muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17310, Karar No: 2016/6925, Tarih: 07.06.2016

Davalı ..., dava dilekçesinde ileri sürülen hususların doğru olduğunu, taşınmazı alırken ve satarken bedel ödemediğini, taşınmazın zilyetliğini hiçbir zaman devralmadığını, tasarruf yetkisinin davacılarda olduğunu, davayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Dahili davalılar, çekişme konusu taşınmazı almadan önce kurdukları ...’ni görünürdeki ortaklar dava dışı ... ve ...'a devrettiklerini, ...'in şirketi devralanlar ile birlikte gayrı resmi ortak olarak hareket ettiğini, devralanların şirketin borçlarını ödemeyi taahhüt ettiklerini, ...'a olan leasing borcu da dahil hiçbir borcu ödeyemediklerini, sözleşmedeki sorumluluklarını yerine getirmediklerini, bunun üzerine bu borçların taraflarından ödendiğini, davaya konu taşınmazı mirasbırakanları ...'ye teminat olarak verip bu borçlar ödenmediği takdirde ...'nin alacağı taahhüdünde bulunulduğunu, taşınmazı ödedikleri bedele mahsuben aldıklarını, ortada muvazaanın olmadığını belirterek haksız açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın taraf muvazaası hukuksal nedenine dayalı olduğu davacıların iddialarını yazılı belge ile ispatlayamadıkları, davacılar ile davalıların danışıklı olarak hareket ettikleri gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, çekişme konusu 775 parsel sayılı taşınmaz davacıların mirasbırakanı ... adına kayıtlı iken, mirasbırakan tarafından 14/06/2000 tarihinde davalı ...'e ondan 16/09/2002 tarihinde davalı ...'e, ondan 26/06/2007 tarihinde ....'ne ondan 22/02/2008 tarihinde davalı ...'ye, ondan da 29/04/2008 tarihinde davalı ...’ye satış suretiyle temlik edildiği, mirasbırakanın 16/08/2006 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacılar ile dava dışı kızları ...’nın kaldıkları, ...’nın dosyaya ibraz edilen dilekçe ile dava konusu taşınmazdaki haklarını davacılara devrettiklerini bildirdikleri, davalılardan ...’nin yargılama sırasında öldüğü, mirasçıların davaya devam ettikleri anlaşılmaktadır.

İddianın ileri sürülüş biçiminden ve içeriğinden muris muvazaası hukuksal nedenine dayanıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mahkemece yukarıdaki ilkeler uyarınca bir inceleme yapılmamıştır.

Hâl böyle olunca, yukarıdaki ilkeler uyarınca mirasbırakanın gerçek irade ve amacının saptanması, ilk el ...’e yapılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı yapılıp yapılmadığının belirlenmesi bakımından tarafların tüm delilleri toplanarak davacıların bildirdiği tanıkların dinlenmesi, ilk el ...’e yapılan temlikin muvazaalı olmadığının anlaşılması durumunda davanın reddedilmesi, temlikin muvazaalı olması durumunda ikinci el ...’in davayı kabul ettiği gözetilip, dosyaya ibraz edilen protokollerin değerlendirilmesi, ondan sonraki eller bakımından TMK 1023. maddesi anlamında iyiniyetli olup olmadıkları üzerinde durulması, bu konuya ilişkin delillerin toplanıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22063, Karar No: 2016/1854, Tarih: 10.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/22063 E.  ,  2016/1854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilerek, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar alması halinde ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, somut olayda kullanılmış ayakkabının tekini çalan suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanma koşulları oluştuğu halde TCK'nın 145.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK’nın 50/1.c maddesi uyarınca bir meslek veya sanat edinmesini sağlamak amacıyla gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etme seçenek tedbirine çevrildiği anlaşılmakla bu tedbirin gereklerinin yerine getirilmemesi halinde, hapis cezasının aynen infazına karar verilemeyeceği gözetilmeden hapis cezasının tamamen ya da kısmen infazına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA,10/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4045, Karar No: 2014/14290, Tarih: 21.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4045 E.  ,  2014/14290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2012/77-2013/122

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve imar uygulaması sırasında bulunduğu yerde korunması mümkün olmayan muhtesat ve ağaç bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve imar uygulaması sırasında bulunduğu yerde korunması mümkün olmayan muhtesat ve ağaç bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi kurulu tarafından, kadastral .. parsel üzerindeki binanın yıkıldığı, ağaçların fiilen zeminde görülemediğinden bahisle idarenin takdirine bağlı kalarak yapılan değer tespiti esas alınarak muhdesat bedeline hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Dava konusu ..parsel sayılı taşınmaz T.. B..ı'nın talebi üzerine imar uygulamasına tabi tutularak .. ada .. ve ..ada .. parsel sayılı taşınmazlara şuyulandırılarak davacı adına tapu oluşturulmuştur.

