muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8341, Karar No: 2017/2518, Tarih: 06.06.2017

**5. Ceza Dairesi         2014/8341 E.  ,  2017/2518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karataş Belediye Başkanı olan sanığın, ...'dan kira geliri olarak alınan 9.000 TL'yi belediye hesaplarına yatırmadığı hususuyla ilgili olarak iddianamede bir anlatım olmadığı, bu konuda açılmış bir dava da bulunmadığından tebliğnamedeki eylemin zimmet suçunu oluşturabileceği düşüncesine iştirak edilmediği gibi yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Belediye Başkanı olan sanığın, beldedeki Ormanaltı plajını yetkisi olmadığı halde ihale ve yasal usul tatbik etmeksizin bir protokolle kiraya vererek ve yetkisiz kişilerin elektrik sayacını usulsüz kullanımları nedeniyle belediye adına idari para cezası uygulanmasına, yine sanığın Belediye Meclisince 12 işçinin alınmasına karar verildiği halde mevzuata aykırı şekilde 32 işçiyi işe almak ve SGK'ya bildirim yükümlülüğünü ihlal ederek kurum tarafından Belediye aleyhine idari para cezası tatbik edilmesine sebebiyet vermek suretiyle bir suç işleme kararının icrası kapsamında işlediği eylemlerinin; arada hukuki ve fiili kesinti bulunmadığından zincirleme icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Sanık hakkında TCK'nın 257/1. maddesi gereğince tayin edilen 1 yıl 4 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapılırken, hesap hatası sonucu 1 yıl 1 ay 10 gün yerine 1 yıl 2 ay 10 gün şeklinde fazla cezaya hükmedilmesi,

2-

TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması, Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 06/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17300, Karar No: 2019/508, Tarih: 10.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/17300 E.  ,  2019/508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdfiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 10/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21134, Karar No: 2016/181, Tarih: 12.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21134 E.  ,  2016/181 K.**

* SANIĞIN TEK BİR FİİLİ NETİCESİNDE İKİ AYRI SUÇ OLUŞMASI

* YARALANMA SONUCU HAYATİ TEHLİKE VE KEMİKTE KIRIK MEYDANA GELMESİ

* KASK İLE KASTEN YARALAMA FİİLİNİN İŞLENMESİ

* HAKSIZ TAHRİK

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 87

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 86

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 29

**"İçtihat Metni"**

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Her ne kadar sanık yargılama aşamasında katılan sanık sıfatını almış ise de; müdafiinin süre tutum dilekçesini sanık müdafii sıfatıyla verdiği ve temyiz itirazının sanığın mahkumiyetine yönelik olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Mağdurun yaralanması sonucu hayati tehlike ile birlikte kemikte kırık meydana gelmiş olup, bu şekilde 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d ve 87/3 maddesinde ayrı ayrı yaptırımlara bağlanan iki ayrı sonuç meydana gelmiştir. Bu durumda sanık hakkında sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı cezalandırılması gerektiği, sanık hakkında TCK'nin 86/1, 87/1-d maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken ayrıca TCK'nin 87/3 maddesinin de tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

2) Sanık suça konu eylemi silahtan sayılan kaskla işlediğinden hüküm kurulurken TCK'nin 86/3-e maddesinin de uygulanmasının gerektiği; böylece sanığın mağduru kafasındaki kask ile yaşamı tehlikeye sokan bir duruma neden olacak nitelikte kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddeleri gereği verilecek hapis cezasının 5 yıldan az olamayacağı gözetilmeyerek, yazılı şekilde karar verilmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

