muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5290, Karar No: 2025/2229, Tarih: 24.02.2025

Bu Kanunun 101 inci maddesinin birinci fıkrasının (1) ve (2) numaralı bentlerinde sayılan işyeri adreslerine tebliğe çıkılan hallerde, tebliğ yapılacak olanların bu adreste bulunamaması durumunda (Bulunamama durumu o adresten geçici ayrılmaları da kapsar.) durum, posta memuru tarafından tebliğ alındısı üzerine şerh ve imza edilerek, tebliğ evrakı gönderildiği idareye iade edilir. Bu durumda bu Kanunun 101 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre işlem yapılır.

Bu Kanunun 101 inci maddesinin birinci fıkrasının (3) numaralı bendinde sayılan adrese tebliğe çıkılan hallerde, tebliğ yapılacak kişinin adresinde bulunamaması durumunda (Bulunamama durumu o adresten geçici ayrılmaları da kapsar.) durum, posta memuru tarafından tebliğ alındısı üzerine şerh ve imza edilerek, tebliğ evrakı gönderildiği idareye iade edilir. Bunun üzerine tebliği çıkaran merci tarafından tayin olunacak münasip bir süre sonra yeniden tebliğ çıkarılır. İkinci defa çıkarılan tebliğ evrakı da aynı sebeplerle tebliğ edilemezse, tebliğ evrakının gönderildiği idareden alınabileceği şerhini içeren bir pusula kapıya yapıştırılır. Bu durum, posta memuru tarafından tebliğ alındısı üzerine şerh ve imza edilerek, tebliğ evrakı, gönderildiği idareye iade edilir. Tebliğ evrakının pusulanın yapıştırıldığı tarihten itibaren on beş gün içerisinde muhatabı tarafından alınması hâlinde alındığı günde, bu süre içerisinde alınmaması hâlinde ise on beşinci günde tebliğ yapılmış sayılır.

Maliye Bakanlığı, bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.

"

Denilmektedir.

5. 213 sayılı Kanun'un 102/son fıkrası uyarınca, 17.12.2017 tarihli ve 30273 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 485 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'nin 3.2. numaralı bendinde;

"213 sayılı Kanunun 94 üncü maddesi kapsamında tebliğ yapılacak kişinin bilinen işyeri adresinde bulunamaması (geçici ayrılmalar dâhil) ya da muhatabın bilinen işyeri adresinin olmaması durumlarında, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresine tebligata çıkılır ve tebliğ bu adreste yapılır.

Tebliğ olunacak evrakı içeren zarf posta idaresince muhatabına verilir ve bu durum muhatap ile posta memuru tarafından tebliğ alındısına tarih ve imza konulmak suretiyle tespit olunur. Zarfın, posta memuru tarafından muhatabına verildiği tarihte tebliğ yapılmış sayılır. 213 sayılı Kanunun 94 üncü maddesi kapsamında tebliğ yapılacak olanların yerleşim yeri adresinde bulunamaması (geçici ayrılmalar dâhil) halinde durum, posta memuru tarafından tebliğ alındısı üzerine şerh ve imza edilir. Bu durumda kapıya pusula yapıştırılmaz ve tebliğ evrakı derhal gönderildiği idareye iade edilir.

Bunun üzerine tebliği çıkaran merci tarafından olayın özelliğine göre (zamanaşımı vs.) tayin olunacak münasip bir süre sonra yeniden tebliğe çıkılır. İkinci defa çıkarılan tebliğ evrakına, adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresine ikinci defa çıkıldığına ilişkin ibare konulur. İkinci defa çıkarılan tebliğ evrakı da aynı sebeplerle tebliğ edilemezse, tebliğ evrakının gönderildiği idareden alınabileceği şerhini içeren ve bu tebliğ ekinde yer alan tebligat pusulası (pusula) (Ek:1) kapıya yapıştırılır. Bu durum, posta memuru tarafından tebliğ alındısı üzerine şerh ve imza edilerek tebliğ evrakı gönderildiği idareye iade edilir. Tebliğ evrakının pusulanın yapıştırıldığı tarihten itibaren on beş gün içerisinde muhatabı tarafından alınması hâlinde alındığı günde, bu süre içerisinde alınmaması hâlinde ise pusulanın kapıya yapıştırıldığı tarihi izleyen on beşinci günde tebliğ yapılmış sayılır."

Hükmü yer almaktadır.

6. İstanbul Anadolu 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2024 tarihli ve 2024/85 İddianame değerlendirme sayılı kararı ile "...salt vergi tekniği raporuna dayanılarak iddianamenin düzenlendiği, hiçbir delil araştırılması yapılmadığı, zira suçun sübutuna etki edecek delil mahiyetindeki tebliğ pusulasının incelenmesinde ikinci tebliğde bulunması zorunlu kapıya yapıştırıldığına ve "tebliğ evrakının gönderen idareden alınabileceğine" dair şerhin de yazılı bulunduğuna ilişkin bilginin dosyada bulunmadığı, bu husus ilgili idareden sorulmadan suçun sübutuna etki edecek deliller toplanmadan, mahkemeden kovuşturma aşamasında adeta delil toplanılması istenir ve soruşturma yapılması gerektirircesine eksik düzenlendiğinden..." bahisle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.01.2024 tarihli ve 2023/297881 Soruşturma, 2024/5560 Esas sayılı iddianamesinin iadesine karar verilmiştir.

7. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; 10.11.2023 tarihli ve 2023-(2014-2-606)/32 sayılı vergi suçu raporu ile ekindeki vergi tekniği raporlarında, Sultanbeyli Vergi Dairesi Müdürlüğünün 827 062 8456 vergi kimlik numaralı mükellefi olup, 31.08.2020 tarihi itibarıyla faaliyetini terk eden şüpheliye, 2018 ve 2019 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin ibrazı talebini içerir 08.08.2023 tarihli ve E.74686 sayılı isteme yazısının usulüne uygun tebliğine rağmen, defter ve belgelerin süresi içerisinde ibraz edilmediğinden bahisle düzenlenen İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.01.2024 tarihli ve 2023/297881 Soruşturma, 2024/5560 Esas sayılı iddianamesinde, "...Vergi Denetim Kurulu İstanbul Vergi Kaçakçılığı-4 Denetim Daire Başkanlığı görevlileri tarafından şüphelinin yetkilisi olduğu şirkete ait 2018 ve 2019 yılına ait yasal defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazının istenildiği, şüphelinin adreste bulunmaması nedeniyle tebligatın yapılamadığı, İstanbul Vergi Kaçakçılığı-4 Denetim Daire Başkanlığı tarafından adrese ikinci defa gidilerek tebligat yapılmasının istenildiği (Vergi Usul Kanunu 102/5 madde gereğince), şüphelinin bulunamaması sebebiyle 04/09/2023 tarihinde kapıya şerhli olarak pusula yapıştırılmak suretiyle tebliğ işleminin yapıldığı, Yapılan bu tebligatın Vergi Usul Kanunu 101 ve 102 maddelerine uygun olduğu, bu maddelere göre şüphelinin adresine şerhli olarak kapıya pusula yapıştırılmak suretiyle tebligatın yapılmış olduğu, tebliğe rağmen şüphelinin şirkete ait yasal defter ve belgeleri yasal süresi içerisinde incelenmek üzere ibraz etmediği..." denilmekte ise de; dosya içerisinde aslı yer alan tebliğ mazbatası üzerinde, iddianamede belirtilen, 213 sayılı Kanun'un 102/5 ve 485 sıra numaralı genel tebliğin 3.2. numaralı bendinde belirtilen meşruhatın bulunmadığı, bu haliyle tebligatın usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığının anlaşılamadığı; şüphelinin Sultanbeyli Fatih Polis Merkezi Amirliğinde alınan 29.12.2023 tarihli ifadesinde, kendisine herhangi bir tebligat yapılmadığını, defter ve belgelerin muhasebecide olduğunu, ibraz edebileceğini bildirmesi karşısında, usulüne uygun olarak yapılacak tebliğ işleminin, 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 maddesinde düzenlenen defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun yasal unsuru olduğu belirlenmekle, iddianamenin iadesi nedenleri arasında sayılan ve suçun sübutuna mutlak surette etki edecek nitelikteki delillerin toplanmasından sonra, sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği anlaşılmakla, kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

II. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dosyanın, gereği için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1444, Karar No: 2020/10194, Tarih: 16.09.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/1444 E.  ,  2020/10194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret ve tehdit suçlarından şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/10/2019 tarihli ve 2018/83295 soruşturma, 2019/36880 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Adana 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/11/2019 tarihli ve 2019/5548 değişik iş sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 24/02/2020 gün ve 94660652-105-01-442-2020-Kyb sayılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/02/2020 gün ve 2020/27515 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

Kanun yararına bozma isteyen ihbarnamede;

"5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Somut olayda, adı geçen şüpheliler haklarında hakaret ve tehdit suçlarından Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonunda, aynı olay nedeniyle daha önce soruşturma yapılıp kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, dosyaya konu şikâyetin mükerrer olduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de; mükerrer soruşturmaya esas kabul edilen ve aynı olaya ilişkin evvelce şüpheliler haklarında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/81871 soruşturma sayılı dosyasında hakaret ve tehdit suçuna ilişkin yürütülen bir soruşturma olmayıp, zor kullanma yetkisinde sınırın aşılması suçuna ilişkin soruşturma yürütüldüğü ve mükerrer soruşturma olarak kabul edilemeyeceği cihetle, eksik soruşturmaya ve değerlendirmeye dayalı olarak mükerrer olduğu gerekçesiyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın belirtilen gerekçelerle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

" denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

" denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Polis memuru şüpheliler ... ve ... hakkında, müştekiler ... ve ...'a yönelik hakaret ve tehdit suçlarından Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan 2018/83295 sayılı soruşturma sonunda, "aynı olay nedeniyle daha önce soruşturma yapılıp kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, dosyaya konu şikâyetin mükerrer olduğu" gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de; mükerrer soruşturmaya esas kabul edilen ve aynı olaya ilişkin evvelce şüpheliler hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/81871 soruşturma sayılı dosyada hakaret ve tehdit suçuna ilişkin yürütülen bir soruşturma olmayıp, zor kullanma yetkisinde sınırın aşılması suçuna ilişkin soruşturma yürütüldüğü ve mükerrer soruşturma olarak kabul edilemeyeceği cihetle, eksik soruşturmaya ve değerlendirmeye dayalı olarak mükerrer olduğu gerekçesiyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın belirtilen gerekçelerle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Şüpheliler hakkında, tehdit ve hakaret suçlarından yürütülmüş mükerrer bir soruşturma bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.", 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.", 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

CMK'nın 173. maddesi

(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

CMK'nın 173. maddesi

(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu Madde hükmü uygulanmaz.

(6) (Değişik fıkra: 2/1/2017 - 680 S.K.H.K./11. md) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır." biçimindedir.

CMK'nın 172. maddesinin 2. fıkrası; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeyken, 06/01/2017 tarihli ve 29940 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 680 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 10. maddesi ile değiştirilerek "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklini almıştır.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli hakimliğin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Şüphelilerin üzerine atılı zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suçuna gelince ise, 5237 sayılı TCK'nın 256. maddesinde bu suç, "Zor kullanma yetkisine sahip kamu görevlisinin, görevini yaptığı sırada, kişilere karşı görevinin gerektirdiği ölçünün dışında kuvvet kullanması" olarak tanımlanmış ve bu durumda kasten yaralama suçuna ilişkin hükümlerin uygulanacağı düzenlenmiştir. Kanun metninden de anlaşılacağı üzere, bu suç kasten yaralama eylemine vücut verecek fiilleri kapsamakta olup, kamu görevlisinin gerçekleştireceği tehdit veya hakaret eylemlerini kapsamamaktadır.

İncelenen dosyada;

Şüpheliler ... ve ... hakkında, polis memurları olarak görev yaptıkları sırada müdahale ettikleri olayda zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suçunu işledikleri iddiası üzerine soruşturma yürütüldüğü ve Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca 2018/81871 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, buna karşın tehdit veya hakaret eylemlerine ilişkin soruşturma yürütülmediği, bu nedenle mercii Adana 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/11/2019 tarihli ve 2019/5548 değişik iş sayılı kesin nitelikteki kararında isabet bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, mercii Adana 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/11/2019 tarihli ve 2019/5548 değişik iş sayılı kesin nitelikteki kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-b maddesi gereğince mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 16/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/857, Karar No: 2023/5012, Tarih: 12.06.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/857 E.  ,  2023/5012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hüviyet cüzdanı, pasaport gibi belgelerde sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

EK KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi

İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2001/1073 Esas, 2004/818 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 315 ... maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2004 tarihli ve 2001/1073 Esas, 2004/818 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hüviyet cüzdanı, pasaport gibi belgelerde sahtecilik suçundan, 765 sayılı ... Ceza Kanunu’nun 350 nci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 59 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2001/1073 Esas, 2004/818 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz talebinin 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; ek kararın incelenip lehine olan kanunun uygulanmasına, kararın kendisine tebliğ edilmediğine, mağdur olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

2. İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2001/1073 Esas, 2004/818 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz talebinin 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; ek kararın incelenip lehine olan kanunun uygulanmasına, kararın kendisine tebliğ edilmediğine, mağdur olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilen hükümde yer alan kanun yolu bildiriminin usulüne uygun olmaması nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35 ... maddesine göre 18.11.2005 tarihinde yapılan tebliğ işlemi usulsüz ise de, aynı Kanun'un "Usulüne aykırı tebliğin hükmü" başlıklı 32 nci maddesinde yer alan "Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır." şeklindeki düzenlemeye nazaran; cezaevi idaresi vasıtasıyla gönderdiği dilekçesi üzerine gerekçeli kararın sanığa 19.12.2018 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 28.11.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 ... maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığının anlaşılması karşısında, aynı Kanun’un 315 ... maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna ... yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, temyiz isteminin reddine dair 01.12.2022 tarihli ek karar sonucu itibarıyla doğru olmakla birlikte, kararın kanuni dayanağı olarak 1412 sayılı Kanun’un 315 ... maddesinin gösterilmesi yerine 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2001/1073 Esas, 2004/818 Karar sayılı ek kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden ek kararın, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 01.12.2022 tarihli ek kararın karar bölümünden "CMK 296." ibaresi çıkartılıp yerine "1412 sayılı Kanun’un 315 ..." ibaresinin eklenmesi suretiyle ek kararın, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.06.2023 tarihinde karar verildi.