Fen bilirkişi raporuna göre eski .. parsel ile imar uygulması ile oluşan parsellerin zeminde aynı yerde olmadıkları, imar uygulaması ile oluşan 504 ada 7 parselin imar planında S..K..T.. alanında, ... ada ... parselin ise konut alanında kaldığı anlaşılılmıştır.

Bu nedenle dava konusu taşınmazın şuyulandırıldığı ... ada ... ve .. ada .. parsel sayılı taşınmazlar da fen bilirkişi eşliğinde keşif yapılarak, davalı idarece fiilen el atılıp atılmadığı tespit edilip, imar planındaki konumları ile 6487 sayılı yasa ile 2942 sayılı yasanın geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik de dikkate alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1638, Karar No: 2014/7403, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1638 E.  ,  2014/7403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın 27/12/1994 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 10/02/2011 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17/04/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1759, Karar No: 2021/15406, Tarih: 07.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/1759 E.  ,  2021/15406 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2020/27495

İftira suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07/01/2019 tarihli ve 2018/45054 soruşturma, 2019/910 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine ilişkin Diyarbakır 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/05/2019 tarihli ve 2019/1783 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Diyarbakır 3. Sulh Ceza Hâkimliğince, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müşteki ...'e 17/01/2019 tarihinde tebliğ edildiği, ancak söz konusu karara 15 günlük yasal itiraz süresi dolduktan sonra 06/02/2019 tarihinde itiraz edildiğinden bahisle itirazın süre yönünden reddine karar verilmiş ise de; dosya içerisinde müşteki vekilinin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itiraz ettiğine ilişkin 28/01/2019 tarihli itiraz dilekçesinin bulunduğu, ancak Diyarbakır 3. Sulh Ceza Hakimliğince bu dilekçenin dikkate alınmadığı, süresinde yapılan itirazla ilgili olarak esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24.02.2020 gün ve 17313 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2020 gün ve KYB/2020-27495 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/1 maddesinde yer alan "Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren on beş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hakimliğine itiraz edebilir." şeklindeki düzenleme uyarınca anılan karara karşı müştekinin 15 günlük itiraz süresi bulunduğu, mercii Diyarbakır 3. Sulh Ceza Hakimliğin'ce itirazın yasal süresinde olmadığından bahisle reddine karar verilmiş ise de;

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müşteki ...'e 17.01.2019 tarihinde tebliğ edildiği, ancak söz konusu karara 15 günlük yasal itiraz süresi dolduktan sonra 06.02.2019 tarihinde itiraz edildiğinden bahisle itirazın süre yönünden reddine karar verilmiş ise de; dosya içerisinde müşteki vekilinin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itiraz ettiğine ilişkin 28.01.2019 tarihli itiraz dilekçesinin bulunduğu, ancak Diyarbakır 3. Sulh Ceza Hakimliğince bu dilekçenin dikkate alınmadığı, süresinde yapılan itirazla ilgili olarak esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kovuşturmaya yer olmadığı kararına yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Diyarbakır 3. Sulh Ceza Hakimliği'nin 21.05.2019 gün, 2019/1783 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararının CMK.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8025, Karar No: 2015/10996, Tarih: 23.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/8025 E.  ,  2015/10996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davanamede, ... Tabak Esnaf ve Sanatlarlar Odasının feshine karar verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece talebin kabulüne karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle; davalı ... Tabak Esnaf ve Sanatkarlar Odasına ait üye kayıt defteri ve yönetim kurulu karar defterinin davalı odadan temin edilerek dosyaya konulmasından ve istenilen hususun yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7425, Karar No: 2013/5942, Tarih: 01.04.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/7425 E.  ,  2013/5942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ...tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 22/12/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ve davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, haksız eylem nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ve davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olaya gelince, olayın gelişimi, ceza dosyası kapsamı, davacı ...'in yaralanma derecesi ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacıların tümü yararına takdir edilen manevi tazminat miktarları azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, davalının tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.