muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8088, Karar No: 2020/1153, Tarih: 20.01.2020

genişletilmesi anlamına geldiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanun’un 173/4. maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi hâlinde Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına yönelik yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçeleriyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II-Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Hakaret, kasten yaralama ve tehdit suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/12/2018 tarihli ve 2018/234698 soruşturma, 2018/156825 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/1874 değişik iş sayılı kararında isabet bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. "2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

CMK'nın 173. maddesi "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

CMK'nın 173. maddesi "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4)(Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5)Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.

(6)(Değişik fıkra: 2/1/2017-680 S.K.H.K./11. md) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172. maddenin ikinci fıkrası uygulanır." biçimindedir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK’nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK’nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada;

İncelenen dosyada;

Müşteki ... İstanbul (Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığına vermiş olduğu şikayet dilekçesi ve beyanında, birlikte yaşadığı ... isimli şahısla aralarında problemlerin olduğunu, 2018 yılı Ağustos ayı içerisinde ... ile barışıp ev tutup taşındıklarını ancak taşındıktan sonra aralarının bozulduğunu, hatırlamadığı bir tarihte ... ile oğlu olan ...'in kendisine hakaret edip kafasına merdane ile vurup yaraladıklarını, kendisinin ise bu olay nedeniyle Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesinden rapor aldığını, bu olaydan iki gün sonra ise ... ile oğlu ...'in barışmak amacıyla evine geldiğini, ...'ın darp raporlarını cüzdanından aldığını, oğlu ...'in ise kendisini ölümle tehdit ettiğini, yüzüne yumruk atarak sinkaflı hakaret ettiğini iddia etmiş, soruşturma neticesinde şüpheli ... hakkında tehdit, basit yaralama ve hakaret suçlarından, İstanbul (Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığınca müştekinin soyut iddiası dışında, şüpheliye yüklenen suçları işlediğini gösterir, dava açmaya yeter kanıt ve emare bulunmadığı gerekçesiyle 21/12/2018 tarihli ve 2018/234698 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, ek kovuşturmaya yer olmadığına dair

karara müşteki vekilince 11/02/2019 tarihli dilekçe ile süresi içerisinde itiraz edildiği, müşteki vekili itiraz dilekçesine müşteki ... adına Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenmiş 27/08/2018 tarihli raporu da eklediği, İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/1874 değişik iş sayılı kesin nitelikteki kararıyla dosyada İstanbul Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenmiş adli raporun olduğu, bu raporun adli tıpa gönderilerek sonucuna göre göre karar verilmesi gerekirken kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinde isabet bulunmadığı gerekçeleriyle şüpheli ... hakkında tehdit, basit yaralama ve hakaret suçları yönünden itirazın kabulüne, ek kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli hakimliğin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir. Müşteki ...'ün 21/12/2012 tarihli ifadesinde şüphelinin kendisini darp ettiğinde hastaneye müracaat ettiğini, sekizinci ayda darp etmesi sonucu göztepe hastanesine gidip rapor aldığını, raporların kendisinde olmadığını, cezaevinde olması nedeniyle gösterecek delilinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında; müştekinin olay tarihinde şüpheli tarafından darp edilmesi sonucu hangi hastanelere müracaat edip rapor aldığının müştekiye sorulmak suretiyle tespitine çalışılması, olaya ilişkin müştekinin beyanında adı geçen ... ile oğlu ...'in kimliklerinin belirlenmesi ve olaya dair savunmalarının tespit edilip eksik yapılan soruşturmanın neticelendirilmesinden sonra, itirazın kabulü veya reddi yönünde bir karar verilmesi gerekirken, bu süreç işletilmeden kurulan itirazın kabulüne ilişkin mercii İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/1874 değişik iş sayılı kararında isabet bulunmamaktadır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, mercii İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/1874 değişik iş sayılı kesinleşen kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-a maddesi gereğince mahallinde merci mahkemesince yerine getirilmesine, 20/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10563, Karar No: 2010/7662, Tarih: 29.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/10563 E.  ,  2010/7662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, 20.4.1982-31.12.1985 tarihleri arasında zorunlu veya isteğe bağlı ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava: 26.12.1985 tarihinden geçerli tescil edildiği, tescil tarihi 1998 yılında davalı Kurum'ca 20.04.1982 tarihine çekilerek primleri tahsil edildiği halde, sonradan vergi kaydına göre tescil tarihinin bu kez 01.01.1986 tarihi olarak belirlenerek, 01.01.1986-18.05.1987 tarihleri arasında ve 01.02.1991 tarihinden itibaren Kurum'ca sigortalı kabul edildiğinden bahisle, 20.04.1982-31.12.1985 ve 18.05.1987-01.02.1991 tarihleri arasında kalan ve Kurum'ca iptal edilen sürelerde de 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının prim ödemesine göre sigortalılığının 27.12.1985 tarihi yerine 01.01.1986 tarihinde başlatılmasının hatalı olduğu, bunun dışındaki Kurum işlemlerinin yerinde olduğundan bahisle davacının sigortalılığının 27.12.1985 tarihinde başlatılmasının gerektiğinin tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı ve davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacının 20.04.1982 ile mahkemece sigortalılığının başladığına karar verilen 27.12.1985 tarihleri arasında vergi, oda, sicil kaydının bulunmadığı gibi, anılan döneme ait primlerin tahsili de söz konusu olmadığı gibi 1998 yılında tescil tarihinin 20.04.1982'ye çekilmesinin vergi dairesinin hatalı bildiriminden kaynaklandığının anlaşılmasına ve bu hatanın kurumca gecikmeksizin düzeltilmiş bulunmasına göre 20.04.1982-27.12.1985 tarihleri arasında kalan döneme yönelik davanın reddi ile prim ödemesine göre sigortalılığı 27.12.1985 tarihinde başlatılmasına ilişkin Yerel Mahkeme kararı doğrudur.

