muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10940, Karar No: 2011/2723, Tarih: 05.04.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/10940 E.  ,  2011/2723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...’nun yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, ... 13. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.07.2009 gün ve 2008/234 Esas, 2009/230 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve re'sen de temyize tabi olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın savunmasında isimlerini bildirdiği ve mağdurenin arkadaşları olduğunu öne sürdüğü ... ile bunları mağdure ile sevişirken gördüğünü söyleyen amcasının oğlu Sabri’nin tanık sıfatı ile dinlenmeleri, keza tanık ...in beyanında geçen ...ve ...adlı şahısların da tanık beyanı doğrultusunda dinlenmeleri, mağdurenin mahkemede zikrettiği Tuna isimli şahsın araştırılıp tanıklığına başvurularak sanığı tanıyıp tanımadığı, sanığın onu dövüp dövmediği sorularak mağdurenin mahkemedeki beyanlarının irdelenmesi, mağdurenin hazırlıktaki beyanlarında belirttiği Hatay İli Madenboyu köyündeki berber, dükkan ve okulun yanında bulunan boş binada gerektiğinde mağdure hazır bulundurularak keşif yapılıp sanığa atılı eylemi gerçekleştirmeye elverişli olup olmadığının tespit edilmesi, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 29.12.2007 tarihli raporu ile mağdurede tespit edilen bulguların Mayıs 2007 tarihinden önceye mi, yoksa sonraya mı ait olduğu, ne kadar zaman aralığında meydana gelebileceği hususunda rapor alınması, ayrıca yaşın suçun oluşumuna ve niteliğini belirlemeye etkisi nedeniyle, mağdure ve 4 kardeşinin 03.10.1996 tarihinde nüfusa tescil edilmeleri karşısında, mağdureye ait doğum tutanağı getirtilerek resmi kurumda doğup doğmadığının araştırılması, resmi bir kurumda doğmadığının anlaşılması durumunda, yaş tespitine esas film ve grafileri çektirilerek sağlık kurulundan rapor ve gerektiğinde Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan mütalaa alınarak suç tarihindeki gerçek yaşının bilimsel biçimde belirlenmesinden sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, re'sen de temyize tabi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/04/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14432, Karar No: 2010/12034, Tarih: 25.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14432 E.  ,  2010/12034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı T ... Yat. San. ve Tic. A.Ş ve diğerleri aleyhine 09/12/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 07/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Star gazetesinin genel yayın yönetmeni olduğunu belirten davacı, ... gazetesinin 07.11.2008 günlü sayısında davalılardan ... tarafından yazılan “... bilmez adama yanıt” başlıklı köşe yazısında yer alan sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise, davacının gazetecilik adına yaptığı çalışmalarının ve yazının yazıldığı dönemde davacının genel yayın yönetmenliği yaptığı Star gazetesinin yayın politikasının eleştirildiğini ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, dava konusu köşe yazısı bütün olarak değerlendirildiğinde davacının genel yayın yönetmeni olduğu gazetedeki yayın politikasının eleştirildiği, yazıdaki sözlerin ağır eleştiri niteliğinde olduğu gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durumda halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

