muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8086, Karar No: 2022/21472, Tarih: 01.11.2022

Müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde şüpheli hakkında, "İsmi ... olup, 07 temmuz doğum tarihidir. ...lıdır....'da ikamet ettiği değerlendirilmektedir. Ek olarak sosyal medya hesapları ile fotoğrafları sunulmuştur." şeklinde kimliğini tespite yarayabilecek bilgilerin verilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, bahse konu şikayet üzerine başlatılan soruşturma kapsamında ... Cumhuriyet Başsavcılığınca ... İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne hitaben çok yönlü araştırma yapılarak ve gerektiğinde resmi veya özel kurum ve şirketlerle de temasa geçilerek; paylaşımın yapıldığı IP, paylaşımı yapan şüphelinin kimlik, adres ve diğer irtibat bilgilerinin tespit edilmesinin istenilmesinin gerektiği, ilgili kurumlarla yazışma yapılarak araştırma yapılması, şüphelinin kimlik bilgilerinin tespit edilmesi durumunda savunmasının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ve başkaca herhangi bir araştırma yapılmaksızın eksik soruşturmaya dayalı olarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği cihetle, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda, müştekinin, açık kimliği belirli olmayan “...” isimli ... kullanıcısının müştekiye ... isimli sosyal paylaşım sitesinde hakaret ettiğinden bahisle şikayetçi olduğu, müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde şüpheli hakkında, "İsmi ... olup, 07 temmuz doğum tarihidir. ...lıdır. ...'da ikamet ettiği değerlendirilmektedir. Ek olarak sosyal medya hesapları ile fotoğrafları sunulmuştur." şeklinde kimliğini tespite yarayabilecek bilgilerin verilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, şüphelinin tespitine yönelik olarak ilgili kurumlardan araştırma yapılması, CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, tespit edilemediği takdirde ise daimi arama kararı alınarak dava zamanaşımınca soruşturmaya devam edilmesi gerektiğinden, merciince itirazın kabulüne karar verilmesi yerine reddedilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 02/07/2021 tarihli ve 2021/2790 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 01/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6396, Karar No: 2012/25985, Tarih: 05.11.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/6396 E.  ,  2012/25985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :23.01.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.11.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/1577, Karar No: 2015/413, Tarih: 07.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1577 E.  ,  2015/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, failin kendisinin veya başkasının yararına olarak zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunması veya bu devir olgusunu inkar etmesi gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde nitelikli hali oluşmaktadır.

Sanığın yokluğunda verilen kararın, yargılama aşamasında yapılan sorgusu sırasında belirttiği adresi yerine, aynı zamanda mernis adresinden de farklı olan başka bir adrese tebliğe çıkarıldığı ve ehil olup olmadığı bilinmeyen yeğenine tebliğ edildiği anlaşılmakla; sanığın yokluğunda verilen hükmün belirtmiş olduğu son adresine tebliğe çıkarılmamış olması nedeniyle, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

... Ticaret Limited Şirketine ait olan ve ... Rafineri Müdürlüğü'nün 15/07/2010 tarih ve 235323 sıra nolu ürün teslim fişine göre serbest dolaşımda olan 24.260 kg ağırlığındaki kurşunsuz benzinin, ülke dışına nakledilmesi amacıyla ... plakalı araca yüklenerek hakkında beraat kararı verilen sanık ...'e teslim edildiği, aracı ...'de sanık ...'in teslim aldığı ve ...'den ... sınırlarına geçmek üzere ...Gümrük Kapısına geldiğinde, Gümrük Muhafaza Müdürlüğü görevlileri tarafından yapılan tartımda araçta yüklü bulunan söz konusu yakıtın 1.160 kg eksik olduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanık ...'in, ülke dışına nakledilmek üzere hizmet ilişkisi gereği kendisine teslim edilen 24.260 kg ağırlığındaki yakıtın bir kısmını uhdesinde bulundurmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık ...'in aşamalardaki savunmalarında, Irak'tan dönüşü sırasında Viranşehir'de mola verdiği tesiste, katılan şirket görevlisi olan ve soy ismini bilmediği ... isimli şahsın, şoför ...'in hastalandığını söyleyerek, aracı kendisine teslim ettiğini ve ...'a götürmesini istediğini, aracı teslim aldığında yükün mühürlü olduğunu belirtmesi karşısında, gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından;

Katılan şirketten ... isimli bir çalışanlarının olup olmadığının, aracın ...'de sanık ...'e teslimi sırasında orada görevli bulunup bulunmadığının, aynı gün yüklenen diğer araçların da tespit edilerek bu araçların... Gümrük Kapısından çıkış yaptıklarının belirlenmesi halinde ... Gümrük Kapısında alınan kantar tartım sonuçları da soruşturulup araçların tümünde yük eksikliği olup olmadığının sorulması ile ... isimli şahsın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edildikten sonra olaya ilişkin bilgi ve görgüsünün sorularak, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanık ... hakkında doğrudan adli para cezası belirlenirken, gün sayısının paraya çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddelerinin yazılmayarak CMK.nın 232/6 maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/04/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5431, Karar No: 2019/9952, Tarih: 29.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5431 E.  ,  2019/9952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz üzerine Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.10.2015 günlü ve 2015/586 değişik iş sayılı kararıyla itirazın reddine kesin olarak karar verildiği ve bu kararlara itirazda bulunulmadığı, bu itibarla temyiz incelemesinin konusunun hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça konu bisikletlerinin çalındığını farkedilmesi ile incelenen güvenlik kamera görüntülerinden bilgilerine ulaşılan suça sürüklenen çocuklardan temyiz dışı ...'ın araştırma sonucu ulaşılan babasının, müşteki ...'na ait bisikletin iadesini sağladığı, sonrasında kolluk görevlilerine yer gösterilmesi ile suça sürüklenen çocuk ...'nin ikametine gidilerek müşteki ...'e ait bisikletin iadesinin dava açılmadan, rızaen sağlandığının anlaşılması karşısında; gerçekleşen iade nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ... ve ...'e karşı işlenen hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nun 168/1.maddesi gereği etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Yine, suça sürüklenen çocuk ...'nin ikametine gidildiğinde müşteki ...'a ait bisikletleri ...'a sattığını ancak parasını almadığını beyan ettiği ve ... tarafından bu hususun doğrulanması üzerine bisikletlerin, yer gösterilerek hasarlı şekilde iadelerinin sağlandığının anlaşılması karşısında; müştekiden kısmi iade nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorularak, sonucuna göre müşteki ...'a karşı işlenen hırsızlık suçu yönünden TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımlardan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma kararının hükmü temyiz etmeyen suça sürüklenen çocuk ...’a sirayetine, 29.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7643, Karar No: 2024/3662, Tarih: 08.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7643 E.  ,  2024/3662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/65 Esas, 2022/1931 Karar

HÜKÜM : Başvurunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/118 E., 2020/140 K.

