muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14455, Karar No: 2023/12028, Tarih: 14.09.2023

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 21.04.2022 tarihli ilâmı ile; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamaların arabulucu tarafından düzenlenen son tutanak tarihi dikkate alınmaksızın yapıldığı, son tutanak tarihini aşan kısımlar yönünden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda, arabuluculuk son tutanak tarihini aşan fark alacak talepleri dava şartı yokluğundan usulden reddedilmiş ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu taleplerin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını, davacının hem ... ... sözleşmesinden hem de toplu ... sözleşmesi hükümlerinden yararlanmasının mümkün olmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; arabuluculuk son tutanak tarihini aşan fark alacak talebi bakımından davanın, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 3 üncü maddesi gereği dava şartı gerçekleşmediğinden usulden reddi gerektiğine yönelik bozmaya uygun karar verilip verilmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6267, Karar No: 2019/12994, Tarih: 11.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/6267 E.  ,  2019/12994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılara ait işyerinde bilgi işlem teknisyeni olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile eşitliğe aykırılık tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının müvekkili ... Deniz Otobüsleri San. ve Tic. A.Ş.de hiçbir kaydının olmadığını, yüklenici firmalar ile hizmet alımı işi yaptıklarını, işçi teminine yönelik bir ilişki olmadığını, diğer müvekkili şirketin ise ... Deniz Otobüsleri San. ve Tic. A.Ş.nin hissedarı olduğunu ve 16/05/2012 tarihi itibari ile sicilden terkin olduğunu, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalılara ait iş yerinde çalıştığı, iş sözleşmesinin davalılarca haklı neden olmadan feshedildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu yine eşitsizlik tazminatına da hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, davalı ... Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş. nin davacı alacaklarından sorumlu olup olmadığı, hususunda uyuşmazlık vardır.

Dosyadaki bilgi ve belglerden davacının davalı... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş.nin asıl işverenliğinde çalıştığı, diğer davalı ... Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A. Ş.' nin ise özelleştirme döneminde... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş. hisselerini devraldığı ancak davalı... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş. nin tüzel kişiliğinin ve faaliyetlerinin devam ettiği anlaşılmıştır.

Tüzel kişiliği oluşturan ortakların şahsen sorumluluğu olmayacağı gibi davalı ... Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş.nin davacının işvereni olduğuna yönelik delil de yoktur. Buna göre Mahkemece gerekçesiz şekilde davalı ... Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş.nin davacının alacaklarından sorumlu tutulması hatalıdır.

3- İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında de uyuşmazlık vardır.

Tüzel kişiliği oluşturan ortakların şahsen sorumluluğu olmayacağı gibi davalı ... Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş.nin davacının işvereni olduğuna yönelik delil de yoktur. Buna göre Mahkemece gerekçesiz şekilde davalı ... Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş.nin davacının alacaklarından sorumlu tutulması hatalıdır.

3- İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında de uyuşmazlık vardır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.7.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.).

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez( Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle farklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, prim v.b. ödemeleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta Mahkemece "talebin yerinde olduğu" şeklindeki gerekçesiz karar ile eşit davranmama tazminatına hükmedilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere 4857 sayılı Yasanın 5. maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiş olup davacı tarafından, bu ve benzeri sebeplere dayalı bir ayrım yapıldığı ileri sürülüp kanıtlanmadığından eşit davranmama tazminatı talebinin reddi yerine yetersiz gerekçe ile kabulü hatalıdır.

Yukarıda açıklandığı üzere 4857 sayılı Yasanın 5. maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiş olup davacı tarafından, bu ve benzeri sebeplere dayalı bir ayrım yapıldığı ileri sürülüp kanıtlanmadığından eşit davranmama tazminatı talebinin reddi yerine yetersiz gerekçe ile kabulü hatalıdır.

4- Taraflar arasında diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma alacağı olup olmadığı, hususundadır.

Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığını ancak ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek alacak talep etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı iddiasına göre alacak hesabı yapılmıştır.

Söz konusu alacağın varlığını ipatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarının beyanları hesaba elverişli olmayıp alacağı ispatlamada yetersizdir. Davalı tanıkların beyanlarına göre ise fazla çalışma çıkmamaktadır. Bu halde tanık beyanları dışında başka delil de olmadığından alacağın ispatlandığı söylenemez.

Mahkemece fazla çalışma ücretine yönelik talebin reddi yerine davacı iddiasına göre hesaplama yapan rapora göre alacağın hüküm altına alınması da hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12461, Karar No: 2015/22046, Tarih: 25.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/12461 E.  ,  2015/22046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin emeklilik sebebi ile sona erdiğini ileri sürerek, yıllık izin ücreti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar avukatları temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, imzalı yıllık ücretli izin defteri, apartman panosuna asılan ve davacının yıllık izinde bulunduğunu gösteren duyulardaki süreler dikkate alınarak yıllık izin ücreti hesaplanmıştır. Davacının imzası bulunmayan duyurularda, kullanıldığı bildirilen yıllık izin sürelerinin davacıyı bağlamayacağı ve dikkate alınmayacağı açıktır. Dosya kapsamında bulunan yıllık izin kullanım formu başlıklı belgelerdeki imzaların dönemin yöneticilerinin imzasını taşıdığına ilişkin davacının beyanına ve imzaların farklılık arz etmesine göre bu belgelerde de kullanıldığı bildirilen yıllık ücretli izin sürelerinin davacıyı bağlamayacağı anlaşıldığından belirtilen hususlar dikkate alınarak davacının hak kazandığı yıllık izin ücretinin yeniden hesaplanması gerekir.

3-Dosya kapsamından davacının 2004 yılından önceki çalışma düzeni tespit edilememektedir. Mahkemece davacının 2004 yılından önce mesai şeklinin nasıl olduğu araştırılmalı, bu konuda tekrar tanıklar dinlenilmeli ve kış aylarına mahsus olarak varsa fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmalıdır.

4-Apartman görevlisi ( kapıcı/kaloriferci ) çalıştıran site/apartmanlarda apartman görevlisinin işvereni kat malikleri olup, kat malikleri apartman görevlisinin hak ve alacaklarından 625 Sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’ nun 20/a maddesi uyarınca eşit olarak sorumludurlar.

Apartman görevlisinin işçilik alacaklarına ilişkin davalar tüm kat maliklerine karşı açılabileceği gibi, yönetim oluşturulmuş ise işveren vekili durumunda bulunan yönetim/ yönetici aleyhine de açılabilir. Ancak hüküm 625 Sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’ nun 20/a maddesi uyarınca kat malikleri aleyhine ve eşit sorumlu oldukları belirtilerek kurulur.

Apartman görevlisinin işçilik alacaklarına ilişkin davalar tüm kat maliklerine karşı açılabileceği gibi, yönetim oluşturulmuş ise işveren vekili durumunda bulunan yönetim/ yönetici aleyhine de açılabilir. Ancak hüküm 625 Sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’ nun 20/a maddesi uyarınca kat malikleri aleyhine ve eşit sorumlu oldukları belirtilerek kurulur.

Kabule göre de,625 Sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’ nun 20/a maddesi gereğince bahsi geçen alacaklar bakımından " kat maliklerinden eşit olarak alınmak suretiyle davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine " şeklinde hüküm kurulması gerekirken doğrudan yönetim aleyhine hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davalı işverenin ispat külfetini yerine getirmediği gerekçesiyle davacının yıllık izin ücreti alacağı hesaplanmıştır. Davalı taraf, yargılama sırasında yıllık izin belgeleri sunmuştur. Bu belgelere karşı davacının beyanı sorularak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yıllık izin ücreti alacağı konusundaki anılan yıllık izin belgeleri değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5315, Karar No: 2009/8009, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5315 E.  ,  2009/8009 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... Sigorta A.Ş, ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik

İnş. San. Tic. Ltd. Şti., ...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Sigorta A.Ş vekili ile süresinden sonra diğer davalılar ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline ait aracın, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucunda hasar gördüğünü ve değer kaybına uğradığını ileri sürerek, ıslah dilekçesi ile toplam 8.000,00 TL hasar tutarı ve 4.500,00 TL değer kaybı olmak üzere toplam 12.500,00 TL’nin davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar ve vekilleri ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, kazanın meydana gelmesinde davalı araç sürücüsünün tam kusurlu olduğu gerekçesi ile, bilirkişi raporu ve davacı talebi hükme esas alınarak, davanın kabulüne, toplam 12.500,00 TL’nin davalılardan müteselsilen tahsiline (davalı ... limiti olan 12.000,00 TL’den sorumlu olmak üzere) karar verilmiş; hüküm, davalı ... Sigorta A.Ş vekili, davalılar ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkeme ilamı, davalı ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti vekiline ve davalı ...’na 05.05.2009 tarihinde tebliğ edilmiş olup, karar davalı vekili ve davalı tarafından HUMK`nun 432/1 nci madde hükmünde yazılı 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 22.05.2009 günü temyiz edilmiştir. 1.3.1990 gün ve 1989/3 esas, 1990/4 karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, bu gibi hallerde Yargıtay

../...

- 2 -

2009/5315

2009/8009

tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, HUMK.nun 432/4 ncü maddesi uyarınca davalı ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti vekilinin ve davalı ...’nun temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

../...

- 2 -

2009/5315

2009/8009

tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, HUMK.nun 432/4 ncü maddesi uyarınca davalı ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti vekilinin ve davalı ...’nun temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı ..., kazaya neden olan aracın trafik sigortacısı olup, dosya kapsamında bulunan poliçe içeriğine göre, sigortalı aracın verdiği zararlardan araç başına, teminat limiti olan 6.000,00 TL ile sorumludur. Mahkemece, davalı ... şirketinin sorumluluğunun belirlenmesinde hata yapılarak, araç başına teminat limiti yerine, kaza başına teminat limitinin esas alınması doğru görülmemiş, kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiş ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti.vekili ve ...’nun temyiz itirazlarının süre yönünden reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Sigorta A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün, 1 numaralı bendinin birinci satırında yer alan “12.000,00 TL” ibaresi hükümden çıkarılarak yerine, “6.000,00 TL” ibaresinin eklenmesine, hükmün bu hali ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... Petrol ve Hayvan Ürünleri Temizlik İnş. San. Tic. Ltd. Şti. Vekili ve ...'na geri verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Sigorta AŞ'ye geri verilmesine 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.