muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/879, Karar No: 2018/4642, Tarih: 26.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/879 E.  ,  2018/4642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, fuhuş

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Yalvaç Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.01.2017 gün ve 2015/62 Esas, 2017/8 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan reddine ve fuhuş suçundan kurulan hüküm yönünden ise düzeltilerek esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 13.01.2016 tarihli duruşma tutanağında üye hakim ....'un (...) ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı ve katılan mağdure vekilinin ilk derece mahkemesince sanıklar...,...,...,, ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat hükümlerine katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin ise sanıklar...,...,...,, ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat kararları ile sanık ... hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf kanun yoluna başvurdukları halde Antalya Bölge Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda vaki istinaf başvurusunun esastan reddi ile düzeltilerek esastan reddine dair verilen kararların anılan hükümlerle ilgili temyize başvurma hakkı bulunan katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından, söz konusu imza eksikliğinin usulüne göre tamamlanması ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekiline tebliğiyle tebligat parçaları ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12576, Karar No: 2012/16079, Tarih: 05.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/12576 E.  ,  2012/16079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACI - KARŞI

DAVALI - KARŞI

DAVACILAR : 1-... 2-... vekilleri Avukat ...

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 20/10/2008-28/01/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle dava ve karşı dava ile istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 02/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar - karşı davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların karşı davaya yönelik tüm, asıl davaya yönelik aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların asıl davaya yönelik diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın dava ve karşı dava ile tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece asıl dava kısmen kabul edilmiş, karşı dava reddedilmiş, kararı davalılar (karşı davacılar) temyiz etmişlerdir.

Davacı, asıl davada, davalıların kendisini yaralamaları ve hakaret etmeleri nedeniyle 20.000,00 TL manevi tazminat istemiştir.

Yerel mahkeme davanın 6.000,00 TL'lik kısmını kabul etmiştir.

Borçlar Yasası'nın 58. (EBK 47.) maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

-/-

-2-

2011/12576-2012/16079

Somut olayın gelişim biçimi, davacının yaralanma derecesi ve yukarıda anılan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

-/-

-2-

2011/12576-2012/16079

Somut olayın gelişim biçimi, davacının yaralanma derecesi ve yukarıda anılan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle ve asıl davaya yönelik olarak davalılar yararlarına BOZULMASINA, davalıların asıl davaya yönelik diğer ve karşı davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4932, Karar No: 2023/5681, Tarih: 28.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4932 E.  ,  2023/5681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/219 E., 2014/223 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2013/219 Esas, 2014/223 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin beyanlarının soyut ve çelişkili olduğuna, mağdurenin sanığın cinsel eylemine maruz kaldığını iddia etmesine rağmen 3 gün sonra tekrar sanığın yanına gitmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin beyanlarının soyut ve çelişkili olduğuna, mağdurenin sanığın cinsel eylemine maruz kaldığını iddia etmesine rağmen 3 gün sonra tekrar sanığın yanına gitmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, sanığın cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece sanık ...'in aşamalardaki savunmaları, tanık .... ve mağdurenin aşamalardaki birbirlerini ciddi oranda doğrulayan tutarlı ve istikrarlı beyanları, tanıklar .... ve ....'ın yeminli beyanları, 18.07.2013 tarihli kolluk tarafından tutulan yakalama tutanağı, 29.07.2013 tarihli sanıkla mağdure arasındaki 15.07.2013 günü olay tarihli kamera görüntülerini içeren CD çözüm tutanağı değerlendirilmiştir. Mağdure ve tanık ....'nin olay akabinde Cumhuriyet savcılığınca alınan ayrıntılı beyanlarının yaşları itibarıyla ve aralarında haksız yere iftira atmayı gerektirecek bir neden bulunmayan sanıkla ilgili anlattıklarının uydurulmuş bir senaryonun ötesinde yaşanmış bir hayat kesitinden anlatımlar olduğunu kabulünün hayatın olağan seyrini gereği olup ayrıca bu anlatımların dosya içerisinde bulunan 29.07.2013 tarihli CD çözüm tutanağı ile de belli ölçüde doğrulanması, çocukların kendilerinden çok fazla büyük yaşta bulunan sanığa şikayet konusu eylemler boyutunda ve tarzında iftira atmalarının hayatın olağan seyrine uygun olmadığı da dikkate alınarak, sanığın somut delillerle desteklenmeyen savunmasının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu, soyut inkardan ibaret olduğu sonucuna varılmıştır.

Suç tarihi olan 16.07.2013 günü mağdure ile tanık ....'nin Akçaabat İlçesi ... mahallesi ... İlköğretim Okulu bahçesinde oyun oynadıkları sırada bir kısım vatandaşların parkta toplanmalarını merak etmeleri üzerine toplanan kalabalığın bulunduğu yere gittikleri, orada bulunan sanığın mağdure ve tanığı kalabalık ortamdan uzaklaştırmak bahanesiyle bulundukları yerden biraz daha farklı bir yere doğru birlikte gitmelerini sağladığı, gittikleri yerde bir kamelyada oturdukları ve sanığın mağdure ve tanıkla yaşlarına uygun olmayan tarzda ve sözler sarf ederek konuşmaya başladığı, bu esnada mağdureyi belinden tutup kendine doğru çekerek yanağından öptüğü, mağdurenin geri çekilmek istemesine rağmen bu sefer dudağından öptüğü kabul edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Hükümden sonra 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1. Hükümden sonra 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2013/219 Esas, 2014/223 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29315, Karar No: 2014/2584, Tarih: 10.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/29315 E.  ,  2014/2584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu edilen yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumları dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava konusu edilen yapıların üzerinde yer aldığı zeminle ilgili olarak açılmış bir dava bulunmadığı ve bedeline de hükmolunmadığı halde, bedeline hükmedilen yapı ve ağaçların davacıya aidiyetine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, 3061 ada 4 parsel sayılı taşınmazdaki davalılara ait hissenin tapu kaydının iptali ile idare adına tesciline karar verilmesi, doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 07.04.2011 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) Tescile ilişkin 2 numaralı bendin tümü ile çıkartılmasına, yerine (Dava konusu edilen Ankara ili Altundağ ilçesi Solfasol mahallesinde bulunan 96 kapı nolu yapı, ağaç ve müştemilatın davacı idareye ait olduğunun tespitine) cümlesinin yazılmasına,

b) 1 numaralı bendinden (davalıların murisine ait hisseye ilişkin) kelimelerinin çıkartılarak, yerine (yer alan davalılar murisine ait yapıya ilişkin) ibaresinin yazılmasına,

c) 1 nomuralı bendinin sonuna (Tespit edilen bu bedele 07.04.2011 tarihinden karar tarihi olan 30.12.2011 gününe kadar yasal faiz işletilmesine) cümlesinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8142, Karar No: 2018/19158, Tarih: 23.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/8142 E.  ,  2018/19158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01/03/1988-21/11/2014 tarihleri arasında Orman Genel Müdürlüğü bünyesinde Gülnar Orman işletme müdürlüğünde mevsimlik işçi statüsünde yangın işçisi olarak çalıştığını, davacı yanın yılın 6 ayı haftanın 5.5 günü Zeyne ekip binasında 24 saat yatılı olarak kaldığını, 5.5 gün bu şekilde çalıştığını , haftanın 1.5 günü izinli olduğunu ancak bu izni hiç kullanamadığını ,fazla mesai ücretinin uygun şekilde hesaplanıp ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücret alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının herhangi bir fazla mesai alacağı olmadığını , davacının da beyan ettiği gibi kendisinin yangın mevsiminde yangın söndürme işçisi olarak çalıştığını , çalıştığı dönemde toplu iş sözleşmesi gereği en fazla 60 saat fazla mesai ücreti ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının haftanın 5 günü 24 saat esasına göre çalıştığı ancak bordrolarında tahakkuk olmayan dönemler olduğu, bu tahakkuk olmayan dönemlerde tam gün için 3 saat fazla mesai alacağı olduğu,yarım günlerde ise fazla mesai alacağı olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gerekçeli karar başlığında davalı olarak "T.C. Orman Genel Müdürlüğü" yerine tüzel kişliği olmayan işletme müdürlüğünün yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir. 2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

T.C. Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.