18.05.1987-01.02.1991 Tarihleri arasında kalan ve Kurum'ca iptal edilen sürelere yönelik temyiz itirazlarına gelince

18.05.1987-01.02.1991 Tarihleri arasında kalan ve Kurum'ca iptal edilen sürelere yönelik temyiz itirazlarına gelince

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür.

Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, davacının imzasını taşıyan 26.12.1985 tarihli giriş bildirgesine istinaden, 26.12.1985 tarihi itibariyle ... sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapılarak 11.02.1986 tarihli yazı ile davacıya bildirildiği, ilk pirim ödemesinin 27.12.1985 tarihinde yapıldığı, bundan sonra 1991 yılında 3.-4. ve 6.aylarda toplam 233.000TL ödemesinin bulunduğu, kalan ödemelerinde 21.08.2003 tarihinden sonra gerçekleştiği, uyuşmazlık konusu bu dönemde davacının vergi oda ya da sicil kaydının bulunmadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Davalı Kurumun 18.02.1991 tarihli yazı ile davacıya 30.06.1990 tarihine kadar hesaplanan 233.000-TL prim ve gecikme borcunun ödenmesini ihtar ettiği ve davacının 1991 yılının Mart, Nisan, Haziran aylarında Kurum'a bu yazıda bildirilen miktarı ödediği dosya içerisinde bulunan hesap özetlerinden anlaşılmaktadır. Her ne kadar anılan ödemelerinde bulunduğu 28.02.1991 tarihi itibarıyla davacının borç durumunu gösteren ekstrede davacının prim ve gecikme zammı dahil 279.278,00-TL borcunun bulunduğu bildirilmekte ise de, anılan ekstrede prim ve gecikme zammı 28.02.1991 tarihi itibarıyla hesaplandığı gibi, davacıya 30.06.1990 tarihi itibarıyla bildirilen 233.000,00TL pirim ve gecikme zammı borcunun hangi tarihler arasındaki sigortalılığa ilişkin olduğu dosya içerisinde belli değildir.

Yapılacak iş davacıya 18.02.1991 tarihli yazı ile 30.06.1990 tarihine kadar hesaplanarak bildirilen prim ve gecikme zammı borcunun hangi tarihler arasındaki sigortalılığa ilişkin olduğu Kurum'dan sorulmak, gerektiğinde 1991 yılında yapılan 233.000,00-TL ödemenin, 27.12.1985 tarihinde sigortalılığın başlatıldığında prim ve gecikme zammı dahil karşıladığı sigortalılık süresine ilişkin bilirkişiden rapor almak ve hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde 1991 yılında yapılan ödemelerin uyuşmazlık konusu 18.05.1987-01.02.1991 dönemine ait olup olmadığını belirlemek ve sonucuna göre karar verilmekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacının iadesine, 29.06.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12207, Karar No: 2011/9975, Tarih: 03.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/12207 E.  ,  2011/9975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. A.Ş aleyhine 14/09/2008 gününde verilen dilekçe ile yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Yayına konu edilen olayın gelişimi, yazının içeriği ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan 6.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/10/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.03/10/2011
Yargıtay — Esas No: 2023/6641, Karar No: 2024/6207, Tarih: 19.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6641 E.  ,  2024/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/575 E., 2023/809 K.

KARAR : Başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/638 E., 2020/457 K.

Taraflar arasındaki çocuğun anne soyadını kullanmasına izin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına, görev yönünden değerlendirme yapılması için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı baba vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı anne vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile davalı taraf arasında Osmaniye 1. Aile Mahkemesi 2015/475 esas sayılı dosya kapsamında boşanma davalarının devam ettiğini, tarafların adında ortak çocuğunun olduğunu, çocuğun müvekkiliyle birlikte kaldığını, müvekkili ile çocuğunun farklı soyadlarını kullanması küçüğün psikolojisini etkileyecek, sosyal hayat ve okul yaşamında bir takım problemler doğuracağını çocuğun menfaatinin de gözetilerek müvekkilinin oğlunun soyadını müvekkilinin de kızlık soyadı olan Göktepe ile değiştirilmesini, burada önemli ilkelerden biri olan ''çocuğun üstün yararı'' ilkesini göz ardı edilmemesini, tarafların boşanması ve ortak çocuğun velâyetinin verilmesi durumunda müvekkilinin çocukla ilgili işlerde annesi olduğunu belgelemek için nüfus kayıt örneği ile boşanma ilamını sürekli ibraz etmek zorunda kaldığını, müvekkilimin oğlu olan 02.03.2015 doğumlu ...'nün soyadının annesinin kızlık soyadı olan Göktepe şeklinde değiştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf yasal süre içerisinde davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı