muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14299, Karar No: 2014/17520, Tarih: 04.12.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/14299 E.  ,  2014/17520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı itirazın iptali - tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne ve karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı - karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı/karşı davalı vekili, müvekkili ile davalı/karşı davacı arasında hazır beton satışı sözleşmesi akdedildiğini, kesilen faturanın davalı/karşı davacıya tebliğ edildiğini, faturaya herhangi bir itiraz olmadığını, bu sözleşme çerçevesinde kurulan ticari ilişki kapsamında, 07/12/2011 tarihi itibariyle 5.898,48 TL tutarında borç bakiyesinin kaldığını, bunun tahsili için Kadıköy 5. İcra Müdürlüğü’nün 2012/522 esas sayılı dosyası üzerinden yürütülen takibe davalı/karşı davacının itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına ve alacağın en az %40’ı tutarında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı/karşı davalı, karşı davaya verdiği cevap dilekçesinde, davalı/karşı davacının açtığı davanın haksız ve yersiz olduğunu, betonların davalı/karşı davacının iddiasının aksine sözleşmeye uygun biçimde teslim edildiğini, davalı/karşı davacının faturaya itiraz etmediği gibi yasal sürede ayıp ihbarında dahi bulunmadığını savunarak karşı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı/karşı davacı cevap ve karşı davasında, taraflar arasındaki sözleşmenin 2. maddesine göre sipariş formunda cinsi belirtilen hazır betonun teslim edilmesi gerektiğini, C30 cinsi beton talep edilmesine rağmen GRO beton teslim edildiğini, bunun da ayıplı ifa olduğunu, şantiye şefinin fark etmesi sonucunda bu betonun ayıplı olduğunun tespit edildiğini, ayıplı ifanın reddedildiğini, gecikmeli ifa kabul edilmekle birlikte bundan doğan zararların tazmininin istendiğini, BK m. 205 kapsamında doğan zararın doğrudan zarar niteliğinde olduğunu, dolayısıyla burada satıcının kusuru olmasa da sorumluluğuna gidilmesi gerekeceğini, davacı/karşı davalının ayıplı ve gecikmeli ifası nedeniyle 5.900,00 TL tutarında zararları olduğunu belirterek, bu zararın davacı/karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, asıl dava itibariyle de cari hesap ekstresi kapsamında herhangi bir borcun bulunmadığını, davacı/karşı davalının usulüne uygun bir biçimde malı teslim etmediğini savunarak asıl davanın reddi ile lehlerine İİK m. 72/4 uyarınca kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı/ karşı davacının yasal süre içerisinde ve usulüne uygun biçimde ayıp ihbarında bulunmadığı, malın gizli ayıplı olduğu yönünde yasal ve bilimsel delilleri dosyaya sunamadığı, davacının davada satış sözleşmesine dayalı olarak edimin ifasını yerine getirdiğini ispatladığı, gecikmiş ifa bakımından davalı/karşı davacının ihtirazi kayıt koymaksızın kabul ettiği ifa itibariyle itirazının artık dinlenemeyeceği gerekçesiyle, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, mahkeme kararı davalı/karşı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı - karşı davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14693, Karar No: 2012/987, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14693 E.  ,  2012/987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 6 parsel numarası ile arsa vasfında hazine ve sanığın babası adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13902, Karar No: 2011/920, Tarih: 01.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2009/13902 E.  ,  2011/920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/02/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/10/2007 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 01/02/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... geldi, karşı taraftan davacılar vekili gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Dosyada bulunan araç sigortası ödeme belgelerine göre, Güvence Hesabı tarafından davacılara ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Yerel mahkemece maddi tazminat hesaplanırken bu ödemeler indirilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ve günü, tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ve günü, tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) ve (3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davalı yararına takdir olunan 825,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9801, Karar No: 2016/15175, Tarih: 14.11.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/9801 E.  ,  2016/15175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olay günü dolmuş ile evine giden mağdur ... aynı araçta yolculuk yapan sanıkların bir müddet sonra dolmuştan indikleri, sonrasında mağdurun cebini kontrol ettiğinde 2.350 TL parasının çalındığını anlayıp sanıkların arkasından dolmuştan inerek, sanıkların bindiği mağdur ... kullandığı başka bir dolmuşun peşinden koşmaya başladığı, bu sırada sanıkların yeni bindiği bahsedilen dolmuşu kullanan ve mağdur ... akrabası olan diğer mağdur ... yolcuların uyarısı üzerine mağdur ... koştuğunu farkederek aracı yavaşlattığı, sanıkların ise mağdurdan yola devam etmesini istedikleri buna karşılık mağdurun aracı durdurduğu, sanıkların aşağı indiklerinde aracın yanına gelen mağdur ... sanıklara parasının çalındığını söyleyince sanıklardan ... "ağabey paranı düşürmüşsün sana paranı vereyim" diyerek eksik miktarda bir kısım parayı ... uzatıp kaçmaya çalıştığı, mağdurun ise sanığı tuttuğu, bu sırada diğer sanık ... de bıçak çektiği, mağdur ... bıçağı sanığın elinden almaya çalıştığı sırada da ... elinden yaralayıp birlikte kaçtıklarının ve bir kısım paranın ele geçmediğinin, ileri sürülmesi karşısında, sanıkların eyleminin sübutu halinde yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri takdir ve münakaşasının üst görevli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilmeden, görevsizlik kararı yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ... ve ... ...’ün temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereği sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 14.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17010, Karar No: 2022/4412, Tarih: 14.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/17010 E.  ,  2022/4412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun temyiz dilekçesinin kapsamına göre temyiz isteminin, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkûmiyet kararını da kapsadığı halde bu suç yönünden verilen mahkûmiyet kararına ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz istemiyle ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21569, Karar No: 2012/15484, Tarih: 20.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/21569 E.  ,  2012/15484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 53/6, 63

maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu dört kişinin ölümüne ve bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz bulunmaması karşısında bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kusur kabulü ile ceza uygulamasına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8304, Karar No: 2025/2330, Tarih: 04.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2023/8304 E.  ,  2025/2330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1212 E., 2023/1288 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/952 E., 2023/79 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı karşı davacı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 04.03.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde tarafların gelmediği ve mazeret bildirmedikleri anlaşıldı. İşin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4681, Karar No: 2014/2040, Tarih: 20.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4681 E.  ,  2014/2040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/65912

MAHKEMESİ : Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13.07.2010

NUMARASI : 2008/38 Esas, 2010/174 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya içeriğine göre, lise öğrencisi olan 17 yaşı içerisindeki mağdurenin olay günü saat 16.30 sıralarında .. Sokak üzerinden yaya olarak okuldan eve döndüğü sırada arkasından gelen sanığın mağdurenin yanından geçerken eteğini kaldırmak suretiyle bacağına dokunduğu şeklinde sübut bulduğu anlaşılan olayda, mağdure hakkında Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu tarafından düzenlenen 01.10.2009 günlü raporda "mağdurede maruz kaldığı olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede travma sonrası stres bozukluğu tespit edildiği ve ruh sağlığının bozulduğu" belirtilmiş ve bu rapor esas alınarak sanığın cezası TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 765 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan objektif sorumluluğun kaldırılarak subjektif sorumluluğun kabul edildiği, 5237 sayılı TCK.nın 23. maddesi uyarınca failin, gerçekleşen fakat kastetmediği bir neticeden sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, sanık tarafından işlenen ani nitelikteki, devamı bulunmayan, kesik biçimde gerçekleştirilen dokunma şeklindeki bu eyleminden dolayı kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiğinin iddia olunduğu, sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, mesleki tecrübesi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında ağır netice olarak ortaya çıkacak mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmayacağı, meydana gelen zararın 5237 sayılı TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşılması sırasında dikkate alınabileceği gözetilmeden, içerisinde inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatristi bulunmayan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair verdiği 27.08.2008 günlü rapora itiraz üzerine Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun mağdureyi muayene etmeden dosya üzerinden düzenlediği 01.10.2009 günlü rapora dayanılarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6974, Karar No: 2014/14151, Tarih: 23.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/6974 E.  ,  2014/14151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 9. İş Mahkemesi

Tarihi : 21/03/2014

Numarası : 2013/133-2014/111

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 3.000,00 TL tutarında ücret, fazla çalışma ücreti ve diğer işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı olarak feshettiğini öne sürerek kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma ve harcırah alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının hiç bir alacağının bulunmadığını bu nedenle feshin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının talep ettiği alacaklarının bulunduğu ve bu nedenle feshin haklı olduğu gerekçesiyle davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı taraf süresinde tanık deliline dayanmış olup davalının dosya içerisinde tanık dinlenmesi talebinden vazgeçtiğine dair bir beyanı ya da dilekçesine de rastlanılmamıştır. Böyle olunca, davalıya tanıklarını dinletmesi için yöntemince süre verilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davalı tarafın delilleri toplanmadan karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

3-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı tanıkları normal mesainin haftanın 5 günü 08.00-18.00 saatleri arasında gerçekleştiğini ancak haftanın 2 günü çalışmanın saat 21.00' e kadar uzadığını beyan etmiş olmalarına karşın hükme esas alınan raporda bilirkişi, haftanın 2 günü 08.00-23.00 arası çalışma yapıldığını kabul ederek hesaplama yapmıştır. Mahkemece davacı tanıklarının beyan ettiği çalışma süresi aşılarak yapılan hesaplamaya itibar edilmesi hatalı olduğu gibi davalı tanıklarının beyanı da alındıktan sonra taraf tanıklarının beyanı birlikte değerlendirilerek hazırlanacak rapordan sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

4-Davacı, şehir dışı ve yurt dışı çalışmaları için kendisine davalı ile anlaşmaları neticesinde ek ücret ödemesi (harcırah) yapıldığını iddia etmiştir. Davacı tanıkları ise dışarıda geçirilen her süre için günlük yevmiyenin %50'sini ek ücret (harcırah) olarak aldıklarını beyan etmişlerdir. Davalı bu şekilde bir ödeme yapılmadığını savunmaktadır. Mahkemece, davalı tanıklarının beyanı da alındıktan sonra taraf tanıklarının beyanı birlikte değerlendirilmek suretiyle hazırlanacak rapordan sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3351, Karar No: 2019/6251, Tarih: 21.10.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/3351 E.  ,  2019/6251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.05.2018 tarih ve 2017/339 - 2018/355 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9 maddesi delaletiyle 58/6, 63 maddeleri uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesinin sanık yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sair nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

Örgüt mensubu olduğuna karar verilen sanık hakkında tekerrür hükümleri yönünden uygulama maddesi olarak doğrudan TCK'nın 58/9. maddesinin gösterilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde anılan Kanunun 58/6 maddesinin de yazılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeden CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün tekerrür uygulamasına dair kısmından "maddesi delaletiyle TCK'nin 58/6" ibarelerinin çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304 maddesi uyarınca dosyanın Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.