muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5588, Karar No: 2017/4063, Tarih: 28.02.2017

3- Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık da davacının yıllık izin ücreti alacağına ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan yıllık izin alacağına ilişkin hesaba göre, davalı tarafından dosyaya sunulan banka dekontuna göre davacıya kullandırılmayan izin açıklamasıyla 2.000,00 TL ödeme yapılmış ve bu ödeme yapılan izin ücreti hesabından mahsup edilmiştir. Davalı tarafça dosyaya sunulan 05.08.2013 tarihli banka dekontuna göre, davacıya kullandırılmayan izin açıklamasıyla 800,00 TL daha ödemenin yapıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre, davacının yıllık izin ücreti hesaplanırken ödenen 800,00 TL'nin de mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5387, Karar No: 2009/9108, Tarih: 28.10.2009

**6. Hukuk Dairesi         2009/5387 E.  ,  2009/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazların cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 28.10.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14487, Karar No: 2018/8561, Tarih: 12.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/14487 E.  ,  2018/8561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile eksik ödenen yol parası alacağı, maaşlarından kesilen tabak parası alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12/04/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7207, Karar No: 2012/11277, Tarih: 27.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/7207 E.  ,  2012/11277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 17/05/2011 gününde verilen dilekçe ile yaralamalı trafik kazasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki Yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yaralamalı trafik kazasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, kusur durumu, özellikle davacının yaralanmasının niteliği, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Davacı yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3206, Karar No: 2018/3386, Tarih: 14.05.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/3206 E.  ,  2018/3386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 22.04.2013 tarihli ve 2012/182725 soruşturma, 2013/18327 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik müşteki tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.07.2013 tarih ve 2013/965 değişik iş sayılı kararını müteakip, müşteki tarafından anılan kovuşturmaya yer olmadığına dair karara bu kez 29.06.2017 havale tarihli dilekçeyle itiraz edilmesi üzerine itirazın kabulüne, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29.11.2017 tarih ve 2017/3635 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 27.03.2018 gün ve 94660652-105-34-357-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.04.2018 gün ve 2018/27389 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2013 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.07.2013 tarih ve 2013/965 değişik iş sayılı kararı ile reddedildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/3. maddesine göre verilen ret kararının kesin nitelikte olması karşısında, anılan Kanun'un 172/2. maddesi hükmü çerçevesinde müşteki tarafından yeni delil elde edildiğine dair bir iddiada bulunulmaksızın yapılan itirazın usulden reddi yerine, kabulüne ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2013 tarih ve 2012/182725-2013/18327 sayılı kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itiraz üzerine, İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kesin nitelikte verilmiş olan 16.07.2013 tarih ve 2013/965 değişik iş sayılı kararından sonra, aynı takipsizlik kararına karşı yeni delil olmaksızın yapılan mükerrer itiraz üzerine yeniden karar verilmesi mümkün olmadığı halde, İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğince aynı karara yönelik yapılan itiraz üzerine verilen karar, hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olup, hukuken varlık kazanmayan ve infaz kabiliyeti bulunmayan bir kararın kanun yararına bozma istemine konu edilmesi de mümkün olmadığından, İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin hukuki değerden yoksun ve yok hükmündeki 29.11.2017 tarih ve 2017/3635 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 14.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9981, Karar No: 2016/12679, Tarih: 28.09.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/9981 E.  ,  2016/12679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının kabulüne dair ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, tapuda davalılar adına kayıtlı bulunan ... parsel sayılı ve 2.934,06 m2'lik taşınmazın, 11,01 m2'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak, bu kısmın tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasını istemiştir.

Davalılar davayı kabul ettiklerini bildirmiştir.

