muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/924, Karar No: 2019/1255, Tarih: 03.12.2019

2.4. Direnme kararının temyizi üzerine çoğunluk görüşü ile Özel Dairenin bozma gerekçesi benimsenerek, “davacı açısından 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine uygun şekilde yürürlüğe girdiği, açıklanan delil durumu itibariyle davaya dayanak yapılan yönetmeliğin davacının on yıllık hizmet süresini doldurduğu 09.11.2008 tarihinde yürürlükte bulunmadığı” gerekçesi ile yerel mahkemenin direnme kararı bozulmuştur.

3. Yönetmeliğin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi uyarınca davacıya tebliğ edilerek, davacının da “okudum kabul ettim” beyanı ile imzalaması ile iş şartlarında esaslı değişikliğin, tarafların karşılıklı anlaşması ile yürürlüğe girdiği konusunda bir tereddüt olmadığından, mahkemenin bu yöndeki direnme gerekçesine bizde çoğunluk görüşü gibi katılmadığımızı ve direnmenin bu nedenle bozulması gerektiği açıktır. Ancak çoğunluk görüşü ile aynı ayrıştığımız nokta, ödenen kıdemi teşvik ikramiyesinin ikramiye olması özelliği nedeni ile yürürlüğe girdiği tarihe kadar ki kıdemi için kıstelyevm esasının kabul edilmemesi ve ikramiye alacağının tamamen reddine aşağıdaki gerekçelerle katılmadığımızı belirtmek isteriz. Zira;

3.1. Yasal Düzenlemelere göre:

3.1.1. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22/2 maddesi uyarınca “Taraflar aralarında anlaşarak çalışma koşullarını her zaman değiştirebilir. Çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz”.

3.1.2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’na göre “Hizmet sözleşmesi ikramiyenin verildiği dönemden önce sona ermişse, ikramiyenin çalıştığı süreye yansıyan bölümü ödenir.

3.2. Kararlara göre:

3.2.1. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.02.2017 gün ve 2014/22-2290 E., 2017/264 K. “Davalı şirketin kuruluş aşamasından hisse devrinin yapıldığı 29.04.2010 tarihine kadar %52 hisseye sahip olduğu göz önünde bulundurulduğunda, davacının 29.04.2010 tarihine kadar ilave tediye alacağına hak kazandığı ortadadır. Mahkemece, 29.04.2010 tarihine kadar ilave tediye alacağı hesaplanması yerindedir. Ancak, işçi tam yıl çalışmamış ise, ilave tediye o yıl için kıstelyevm esasına göre hesaplanıp ödenecektir. Hâl böyle olunca, 2010 yılı için kıstelyevm esası yerine, tüm yıl için ilave tediye alacağına hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir”.

3.2.2. Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 27.05.2019 gün ve 2016/13802 E, 2019/11748 K. “Mahkemece yapılması gereken iş, davacının yıl sonuna kadar çalışmış olsaydı 31.01.2015 tarihinde kendisine başarılı notu karşılığında ödenmesi gereken prim ücreti bahsi geçen dönem için davacının emsali konumunda bulunan işçilere yapılan prim ödemeleri de değerlendirilerek tespit edilmeli ve 2014 yılındaki çalıştığı süreye oranla (9 ay 10 gün) kıstelyevm hesabına göre belirleme yapılarak davacıya ödenmesi gerekli prim alacağı hesaplanmalıdır.

4.1. Sonuç: Somut Uyuşmazlıkta davacı, davalı iş yerinde 09.11.1998 tarihinde çalışmaya başlamıştır. İşyerinde uygulanan yönetmeliğin 34. maddesi uyarınca beş yıl kıdemi doldurması nedeni ile 09.11.2003 tarihinde bir maaş ikramiye ödenmiştir. Yeni yönetmelik ile kıdemi teşvik ikramiyesi kaldırılmış ve bu davacıya 22.07.2005 tarihinde 6 yıl 8 ay 13 gün kıdemi var iken tebliğ edilmiştir. Davacı 10 yılını 09.11.2008 tarihinde doldurmuştur. Bu tarihte çalışmaya devam eden davacı 27.08.2010 tarihinde işten çıkarılmış ve ibranamede de açıkça kıdemi teşvik ikramiye alacağının bulunduğunu itirazi kayıt olarak düşmüştür.

