muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4770, Karar No: 2024/5998, Tarih: 06.05.2024

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun‘da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

6. 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'nun (2802 sayılı Kanun) "Kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma" başlıklı 93 üncü maddesi;

"(Değişik birinci fıkra: 2/1/2017-KHK-680/7 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7072/6 md.) Hâkim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma ve kovuşturma yapma yetkisi, ilgilinin görev yaptığı yerin bağlı olduğu bölge adliye mahkemesinin bulunduğu yerdeki il Cumhuriyet başsavcılığı ve aynı yer ağır ceza mahkemesine aittir.

6. 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'nun (2802 sayılı Kanun) "Kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma" başlıklı 93 üncü maddesi;

"(Değişik birinci fıkra: 2/1/2017-KHK-680/7 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7072/6 md.) Hâkim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma ve kovuşturma yapma yetkisi, ilgilinin görev yaptığı yerin bağlı olduğu bölge adliye mahkemesinin bulunduğu yerdeki il Cumhuriyet başsavcılığı ve aynı yer ağır ceza mahkemesine aittir.

Adalet Bakanlığı merkez, bağlı ve ilgili kuruluşlarındaki hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma ve kovuşturma Ankara Cumhuriyet Başsavcısı ve ağır ceza mahkemesine aittir."

Şeklindedir.

7. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde;

a. İhbarnamede yer alan (1) numaralı kanun yararına bozma istemi yönünden:

Şikâyetçi şüpheli ...'nın hakkında dolandırıcılık suçundan yürütülen soruşturma kapsamında alınan ifadesinde, ...'dan satın aldığında aracın yaklaşık 250.000 kilometrede olduğunu, 260.000 kilometre civarında da aracı şikâyetçi ...'e sattığını, araçta herhangi bir kilometre değişikliği yapılmış ise bunun ... tarafından yapılmış olabileceğini beyan ederek, kendisine iftira attıklarından bahisle şikâyetçi ... ve şüpheli ...'dan şikâyetçi olduğunu beyan etmesi üzerine, ... hakkında iftira suçundan Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, 10.01.2023 tarihli ve 2022/8161 Soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şikâyetçinin 16.01.2023 ve vekilinin 19.01.2023 tarihli itiraz dilekçelerinden ...'in suç tarihinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi üyesi olup Hakim olarak görev yaptığının anlaşılması karşısında, 2802 sayılı Kanun'un 93 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının ilgili hakkında kişisel suç niteliğindeki iftira suçundan soruşturma yapma yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, bu hususun gözetilmemesi Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

b. İhbarnamede yer alan (2) numaralı kanun yararına bozma istemi yönünden:

b. İhbarnamede yer alan (2) numaralı kanun yararına bozma istemi yönünden:

Şikâyetçi ...'in, ... adına kayıtlı olan ve 266.000 kilometrede olduğu belirtilen 06 BKV ... plaka sayılı aracı, 75.000,00 TL bedel karşılığında .... Noterliğinin 28.05.2020 tarihli ve 11059 yevmiye sayılı Araç Satış Sözleşmesi ile ...'ya vekaleten şikâyetçi şüpheli ...'dan satın aldığının, bir süre sonra aracı satmak istediğinde, araçta kilometre değişikliği yapıldığını öğrendiğinin, aracın 05.01.2018 tarihli muayene işleminde 259.525 kilometrede, 14.11.2018 tarihli tramer kaydında 281.084 kilometrede, 27.07.2019 tarihli servis kaydında ise 250.000 kilometrede olduğunun kayıtlardan anlaşıldığının, böylece şikâyetçi şüpheli ... tarafından kendisine kilometresi düşürülmüş araç satılmak suretiyle dolandırıcılık suçunun işlendiğinin iddia olunması üzerine başlatılan soruşturma kapsamında; ... ve ...'a ait kullanıcı bilgileri, ilan numaraları ve e-mail adresleri tespit edilerek sahibinden.com isimli internet sitesinden aracın satışına ilişkin ilanlara ait bilgi ve belgelerin gönderilmesinin istenmesi, suça konu 06 BKV ... plaka sayılı aracın geçmişe yönelik tüm tescil ve satış bilgilerinin ilgili Trafik-Tescil Dairesi'nden celp edilmesi, araca ait tramer kayıtları ile önceki servis kayıtları da getirtilerek satış tarihi itibarıyla kilometresinin düşürülüp düşürülmediğinin, düşürülmüş ise kimin mülkiyetindeyken düşürüldüğünün tespit edilmesi, araçtaki kilometre değişikliğinin ne şekilde ve nasıl gerçekleştiğinin, basit bir kontrol ile anlaşılıp anlaşılmayacağının belirlenmesine yönelik teknik bilirkişiden rapor alınmasından sonra her iki şüpheli yönünden somut olayda dolandırıcılık suçunun unsurlarının bulunup bulunmadığının takdir ve tayini gerekirken; "...... ve ...'in beyanlarından aracın 266.000 km'de ...'e satılmış olduğu bu durumda ...'ın aracın ilk olarak km'sini düşürüp sonrasında aracı kullanmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, araç ...'da iken aracın km'sinin kademeli ve nizami bir şekilde arttığı ve ...'ın aracı bu hali ile ...'e sattığının anlaşıldığı, aracın km'sinin ... tarafından düşürdüğüne yönelik kamu davasını açmaya yeterli delilin elde edilemediği..." şeklindeki hatalı gerekçe ve eksik soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sivas 2. Sulh Ceza Hakimliğinin, 25.01.2023 tarihli ve 2023/224 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için soruşturma dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sivas 2. Sulh Ceza Hakimliğinin, 25.01.2023 tarihli ve 2023/224 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için soruşturma dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11991, Karar No: 2015/4571, Tarih: 16.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/11991 E.  ,  2015/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'un atılı suçtan mahkûmiyetine, sanık ...'ın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyeti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, sanık ...'in müsnet suçlardan beraatine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Müşteki Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Kırıkkale İl Müdürlüğü vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Müşteki kurumun gıyabında verilip 07.11.2014 günü tebliğ edilen hükümlerin 1412 sayılı CMUK.nın 310/1. maddesinde düzenlenen bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra 18.11.2014 tarihinde vekil marifetiyle temyiz edildiği anlaşıldığından, vâki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

