muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5948, Karar No: 2017/4639, Tarih: 06.03.2017

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Kanun'un .... maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda, dosya içerisine sunulan davacı tarafından imzalı 2003 yılı ve sonraki yıllara ait mutabakat protokollerine göre davacının her yıl bu formları imzalayarak alacağı saatlik ücretini kabul ettiği, örneğin 31.....2012 tarihi itibari ile alacağı saatlik ücretini ...,27 TL olarak kabul ettiği görülmektedir. Yukarıdaki ilke kararı içeriğine göre de ayrımcılık tazminatını gerektiren haller açıklanmıştır. Bu itibarla davacı her yıl kendi imzaladığı formlarla alacağı saatlik ücretini kabul ettiğinden ücret farkı talep edemeyeceği gibi ayrımcılık tazminatına hak kazanma şartları da oluşmamıştır. Mahkemece, eşitlik ilkesine aykırılık tazminatı ve ücret farkı alacaklarının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9049, Karar No: 2010/10352, Tarih: 30.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/9049 E.  ,  2010/10352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalıların murisinin işleteni ve davalı ...'ın sürücüsü olduğu aracın çarpması sonucunda hasar gördüğünü, araçta taşınan emtianın zarar gördüğünü ve aracın çalıştırılamadığı dönemde başka araçlar kiralanarak taşıma yapıldığını ileri sürerek toplam 6.997,94 TL maddi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı ... hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davanın kısmen kabulü, 4.522,94 TL maddi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere mahkeme kararının dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bentler dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.Davacı vekili, müvekkiline ait ticari aracın kazadan sonra hasar gördüğünü bu nedenle çalıştırılamadığını, bu araç yerine başka araçlar kiralanmak sureti ile taşıma yapıldığını ileri sürmüş ve buna ilişkin faturalara dayanmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi

raporunda davacının zararı, sunulan faturalarda yazılı kira bedeli toplamı olarak dikkate alınmıştır, oysa, davacı kendi aracını kullanabilse idi, şoför ücreti, yakıt, bakım gideri gibi harcamalar da yapacaktı. O halde, kiralama bedeli, tek başına davacının hasar nedeni ile aracını kulananamamaktan doğan zararını ifade etmez. Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar da dikkate alınarak aracın makul onarım süresi içinde kullanılamamasından doğan net zararın belirlenmesi suretiyle hüküm kurulması gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3- Davanın kısmen reddine karar verildiği halde reddedilen kısım için davalı lehine vekalet ücretine hümedilmemesi de doğru görülmemiş, kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 30.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4920, Karar No: 2021/10430, Tarih: 18.10.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/4920 E.  ,  2021/10430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında Mersin Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince, kararın kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olup, bu kez davalı Hazine vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmesi üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin ek kararı ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup, bu ek kararın davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., ... İli ... İlçesi ... Mahallesinde kain 121 ada 225 (eski 53) parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, 3402 sayılı Yasa'nın 22/a maddesi uyarınca yapılan uygulama çalışmaları sonucunda taşınmazın yüzölçümünün azaldığını ileri sürerek, taşınmazının yüzölçümünün yenileme çalışmasından evvelki hali ile düzeltilerek tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda: davanın kısmen kabulü ile ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 121 ada 225 (eski 53) parsel sayılı taşınmazın uygulama tutanağının 08/09/2016 tarihli fen bilirkişisi raporuna ekli krokide (EK-2) A harfi ile gösterilen kırmızıya boyalı 1.170.26 m2 lik alanın eklenmesi suretiyle 2.521.99 m2 yüzölçümlü olarak düzeltilerek tapu kütüğüne aktarılmak üzere Kadastro Müdürlüğüne iadesine karar verilmiş, hükmün, davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı Hazine vekilinin istinaf dilekçesi HMK'nin 341/2. maddesi uyarınca kararın miktar yönünden kesin olduğundan bahisle reddedilmiş, bu kararın davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin ek kararıyla, dava değeri itibariyle kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ve iş bu ek karar, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, uygulama kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Anayasa'nın 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Mahkemeye erişim hakkı, Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün bir unsurudur. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde de herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır. Buna göre, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

28.07.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi ile "Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar ve değere bakılmaksızın 12.1.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir." hükmü getirilmiştir. Hükmün gerekçesinde belirtildiği üzere, bu madde ile söz konusu davaların miktar veya değerine göre istinaf veya temyiz yoluna tabi olup olmadığıyla ilgili uygulamada oluşan tereddütlerin giderilmesi amaçlanmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, hukuk güvenliği ile hukuki belirlilik ilkesi, 28.07.2020 tarihli ve Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi karşısında, tereddüte yol açan usul kurallarının hakkaniyete halel getirecek kadar aşırı şekilci olarak uygulanmaması ve adalet duygusunun rencide edilmemesi gerektiği de gözetildiğinde Mersin Kadastro Mahkemesinin 2015/56 Esas, 2016/225 Karar sayılı 29/9/2016 tarihli kararına karşı istinaf ve temyiz yoluna başvurulabileceği kabul edilmelidir.

Bu itibarla; Bölge Adliye Mahkemesinin, kararın temyize tabi olmadığına ilişkin ek kararının ve İlk Derece Mahkemesi kararının kesin olduğu gerekçesiyle istinafa tabi olmadığına ilişkin ret kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının istinafa tabi olmadığına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi ret kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin temyiz talebinin kabulü ile Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin ek kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin esasa ilişkin kararının 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının istinaf incelemesi yapılmak üzere Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2020/742, Karar No: 2021/1620, Tarih: 22.03.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/742 E.  ,  2021/1620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen kararın davalı vekili tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan annesi ...’nın maliki olduğu 5 parsel sayılı taşınmazdaki F -Blok 4 nolu bağımsız bölümü mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalı yeğeni ...’a satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile mirasbırakan adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılama sırasında mirasbırakanın kanser hastası olduğunu öğrendiğini,tedavi giderleri için taşınmazı satmak istediğini, 85.000 TL bedelle taşınmazı satın aldığını, uzun zamandır mirasbırakanın tüm bakım ve ihtiyacının kendisi tarafından karşılandığını, mirasbırakanın başka taşınmazlarının da bulunduğunu, amacın mal kaçırmak olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddiaların ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne ilişkin verilen kararın davalı tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1948 doğumlu mirasbırakan ...’nın 22.03.2016 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kardeşi ... ile dava dışı kardeşleri ... ve ...’ın kaldığı,mirasbırakanın maliki olduğu 5 parsel sayılı taşınmazdaki F-Blok 4 nolu bağımsız bölümü 03.03.2016 tarihinde satış suretiyle kardeşi ...’ın kızı olan davalı ...’a temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda HMK’nun 190. maddesi ve TMK’nun 6. maddesi gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olayda, davalı 26.07.2017 tarihli dilekçesinde, dava dilekçesinin kendisine usulsüz olarak tebliğ edildiği savunmasında bulunmuştur. Dava dilekçesi ve duruşma günü davalı ...’un “... Mahallesi,34331 Sok.No:6/15, .../...”adresine (dava dilekçesinde bildirilen) tebliğe çıkarıldığı, tebliğ işleminin, adreste kimse bulunmaması ve alıcının işe gitmesi sebebiyle mahalle muhtarı imzasına teslim edilip 2 nolu formun kapısına yapıştırıldığı ve komşusu ...’e haber verildiği belirtilmek suretiyle yapıldığı görülmüştür. Davalının bu beyanı karşısında dava dilekçesinin tebliği tarihinde davalının adresinin usulünce araştırılarak, tebliğ tarihinde davalının anılan adreste ikamet ettiğinin tespit edilmesi halinde, davalıya yapılan tebligatın yasal koşulları taşıyarak usulüne uygun sayılacağı aksi takdirde davalıya yapılan tebligatın usulsüz olacağı açıktır.

