muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20157, Karar No: 2014/26172, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/20157 E.  ,  2014/26172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/238-2014/356

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3047, Karar No: 2021/5885, Tarih: 02.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3047 E.  ,  2021/5885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 36. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, bu kararın davalı tarafından temyiz edilmesi neticesinde ise bölge adliye mahkemesice verilen 16.02.2021 tarihli ek kararla temyiz talebinin süresinde yapılmadığından bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş; bu defa ek kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, itirazın iptali talebine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bölge adliye mahkemesi tarafından temyiz isteminin süresinde yapılmadığından bahisle davalının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili, temyiz isteminin reddi kararıyla birlikte esas hükmü temyiz etmiştir.

Dosyanın incelenmesinden mahkeme kararının davalı vekili tarafından ilk derece mahkemesine süresinde verilen dilekçe ile temyiz edildiği ve süresinde temyiz harcının yatırıldığı anlaşılmakla temyiz isteminin süresinde olmadığından bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.Bölge adliye mahkemesince, 16/02/2021 tarihli ek kararla davalının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de; davalı vekili tarafından temyiz harcının süresinde yatırıldığı, temyiz dilekçesinin süresi içerisinde ilk derece mahkemesine verildiği hususları göz önüne alınarak davalının temyiz dilekçesinin reddine ilişkin kararın kaldırılarak, temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 02/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2864, Karar No: 2007/2782, Tarih: 25.09.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/2864 E.  ,  2007/2782 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... idaresinde bulunan ... plakalı aracın müvekkiline ait... plakalı araca çarpması nedeniyle araçta meydana gelen 3.535.000.000-TL hasar bedelinin kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, hasar bedelinin müvekkiline ait aracın sigorta şirketi tarafından ödendiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacıya ait araçta meydana gelen hasar bedelinin trafik sigorta şirketi tarafından ödenmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 13.10-YTL peşin ödenen harcın onama harcına mahsubuna, 25.9.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21979, Karar No: 2013/22309, Tarih: 25.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/21979 E.  ,  2013/22309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. Mahkemece, davacının idare bölümünde geçen çalışma sürelerinin itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda gerçekleşmediği gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 11/10/1990-01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının davalı ... Fabrikası A.Ş( ... Şeker Fabrikası bünyesinde) 11/10/1990 - 01/10/2008 tarihleri arasında çalışılan, sigorta primi ödenmiş 3875 günlük sürenin x0,25 formülü ile tespit edilen 969 günlük sürenin davacının emekliliğinde yasada öngörülen 3600 günlük sigortalı çalışma koşulu nazara alınmak suretiyle itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” karar verilmesi,

4-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106. maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılıp, 5510 sayılı Yasanın 40. maddesindeki düzenlemeyle davacının çalıştığı iş kolunun kapsamdan çıkarılmış olması ve 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinin “17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” hükmü karşısında, hak edilen itibari hizmet sürelerinin “3600 gün prim ödeme şartı” aranmaksızın değerlendirilmesi olanağının öngörüldüğü yönü gözetilmeksizin hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. paragrafının silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 31.07.2007-01.10.2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 435 gün x %25 =109 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5121, Karar No: 2022/1315, Tarih: 25.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/5121 E.  ,  2022/1315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın suç kastının olmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında iftira suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu oluşur.

Bu kapsamda somut olay incelendiğinde; sanığın 03.08.2013 tarihinde meydana gelen ve Suç No 2013/298 sayı ile soruşturma evrakı düzenlenen kasten yaralama olayıyla igili olarak yakalandığında üzerinden kimlik çıkmayıp kendisini ... olarak tanıttığı olayda Görele Cumhuriyet savcılığının soruşturma dosyasının akıbetine dair dosya içerisinde herhangi bir bilgi veya belgenin bulunmadığının anlaşılması karşısında; bu soruşturma dosyasının akıbetinin araştırılıp

anılan suçtan soruşturma sonucunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ya da yapılan kovuşturma sonucunda sanığın beraat ettiğinin tespiti halinde işlenmiş bir suçtan söz edilemeyeceğinden ve TCK.nın 206/1. maddesinde yazılı suçun oluşacağı cihetle, varsa ilgili dosya getirilip onaylı örneği denetime olanak verecek biçimde dosya arasına konulması, mahkemece belirtilen araştırma yapıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7270, Karar No: 2024/3201, Tarih: 24.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7270 E.  ,  2024/3201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1378 Esas, 2022/1068 Karar

HÜKÜM : Yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/55 E., 2020/9 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2016 07632-2 ve 4 nolu tasarım başvurusuna davalı Şirket tarafından yapılan itirazın YİDK'ın 2017/T-899 sayılı kararıyla kabul edilerek anılan tasarımların iptaline karar verildiğini, oysa dava konusu tasarımlar ile davalı şirkete ait redde mesnet tasarımların farklı bulunduğunu, dava konusu tasarımların, ... firması tarafından 11.08.2011 tarihinde kamuya sunulan İstanbul Tableware serisinin parçaları olduğunu, İstanbul Tableware tasarımlarının ... Company ile yapılan 12.12.2013 tarihli sözleşme ile müvekkil şirkete devredildiğini, devir edilen tasarımların tasarımcı şirketin malvarlığından çıkarak müvekkiline geçtiğini, müvekkilinin 2011 yılında, yani davalının itiraza gerekçe gösterdiği 2013/01147 sayılı 02 sıra no.lu tasarım tescilinden önce kamuya sunulan tasarımın sahibi bulunduğunu, yani 2011 senesinde kamuya arz edilen tasarımın müvekkili şirketin tescil başvurusunda bulunduğu tasarımlardan farklı bir tasarım olmadığını, sadece müvekkili tarafından tasarımların adı değiştirilerek Silhouette Serisi adını aldığını ve bu tasarımlar için dava konusu tescil başvurusunda bulunulduğunu ileri sürerek dava konusu YİDK kararının iptali ile tasarımların tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının dava dilekçesiyle dava konusu tasarımların aslen 11.08.2011 tarihinde ... tarafından kamuya sunulan İstanbul Tableware serisinin bir parçası olduğunu, dava konusu tasarımların müracaat tarihinde yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını haiz bulunmadığını ikrar ettiğini, diğer yandan dava konusu tasarımların müvekkiline ait redde mesnet tasarımlar karşısında da yeni ve ayırt edici olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla ; dava konusu 2016/07632- 02 ve 04 numaralı tasarımların davalı Şirkete ait redde mesnet tasarımlar karşısında yeni ve ayırt edici olduğu ancak dava konusu 2016/07632- 02 sayılı tasarımın İstanbul - Tableware 2011 kataloğunda bulunan tabak tasarımı karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik koşullarını sağlamadığı gerekçesiyle 2016/07632-2 nolu tasarım yönünden davacı vekilinin ikrarları da göz önünde bulundurularak davanın reddine, 2016/07632-4 sayılı tasarım yönünden davanın kabulü ile YİDK'nın 2017/T-899 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle ; somut uyuşmazlıkta dava konusu YİDK karar tarihindeki şartlar gözetilerek karar verilmesi gerektiğini, davalı Kurumun kendisine yapılan itiraz gerekçeleri ile bağlı olduğunu, tasarımın yenilik ve ayırt edici olup olmadığı hususunda re'sen araştırma yükümlülüğü bulunmadığını, Mahkemece alınan bilirkişi raporuyla dava konusu tasarımların redde mesnet tasarımlar karşısında yeni ve ayırt edici bulunduğunun tespit edildiğini, Mahkemece de bu husus kabul edilmesine rağmen 2 nolu tasarım yönünden yazılı şekilde karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu tasarımların redde mesnet tasarımlar karşısında yeni ve ayırt edici olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

3.Davalı Şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece alınan bilirkişi kök ve ek bilirkişi raporunun eksik incelemeye dayalı olduğu gibi hüküm kurmaya ve denetime elverişsiz bulunduğunu, dava dilekçesinde dava konusu tasarımların yeni olmadığının ikrar edildiğini, ayrıca dava konusu tasarımların redde mesnet tasarımlar karşısında da yeni ve ayırt edici bulunmadığını ileri sürerek davanın kısmen kabulüne dair İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın tümden reddini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar davacı tarafça tasarım başvurusunun reddine ilişkin YİDK kararının iptali için açılan işbu davada YİDK karar tarihindeki hukuki duruma göre inceleme yapılması gerektiği, Mahkemece alınan bilirkişi raporunda dava konusu tasarımların redde mesnet tasarımlar karşısında yeni ve ayırt edici olduğunun açıklandığı ileri sürülmüşse de 554 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (554 sayılı KHK) 6 ncı maddesi ile tasarımlar yönünden mutlak yenilik kriteri kabul edildiği, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 24.04.2017 tarih, 2015/13749 E., 2017/2336 K. sayılı kararında da açıklandığı üzere bir tasarımın mutlak yenilik kriterini haiz bulunup bulunmadığının re'sen gözetilmesi gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine; davalı Şirket ve davalı Kurum vekilleri dava konusu tasarımların redde mesnet davalı Şirket tasarımları karşısında da yeni ve ayırt edici olmadığını ileri sürmüşlerse de Mahkemece görüşüne başvurulan ve aralarında tasarım uzmanının da bulunduğu bilirkişi heyetince düzenlenen kök ve ek bilirkişi raporlarında açıklandığı üzere dava konusu tasarımların redde mesnet tasarımlar karşısında yeni ve ayırt edici bulunduğundan davalılar vekillerinin bu husustaki istinaf itirazlarının yerinde görülmediği, davacı vekilinin dava konusu tasarımların başvuru tarihinden yaklaşık 5 yıl önce kamuya sunulduğunu ikrar etmesi karşısında dava konusu tasarımların yeni ve ayırt edici olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediği, tarafların veya vekillerinin Mahkeme önündeki ikrar ettikleri vakıaların çekişmeli olmaktan çıkıp ispatının gerekmeyeceği ve esasen dava konusu tasarımların 11.08.2011 tarihinde bahsi geçen katalogla kamuya sunulduğu da iddia edilmediğinden İlk Derece Mahkemesinin bu kabulünün doğru görülmediğinden davalılar vekillerinin bu yönde ilişen istinaf itirazlarının yerinde olduğu, gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının kabulü ile kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle ve re'sen dikkat edilecek sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 554 sayılı KHK'nın 5, 6, 7 nci maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 554 sayılı KHK'nın 5, 6, 7 nci maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.