2009/14432-2010/12034

2009/14432-2010/12034

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu edilen ... gazetesinin 07.11.2008 günlü sayısında yayınlanan “... bilmez Adama Yanıt” başlığı altındaki köşe yazısında; davalının, daha önce davacı hakkında yazdığı bir köşe yazısı nedeniyle davacının davalıya karşı dava açması üzerine, davacının mesleğini yerine getirme biçimine ve genel yayın yönetmeni olduğu gazetenin yayın politikasına yönelik eleştiriler yapılmıştır. Ancak, eleştiri sınırları dışında kalan “…yüz karası… birilerine kendini yamayarak talimatla bu koltuğa gelmiş…” biçimindeki sözler davacının kişilik haklarına saldırı oluşturur.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, kişilik haklarına saldırıdan dolayı davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6499, Karar No: 2021/10865, Tarih: 24.06.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/6499 E.  ,  2021/10865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı vekili; davacının, davalı Bakanlığa ait işyerinde toplu iş sözleşmesi imzalamaya yetkili ... Sendikası üyesi olarak İşletme Toplu İş Sözleşmesinden yararlanmak suretiyle çalıştığını, çalıştığı ortamın Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında kaldığını, zira davacının çalıştığı sırada kurşun, solvent, arsenik içeren boya kullanarak ve Gürültülü Ortam Yönetmeliğine aykırı olarak çalıştığını, çalışmalarının 8,5 saat sürdüğünü, on beşer dakikadan yarım saat ara dinlenmesi düşüldüğünde 7,5 saatten fazla çalışmasının bulunduğunu ve bunun zamlı ücretinin ödenmediğini, ayrıca davacının üyesi olduğu Sendika ile davalı Bakanlık arasında bağıtlanan Toplu İş Sözleşmesinin 25 ve 33. maddelerinde fazla çalışmaların %80 zamlı ödeneceği düzenlendiği gibi 52. maddesine göre de Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma süreleri için %14 kısa çalışma primi ödenmesi gerektiğinin düzenlendiğini belirterek, fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı vekili; istemlerin zamanaşımına uğradığını, davacının 1900 metrekarelik ve tavan yüksekliği 9 metre olan iyi havalandırmalı sisteme sahip bir tesiste çalıştığını, işyerinde iş sağlığı ve iş güvenliğine önem verildiğini, merkezi tazyikli kompresör sisteminin çalışılan bina dışına konuşlandırılmasının mekanda oluşacak gürültünün önüne geçtiğini, makinelerin ihtiyaç duyduğu tazyikli havanın merkezi kompresörden sağlandığını, düzenli olarak gürültü muafiyet ölçümlerinin yapıldığını, baskı malzemelerinin seçiminde hassas davranıldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının çalıştığı işyerinde keşif yapılarak alınan rapor neticesinde çalışmaların Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında bulunduğu ve tüm dosya kapsamına göre davacının günde 7,5 saatten fazla çalışmasının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nce dosyalar seri halde görülerek 28/02/2019 tarihinde fazla çalışma ücreti alacağından kısa çalışma ve verimliliği teşvik priminin mahsup edilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozularak ortadan kaldırılmasına karar verilmiş, dosyalar İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen karar, Dairemizin 25/02/2021 tarih 2021/993 Esas ve 2021/5127 Karar sayılı ilamı ile özetle; hesaplamanın 15/05/2016 tarihine kadar yapılmamış olmasının talep aşımı olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Karara karşı davacı maddi hatanın giderilmesi istemli dilekçe vermiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen karar, Dairemizin 25/02/2021 tarih 2021/993 Esas ve 2021/5127 Karar sayılı ilamı ile özetle; hesaplamanın 15/05/2016 tarihine kadar yapılmamış olmasının talep aşımı olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Karara karşı davacı maddi hatanın giderilmesi istemli dilekçe vermiştir.