4.2. Davacıya ödenen kıdemi teşvik ikramiyesi, ikramiye olduğuna, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22/son maddesi uyarınca “çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamayacağına” ve davacı çıkarıldığı tarihte 10 yılını doldurduğuna göre kıstelyevm esası uyarınca davacıya beş yıldan sonraki kıdemi için ikramiye hesaplanıp ödenmesi gerekir. Zira be değişiklik işveren tarafından yürürlüğe girdirildiğine göre davacının kabul ettiği tarihten önceki kıdeminin korunması ve karşılığının kıstelyevm esasına göre ödenmesi gerekirdi.

Mahkemenin direnme kararının bu değişik gerekçe ile bozulması gerekirken, Özel Daire gerekçesi gibi bozulması isabetli bulunmamıştır. Açıklanan gerekçelerle sayın çoğunluğun görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/7800, Karar No: 2012/6192, Tarih: 20.09.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/7800 E.  ,  2012/6192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... ve davalılar ..., ..., ... ve ... tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 106 ada 2, 59, 60 ve 131 ada 13 parsel sayılı sırasıyla 8664.04 m2, 2710.59 m2, 456.71 m2 ve 3996.03 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar mahkeme ilamına dayanılarak ölü Memet Kalkan adına tespit edilmiş, taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ağaçlarının ... ve ...'a ait olduğu tutanakların beyanlar hanesinde gösterilmiştir. Davacı ... satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak mülkiyete ve muhdesatlara yönelik dava açmıştır. Mahkemece mülkiyete yönelik davanın reddine, 106 ada 59 ve 60 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki muhdesatlara yönelik davanın kabulüne, 106 ada 2 ve 131 ada 13 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki muhdesatlara yönelik davanın kısmen kabulüne, 106 ada 2, 59, 60 ve 131 ada 13 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline, 106 ada 59 ve 60 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ağaçlarının 2 payının davacı ...'a, 1 payının ... ...'a, 1 payının da ...'a, 106 ada 2 ve 131 ada 13 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ağaçlarının 1/2 payının davacı ...'a ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ile ... ... mirasçıları olan davalılar ..., ..., ... ve ... tarafından mülkiyete yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Davalılar ...,...,... ve ...'ın dava konusu taşınmazların mülkiyetine yönelik temyiz talebinde bulundukları, davalıların kadastro tespitine karşı itiraz ve davasının bulunmadığı, ... tarafından açılan davaya da usulün 53 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca yöntemine uygun şekilde katılmadıkları, taşınmazların mülkiyeti yönünden de aleyhlerine hüküm kurulmadığı anlaşılmakla davalıların temyiz inceleme isteğinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde davalılara iadesine,

Davacı ...'ın taşınmazların mülkiyetine yönelik temyiz itirazlarına gelince; Şarkışla Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.12.2004 tarih 2000/350-2004/430 E.K. sayılı dosyasının her ne kadar davalıların tamamı taraf olmadığından davacı ... aleyhine kesin hüküm oluşturmaz ise de güçlü delil niteliğinde olduğu, mahkeme ilamında davacının taşınmazlar üzerindeki zilyetliğinin feri nitelikte olduğunun belirlendiği, güçlü delilin aksinin daha güçlü delille ispatlanması gerektiği, davacı tarafından da daha güçlü delilin ibraz edilmediği mahkemece yapılan keşif,uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki; Kadastro Hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmak zorundadır. 106 ada 2 ve 131 ada 13 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki muhdesatların bir bölüm payı açısından hüküm kurulması isabetsiz ise de yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden 3. bendin c fıkrasının hüküm yerinden çıkartılarak yerine "106 ada 2 ve 131 ada 13 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan kavak ağaçlarının 2 payının davacı ...'a, 1 payının ... ...'a, 1 payının da ...'a,ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine" sözlerinin yazılmasına,hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA,hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 20.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1850, Karar No: 2010/1530, Tarih: 22.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/1850 E.  ,  2010/1530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava, 1170 ada 3 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti ve tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, dosya içeriğinde toplanıp değerlendirilen delillere, hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece davacının dava açmakta hukuki yararı bulunduğu kabul edilerek davaya konu muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı hazinenin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki dava kısmen kabul edildiğine, davalı hazine yargılama sırasında vekille temsil edildiğine göre davalı hazine yararına hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre nispi vekalet ücreti takdiri ve ayrıca yargılama giderlerinin de taraflar arasında kabul ve red oranına göre paylaştırılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 22.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23018, Karar No: 2014/977, Tarih: 24.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23018 E.  ,  2014/977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tokat 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/06/2013

Numarası : 2011/104-2013/225

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı tarafından kendisi aleyhine Tokat 2.İcra Dairesinin 2011/840 sayılı takip dosyası ile 30.11.2009 tarihli ve 6.000,00 TL bedelli bonoya dayanılarak icra takibi yapıldığını, davalı işyerinde 5 yıl çalıştığını, davalı işyerinde işe girerken kendisine boş senet imzalatıldığını, davalı tarafından yapılan icra takibinin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek takibin iptali ile icra inkar tazminatı talep etmiştir.

