muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7944, Karar No: 2014/2284, Tarih: 25.03.2014

Kararı, davalı İdris Yücel vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı İ.. Y.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalının, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil ve nefaset farkının tahsili ile ilgili kurulan hükme yönelik temyiz itirazları yönünden;

Mahkemece, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ise de, bozma ilamı doğrultusunda hüküm kurulmamıştır.

Dosyada bulunan tapu kaydına göre bodrum katta sığınak ve kalorifer kazan dairesi dışında bağımsız bölüm bulunmadığı, bodum katta bulunan 3 adet deponun da zemin kattaki dükkanların eklentisi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece bozma ilamı doğrultusunda, bodrum katta bağımsız bölüm olmadığından, bu istek kalemi yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Öte yandan, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamında, zemin katta bulunan dükkanların 1/3 payının davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi gerektiği belirtilmiş olup, tapu kaydına göre zemin katta üç adet (depolu-depoları bodrum katta ) dükkan bulunduğu anlaşıldığına göre, taraflar arasındaki inşaat sözleşmesine değer verilerek bu üç dükkanın arsa payına göre 1/3'er hissesi hesaplanıp bu payların davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi gerekirken, dükkanlardan en küçük yüzölçümüne sahip olan zemin kat 3 numaralı depolu dükkanın davacıya aidiyetine karar verilmesi isabetsiz olmuş ise de, karar davacı tarafından temyiz edilmediğinden ve davalı tarafça da bu husus temyize konu edilmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak mahkemece, davacıya aidiyetinin tespitine karar verilen zemin kat 3 numaralı depolu dükkana ait 70/160 arsa payına tekabül eden kısım hesaplattırılarak bu payın davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi gerekirken infazı mümkün olmayacak ve müşterek mülkiyet ilkelerine aykırı düşecek şekilde, belirlenen alanın davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi HMK'nın 297/2. maddesi hükmüne aykırı olmuştur.

Diğer yandan, her paydaşın ortak alanlarda payı bulunduğundan bu yerlerdeki eksik ve ayıplı işler bedelinden arsa sahibinin en fazla sözleşmedeki paylaşım oranına isabet eden miktar kadar talepte bulunabileceği gözetilmelidir. Bu durumda mahkemece, bilirkişiden davacının sözleşmedeki paylaşım oranına göre payına düşen kısmı ile ilgili ek rapor alınarak, bu kısım yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, davalının binanın tamamı için tespit edilen, dış kaplamanın BTB yerine silikonlu boya ile yapılması sebebiyle oluşan 22.000,00 TL nefaset bedelinin tamamından sorumlu tutulması da doğru olmamıştır.

Ayrıca 09.07.2007 olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığında 05.01.2012 olarak yazılmış olması da hatalı olmuştur.

3-Bozma nedenine göre, davalı İ.. Y.. vekilinin vekalet ücreti ve yargılama giderine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı İ.. Y.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, anılan davalı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerden dolayı vekalet ücreti ve yargılama giderine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12599, Karar No: 2013/16134, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/12599 E.  ,  2013/16134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-03.06.2011 olan kamulaştırma (değerlendirme) tarihinden önce dava konusu taşınmazın; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığının, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığının, özellikle etrafının meskûn olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezlerine uzaklığının, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanaklarının, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 307 (ifraz 1307) parsel sayılı taşınmazın 03.06.2011 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen 784 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 01.06.2010 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar ve tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu 307 (ifraz 1307) parsel ile somut emsal alınan 784 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılı emlak vergisine esas m² değerlerinin. belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan 784 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 01.06.2010 tarihli resmi satış akit tablolarının (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı örneği ile tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazıları ile getirtilen belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5111, Karar No: 2017/1719, Tarih: 05.04.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/5111 E.  ,  2017/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Düşme, Beraat, Mahkumiyet

Katılan vekilinin, sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen düşme kararına yönelik temyiz istemi bulunmadığı anlaşıldığından tebliğnamede bu hususta yer alan düşünceye iştirak edilmemiştir.

I-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, Rıdvan Kocabaş isimli arkadaşına vekaletname verdiğini, kendisin adına Gökhan Plastik San. Tic. Ltd. Şti.ni kurmuş olduğunu, bu firmanın açıldığından haberinin olmadığını, şimdi haberinin olduğunu, kesinlikle sahte fatura düzenlemediğini, kimin düzenlediğini bilmediğini ifade etmesi, dosya içeriğinden, sanığın adı geçen şirketin %10, Rıdvan Kocabaş isimli şansın ise %90 oranında hisse sahibi olduğu, hisse oranının az olmasına rağmen 26.06.2002 tarihli ortaklar kurulu kararı ile sanık ...'in 5 yıl süre ile şirket müdürü olarak atandığı, sanığın 15.05.2002 tarih ve 15862 yevmiye nolu vekaletname ile adı geçen Rıdvan Kocabaş'ı şirket hissesi alma hususunda vekil tayin ettiği, bu vekaletnameye istinaden Rıdvan Kocabaş'ın 27.06.2002 tarih ve 11894 yevmiye nolu hisse devir sözleşmesi ile sanık ... adına Gökhan Plastik San. Tic. Ltd. Şti.nin hisselerini devraldığı ve matbaa basım bilgi formlarından 10 cilt irsaliyeli faturanın Rıdvan Kocabaş tarafından teslim alındığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, öncelikle belirtilen vekaletnamenin onaylı sureti dosya içerisine alınarak, şirket adına düzenlenen fatura dökümleri ve bu faturaların verildiği mükelleflerin ayrıntılı bilgilerinin tespit edilmesi, faturaları kullanan şirket yetkilileri dinlenerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının, sanık ... ile muhatap olup olmadıklarının sorulması, KDV beyannamelerinin kim tarafından verildiğinin araştırılması ve Rıdvan Kocabaş isimli şahıs dinlenmesinden gerektiğinde imza incelemesi yaptırılmasından sonra, toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2254, Karar No: 2023/2960, Tarih: 22.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2254 E.  ,  2023/2960 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/429 E., 2021/352 K.

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 18.05.2012

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davacının fazlaya ilişkin haklarının saklı tutularak davanın kabulüne, 2. Islah dilekçesinin usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile; 01.11.2009 tarihli iş kazası sonucu %38.20 oranda sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan ödemelerin 5510 sayılı Kanun'un 21 inci madde hükmü uyarınca rücuan tahsili istemine ilişkindir.

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunulunarak, meydana gelen kazada müvekkillerinin bir kusurunun bulunmadığını, meydana gelen kazanın iş kazası olmadığını belirterek, davanın reddini kalep etmişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.05.2012 tarihli ve 2012/218 Esas,2016/9 Karar sayılı kararıyla; İşveren davalının %75 sigortalının %25 kusurlu olduklarını kabul ile, davanın kabulüne, 29.454,71- TL. İlk Sıra P.S.D.G.'nin tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 1.159,16-TL Geçici İş Görememezlik Ödeneğinin tediye tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 4.252,24-TL tedavi masrafının sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemiz 25.06.2019 tarih 2016/17485 E., 2019/5441 K. sayılı ilamı ile "mahkemece, 25.02.2013 tarihli kusur raporu ile 27.07.2013 tarihli kusur raporu arasında kazalı sigortalının kusuru bakımından oluşan açık çelişkinin giderilmesi amacıyla aldırılan 27.10.2014 tarihli son kusur raporuna göre karar verildiği anlaşılmakta ise de, iş bu kusur raporunu hazırlayan bilirkişilerin nitelikleri itibari ile iş güvenliği uzmanlarından oluşmadığı anlaşılmakta olup, çelişkiyi giderecek şekilde ve olayın meydana geldiği iş kolunda iş güvenliği bakımından (A sınıf Belgeli) uzman niteliğine haiz olan bir heyetten oluşa ve maddi olguya uygun şekilde bir kusur raporunun aldırılması ile çelişkinin giderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir." gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak, 22.10.2021 tarih 2020/429 E., 2021/352 K. sayılı kararı ile davalı işverenin %90 sigortalının %10 oranında kusurlu olduğunu bildiren kusur raporunu hükme esas alarak, davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle yapılan 2. Islah dilekçesinin usulden reddine, davanın kabulüne 29.454,71- TL. İlk Sıra P.S.D.G.'nin tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 1.159,16-TL Geçici İş Görememezlik Ödeneğinin tediye tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 4.252,24-TL tedavi masrafının sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı SGK vekili temyiz dilekçesinde; Kurum SGK denetmeni tarafından davalının %100 kusurlu olduğunun belirlendiğini, davalının olayda %100 kusurlu olduğunu, 2 nci yapılan ıslahın reddinin yerinde olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, bozma sonrası alının kusur raporu olayın oluşuna uygun olmasına, davalının temyiz etmemesine göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz eden davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/2270, Karar No: 2012/5665, Tarih: 07.05.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/2270 E.  ,  2012/5665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, tehdit, hakaret, kasten yaralama