Maddi hatanın giderilmesi isteğini içeren dilekçe ve ekleri incelendi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 gün ve 1987/2-520 esas, 1988/89 sayılı kararında belirtildiği üzere Yargıtay'ca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata sebebi olarak açıklanmıştır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957/13 esas, 1959/5 karar, ve 09.05.1960 gün ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinin “Konu” başlıklı bölümünde tarih aralığı belirtilmeden alacaklar istenilmiş, “Sonuç” ve “İstem” bölümünde de tarih aralığı belirtilmeden alacaklar talep edilmiştir. Dava dilekçesinin “Açıklamalar” bölümünün “2” numaralı bendinde; davacının “Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik” kapsamında olduğunun kabulü gerektiği, 8.5 saat çalıştırılmasından kaynaklı geriye dönük günde yarım saat fazla çalışması olduğu ve ücretinin eksik ödendiği, emsal işçilerin 7.5 saat kapsamına geçirilmesine rağmen davacının sözü edilen Yönetmeliğe aykırı olarak 8.5 saat çalıştırılmaya devam edildiği belirtilmiştir. Dava dilekçesinin “6” numaralı bendinde ise; Yönetmelik kapsamına geçirildiği 15/5/2016 tarihine kadar 8.5 saat çalışıldığından bahsedilmiş, “7” numaralı bendinde de 7.5 saat kapsamına geçirildiği 15/5/2016 tarihinden geriye dönük alacakların hesaplanması istenilmiştir. Dava dilekçesindeki açıklama kısmının kendi içerisinde çelişkili olduğu, hem davacının emsallerinden farklı olarak Yönetmelik kapsamına alınmadığının ifade edildiği hem de 15/5/2016 tarihinden sonra Yönetmelik kapsamında olduğunun açıklandığı görülmektedir. Davalı tarafça cevap dilekçesinde, davacının çalıştığı işyerinde bugüne kadar hiçbir çalışanın Yönetmelik kapsamına alınmadığı ifade edilmiş ve dava dilekçesi açıklamalar ile sonuç kısmının tutarsızlık içerdiği belirtilmiştir. Mahkemece maddi hatanın giderilmesi istenilen Dairemiz bozması öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının dava tarihine kadar günde 8.5 saat çalıştırıldığı ve karşılığı fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarının ödenmediği tespit edilmiştir. Davacı taraf maddi hatanın giderilmesi istemli dilekçesinde dava dilekçesini açıklamış ve çok sayıda açılan benzer mahiyetteki davalarda kullanılan dilekçe örneğinin kullanılması sebebiyle söz konu çelişkinin oluştuğunu, taleplerinin dava tarihine kadar olduğunu, davacının dava tarihinden önce Yönetmelik kapsamına alınmadığının açık olduğunu belirtmiştir. Sözü edilen hususlar birlikte değerlendirildiğinde; dava dilekçesinde yer alan “7.5 saat kapsamına geçirildiği 15/05/2016 tarihinden geriye dönük” ibaresinin davacının hiç bir şekilde Yönetmelik kapsamına alınmadığının sabit olması karşısında sehven yazıldığı anlaşıldığından Dairemizin 25/02/2021 tarih 2021/993 Esas ve 2021/5127 Karar sayılı ilamının maddi hataya dayanması sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ... 2. İş Mahkemesi’nin 29/09/2020 tarih 2019/204 Esas ve 2020/277 Karar sayılı kararının bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle temyiz sebeplerine göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 24/06/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12074, Karar No: 2012/240, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12074 E.  ,  2012/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Davaya konu belediye sınırları içindeki taşınmazın 288 ada 7 parsel numarası ile arsa vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5867, Karar No: 2025/5780, Tarih: 12.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5867 E.  ,  2025/5780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1811 Değişik iş

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

KARAR : İtirazın kabulü kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.08.2023 tarihli ve 2019/182 Esas, 2020/591 Karar sayılı ek kararına yönelik itirazın kabulüne dair merci İstanbul Anadolu 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2024 tarihli ve 2023/1811 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 09.02.2024’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 18.09.2024 tarihli ve 2024/9853 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.10.2024 tarihli ve KYB-2024/101742 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.10.2024 tarihli ve KYB-2024/101742 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Sahte fatura düzenlemek suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalafet suçundan sanık ...'in, anılan Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/1 ve 62/1 maddeleri uyarınca 3 yıl 7 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2020 tarihli ve 2019/182 esas, 2020/591 sayılı kararının, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarihli ve 2021/564 esas, 2021/1038 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmesini müteakip, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik nedeniyle yapılan uyarlama talebinin, sanığın süresi içinde ödeme yapmayarak etkin pişmanlık göstermediğinden bahisle reddine ilişkin İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/08/2023 tarihli ve 2019/182 esas, 2020/591 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın, aynı takvim yılı içerisinde işlenen suçların tek suç kabul edileceği ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı gerekçesiyle kabulü ile anılan ek kararın kaldırılmasına dair mercii İstanbul Anadolu 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2024 tarihli ve 2023/1811 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenleme nazara alındığında,

Ek fıkra uyarınca getirilen düzenlemenin, birden fazla takvim yılı içerisinde işlenen aynı nevi suçların tek suç olarak kabul edilerek, bu suçlara zincirleme suç hükümlerinin uygulanması hususuna ilişkin olduğu, sanık hakkında ise yalnızca 2016 takvim yılı içerisinde aynı neviden birden fazla kez işlenen suçlara ilişkin hüküm kurulduğu, sonuç olarak 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle bir karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.12.2020 tarihli ve 2019/182 Esas, 2020/591 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2016 takvim yılında zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 7 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin, 31.03.2021 tarihli ve 2021/564 Esas, 2021/1038 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin, 31.03.2021 tarihli ve 2021/564 Esas, 2021/1038 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir. Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir." hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

4. Cumhuriyet Başsavcılığının, yukarıda belirtilen değişiklik doğrultusunda bir karar verilmesini talep etmesi üzerine, İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.08.2023 tarihli ve 2019/182 Esas, 2020/591 Karar sayılı ek kararı ile "... etkin pişmanlık göstermeyen hükümlü lehine yasal değişiklik bulunmadığından uyarlama talebinin reddine..." karar verilmiştir.