muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2453, Karar No: 2020/310, Tarih: 09.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2453 E.  ,  2020/310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 20. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1)Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/1, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/1 ve 230/1-c maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açık olarak belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde gerekçe açıkça belirtilmeden hüküm kurulması,

2)TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; duruşma açılarak “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte duruşma tarihi ve saatinin sanığa tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 195. maddesi uyarınca, sanığa gelmese dahi yokluğunda duruşma yapılabileceğine dair açıklamalı davetiye gönderilmek suretiyle, sanığın yokluğunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde eksik araştırma ile karar verilmesi,

4)Hükümden önce 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmü gereğince, somut olayda ısrar koşulunun oluşup oluşmadığı hususunun tartışılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

5)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının, hükümden sonra Resmi Gazetenin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9236, Karar No: 2020/1677, Tarih: 08.06.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2017/9236 E.  ,  2020/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerde 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen Ek 4. maddesi uyarınca yapılan kullanım kadastrosu sırasında, ... ilçesi, ... köyü 28046 ada 12 parsel sayılı 935,71 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle Hazine adına tesbit edilip beyanlar hanesine "6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarında orman sınırları dışına çıkarılmıştır, Ramazan kızı 1938 doğumlu ... kullanımında olduğu" yazılmıştır.

Davacı ... Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla tesbitinin iptalini ve orman niteliğiyle Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tesbitin iptaliyle eylemli orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, kadastro tutanağının beyanlar hanesine “6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır.” şerhinin yazılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından eylemli orman şerhi bulunan taşınmazda 2/B şerhinin bulunamayacağı, davalı ... tarafından ise taşınmazın eylemli orman olmadığı, kendisi tarafından kullanıldığı iddiasıyla temyiz edilmiş, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 16/06/2014 gün ve 2014/3566 E. - 6535 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında: ''Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki dava, 3402 sayılı Kanunun Ek 4. maddesine göre yapılan kullanım kadastrosuna itiraz niteliğinde olup, davacı ... Yönetimi tarafından çekişmeli taşınmazın eylemli orman olduğu iddiasına dayalı olarak dava açılabilir. Somut olayda keşifte bilgisine başvurulan orman bilirkişinin 16/12/2013 tarihli raporunda çekişmeli taşınmazın üzerinde çalı formu odunsu bitkiler, soğanlı bitkiler ve diğer yabani otlara ile kaplı olduğu, kapalılık oluşturacak şekilde her hangi bir orman ağacı bulunmadığı bildirildiği halde, hükme dayanak alınan 18/01/2014 tarihli ek raporunda parsel üzerinde yaşlı zeytin ağacı, yer yer kapalılık oluşturan pırnal meşesi türünün, yer yer münferit halde dağılım gösteren pırnal meşesi türünün, yoğun halde soğanlı bitkilerin ve diğer yabani otlarını yayılış gösterdiği eylemli orman olduğu bildirilmiştir. Orman bilirkişisinin birbiriyle çelişkili rapor ve ek raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

Bu nedenle, mahkemece bir fen ve bir orman bilirkişi ile keşif yapılarak çekişmeli taşınmaz hâkim tarafından gözlemlenmeli, taşınmaz üzerinde neler bulunduğu (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı, yaşları vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalı, taşınmaz üzerindeki, orman ağaçlarının sayısı, yaşı, cinsi, taşınmaz üzerinde toplu veya dağınık olarak bulunup bulunmadıkları, orman ağaçları taşınmaz üzerinde toplu halde bulunuyor ise o bölüm fen bilirkişi raporunda ayrıca gösterir ve çekişmeli taşınmazın tesbit tarihi itibariyle 6831 sayılı Kanunun 1. maddesine göre orman sayılan yerlerden olup olmadığını açıklar ayrıntılı rapor alınıp, sonucuna göre karar verilmelidir.

