muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1027, Karar No: 2023/1164, Tarih: 21.03.2023

Dosyada alınan bilirkişi raporunda, sözleşme hükümleri ile getirilen yükümlülüklerin sözleşme serbestîsine müdahale niteliği taşıdığı ve yine kararlaştırılan cezaların tek taraflı olduğu ve eşitlik ilkesine aykırı olduğu yönünde görüş belirtilmiş, yerel mahkemece de bu görüş yerinde görülerek davanın reddine karar verilmiş, verilen karar Dairemizce onanmış, davacı taraf karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Sözleşmenin 16.1.2. maddesinde yer alan hüküm, hakedişlerin yükleniciye ödenmesinden itibaren 3 gün içinde işçi ücretlerinin işçilere ödenmemesi halinde ceza kesilmesine ilişkindir. 4857 sayılı Kanun gereğince işçi ücretlerinden yüklenici ile birlikte işveren de sorumlu olup, işverenin kanunun yüklediği yükümlülük gereğince işçi ücretlerinin ödenmesi hususunda sözleşmeye böyle bir hüküm koymasından daha doğal bir şey olamaz. Sözleşme konusu zaten hizmet ifası olup, hizmetin ifasını yerine getiren işçilerin ücretlerinin yerine getirilmesi konusunda idarenin kanuni yükümlülüğünü de yerine getirmek amacıyla böyle bir yükümlülüğü kararlaştırarak sözleşme ilişkisine girmesi sözleşmeye müdahale olarak kabul edilemez. TBK’nın 27. maddesinde geçersizlik halleri belirtilmiş olup burada bu hallerden hiç birisi bulunmamaktadır. İdarenin hizmet alımı yaptığı yükleniciye, “çalıştırdığın işçilerin ücretini ödemen gerekir aksi takdirde ceza keserim” demesi sözleşme serbestîsine müdahale olarak kabul edilecekse, idarenin 4857 sayılı Kanundan kaynaklanan yükümlülüğünü de yerine getirmek suretiyle hiçbir şekilde hizmet alımı yapması mümkün olmayacaktır.

Diğer yönden sözleşme serbestîsi TBK’nın 26. maddesinde düzenlenmiş olup, buna göre, taraflar, bir sözleşmeni içeriğini kanunda öngörülen sınırlar içinde özgürce belirleyebilirler. Burada da kanunda öngörülen sınırlara uyularak sözleşmenin içeriği düzenlenmiştir. Bunun tersini düşünmek ve bu konuda sözleşme hükmü kararlaştıramazsınız demek sözleşme özgürlüğüne müdahale olacaktır.

Diğer yönden sözleşme serbestîsi TBK’nın 26. maddesinde düzenlenmiş olup, buna göre, taraflar, bir sözleşmeni içeriğini kanunda öngörülen sınırlar içinde özgürce belirleyebilirler. Burada da kanunda öngörülen sınırlara uyularak sözleşmenin içeriği düzenlenmiştir. Bunun tersini düşünmek ve bu konuda sözleşme hükmü kararlaştıramazsınız demek sözleşme özgürlüğüne müdahale olacaktır.

Gerekçe belirtilmeksizin karara esas alınan rapordaki diğer görüş ise, bu sözleşmede kararlaştırılan cezanın tek yanlı olması nedeniyle sözleşme hükmünün 4735 sayılı Kanunun 4. maddesinde yer alan eşitlik ilkesine aykırı olduğu yönündedir. Sözleşme cezası bir edimin ifasını teminat altına almak için kararlaştırılmaktadır. Bu edim hangi tarafın yükümlülüğünde ise cezanın muhatabı o taraf olacaktır. Bunun aksinin düşünülmesi, borç ilişkilerinden bihaber olunmasını gerektirir. Örneğin, bir satım sözleşmesinde malın kararlaştırılan tarihte teslim edilmemesi için ceza kararlaştırılması durumunda cezanın muhatabı satıcıdır. Zira edimi ifa edecek olan satıcıdır. Bunun aksi düşünülemez. Zira sözleşmenin iki tarafının da satıcı olması eşyanın tabiatına aykırı olacaktır. Aksi durumda bu sözleşme alım satım sözleşmesi olmayacaktır. Davaya konu olayda da işçi ücretlerini ödeyecek olan ve yine belirlenen nitelikte işçi çalıştıracak olan yüklenicidir. Ceza da bu edimlerin gereği gibi yerine getirilmesi için kararlaştırılmıştır. Eşitlik olması açısından aynı edimin iki taraf için de kararlaştırılması gerekmektedir. Ancak bir hizmet sözleşmesinde bu hususun uygulanması fiziki olarak mümkün değildir. 4735 sayılı Kanunun 4. maddesinde yer alan eşitlik ilkesine aykırı bir durum bulunmamasına rağmen, gerekçe belirtilmeksizin aksi yöndeki bilirkişi görüşünün esas alınması da doğru olmamıştır.

