muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11124, Karar No: 2025/751, Tarih: 16.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11124 E.  ,  2025/751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/365 E., 2021/212 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar; davacı vekili ve davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 15.06.1987-22.07.1990 arası ve 02.03.1993-24.05.2002 arası hizmetlerinin tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı işveren davaya cevap vermemiştir.

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kayıtlarını incelendiğinde davalı iş yerinin 03.05.1995 tarihinde Kanun kapsamına alındığının ve halen faal olduğunun tespit edildiğini, davacının 15.06.1987-22.07.1990 tarihleri arasında diğer davalıya ait iş yerinde çalıştığına dair tescil kaydının olmadığını, 02.03.1993-24.05.2002 tarihleri arasında ise 1989 yılında 238 gün-1999 yılında 215 gün sigortalı gösterildiğinin anlaşıldığını, 5 yıllık hak düşümü süresinin geçmiş olduğunu, çalışmaların başka iş yerindeki çalışmalarla kesilmiş olduğunu beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 26.05.2011 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulü ile

Davacının davalı iş verene ait iş yerinde 02.03.1993-24.04.2001 tarihleri arasında 2932 gün kesintisiz çalıştığının sabit olmasına rağmen, 02.05.1998-05.08.1999 tarihleri arasındaki 453 günün Kuruma bildiriminin yapıldığının ancak bu sürenin dışında kalan 2479 günün bildiriminin yapılmadığının ve bu süre zarfında davacının asgari ücret ile çalıştırıldığının tespitine,

Davacının fazlaya ilişkin hizmet tespiti talebinin zamanaşımı nedeniyle reddine,

Davacının işçi alacaklarına ilişkin tazminat ve sair alacaklarına ilişkin talebin hükmün hizmet tespitine ilişkin kısmın kesinleşmesi ile tefrikine ve Mahkemenin ayrı esasına kaydına, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 16.04.2013 tarihli kararında; "...Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 02.05.1998-05.08.1999 tarih aralığındaki çalışmalarının Kuruma bildirildiği, davalı şirketin 03.05.1995 tarihinde Kanun kapsamına alındığı, tanık beyanlarının çelişkili olduğu anlaşılmaktadır.

Hizmet akdinin konusu olan edimin işverene ait iş yerinde yerine getirilmesi hizmet akdinin unsurlarındandır. Haliyle iş yerinin varlığı hizmet akdi için koşuldur. 03.05.1995 tarihinde Kanun kapsamına alınan şirketin yasa kapsamına alınmadan önce faal olup olmadığı hususunda araştırma yapılmayarak eksik inceleme sonucu verilen karar hatalıdır.

Hizmet akdinin konusu olan edimin işverene ait iş yerinde yerine getirilmesi hizmet akdinin unsurlarındandır. Haliyle iş yerinin varlığı hizmet akdi için koşuldur. 03.05.1995 tarihinde Kanun kapsamına alınan şirketin yasa kapsamına alınmadan önce faal olup olmadığı hususunda araştırma yapılmayarak eksik inceleme sonucu verilen karar hatalıdır.

Yapılacak iş, davalı şirketin 03.05.1995 tarihi öncesinde faal olup olmadığı ilgili vergi dairesi müdürlüğünden sorularak, emniyet güçleri yada jandarma ile araştırılarak, otel ruhsatnamesinin belediyeden sorularak, otel kayıtlarınının alanında uzman bir bilirkişi ile incelenerek, otelin yaz-kış açık olup olnmadığının tespit ettirilerek, gerektiğinde başkaca bordo tanık beyanlarına başvurarak ve zabıta araştırmasıyla da bu husus açıklığa kavuşturularak, alınacak bilirkişi raporuyla birlikte sonucuna göre karar vermekten ibarettir...." gerekçesiyle söz konusu karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

Mahkemenin 18.05.2017 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulü ile

Davacının davalı işveren ... İthalat İhracat Gıda Mad. Üretim Paz. Ltd. Şti. isimli iş yerinde davalı kuruma bildirilen,

01.04.1998-31.12.1998 tarihleri arasında 238 gün,

01.01.1998-31.10.1999 tarihleri arasında 215 gün olmak üzere 453 gün çalışmasının dışında,