Kabule göre de orman niteliği belirlendiği kabul edilen taşınmaz üzerindeki şerhlerin silinmesine karar verilmemiş olması da, usûl ve kanuna aykırıdır'' şeklinde gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne, dava konusu Antalya ili, ... ilçesi, ... mahallesi, Pirenli mevkii 28046 ada 12 parsel sayısında kayıtlı taşınmaza ilişkin yapılan kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, beyanlar hanesinde bulunan şerhlerin silinmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kullanım kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 08/06/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3830, Karar No: 2021/4078, Tarih: 28.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/3830 E.  ,  2021/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; vergi suçu ve ekindeki raporlarda 2010 yılında 2 mükelleften aldığı 54.909,00 TL miktarlı 8 fatura ile 2011 takvim yılında da 6 mükelleften 13 faturayı vergi indiriminde kullandığı, faturaları düzenleyen iki mükelefin sahte fatura düzenleyicisi olduğu yönünde haklarında vergi tekniği raporları düzenlendiği ancak diğer mükelleflerin faturalarının taklit edildiğinin tespit edildiği, sanığın suça konu olan faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını, faturaları kendileini firma temsilcisi olarak beyan eden kişilerden aldıklarını, bedelini nakden ödediklerini savunması karşısında, suç unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından,

1-Suça konu olan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

2- Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b) Daha sonra, faturaları düzenleyen mükelefler ile kullanan mükellefin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, delilleri serbestçe takdir etmek ilkesini uygulayan ceza hakimini bağlamayan Vergi Mahkemesi kararları ile bilirkişinin yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak eksik inceleme sonucu ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1514, Karar No: 2013/177, Tarih: 16.01.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/1514 E.  ,  2013/177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu öldürmeye teşebbüs, tehdit

HÜKÜM : TCK.nun 106/2-a, 62, 54.maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası; TCK.nun 82/1-e, 35/1-2, 29, 62, 53, 54 mad.uyarınca 10 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın öldürmeye teşebbüs ve tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç niteliğine, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine, tehdit suçunun sübuta ermediğine vesaireye, katılanlar vekilinin takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B- Sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın olay günü okula gitmekte olan mağdure'nin yanına gelerek, onu kolundan tutup "ben sizinle mi uğraşacağım,

.../...

beni mahkemeye verdiniz, seni başkasına yar etmeyeceğim" dedikten sonra, üzerinde taşıdığı kuru sıkı tabancayı doğrultarak mağdureyi öldürmekle tehdit ettiği, mağdurenin bu eylem nedeniyle sanığa hakaret etmesi sonucu ise sanığın bu kez üzerinde bulunan bıçakla mağdurenin göğüs ve karın bölgelerine bir çok kez vurmak suretiyle onu öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; sanığın tehdit eylemine karşılık olarak mağdurenin sırf hakaret etmekten ibaret eyleminin sanık lehine haksız tahrik oluşturmayacağı düşünülmeksizin, sanık hakkında hükmedilen temel ceza üzerinden TCK.nun 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi uygulanarak yazılı şekilde eksik ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), hükmolunan ceza miktarına ve tutukluluk süresine göre sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, 16/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2345, Karar No: 2014/7415, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/2345 E.  ,  2014/7415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05/05/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17/04/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2006, Karar No: 2016/12080, Tarih: 12.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/2006 E.  ,  2016/12080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı-karşı davalı haksız ödenen kıdem tazminatının ödetilmesine, davalı-karşı davacı fazla mesai ücreti alacağının karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı-karşı davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı karşı davalı vekili özetle; davalı işçinin müvekkili bankada 17.07.2000 tarihinden 05.06.2012 tarihine kadar çalıştığını, en son brüt ücretinin 3.930,00-TL olduğunu, davalının müvekkili bankada ödeme operasyonları biriminde yönetmen olarak çalıştığını, 05.06.2012 tarihinde, yaş hariç emeklilik şartlarını doldurması gerekçesiyle istifaen ayrıldığını, kıdem tazminatı talebine karşılık ücreti ve çalışma süresi göz önüne alınarak tarafına 34.703,52-TL kıdem tazminatı ödemesi yapıldığını, davalının 1475 sayılı Yasanın 14/5 maddesine dayalı olarak çalışma hayatına son vereceğinden bahisle işten ayrıldığını, ancak müvekkili bankadan ayrıldıktan çok kısa süre sonra yeni kurulan bir başka bankada işe başladığının öğrenildiğni, bu durumda davalının gerçek iradesinin iş hayatındaki yıpranma değil haksız yere kıdem tazminatı alabilmek olduğunu, 1475 sayılı Yasanın 14/5 maddesinde tanınan hakların davalı tarafından kötüye kullanıldığını, davalının yeni bir iş bulması sebebiyle davacıya ait işyerinden ayrıldığı anlaşıldığından kıdem tazminatına hak kazanmadığını iddia ederek; haksız olarak ödenen 34.703,52.-TL kıdem tazminatının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: