muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28245, Karar No: 2015/17483, Tarih: 22.10.2015

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

Yukarıda açıklanan tüm bu Kanunlarla yapılan değişiklikler; önceki mevzuatın öngördüğü koşullara sahip olan sigortalıların, sigortalılık niteliklerine son vermemekte, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihten sonra Bağ-Kur sigortalılık niteliğini kazananlar yönünden yeni düzenlemeler içermektedir. Tersinin kabulü, kazanılmış hakları ortadan kaldırmak olur ki, bu durumun kabulüne yasaca ve hukukça olanak olmadığı açıktır.

Davada somutlaşan olayda; 16.05.1989 tarihinden devam eden vergi kaydı, 15.06.1989 tarihinden devam eden sicil kaydı, 27.05.1989 tarihiden devam eden oda kaydı bulunan davacının, 19.10.1989 varide tarihli giriş bildiresi ile vergi ve sicil kaydı esas alınarak 16.05.1989 tarihinden itibariyle 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu ... sigortalısı olarak tescil edilip, sigortalılığı aynı tarihten itibaren devam ettirilirken, 20.11.1998 varide tarihli İB formundaki yukarıda anılan vergi, oda ve sicil kaydına istinaden tescil başlangıç tarihi 28.05.1989 tarihi olarak değiştirildiği, 28.02.2014 tarihli yaşlılık aylığı başvurusu üzerine, Kurum'un yaptığı incelemede vergi, sicil ve oda kaydının bulunmadığı gerekçesiyle 28.05.1985 – 27.05.1989 tarihleri arasındaki döneme ilişkin sigortalılığının iptal edildiği, davacının 1479 sayılı Yasa'ya ilişkin sigortalılığının hesap dökümünde, 31.10.1989 tarihinden itibaren prim ödemeleri olduğu, 1992 ve 1997 yılı prim aflarından faydalandığı, mahkemece, 28.05.1985 – 27.05.1989 tarihleri arasındaki döneme ilişkin primlerinin 1992 ve 1997 yıllarındaki aflar ile tahsil edildiği ve davalı Kurum tarafından uzun süre kullanıldığından ve Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek, davacının, 28.05.1985 – 27.05.1989 tarihleri arasındaki dönemde sigortalılığını kabul ederek, davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda belirtilen hukuki ve fiili durumlar ışığında, mahkemece yapılması gereken iş, öncelikle, 20.11.1998 tarihinde intikal eden İB formuna istinaden sigortalılık başlangıç tarihi, 16.05.1989 iken 28.05.1985 kabul edildiği, bu bağlamda davacının 28.05.1985 – 27.05.1989 tarihleri arasındaki dönem yönünden 16.05.1989 tarihi öncesi primlerinin, 1992 ve 1997 yılları afları ile tahsil edildiğinden

bahsedilemeyeceği gözetilerek, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun 24. ve 25. maddelerine göre yapılacak araştırma ile uyuşmazlık konusu olan davacının, 28.05.1985 – 16.05.1989 tarihleri sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığı tespit edilmeli, varılacak sonuca göre tahsis şartları irdelenmelidir.

bahsedilemeyeceği gözetilerek, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun 24. ve 25. maddelerine göre yapılacak araştırma ile uyuşmazlık konusu olan davacının, 28.05.1985 – 16.05.1989 tarihleri sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığı tespit edilmeli, varılacak sonuca göre tahsis şartları irdelenmelidir.

