muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9197, Karar No: 2013/10554, Tarih: 13.05.2013

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde 07.09.2009-01.09.2012 tarihleri arasında üretim işçisi olarak belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığı, davacının iş

sözleşmesinin davalı işveren tarafından "... işyerinde yapılacak organizasyon değişikliği sebebiyle iş sözleşmeniz 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. maddesi gereğince 19.10.2012 tarihinden itibaren feshedilmiştir... " denilerek feshedildiği, ancak davacının işe iade davası açmasından sonra işe çağrıldığı ve eski işine devam ettiği, boşta geçen süre ücretinin ödendiği ve davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacının işe iadesi sebebiyle davanın konusuz kaldığı belirtilmesine rağmen hatalı olarak davacı lehine sendikal tazminata hükmedilmiştir. Davacı vekilinin oniki aylık ücret tutarında iş güvencesi tazminatı ve dört aya kadar boşta geçen ücrete ilişkin talebi davacı işçinin işe iadesine rağmen işe başlatılmaması halinde talep edilebilecek alacaklardır. Oysa davacı yargılama bitmeden işe başlamış ve taraflar arasında işe başlama noktasındaki uyuşmazlık tarafların anlaşması sonucu ortadan kalkmıştır. Bu nedenle bu aşamadan sonra işe başlatmama tazminatı sözkonusu olamayacaktır. Mahkemenin kurduğu hükümde bu tazminata da hükmetmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davalı işverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının dava devam ederken davalı işverence işe başlatılmış olması nedeniyle bu konudaki tazminat istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

4-Davacının geçersiz sayılan fesih bildiriminin tebliğinden işe başlatıldığı tarihe kadar çalıştırılmadığı en çok dört aylık süre için ücret ve diğer haklarının davalıdan alınarak davacıya verilmesi gerektiğinin tespitine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Yapılan yargılama gideri; tebligat ve posta masrafı 51,00 TL, tanıklık ücreti 80,00 TL, peşin olarak alınan harç 21,15 TL olmak üzere toplam 152,15 TL'nin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine,

7-Davacı tarafın avukat ile temsil ettirdiğinden Asgari Avukatlık Ücreti Tarifesi gereğince davacı lehine tayin ve takdir olunan 1.320,00 TL'lik avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 13.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13517, Karar No: 2014/857, Tarih: 22.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/13517 E.  ,  2014/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/01/2013

Numarası : 2010/561-2013/13

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davalının iş sözleşmesinin İş Kanununun 25/1-b maddesi uyarınca feshedildiğini, davalıya kıdem tazminatı olarak 9.582,14 TL ödendiğini, Üsküdar 2. İş Mahkemesi'nin 2009/729-2010/183 E.K. sayılı ilamı ile davacının işe iadesine karar verildiğini, davalının 23/06/2010 tarihli ihtarname ile mahkeme kararına uygun olarak işe iadesini talep ettiğini, müvekkili şirketin bu talebi kabul edip davalıyı 22/07/2010 tarihinde işe davet ettiğini, ayrıca 4 aylık boşta geçen süre ücreti olarak 3.684,00 TL paranın davalıya gönderildiğini, buna rağmen davalının kendisine ödenen kıdem tazminatını iade etmediğini, davalının 22/07/2010 tarihinde müvekkili şirkete işe başlamak için müracaat edip 23/07/2010 tarihinde işe başlayacağını beyan ettiğini, ancak o tarihte işe gelmeyip mazerette bildirmediğini, devam eden günlerde de işyerine gelmediğini, kabul edilebilir bir mazerette bildirmediğini, İş Kanununun 21. maddesinde 'işçi işe başlatılırsa peşin olarak ödenen ücret ile kıdem tazminatı yukardaki fıkra hükümlerine göre ödemeden mahsup edilir' hükmünün olduğunu belirterek ödenen kıdem tazminatının davalı işçiden tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davasının reddi gerektiğini savunmuş, ayrıca karşı dava olarak ihbar tazminatı ve bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davacı-karşı davalının davasının reddine, davalı-karşı davacının davasının ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı işçinin işe başlama talebi sonrasında davacı işverenin "işe başla" ihtarının usulüne uygun olup olmadığı ve davalı işçinin kendisinin mi işe başlamadığı yoksa davacı işverence mi işe başlatılmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, davacı-karşı davalının davasının reddine, davalı-karşı davacının davasının ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı işçinin işe başlama talebi sonrasında davacı işverenin "işe başla" ihtarının usulüne uygun olup olmadığı ve davalı işçinin kendisinin mi işe başlamadığı yoksa davacı işverence mi işe başlatılmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriği ve tanık beyanlarından, davalının 23/06/2010 tarihinde davacıya gönderdiği ihtarname ile işe iade davası sonucuna göre tekrar işe başlatılmasını talep ettiği, bu talebe karşılık davacının 19/07/2010 tarihli ihtarnamesiyle işe iade talebinin kabul edilerek 22/07/2010 tarihinde işbaşı yapması gerektiğinin bildirildiği, 22/07/2010 tarihinde davacı şirkete gelen davalıya personel ihtiyacı bulunan beş adet mağaza isminin bildirilerek tercihini yapması, seçtiği mağazanın ismini İnsan Kaynakları Müdürlüğüne yazılı olarak iletmesi ve tercihini İnsan Kaynakları Müdürlüğüne ilettikten sonraki ilk işgünü seçtiği mağazada işe başlaması gerektiğinin ihtar edildiği, davalının 22/07/2010 tarihinde E.....Ümraniye Mağazasında çalışmaya hazır olduğunu bildirdiği, ayrıca aynı gün davalının hesabına 4 aylık boşta geçen süre ücretinin yatırıldığı anlaşılmaktadır. Burada davalı işçi işveren tarafından usulüne uygun olarak işe davet edilmiştir. Davalı işçi ise işyerine giderek işe başladığını ispat edememiştir. Bütün bu olgular işçinin iş başvurusunda samimi olmadığını göstermektedir. Böyle olunca da artık ilk fesih geçerli hale gelmiş olduğundan, davalı-karşı davacı işçi boşta geçen süre ücreti ve işe başlatmama tazminatına hak kazanamayacaktır. Davacı boşta geçen süre ücretinin iadesi konusunda tam ıslah yaptığı da nazara alınarak bu isteğin kabulüne, yine davalı-karşı davacının işe başlatmama tazminatı isteğinin reddine karar vermek gerekirken dosya içeriğine uygun düşmeyen bilirkişi raporuna itibar edilerek aksi şekilde hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı-karşı davacıya yükletilmesine, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12675, Karar No: 2012/10214, Tarih: 19.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/12675 E.  ,  2012/10214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :23.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2013/9255, Karar No: 2015/21650, Tarih: 02.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/9255 E.  ,  2015/21650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 21/10/2003 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3929, Karar No: 2022/2480, Tarih: 17.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/3929 E.  ,  2022/2480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kullanım Kadastrosu

