muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12527, Karar No: 2015/22065, Tarih: 25.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/12527 E.  ,  2015/22065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin fazla mesai ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, bu alacakların tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda talebe konu fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacakları bakımından iş müfettişi raporunda belirtilen tespitler nazara alınmış; ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı bakımından ise tanık beyanlarına itibar edilerek hesaplama yapılmıştır.

... bağlı iş müfettişince, 21.11.2008 tarihinde davalıya ait işyerinde şikayet üzerine yapılan teftiş sonucu düzenlenen 24.11.2008 tarihli raporda, işyerinde çalışma saatlerinin hafta içi 08:00-12:00, 13:00-17:00 saatleri arasında, cumartesi günü ise saat 13:00'e kadar olduğu, davacının da aralarında bulunduğu toplam on işçinin 2007 yılında kış aylarında çalışma saatlerinin yine 08:00-17:00 arasında olmakla birlikte, yaz aylarında ( toplam altı ay boyunca) haftanın yedi günü 06:00-20:00 saatleri arasında günlük dört saat ara dinlenmeyle çalıştıkları, 2008 yılında yaz aylarında (toplam altı ay boyunca) yine aynı çalışma saatlerinde bu kez iki haftada bir hafta tatili dinlenmesi yaparak çalıştıkları belirtilerek, işçilerin 2007 ve 2008 yılında bu çalışmaları karşılığı toplam sekizyüzyetmiş saat fazla çalışma alacağının, 2007 yılı için yirmidört gün hafta tatili alacağının, 2008 yılı için ise oniki gün hafta tatili alacağının bulunduğu bildirilmiştir.

Bahsi geçen rapora dayanak tutanakta, aynı tespitlere yer verilmekle yetinildiği, incelenen herhangi bir işyeri kaydından bahsedilmediği, anılan tespitlere ulaşılmasına sebep herhangi bir maddi veya hukuki olgunun açıklanmadığı görülmektedir. Tutanak ekinde, tek sayfadan ibaret işyeri sendika temsilcisi olduğu belirtilen şikayetçi ... isimli şahsın ifadesini içerir tutanağın bulunduğu, şahsın ifadesinde ise 2007 yılı içerisinde sakaların altı ay boyunca günde iki buçuk saat fazla çalışmayla tüm hafta günlerinde, 2008 yılında ise aynı fazla çalışma saatiyle ayda iki kez hafta tatili kullanarak çalıştıklarını bildirdiği anlaşılmaktadır.

Dinlenen tanıklar ise, gerek çalışma düzeni gerekse de davacının değişen tarihlerde fiilen yaptığı iş bakımından birbiriyle çelişkili beyanlarda bulunmuşlardır. Tanıkların davalı belediyedeki görevleri ve çalıştığı birimler itibariyle, davacının çalışma düzenini bilmelerinin mümkün olup olmadığı da dosya kapsamına göre denetlenememektedir.

Mahkemece, iş müfettişi raporu uyarınca belirlenen fazla çalışma ve hafta tatili alacakları hüküm altına alınmış ise de, iş müfettişi raporundaki tespitlere dayanak maddi ve hukuki olguların açıklanmaması, rapor ve eklerinin somut verilere dayanmaksızın ve gerekçelendirilmeden hazırlanmış olması nazara alındığında, salt anılan rapora itibar edilerek sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Kabule göre de, hesaplanan fazla çalışma ve hafta tatili alacakları yönünden zamanaşımı def'inin dikkate alınmaması da hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, öncelikle davacının uyuşmazlığa konu dönemde fiilen yaptığı işin niteliği aydınlığa kavuşturulmalı, davalı su sakalığı işi için bir kadro ya da görev ihdas edilip edilmediği sorulmalıdır. Davalının kamu kurumu olduğu nazara alınarak, işin düzenlenmesi ve denetlenmesi amacıyla işçilerin günlük çalışma sürelerine yönelik düzenleme yapılıp yapılmadığı, işyerine giriş çıkış saatlerini gösteren puantaj kayıtlarının düzenlenip düzenlenmediği, fazla çalışma ve hafta tatili çalışması yapılması yönünde talimat ve benzeri işyeri iç yazışmalarının bulunup bulunmadığı, belediyenin her bir biriminde çalışan işçi sayısı araştırılmalı, işin yürütümü ile ilgili düzenlenen tüm belgeler dosyaya celp edilmelidir. Uyuşmazlığa konu dönemde, davalıya ait iş yerinde uygulanan toplu iş sözleşmeleri eksiksiz şekilde istenilmeli, davalı belediyenin hizmet verdiği nüfus sayısı araştırılmalıdır.

Taraf tanıklarının, uyuşmazlığa konu dönemde davalı belediyedeki görevleri ve çalıştığı birimler davalı işverenden sorularak tespit edilmeli, davacının çalışma düzenini bilmelerinin mümkün olup olmadığı denetlenmeli, bilgi ve görgülerine yeniden başvurularak beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeye çalışılmalıdır.

Neticeten yapılacak araştırma sonucunda, tüm dosya kapsamı değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Neticeten yapılacak araştırma sonucunda, tüm dosya kapsamı değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/15928, Karar No: 2015/2123, Tarih: 02.02.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/15928 E.  ,  2015/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı kurum hakkında .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla açtıkları davanın kabulüne, bilirkişi raporuyla belirlenen 76.775,46 TL lık bedeli ıslah etmediklerinden fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 10.000,00 TL nın davalıdan tahsiline karar verildiğini ileri sürerek, önceki davada ıslahla arttırılmayan 66.765,46 TL nın ilk hak ediş tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, temerrüdün ilk dava tarihinde oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulüne, 66.775,46 TL nın ilk dava tarihi olan 28.6.2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Her ne kadar mahkemece, temerrüdün ilk dava tarihinde oluştuğu gerekçesi ile ilk dava tarihinden itibaren faize hükmedilmiş ise de, dava konusu olayda davacı, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 10.000,00 TL üzerinden ilk davasını açmış, ilk davada bilirkişi tarafından belirlenen 76.775,46 TL alacağın 66.775,46 TL sını ıslah yoluyla arttırmayarak yeni bir dava açmıştır. Borçlar Kanunun 101/1 (6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 117) maddesi uyarınca muaccel bir borcun borçlusu ancak alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Muaccel hale gelmiş bir borçtan dolayı alacaklının herhangi bir ihtarı yok ise anılan yasa maddesi uyarınca faize ancak dava tarihinden itibaren hükmedilmesi gerekir. Davacı dava konusu 66.775,46 TL lık alacağının ödenmesi için dava tarihinden önce davalıya ihtar çekerek onu temerrüde düşürdüğünü iddia ve ispat etmediğine göre, hüküm altına alınan miktara dava tarihinden itibaren faiz uygulanması zorunludur. Mahkemece, davadan önce davalının temerrüde düşmediği gözetilerek hüküm altına alınan miktara dava tarihinden itibaren faiz uygulanması gerekirken yazılı şekilde ilk dava tarihinden itibaren yasal faize karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan “ilk dava tarihi olan 28.06.2011” sözcüğünün hükümden çıkartılarak yerine “dava tarihi olan 20.03.2013” sözcüğünün yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 2.2.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2340, Karar No: 2014/9891, Tarih: 14.05.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/2340 E.  ,  2014/9891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOMARZA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/01/2013

NUMARASI : 2011/65-2013/13

Taraflar Arasında görülen tapu iptali ve tescil olmazsa tazminat davası sonunda, yerel mahkemece tapu iptal ve tescil isteği yönünden davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar tashih şerhi kararı ile birlikte davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil olmazsa tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece,muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile tapu iptal ve tescil isteği yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK'nun 304. maddesi hükmü uyarınca tashih ile ancak, hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Kanun maddesinde açıkça ifade edildiği üzere tashih kararı ancak açık yazı ve hesap hataları için başka bir deyişle maddi hata niteliğinde olup hükmü değiştirmeyen hatalar için öngörülmüş bir yoldur.

Somut olaya gelince;dava dilekçesinde gösterilen 10.000,00 TL değer üzerinden 445,50 TL bakiye karar ve ilam harcının ödenmesine ve davacı lehine 1.200,00 TL avukatlık parasına hükmedilmiş, ayrıca yargılama aşamasında yatırılan 1.372,50 TL ve 64,00 TL tamamlama harcı yargılama gideri olarak hesap edilmemiş iken davacı vekili tarafından verilen 04.03.2013 tarihli tashih dilekçesi üzerine 06.03.2013 tarihli tashih şerhi kararı ile keşfen belirlenen taşınmaz değeri 102.416,00-TL üzerinden 4.519,90 TL bakiye karar ve ilam harcının ödenmesine ve davacı lehine 10.210,40 TL avukatlık parasına hükmedilmiş,ayrıca yargılama aşamasında yatırılan toplam 1.436,50 TL tamamlama harcı yargılama gideri olarak hesap edilmiştir.

Mahkemece karar verilip, yargılamadan el çekildikten sonra dosya yeniden ele alınarak vekalet ücreti,harç ve yargılama gideri ile ilgili bir hüküm kurulmasına yasal olanak yoktur.Yerel mahkemece vekalet ücreti,harç ve yargılama giderine ilişkin hüküm fıkrası tashih şerhi ile değiştirilmiş olup bu husus açıkça yasaya aykırılık teşkil etmektedir.O halde, 6100 Sayılı HMK’nun 304 ve 305. maddeleri uyarınca (1086 Sayılı HUMK 455,459. md.) hükmün tashih veya tavzih yolu ile değiştirilmesinin mümkün olmadığı anlaşıldığına göre mahkemenin 06.03.2013 tarih 2011/65 Esas 2013/13 Karar sayılı tashih şerhi kararı adı altında verdiği kararın ortadan kaldırılmasına karar verilip işin esasının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan A. G.ın 290 ada 23 parsel sayılı taşınmazını oğlu olan davalı Mükremin'e 20.08.2002 tarihli satış akdi ile temlik ettiği,1942 doğumlu olan miras bırakanın 04.04.2011 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak 13.06.1997 tarihinde evlendiği ikinci eşi davacı ve ilk eşi Fatma'dan olma çocuğu olan davalı ile dava dışı çocukları Erdal,Mehmet,Soner,Cevriye,Nimet ve Nuriye'nin kaldıkları anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakan tarafından davalıya yapılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış; davalı ise satışın gerçek olduğunu, murisin davacıya da taşınmaz verdiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Bilindiği üzere;Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki;bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince;özellikle bu davanın kabulü halinde mirasçı sıfatı ile çekişmeli taşınmazda pay sahibi olabilecek dava dışı mirasçılardan miras bırakanın oğlu Erdal'ın beyanından çekişmeli taşınmazın davalı tarafından bedeli ödenerek satın alındığı ve işlemin tüm mirasçıların bilgisi dahilinde yapıldığı dolayısıyla temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, davacının miras payı oranında tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesi gerekirken mahkemece tapu kaydının tamamının iptal edilmek suretiyle infazda tereddüt yaratacak ve sicilin davacı payı dışında boşalması sonucunu doğuracak biçimde hüküm kurulması da isabetsizdir.

Davalı vekilinin, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.5.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/43568, Karar No: 2011/8004, Tarih: 18.04.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/43568 E.  ,  2011/8004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/214240

MAHKEMESİ : Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2007

NUMARASI : 2007/346 Karar - 2006/986 Esas

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından , daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı gözetilmeden, 5237 Sayılı TCK.nun 145.maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Kabule göre ise;

Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesi uyarınca sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, mahkumiyet hükmü kurulmadan doğrudan, 5271 sayılı CMK.nun 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında hapis cezasına hükmedildikten sonra ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3298, Karar No: 2012/6050, Tarih: 10.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/3298 E.  ,  2012/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 17/03/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı ... Çimento Sanayi ve Tic.A.Ş. vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyizine gelince; dava trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş, karar davacılar ile davalı ... Çimento A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olay tarihi, olayın oluş şekli ve gelişimi, kusur durumu, davacıların ölenle yakınlık dereceleri ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacıların tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31712, Karar No: 2016/3830, Tarih: 15.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/31712 E.  ,  2016/3830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, eğitim masrafları alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı işçinin iş sözleşmesinde yer alan cezai şart niteliğindeki taahhüde aykırı davranması nedeni ile eğitim masraflarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinin I-(a) bendi gereğince haklı sebeple feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

...-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinden kaynaklanan eğitim masraf alacağının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçiye verilen eğitim karşılığı belli bir süre çalışması şartına bağlı olarak kararlaştırılan cezai şartın tek taraflı olduğu değerlendirilemez. İşçiye verilen eğitim bedeli kadar cezai şartın karşılığı bulunmakla eğitim karşılığı cezai şart hükmü belirtilen ölçüler içinde geçerlidir.

İşverence işçiye verilen eğitim, işçinin iş yerinde mal ve hizmet üretimine katkı sağlaması sebebiyle işveren yararına olmakla birlikte, verilen eğitim sayesinde işçi daha nitelikli hale gelmekte ve ileride daha kolay iş bulabilmektedir. Bu sebeple işçiye masrafları işverence karşılanmak üzere verilen eğitim karşılığında, işçinin belirli bir süre çalışmasının kararlaştırılması mümkündür. İşçinin de verilen eğitim karşılığında işverene belirli bir süre iş görmesi, işverene olan sadakat borcu kapsamında değerlendirilmelidir. Verilen eğitimin karşılığında yükümlenilen çalışma süresinin de eğitimin türü ve masrafları ile uyumlu olması gerekir. Buna karşın, işçiye 4857 sayılı Kanun'un 78. ve devamı maddelerine göre, iş sağlığı ve güvenliği önlemleri kapsamında verilmesi gereken eğitimlere ait giderler istenemez.

İşçiye verilen eğitimin karşılığında işverence yapılan masraflar o işçiye özgü olmalı ve yazılı delille ispatlanmalıdır.