Diğer yönden taraflar arasındaki hizmet sözleşmesi sürekli edimli bir sözleşme olup TBK’nın 126. maddesi gereğince fesih durumunun dikkate alınması ve buna göre ceza talebinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, davacının karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncemle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2023/1468, Karar No: 2023/2105, Tarih: 08.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/1468 E.  ,  2023/2105 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/572 E., 2015/544 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, suç eşyasının müsaderesi

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ... ve ... müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çay Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2014/572 Esas, 2015/544 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onikinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi , 51 ... maddesinin birinci, üçüncü, yedinci ve sekizinci fıkraları ve aynı Kanun'un 54 üncü maddesi uyarınca erteli 1 yıl 8 ... hapis ve 4 gün karşılığı 80.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, kaçak eşyanın

müsaderesine ve katılan Kurum lehine vekalet ücreti verilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteği, madeni yağ satışının yasak olmadığına, akaryakıt olarak kullanılması amacıyla satışının suç olduğuna, işyerinde bulunan tüm madeni yağlar için müsadere kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, beraat yerine mahkûmiyetlerine dair verilen kararın haksız ve yasaya aykırı olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, kaçakçılıkla mücadele görevlileri tarafından yürütülen çalışmalar kapsamında Cumhuriyet Başsavcılığından gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında alınan arama kararına istinaden 09.07.2014 tarihinde, ...'ya ait madeni yağ satışı üzerine faaliyet gösteren Dörtyol Madeni Yağ isimli işyeri önünde bulunan ...'ye ait ,...plaka sayılı çekicinin yakıt tankına, 10 numara diye tabir edilen madeni yağ dolumu yapıldığı tespit edilerek olaya müdahale edilmiştir. Yapılan aramada işyeri içerisinde dizili vaziyette toplam 106 teneke 1430 lt madeni yağa el konulmuştur.

2.Soruşturma aşamasında Ege Üniversitesi Ege-Pal Müdürlüğünden alınan Analiz Raporunda; incelenen numunenin %100 yağ (mineral+bitkisel) karışımı olduğunun, yağlara marker katılmadığı için ulusal marker seviyesinin ölçülemediğinin, yakıt amaçlı kullanılabileceğinin, kaçak akaryakıt sınıfına girdiğinin bildirildiği görülmüştür.

3.Sanıklar hakkında 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü ve 54 üncü maddesinden kamu davası açılmıştır.

4.Sanık ... kollukta ve esas mahkemesinde, Dörtyol Madeni Yağ isimli işyerini işlettiğini, perakende satışını yaptığını, işyerindeki madeni yağları yakıt olarak kullandırmadığını, olay sırasında işyerinde bulunmadığını beyan etmiştir.

5.Sanık ... kollukta ve esas mahkemesinde, Dörtyol Lokantasında sigortalı işçi olarak çalıştığını, madeni yağ satışı yapılan yerin diğer sanık babası ...'ya ait olduğunu, işyeriyle bir ilgisinin bulunmadığını, dosyanın diğer sanığı ...'nin istediği yağların satışını yaptıktan sonra işyerinden ayrıldığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.10.12.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 ... maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının "yirmiüçüncü" fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 ... maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve

anılan madde uyarınca suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarındaki miktarın hüküm verilinceye kadar Devlet Hazinesine ödenmesi halinde verilecek cezada, soruşturma aşamasında ihtarat yapılmamış ise 1/2, yapılmış ise 1/3 oranında indirim uygulanacağının hüküm altına alındığı dikkate alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2.24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2.24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3.Suç konusu kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

4.Katılan lehine vekalet ücretinin sanıklardan eşit olarak tahsili yerine müteselsilen alınmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çay Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2014/572 Esas, 2015/544 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/397, Karar No: 2024/2571, Tarih: 10.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/397 E.  ,  2024/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/207 E., 2022/666 K.

DAVA TARİHİ : 11.10.2004

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

1- İlk derece mahkemesince, eser sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali davasında davacının yaptığı imalat bedelinin davalı tarafından eksik ödendiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesi 19.02.2014tarih 2013/1945 E. ve 2014/1115 K. sayılı ilamıyla hükme esas alınan raporda davacının alacağının hesabının doğru olmadığı, yeniden rapor aldırılması gerektiği gerekçesiyle, söz konusu kararın bozulmasına ve dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3- İlk derece Mahkemesinin bozma üzerine verdiği kısmen kabul kararına karşı taraf vekillerince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; bilirkişi raporunda bozma ilamına uygun hesaplama yapıldığı anlaşıldığından taraf vekillerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin taraf vekillerinin tüm temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 10.09.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7623, Karar No: 2020/6192, Tarih: 07.12.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/7623 E.  ,  2020/6192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.11.2017 tarih ve 2017/84 - 2017/282 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula ve dershaneye göndermesinin ve örgütle iltisaklı gazeteye abone olmasının örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlığında suç tarihinin "24.08.2016" yerine "18.08.2016" olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1587, Karar No: 2020/8001, Tarih: 08.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1587 E.  ,  2020/8001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından eylemine uyan TCK'nın 116/4, 151/1 ve 31/2 maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre belirlenen 4 yıllık zamanaşımının, ilk karar tarihi olan 14/05/2015 ile ikinci karar tarihi olan 10/09/2019 arasında gerçekleştiği gözetilmeden açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/634, Karar No: 2014/1647, Tarih: 06.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/634 E.  ,  2014/1647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2012/1484-2013/1106

Taraflar arasında görülen elektrik aboneliği tesisi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mülk sahibi olduğu binanın elektrik aboneliği için davalı kuruma başvurduğunu, dava konusu binada İmar Kanunu'nun geçici 11.maddedeki şartların mevcut olmasına rağmen abonelik işlemini yapmadığını belirterek geçici abonelik tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; geçici aboneliği düzenleyen İmar Kanunu geçici 11.maddenin yürürlülük tarihinden sonra yapı ruhsatının alınmış olması nedeniyle yasa kapsamında olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, abonelik hizmetine konu konutun yapı (inşaat) ruhsatının bulunduğu, 3194 sayılı İmar Kanununun 5784 Sayılı Yasanın 25.maddesiyle eklenen geçici 11.madde hükmü uyarınca davacı adına geçici abonelik tesisi koşullarının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı Kullanma İzni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Yine aynı kanunun Kullanma İzni Alınmamış Yapılar başlıklı 31.maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olaya gelince; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı (inşaat) ruhsatının 24.06.2009 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5982, Karar No: 2016/4200, Tarih: 24.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/5982 E.  ,  2016/4200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 24/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.