3) Kavganın başlangıcına ilişkin tarafların farklı beyanda bulundukları anlaşıldığı halde, sanık hakkında TCK 29. maddesi hükümlerince haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12014, Karar No: 2024/11094, Tarih: 14.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/12014 E.  ,  2024/11094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/137 E., 2024/305 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen yurt dışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, yurt dışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, yapılan Kurum işlemlerinin usul ve kanuna uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.02.2021 tarihli ve 2020/528 E., 2021/68 K. sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin 30.03.2023 tarihli ve 2021/2052 E., 2023/729 K. sayılı kararı ile davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz bozma ilamında, "...talep tarihi itibariyle geçerli bir yurt dışı borçlanmasının bulunmadığı gözetilerek, davacının da talep etmesi halinde, dava dilekçesinin geçerli bir borçlanma başvurusu olduğunun kabulü ile dava tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat kapsamında, davacının 4/1-b sigortalılık ve 24.09.2020 tarihinde geçerli ve yine davacı tarafından seçilecek asgari ya da azami prime esas günlük kazanç miktarı üzerinden borçlanabileceğinin tespitine..." dair bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ile esas ve karar numarası belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davaya Kurumun sebebiyet vermediğini, Kurum lehine yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve kanuna aykırı olarak verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yurt dışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davaya Kurumun sebebiyet vermediğini, Kurum lehine yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve kanuna aykırı olarak verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yurt dışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 3201 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5563, Karar No: 2015/16506, Tarih: 06.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/5563 E.  ,  2015/16506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait iş yerinde sondaj ustası olarak 1991 yılında çalışmaya başladığını, 1994 yılında askere gitmesi sebebiyle ayrıldığını, 1995 yılında tekrar işe başladığını ve 1997 Temmuz ayında ayrıldığını, 1999 yılında tekrar çalışmaya başlayarak 15.04.1999 tarihinden itibaren aralıksız ve sürekli olarak iş sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar çalıştığını, davalı tarafça maaşlarının düzenli olarak ödenmemekte iken en son olarak 2012 yılı Mart, Nisan ve Mayıs ayları maaşlarının ödenmemesi üzerine kanuni fesih hakkını kullanarak iş sözleşmesini feshettiğini, gerçekte çok daha fazla ücret almakta olduğu halde resmi kayıtlarda kazancının son aylar hariç asgari ücret olarak gösterildiğini, davalıya ait iş yerinde sabah 07.00'den kış döneminde 18.00-18.30 yaz döneminde ise 20:30-21.00'e kadar çalıştığını, yine hafta tatillerini çalışarak geçirdiğini, genel tatillerde ise dini bayramların birinci günü hariç çalışmaya devam ettiğini, çalıştığı süre içerisinde yıllık izin hakkını da kullanmadığını, davalı tarafça kullanılan şirket içi yazışma formu başlığını taşıyan ve işe giriş ve çıkışlarda yapılması gerekenleri gösteren yazılı metin incelendiğinde iş yerinde işçilere karşı kanuni olmayan işlemlerin uygulandığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının ilk işe girişi ve çalıştığı sürelerin tam olarak kuruma bildirildiğini, davacının ilk olarak 1 Temmuz 1993 tarihinde şirketlerinde çalışmaya başladığını, 1994 yılında işten ayrıldığını, 1 Ekim 1995 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını ve 1996 yılının Temmuz ayında tekrar işten ayrıldığını, daha sonra 15.04.1999 tarihinde yeniden işe başladığını, çeşitli sebeplerle ara verilen dönemlerde çalışma olmadığını, işin mevsimlik ve dönemsel olması sebebiyle sürekli çalışıldığından söz edilmesinin mümkün olmadığını, davacının tüm aylıklarının ödendiğini ve davacının şirketten maaş alacağının kalmadığını, davacının 04.06.2012 tarihinde huzursuzluk çıkardığını ve makineleri bozarak iş yerini terk edip gittiğini, telefonla kendisine ulaşıldığında başka yerde iş bulduğunu ve artık şirketlerinde çalışmayacağını ve başka işçileri de götürerek şirketi zarara uğratacağını bildirdiğini, davacının iş sözleşmesini tek yanlı ve haksız olarak feshettiğini, işyerinde yıllık

izinlerin tam olarak kullanıldığını, iş yerinde dini bayramlarda, hafta ve genel tatillerde çalışma olmadığını, iş yerinde iddia edildiği şekilde fazla çalışma yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlıklar davacının hizmet süresi, hafta tatili alacağı bulunup bulunmadığı ve yıllık izin hakkı bulunup bulunmadığı noktalarındadır.

Davacı davalı işyerinde 1991 yılında çalışmaya başladığını, 1994 yılında askere gitmesi sebebiyle ayrıldığını,1995 yılında tekrar işe başladığını, 1997 Temmuz ayında işten ayrıldığını ve 15.04.1999 tarihinden itibaren kesintisiz olarak çalıştığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının ilk işe giriş tarihinin 01.07.1993 olduğunu belirtmiştir. Davacı tanıklarından ... Kar kendisinin 1990 yılında işe girdiğini, davacının 1991 yılında çalışmaya başladığını beyan etmiştir. Davacının sigortalı hizmet cetveli incelendiğinde 1991-1993 yılları arasında farklı sicil numaları şirketlerde çalışmasının olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece davacı tanığı ... Kar'ın sigortalı hizmet cetveli dosya kapsamına alınarak davalı şirkette işe başladığı tarih belirlenmeli, davacının sigortalı hizmet cetveline göre 1991-01.07.1993 yılları arasında çalıştığı şirketler belirlenerek, bu şirketlerin davalı şirket ile bağlantısı olup olmadığının tespit edilmesi ve hizmet süresinin tüm deliller birlikte dikkate alınarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

3-Davacı yıllık izin kullanmadığını ve davalı tarafından yıllık izine ilişkin olarak sunulan suret yıllık izin belgelerini kabul etmediklerini beyan etmiştir. Dosyada bulunan yıllık izine ilişkin belgelerin suret olduğu ve asıllarının sunulmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece gerekli görülmesi durumuda yıllık izin belgelerinin asılları dosya kapsamına alınmak suretiyle davacı taraf isticvap edilerek yıllık izin belgelerine karşı diyecekleri sorulmalı ve sonucuna göre yıllık izine ilişkin belgelerin değerlendirilmesi gereklidir.

4-Kabule göre de davacının dava dilekçesinde kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağı dışındaki alacak taleplerine kanuni faiz talep etmesine rağmen mahkemece dava tarihinde talep edilen miktarlar bakımından genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarına mevduata uygulanan en yüksek banka faizinin uygulanması hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 06.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/5885, Karar No: 2005/104, Tarih: 12.01.2005

14. Hukuk Dairesi 2004/5885 E., 2005/104 K.

**14. Hukuk Dairesi 2004/5885 E., 2005/104 K.**

**- ÖDENMEYEN ALACAK İÇİN TAZMİNAT**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 96 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.9.2000 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, veya tazminat istenmesi üzerinde yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19.1.2004 günlü hükmün Yar-gıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava, kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil ikinci kademedeki istek ise tazminata ilişkindir.

Mahkemece, davalılardan Ç.........Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın aktif dava ehliyeti yokluğu, diğer davalı Sadık hakkındaki davanın kanıt-lanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir

Dosya içeriğine göre, davalı Belediye ile 17.1.1996 tarihli inşaat yapım sözleşmesinin dava dışı Ö.........İnşaat Limited Şirketi arasında yapıldığı, çekişme konusu dükkanlann halen davalı Belediye adına tapuda kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. Davalı Belediye'nin diğer davalı Sadık ile arsa payı devri karşılığı inşaat yapım ilişkisi bulunduğAlacaklı hakkını kısmen veya tamamen elde edemezse, borçlu kendisine hiçbir kusur isnat edilemeyeceğini ispatlamadıkça bundan doğan zararın tazmini ile yükümlüdür.u kanıtlanmadığından bu davalının davalı Belediye'den edineceği dolayısıyla davacıya devredeceği kişisel hakkı bulunmadığından davacı tarafından Belediye aleyhine açılan ayna yönelik davanın reddi doğrudur.

Ancak, davada davacı 27.3.1997 tarihli sözleşmeye dayanarak ikinci kademede tazminat talebinde bulunmuştur. Gerçekten, Borçlar Kanununun 96. maddesi uyarınca alacaklı, hakkını kısmen veya tamamen elde edemediği takdirde borçlu kendisine hiçbir kusur isnat edilemeyeceğini ispat etmedikçe bundan doğan alacaklı zararını tazmin ile yükümlü bulunmaktadır. O halde davacı ifa ile sonuçlanmayan 27.3.1997 günlü sözleşmeye dayanarak akidi olan diğer davalı Sadık'tan tazminat talebinde bulunabilir. Mahkemece, kademeli isteğin incelenerek sonucu doğrultusunda bir hüküm kurulması yerine bu istemin kanıtlanmadığından sözedilerek davalı Sadık hakkındaki davanın reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz edilen kararın davacı yararına (BOZULMASINA), temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 12.1.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19574, Karar No: 2024/8438, Tarih: 09.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/19574 E.  ,  2024/8438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/45 E., 2016/97 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; aleyhe verilen kararı temyiz ettiğini belirtir süre tutum dilekçesinden ibarettir.

II. GEREKÇE

Oman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde, ormandan 3 adet ağacın kesildiğinin tespiti ve sanığın ısınmak için kestiğini beyan etmesi üzerine tutanak düzenlendiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, çocuğu hasta olduğu için motorlu testereyle ağaç kestiğini beyan etmiştir.

Tutanak tanığı, suç tutanağını doğrulamıştır.

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda orman sınırları içinde yapacak nitelikte emval veren ağaçların dikiliden motorlu testereyle kesildiği tespit edilmiştir.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 09.10.2024 tarihinde karar verildi.