Mahkemece; davalıların kabulü nedeniyle davanın kabulüne ve davalı adına kayıtlı olan ... parselde kayıtlı taşınmazın, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 11,01 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Talep 2.934,06 m2 yüzölçümüne sahip ... parsel sayılı taşınmazın 11,01 m2'lik kısmına ilişkindir. 6100 sayılı HMK'nun 297/2 maddesine göre; hükmün açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak nitelikte olması zorunludur. Her ne kadar mahkemece, doğru olarak, davalı tarafın kabulü nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de iptal ve terkin edilecek kısmın kroki üzerinde gösterilmeden kurulan hüküm infaza elverişli değildir. Mahkemece hakkında kabul kararı verilen ... parsel sayılı taşınmazın davalıların göstereceği 11,01 m2'lik bölümünün kroki üzerinde gösterilerek hükmün buna göre kurulması gerekirken, iptal ve terkinine karar verilen bölüm krokide işaretlenmeden infazı mümkün olmayacak şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/614, Karar No: 2015/5916, Tarih: 28.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/614 E.  ,  2015/5916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/03/2013 gün ve 2013/10-2013/98 sayılı kararı onayan Daire’nin 11/09/2014 gün ve 2013/10193-2014/13598 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, yapılan ıslah sonucu 57.811,20 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu davaya konu edilen taşınmazlar üzerinde bulunan kayısı meyvesinin gördüğü zararın ağaçların çiçeklenme dönemini bitirip meyveye döndüğü dönemde meydana geldiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 57.811,20 TL'nin faizi ile davalıdan tahsiline dair verilen karar davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 11.09.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 28/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5702, Karar No: 2019/1456, Tarih: 05.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5702 E.  ,  2019/1456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2017 tarih ve

2017/317 – 2017/367 sayılı hükmü kaldırılarak; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İstinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucunun, hem maddi olay hem de hukuki denetim yapacak olan istinaf başvurusunda sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken (5271 sy. CMK madde 273/4), incelemesi hukuki denetimle sınırlı (CMK madde 294/2) olan temyiz yolunda; mülga 1412 sayılı CMUK'dan (madde 305.) da farklı şekilde, re'sen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde/layihasında temyiz edenin hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini/temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu (CMK madde 294/1) şart koşmuş ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilmesini öngörmüştür. Temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi durumunda; tıpkı başvurunun süresi içinde yapılmaması, hükmün temyiz edilemez olması ya da temyiz edenin buna hakkı bulunmaması hallerinde olduğu gibi

usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından bahsedilemeyeceğinden temyiz isteminin reddedilmesini (CMK madde 298) emretmiş (F.Yenisey-A.Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 923, Centel-Zafer Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 826, C.Şahin-N.Göktürk Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 278) olmasına, anılan Kanunun 289. maddesinin, usulüne uygun açılmış bir temyiz davasının "sınırlı inceleme ilkesinin" bir istisnasını teşkil etmesine (F. Yenisey-A. Nuhoğlu, age sh. 905), şartları ve usulü açık bir şekilde ortaya konulmak şartıyla (AİHM Galstyan/Ermenistan Başvuru No; 26986/03 15.01.2007 t.) öngörülen usul şartlarına uyulmaması sebebiyle kanun yolu başvurusunun reddedilmesinin bu hakkın ihlali sonucunu doğurmayacağının (AİHM Sjöö/İsveç Başvuru No; 37604/97) da istikrar kazanmış yargısal kararlarla kabul edilmesine nazaran; sanık müdafiinin 29.05.2018 tarihinde yüze karşı verilen hükmü tarihinde gerekçe göstermeden temyiz ettiği, gerekçeli kararın 22.06.2018 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği, ancak sanık müdafiinin CMK’nın 295/1. maddesinde öngörülen yedi günlük yasal süre geçtikten sonra 02.07.2018 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla; temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Burdur Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/429, Karar No: 2020/7233, Tarih: 14.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/429 E.  ,  2020/7233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

... Cumhuriyet Başsavcılığının 20.06.2013 tarih ve 2013/3702 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, dosya içindeki mütalaanın sanığın babası ... için verildiği sanık hakkında ise hiç mütalaa verilmediği anlaşılmakla, sanık hakkında "2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından 213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8682, Karar No: 2010/325, Tarih: 21.01.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/8682 E.  ,  2010/325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 21.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14916, Karar No: 2013/1757, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14916 E.  ,  2013/1757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 17.02.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu (3323 parsel) taşınmazın dava tarihi olan 17.02.2011 tarihi, emsal (3332 parsel) taşınmazın ise satış tarihi olan 22.12.2009 tarihi itibari ile imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri olup olmadığının ve imar uygulaması görmüşlerse bunlara ilişkin belgelerin belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu taşınmaz (3323 parsel) ile somut emsal alınan (3332 parsel) taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından,

4-Somut emsal taşınmazın emsal olarak incelenen 22.12.2009 tarihli satışına ilişkin alıcısını, satıcısını, satış tarihini ve satış bedelini gösterir biçimde resmi satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

Getirtilmesinden ve alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9953, Karar No: 2012/11490, Tarih: 02.07.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9953 E.  ,  2012/11490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .........tarafından, davalı ... aleyhine 13/08/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda, olay tarihi, kullanıldığı iddia edilen sözlerin niteliği ile yukarıda belirtilen ilkeler birlikte gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.