muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12271, Karar No: 2015/40165, Tarih: 13.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/12271 E.  ,  2015/40165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, cinsel saldırı, konut dokunulmazlığını bozma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; sanık ve savunmanı duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

I-Sanık hakkında yağma, cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; 5237 sayılı Yasada yağma eyleminin konutta işlenmesi suçun nitelikli hali olarak düzenlendiğinden, yağma suçunun anılan Yasanın 149/1-d maddesi kapsamında gerçekleştirildiği durumda, ayrıca konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17384, Karar No: 2024/2194, Tarih: 19.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/17384 E.  ,  2024/2194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/124 Esas ve 2014/198 Karar

SUÇ : Tehdit

KARAR : Ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2024 tarihli ve 2014/124 Esas, 2014/198 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında, tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 inci maddesi ve 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün temyiz edilmeksizin 21.11.2014 tarihinde kesinleşmesinin ardından, Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli ve 2014/124 Esas, 2014/198 sayılı Ek Kararı ile hükümlü hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanması talebinin reddine ilişkin verilen hükmün itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-06-27574-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.06.2023 tarihli ve 2023/57903 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/57903 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Her ne kadar anılan suçun infaz edildiği ve uzlaştırma hükümlerinin mümkün olmadığından bahisle anılan ek karar ile uzlaştırma teklifinin reddine karar verilmiş ise de;

Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde yer alan tehdit suçunun, hükümden sonra 02/12/2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinin 3. alt bendi gereğince uzlaşma kapsamına alındığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/10/2007 tarihli ve 2007/4-200 esas, 2007/219 sayılı ilâmında belirtildiği üzere, uzlaştırma kurumu her ne kadar 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 253 ve 254. maddelerinde hüküm altına alınarak usul hukuku kurumu olarak düzenlenmiş ise de, fail ile devlet arasındaki ceza ilişkisini sona erdirmesi bakımından maddi hukuka da ilişkin bulunması nedeniyle yürürlüğünden önceki olaylara uygulanabileceği, bu uygulamanın sadece görülmekte olan davalar bakımından geçerli olmayacağı, 5237 sayılı Kanun'un 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." şeklindeki hüküm uyarınca kesinleşmiş ve infaz edilmiş kararlar bakımından da uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle; itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli ve 2014/124 Esas, 2014/198 sayılı Ek Kararı ile hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmünün infaz edilmiş olması sebebiyle uyarlama talebinin reddine karar verilmiştir.

2. UYAP üzerinden yapılan incelemede, Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2022 tarihli ve 2014/124 Esas, 2014/198 sayılı Ek Kararı incelendiğinde;

Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı Taşra İlamat masasının 20.10.2022 tarih ve 2022/7-11054 ilâm sayılı yazıları ile anılan ek karara itiraz edildiği, itiraz üzerine Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesince 24.10.2022 tarih ve 2022/2755 Değişik İş sayılı kararı ile; "incelenen dosya kapsamına göre Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.06.2022 tarih ve 2014/126 Esas 2014/198 Karar sayılı ek kararına Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının kabulüne, mahkemenin 29.06.2022 tarih ve 2014/126 Esas 2014/198 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına, hükümlü ... hakkında Mahkemenin 2014/124 Esas ve 2014/198 Karar sayılı ilamı ile kurulan mahkumiyet hükmüne ait infazının durdurulmasına, dosyanın infazın durdurulması, infaz evraklarının geri alınması ve uzlaşma hükümlerinin uygulanmak üzere Uzlaştırma Bürosu'na gönderilmesine" şeklinde karar verildiği görülmüştür.

3. Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.10.2022 tarih ve 2022/2755 Değişik İş sayılı kararı ile Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.06.2022 tarih ve 2014/126 Esas 2014/198 Karar sayılı ek kararına Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü ile anılan ek kararın kaldırılmasına karar verilmesinin ardından da, Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2022 tarihli ve 2014/124 Esas, 2014/198 sayılı Ek Kararı ile uzlaşma nedeniyle 02.10.2014 tarihli verilen 3.000 TL adli para cezasının cezanın ortadan kaldırılmasına, davanın düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

4. Bu itibarla; kanun yararına bozmaya konu edilen Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli ve 2014/124 Esas, 2014/198 sayılı Ek Kararının, Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı üzerine Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2022 tarih ve 2022/2755 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın kabul edilerek, kaldırılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin incelenmeksizin, dosyanın Mahalline iadesine karar verilmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemine konu edilen ek kararın Mercii tarafından incelenerek kaldırılmasına karar verilmesi sebebiyle, dava dosyasının incelenmeksizin, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2008, Karar No: 2020/3990, Tarih: 14.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/2008 E.  ,  2020/3990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

VEK.AV. ...

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükme karşı süresi içinde tarafların istinaf kanun yoluna müracaat etmesi üzerine, bölge adliye mahkemesince davalının istinaf talebinin esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun ise, kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi olduğunu, davalı şirketin herhangi bir tüketim karşılığı olmayan; kayıp-kaçak, perakende satış hizmet, sayaç okuma, dağıtım ve iletim sistemleri kullanım ile bu bedellere dahil edilen enerji fonu, TRT payı, belediye vergisi ve KDV gibi bedelleri haksız şekilde tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 876.918,41 TL’nin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; 6719 Sayılı Kanun ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda yapılan değişiklikler nedeniyle davaya konu bedellerin iadesinin talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine, davacı aleyhine yargılama gideri takdirine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı tarafın istinaf başvurusunun ise; davacının yerel mahkemenin red kararını ,

konusuz kalmadan dolayı karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiğinden dolayı istinaf etmediğinden sınırlı inceleme yapılmak gerektiği belirtilerek; kısmen kabulü ile, istinaf konusu kararın HMK 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında; davanın reddine, davacı lehine karar tarihindeki AAÜT uyarınca 1.980,00 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsiline ve yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak, perakende satış hizmet, sayaç okuma, dağıtım ve iletim sistemleri kullanım ile bu bedellere dahil edilen enerji fonu, TRT payı, belediye vergisi ve KDV gibi bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak, perakende satış hizmet, sayaç okuma, dağıtım ve iletim sistemleri kullanım ile bu bedellere dahil edilen enerji fonu, TRT payı, belediye vergisi ve KDV gibi bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu' nun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi Ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır...” şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli uygulamasının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Kararları ve tebliğleri ile belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17/06/2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu

uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de geçici 20 nci maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28/11/1956 tarih ve 15/15 sayılı İBK). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun yada Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nın 331 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tespit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (bu bağlamda vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesince; yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesince; yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Her ne kadar; Bölge Adliye Mahkemesince yukarıda yapılan açıklamalara uygun şekilde, ilk derece mahkemesinin davanın esası hakkındaki red kararı vermesinin hatalı olduğuna yönelik hüküm gerekçesinde açıklama yapılarak, davalının istinaf isteminin reddine, davacının istinaf isteminin yargılama giderlerine ilişkin kısmı davanın açıldığı tarihte haklılık durumu gözetilerek kabul edilmiş ise de; yeniden kurulan hükümde, yerel mahkemenin davanın reddine dair hüküm kısmı korunmuştur. Bölge adliye mahkemesi, “davanın reddi” şeklindeki hüküm kısmının korunmasına gerekçe olarak; davacının istinaf isteminde itirazlarını açıklarken “davanın konusuz kaldığına dair hüküm kurulması gerektiğine” dair itirazda bulunmamasını göstermiştir.

HMK’nın 33. maddesindeki “Hakim Türk Hukukunu re’sen uygular.” hükmüne göre maddi vakıaları ileri sürüp kanıtlamak taraflara, uygulanacak kanun ve maddesini bulmak, görevi hakime aittir.

Somut uyuşmazlıkta ; davacının istinaf aşamasında davanın esası hakkında red kararı verilmesinin doğru olmadığı davanın kabulü gerektiği yönünde itirazları bulunmakta olup, yukarıdaki yasa hükmü gereğince ne şekilde bir hüküm kurulması gerektiğine yönelik açık bir istemde bulunması kendisinden beklenemeyecektir.

Bu itibarla, somut uyuşmazlıkta; davacının dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiğine yönelik açık itirazı aranmaksızın, bölge adliye mahkemesinin gerekçesindeki kabulünde de yer verdiği gibi yerel mahkemenin davanın reddine dair kurulan hüküm kısmını da düzelterek konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasının B/1 no’lu bendinin çıkartılarak yerine; “1-Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına,” bendinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 14/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7895, Karar No: 2016/3235, Tarih: 25.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/7895 E.  ,  2016/3235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak ... İli ...İlçesi 631 parsel sayılı taşınmazın bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan elmanın 2011 itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari-azami verimi, kilogram başına asgari-azami toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğüden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22764, Karar No: 2020/13938, Tarih: 19.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/22764 E.  ,  2020/13938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Eşe karşı kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-a-e, 35, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.360,00 Türk lirası ve 3.000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine dair Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2016 tarihli ve 2016/234 Esas, 2016/644 Karar sayılı kararının 07.02.2017 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde 21/06/2018 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine, yapılan yargılama sonucunda hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-a-e, 35, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.360,00 Türk lirası ve 3.000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2019 tarihli 2019/517 Esas, 2019/584 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 24.07.2020 tarihli ve 2020/10740 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.09.2020 tarihli ve 2020/73285 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 01.10.2019 tarihli ve 2019/10152 Esas, 2019/17342 karar sayılı ilâmında, "...tarafların birbirine yumruk atmak suretiyle birbirlerini darp ettikleri, akabinde, mağdurun olay yerinden iş yerine doğru koştuğu esnada sanığın satır ile mağdurun üzerine saldırdığı, ancak isabet ettiremeden olay yerine gelen polis memurlarının tarafları ayırdığı olayda, olayın bir bütün olarak değerlendirilerek, sanığın tamamlanmış kasten yaralama suçundan sorumlu tutulması, olayda silahtan sayılan satır da kullanıldığından TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince silah artırımı da yapılmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilerek eksik ceza tayin edilmesi,..." şeklindeki açıklamalar karşısında, sanığın eşi olan müştekiye yönelik önce başına ve yüzüne eli ile vurmak daha sonra araya zaman aralığı girmeksizin eline geçen tabağı fırlatmak şeklinde gerçekleşen somut olayda, olayın bir bütün olarak değerlendirilerek, sanığın tamamlanmış tek bir eşe karşı kasten yaralama suçundan sorumlu tutulması, birden fazla nitelikli halin birlikte gerçekleşmesi nedeniyle temel cezanın buna göre belirlenerek, olayda silahtan sayılan tabak kullanıldığından belirlenecek temel cezasından

5237 sayılı Kanun'un 86/3-e maddesi gereğince artırım yapılmak suretiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin eylem bölünmek suretiyle yazılı şekilde iki ayrı yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eşi olan mağduru önce eli ile vurarak basit nitelikte yaraladığı, araya zaman aralığı girmeden bu defa da silahtan sayılan tabak fırlattığı, ancak tabağın mağdura isabet etmediği olayda; sanığın mağduru kasten yaralamaya yönelik birden çok eylemi aynı anda meydana geldiğinden olay bir bütün olarak düşünüldüğünde 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi dikkate alınarak, tek bir yaralama suçunu oluşturduğu halde sanığın hem tamamlanmış eşini kasten basit yaralama suçundan ve hem de eşini silahla kasten basit yaralama suçuna teşebbüsten iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulmasında isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2019 tarihli 2019/517 Esas, 2019/584 Karar sayılı kararının 5271 sayılı 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, CMK’nin 309/4-b maddesine göre sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.