muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12488, Karar No: 2019/2011, Tarih: 21.03.2019

tarihli memleket haritasında taşınmazda kısmen görünen koyuluğun detaylı olarak açıklandığı ek rapor alınması, alınacak bütün cevabi yazıların bu dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 21/03/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19889, Karar No: 2022/6859, Tarih: 30.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/19889 E.  ,  2022/6859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... , ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ...); fuhuş (Sanıklar ..., ..., ...)

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... , ..., ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ile ...’un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetleri ile sanık ...’ın müsnet suçtan beraatine; sanıklar ..., ..., ... ile ... ...'in çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine; sanıklar ..., ... ile ...'un fuhuş eylemleri beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı kabul edilerek bu suçtan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ... ile ... haklarında çocuğun cinsel istismarı suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükmünün de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, sanıklar müdafileri ile mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Sanığın hükümden sonra 15.07.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ... haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ... haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 17.12.2015 tarihli heyet raporunda ''Mağduru bulunduğu olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (Travma Sonrası Kişilik Değişikliği) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, dolayısıyla; ...’nın 2008-2009 nisan tarihleri arasında mağduru bulunduğu olayda nitelikli eylemlerde bulunan sanıkların mağdurun ruh sağlığını birlikte bozduğu" şeklinde bilgi verilmesi karşısında mağdurenin ruh sağlığındaki bozulma ile her bir sanık yönünden eylemleri arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığına ilişkin açıklama içermemesi karşısında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanması hususunda şüphe oluştuğundan, şüpheden sanığın yararlanacağı ilkesi de nazara alındığında söz konusu maddenin sanıklar haklarında uygulama imkanının bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde tatbiki suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafileri ile katılan mağdure ... vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31814, Karar No: 2015/8519, Tarih: 06.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2013/31814 E.  ,  2015/8519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Diğer temyiz nedenlerinin reddine,

Ancak;

Bir kısım sanıkların suç tarihinde birbirleriyle telefon görüşmesi yaptıklarının iddia edilmesi ve suç tarihinden 4 ay sonra Mersin'de benzer bir suçta kullanılan ... plakalı aracı kullanan şahsın sanık ...'a benzeten tanık ...'ın suç tarihinde suç yerine yakın olduğu belirtilen bir restorantta bu aracı gördüğü yönündeki soyut beyanından başka, suçlamayı reddeden sanıkların mahkumiyetlerine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı gözetilmeden sanıkların beraatleri yerine yazılı şekilde yetersiz gerekçeyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ...'ün temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun, kısmen ise aykırı olarak BOZULMASINA, 06.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15561, Karar No: 2015/12712, Tarih: 10.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15561 E.  ,  2015/12712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/1383-2014/967

Davacı M.. P.. tarafından, davalı M.. S.. aleyhine 22/10/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine davalı tarafından telefonda hakaret edildiğini, kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda; Manisa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/113 esas, 2013/529 karar sayılı dosyasında davalının davacıya karşı söylediği sözler nedeniyle mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar hükmün açıklanmasının ertelenmesi yönündeki ceza mahkemesi kararları bağlayıcı nitelikte değilse de, ceza mahkemesi dosyası içeriğinden davalının davacıya hakaret ettiği sabittir. Olay tarihi, olayın gelişimi, dosya kapsamı, sarfedilen sözlerin ağırlığı ve yukarıdaki ilkeler birlikte değerlendirildiğinde davalı aleyhine hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır, daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30153, Karar No: 2017/30267, Tarih: 20.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/30153 E.  ,  2017/30267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdine haklı bir neden olmadan son verildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatlarının reddine, diğer taleplerin ise kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasında iş akdinin işverence feshinin haklı bir nedene dayanı dayanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, davacının, Gazi Hastanesine bağlı diş polikliniğine ihale ile iş yapan şirkette hastane ile işyeri arasında irtibat işinde çalışırken, iş tanımına ve işveren tarafından verilen emirlere aykırı olarak diş protez yaptıran hastadan, hastane veznesine yatırılması gereken ücreti haricen tahsil etmesi ve tahsil ettiği ücreti zimmetine geçirmesi nedeni ile işveren tarafından haklı nedenlerle feshedildiği, davacının eyleminin İş Kanununun 25. Maddesinde tanımlanmış işçinin ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırı davranması hükmüne uygun olduğu kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatlarının reddine karar verilmiştir.

Davacının iş akdinin feshine dayanak yapılan 10/06/2013 tarihli tutanağa göre; davacı 07/06/2013 tarihinde bir hastadan diş protez ücreti olarak 70,00 TL haricen para tahsilatı yapmış olduğu ve tahsil ettiği ücreti zimmetine geçirdiği, davacının yapılan araştırmaya göre daha evvel de bu şekilde usule aykırı para tahsilatı yaptığının tespit edilmiştir.

Dosya içeriğinden, davacı hakkında şirket yetkilisi tarafından feshe konu olay nedeniyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile suç duyurusunda bulunulduğu, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, davacının değişik hastalardan para tahsil edip ödeme yapmadığı yönünde hakkında şüphe oluşturacak yeterli delil olmadığı gerekçesiyle konuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği ve karara işverence yapılan itirazın ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedildiği anlaşılmaktadır.

Davacı tanıklarının anlatımları ile elden para almak suretiyle müşteriden tahsilat yapmanın yasak olduğu sabit ise de, davacının elden yapmış olduğu tahsilatı zimmetine geçirdiğine, feshe konu tutanak dışında davacının daha önce bu şekilde elden para tahsil ettiğine yönelik somut bir delil bulunmadığı ve hakkında feshe konu olay nedeniyle yürütülen soruşturmada kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği dikkate alındığında işverence yapılan feshin ancak şüphe feshi olarak nitelendirilebileceği, işverence haklı nedenle feshin yöntemince ispatlanamadığı anlaşıldığından mahkemece kıdem ve ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddine karar verilmiş olması hatalı bulunmuştur.

3- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı diğer bir uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; Davacı haftanın altı günü saat 8.30-20.00 arasında çalıştığını öne sürmüş, davalı çalışmanın saat 09.00-17.00 arasında olduğunu beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanıklarının davacı ile aynı işi yaptığı gerekçesiyle davacının poliklinikte saat 17.30 dan sonra işin bitmesi üzerine bağlı oldukları şirkete dönerek orada çalışmaya devam ettiği kabul edilerek mesainin akşam saat 19.00 da bittiği kabul edilmiş, davacının haftanın 6 günü 9.00-9.00 arası çalışarak haftada 9 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Ne var ki, mahkemece varılan sonuç dosya kapsamı ile örtüşmemektedir. Davacı tanıkları davacı ile birlikte çalışan işçiler olmayıp davacının günlük mesainin kaçta bittiğini bilmeleri mümkün değildir. Dosya içerisinde günlük mesainin saat 19.00 da bittiğine yönelik somut bir delil bulunmamaktadır. Davalı tanığı ...'ın mesainin saat 18.00 de sona erdiği beyanı dikkate alındığında davacının haftanın 6 günü saat 9.00-18.00 arası, 1 saat ara dinlenme ile çalışarak haftada 3 saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine uygun düşmektedir. Mahkemece davacının haftada 3 saat yerine 9 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile hüküm kurulmul olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4- Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmıştır.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut uyuşmazlıkta, tanık beyanlarından hareketle davacının 29 Ekim dışındaki milli bayramlarda çalıştığı kabulüne göre bu alacak hüküm altına alınmıştır. Davacı tanığı ..., milli bayramlarda polikliniğin kapalı olduğunu ancak 29 Ekim dışındaki milli bayramlarda teknisyenlerin bağlı olduğu şirketlerde çalıştıklarını, davacının da çalışıp çalışmadığını bilmediğini; davacı tanığı ... ise milli bayramlarda polikliniğin kapalı olduğunu, kendisinin hastanede görevli olduğundan milli bayramlarda şirkete gitmediğini,davacının kendi şirketinde çalışması olup olmadığını bilmediğini beyan etmiştir. Davacı tanıklarının milli bayramlarda çalışma olduğuna ilişki somut bir beyanları olmadığı gibi davalı tanığı da milli bayramlarda çalışma yapılmadığını beyan etmiştir. Açıklanan nedenle mahkemece bu alacak kaleminin reddi yerine kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde taraflara iadesine, 20/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12711, Karar No: 2025/1597, Tarih: 05.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/12711 E.  ,  2025/1597 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/351 E., 2021/432 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Dosya içerisindeki 15.05.2015 tarihli Tutanak içeriğine göre, atılı suçun 15.05.2015 günü saat 04.07'de gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4. maddesi yerine aynı Kanun'un 116/2. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Güneşin doğuş ve batış zamanlarını gösteren çizelgeye göre, yaz saati uygulaması da dikkate alınarak, suç tarihinde güneşin doğuş saatinin 05.18 olduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 6/1-e. maddesine göre gecenin saat 04.18'de sona erdiği, dosya içerisindeki güvenlik kamera görüntülerinin incelenmesine dair 15.05.2015 tarihli Tutanağa göre, atılı suçun 15.05.2015 günü saat 04.07'de gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de:

2. Kabule göre de:

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma kararından önce kurulan 11.05.2016 tarihli ilk hükümde hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesi ve hükmün sadece suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.03.2021 tarihli ve 2021/1369 Esas, 2021/6788 Karar sayılı ilâmıyla savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle bozulması karşısında, bozma ilâmı öncesindeki erteleme kararının suça sürüklenen çocuk lehine kazanılmış hak oluşturduğu nazara alınarak suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde ceza miktarı yönünden 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20353, Karar No: 2014/579, Tarih: 16.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/20353 E.  ,  2014/579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali sicilden terkin istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 16.1.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.