muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3731, Karar No: 2019/7749, Tarih: 26.06.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/3731 E.  ,  2019/7749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 140/5.maddesi "Ön inceleme duruşmasında, taraflara dilekçelerinde gösterdikleri, ancak henüz sunmadıkları belgeleri mahkemeye sunmaları veya başka yerden getirtilecek belgelerin getirtilebilmesi amacıyla gereken açıklamayı yapmaları için iki haftalık kesin süre verilir. Bu hususların verilen kesin süre içinde tam olarak yerine getirilmemesi halinde, o delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılmasına karar verilir. Mahkemece 30.12.2014 tarihli ön inceleme duruşmasında taraflara tüm delillerini açıkça ve hangi vakıanın delili olduğu içinde somutlaştırarak bildirmeleri, tanık deliline dayanılıyor ise tanıkların isim ve açık adresleri ile tanıklık yapacakları konuyu bildirmeleri hususunda iki haftalık kesin süre verilmiş, davacı kadın verilen süreden sonra 08.04.2015 tarihli dilekçesi ile tanıklarını bildirmiştir. Davacı kadın dava dilekçesinde tanık delilline dayanmış ancak ön inceleme duruşmasında verilen kesin sürede tanıklarını bildirmediği gibi izleyen tahkikat duruşmasında da hazır etmemiş, sonraki duruşmalarda hazır ettiği tanıkları dinlenmiştir. Bu sebeple davacı kadının kesin sürede bildirmediği ve izleyen tahkikat duruşmasında hazır etmediği tanıklarının beyanları kusur belirlemesinde dikkate alınamaz (HGK 20.04.2016 tarih 2014/2-695 E. ve 2016/522 K. sayılı kararı). Ancak davacı kadının dava dilekçesinde belirttiği 07.06.2011 tarihinde açtığı ve 03.01.2012 tarihinde kesinleşen bağımsız tedbir nafakası davasında davalı erkeğin kusurları kesinleşmiş olup, incelenen dosyada davalı erkeğin eşine bağımsız konut açmadığı, bu sebeple evden ayrılan eşini arayıp sormadığı ve geçimi konusunda yardımda bulunmadığı gerekçesiyle kadına nafakaya hükmedildiği anlaşılmaktadır. Bu halde davalı erkeğin kesinleşen bu kusurlu davranışlarına göre taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı kadın, dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davanın kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı erkeğin tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.06.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/16263, Karar No: 2023/2014, Tarih: 09.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/16263 E.  ,  2023/2014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2021/66 Esas, 2021/226 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 22.06.2021 tarihli ve 2021/1693 Esas, 2021/1899 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca usul ve yasaya uygun olması nedeniyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

3. 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanması gerektiğine,

4. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

5. Arama kararının ve işleminin hukuka aykırı olduğuna,

6. 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesindeki tekerrür hükümlerinin hatalı uygulandığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

3. 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanması gerektiğine,

4. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

5. Arama kararının ve işleminin hukuka aykırı olduğuna,

6. 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesindeki tekerrür hükümlerinin hatalı uygulandığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

09.12.2020 tarihinde yapılan rutin çalışmalar sırasında kolluk görevlilerinin yanına gelen bir şahsın sanığa ait adres bilgisini vererek söz konusu adreste uyuşturucu madde satıldığına dair ihbarda bulunması üzerine, ikametin fiziki takibe uygun olmamasından dolayı Cumhuriyet savcısının yazılı arama emriyle sanığın da bulunduğu sırada ikametinde yapılan aramada; masa üzerinde 2 parça halinde toplam net 4,7 gram metamfetamin ile uyuşturucu maddelerin yanında çalışır halde hassas terazinin ele geçirildiği ve el koyma kararının onanmasına karar verildiği olayda; sanığın eyleminin hakkında yapılan ihbar, ihbar ile uyumlu şekilde ikametinde uyuşturucu maddeler ile hassas terazinin ele geçirilmesiyle sabit olduğu, sanığın beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu anlaşılmıştır.

Sanığın ilk eylemi sonrası adli kontrol şartı ile serbest bırakıldığı, 16.12.2020 tarihinde yer ve zaman bakımından önleme araması kararı da bulunduğu sırada yapılan rutin çalışmalarda, durumundan şüphelenilen sanığın pantolon cebinde kabarıklık farkedilmesi üzerine rızasıyla 1 adet uyuşturucu içermeyen tablet ile 3 parça halinde toplam net 4 gram metamfetamini kolluk görevlilerine teslim ettiği ve üst aramasında da 250 TL para ile telefon ele geçirildiği, şifahi beyanında kendisine bir şahsın uyuşturucu madde getireceğini ifade etmesi üzerine, buluşma yerinde hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen ve şifahi beyanında sanıktan madde almaya geldiğini ifade eden tanık Sharif ‘in yakalandığı ve üzerinden 450 TL para ele geçirildiği olayda; sanığın eyleminin ele geçen uyuşturucu maddeler, beyanının aksine tanıkta herhangi bir uyuşturucu madde ele geçmemesi, sanığın telefonu üzerinde yapılan incelemeye ilişkin bilirkişi raporu ve tanık Sharif’in müdafili kolluk beyanıyla sabit olduğu, sanığın beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu gerekçeleriyle her iki eyleminden dolayı zincirleme şekilde uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre; sanığın 16.12.2020 tarihinde kendisinde ele geçirilen maddeleri satmak amacıyla bulundurduğu sabit ise de; zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesiyle uygulama yapılabilmesi için cezalandırılabilir nitelikte birden fazla eylemin bulunması gerektiği, 09.12.2020 tarihinde sanığın ikametinde uyuşturucu madde sattığına dair ihbar üzerine Cumhuriyet savcısının yazılı arama emrine istinaden ikametinde yapılan aramada uyuşturucu madde ve yanında hassas terazi bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 119 uncu maddesinin dördüncü fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulur." şeklindeki düzenlemenin aksine, arama tutanağı içeriğine göre arama sırasında hazirun olarak kimsenin bulundurulmamış olmasının kanuna aykırılık teşkil ettiği, bu arama sonucu bulunan uyuşturucu madde ve hassas terazinin hem "suçun maddî konusu" hem de "suçun delili" olup hukuka aykırı yöntemle elde edildiğinden hükme esas alınamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 22.06.2021 tarihli ve 2021/1693 Esas, 2021/1899 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2908, Karar No: 2019/4297, Tarih: 01.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2908 E.  ,  2019/4297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçu işlediği tarihte 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınması gerektiği, alınmaması halinde ise gerekçesinin gösterilmesi gerektiği halde, sosyal inceleme raporu alınmaması ve alınmama gerekçesinin de yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4000, Karar No: 2011/8863, Tarih: 13.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/4000 E.  ,  2011/8863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :01.09.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, icra takibine yapılan itirazın iptali, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve icra inkar tazminatının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın iptaline, takibin devamına, tahliye ve icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından icra inkar tazminatı ve tahliyeye yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiralananda 1.1.2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, sözleşmede muacceliyet şartının bulunduğunu, davalının Ocak 2010 ayı kira parasını süresinde ödememesi nedeniyle Aralık 2010 ayına kadar olan kira paralarının tahsili için davalı hakkında icra takibi yapıldığını, davalının bu takibe haksız olarak itiraz ettiğini, muacceliyet şartı gereği davalının itirazının haksız ve kötü niyetli olduğunu belirterek, itirazın iptalini, takibin devamını, davalının kiralanandan tahliyesini ve % 40’dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir. Mahkemece, kira alacağının kabulüne, konu yargılamayı gerektirdiğinden inkar tazminatının reddine, tahliye yönünden ise; dava konusu taşınmazın 6570 Sayılı Yasa hükümlerine tabi olduğu 6570 Sayılı Kanun 7. Maddesinde tahliye sebeplerinin sınırlı olduğu, tahliye talebinin bu şartlara uymadığı, gerekçesiyle tahliye isteminin reddine karar verilmiştir.

1-Davacı vekilinin tahliyeye yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Borçlar Kanununun 260.maddesi hükmü uyarınca temerrüt nedeniyle tahliyeye karar verilebilmesi için istenen kira parasının muaccel(istenebilir) olması ve bu kira bedelinin verilen otuz (30) günlük sürede ödenmemiş bulunması ve ihtarnamede verilen süre içerisinde kira parasının ödenmemesi halinde akdin feshedileceğinin açıkça belirtilmesi gerekir. Kira parası götürülüp ödenmesi gereken borçlardan olduğundan kiralayana götürülüp elden ödenmesi veya gideri kiracıya ait olmak koşuluyla konutta ödemeli olarak PTT kanalıyla verilmesi gerekir. Bundan ayrı, sözleşmede özel bir koşul kabul edilmişse bu hususta gözönünde tutulmalıdır.Açıklanan şekilde yapılmayan ödemeler yasal ödeme olarak kabul edilemez. Ancak teamül haline gelmiş bir ödeme şekli varsa bu şekilde yapılan ödemede geçerlidir.

Olayımıza gelince; 6570 Sayılı Kanunun 1. maddesinde kiralayan ve kiracı arasındaki hukuki ilişkilerde Borçlar Kanunun bu kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür. Borçlar Kanunun 260. maddesinde ise 6570 Sayılı Kanunda yazılı tahliye sebeplerinden ayrı olarak kiracının temerrüdü halinde kira sözleşmesinin fesh olunabileceği de kabul edildiğinden bu nedenle kiracının tahliyesi istenebilir. Mahkeme dava dilekçesinde gösterilen hukuki sebeple bağlı olmayıp dava dilekçesinde açıklanan olaylara ve dava sebebine göre taraflar arasındaki hukuki ilişkiyi vasıflandırır. Davacı dava dilekçesinde Borçlar Kanununa dayandığına ve temerrüt sebebiyle tahliye talep ettiğine göre yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle tahliye talebinin reddine karar verilmesi doğru değildir.

2-Davacı vekilinin icra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 1.1.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 2. maddesinde “aylık kira bedellerinin en geç ayın beşine kadar ödeneceği, aylık kira bedellerinden herhangi birinin zamanında ödenmemesi halinde tüm bir kira dönemine ait kira bedellerinin muaccel hale geleceği” kararlaştırılmıştır. Özgür irade ile belirlenen bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Davacı Ocak 2010 ayı kira parasının zamanında ödenmemesi nedeniyle Kahramanmaraş İcra Müdürlüğü’nün 2010/1512 sayılı dosyası ile yaptığı icra takibinde Ocak 2010 ayı ve sözleşme gereği muaccel hale gelen Şubat-Aralık 2010 arası aylar kira parasının tahsilini istemiştir. Taraflar arasında kira parası konusunda uyuşmazlık bulunmaması, likit ve belirlenebilir olması ve davalının da itirazında haksız bulunması karşısında davacı lehine hükmedilen kısım üzerinden icra inkar tazminatına da karar verilmesi gerekirken hukuki olmayan gerekçe ile bu konudaki istemin reddedilmesi de hatalı görüldüğünden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 ve 2 No’lu bentlerde yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/161, Karar No: 2023/3284, Tarih: 29.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/161 E.  ,  2023/3284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/294 Esas, 2021/104 Karar

HÜKÜM : Karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasındaki geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş Mahkemece 30.11.2022 tarihli ek karar ile davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yurt dışında birçok ülkede yatırılan paraların istenildiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranda faiz verileceği garantisi ile müvekkilinin davalı tarafa para verdiğini, ancak ödenen paranın bir türlü geri alınamadığını ileri sürerek taraflar arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine ve ödenen paranın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; husumet, zamanaşımı ve hak düşürücü süreden davanın reddi gerektiğini, şirkete sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 09.02.2016 tarih, 2014/125 E. ve 2016/87 K. sayılı karar ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 20.01.2020 tarih, 2018/3800 E. ve 2020/523 K. sayılı kararıyla 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un (7194 sayılı Kanun) 41 inci maddesinin değerlendirilmesi gerektiğine işaret edilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla dava hakkında 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesi kapsamında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ve bu kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine 30.11.2022 tarihli ek karar ile davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin 08.12.2022 tarihli ara kararı ile de davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 30.11.2022 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen 30.11.2022 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Mahkemenin 08.12.2022 tarihli ara kararı ile de davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 30.11.2022 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen 30.11.2022 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili asıl ve ek karara yönelik temyiz dilekçesinde özetle; 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesisin Anayasa'ya aykırı olduğunu, davacının adil yargılanma haklarının ihlal edildiğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, süresinde temyiz harcının yatırıldığını belirterek asıl ve ek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (818 sayılı Kanun) 41 inci, 55 inci ve 60 ıncı maddeleri, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6762 sayılı Kanun) 321 inci ve 336 ncı maddeleri

2. 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesi

3.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Mahkemenin 08.12.2022 tarihli ara kararı ile de davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 30.11.2022 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de 6100 sayılı Kanun'da böyle bir usul bulunmadığından 08.12.2022 tarihli ara kararın yok sayılmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Mahkemece 30.11.2022 tarihli ek karar ile davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de davacı vekiline eksik temyiz harcının yatırılmasına ilişkin muhtıranın 07.11.2022 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekili tarafından Mahkemece verilen süre içerisinde 08.11.2022 tarihinde eksik harcın yatırıldığı anlaşılmakla 30.11.2022 tarihli ek kararın bozularak kaldırılıp davacı vekilinin asıl karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

3.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin asıl karara yönelik bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.08.12.2022 tarihli ara kararın YOK SAYILMASINA,

2.30.11.2022 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.Mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.