Hâl böyle olunca, dava dilekçesinin tebliği tarihinde davalının anılan adreste ikamet ettiğinin tespit edilmesi halinde, mirasbırakanın ölüm tarihi itibari ile adına kayıtlı başka taşınmazları olup olmadığının araştırılması,mirasbırakan İfakat’ın temlikteki gerçek irade ve amacının duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulması; dava dilekçesinin tebliği tarihinde davalının anılan adreste ikamet etmediği tespit edilmesi halinde davalıya yapılan tebligat usulsüz olacağından, davalı 26.07.2017 tarihli dilekçesinde tanık deliline dayanarak, tanık listesi ibraz ettiğinden, davalı tarafın bildirdiği tanıkların HMK 243.maddesinde gösterilen şekilde dinlenilmesi, mirasbırakanın bakıma ihtiyacı olup olmadığı, taşınmazın bakım karşılığı verilip verilmediği, mirasbırakanın iradesinin mal kaçırma olup olmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilip yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabule göre de, 4721 sayılı TMK’nun 28/1. maddesinde; “Kişilik, çocuğun sağ olarak tamamıyla doğduğu anda başlar ve ölümle sona erer.” düzenlemesi karşısında, davanın kabul edilmesi halinde tüm mirasçıların payları oranında adlarına tescil kararı verilmesi gerekirken ölüm ile kişiliği son bulan mirasbırakan ... adına tescile karar verilmesi de doğru değildir.

Davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2788, Karar No: 2019/13872, Tarih: 14.11.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/2788 E.  ,  2019/13872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık Deniz Özkök'ün 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin... 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.09.2018 tarihli ve.... sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,... 33. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın 06.02.2017 tarihinde katılan sanık Selçuk Gönülalan'a karşı mala zarar verme suçunu işlediğinden bahisle cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran, somut olayda 06.02.2017 tarihinde meydana gelen olay nedeniyle evvelce farklı dosya üzerinden yapılan soruşturma sonucunda sanık hakkında katılan sanık Selçuk Gönülalan'a yönelik mala zarar verme suçu bakımından... Cumhuriyet Başsavcılığının 26/09/2017 tarihli ve .... sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının verildiği ve anılan kararın müşteki Selçuk Gönülalan'a tebliğ edilip kesinleşmediği, yine sanık hakkında aynı olaya ilişkin... Cumhuriyet Başsavcılığınca 2017/24200 soruşturma sayılı dosyası üzerinden mala zarar verme suçu nedeniyle yürütülen soruşturma sonucunda düzenlenen iddianame tarihinin 06.11.2017 olduğunun anlaşılması karşısında,... Cumhuriyet Başsavcılığının 26.09.2017 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının kesinleşmesinin beklenerek sonucuna göre sanığın hukukî durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.01.2019 gün ve 2018/15262 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2019 gün ve KYB.... sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık Deniz Özkök hakkında müşteki Selçuk Gönülalan'a karşı 06.02.2017 tarihinde işlediği iddia olunan mala zarar verme suçundan 26.09.2017 tarihinde... Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği, bu kararın kesinleşmesi beklenmeden, sanığın aynı suçtan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında... 33.Asliye Ceza Mahkemesince yargılanıp mahkum olduğu belirtilerek bu kararın kanun yararına bozulması talep edilmiş ise de;

.... Cumhuriyet Başsavcılığının 26.09.2017 gün ve .... soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair ek kararın müştekiler ve şüphelilere tebliğ edildiğine ilişkin tebligat evrakına dosyada ve UYAP sisteminde rastlanılmaması karşısında, kararın ilgililere tebliğ edilip edilmediği araştırıldıktan sonra, tebliğ edilmiş ise tebliğ evrakı eklenerek gönderilmesi, dosyanın mahalline İADESİ için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6027, Karar No: 2010/2064, Tarih: 23.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/6027 E.  ,  2010/2064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.01.2008 tarih ve 2006/230-2008/9 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili ve davalı TPE Başkanlığı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 23.02.2010 gününde davacı avukatı Özgür Arslan gelip, davalılar avukatı gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin “FORM", "ETİ FORM+Şekil", "Şekil+FORM", "ETİ FORM" ibareli 5, 29, 30, 32.sınıflarda kayıtlı emtialar için tescilli markalarının tanınmışlığından haksız yararlanma ve itibarını zedeleme sonucunu doğuracak şekilde davalı şirketin, "BODY FORM" ibareli 5/1-10, 29/1-14 ve 30/1-19 sınıflarda kayıtlı emtialar için diğer davalı nezdinde yaptığı marka tescil başvurusuna yaptıkları itirazın en son YİDK tarafından kısmen reddedildiğini ileri sürerek, 26.4.2006 gün ve 2006-M-502 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.