Taraflar arasındaki fikri hakların ihlalinin ve haksız rekabetin tespiti, men'i, ref'i ile maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile Sütaş Süt Ürünleri A.Ş. arasında 1996 yılından başlayarak 2012 sonuna kadar kesintisiz devam eden ve reklam hizmetleri sağlanması konusunda ticari bir ilişki kurulduğunu, ortalama 17 yıllık ticari ilişki süresince istisnasız tüm reklam ve reklam kampanyalarının müvekkili tarafından yapıldığını, söz konusu reklamlara ilişkin mali hakların hiçbir şekilde davalıya devredilmediğini, müvekkilinin davalı ... için yarattığı her bir reklamın yapımına dair yapım ücretini davalıdan tahsil ettiği gibi bu süreçte her bir reklamın her mecrada yayınlanması karşılığında davalı tarafından müvekkiline %10 oranında telif ücreti de ödediğini, müvekkili ile davalı arasındaki ticari sözleşmenin sona ermesiyle birlikte ilgili reklamların kullanılmaması hususunda 26.12.2012 tarihinde davalıya ihtar çektiklerini, ancak davalının müvekkiline ait Sütaş Çiftliği konseptini www.sutas.com.tr isimli internet sitesinde aynen yayınladığını, kullanımın İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2013/20 D.iş sayılı dosyasıyla da tespit edildiğini, "Hüptriks" ve "Ayran" reklam filmlerinin başta TV olmak üzere çeşitli mecralarda izinsiz olarak yayınlandığını, bu kullanımın müvekkilinin 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'ndan (5846 sayılı Kanun) doğan hakkını ihlal ve haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek müvekkilinin 5846 sayılı Kanun'dan ve haksız rekabet hükümlerinden kaynaklanan haklarını ihlal eden bu fiillerin hukuka aykırılığının tespiti ile men'ini, ref'ini, 20.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini, hükmün ilanına karar verilmesini, 17.06.2013 tarihli dilekçe ile de bu dava ile doğrudan bağlantılı olan İstanbul 4.FSHHM’nin 2013/105 E. nolu dava dosyası ile bu dava dosyasının birleştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığını, hak sahipliğini kanıtlayamadığını, mali hakların davacıya ait olmadığını, dava konusu "Hüptrik" ve "Ayran" reklamları üzerindeki hak sahipliğinin davacıya ait olmadığını, reklamların eser vasfında olmadığını, hak sahipliğinin müvekkiline ait olduğunu, davacının müvekili adına vekaleten iş gördüğünü, Sütaş ile davacı arasındaki ticari ilişkinin şartlarını ortaya koyan yazılı sözleşmenin de davacı tarafından dosyaya sunulmadığını, dayanak reklam filmi başta olmak üzere bahsi geçen ticari ilişki süresince davacı tarafından hazırlandığı iddia edilen her türlü reklam materyali bakımından davacı ile Sütaş arasında Borçlar Kanunu anlamında bir eser sipariş sözleşmesinin kurulmuş olduğunun kabulü gerekeceğini, telif doğuran bir hizmet sunmadığını, telif doğuran hizmetlerin müvekkili adına 3 üncü kişilerden satın aldığını ve davalının bunlar üzerinden %10 komisyon aldığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı için hazırlanan reklam filmlerinin de hazırlanması sonrasında reklam giderleri bütçesinden kendi komisyonunu aldığı hususunda uyuşmazlık olmadığı, uyuşmazlığın bu reklamların mecralarda taraflar arasındaki çalışmanın son bulduğu 2012 yılından sonra yayınlanması sebebiyle bu reklam harcama bütçesinden davacının alacak talebinde haklı olup olmadığı noktasında toplandığı, mali bilirkişisi tarafından yapılan incelemelerde davacı tarafça davalıya kesilen bir kısım faturalarda diğer iş kalemleri ile birlikte ödenen bedellerin reklam çalışmaları esnasında müzik, görsel, grafik çizim gibi unsurlar için 3 üncü kişilere ödenen telif bedeli olduğunun anlaşıldığı, başka deyişle; fatura içeriklerinde yer alan telif bedeli kaleminin diğer harcama kalemleri gibi bir harcama kalemi olarak yer almakta olup bizatihi davacıya ödenen bir telif olduğu yönünde belirleme bulunmadığı, davacının dava konusu reklamlar üzerinde hak sahibi olduğu hususunun ispat edilemediği, Sütaş'ın siparişi ile oluşturulan reklamlarda kullanılan soyut reklam düşüncelerinin eser korumasını elde edemeyeceği, bütün yapılan çalışmaların sahibinin hizmet alan davalı şirket olduğu, reklamların ve ortaya çıkan imajın sahibinin para vererek bu hizmetleri satın alan davalı olduğu, reklamların tüm haklarının geçmişte ve gelecekte davalı ...'a ait olduğu, kaldı ki reklamların hususiyet taşımadığı, reklam veren ile reklam ajansı arasındaki ilişkinin istina/eser sözleşmesi olduğu, eser sözleşmelerinde ücretin bir defaya mahsus verilip verilmediğinin öneminin olmadığı, ilişki bittikten sonra, söz konusu konseptin kullanılmasının mümkün olduğu ve ajansın ek bir ücret talebinde bulunamayacağı, taraflar arasındaki ticari ilişkinin sona ermesinden sonrada bu reklamların davalı tarafından kullanılmasının hukuka aykırı olmayacağı, dolayısıyla somut olayda gerek 5846 sayılı Kanun ve gerekse de haksız rekabeten kaynaklanan bir ihlal bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dosyada yer alan bilirkişi raporlarının tamamında müvekkilin %10 komisyon ücreti talep edebileceği yönünde görüş bildirilmesine ve müvekkil lehine hesaplama yapılmasına rağmen, Mahkemece aksi kanaatin gerekçeleri ortaya konmadan davanın reddine karar verilmesinin usule aykırı olduğunu, bilirkişiler tarafından müvekkili şirket ile davalı arasındaki anlaşmanın kabul edildiğini, tenkis gerekçesi anlaşılamasa da bilirkişilerin taraflar arasında yazılı sözleşme olmamasına rağmen 17 yıl boyunca devam eden uygulama doğrultusunda müvekkilinin komisyon ücretlerine hak kazanacağını kabul ettiklerini, uygulamada reklam üzerindeki mali hakların çoğunlukla reklam ajansına ait olduğunu, reklam verene devredilmemiş veya lisans verilmemiş ise reklam verenin kullanabileceği bir hakkın bulunmadığını, reklam veren önceden kullandığı bir reklamdaki bazı unsurları yeni reklam kampanyasında kullanmak isterse, önceki reklama ilişkin hakları bir şekilde edinmesi gerektiğini, bir reklam ajansı içerisinde ortak akılla üretilen eserlerin, eğer o eserleri üretenler şirketin çalışanı iseler şirketin ürünü olacağı, dolayısıyla mali hakların sahibinin de o şirket olacağını, bu tespitler karşısında aksine yazılı sözleşme olmadıkça reklamın reklam ajansına ait olduğunu, kaldı ki müvekkili ile Sütaş arasındaki reklam ilişkisinin 17 yıl boyunca devam ederken ve sona erdikten sonra dahi Sütaş'ın, müvekkili şirkete ait bu reklamların yayınlandığı her bir mecrayı ve yayın harcamalarını bildirip müvekkili tarafından kesilen %10’luk telif faturalarını da ödediğini, daha önce konu ile ilgili akademik çalışmalar yapmış, reklam filmleri ve reklam kampanyalarının hukuki niteliği üstüne değerlendirme yapabilecek bilgi ve donanımda, fikri haklar hukuku nosyonuna sahip hukukçu bilirkişilerin yer aldığı yeni bir heyetten rapor aldırılması gerektiğini ileri sürerek kararın kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç