muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14919, Karar No: 2013/20398, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14919 E.  ,  2013/20398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş ve davalı Par Temizlik Ltd. Şti. duruşma talep etmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; işçilik haklarının bertaraf edilmesi için belge imzalatılmak istenen davacının bu belgeyi imzalamaması sebebiyle iş sözleşmesinin feshediliğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevabında; davacının çalıştığı üniversitedeki temizlik işini üstlendiklerini, ihale sözleşme süresinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini ve yeni ihalenin dava dışı başka bir şirket tarafından alındığını, davacı ve bir kısım arkadaşlarının yeni şirkette işe başlamayacaklarını belirterek işyerini terkettiklerinden bu gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin, diğer alacakların ise zamanında ödendiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının davalı nezdinde çalıştığı son ihale sözleşmesinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini, 03.05.2012 tarihinde işin asıl işveren Erciyes Üniversitesi tarafından yapıldığını ve hizmet ihalesini alan yeni alt işverenin 04.05.2012 tarihinde işe başladığını ve halen devam ettiğini, müvekkilinin iş sözleşmesine son verecek bir davranış yerine 1272 işçiyi yeni ihale alıcısına devretmek amacı ile hareket ettiğini, müvekkilinin işçilerin iş sözleşmesine son vermesi gibi bir durumun olmadığını, aksine işçilerin kıdem tazminatlarını almadan yeni işte çalışmak istememeleri nedeniyle işten ayrıldıklarını, müvekkili şirketin işverenlik sıfatının bulunmadığını, davacının vardiyalı çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar işyerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan işyerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda işyerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15242, Karar No: 2012/40778, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/15242 E.  ,  2012/40778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi,kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda;Şirket kuran sanıkların işleri gereği bankadan çek karnesi aldıkları, ticari faaliyetlerine başlayıp piyasada isimlerini duyuran sanıkların alımlarını yükseltip yüksek meblağlı çekler keşide ettikleri, çekleri ödeyemeyince işyerlerini terk edip ortadan kayıp oldukları, sanıkların bu şekilde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunmasına karşın, sanıkların eylemlerinin karşılıksız çek keşide etmekten ibaret olduğu, sanıklar ile katılan arasındaki anlaşmazlığın hukuki ihtilaf mahiyetinde

bulunduğu, sanıkların dolandırıcılık suçunun unsurları olan hileli davranışlarda bulunup karşı tarafa güven verecek şekilde davranıp sonradan karşı tarafı aldatacak tavırlar içinde oldukları yönünde delil elde edilemediğinden sanıklara isnat edilen suçun unsurları bakımından oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9977, Karar No: 2013/15154, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/9977 E.  ,  2013/15154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaza el atmanın önlenmesi ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

İlçe genelinde 2007 ile 2012 yılları itibariyle, kuru ve sulu arazilerde ayrı ayrı ekilmesi mutad ürünlerin ve münavebe planlarının neler olduğu, bu ürünlerle bilirkişi raporunda münavebeye alınan buğday ve ayçiçeğinin kuru ve sulu şartlarda dekar başına ortalama verimini, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatını ve dekar başına üretim giderini gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17386, Karar No: 2018/23628, Tarih: 06.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/17386 E.  ,  2018/23628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işçinin 19/12/2011-26/03/1015 tarihleri arasında elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, 17/03/2015 tarihli dilekçesi ile annesinin rahatsızlığı sebebiyle işten ayrılmak istediğini bildirdiğini, işverence bildirim süresi içinde çalışmaya devam etmesinin istenmesine rağmen davalı işçinin bildirim süresine uymadan işi bıraktığını, davalının sözlü olarak ihbar tazminatını ödeyeceğini bildirmesine rağmen 26/03/2015 tarihinde iş sözleşmesini tek taraflı olarak feshettiğini açıklaması karşısında bildirim süresine uyulmaması sebebiyle ihbar tazminatı ödemesi gerektiğinin açık olduğunu ileri sürerek toplu iş sözleşmesinden doğan yetmiş günlük ücret tutarında ihbar tazminatının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işçi, annesinin hastalığı sebebiyle işten ayrılma talebini gerek sözlü gerekse yazılı olarak işverene bildirdiğini, bu talebin işverene bildirilmesinden sonra işe gitmediğini, işten ayrılırken ihbar tazminatı borcu olduğunun işverence bildirildiğini, kendisinin de ihbar tazminatını ödemeye hazır olduğunu ifade etmesine rağmen, davacının paranın önemli olmadığını ifade ettiğini, gerçekte davacı işverenin kendisi üzerinden başka personele gözdağı vermek için bu şekilde davrandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve tanık anlatımı doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davalı işçinin ihbar tazminatı ödemekle yükümlü olup olmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı, karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı sebeple iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin bildirimli feshi ise aynı Kanunun 17. maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında Yasada işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir.

İşçinin haklı bir sebebe dayanmadan ve bildirim süresi tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer.

İşçinin haklı bir sebebe dayanmadan ve bildirim süresi tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir sebep olmaksızın ve usulüne uygun bildirim süresi tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, işçinin ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğünden söz edilebilmesi için, iş sözleşmesinin Kanunun 24 maddesinde yazılı olan sebeplere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17. maddede belirtilen şekilde usulüne uygun olarak bildirim süresi tanınmamış olması gerekmektedir.

Somut olayda, davacı işveren davalı işçinin usulüne uygun bildirim süresi tanımadan işyerini terk ettiğini ileri sürmüş, davalı işçi ise annesinin rahatsızlığı sebebiyle işten ayrıldığını, işten ayrılırken kendisine ihbar tazminatı borcu olduğunun bildirildiğini, oysa kendisinin yasal hakları olmasına rağmen bu hakları ödenmeden işyerinden ayrıldığını savunmuştur. Dosya kapsamından davalının işverene hitaben yazdığı 17/03/2015 tarihli dilekçe ile işten ayrılmak istediğini ve gereğinin yapılmasını talep ettiği, davacı işverenin 25/03/2015 tarihli yazısında istifanın uygun bulunduğunun ve davalı işçinin bildirim süresi bitimi olan 25/05/2015 tarihine kadar çalışması gerektiğinin belirtildiği, aynı tarihte bu yazının davalıya tebliğ edilemediğine dair tutanak tutulduğu, davalının 26/03/2015 tarihinde Noter vasıtasıyla keşide ettiği ihtarnamede ise “sözleşmesini aynı gün itibariyle tek taraflı olarak feshettiğini bildirdiği” anlaşılmaktadır. Mahkemece, davalı işçinin amiri konumundaki davalı tanığının “... annesinin sağlık durumu nedeniyle işten ayrılmak durumunda kaldı, davacı önce bana sözlü olarak annesinin rahatsızlığı nedeniyle işi bırakmak istediğini söyledi, birlikte müdürümüze çıktık, işi bırakmak istediğini söyledi, hatta müdür bu hususu biraz düşünmesini söyledi, ancak davalı kararlıydı, annesinin sağlık problemleri nedeniyle işi bırakmak zorunda kaldı, daha sonra ayın 17 sinde işi bırakması için dilekçe yazmasını söylediler oda dilekçesini yazdı, istifa ettiğini bildirdi, daha sonra davalı insan kaynaklarına gitti orada ikili görüşmeler yapıldı, daha sonra davalı bizim yanımıza geldi, mesainin bitmesine 1 saat vardı, biz de kendisine 1 saatlik izin yazdık, bu husus ikili görüşmenin ardından oldu, ertesi gün gelmedi, davalıyı insan kaynaklarındaki görüşmede şu şekilde yönlendirmişler" sen şimdi gidiyorsun 3 gün gelmiyorsun, daha sonra noterden ihtarname çekip iş akdini feshediyorsun " şeklinde işlem yapmasını istemişler, davalı da kendisine verilen talimat doğrultusunda bu işlemi yapıyor, bu şekilde de işten ayrılıyor“ şeklindeki beyanına itibar edilerek, davalının işverence yönlendirilmek suretiyle istifa ettirildiği, davacı işverenin iyi niyetli olmadığı ve zımnen ihbar süresi kullandırmama niyetinde olduğu sonuç ve kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir. Somut olayda, taraflar arasında davalının annesinin rahatsızlığı sebebiyle işten ayrıldığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Öncelikle belirtmek gerekir ki, işçinin yakınının rahatsızlığı, Kanunda sayılan ve iş sözleşmesini derhal sona erdiren haklı sebeple fesih hallerinden birisi değildir. Bu itibarla, böyle bir durumda işten ayrılmak isteyen işçinin mutlaka bildirim süresi tanımak suretiyle iş sözleşmesini feshetmesi gerekmektedir. Davalı işçinin bu süreyi tanımadan işyerinden ayrıldığı gerek davalı tanığının beyanı, gerekse tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır

. Öncelikle belirtmek gerekir ki, işçinin yakınının rahatsızlığı, Kanunda sayılan ve iş sözleşmesini derhal sona erdiren haklı sebeple fesih hallerinden birisi değildir. Bu itibarla, böyle bir durumda işten ayrılmak isteyen işçinin mutlaka bildirim süresi tanımak suretiyle iş sözleşmesini feshetmesi gerekmektedir. Davalı işçinin bu süreyi tanımadan işyerinden ayrıldığı gerek davalı tanığının beyanı, gerekse tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece gerçekte işverenin bu süreyi kullandırma niyetinin bulunmadığı kanaatine varılmış olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık işverenin kötüniyetli olup olmadığı ve işçiyi usulsüz fesih noktasında yönlendirip yönlendirmediği noktasındadır. Dosya kapsamında davacı işverenin, işçinin bildirim süresi kullanması gerektiğine dair 25/03/2013 tarihli yazısı bulunmakta olup, her ne kadar bu yazının davalı işçiye tebliğ edilemediği yönünde tutanak düzenlenmiş ise de, davalı işçi esasa cevap dilekçesinde açıkça “işten ayrılırken işverenin kendisine ihbar tazminatı borcu olduğunun bildirildiğini, kendisinin de ihbar tazminatını ödemeye hazır olduğunu” ifade etmiştir. Bu itibarla, mahkemece somut görgü ve bilgiye dayanmayan davalı tanığının anlatımına itibar edilerek davacının işverence yönlendirildiği sonucuna varılması yerinde değildir. Her ne kadar davalı asil mahkeme huzurunda işverence ilk dilekçesindeki “bütün haklarını talep ederek” ayrılmak istediğini dair kısmı silmesinin istendiğini, ayrıca üç gün sonra noterden istifa dilekçesi göndermesi konusunda da yönlendirildiğini beyan etmiş ise de, dosya kapsamında bu iddiayı ispata yarar bilgi veya belge bulunmamaktadır. Bu bakımdan davalı tanığının soyut anlatımı ve davalı asilin önceki savunmaları ile çelişen beyanına değer verilerek sonuca gidilmesi mümkün bulunmamaktadır. Mahkemece, davalı işçinin işten ayrılırken kendisine bildirim süresi kullanmadan ayrıldığı için ihbar tazminatı ödemesi gerektiğinin bildirilmesi ve kendisinin de bunu ödemeye hazır olduğuna dair açık beyanının davalı işçi yönünden bağlayıcı olduğu dikkate alınmadan, yazılı şekilde ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06/11/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6238, Karar No: 2006/8658, Tarih: 06.11.2006

18. Hukuk Dairesi 2006/6238 E., 2006/8658 K.

**18. Hukuk Dairesi 2006/6238 E., 2006/8658 K.**

**- TEMYİZ EDİLEMEYEN KARARLAR**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Bilirkişi kurulunca taşınmaz üzerinde varlığı saptanan 10 yaşındaki 150 adet kavak ağacının saptanan yaşı itibariyle kesim çağına ulaşmış olduğundan, enkaz değeri nihai net üretim gelirine eşit bulunacağından yetişkin kavak ağaçlarının davalılara bırakılmasıyla yetinilip zemine artı değer katkısının sözkonusu olamayacağının dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 6.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6044, Karar No: 2010/4614, Tarih: 21.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/6044 E.  ,  2010/4614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlanğıç tarihinin yurt dışında başladığı tarih olan 17.11.1974 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı yurt dışında ev kadını olarak bulunduğu 17.11.1974-15.6.1985 tarihleri arasında kalan 1201 günlük süreyi 3201 sayılı Yasa'ya göre borçlanarak bedelini süresinde ödediği halde, davalı kurumun sigortalılığını yurt dışında oturmanın başladığı tarih yerine, yurda döndükten sonra 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmasının başladığı 1.12.2001 tarihinden itibaren borçlanılan süre kadar geriye doğru gidilerek sigorta başlangıç tarihinin belirlediğinden bahisle kurum işleminin iptali ile sigorta başlangıç tarihinin yurt dışında oturmanın başladığı 17.11.1974 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesine istemiştir.

Mahkemece yurt dışında oturmaya başlanılan tarihin sigorta başlangıcı olarak kabulüne karar verilmişse de bu sonuç hatalı olmuştur.

Davacının 17.11.1974-15.6.1985 -15.08.2000 tarihleri arasında ev kadını olarak Almanya’da bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık yurt dışına çıkmadan önce Türkiye’de sigortalı çalışması bulunmayan ve 3201 sayılı Yasa'nın mülga 3/b maddesi gereğince ev kadını olarak yurt dışında bulunduğu süreleri borçlanan davacının Türkiye’deki sigortalılığının hangi tarihten başlatılması gerektiğine ilişkindir.