muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11284, Karar No: 2015/23574, Tarih: 30.06.2015

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili, temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- İşçi tarafından iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiği iddia edildiğinde, işveren feshin haklı nedene dayandığını somut delillerle kanıtlamalıdır.

Dosya içeriğine göre, davalı işveren davacı işçinin hesaplarda açık çıktığının tespit edilmesi üzerine iş yerini terk ettiğini ileri sürmüştür. Mahkemece tanık anlatımları esas alınarak, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği sonucuna varılmıştır. Ancak gerek gerekçede ve gerekse dosya içerisinde soyut tanık anlatımları dışında, kayden açık çıktığına dair delil sunulmamıştır. Davacının eylemi somut belgeler sunularak, işyeri kayıtları incelenerek ortaya koyulması gerekir; salt soyut tanık anlatımlarına dayanarak feshin haklı olduğunun kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatının reddi hatalıdır.

2- Mahkemece 2011/394 esas sayılı dava dosyası ile ek dava açıldığı, bu dosya ile dava dilekçesinin davalı işyerine 18/10/2011 tarihinde tebliğ edildiği, davalı şirketin tasfiye halinde olduğundan birleştirilen dosya ile yapılan tebligatın geçersiz olduğu ; zamanaşımı itirazının 06/07/2012 tarihinde davalı vekilince yapıldığı, şirketin ticaret sicil kaydında tasfiye ediliş tarihinin 13/10/2011 olduğunun belirtildiği , dolayısıyla tebligatın geçersiz olduğu, davalı vekilince öğrenme tarihi olarak belirtilen 06/07/2012 tarihinde yapılan zamanaşımı itirazının süresinde olduğunun kabulü ile davacının ek dava ile talep ettiği alacaklar zaman aşımına uğradığı gerekçesiyle reddedilmiştir.

Ek dava dilekçesinin 18.10.2011 tarihinde tebligat kanunu 21. Madde uyarınca davalıya bilinen son adresine tebliğ edilmiştir. Tebligatın usulsüzlüğü ileri sürülmemiştir. Davalı şirketin tasfiye halinde olduğu davacıya bildirilmemiştir. Davalı şirketin tasfiye halinde olması dava dilekçesinin tebliğini usulsüz hale getirmez. Buna göre zamanaşımı defi süresinde yapılmamıştır. Mahkemece zaman aşımı itirazının süresinde olduğunun kabulüyle, davacının ek dava ile talep ettiği alacakların zaman aşımına uğradığı gerekçesiyle reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3829, Karar No: 2014/9465, Tarih: 02.10.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/3829 E.  ,  2014/9465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/104850

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2010

NUMARASI : 2009/650 Esas, 2010/1238 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

11/03/2009 tarihli tutanağın içeriği, katılan ve müştekinin aşamalarda birbiriyle uyumlu beyanları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü sanığın görülmekte olan bir davası nedeniyle Gaziosmanpaşa adliyesine geldiği, giriş kapısında görevli polis memuru olan katılanın sanığın üzerinde yaptığı aramada bir adet bıçak ele geçtiği, bu bıçağın yasak nitelikte olduğunu ve gerekli işlemlerin yapılması için polis merkezine götürmeleri gerektiğini söylediği, sanığın görülmekte olan davada ifadesini verdikten sonra geleceğini söylemesi üzerine Mahkemeye gitmesine izin verildiği, daha sonra sanığın görevlilerin yanına uğramadan kapıdan dışarı çıkmaya çalıştığının fark edildiği ve hakkında gerekli yasal işlemler yapılmak üzere kendisine müdahale edildiği, bu esnada tehdit içeren sözler sarf ettiği anlaşılan olayda yüklenen görevi yaptırmamak için direnme suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilmeden dosya kapsamı, oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7416, Karar No: 2014/4356, Tarih: 17.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/7416 E.  ,  2014/4356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2009

NUMARASI : 2007/234-2009/433

Hazine ile D.. A.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 03.07.2009 gün ve 234/433 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, asıl ve birleşen davalarda 1/5'er oranında paylı olarak davalılara ait olan 529 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile kıyı olarak kamuya terkinine karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini açıklayarak davanın reddini savunmuş, diğer davalılardan M.. A.. 12.3.2009 günlü yargılama oturumunda imzalı beyanı ile davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece, davalılar ölü A. R. A. ölü M. E. A. ve ölü K.A.’a karşı açılan davaların pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, dahili davalı ölü M. A. A. mirasçısı M.. A..’a açılan davanın kabulü ile dava konusu taşınmazda M. A.A. adına kayıtlı 1/5 oranındaki payın 3/15 pay kabul edilerek 1/5 oranındaki bölümünün tapu kaydının iptali ile kıyı vasfıyla kamuya terkinine, davalı F. A. ile M.. A.. dışındaki tüm dahili davalılara karşı açılan davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine, hüküm; davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu .. parsel sayılı taşınmaz tapulama yoluyla 11.09.1980 tarihinde 1/5'er paylı olarak M.E. A. A. R.A., F. A.. (öncesinde F. A. iken hükmen isim tashihi ile F. A.olmuştur.), adlarına, 2/5 oranındaki payı ise K. A. adına tescil edilmiştir. Kayıt maliklerinden M. E. A. 07.12.1974 tarihinde, K. A. 11.04.1984 tarihinde, A. R. A.ise 22.11.1990 tarihinde ölmüşlerdir. F. A. nüfus kayıtlarında halen sağ görünmekte olup davada yer almıştır. Dava tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir. Bu tür davalarda davanın kayıt malikine, kayıt maliki ölü ise mirasçılarına yöneltilmesi gerekir. Dava konusu 529 parsel maliklerinden M.E. A., A.R. A. ve K. A. dava tarihinden önce ölmüşlerdir. Asıl dava bu kişilere yöneltilerek açılmıştır. Diğer bir deyişle dava ölü kişilere karşı açılmıştır. Kişilik hakları ölümle sona erer(TMK 28.md), ölü kişi aleyhine dava açılamayacağı gibi 04.05.1978 gün, 4/5 sayılı YİBK’da belirtildiği üzere; ölü kişinin mirasçılarına davayı yöneltmek suretiyle davanın yürütülmesi veya ıslah yolu ile de davaya devam edilmesi mümkün bulunmamaktadır. Bu bakımdan ölü kişilere husumet yöneltilerek açılan asıl davanın pasif husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmiş olmasında isabetsizlik bulunmamaktadır.

Davacı Hazine vekili tarafından, yargılama devam ederken isimleri belirtilen pay maliklerinin ölmüş olduklarının anlaşılması üzerine, ölü kayıt maliklerinin mirasçılarına karşı ayrı dosyalarda açılan davalar ile taraf teşkilinin sağlanmasının ardından, eldeki dosya ile birleştirilmelerine karar verilerek yargılama sürdürülmüştür.

Mahkemece, davalı mirasçılardan M.. A..’ın kabul beyanı nazara alınarak onun payı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş ise de; 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na tabi davalar kamu düzeni ağırlıklı davalar olup, kabul beyanı hukuki sonuç doğurmaz, davanın esasının araştırılıp incelenmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir. Şayet kayıt maliki lehine bir durum söz konusu ise bu takdirde beyanı kendi aleyhine kabul edilebilecektir. Şu halde mahkemece kabul beyanı göz önünde bulundurularak bir kısım pay yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Hemen belirtilmelidir ki, Mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2 ve 3. maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede; "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanun'a eklenen Geçici 10. maddesinde ise; "Bu Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır." şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu Yasa'nın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, Yerel Mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararıyla; "25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline" karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan "Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular" hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan "Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular" hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca, davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu hükümleri ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'yla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK. m. 297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 17.3.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4916, Karar No: 2023/183, Tarih: 23.01.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/4916 E.  ,  2023/183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/958 E., 2022/1088 K.

DAVA TARİHİ : 20.06.2012

HÜKÜM/KARAR : Gönderilme

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2014/357 E., 2018/301 K.Açıklanan sebeplerle Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE

- K A R A R -

Taraflar arasındaki sistem kullanım anlaşması gereği kendisinin fazladan karşıladığını iddia ettiği kayıp enerji miktarının istirdadına ilişkin başlatılan takibe vaki itirazın iptaline ilişkin yapılan yargılama sonucu İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi Hükmü Kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak sureti ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 17.02.2022 tarihli ve 2021/1507 Esas, 2022/875 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına karşı Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar taraf vekillerince temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

17.02.2022 tarihli ve 2021/1507 Esas, 2022/875 Karar sayılı bozma kararı usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE, 23.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3834, Karar No: 2022/18206, Tarih: 01.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3834 E.  ,  2022/18206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, katılan vekili

Sanık ... hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ve “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiin; sanık ... hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan beraat hükmü ile sanık ... hakkında “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

A) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Sanık ...’nun muhasebeciliğini yapan sanıkların, sanık ...’in sahte fatura düzenleme eylemine iştirak etmek suretiyle sahte fatura düzenleme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların suçlamayı kabul etmemesine rağmen sanıklar hakkında düzenlenen vergi suçu raporları ve 11.08.2014 tarihli bilirkişi raporunda, sanıkların, sanık ... ile aynı anda başka sahte belge düzenleyici/kullanıcı firmaların muhasebe işlemlerini yürüttükleri, bu firmaların birbirleriyle bağlantılı olup aynı adreslerde faaliyette bulunduklarının belirlendiği, firma sahipleri arasında akrabalık bağlarının bulunduğu ve bilinçli olarak bir kısım muhasebe hataları yaptıkları yönünde belirlemeler bulunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1)Suça konu fatura asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanık ...’in bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

3) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

4)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile beraatlerine hükmedilmesi, yasaya aykırı,

B)Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden ve sanıklar ... ile ... hakkında suçun sübutu halinde ise; hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıklar ..., ... ile ...'ün hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin ( Sanık ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen) BOZULMASINA, 01.11.2022 tarihinde 2009 takvim yıllında sahte belge düzenleme suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşmesi gerektiğin dair ...'ın karşı oyu ile oy çokluğuyla diğer yönlerden ise oy birliği ile karar verildi.

(Karşı oy)

Yz.İşl.Md.Y.

...

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 01/12/2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010, 2011 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.