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında tehdit suçundan; Beraat

2- Sanık ... hakkında;

a) Tehdit suçundan; Beraat

b) TCK'nın 125/1- 4, 58/6, 50/f maddeleri uyarınca mahkumiyet, kamuya yararlı temizlik hizmetinde çalıştırılması tedbirine çevrilmesine

c) TCK'nın 151/1, 58/6, 50/f maddeleri uyarınca mahkumiyet, kamuya yararlı temizlik hizmetinde çalıştırılması tedbirine çevrilmesine

d) TCK'nın 86/2, 58/6, 50/f maddeleri uyarınca mahkumiyet, kamuya yararlı temizlik hizmetinde çalıştırılması tedbirine çevrilmesine

Temyiz edenler : 1- Sanık ... müdafii, 2- Katılan vekili

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanıklar ... ve ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında hakaret, mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince hapis cezalarının seçenek yaptırıma dönüştürülürken kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde temizlik hizmetinde çalıştırılmasına karar verilmesi ile sanık hakkında tayin olunan hapis cezalarının kamuya yararlı bir işte çalışma tedbirine çevrilmiş olması nedeniyle TCK'nın 58 ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükümlerin bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerdeki "temizlik hizmetinde " ibaresi ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması ile ilgili bölümlerin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2352, Karar No: 2014/39994, Tarih: 24.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/2352 E.  ,  2014/39994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/10/2012

NUMARASI : 2011/436-2012/853

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktalarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır.

Apartman görevlisi olarak çalışan davacının, sorumlu olduğu bağımsız bölüm sayısı ve ortak yerleri, işyerinde kömürle çalışan ısınma sisteminin bulunmaması, kış aylarında bahçe ile ilgili işlerinin azalması, yaz döneminde ise gün içindeki ara dinlenme sürelerinin daha fazla olması nazara alınarak dosya kapsamındaki deliller bir arada değerlendirildiğinde, davacının sürekli fazla çalışma yapmayı gerektirir bir iş yükü bulunmadığı anlaşılmaktadır. Ücret bordrolarında, bir kısım aylarda fazla çalışma ücreti tahakkukunun bulunması da, fazla çalışma yapılması halinde, karşılığı ücretlerin ödendiğini göstermektedir. Keza, aynı işyerinde çalışan bir kısım işçilerin fazla çalışma ücretlerinin tahsili istemiyle açtıkları davalarda, mahkemece, bu yöndeki benzer gerekçeyle fazla çalışma ücreti talepleri reddedilmiş ve söz konusu kararlar onanmıştır ( 22. Hukuk Dairesinin 30.01.2014 tarihli 2014/1033 esas ve 2014/1126 karar sayılı; 09.04.2014 tarih 2014/6973 esas 2014/7490 karar sayılı kararları). Anılan sebeplerle, fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü hatalı olmuştur.

Ulusal bayram ve genel tatili ücreti talebi yönünden de, dinlenen bir kısım şahitlerce, söz konusu tatil günlerinde nöbetleşe çalışıldığı, bu günlerde çalışmak isteyenlere ücretlerinin ödendiği beyan edilmiş olup, yine bir kısım ücret bordrolarında ulusal bayram ve genel tatil ücreti tahakkukları bulunduğu görülmektedir. Bu halde, anılan günlerde çalışma olduğunda işverence karşılığının ödendiği sonucuna ulaşılmaktadır. 22. Hukuk Dairesince, temyiz incelemesi yapılan emsal davalarda, mahkemelerce ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının belirtilen gerekçeyle reddedilmesine yönelik kararlar isabetlidir. (22. Hukuk Dairesinin 30.01.2014 tarihli 2014/1033 esas ve 2014/1126 karar sayılı; 09.04.2014 tarih 2014/6973 esas 2014/7490 karar sayılı kararları). Anılan sebeple, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı talebinin de reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.