Davalı, davacının davalı işyerinde 04.01.2008-04.01.2011 tarihleri arasında pazarlamacı olarak çalıştığını, davacının kendi isteğiyle başka bir iş bulduğunu söyleyerek işten ayrıldığını, davacının davalı şirkete verdiği zararlar nedeniyle davalı şirkete kendisinin ve babasının imzasının bulunduğu bonoyu verdiğini, davacıdan teminat olarak alınan senedin işleme konulmadığını, davacının sonradan şirkete verdiği zarar nedeniyle verdiği senede ilişkin borcunun bir kısmını ödemediğini, bu nedenle icra takibi başlatıldığını, davacının icra takibine konu senedin teminat senedi olduğuna dair beyanının gerçeği yansıtmadığını, bu nedenle davanın reddi ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı yanca davalı işyerinde çalışan davacının hesaplarında açık çıkması nedeniyle oluşan şirket alacağına karşılık takip ve davaya konu bononun davacı yanca düzenlenerek verildiğinin ispat edilemediği dikkate alındığında takibe konu senedin işe girerken davacıdan alındığı, teminat senedi olduğu, davacının davalı şirkete borcundan dolayı senet vermediği ve muhasebe kayıtlarında davalı şirketin böyle bir alacağı olmamasının davacının iddiasını desteklediği ve davacının davasında haklı bulunup davasını ispatlamış bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı delil listesinde her türlü yasal delile dayanmış olup dosya kapsamı ile davacının davaya konu senetten dolayı işyerine verdiği zarar nedeniyle senet verdiğini ve zararı işyeri kayıtlarıyla ispatlayamadığından Mahkemece davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20298, Karar No: 2010/40618, Tarih: 27.12.2010

9. Hukuk Dairesi 2009/20298 E., 2010/40618 K.

**9. Hukuk Dairesi 2009/20298 E., 2010/40618 K.**

**- GREVDE ÇALIŞACAK KADRONUN TESPİTİ

- İŞE İADE**- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 18 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 20 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 25 ]

- 2822 S. TOPLU İŞ SÖZLEŞMESİ, GREV VE LOKAVT KANUNU [ Madde 39 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yereİ mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm, süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzentenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının verilen görevi yapmadığının tutanaklarla tespit edilmesi üzerine iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının işyerinde uygulanmakta olan yasal grevde 2822 sayılı Kanun'un 39. maddesine göre grev dışı personel olarak ayrıldığı, grev dışı işçilerin ayrılmasının sebebinin işyerindeki iktisadi değerlerin bozulmasının engellenmesi ve bunların koruyucu bakımlarının yapılması olduğu, davalı tarafından üretimde bulunan bir makinenin üretim için tamirinin davacıdan istendiği, üretimde çalışan ve üretim için tamirinin yapılmasının 2822 sayılı Yasa'nın 39. maddesi kapsamında davacının görevine girmediği, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğinin davalı işverence kanıtlanmadığı, feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceg inden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı Yasa'nın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, her şeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlendiği, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlali işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.

İşçinin yükümlülüklerinin kapsamı bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile yasal düzenlemelerde belirlenmiştir. İşçinin kusurlu olarak (kasten veya ihmalle) sebebiyet verdiği sözleşme ihlalleri, sözleşmenin feshi açısından önem kazanır. Geçerli fesih sebebinden bahsedilebilmesi için, işçinin sözleşmesel yükümlülüklerini mutlaka kasıtlı ihlal etmesi şart değildir. Göstermesi gereken özen yükümlülüğünün ihlal edilerek ihmali davranış ile ihlali yeterlidir. Buna karşılık, işçinin kusuruna dayanmayan davranışları, kural olarak işverene İşçinin davranışlarına dayanarak sözleşmeyi feshetme hakkı vermez. Kusurun derecesi, iş sözleşmesinin feshinden sonra iş ilişkisinin arz edebileceği olumsuzluklara ilişkin yapılan tahmini teşhislerde ve menfaatlerin tartılıp dengelenmesinde rol oynayacaktır.

İşçinin İş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

İşçinin iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini kusurlu olarak ihlal ettiğini işveren ispat etmekle yükümlüdür.

Yan yükümlere itaat borcu, günümüzde dürüstlük kuralından çıkarılmaktadır. Buna göre, iş görme edimi dürüstlük kuralının gerektirdiği şekilde ifa edilmelidir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

İşçinin iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini kusurlu olarak ihlal ettiğini işveren ispat etmekle yükümlüdür.

Yan yükümlere itaat borcu, günümüzde dürüstlük kuralından çıkarılmaktadır. Buna göre, iş görme edimi dürüstlük kuralının gerektirdiği şekilde ifa edilmelidir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-(h) bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi, işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir.

4857 sayılı İş Kanunu ile İşçinin hatırlatıldığı halde görevini yapmamakta ısrar etmesi kuralı getirilmiştir. Bu noktada işverenin hatırlatmasının ardında sadece bir kez görevi yapmama yeterli sayılmamalıdır. İşçinin görevi yapmama eylemi hatırlatmanın ardından da devamlılık arz etmelidir. Devamlılık gösteren görevi yapmama haklı neden kabul edilmeli, ancak devamlılık göstermeyen görevi yapmama, işyerinde olumsuzluklara yol açmış ise, iş sözleşmesinin feshi geçerli neden sayılmalıdır. (Dairemizin 05.05.2008 gün ve 2007/32507-2008/11105 sayılı kararı).

Dosya içeriğine göre, davalı şirkete ait işyerinde elektrik teknisyeni olan ve bakım elemanı olarak çalışan davacı işçinin, işyerinde yapılan yasal grevde grev dışı personel olarak belirlendiği, 16.06.2008 tarihinde bir makinede çıkan arızaya müdahale etmesi istenen davacının grev nedeniyle müdahale etmeyeceğini belirtmesi üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/11. maddesi uyarınca feshedildiği anlaşılmaktadır.

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun 39. maddesi; "Hiçbir surette üretim veya satışa yönelik olmamak kaydı ile niteliği bakımından sürekli olmasında teknik zorunluluk bulunan işlerde faaliyetin devamlılığını; işyeri güvenliğinin, makine ve demirbaş eşyasının, gereçlerinin, hammadde, yarı mamul ve mamul maddelerin bozulmamasını; hayvan ve bitkilerin korunmasını sağlayacak sayıda işçi kanuni grev ve lokavt sırasında çalışmaya, işveren de bunları çalıştırmaya mecburdur" hükmünü taşımaktadır. Buna göre greve katılmayacak işçi kadrosunun tespitinde, işyerinin süreklilik niteliği, faaliyetinin devamlılığı, araç-gereç ve demirbaşlar ile hammadde, yarı mamul ve mamul maddelerin bozulmaması, hayvan ve bitkilerin korunması esas alınmaktadır. Bu kurallar çerçevesinde, grev süresince, işyerinin ekonomik değerinden kaybetmemesi ve grev sonunda tekrar işletmeye açılabilmesini sağlayacak tedbirleri almak ve bakımı gerçekleştirmek zorunluluğu bulunmaktadır.

Bakım ve onarım işinin davacının görevi kapsamında olduğu dosya içeriği ile sabittir. Tanık anlatımlarına göre davacı, makinedeki arızanın grev sırasında çıktığını ve arızanın giderilmesinden sonra üretimde kullanılacağını ileri sürerek arızaya müdahale etmemiştir. Ancak, işverenin grev kırıcılığına yönelik faaliyetlerde bulunması ya da bulunma ihtimalinin mevcut olması grev dışı bırakılmış olan işçinin sözü edilen davranışını haklı göstermez. Zira grev niteliği itibariyle geçici bir durum olup, üretime yönelik de olsa makine ve demirbaş eşyanın her an üretime hazır halde tutulması gerekir. Esasen, sendika üyesi de olsa işçinin greve katılma zorunluluğu bulunmamaktadır. 2822 sayılı Kanun'un 38/2 ve 43/3. maddeleri gereğince işverenin grev sırasında greve katılmayan veya katılıp da sonradan vazgeçen işçilerle üretime devam etme imkanı da bulunmaktadır. Kaldı ki, kanunda işverenin grev kırıcılığına yönelik davranışlarda bulunması ayrı bir yaptırıma bağlanmıştır.

Dosyadaki mevcut delillere göre davacının verilen görevi yapmakta ısrar ettiği anlaşılmakla, feshin haklı nedene dayandığı kabul edilmelidir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

Hüküm: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-) Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-}

} Davanın REDDİNE,

3-) Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-) Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı (30.00) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-) Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-) Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 27.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.