muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4411, Karar No: 2023/5691, Tarih: 28.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/4411 E.  ,  2023/5691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/256 E., 2023/568 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ: ... 10. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/319 E., 2022/780 K.

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 374 üncü ve 379 uncu maddeleri hükümleri gereği talebin reddine karar verilmiştir. Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, gerekçede belirtilen eksiklik ikmal edilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 374 üncü ve 379 uncu maddeleri hükümleri gereği talebin reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili 17.10.2021 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında karşılıklı olarak açılan boşanma davasının yapılan yargılaması neticesinde; kadın tarafından açılan davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, erkek tarafından açılan birleşen davanın ise reddine karar verildiğini, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen bu kararın erkek tarafından istinaf edildiğini ancak istinaf incelemesi yapan Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiğini, bu kararın erkek tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek 16.09.2021 tarihli kararla hükmün onanmasına karar verildiğini, tarafların 2011 yılında evlendiğini, bu evliliklerinden ortak çocukları olduğunu, kadın tarafından 2017 yılında erkek aleyhine boşanma davası açıldığını, kadın tarafından açılan boşanma davasında dayanılan vakıaların kötü niyetli olduğunu ve gerçeği yansıtmadığını, taraflar arasındaki evlilik birliğinin kadının kusurlu davranışları neticesinde sona erdiğini, tanık beyanlarının yanlı olduğunu ve hükme esas alınmaması gerektiğini, ortak çocuğun beyanı alınmadan velâyet düzenlenmesi yapıldığını, yine boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının tam kusurlu olmasına rağmen kadın yararına tazminata hükmedilmesinin de hatalı olduğunu, erkek tarafından boşanma dava dosyasına sunulan delillerin yargılamayı yapan İlk Derece Mahkemesi tarafından hükme esas alınmamasının hatalı olduğunu iddia ederek davanın kabulü ile yargılamanın iadesi talebinin kabulü ile taraflar arasındaki boşanma davasının tekrardan görülmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın tarafından cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 21.12.2021 tarih ve 2021/654 Esas, 2021/803 Karar sayılı kararı ile yargılamanın iadesi talebinin yasal süresi içerisinde yapıldığı, taraflara tebligat çıkartılarak duruşma açıldığı ancak, söz konusu talebin 6100 sayılı Kanun'un da belirtilen şartları taşımadığı gerekçesiyle yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 27.04.2022 tarih ve 2022/245 Esas, 2022/748 Karar sayılı kararı ile yargılamanın iadesi talebinin ayrı bir dava olduğu ve talepte bulunan ayrı bir başvurma harcı ve maktu harç yatırması gerektiği, davacı erkek vekili tarafından talepte bulunurken harcın yatırılmadığı ve İlk Derece Mahkemesi tarafından da bu eksikliğin ikmal ettirilmediği, alınması gereken harcın kamu düzenine ilişkin olduğu, mahkemece yargılamanın her aşamasında re'sen dikkate alınması gerektiği belirtilerek; davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, gerekçede belirtilen eksiklik ikmal edilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, davacı erkek vekilinin istinaf itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda yargılamanın iadesi gerekçelerinin 6100 sayılı Kanun'un 375 inci maddesinde sayılan koşulları taşımadığı, dilekçe içeriğinin taraflar arasında yargılaması yapılan karşılıklı boşanma davasındaki ileri sürülen olaylara ilişkin olduğu, yargılamanın iadesi şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle talebin 6100 sayılı Kanun'un 374 üncü ve 379 uncu maddeleri hükümleri gereği reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğu, yargılamanın iadesi şartlarının oluştuğu ve kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek; hükmün tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince; davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplanıp değerlendirildiği, usuli işlemlerin 6100 sayılı Kanun'a uygun olarak yerine getirildiği, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, bu itibarla; 6100 sayılı Kanun'un 374 üncü ve 379 uncu maddeleri uyarınca yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı belirtilerek davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının hatalı olduğu, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrarla hükmün tamamı yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının hatalı olduğu, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrarla hükmün tamamı yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tarafından açılan yargılamanın iadesi davasında davacı iddialarının 6100 sayılı Kanunu'nun 375 inci maddesinde sayılı olan yargılamanın iadesi sebeplerinden olup olmadığı, belirtilen iddianın gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri, 374 üncü maddesi, 375 inci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,28.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3044, Karar No: 2019/12499, Tarih: 12.06.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/3044 E.  ,  2019/12499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyiz kabiliyetleri bulunmadığından sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamda 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinin uygulanması karşısında, hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nin 58 ve 5275 sayılı Kanunu'nun 108/3. maddeleri uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

b) Sanığın eylemleri neticesinde, müşteki ...’un yaşamsal tehlike geçirecek ve vücudunda orta (3.) derecede kemik kırılmasına neden olacak nitelikte yaralandığının anlaşılması karşısında, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken kastın yoğunluğu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı nazara alınarak, TCK'nin 61. maddesi ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gözetilerek sonuç cezaya etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Tüm dosya kapsamı ve mahkemece de kabul edilen oluşa göre, taraflar arasındaki kavganın başlangıcında ... ve arkadaşı ...’nın işyerindeki masanın üzerinde bulunan tabak ve bardakları yere fırlatıp masanın üzerindeki camı kırdıkları ve haklarında mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararları verildiği halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Tüm dosya kapsamı ve mahkemece de kabul edilen oluşa göre, taraflar arasındaki kavganın başlangıcında ... ve arkadaşı ...’nın işyerindeki masanın üzerinde bulunan tabak ve bardakları yere fırlatıp masanın üzerindeki camı kırdıkları ve haklarında mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararları verildiği halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140Esas- 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 Sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 1412 Sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 12.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2827, Karar No: 2018/4282, Tarih: 06.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/2827 E.  ,  2018/4282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ...,...,....,...., haklarında birer, suça sürüklenen çocuklar için ikişer kez), kasten yaralama (sanık ... için bir, suça sürüklenen çocuklar için ikişer kez)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuklar ile sanıkların beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı sanık ...'ın ayrıca kişiyi hürriyetindenma suçlarından beraatlerine; suça sürüklenen çocuklar ile sanıklar.... ve ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetlerine; suça sürüklenen çocuklar ile sanık ... haklarında kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan mağdure... vekilinin 17.01.2013 tarihli süre tutum dilekçesiyle suça sürüklenen çocuklar haklarında ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan kurulan beraat hükümlerini de temyiz etmesine karşılık tebliğnamede bu hususta görüş bildirilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenmek suretiyle anılan noksanlığın tamamlanmasından sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16402, Karar No: 2013/18887, Tarih: 18.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/16402 E.  ,  2013/18887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 1.İŞ)

DAVA : Davacı kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kabul ederek hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 21/06/2006-04/08/2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, 2008 yılı Aralık ayında ücretlerinin ödenmemesi üzerine davalı işverenliğe ihtarname çekildiğini, ancak davalı işverenliğin ücretlerini yine ödemediğini ve 04/08/2009 tarihnde haksız olarak iş akdinin feshedildiğini iddia ederek dilekçede belirtilen miktarda kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve izin ücretinin faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı tarafın iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının uzun bir süre işe gelmediğini, bu durumun tutanaklarla tespit edildiğini, noterlikten çekilen ihtarname ile işe gelmediği günler için mazeret bildirmesinin istendiğini, davacının ise yasal iznini kullandığını bu sebeple işe gelmediğini beyan ettiğini, ancak bu mazeretinin geçersiz olduğunu ve bilahare iş akdinin mazeretsiz işe gelmediğinden haklı olarak feshedildiğini, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ücret ve diğer haklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği, fesihten sonra tutulan devamsızlık tutanaklarının geçerli olamayacağı, davacının kıdem tazminatına hak kazanacağı, iş akdini haklı nedenle olsa kendisi fesheden davacının ihbar tazminatına hak kazanamayacağı, davacının tazminat ve yıllık ücretli izin alacağının ödendiği hususunun davalı işverenlikçe usulüne uygun ıspat edilemediği anlaşıldığından davacının kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı talebinin hükümde belirtilen şekilde kabulüne, ıspat edilemeyen fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

A-) Davacı vekilinin temyizi açısından;

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

A-) Davacı vekilinin temyizi açısından;

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK.’432. madde yollaması ile aynı yasanın 426/D maddesi gereğince işlem yapılması ve 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. 8 günlük süre içinde temyiz edilmeyen(HUMK.432-426/F), temyiz defterine kaydı yapılmayan (HUMK. 432-426/C) veya verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan (HUMK. 432-426/D) kararlar kesinleşmiş olur.

