muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6543, Karar No: 2023/7829, Tarih: 12.07.2023

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...şirketi ile ilgili davayı takip etmediklerini, davayı ... yönünden takip ettiklerini açıkladıklarını şirket hakkındaki davanın bu dosyadan tefriki ile ayrı esasa kaydedilmesine karar verilmiş ve önceki kararda açıklanan gerekçeler ile davalı ... hakkındaki davanın kabulüne karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur."şeklindeki gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu, belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazası nedeni ile kurumun uğradığı zararın rücuan tazminat istemine yöneliktir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 26 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/523, Karar No: 2015/11972, Tarih: 22.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/523 E.  ,  2015/11972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen ceza miktarları nazara alınıp sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç tarihinde onaltı yaşı içerisinde bulunan mağdurenin babasının kayıp müracaatı ile intikal eden olayda, saat 18.30 dan ertesi gün saat 07.00' a kadar sanığın arabasıyla gezen katılan mağdurenin zor iddiasının durumunu çevreye mazur gösterme düşüncesinin sonucu olduğunun kabul edilmesi gerektiği gibi eylemin cebir ve tehditle gerçekleştiğine dair mağdurenin beyanından başka sanığın cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil de bulunmadığı gözetilmeden, sanığın atılı suçlardan beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3079, Karar No: 2011/14632, Tarih: 05.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/3079 E.  ,  2011/14632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silah ruhsat süresi dolan ve bu sürede ruhsatını yeniletmeyen sanık ...'e ait silah ve eklerinin müsaderesi C.Savcılığınca istenilmekle yapılan yargılama sonunda; müsadereye dair (GEBZE) 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.04.2008 gün ve 2006/322 esas, 2008/191 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca ince- lenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 25.02.2010 günü daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müsadereye konu silahın bilinen değerine göre müsadere hükmünün temyizi olanaklı kabul edilerek yapılan incelemede:

Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağla- mak için hükme esas alınan ruhsat iptaline ilişkin soruşturma belgelerinin Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürü- tülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetil- meden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca, sair yönleri ince- lenmeksizin (BOZULMASINA), 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6821, Karar No: 2015/23528, Tarih: 09.07.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/6821 E.  ,  2015/23528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, cezai şart ve eğitime hazırlık ödeneği ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı işyerinde 01.08.2011- 02.07.2012 tarihleri arasında edebiyat öğretmeni olarak çalıştığını, rahatsızlığı sebebiyle 18.06.2012-22.06.2012, 28.06.2012-29.06.2012 ve 02.07.2012- 06.07.2012 tarihleri arasında rapor izni kullandığını, en son kullandığı raporunu sunmak üzere işyerine gittiğinde, raporun okul yönetimi tarafından kabul edilmediğini, işveren tarafından 02.07.2012-04.07.2012 tarihleri arasında mazeretsiz ve izinsiz olarak işe işveren tarafından 02.07.2012-04.07.2012 tarihleri arasında mazeretsiz ve izinsiz olarak işe gelmediği gerekçesi ile ihtarname gönderilerek, iş sözleşmesi feshedildiğini, taraflar arasında imzalanan sözleşmeye göre, sözleşme süresi dolmadan iş sözleşmesi fehedilirse, bir yıllık brüt maaş tutarında cezai şart ödeneceğinin belirlendiğini, 2010-2011 yılları arasında ile kırtasiye yardımı ödeneği alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının 02.07.2012-04.07.2012 tarihleri arasında izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinden, haklı olarak iş sözleşmesinin feshedildiğinin feshedildiğini, 14.06.2012-15.06.2012 tarihleri ararsında iki gün ve 18.06.2012 - 22.06.2012 tarihleri arasında beş gün rapor izni, 24.06.2012 tarihinde düğünü olması sebebiyle 25.06.2012-27.06.2012 tarihleri arasında üç gün izin aldığının, 28.06.2012- 29.06.2012 tarihleri arasında iki gün rapor izni kullandığını, 02.07.2012-06.07.2012 tarihleri arasında raporunun ise işverene verilmediğini, Ankara Numune Eğitim Araştırma Hastanesi'nin 2012/12901 sayılı sağlık kurulu raporu ile davacının almış olduğu raporların usule uygun olmadığının tespit edildiğini, ihbar tazminatı alacağının bulunmadığını, eğitim hazırlık ödeneğinin ödendiğini, cezai şart talebini kabul etmediklerini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanını kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında cezai şarta ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanını kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında cezai şarta ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davacının iş sözleşmesi sözleşme bitmeden önce davalı tarafından haksız olarak isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak davacının görev süresi dakkate alınarak, takdiren %80 oranında indirim yapıldığı belirterek 7.258,59 TL tazminata hükmedilmiş ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda brüt cezai şart alacağının 25.195,32 TL olarak belirlendiği ve mahkemece takdir edilen oranda indirim yapıması halinde miktarın 7.258,59 TL değil, 5.039,06 TL olduğun anlaşılmaktadır. Bu durum bozma sebebi ise de , yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyize konu olan kakarın hüküm kısmında yer alan "7.258,59 TL tazminatın 250 TL' lık kısmına dava tarihi olan 28.09.2012, kalan kısıman ıslah tarihi olan 31.10.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazla talebin reddine, " 1. Fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine "5.039,06 TL tazminatın 250 TL'lık kısmına dava tarihi olan 28.09.2012 kalan kısmına ıslah tarihi olan 31.10.2013 tarihinden itibaren işleyece kanuni faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine fazla talebin reddine " fıkrasının eklenmesi suretiyle hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıdaki yazılı temyiz giderlerinden 03,40 TL'nin davacıya, arta kalanın davalıya yükletilmesine 09.07.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13616, Karar No: 2012/1680, Tarih: 08.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/13616 E.  ,  2012/1680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 02/10/2009 gününde verilen dilekçe ile yaralamalı trafik kazasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yaralamalı trafik kazasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, davacıların yaralanma dereceleri ile doktor raporları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarları fazladır. Davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7309, Karar No: 2011/18169, Tarih: 06.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/7309 E.  ,  2011/18169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... ile diğer davalıların murisi ,,, ile 1.4.1985 tarihinde yaptığı harici sözleşme ile taşınmaz satın alıp bedeli olan 125,00 TL'sını ödediğini satın aldığı taşınmaz için masraflar yapıp ağaçlar diktiğini, ancak davalıların taşınmazın tapusunu vermedikleri gibi ağaçlarıda kestiklerini ileri sürerek satış bedeli olarak ödediği bedelin karar tarihindeki taşınmazın değeri ve paranın karar tarihindeki uluştığı değer tesbit edilerek bu bedelin ve ağaçların bedeli ile mahrum kalınan kardan fazlası saklı kalmak üzere 2000 TL'nın tahsilini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemce, davacının satış bedeli olarak ödediği, taşınmazın 3.şahıs adına tescil edildiği 2.9.1997 tarihi itibariyla denkleştirici adalet ilkesine göre ulaştığı değerin 169.15 TL (yeni TL) olduğu, bu durumda ....sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev nedeni ile reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki davada, ödediği satış bedelinin denkleştirici adalet ilkesi uyarınca ulaştığı bedel ile ağaçların bedeli ve mahrum kaldığı kardan fazlasını saklı tutarak 200 TL istemiş, harca esas değeri 11.000 TL olarak göstermiştir. Hemen belirtmek gerekirki, her dava açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilmek zorundadır. Davacı davasını açarken fazlasını saklı tutarak talepte bulunmuştur. Davacının ne kadar miktarı talepte haklı olduğu ancak 2011/7309-18169