13.04.1990-30.10.1990 tarihleri arasında asgari ücretle 197 gün,

01.04.1991-30.10.1991 tarihleri arasında asgari ücretle 210 gün,

01.04.1992-30.10.1992 tarihleri arasında asgari ücretle 210 gün,

01.04.1993-30.10.1993 tarihleri arasında aylık 3 TL ücretle 210 gün,

01.04.1994-30.10.1994 tarihleri arasında aylık 5,5 TL ücretle 210 gün,

01.04.1995-30.10.1995 tarihleri arasında aylık 10,5 TL ücretle 210 gün,

01.04.1996-30.10.1996 tarihleri arasında aylık 18,00 TL ücretle 210 gün,

01.04.1997-30.10.1997 tarihleri arasında aylık 40,00 TL ücretle 210 gün,

01.04.2000-30.10.2000 tarihleri arasında aylık 270,00 TL ücretle 210 gün,

01.04/2001-30.10.2001 tarihleri arasında aylık 500,00 TL ücretle 210 gün,

01.04.2002-24.05.2002 tarihleri arasında aylık 650,00 TL ücretle 54 gün olmak

üzere toplam 2141 gün çalıştığının, bu çalışmalarının kuruma bildirilmediğinin tespitine, karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

01.04.1997-30.10.1997 tarihleri arasında aylık 40,00 TL ücretle 210 gün,

01.04.2000-30.10.2000 tarihleri arasında aylık 270,00 TL ücretle 210 gün,

01.04/2001-30.10.2001 tarihleri arasında aylık 500,00 TL ücretle 210 gün,

01.04.2002-24.05.2002 tarihleri arasında aylık 650,00 TL ücretle 54 gün olmak

üzere toplam 2141 gün çalıştığının, bu çalışmalarının kuruma bildirilmediğinin tespitine, karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararın süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan); "Yapılacak iş, nizalı dönemin tamamına ait bordro bulunmadığından, öncelikle dinlenen iş yeri tanıklarının hizmet cetvelleri alınarak nizalı dönemin tamamında çalışması olup olmadığı tespit edilmeli veya bunların tanıklığıyla yetinilmediği taktirde, SGK ilgili il müdürlüğünden, gerekirse zabıta, vergi dairesi ve meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle iş yerine o tarihte komşu olan diğer iş yerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu iş yeri çalışanlarının; yoksa iş yeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, tanık beyanları arasındaki çelişkiyi giderip çıkacak sonucuna göre karar vermekten ibarettir." gerekçesiyle söz konusu karar bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Üçüncü Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamı ve özellikle tanık beyanlarına göre davanın kısmen kabulüne davacının davalı işverene ait iş yerinde 02.05.1998-05.08.1999 tarihleri arasında 453 gün çalıştığının ve bu çalışmalara ilişkin bildirimlerin kuruma yapıldığının, 01.04.2000-30.10.2000 tarihleri arasında 210 gün süreyle asgari ücretle çalıştığının ve bu çalışmalarının bildirimlerinin davalı Kuruma yapılmadığının ve primlerinin ödenmediğinin tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; kararın eksik incelemeye dayalı olduğunu beyan etmektedir.

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddinin gerektiğini, çelişkili ve husumetli tanık beyanlarına göre karar verilmesinin hatalı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 15.06.1987- 22.07.1990 ve 02.03.1993 - 24.05.2002 tarihleri arasında davalı işverene ait otelcilik iş yerinde kat sorumlusu olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekili ve davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4464, Karar No: 2019/18894, Tarih: 05.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4464 E.  ,  2019/18894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 14.04.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminin sadece hırsızlık suçuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve ..., ..., ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8385, Karar No: 2013/32004, Tarih: 05.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/8385 E.  ,  2013/32004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 23.08.2000-23.07.2012 tarihleri arasında çalışan davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18-21. Maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve davacı işçinin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, iş sözleşmesinin işletmenin ve işin gereklerinden kaynaklanan geçerli nedenlerle tüm yasal hakları ödenmek suretiyle feshedildiğini, davacı işçinin 23.07.2012 tarihli fesih bildirimini ve feshe bağlı ek ödeme ve sulh sözleşmesini ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığını, sulh sözleşmesi ile davacı işçiye son aya ait 23 günlük brüt ücret, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve çalışanın 4 aylık ücretine denk gelen brüt ücretten oluşan sosyal paketin ödenmesi konusunda taraflarca mutabakata varıldığını, taraflar arasındaki sulh protokolünün varlığına rağmen dava açılmasının davalı bankadan haksız kazanç elde etmeye yönelik olduğunu, davacı işçinin işbu davayı açmasında hukuki menfaati olmadığını, davacı işçi ile akdedilen sulh sözleşmesinin davacı işçinin lehine makul yararın ötesinde sonuçlar doğurmakta olduğunu ve sulh sözleşmesini davalı banka ile uzlaşarak kendi özgür iradesi ile imzaladığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli olduğunu kanıtlayacaktır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (04.04.2008 gün ve 2007/29752 Esas, 2008/7448 Karar sayılı ilamımız). Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildikten sonra iş sözleşmesinin sona ermesine bağlı ek ödeme ve sulh sözleşmesinin birlikte imzalandığı, bu sözleşmenin işverenin feshini ortadan kaldırmadığı, iş sözleşmesinin ikale ile sona ermediği, davalı işveren yeniden yapılanma ve bölüm kapanması sonrası kadro iptali nedeni ile iş sözleşmesinin feshinde, davacının istihdam fazlası olduğunu, bu işletmesel kararı tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlayamadığı anlaşıldığından, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesi gerekirken fesihten sonra düzenlenen sözleşmeye dayanılarak davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 485.60 TL. yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320 TL. ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 05.12.2013 günü oyçokluğu ile karar verildi.

( M )

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 05.12.2013
Yargıtay — Esas No: 2013/3014, Karar No: 2013/22121, Tarih: 21.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3014 E.  ,  2013/22121 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1) ... Temizlik Turizm ve Gıda San Paz Ltd.Şti. adına Av. ... 2) .... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... 8. İş Mahkemesinden verilen 27.12.2012 günlü ve 2009/51 Esas 2012/1137 Karar sayılı hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... Temizlik Turizm ve Gıda San Paz Ltd şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

Hükmü temyiz eden davalı ... Temizlik Turizm ve Gıda San.Paz.Ltd.Şti. vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada, nispi harç yatırılması gerekirken; nisbi harç yerine maktu harç yatırıldığı, bu nedenle eksik harç yatırıldığı anlaşılmıştır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 368. maddesi) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemİnce hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davalı ... Temizlik Turizm ve Gıda San.Paz. Ltd.Şti. vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır.

Bu nedenle; Hukuk Muhakemeleri Kanununun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten, şayet temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse davalı ... Temizlik Turizm ve Gıda San.Paz.Ltd.Şti. vekiline tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan iade edilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19051, Karar No: 2015/30496, Tarih: 04.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/19051 E.  ,  2015/30496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/105155

MAHKEMESİ : Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/01/2012

NUMARASI : 2011/8 (E) ve 2012/11 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Doğal yargıç ilkesi, savunma hakkı, yargılamanın geldiği aşama,usul ekonomisi, özel görevli mahkemelerin kaldırılmış olması karşısında, tebliğnamedeki yargılamanın özel görevli mahkemece yapılması gerektiğine ilişen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, temel cezayı teşdit gerekçesi, cezayı azaltıcı nedenin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, cezayı artırıcı nedenin bulunmadığı takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6247, Karar No: 2017/9839, Tarih: 22.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/6247 E.  ,  2017/9839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine, ... ve dahili davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 17/09/2014 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; ... ili ...ilçesi ... mahallesi ...mevkinde 792 parselin kuzeyinde bulunan takriben 15.000 m2 yüzölçümlü zeytinlik ve kısmen tarla vasfındaki taşınmazda davacı lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluştuğunu ileri sürerek taşınmazın davacı adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, ... ili, ...ilçesi, ... köyü, ...mevkiinde bulunan eski 792 (yeni 165 ada 5) parselin kuzeyinde yer alan, 30/09/2015 tarihli fen bilirkişisi ...'ün krokisinde A harfi ile işaretlenip, kırmızı kalem ile boyanan toplam 1671,494 metrekarelik arazinin davacı adına tapuya tesciline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar Hazine ve ... ile dahili davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 4721 sayılı TMK’nın 713. maddesi uyarınca tapusuz taşınmazın tescili talebine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1964 yılında seri bazda orman kadastrosu yapılmış ve kesinleşmiştir. Daha sonra 1985 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B uygulamaları 30/10/1987 tarihinde ilân edilmiş ve kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1970 yılında yapılmış ve 20/02/1971 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili istemine ilişkin olup, aynı Kanunun 713/3. maddesinde tescil davasının, Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine veya varsa tapuda malik gözüken kişinin mirasçılarına karşı açılacağı belirtilmiş olmasına karşın, mahkemece çekişmeli taşınmazın sınırları içinde bulunduğu Büyükşehir Belediye Başkanlığı dahil edilmeden davaya devamla hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

6100 sayılı HMK'nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir. 4721 sayılı TMK'nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;