Karar davacı vekilinin yüzüne karşı 14/02/2011 tarihinde tefhim edilmiştir.

Davacı vekili 14/02/2011 tarihinde tefhim edilen kararı 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi'nde belirtilen 8 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra 07.03.2011 tarihinde “katılma yoluyla” temyiz etmiştir.

Temyiz süresinin son günü olan 22.02.2011 günü olup, 07.03.2011 tarihinde yapılan temyiz süresinde olmayıp, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nda “katılma yoluyla” temyiz usulü düzenlenmediğinden davacı vekilinin temyiz dilekçesinin HUMK’nun 432. madde yollaması ile aynı kanunun 426/F maddesi gereğince süre aşımı nedeniyle REDDİNE, nisbi temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

B-) Davalı vekilinin temyiz itirazı yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalıya yükletilmesine, 18.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18039, Karar No: 2006/15402, Tarih: 09.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/18039 E.  ,  2006/15402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, velayet, kişisel ilişki ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecesine paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında \* davalı kadın için takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur.. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat taktiri gerekir.

Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, sair temiyz itirazlarının l. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.11.2006
Yargıtay — Esas No: 2010/481, Karar No: 2010/11532, Tarih: 10.06.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/481 E.  ,  2010/11532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Yıldızeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :19.10.1994

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dava, 2828 sayılı Kanununa göre alınmış olan korunma kararının kaldırılmasına ilişkindir. Sözü edilen Kanun, korunmaya muhtaç çocukların, ergin oluncaya kadar, bu kanun hükümlerine göre kurulan sosyal hizmet kuruluşlarında bakılıp gözetilmeleri hususundaki tedbirin görevli ve yetkili mahkemece alınacağını hükme bağlamış (2828 s. K. m.22/1), görevli ve yetkili mahkemenin hangi mahkeme olduğunu göstermemiştir. Kanunun 24. maddesi de, korunma kararı alınmasını gerektiren şartların ortadan kalkması halinde, kurum yetkililerinin önerisi üzerine mahkemece, çocuk ergin olmadan kaldırılabileceği gibi, ergin olduktan sonra da, çocuğun rızası alınmak şartıyla ve bu maddede gösterilen şartların varlığı halinde korunma kararının devamına karar verilebileceğini hükme bağlamıştır.

9.1.2003 tarihinde kabul edilen ve 18.1.2003 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe giren, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanununun 6. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendi ise; görev alanına giren konularda, bedensel ve zihinsel gelişmesi tehlikede bulunan veya manen terk edilmiş halde kalan küçüğü, ana ve babadan alarak bir aile yanına veya resmi ya da özel sağlık kurumuna veya genel veya katma bütçeli daireler ve benzeri yerlere yerleştirmeye ilişkin tedbirin Aile Mahkemelerince alınacağını hükme bağlamıştır. 3.7.2005 tarihinde kabul edilen ve 15.7.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu, korunma ihtiyacı olan çocuk hakkında, koruyucu ve destekleyici tedbir kararı alma yetkisini çocuk mahkemelerine vermiş (5395 s. K. m.7/7), bu Kanunun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik de (R.G. 24.12.2006 ve 26386) “Mahkemenin”, müstakil çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde aile ya da asliye hukuk mahkemeleri ile suça sürüklenen çocuklar yönünden ceza mahkemelerini ifade ettiği belirtilmiştir. (Yönetmelik m.4/e)

Yukarda belirtilen kanun ve yönetmelik hükümlerine göre, 4787 sayılı Aile Mahkemeleri Kanununun yürürlüğe girmesiyle, 2828 sayılı Kanun uyarınca korunmaya muhtaç çocuklar hakkında korunma kararı alma ve koşullarının varlığı halinde bu kararı kaldırma görevi Aile Mahkemelerinin görevi kapsamına alınmıştır. İşin esasıyla ilgili karar vermek görevi, sonradan yürürlüğe giren yukarda bahsedilen kanunlarla değiştiğine göre, davaya aile mahkemesi sıfatıyla bakılarak işin esası hakkında karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Kabule göre de;