muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19171, Karar No: 2014/26103, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19171 E.  ,  2014/26103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/182-2014/347

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3561, Karar No: 2017/723, Tarih: 26.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/3561 E.  ,  2017/723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın bu eylemi, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 26/01/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21427, Karar No: 2023/3556, Tarih: 03.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/21427 E.  ,  2023/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2014/130 Esas, 2015/489 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanların temyiz isteği, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Aşiyan Sitesinde site yöneticisi olan sanığın 2011 yılı yaz ayında 40 daire 4 bloktan oluşan apartmanın çatı tadilatı için aldığı karar ile apartman sakinlerinden yüksek miktarda aidat topladığı, fakat toplanan paraların nereye harcandığının belli olmadığı, sanığın yönetici olduğu sitede ikamet eden katılanların hukuk mahkemesinde alacak davası açıktıkları, hukuk mahkemesince aldırılan bilirkişi raporu ile sanığın toplamda 52.547,04 TL harcamalarının usulüne uygun olmadığının tespit edildiği, buna göre sanığın apartman yöneticisi olması nedeniyle kendisine teslim edilen para ve sair defterler üzerinde usulüne uygun olmadan harcamalar yaparak hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilmiştir.

2. Sanık, gerekli yerler dışında başka herhangi bir yere para harcamadığını, yaptığı harcamaların defter ve belgelerde kayıtlı olduğunu savunmuştur.

3. Aşiyan sitesinin suç tarihindeki denetçileri ..., ... ve yönetici yardımcısı ... sitenin kıdem tazminatı, yakıt giderleri ve tadilat giderleri adı altında üç ayrı Değirmendere İş bankası şubesinde hesabının bulunduğunu, çatı yapım karar alınınca sanığın bu hesapta bulunan paraları, çatıların kış şartlarına yetişmesi için kullandığını, çatı için toplanan paralarla da tekrar kullanılan paraların ödenmesinin planlandığını, bu doğrultuda daire sakinlerinden para toplanmaya başlandığını, ancak tadilat başlayınca çatıların fazla yıpranmasından dolayı masraf çoğalınca sitede oturanların duruma itiraz ettiklerini, ancak herhangi bir usulsüzlük olmadığını beyan etmişlerdir.

4. Bilirkişi heyetinden alınan rapor ile sitenin yakıt, yapısal ve kıdem tazminatı olmak üzere 3 hesabı olduğu, hesaplar birlikte incelendiğinde hesaplar arasında aktarmaların olduğu, önceki dönemden devreden tutarlarla birlikte sanığın döneminde 3 hesaba ait gelir tutarının 244.498,02 TL olmasına karşın giderler toplamının 248.607,27 TL olduğu, bu gelir gider durumuna göre sanığın üzerinde kalan bir site parası olmadığı gibi usulsüz harcamalarının da söz konusu olmadığı görüşü bildirilmiştir.

5. Mahkemece, sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli somut her türlü şüpheden uzak ve cezalandırmaya yeterli delil elde edilemediği gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin de reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2014/130 Esas, 2015/489 Karar sayılı kararında katılanlar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanların temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5452, Karar No: 2014/12609, Tarih: 29.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5452 E.  ,  2014/12609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BATI 2. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

(KAPATILAN SİNCAN 2.TÜKETİCİ MAH.)

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2013/4512-2013/336

Taraflar arasında görülen geçici su aboneliği sağlanması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde özetle, A. İli E. İlçesi .. Ada .. Parsel üzerinde bulunan A Blok 9 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, inşaatın SS. A. Konut Yapı Kooperatifi tarafından yapıldığını, 12.03.2009 tarihinde iskan için Etimesgut Belediyesine başvuruda bulunulduğunu, kura çekimi sonucunda bireysel mülkiyete geçildiğini, davalı kurumun inşaat aşamasında yapımcı kooperatif üzerine inşaat su abonesi sözleşmesi yaptığını, halen konutlarda bu suyun kullanıldığını, yapılan bireysel abonelik başvurularının ise su tekelini elinde bulunduran davalı kurumca reddedildiğini, adına abonelik tesis edilmesini talep ettiğini ifade etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; İnşaat yapı ruhsatının veriliş tarihinin 18.09.2009 olduğunu, İmar Yasasının geçici 11.maddesinin yürürlük tarihinden sonra olduğu, bu nedenle davacının geçici abonelik talebinde bulunamayacağını savunmuştur.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı Kullanma İzni başlıklı 30. maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye... ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Yine aynı kanunun Kullanma İzni Alınmamış Yapılar başlıklı 31. maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olayda, davaya konu meskenin bulunduğu binanın yapı kullanma (iskan) izninin bulunmadığı, yapı ruhsatının (ilk ruhsat tarihi) 07.04.1999 olduğu, ruhsatın onay tarihinin ise 18.09.2009 olduğu anlaşılmakta olup, mahkemece davaya konu meskenin bulunduğu taşınmazın yapı ruhsat tarihi tam olarak araştırılıp saptanmalı, bundan sonra 3194 sayılı İmar Kanununun Geçici 11. maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanıp uygulanmayacağı tespit edilerek hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken; yeterli araştırma yapılmadan yapı (inşaat) ruhsatının 18.09.2009 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanununun Geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3058, Karar No: 2011/676, Tarih: 14.02.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/3058 E.  ,  2011/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma, zorla kaçırıp alıkoyma, ırza geçme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından sanıklar ... ve ... ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; sanıkların zorla kaçırıp alıkoyma ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından ve sanık ...’ın ayrıca reşit olmayanla cinsel ilişki ve ırza geçme suçlarından mahkümiyetlerine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.06.2006 gün ve 2004/136 Esas, 2006/213 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenip gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiin temyiz itirazlarının bu sanık hakkında kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında ırza geçme suçundan kurulan hükümde 765 sayılı TCK.nun 31 ve 33. maddelerinin uygulanmamasındaki yasaya aykırılığın hükümlülüğün doğal sonucu olarak infazda nazara alınmak suretiyle giderilmesi mümkün görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıklar müdafiilerin temyiz itirazlarının reddiyle sanıklar hakkında zorla kaçırıp alıkoyma ve sanık ... hakkında ayrıca ırza geçme suçundan kurulan hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ...’ın işlediği iddia edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçuna 765 sayılı TCK.nun 416/3. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen yedi yıl altı aylık asli ve ilave dava zamanaşımına tabi olduğu, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