CMK.nın 260/1. maddesine göre, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olduğu, sanıklar ... ve ... haklarında 20.05.2013 tarihli iddianame ile kamu davası açıldıktan sonra, sanıklardan şikâyetçi olup cezalandırılmalarını talep eden mağdure vekiline bu sanıklar bakımından davaya katılmak isteyip istemediği sorulmamış ise de, mağdure vekilinin mahkemece verilen hükümleri temyiz ederek açıkça katılma iradesini ortaya koyduğu, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere mağdurenin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK.nın 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdure ...'nin sanıklar ... ve ... yönünden de davaya katılmasına ve zorunlu vekil Av. ...'ın da katılan vekili olarak kabul edilmesine karar verilmekle yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve sanık ... hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin ONANMASINA, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6039, Karar No: 2014/7980, Tarih: 24.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/6039 E.  ,  2014/7980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşı alabilmek için 02.07.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8533, Karar No: 2015/22332, Tarih: 25.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/8533 E.  ,  2015/22332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2015

NUMARASI : 2013/550-2015/96

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı erkek yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.11.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/15014, Karar No: 2015/2712, Tarih: 26.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15014 E.  ,  2015/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü :Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde kapıcı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kapıcı olarak istihdam edilmediğini, kapıcılık görevini davacının kocasının yürüttüğünü savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir

Taraflar arasında davacının davalı iş yerinde çalışıp çalışmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş sözleşmesine dayalı olarak çalışan kişiye işçi denir. İşçi kavramının ölçütünü oluşturan iş sözleşmesi İş Yasası'nın 8. maddesi'nde; "... bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşme..." olarak tanımlanmaktadır.

İşçi sıfatının kazanılması iş sözleşmesinin varlığına dayandığından, her şeyden önce ortada taraflar arasında serbest iradeleriyle kabul edilmiş yazılı ya da fiili bir sözleşme ilişkisinin bulunması zorunludur.

Somut olayda, her ne kadar davacının eşi ...'ın dava dışı bir işyerinde çalıştığı hizmet döküm cetvelinden tespit edilmiş ise de dosyada bulunan 24/3/2011 tarihli apartman merdiven ve çevre temizliği açıklamalı 25,00 TL miktarlı, 16/4/2010 tarihli 2010 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan ayları temizlik bedeli açıklamalı 80,00 TL miktarlı, 12/10/2009 tarihli Mart 2007-Ekim 2009 tarihleri arası apartman temizlik bedeli açıklamalı 645,00 TL bedelli, 25/12/2009 tarihli Ekim, Kasım, Aralık ayları merdiven ve çevre temizliği bedeli açıklamalı 60,00 TL miktarlı, 30/9/2010 tarihli Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül ayları merdiven ve çevre temizliği bedeli açıklamalı 100,00 TL bedelli gider makbuzlarında davacının eşinin isminin yazılı olduğu, yine davalı apartmanda ikamet etmeyen davalı tanık beyanlarından da davacının eşinin apartmanda kapıcı olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Dava dosyasından, davacının eşi ile iş sözleşmesinin kurulduğu, davacı ile davalı arasında yazılı veya fiili bir hizmet akdinin varlığının kanıtlanamadığı, davacının kapıcılık işinde eşine yardımcı olduğu anlaşıldığından mahkemece davanın reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.