Kabule göre ise; mahkeme, ödenmeyen yaşlılık aylıkları yönünden yasal faiz ile tahsiline dair hüküm kurulurken, Kurum'a tanınan 5510 sayılı Yasa'nın 42. maddesinde yazılı üç aylık işlem süresinin varlığı gözetilmemiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19018, Karar No: 2015/13082, Tarih: 03.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/19018 E.  ,  2015/13082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ...Köyü çalışma alanında bulunan 104 ada 205 parsel sayılı 41.793,57 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı nedeniyle davalılar murisi ...adına tespit ve tescil edilmiş, daha sonra paylaşma nedeniyle intikalen davalılar ... ve ... adına payları oranında tescil edilmiştir. Davacılar ... ve ..., miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastro sonucu ...Köyü çalışma alanında bulunan 104 ada 205 parsel sayılı 41.793,57 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı nedeniyle davalılar murisi ...adına tespit ve tescil edilmiş, daha sonra paylaşma nedeniyle intikalen davalılar ... ve ... adına payları oranında tescil edilmiştir. Davacılar ... ve ..., miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı taraf başlangıçta, miras yoluyla gelen hakka dayanarak çekişmeli taşınmazın tapu kaydının miras payları oranında iptali ile adlarına tescili istemiyle dava açmış, davalı taraf savunmasında, tarafların murisleri arasında görülen aynı mahkemenin 07.06.1962 tarih ve 1962/83-103 sayılı ilamına dayanmış, davacı taraf bu kez davalı tarafın dayanağı olan mahkeme ilamının kendileri lehine sonuç doğurduğu iddiasıyla taşınmazın batı tarafından 4 dönümlük bölümünün tapu kaydının iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir. Her iki tarafın dayanağı olan ve aynı mahkemenin 07.06.1962 tarih ve 1962/83-103 sayılı ilamına konu dosyada davacı, buradaki davacıların murisi olan ..., davalı ise yine buradaki davalıların murisi ve aynı zamanda tespit maliki olan ... olup, dava, 1960 tarihli ölünceye kadar bakma sözleşmesinin iptali ve tenkis istemiyle açılmış, mahkemece, tarafların ilk duruşmadaki anlaşmaları gerekçe gösterilerek dava konusu taşınmazın batı tarafından 4 dönümünün davacıya verilmesine dair hüküm tesis edilmiştir. Mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ile davacı ve davalı tanıkları, tarafların dayandığı mahkeme ilamında sözü edilen taşınmazın dava konusu taşınmaz olduğunu ancak sözü edilen 4 dönümlük kısmın tam olarak nereye isabet ettiğini bilemediklerini beyan ettikleri halde mahkemece, her iki davaya konu taşınmazın mevki olarak uymadığına dair yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmiş olması isabetsizdir. Hal böyle olunca mahallinde, usulünce belirlenecek yerel bilirkişiler, taraf tanıkları ve teknik bilirkişi hazır olduğu halde yeniden keşif yapılmalı, keşif sırasında, sözü edilen 1962 tarihli mahkeme ilamının kapsamı tam olarak belirlenmeli ve bu doğrultuda fen bilirkişisine ifraz haritası düzenlettirilmelidir. Bundan sonra, davaya konu edilen bu 4 dönümlük bölümün tapu kaydının iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmelidir. Belirtilen hususlar gözetilmeden ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 03.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5524, Karar No: 2016/4232, Tarih: 21.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/5524 E.  ,  2016/4232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalı ... abonesi tarafından dönem faturalarına kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle Pınarhisar Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince tüketicinin talebinin kabulü ile 217,17 TL'nin tüketiciye iadesine ve bu bedellerin bir daha alınmamasına karar verildiğini ileri sürerek; hukuka aykırı olan Pınarhisar Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 28.06.2013 tarih ve 431 sayılı kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmet ve iletim bedellerinin, elektrik satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, söz konusu bu bedellerin kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde..........Kurumu tarafından belirlendiği, bu bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları, Elektrik Piyasası Kanununun 12. maddesi ile Kurul kararlarının Danıştay'da iptali istenebileceğinin düzenlenmiş olduğu gözetildiğinde hakem heyetinin kendi görevine girmeyen bir konuda karar verdiği gerekçe gösterilerek davanın kabulü ile hakem heyeti kararının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1. maddesinde, kanunun amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3. maddesinde; “Mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü fâaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukukî işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için, yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir.

Somut olayda; davacı ... dağıtım şirketinin (satıcı), davalıya (abone) ait işyerine ücret karşılığında elektrik kullanım hizmeti sunduğu, davalının kanunda tanımı verilen tüketici tanımına uymadığı, dolayısıyla taraflar arasındaki uyuşmazlığın 4077 sayılı kanun kapsamında kalmadığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, davacı ile davalı arasındaki ilişki işyeri abonelik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, yukarıda vurgulandığı üzere davada 4077 sayılı kanun değil genel hükümler uygulanacaktır. Bu durumda, ihtilafa tüketici hakem heyetinin bakma yetkisi ve görevi bulunmamaktadır.

Buna karşın, 4077 sayılı kanunun 22/5. maddesi uyarınca, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı ancak tüketici mahkemeleri nezdinde itiraz olunabileceğinden, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yerindedir.

Bu durumda, mahkemece; Tüketici Hakem Heyetinin ticarethane aboneliğine ilişkin bir konuda karar aldığı, ne var ki bu konunun görevi içinde bulunmadığı, Tüketici Hakem Heyeti kararlarınında ancak Tüketici Mahkemesi tarafından iptal edilebileceği nazara alınarak işin esasına girilmeden sadece hakem heyeti kararının usul yönünden iptali ile yetinilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı gerekçeyle karar verilmesi yerinde değildir.

SONUÇ: Davanın kabulü sonucu itibariyle doğru olduğundan, HUMK. nun 438/9. maddesi uyarınca hükmün gerekçesinin açıklandığı şekliyle değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, 21.03.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/226, Karar No: 2022/3731, Tarih: 17.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/226 E.  ,  2022/3731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hâkimliği

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Denizli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18/09/2019 tarihli ve 2019/24467 soruşturma, 2019/15234 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine ilişkin Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 27/12/2019 tarihli ve 2019/6011 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, merci Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğince, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müşteki vekiline 14/07/2019 tarihinde tebliğ edildiği, 15 günlük yasal itiraz süresi geçtikten sonra, 14/11/2019 tarihinde itiraz edildiği gerekçesiyle itirazın süreden reddine karar verilmiş ise de, itiraza konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tarihinin 18/09/2019 olduğu, anılan kararın müşteki vekiline 14/07/2019 tarihinde tebliği edilmesinin mümkün olmadığı, ayrıca merciinin gerekçesine konu müşteki vekiline yapılan 14/07/2019 tarihli e-tebligat incelendiğinde sadece "dosyası gelen evrak" şeklinde bir açıklamanın yer aldığı, tebligatın içeriğinin kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı kapsamadığı, dosya içerisinde müşteki vekiline yapılan başkaca bir tebligatın da yer almadığı cihetle, müşteki vekilinin itirazının süresinde kabul edilerek, itirazla ilgili olarak esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 25/10/2021 gün ve 94660652-105-20-15647-2021-Kyb sayılı Kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2021 gün ve 2021/133337 sayılı ihbarnamesi ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şüpheli ...’ın sevk ve idaresindeki kamyonet ile seyir halindeyken karşıdan karşıya geçmek isteyen yaya Ali Sertbaş’a çarpması şeklinde meydana gelen kaza neticesinde yapılan soruşturma neticesinde 18/09/2019 tarihli ve 2019/24467 soruşturma, 2019/15234 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, müşteki vekilinin kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara karşı 14/11/2019 tarihinde itirazda bulunduğu ve Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 27/12/2019 tarihli ve 2019/6011 değişik iş kararı ile, dosya arasında bulunan tebliğ mazbatasından, itiraza konu takipsizlik kararının müşteki vekiline 14/07/2019 tarihinde tebliğ edildiği, müşteki vekilinin 15 günlük yasal süre geçtikten sonra itirazda bulunduğu gerekçesiyle itirazın süre yönünden reddine karar verdiği olayda, itiraza konu kovuşturmaya yer olmadığına dair karar tarihinin 18/09/2019 olduğu, anılan kararın müşteki vekiline 14/07/2019 tarihinde tebliğ edilmesinin mümkün olmadığı, ayrıca müşteki vekiline yapılan 14/07/2019 tarihli e-tebligat incelendiğinde sadece "hazırlık dosyası gelen evrak" şeklinde bir açıklamanın yer aldığı, tebligatın içeriğinin kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı kapsamadığı, dosya içerisinde müşteki vekiline yapılan başkaca bir tebligatın da yer almadığı anlaşılmakla, müşteki vekilinin itirazının öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek, itirazın esastan incelenmesi yerine, yazılı şekilde süreden reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olup;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 27/12/2019 tarihli ve 2019/6011 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 17.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5188, Karar No: 2012/5984, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5188 E.  ,  2012/5984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava konusu taşınmazın arsa olarak değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemişse de hükme esas alınan birinci bilirkişi kurulu raporunda somut emsal olarak 1507 parsel, 1354 parsel ve 71 ada 5 parsel sayılı taşınmazlar alınıp bu üç emsalin ortalama değerine göre dava konusu taşınmazın m² fiyatının belirlendiği anlaşılmaktaysa da bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca, arsalarda kamulaştırma (değerlendirme) tarihinden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre değer biçilmesi gerekir. Emsalin sözcük anlamından da anlaşılacağı üzere, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte olması gerekir. Örneğin; arsa vasfında ve benzer yüzölçümünde olmak, bitişik ya da yakın mesafede bulunmak, aynı imar müsaadesine sahip olmak, satış tarihleri değerlendirme tarihine yakın olmak, fiyatları bakımından enazından yaklaşık değerde olmak gibi nitelikler “emsal” in seçilmesinde öncelikle esas alınması ve aranması gereken unsurlardır. Bu unsurlar yönünden benzer nitelik ve özelliklerin bulunmaması veya çok az olmasının değerlendirmede yanıltıcı sonuçlara götürmesi kaçınılmaz olacaktır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak alınan emsallerden ... parsel sayılı taşınmazın aynı kamulaştırma kapsamında daha önce temyiz incelemesi yapılan Dairenin 2011/7243E.-8668 K. (mahkemenin 2008/135 E.- 2009/176 K) sayılı dosyasında imar planları ve mücavir alan dışında kaldığı ve bu özellikleriyle emsal olamayacak nitelikte olduğundan bozma konusu yapıldığı, yine bu dosyada somut emsal olarak incelenen 1354 parsel sayılı taşınmazın da geri çevirme kararıyla dosyaya getirtilen belediye başkanlığı

2012/5188-5984

yazısında imar planında olmadığının belirtildiği ve Dairemizde daha önce incelenen 2011/7246 E-8665 K. (Mahkemenin 2007/229 E-2009/39 K.) sayılı dosyasından mücavir alan dışında olduğu da bilindiğinden bu özellikleri itibariyle uygun emsal olmadığı ve 71 ada 5 parsel sayılı taşınmazın da üzerinde akaryakıt istasyonu bulunduğu, akaryakıt istasyonunun yapı değerinden başka ticari değeri de bulunup bu istasyonun satışı ticari rekabet kuralları çerçevesinde gerçekleştiğinden istasyonun ticari değerinin objektif tespiti olanak dışı olup böyle bir satışın da emsal olamayacağı anlaşılmaktadır.

Bu bağlamda mahkemece öncelikle tapu müdürlüğünden değerlendirme tarihinden önceki ve özel nitelik taşımayan uygun arsa satışlarına ilişkin kayıtların getirtilip, varsa tarafların gösterecekleri emsal kayıtlarda celbedikten sonra bilirkişi kurulundan, bunların her birisinin ayrı ayrı incelenip irdelenerek emsal olma niteliği taşıdığı anlaşılanlar arasından dava konusu taşınmaza en yakın nitelik ve özellikleri taşıyan taşınmazın somut emsal seçilerek, bu emsalle dava konusu taşınmazın karşılaştırılmasının yapılıp, değerinin belirlendiği ek raporlar alınmalıdır.

2-Kabule göre de; dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan 48 m²'lik kerpiç ev ve 38,25 m²'lik ahır ve depo bedeli olan 16392,56 TL'nın 3'er aylık mevudat hesabında muhafaza edilip, mülkiyet iddiasında bulunan ..., ..., ..., ..., ... ve ...'e mülkiyet hususunda 2942 sayılı Yasanın 18. maddesi gereğince mahkeme kararı getirdikleri taktirde bu hususun ayrıca değerlendirilmesine karar verilmişse de, kararı temyiz eden davalılar ... ve ... vekilinin yargılama aşamasındaki beyanlarında ve temyiz dilekçesinde bu muhtesatların tapu maliki muris ...'a ait olduğunu belirtikleri muhtesatlar üzerinde mülkiyet iddiasında bulunan davalı ...'ın ise karar verildikten sonra mahkemeye verdiği 21.10.2011 tarihli dilekçede; bu muhtesatlarla ilgili mülkiyet iddiasından vazgeçtiği, bunların muris ...'a ait olduğunu belirtip, 16392,56 TL'nın üzerindeki muhafazanın kaldırılmasını istemiş olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda yukarıda bahsedilen kerpiç ev, ahır ve deponun mülkiyeti hususunun da yeniden tahkik edilip mülkiyet ihtilafı yoksa muris mirasçılarına verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 10. maddesinin onbirinci fıkrasına göre kamulaştırması yapılan taşınmaz mal tahsis edildiği kamu hizmeti itibarıyle sicile kaydı gerekmeyen bir niteliğe dönüşmüş ise, istek halinde mahkemece sicil kaydının terkinine karar verilir. Mahkemece Yasanın bu hükmü ve dava dilekçesinde kamulaştırılan taşınmazın tapusunun iptali ile Hazine adına tescilinin istendiği dikkate alınmadan kamulaştırılan taşınmazın tescili yerine terkinine karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.