muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12285, Karar No: 2022/4728, Tarih: 31.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/12285 E.  ,  2022/4728 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

İlk DereceMahkemesi :... Anadolu 9. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 8.5.1998 tarihinden 14.3.2006 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, müvekkilinin sigortalı olduğu günlerin devamlı eksik gösterildiğini, belirtilen süreler içerisinde davalıya ait işyerinde çalıştığını beyanla müvekkilinin 8.5.1998 tarihi ile 14.3.2006 tarihleri arası eksik gösterilen günleri için hizmet süresinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı şirket vekili, davacının 7.5.2003 - 2.12.2005 tarihleri arasındaki müvekkili şirkette mobilya montaj elemanı olarak çalıştığını, işbu döneme ilişkin çalışmasının kuruma bildirildiği gibi, sigorta primlerinin de şirket tarafından düzenli olarak yatırıldığını belirterek, davasının reddini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili, işyerinin 1191793.034 sicil numarası ile 1.1.2009 tarihi itibariyle 5510 sayılı Yasa kapsamına alındığını, halen işyerinin faal olduğunu, dosyanın 1.1.2009 tarihi itibariyle Beşiktaş Sosyal Güvenlik Merkezi'nden nakil geldiğini, eski sicil numarasının 02.1038074.034 olduğunu, davacı tarafından tespiti istenilen sürelerin gün, ay ve yıl olarak belirtilmesi gerektiğini, davacının işe giriş bildirgesinin bulunmadığını, davacının 2003 yılının 2 ve 3 aylarıyla 2004 yılının 1. ayında başka bir işyerinde çalışmalarının olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın kabulü ile, davacının;

8.5.1998-30.6.1998 tarihleri arasında 52 gün, günlük 1,66TL.

1.7.1998-30.9.1998 tarihleri arasında 90gün, günlük 2,10TL.

1.10.1998-31.12.1998 tarihleri arasında 90gün, günlük 2,33TL.

1.1.1999-30.6.1999 tarihleri arasında 180gün, günlük 3,11TL.

1.7.1999-31.12.1999 tarihleri arasında 180gün, günlük 3,79TL.

1.1.2000-31.3.2000 tarihleri arasında 90gün, günlük 4,00TL.

1.4.2000-31.7.2000 tarihleri arasında 120gün, günlük 5,00TL.

1.8.2000-31.3.2001 tarihleri arasında 240gün, günlük 5,00TL.

1.4.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 270gün, günlük 7,00TL.

1.1.2002-31.3.2002 tarihleri arasında 90gün, günlük 7,40TL.

1.4.2002-30.6.2002 tarihleri arasında 90gün, günlük 9,26TL.

1.7.2002-31.3.2003 tarihleri arasında 270gün, günlük 10,91TL.

1.7.1999-31.12.1999 tarihleri arasında 180gün, günlük 3,79TL.

1.1.2000-31.3.2000 tarihleri arasında 90gün, günlük 4,00TL.

1.4.2000-31.7.2000 tarihleri arasında 120gün, günlük 5,00TL.

1.8.2000-31.3.2001 tarihleri arasında 240gün, günlük 5,00TL.

1.4.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 270gün, günlük 7,00TL.

1.1.2002-31.3.2002 tarihleri arasında 90gün, günlük 7,40TL.

1.4.2002-30.6.2002 tarihleri arasında 90gün, günlük 9,26TL.

1.7.2002-31.3.2003 tarihleri arasında 270gün, günlük 10,91TL.

1.4.2003-7.5.2003 tarihleri arasında 37 gün, günlük 13,10TL.

2.12.2005-31.12.2005 tarihleri arasında 28 gün, günlük 16,29TL.

1.1.2006-14.3.2006 tarihleri arasında 74 gün, günlük 17,70 TL. ücretle davalı işveren ... İnş. ve Dış Tic. A.Ş.’ye ait işyerinde hizmet akdiyle çalıştığının tespitine" karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