./..

-2-

Sanıklar haklarında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde ise;

./..

-2-

Sanıklar haklarında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde ise;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 253/1. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında kaldığından uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiği, uzlaşmanın da bir kovuşturma şartı olduğu dikkate alınarak öncelikle 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemi yapılması ve sonuçsuz kalması durumunda hükümlerden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, sanık ...’ın adli sicil kaydı da gözetilerek mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5668, Karar No: 2023/3843, Tarih: 29.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/5668 E.  ,  2023/3843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, cinsel taciz, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun’un (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kale Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin birinci fıkrası, 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 116 ncı maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2.Kale Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2016 tarihli kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 116 ncı maddesinin birinci fıkrası 62 nci maddesi gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 105 inci maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz itirazı verilen kararın hatalı olduğuna, üzerine atılı suçları işlemediğine, katılan ... beyanından başka mahkumiyete yeterli delil olmadığına, ifadelerin çelişkili olduğuna, gerekçe gösterilmeksizin lehe hükümlerin uygulanmadığına yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, katılan ...'nın tarlada çalıştığı esnada sanık ...'in çakmak isteme bahanesi ile katılanın yanına geldiği, sanığın dava dosyası kapsamında katılan sıfatında bulunan Hava ile babası Mustafa'nın beraber yaşadığı eve girdiği ve katılan ...'yı da kolundan tutarak içeri çekmeye çalıştığı, katılanın direnmesi üzerine "er ya da geç benim olacaksın" demek sureti ile üzerine atılı suçları işlediği iddiasına yöneliktir.

2. Dava dosyası içerisinde olay yerini gösterir krokinin mevcut olduğu tespit edilmiştir.

3.Dava dosyası içerisinde yer alan 18.06.2015 tarihli "CEP TELEFONU İNCELEME TUTANAĞI" na göre katılan ...'nın tanık A.E.'ye 14.06.2015 günü saat 20.34 de "ara" şeklinde mesaj attığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Yapılan İncelemede

2. Dava dosyası içerisinde olay yerini gösterir krokinin mevcut olduğu tespit edilmiştir.

3.Dava dosyası içerisinde yer alan 18.06.2015 tarihli "CEP TELEFONU İNCELEME TUTANAĞI" na göre katılan ...'nın tanık A.E.'ye 14.06.2015 günü saat 20.34 de "ara" şeklinde mesaj attığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Yapılan İncelemede

1.Olay günü saat 19.30- 20.00 sıralarında katılan ...'nın evlerinin önünde bulunan tarlada çalıştığı esnada sanığın yanına geldiği ve çakmak istediği, katılanın çakmağın olmadığını söylemesi üzerine sanığın olay yerinden uzaklaştığı, bir süre sonra evine giden katılanın sanığı evlerinden çıkarken gördüğü belirlenmiştir.

2.Katılan ifadesi, sanığın dolaylı ikrar içeren savunması ve tüm dava dosyası bir arada değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu anlaşılmış olup, mahkemenin kararında hukuka aykırılık tespit edilememiş, sanığın kararın hatalı olduğuna, üzerine atılı suçları işlemediğine, katılan ... beyanından başka mahkumiyete yeterli delil olmadığına, ifadelerin çelişkili olduğuna yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Mahkemece, hapis cezasının ertelenmesi, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve takdiri indirim sebebi kurumlarının sanık aleyhine olarak uygulanmamasına ilişkin gerekçede bir isabetsizlik bulunmamakla sanığın bu hususlara dair temyiz nedenleri yerinde görülmeyerek kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B.Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Yapılan İncelemede

1.Olay günü saat 19.30- 20.00 sıralarında katılan ...'nın evlerinin önünde bulunan tarlada çalıştığı esnada sanığın yanına geldiği ve çakmak istediği, katılanın çakmağın olmadığını söylemesi üzerine katılanın kolundan tuttuğu, katılanın karşı çıkması üzerine kolunu bırakarak olay yerinden ayrıldığı, katılanın bir süre sonra evlerine gittiğinde sanığı evlerinden çıkarken gördüğü, sanığın burada katılanın kolundan tutarak evin içine çekmeye çalıştığı, katılanın sanığın elinde kurtulduğu olayda sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğu belirlenmiş olup mahkemenin kararında hukuka aykırılık bulunmamış, sanığın üzerine atılı suçları işlemediğine, katılan ... beyanından başka mahkumiyete yeterli delil olmadığına, ifadelerin çelişkili olduğuna yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.