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükmün davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusu esastan reddedilmiş olup, bu kez davalı Hazine vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kullanım kadastrosu sırasında, ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 172 ada 4 parsel sayılı 10.303,68 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca orman sınırı dışına çıkarıldığı, taşınmazın davaya konu krokisinde B harfi ile gösterilen 3106.29 metrekarelik kısmının 2010 yılından beri ...’a ait olup üzerindeki zeytin ağaçlarının da kendisine ait olduğu şerhi yazılarak, tarla vasfıyla ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., taşınmazın B bölümünde 1000 metrekarelik kısmın kendi kullanımında bulunduğunu ileri sürerek, lehine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, çekişmeli 172 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi Hazine adına tesciline, beyanlar hanesindeki taşınmazın B harfi ile gösterilen kısmı hakkındaki kullanıcı şerhinin iptaline, beyanlar hanesine "31.10.2018 tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide K harfi ile gösterilen 1000 metrekare miktarındaki kısmın ...'nın kullanımında olup bu kısım üzerinde bulunan zeytin ve kiraz ağaçlarının da kendisine ait olduğu, L harfi ile gösterilen 2106.29 metrekare miktarındaki kısmın ...’ın kullanımında olup bu kısım üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının da kendisine ait olduğu” şerhinin yazılmasına, beyanlar hanesindeki diğer şerhlerin aynen tesciline karar verilmiş, hükme karşı davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince,istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve ... bu karar, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 17.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1446, Karar No: 2022/4391, Tarih: 06.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1446 E.  ,  2022/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükme yönelik, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 21.02.2020 tarihli, 2019/720 Esas, 2020/644 Karar sayılı "düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davalı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin 09.04.2020 tarihli ek karara karşı davalı vekilinin temyiz talebinin olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

7226 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddesinin 1. fıkrası ile Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla;

a) Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı veya sona ermesine ilişkin tüm süreler; ... 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ... ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar bakımından belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim tarafından tayin edilen süreler ile arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarındaki süreler 13/3/2020 (bu tarih dâhil) tarihinden itibaren 30/4/2020 (bu tarih dâhil) tarihine kadar durur. Bu süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlar. Durma süresinin başladığı tarih itibarıyla, bitimine on beş gün ve daha az kalmış olan süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden başlamak üzere on beş gün uzamış sayılır. Salgının devam etmesi halinde Cumhurbaşkanı durma süresini altı ayı geçmemek üzere bir kez uzatabilir ve bu döneme ilişkin kapsamı daraltabilir. Bu kararlar Resmî Gazete’de yayımlanır. -Maddenin 2. fıkrasında; Suç ve ceza, kabahat ve idari yaptırım ile disiplin hapsi ve tazyik hapsi için kanunlarda düzenlenen zamanaşımı süreleri ile 5271 sayılı Kanunda düzenlenen koruma tedbirlerine ilişkin süreler bu maddenin kapsamı dışında tutulmuştur. 30.04.2020 tarihli ve 31114 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Yargı Alanındaki Hak Kayıplarının Önlenmesi Amacıyla Getirilen Durma Süresinin Uzatılmasına Dair Cumhurbaşkanı Kararı ile 7226 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen durma süresinin, 01.05.2020 (bu tarih dahil) tarihinden 15.06.2020 (bu tarih dahil) tarihine kadar (salgın hastalığın yayılma tehlikesinin daha önce ortadan kalkması halinde yeniden değerlendirilmek üzere) uzatılmıştır...

Yukarıda açıklanan düzenleme dikkate alındığında, davacı vekilinin, yokluğunda verilen ve 29.02.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı 15.06.2020 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki süre yönünden temyiz isteminin reddi istenen görüşe iştirak edilmemiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/73 Esas – 2018/717 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 19.10.2016 – 25.10.2016 tarihleri arasında 6 gün gözaltında kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 04.09.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 103.800 TL maddi, 100.000 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 900.16 TL maddi, 600 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi üzerine davacı vekili ve davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda hükmedilen maddi tazminatın 260,19 TL’ye indirilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin hükmedilen tazminat miktarının eksik olduğuna ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 21.02.2020 tarihli, 2019/720 Esas, 2020/644 Karar sayılı düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı yapılan temyiz isteminin isteme aykırı olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 06.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12680, Karar No: 2021/3982, Tarih: 01.06.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/12680 E.  ,  2021/3982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 103/2, 103/4, 35, 103/6, 31/2, 62. maddelerinin sırasıyla tatbiki suretiyle hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, eleştiri dışında hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 01.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.