"... Anadolu 9. İş Mahkemesinin 17/07/2018 tarihli, 2010/978 Esas- 2018/377 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı şirket vekili ve davalı Kurum vekili 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı kurum vekili, verilen hükmün eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğunu beyanla, davaya konu kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Kural olarak sigortalılar, Türkiye’de yaşadıkları ve hizmet akdine göre çalıştıkları takdirde sosyal sigorta haklarından yararlanırlar. Bu kural, Kanunların mülkiliği ilkesinin doğal sonucudur. Türkiye ile yabancı bir ülke arasında sosyal güvenlik sözleşmesi akdedilmişse istisnaen mülkilik ilkesine değer verilmeyebilir. Ayrıca, 506 sayılı Kanunun 2 ve 3’üncü maddelerine göre sigortalı olmayanlar kapsamında olmak üzere, Türkiye ile sosyal güvenlik sözleşmesi olmayan bir ülkede hizmet akdiyle çalışan Türk vatandaşları da anılan Kanunun 86. maddesi gereği işverenleriyle yapılacak “İş kazalarıyla meslek hastalıkları”, “Hastalık”, “Analık”, “Malullük, yaşlılık ve Ölüm” sigortalarından birine, birkaçına veya hepsine toplu olarak tabi tutulmaları mümkündür. Başka bir anlatımla 506 sayılı Yasa'nın ülke dışında meydana gelen sigorta olaylarında uygulanabilmesi Sosyal Güvenlik Kurumuna yükümlülükler getiren sosyal güvenlik sözleşmesi veya kısa vadeli sigorta kollarını da kapsayan topluluk sigortaları bulunması halinde mümkün olabilir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 07.05.2003-02.12.2005 ayları arasında davalı şirkete ait işyerinden sigorta bildirimlerinin bulunduğu, davacının yurtdışı giriş çıkış kayıtları incelendiğinde 08.05.1998 yurtdışına çıkış ve en son 14.03.2006 tarihinde yurda giriş olmak üzere yurtdışı giriş çıkışları olduğu, davacı tarafından Türkçe tercümeleri sunulan Rusya Federasyonu giriş vizeleri incelendiğinde, davacının ilk olarak 06.05.1998 tarihinde verilen ve 30.04.1999 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin Metrikst Ltd olduğu, yine 14.05.1999 tarihinde verilen ve 26.04.2000 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin ZAO Sadko Ak-Tur olduğu, 10.05.2000 tarihinde verilen ve Moskova'da 16.11.2000 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin Tutmas olduğu, 07.05.2002 tarihinde verilen ve 07.06.2002 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin ... olduğu, 27.04.2001 tarihinde verilen ve 20.04.2002 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin yine ... olduğu, 14.06.2002 tarihinde verilen ve 08.05.2003 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin ... olduğu, 18.06.2003 tarihinde verilen ve 18.06.2004 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin... MKS olduğu, 19.05.2005 tarihinde verilen ve 14.03.2006 tarihine kadar ikamet izni olduğu belirtilen belgede davet eden şirketin Altadja şirketi olduğu anlaşılmaktadır.

Eldeki dosyada; Mahkemece, davacının Türkiye'de maaşlarının kim tarafından ödendiği, davalı işveren ile yukarıda belirtilen vize kayıtlarında adı geçen şirketlerin davalı işveren ile aralarındaki ilişkinin ortaya konulmalı, ayrıca davacının anılan mevzuat hükümlerine göre 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olup olamayacağı, davalı şirketin yabancı ülkede üstlendiği işin niteliği ile görevdeki geçiciliğe ilişkin koşullar yukarıda anlatılan çerçevede yöntemince araştırılmalı, 506 sayılı Yasanın 7. maddesi kapsamında geçici görevle gönderilme olgusu, değinilen ilkeler kapsamında irdelenmeli ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay — Esas No: 2013/27033, Karar No: 2013/19166, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/27033 E.  ,  2013/19166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle:

7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'un, diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 09/05/2008 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık ...'un, diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 09/05/2008 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı,nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1515, Karar No: 2018/3484, Tarih: 12.09.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/1515 E.  ,  2018/3484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan dolayı TCK'nun 81/1, 29/1, 62/1, 53/1-3, 63, 54. maddelerinin uygulanması sonucu 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair hükme ilişkin istinaf başvurusunun reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Olay tarihinde aralarında bahşiş paylaşma meselesi nedeniyle çıkan tartırma neticesinde sanık ile maktulün kavga ettiği, bu kavga esnasında sanığın elindeki bıçakla maktulün bacak ve uyluk bölgelerine birden çok kez darbe vurduğu, aldığı darbelerin etkisiyle bilincini kaybeden maktulün olay yerindeki tanığın sağlık görevlilerine haber vermesi üzerine hastaneye kaldırıldığı, Adli Tıp Kurumu Gaziantep Şube Müdürlüğünün 10.04.2016 tarihli raporuna göre maktulün kanama sonucu öldüğünün anlaşıldığı olayda, tüm dosya kapsamı içeriğine göre eyleminde silahtan sayılan bıçak kullanan ve engel bir durum ile karşılaşmadığı anlaşılan sanığın maktule yönelik eylemlerine devam ederek maktulü olay yerinde öldürme imkanı var iken, bunu yapmayıp maktulü yaraladıktan sonra eylemlerine son verip olay yerinden ayrılması karşısında, sanığın eylemleriyle dış dünyaya yansıyan kastının öldürmeye yönelik olmadığının anlaşıldığı, eylemi nedeniyle kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı TCK'nun 87/4. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca teşdiden cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken sanık hakkında eylemin hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten öldürme suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık nıüdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10986, Karar No: 2018/18414, Tarih: 16.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2016/10986 E.  ,  2018/18414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16/10/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalının 31.7.2014 tanzim, 1.8.2014 başlangıç tarihli ve 31.7.2015 bitim tarihli belirli süreli Özel Eğitim Kurumlarında Görev Alan Eğitim Personeline Ait İş Sözleşmesi ile davacı kurumda İngilizce Öğretmeni olarak çalışmaya başladığını, sözleşmenin bitim tarihinden önce 19.9.2014 tarihinde bir Devlet okuluna atanmış olmasını gerekçe göstererek tek taraflı olarak istifa etmek suretiyle sözleşmeyi feshettiğini, bu nedenle davacı kurumun büyük mağduriyet yaşadığını, bahse konu olan iş sözleşmesinin Özel Şartlar başlıklı 6/k.maddesinde: " Eğitim personeli bu sözleşmeyi 4857 Sayılı İş Kanunun 24/Ilmaddesinde belirtilen haklı sebepler dışında süre bitiminden önce hiçbir şekilde tek taraflı sona erdiremez ya da feshedemez. Resmi okul ya da kurumlara atanma veya nakil suretiyle geçmek ile erkek personel için askerlik dahil herhangi bir sebeple sözleşme bitmeden fesih, istifa vb yollarla sözleşmesini sona erdiren görevinden ayrılan ya da sözleşmesinin 4857 Sayılı Yasanın 25/11.maddesinde yazılı veya T.C. Milli Eğitim Bakanlığı mevzuatında yer alan nedenlerden herhangi birine bağlı olarak işverence haklı sebeple feshine sebep olan eğitim personeli brüt ücretinin 24 ( veya 36) katı tutarında bir tazminatı "ceza şartı " olarak nakden ve defaten işverene ödemeyi,ayrıca kendisinin işi bırakmasından dolayı işverenin uğradığı zararı gidermeyi, işverenin mahrum kaldığı kazancı, ticari itibarının ve güvenirliliğinin zedelenmesi sebebiyle talep edebileceği bedeli de ödemeyi kabul eder " hükmünün bulunduğunu, aynı maddenin " I " bendinde de " Kurum haklı bir sebebe dayanmaksızın eğitim personelinin sözleşmesini feshederse aynı miktarda tazminatı ödemeyi kendiliğinden kabul ve taahhüt eder " şeklinde düzenlemenin bulunduğu, bu hükümler gereğince istifa eden öğretmenin işverene brüt ücretin 24 katı tutarında tazminatı ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini ileri sürerek cezai şart bedelinin tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işverence sigorta primleri yatırılmadığı için davalının iş sözleşmesini haklı nedenle fesh ettiğini, istifaya ilişkin dilekçenin işyeri yetkililerinin yönlendirmesi ve baskısı ile yazıldığını ayrıca sözleşmeye davalının bir yıllık gelirinin iki katından fazla cezai şart konulmasının kabul edilemeyeceği, cezai şartın davalının ekonomik yönden mahvını öngördüğünü, cezai şarttan işçinin çalıştığı süre dikkate alınıp orantı yapılarak indirim yapılması gerektiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafın iddia ettiği " işçinin ...'ya girişini bildirmeme ve prim ödememe " şeklindeki haklı fesih sebebinin somut olayda mevcut olmadığı, işçinin ...'ya girişinin usul ve yasaya uygun olarak kuruma bildirildiği ve primlerinin de ödendiği, Valilik izni olmasa da taraflar arasında 01/08/2014 başlangıç tarihli geçerli bir hizmet sözleşmesi ilişkisi kurulduğu, bu sözleşmeye göre davalı işçinin 19/09/2014 tarihine kadar davacı şirkete ait işyerinde çalıştığı ve istifa ederek işyerinden ayrıldığı, buna göre sözleşme gereğince davacı şirketin davalı işçiden cezai şart talep edebileceği, Borçlar Kanunun 182/son maddesi uyarınca cezai şart alacağından % 30 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemenin de isabetli olarak tespit ettiği üzere taraflar arasında yapılan sözleşmedeki cezai şart geçerlidir. Ancak davacının yaptığı iş, ücreti ve fesih nedeni dikkate alındığında Mahkemece Borçlar Kanunun 182/son madde hükmü gereği yapılan indirim miktarı yetersiz olup, açıklanan hususlar göz önüne alınarak daha yüksek oranda bir indirim yapılması cezai şartın amacına ve dosya kapsamına uygun olacaktır.

Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.630.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.