yargılama sonunda belirlenebilecek durumdadır. Yargılama sonunda davacının talep edebileceği miktarın düşük bir miktar olması ihtimali mahkemenin görevini etkileyecek nitelikte bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece işin esasına girilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, kesinliği saptanmamış bir miktar esas alınarak görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan 18,40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 06.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4375, Karar No: 2014/7511, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/4375 E.  ,  2014/7511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşı alabilmek için 26.07.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14514, Karar No: 2017/321, Tarih: 19.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/14514 E.  ,  2017/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 30.08.2008 tarihinden itibaren davalıya ait konutta kapıcı olarak çalışmakta iken 06.10.2011 tarihinde hiçbir gerekçe olmaksızın ve hiçbir haklı sebebe dayanılmaksızın görevinin hukuka aykırı olarak sona erdirildiğini, müvekkilinin 2008 yılı Eylül, Ekim ve Kasım aylarına ait ücret alacağının ....620,00 TL olduğunu, tüm çalışma hayatı boyunca ve özellikle kaloriferlerin yandığı kış aylarında fazla çalışma yaptığını, ancak karşılığını alamadığını, hafta tatili, genel tatil, dini ve milli bayram günlerindeki çalışması karşılığı ücretinin ödenmediğini, çalışma süresi boyunca hiç yıllık izin kullanmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 15.06.2009-06.10.2011 tarihleri arasında kapıcılık yaptığını, yönetim kurulunca 06.10.2011 tarihinde alınan kararla işine son verildiğini, tazminat ve diğer alacaklarını alması için defalarca aramalarına rağmen davetlerini kabul etmediğini, telefonlarına cevap vermediğini, ayrıca noterden ihtarname çektiklerini, davacı tarafından ... yapılan şikayet sonucunda 2 yıl 2 ay 17 gün kıdem tazminatının ödeneceği, ihbar tazminatının bulunmadığı ve 28 günlük izin ücretinin ödenmesi konusunda kanaat oluştuğunun bildirildiğini, bunun üzerine davacının kıdem tazminatı ve izin parasının PTT havalesi ile yatırıp mahkemeye bildireceklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

...-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.