muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24408, Karar No: 2014/7331, Tarih: 16.04.2014

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...(Karadere)'nün, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 26.01.2009 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'den boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6703, Karar No: 2012/809, Tarih: 15.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2009/6703 E.  ,  2012/809 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2009/141480

MAHKEMESİ : Karaman Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 22/01/2009, 2008/180 (E) ve 2009/15 (K)

SUÇ : Kasten yaralama.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Mustafa'nın suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle retldedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekili ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Bizzat sanığın savunmasından da anlaşılacağı gibi, mağdurun kendisine tekme tokat saldırması üzerine, sanığın hamili olduğu bıçağı mağdurun karnına şiddetli bir şekilde sapladığı, daha sonra bıçağı mağdurun vücudu içerisinde çevirdiği, etrafta bulunanlarca mağdurun sanığın elinden alındığı, engel hal nedeni ile sanığın hareketlerine devam edemediği, mağdurun kalın barsak, karaciğer lezyonlarına ve sağ nefrektomiye neden olacak şekilde yaralandığı olayda; kullanılan vasıtanın elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, yaranın niteliği ile meydana gelen zararın ağırlığı ve araya giren tanıklarca sanığın eylemine devam etmesinin engellendiği dikkate alındığında, sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, bu nedenle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği düşünülmeden, suç vasfının yaralama olarak kabul edilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 15/02/2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5641, Karar No: 2017/13541, Tarih: 18.09.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/5641 E.  ,  2017/13541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait otel işyerinde mutfak bölümünde gözlemeci olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının sebepsiz işe gelmemesi nedeniyle iş sözleşmesinin sona erdiğini, tüm taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin davalı işverence haksız şekilde fesh edildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, davalı işyerinde haftada 7 gün süreyle fazla mesai yaparak çalıştığını ileri sürüp alacak talep etmiş, davalı ise davacı iddialarının doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı ve hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacakların varlığını ispatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarından ikisi davacının hafta tatillerinde çalışma yaptığını söylerken diğer davacı tanığı, çoğunlukla çalışma olduğunu ayda 1 kez izin yaptıklarını, dile getirmiştir. Davalı tanıkları ise haftada bir gün izin kullanıldığını açıklamışlardar. Mahkemece tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmeden hafta tatili ve fazla çalışma alacağının belirlenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11833, Karar No: 2020/18730, Tarih: 16.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/11833 E.  ,  2020/18730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 13/05/2010-17/07/2013 tarihleri arasında davalı şirket tarafından işletilen otelde meydancı olarak en son aylık 1.100,00 TL. net ücretle çalıştığını, davalı işverene karşı açılan 2012/549, 550, 551, 552 ve553 E sayılı dosyalarda davalının sunduğu ücret bordrolarında yer alan net ücretin gerçeği yansıtmadığı, net ücretin düşük gösterilerek aradaki farkın fazla mesai ile tamamlandığına şahit olunduğunu, müvekkilinin işe servisle gidip geldiğini ve işyerinde 2 öğün yemek yediğini, davacının iş akdini haklı nedenle sonlandırdığını, zira, gece çalışma yasağına uyulmadığını, mobbing uygulandığını, çalışma koşullarının ağırlaştırıldığını, ücret zamlarının uygulanmasında objektif kriterlerin esas alınmadığını, işten caydırılmaya çalışıldığını, sahte bordro, istifa dilekçesi..v.s. belgelerin zorla imzalatılmak istendiğini, gerçekte fazla mesai ödenmediği halde aylık ücretlerde tahrifat yapıldığını ve bu nedenle fazla mesai ve diğer ücretlerin ödenmediğini ve tüm bu nedenlerle iş akdinin feshedildiğini, davacının 2010-2012 arasında haftanın 7 günü 24:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını, haftanın 1 günü 24:00-10:00 arası 1 günü de gala nedeniyle 20:00-08:00 arası çalıştığını, davacının 1 hafta bu şekilde çalışıp diğer hafta haftanın 2 günü gala olması sebebiyle 20:00-08:00 arası kalan 5 günü de 24:00-08:00 arası çalıştığını, 2013 yılında ise haftanın 7 günü 24:00-08:00 çalıştığını, günlük yarım saat mola verdiğini, davacının haftalık izinlerinin çoğunu kullanmadığını, tüm ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalıştığını ancak karşılıklarını alamadığını, müvekkilinin 10/12/2010 - 31/01/2011 ve 17/11/2011 - 07/05/2012 tarihleri arasında kış döneminde de çalışarak mevsimlik işçi olmaktan çıktığını, bu nedenle yıllık izne de hak kazandığını beyanla, 100,00 TL kıdem tazminatı, 100,00 TL fazla mesai, 100,00 TL yıllık izin ücreti, 100,00 TL ulusal bayram genel tatil günleri, 100,00 TL hafta tatili alacağı olmak üzere toplam 500,00 TL' nin ücret alacakları yönünden temerrüt tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek faiz ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davada belirsiz alacak davasının şartlarının gerçekleşmediğini, davacının mevsimlik olarak dava dışı alt işveren ... Turizm Ltd. Şti’ de 13/05/2010-17/07/2013 tarihleri arasında fasılalı olarak en son aylık brüt 1.300,86 TL. ve 930,00 TL. net ücretle çalıştığını, davacının iş akdini istifa ile sonlandırdığını, fesih sebeplerinin yazılı kayıtlara aykırı olduğunu, davacının fazla çalışma ücretlerinin tahakkuk ettirilerek ödendiğini, bordroların ihtirazı kayıtsız şekilde davacı tarafından imzalandığını, çalışılan ulusal bayram genel tatil günleri günlerinin de ödendiğini, davacının hafta tatili talebini somutlaştırması gerektiğini, gerçekte puantaj kayıtlarında görüldüğü gibi davacının haftanın 6 günü çalıştığını, davacının mevsimlik çalıştığından yıllık izin hakkı olmadığını, davacının Manavgat İş Mahkemesi’ nin 2012/549-553 E sayılı dosyalarında net ücretin düşük gösterildiği hususundaki beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, tam aksine söz konusu dosyalarda bordrolardaki ücretlerin gerçek ücret olduğunun tespit edildiğini, ve bu tespitlere göre karar verildiğini, yemek ve yol ücretinde piyasa rayicinin değil, bunların işverene maliyetinin nazara alınacağını, yemeğin maliyetinin 3,66TL, servisin maliyetinin ise 2,54 TL olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, iş ilişkisinin işçinin istifası ile sona erip ermediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim öneli tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi halinde, kararlaştırılan sürenin sonunda iş sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşverenin baskı uygulaması sonucu düzenlenen istifa dilekçesine değer verilemez. Dairemizce bu gibi hallerde feshin işverence gerçekleştirildiği, bununla birlikte işveren feshinin haklı olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir (Yargıtay 9.HD. 3.7.2007 gün 2007/14407 E, 2007/21552 K.).

İstifa iradesinin bulunmadığına yönelik olarak irade fesadı iddiası tanık dahil her türlü delil ile ispatlanabilir.

Somut olayda davacı iş akdini net ücretin düşük gösterildiğini, fazla mesailerin ödenmediğini, mobbing uygulandığını, çalışma koşullarının ağırlaştırıldığını bu nedenle iş akdini haklı neden ile feshettiğini iddia etmiş olup; davalı ise davacının istifa ederek iş akdini sonlandırdığını savunmuştur.

Davacının dosyaya sunulan 17.07.2013 tarihli el yazılı istifa dilekçesinde “….. Çalışmakta olduğum şirketinizden özel nedenlerden dolayı 17.03.2013 tarihinden itibaren istifamın kabulünü arz ederim…" yazdığı, yargılama sırasında dinlenen tanıkların ise iş akdinin feshi konusunda beyanda bulunmadığı görülmektedir.

Davacının imzası itiraza uğramayan istifa dilekçesindeki beyanı bağlayıcı olup bu belgenin baskıyla imzalatıldığına ve iradesinin fesada uğratıldığına dair dosyada iddia ve bilgi, belge bulunmaması nedeni ile iş akdinin feshine dair iddiaların ispatlanamadığı anlaşıldığından davacının kıdem tazminat talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/12/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41807, Karar No: 2016/6859, Tarih: 23.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/41807 E.  ,  2016/6859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 23/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10206, Karar No: 2017/289, Tarih: 18.01.2017

**21. Ceza Dairesi         2016/10206 E.  ,  2017/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Sanık ...: Beraat

Sanık ...: Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığına 2009 olarak yazılan suç tarihinin, 2004 ve 2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I) Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Her ne kadar sanık hakkında "2004 ve 2005 yıllarında sahte fatura düzenlemekten" kamu davasının açıldığı, sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden karar tarihine kadar gerçekleşmesi nedeniyle CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden tek hükümle beraat kararı verilmiş ise de; her iki yıla ilişkin beraat kararı doğru ve sanığın lehine olduğundan bu husus bozma sebebi yapılmamış ve elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ...'nin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, karar tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

2) Sanıklardan ... yönünden, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu için suç tarihi gözetildiğinde lehe yasa değerlendirmesi yapılmaması ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Yasanın 359/b-l. maddesinde öngörülen 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezasından teşdiden üst sınırdan mı, yoksa 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/b-l. maddesinde öngörülen 3 yıldan 5 yıla kadar olan hapis cezasından dolayı alt sınırdan mı ceza verildiğinin anlaşılamaması nedeniyle gerekçeden yoksun şekilde hüküm kurulması,

3) Sanıklardan ... yönünden, her takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi eylemlerinin kendi içerisinde zincirleme suç oluşturacağı cihetle; sanığın 2005 takvim yılı içinde birden fazla sahte belge düzenlemesi nedeniyle cezanın TCK 43. maddesi gereğince arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı;

4) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı, 6723 sayılı yasayla değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ... yönünden aleyhe temyiz olmadığı için ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5837, Karar No: 2023/269, Tarih: 17.01.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/5837 E.  ,  2023/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, kararın temyizi üzerine Dairemizce, karar bozulmuş, İlk Derece Mahkemesince, bozma kararına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmekle; yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrasına göre, Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Aynı Kanun'un 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı vekiline 04.04.2022 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise iki haftalık yasal süre geçirildikten sonra 19.04.2022 tarihinde verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süreden REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Temyiz edilen davacı vekili duruşmaya katılmadığından lehine duruşma vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.