyle 15/04/2010 tarihi itibariyle iptal eden kurum işlemi hatalıdır.

Yapılacak iş, davacının ticari vergi kaydının bittiği 15/04/2010 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığını iptal eden kurum işleminin iptali ile 15/04/2010-29/02/2016 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar vermekten ibarettir.

Bölge Adliye Mahkemesince, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacının ticari vergi kaydının bittiği 15/04/2010 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığını iptal eden kurum işleminin iptali ile 15/04/2010-29/02/2016 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar vermekten ibarettir.

Bölge Adliye Mahkemesince, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

H) Sonuç :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 15/10/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10149, Karar No: 2019/21768, Tarih: 05.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/10149 E.  ,  2019/21768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

1-)Dosya kapsamına göre davalı Şirket için çıkarılan gerekçeli karar tebliği “şirket yetkilisi ...” imzasına kalemde bizzat tebliğ edilmiştir. Ancak dosyadaki imza sirkülerine göre davalı Şirketin yetkilisi “...” adlı bir başka kişidir.

Bu nedenle;

Mahkeme tarafından “...” adlı kişinin gerekçeli kararı tebellüğ ettiği 09/02/2016 tarihinde davalı Şirket’i temsile ve ilzama yetkili olduğuna dair belgenin dosyaya alınması,

“...” adlı kişinin gerekçeli kararı tebellüğ ettiği 09/02/2016 tarihinde davalı Şirket’i temsile ve ilzama yetkili bulunmadığının anlaşılması halinde buna dayanak belgelerin dosyaya alınması,

“...” adlı kişinin gerekçeli kararı tebellüğ ettiği 09/02/2016 tarihinde davalı Şirket’i temsile ve ilzama yetkili bulunmadığının anlaşılması halinde şu anda davalı Şirketi temsil ve ilzama yetkili kişinin kim olduğuna dair belge dosyaya alınarak bu kişiye gerekçeli karar tebliğ edilerek tebellüğ belgesinin dosyaya alınması,

2-)Davacının emekli olup olmadığına, emekli olmuş ise buna ilişkin başvuru tarihi, işten ayrılma tarihi ve hangi tarihte emekli olduğuna dair belgelerin, emekliliğine ilişkin tüm belgelerin SGK’ndan celbedilerek gönderilmesi için dosyanın ilk derece Mahkemesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12067, Karar No: 2012/188, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12067 E.  ,  2012/188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre davaya konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmayıp 5410 parsel numarası ile ham toprak vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi karşısında, mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklamak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleş- mediği kabul edilerek verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5598, Karar No: 2012/38, Tarih: 09.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5598 E.  ,  2012/38 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.04.2008 gün ve 2007/78 Esas, 2008/97 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (SHÇEK) vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 27.02.2007 tarihli Sağlık Kurulu Raporu ile "suç sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna" ilişkin tespiti, 19 Mayıs Üniversitesi Sağlık, Uygulama ve Araştırma Merkezinin 19.07.2007 tarihli raporu ile "suç sonucunda mağdurenin beden ve ruh sağlığının bozulduğuna" ilişkin tespiti ve Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 07.12.2007 tarihli raporu ile "suç sonucunda mağdurenin beden ve ruh sağlığının bozulmadığına" ilişkin tespiti karşısında, oluşan tereddütlü durumun giderilmesi açısından 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun 15/f maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan mağdurenin bu olay nedeniyle beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusunda nihai rapor alındıktan sonra, sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin tatbik edilip edilmeyeceği hususunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanık 01.02.1989 doğumlu olup 18 yaşını 01.02.2007 tarihinde bitirdiği, suçun işlendiği tarih aralığının Kasım 2006 ilâ 19.02.2007 olduğu, 01.02.2007 ilâ 19.02.2007 tarihleri arasının sanığın 18 yaşını bitirdiği dönem olup bu dönemde suç işlenip işlenmediğinin tespitine göre 765 sayılı TCK.nın 55/3. maddesinin uygulanmasının mümkün bulunması karşısında, mağdureye bu dönem aralığında eylemlerin devam edip etmediği kesin biçimde açıklattırılarak, bu husustaki tereddüdün giderilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanuna aykırı, bu itibarla katılan Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (SHÇEK) vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek, 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7190, Karar No: 2019/236, Tarih: 14.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7190 E.  ,  2019/236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Ünye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.11.2017 tarih ve 2017/182 Esas, 2017/222 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan bakanlık vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre ilk derece mahkemesinin kararı usulüne uygun şekilde tefhim edilen katılan mağdure vekilinin bu karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmadığının anlaşılması karşısında, istinaf yoluna başvurmayan katılan mağdure vekilinin ilk derece mahkemesinin kararını sanık lehine değiştirmeyen istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyize hakkı bulunmadığından vaki temyiz isteminin 5271 sayılı CMK 'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafii ve katılan bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın eylemlerini 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a. maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında koşulları oluştuğu halde aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 26.03.2018 gün ve 2018/365 Esas, 2018/797 Karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesinin verdiği yetkiye istinaden düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2017 gün ve 2017/182 Esas, 2017/222 Karar sayılı ilamına "TCK'nın 53/1-a. maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanığın aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, verilen cezanın yarısı olan 6 yıl 3 ay süreyle bu hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi hükmünün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.01.2019 tarihinde üye ...'ün karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Mağdurenin öğretmen olan sanıkla telefonla mesajlaşmak suretiyle arkadaşlık kurması, bu kapsamda zaman zaman karşılıklı konuşmalarının olması ve genellikle telefonda whatsap üzerinden görüşme yapmaları, sanıkla mağdurenin okulda buluştuklarında boş sınıfta öpüşmeleri, sanığın mağdurenin sırtına, kalçasına ve göğüslerine dokunması şeklindeki eylemlerinin sarkıntılık düzeyinde kalan çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturması nedeniyle hükmün bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/6102, Karar No: 2024/17593, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/6102 E.  ,  2024/17593 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ:Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2023/3289 D.İş

ŞİKÂYETÇİ : ...

ŞÜPHELİ : Meçhul şüpheli

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

İNCELEME KONUSU KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2024 tarihli ve KYB-2024/22428 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, müştekinin... Şehir Hastanesinde tedavi gördüğü sırada kimlik kartlarının, HUAEWI marka... imei numaralı cep telefonu ve cüzdanının kaybolduğunu, kaybettiği eşyalarının kullanılmış olmasından şüphelendiğinden bahisle şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturma neticesinde, müştekinin eşyalarını kaybetmiş olabileceğinden ve savcılığın kayıp eşya bulmak gibi bir görevinin bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, müştekinin kullanmakta olduğu...numaralı telefon hattının takılı olduğunu belirttiği... İmeı nolu cep telefonuna ait iletişiminin tespitine dair kayıtların temin edilmesini müteakip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği gözetilmeden, soruşturmanın genişletilmesi yerine, itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", aynı Kanun’un 160/2. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' aynı Kanun’un 170/2. maddesinde, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler. Aynı Kanun’un 172/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

5271 sayılı Kanun’un 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikâyeti yoluyla soruşturma yaparak maddî gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hâkimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. Aynı Kanun’un 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkûmiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdanî kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelemeye konu olayda, şikâyetçinin müracaatında, 03.05.2021 - 06.05.2021 tarihleri arasında... Şehir Hastanesinde tedavi gördüğü esnada kimlik kartı, özel güvenlik kimlik kartı, üniversite kimlik kartı, cep telefonu ve cüzdanını kaybettiğini belirttiği ve eşyalarını kullanan kişilerden şikâyetçi olduğunu beyan ettiği, Cumhuriyet Başsavcılığınca, şikâyetçinin belirtmiş olduğu IMEI numarası üzerinden araştırma yapılarak suç tarihinde ve o tarihten sonra bahse konu cep telefonunun kullanılıp kullanılmadığı, kullanılmış ise kimler tarafından kullanıldığının tespiti, olayın gerçekleştiği yerde güvenlik kamerası kayıtlarının olup olmadığı araştırılarak, bulunması halinde kamera görüntülerinin incelenmesi gerekirken herhangi bir soruşturma işlemi yapılmaksızın "Savcılığımızın kayıp eşya bulmak gibi bir görevinin bulunmadığı" şeklindeki gerekçeyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; kanunun öngördüğü şekilde soruşturma yapılmasının sağlanması bahse konu araştırmaların yapılması sağlanarak şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,... 7. Sulh Ceza Hâkimliğinden kesin olarak verilen 30.05.2023 tarihli ve 2023/3289 Değişik İş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3558, Karar No: 2024/5148, Tarih: 25.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3558 E.  ,  2024/5148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/310 Esas, 2023/252 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2019/221 E.,2020/379 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili adına tescilli "RAZINA" ibareli markanın bulunduğunu, davalı Şirketin ise 2018/24466 sayılı "RAZİNEX" ibareli marka başvurusunu yaptığını, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın davalı Kurum tarafından reddedildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı bulunduğunu, taraf markalarında harf dizilimlerinin birebir aynı olduğunu, her iki markada "R,A,Z,İ,N" harflerinin ortak olarak yer aldığını, markanın baş kısmını teşkil eden “Razin" ibaresinin markayı oluşturan esaslı unsuru oluşturduğunu, müvekkilinin Razina markası karşısında davalının Razinex markasında, bir markanın ayırt ediciliğinin daha düşük olduğu kısma “ex” şeklindeki iki harfi eklemekle markalar arasında bir bağ olduğu veya markaların birbirlerinin serisi bulunduğu yönünde bir benzerliğin oluşmasına sebebiyet verildiğini, bu haliyle Razina ve Razinex ibarelerinin, birbirleri ile güçlü bir benzerlik arz ettiğini ve ayniyet derecesinde benzer olduğunu, davalı başvurusunda yer alan malların müvekkilinin tescil kapsamında yer aldığını, bu haliyle markaların kapsamında aynı mallar bulunduğunu, davaya konu Kurum kararında, “başvurunun tescile konu malların 05 inci sınıfa dahil tıbbi müstahzarlar ve benzeri ürünler olduğu ve bu ürünlerin genel olarak konunun uzmanlan tarafından önerilen ürünler olduğu” gerekçe gösterilmiş ise de bu gerekçenin yerleşik içtihatlar itibariyle hukuka aykırı olduğunu, markaların iç içe girmesine yol açarak hangi markanın kastedildiğinin anlaşılmamasına, anlaşılsa dahi markalar arası bir bağlantı olduğu yönünde intibaa uyanmasına yol açtığını ileri sürerek, YİDK'in 2019-M-2124 sayılı kararının iptal edilmesine, tescil edilmişse dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde;müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde;müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacı markasının dilekçede yazılanın aksine RAZİNA değil “I” harfiyle ve tamamı büyük harf olarak RAZINA şeklinde olduğunu, müvekkili başvurusunun ise yine iddianın aksine ilk harfi büyük, gerisi küçük harf olacak şekilde Razinex olarak yazıldığını, yazı karakterlerinin farklı olmasının yanı sıra harflerdeki koyuluğun ve boyutunun da farklı bulunduğunu, bir bütün olarak incelendiğinde, markalar arasında görsel benzerlik olmadığını, işitsel ve kavramsal benzerlikten de söz edilemeyeceğini, müvekkili markasına konu ilacın etken maddesinin ranolazin olduğunu, ilaç sektöründe ilaç isminin etken madde adından esinlenilerek konulmasının olağan bulunduğunu, ilaç markaları söz konusu olduğunda iltibas eşiğinin, diğer markalara göre daha düşük olarak değerlendirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "Razinex" ibareli başvuru markası ile davacının "RAZINA" ibareli tescilli markası arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle hedef tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, başvuru kapsamındaki malların tüketicilerin ihtiyaçlarına göre kendi seçebildikleri mallar olmayıp, sağlık ihtiyacı neticesinde ilgili doktor tarafından reçetede belirtilerek, yahut reçetesiz alınsalar dahi yine sadece eczaneden, eczacı aracılığıyla kontrollü satın alınan mallar olacağından, bunların nihai kullanıcısının doktorlar ve eczacılar gibi dikkat düzeyi yüksek kimseler olacağı, dolayısıyla taraf markalarıyla karşılaşan bu kimselerin gerek İngilizce bilgilerinin, gerekse tıbbi terim bilgilerinin yüksek olacağından, söz konusu tüketiciler bazında taraf markalarının birbirlerinin farklı versiyonları, alternatifleri veya bir serinin devamı olarak nitelendirilmesi mümkün olmayan işaretler oldukları, taraf markaları açısından hedef tüketiciler nazarında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibas koşullarının oluşmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri