muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7912, Karar No: 2012/11052, Tarih: 21.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/7912 E.  ,  2012/11052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ..... tarafından, davalı ... aleyhine 15/10/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişimi, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan 7.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6994, Karar No: 2012/11433, Tarih: 13.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6994 E.  ,  2012/11433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2. maddeleri uyarınca düşürülmesine

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2001-2002-2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek, 2004 takvim yılında defter ve belgeleri gizlemek” suçlarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının kesici son usuli işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı 16.12.2004 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26603, Karar No: 2019/23964, Tarih: 23.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/26603 E.  ,  2019/23964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının Şubat 2007-08.01.2015 tarihleri arasıda davalı işyerinde bulaşıkçı olarak çalıştığını, en son ücretinin 1.018,00 TL olduğunu, davalı işyerinde Çalışma Bakanlığınca inceleme yapıldığını, yapılan inceleme sonucunda davalı işyerinde çalışanların fazla çalışma yaptığı, hafta tatilllerinde ve genel tatillerde çalıştığına dair rapor oluşturulduğunu, bu rapor sonrası davalı işveren yetkililerinin toplantı yaparak bu çalışma karşılıklarının ödeneceğini belirttiğini ancak ödeme yapılmadığını, bunun üzerine ... 5. Noterliği’nin 08.01.2015 tarih ve 0089 yevmiye nolu ihtarnamesiyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiklerini, davacının 15 gün gündüz 15 gün gece şeklinde çalışması olduğunu, 09-24 saatleri arasında çalıştığını, davalı işyerinin 24 saat politikası izlediği dönemde 1 Nisan'dan itibaren gün içerisinde gece mesaisi yapılan yaz aylarının gece vardiyasında akşam 21-09, kış aylarında 09-24 saatleri arasında çalıştığını, davalı işyerinde işçilerin haftada 15 saat fazla çalışma yaptıklarını, işe giriş tarihinden 2012 yılına kadar olan dönem için fazla çalışma alacaklarının ödenmesi gerektiğini, davacının fesih tarihine kadar hafta tatilini kullanmadığını, resmi tatil ve genel tatilllerde çalıştığını, davacının 2013-2014 yıllarına ait yıllık izinlerini kullandığını, 2013 yılı öncesina kadar yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, fazla çalışma, genel tatil ve ulusal bayram ve hafta tatili alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının taleplerinin 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, fazla çalışma yapılması halinde bu çalışmaların karşılığının bordroya yansıtılarak ödendiğini, tüm ödemelerin banka kanalıyla yapıldığını davacının fazla çalışma, hafta tatili, genel ve resmi tatil ücreti ve yıllık izin alacağının bulunmadığını, davacının Mayıs 2013 tarihinde müvekkil şirketten emeklilik nedeniyle tüm haklarını alarak ayrıldığını, 17.05.2013 tarihinde tekrar çalışmak için işyerine geri döndüğünü, 13.01.2015 tarihinde ise istifa ederek ayrıldığını, davacının her hangi bir alacağı kalmadığını iddia ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıda bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma, ulusal bayram genel tatili ve hafta tatilinde çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Çalışma düzenin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı, ulusal bayram genel tatili ile hafta tatilinde çalışma yapılıp yapılmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatili ve hafta tatili ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatili ile hafta tatili alacaklarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda , davacı dava dilekçesinde davacının 15 gün gündüz 15 gün gece şeklinde çalışması olduğunu, 09-24 saatleri arasında çalıştığını, davalı işyerinin 24 saat politikası izlediği dönemde 1 Nisan'dan itibaren gün içerisinde gece çalışması yapılan yaz aylarının gece vardiyasında akşam 21-09, kış aylarında 09-24 saatleri arasında çalıştığını, davalı işyerinde işçilerin haftada 15 saat fazla çalışma yaptığı yönünde müfettiş raporu bulunduğunu ve 2012 Temmuz ayına kadar olan dönemde fazla çalışma alacaklarının ödenmesinin gerektiğinin belirtildiğini, uzun süre çalışan davacıya herhangi br ücret ödenmediğini iddia etmiştir. Bilirkişi tarafından ise ;davacının 2013 yılı Şubat ayı öncesi fazla çalışma alacağı; davacının davalı işyerinde 15 Nisan-30 Ekim tarihleri arasında 09-21 saatlerinde günde 12 saat çalıştığı, Yargıtay kararları doğrultusunda 11 saati aşan çalışmalardan günde 1,5 saat ara dinlenmesi düşüldükten sonra günde 10,5 saatten 6 günde toplam 63 saat çalıştığı, bu çalışma süresinden haftalık yasal çalışma süresi olan 45 saat düşüldüğünde 6 günde 18 saat fazla çalışma yapıldığı, haftanın 7 günü çalışılan işyerlerinde 7. Günün 7,5 saati aşan çalışması fazla çalışma olacağından, davacının 18 saatlik fazla çalışmasına (10,5-7,5 = 3 saat) +3 saat eklendiğinde davacının davalı işyerinde haftada toplam 21 saat çalıştğı, bu fazla çalışma süresinin Yargıtayın fazla çalışma süresinin günlük 3 saati aşmayacağı ilke kararı ile de uyumlu olduğu, Nisan-Ekim ayları dışında ise 09-21, 21-09 saatlari arasında çalıştığı dikkate alındığında; davacının gündüz ve gece vardiyasında günde toplam 12 saat çalıştığı Yargıtay kararları doğrultusunda 11 saati aşan çalışmalardan günde 1,5 saat ara dinlenmesi düşüldükten sonra davacının gündüz vardiyasında; günde 10,5 saatten 6 günde toplam 63 saat çalıştığı, bu çalışma süresinden haftalık yasal çalışma süresi olan 45 saat düşüldüğünde 6 günde 18 saat fazla çalışma yapıldığı, haftanın 7 günü çalışılan işyerlerinde 7. Günün 7,5 saati aşan çalışması fazla çalışma olacağından, davacının 18 saatlik fazla çalışmasına (10,5-7,5 = 3 saat) +3 saat eklendiğinde davacının davalı işyerinde haftada toplam 21 saat çalıştğı, bu fazla çalışma süresinin Yargıtayın fazla çalışma süresinin günlük 3 saati aşmayacağı ilke kararı ile de uyumlu olduğu; davacının bir hafta gündüz vardiyasında, müteakip hafta ise 21:00-09:00 arası olmak üzere gece vardiyasında çalıştığı, gece vardiyası bakımından ara dinlenmesi ilke uygulaması uyarınca 1,5 saat ara dinlenmesi tenzili ile, günde 12,5 saat çalıştığı, Yargıtay ilke uygulaması gereğince gece çalışması bakımından fazla çalışma olup olmadığı günlük 7,5 saat haddi ile tespit edildiğinden davacının gece vardiyasında günlük 6 ( 12,5 – 7,5 ), haftalık 30 saat fazla çalışma yaptığı, haftanın 7 günü çalışılan işyerlerinde 7

. Günün 7,5 saati aşan çalışması fazla çalışma olacağından davacının 30 saatlik fazla çalışmasına (12,5-7,5 = 5 saat) +5 saat eklendiğinde davacının davalı işyerinde haftada 35 saat fazla mesai yaptığı, bununla birlikte Yüksek Mahkeme Yargıtay’ın bir diğer ilke uygulamasında bir işçinin günde en fazla 3 saat fazla çalışma yapabileceği kabul edildiğinden davacının gece vardiyasında günde 3 saat, haftada da 21 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekeceği, ancak davacı vekilinin davalı işyerinde çalışanların haftada 15 saat fazla çalışma yaptığı talebiyle bağlı kalınarak davacının haftada 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek, davacının 2013 yılı Şubat ayı ve sonrası fazla çalışma alacağı ise; davacı tanıklarıyla davacı/davalı tanık anlatımları birlikte değerlendirilerek; davacının davalı işyerinde günde 10 saat çalıştığı, günde 1,5 saat ara dinlenmesi düşüldükten sonra günde 8,5 saatten 6 günde toplam 51 saat çalıştığı, bu çalışma süresinden haftalık yasal çalışma süresi olan 45 saat düşüldüğünde haftada 6 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilerek hesaplanmıştır.

Öncelikle davacının dava dilekçesinin incelenmesinde, davacının davalı işyerinde haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığı yönünde kendisini bağlayan bir beyanın bulunmadığı, davacının işyerinde yapılan inceleme neticesinde müfettişler tarafından Temmuz 2012 yılına kadar 15 saat fazla çalışma yapıldığının ancak ücretlerinin ödenmediğinin ifade edildiği beyan edilmiştir. Bu nedenle davacının haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığını beyan ettiği yönündeki kabul dava dilekçesine uygun değildir.

Yine bilirkişinin davacının bir hafta gündüz vardiyasında, müteakip hafta ise 21:00-09:00 arası olmak üzere gece vardiyasında çalıştığı, gece vardiyası bakımından ara dinlenmesi ilke uygulaması uyarınca 1,5 saat ara dinlenmesi tenzili ile günde 12,5 saat çalıştığı, Yargıtay ilke uygulaması gereğince gece çalışması bakımından fazla çalışma olup olmadığı günlük 7,5 saat haddi ile tespit edildiğinden davacının gece vardiyasında günlük 6 ( 12,5 – 7,5 ), haftalık 30 saat fazla çalışma yaptığı, haftanın 7 günü çalışılan işyerlerinde 7. Günün 7,5 saati aşan çalışması fazla çalışma olacağından davacının 30 saatlik fazla çalışmasına (12,5-7,5 = 5 saat) +5 saat eklendiğinde davacının davalı işyerinde haftada 35 saat fazla çalışma yaptığı yönündeki tespiti ise hatalı olup, 21:00-09:00 saatleri arasındaki çalışma nedeni ile 12 saat çalışıldığının ve 1,5 saat ara dinlenmenin mahsubu ile 7,5 saat aşan 3 saatlik çalışmanın fazla çalışma olduğunun kabulü gerekir.

Tüm dosya kapsamında yapılan değerlendirmede, davacının 2013 yılı şubat ayı öncesinde haftanın 6 günü çalışılan günlerde 18 saat, 7 gün çalışılan günlerde ise 21 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile davacının fazla çalışma alacağının belirlenmesi gerekir. Ancak davacının maaş bordrolarının bir kısmında imza ve fazla çalışma tahakkuku bulunmasına rağmen bilirkişi tarafından dışlama değil mahsup yapılmıştır. Yukarıda anılan ilkeler doğrultusunda davacının maaş bordrolarında imza ve tahakkuk olan dönemler dışlanmalı, imza olmayan dönemler ise ödemelerin banka yolu ile yapılması halinde mahsup edilmelidir. Anılan yön gözetilmeden eksik inceleme ile hazırlanan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4740, Karar No: 2025/1017, Tarih: 11.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/4740 E.  ,  2025/1017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/444 E., 2024/967 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/62 E., 2023/30 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... dava dilekçesinde özetle; Ankara ili Çankaya ilçesi ... Mahallesi Köyiçi mevkiinde kain 1638 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün 330 metrekare iken 307,00 metrekare düşürüldüğünü, ayrıca taşınmazın ev, ahır ve samanlık niteliğinin de samanlık ve arsa olarak değiştirildiğini, bu sebeple mağduriyet yaşadığını ileri sürerek, kadastro güncelleme askı cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

K A R A R

Davacı ... dava dilekçesinde özetle; Ankara ili Çankaya ilçesi ... Mahallesi Köyiçi mevkiinde kain 1638 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün 330 metrekare iken 307,00 metrekare düşürüldüğünü, ayrıca taşınmazın ev, ahır ve samanlık niteliğinin de samanlık ve arsa olarak değiştirildiğini, bu sebeple mağduriyet yaşadığını ileri sürerek, kadastro güncelleme askı cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "... mahalli bilirkişi beyanlarına göre dava konusu taşınmaz üzerindeki yapılardan evin tamamen yıkılarak yeniden 1990'lı yıllarda beton ev yapıldığı, samanlığın yıkılarak harabeye döndüğü, ahırın ise kullanılmadığı, ancak tam olarak yıkılmadığı hususlarının, keşif esnasında yapılan gözlem, mahalli bilirkişilerin beyanı ve geçmiş tarihli hava fotoğraflarından anlaşılmış olduğu, bu durumda tesis kadastrosu zamanında mevcut olan ev yıkılarak yeni ev yapıldığı için tapulama esnasındaki ev vasfını yitirdiği arsa olduğu, 3402 sayılı Kanun' un 22/A maddesi çalışmalarında sehven ahır ve samanlığın karıştırılarak taşınmazın cinsinin samanlık ve arsa yapıldığı, oysa ahırın yıkılmadığı tespit edildiğinden dava konusu taşınmazın cinsinin ahır ve arsası olması gerektiği, taşınmazın samanlık ve arsa olan niteliğinin ahır ve arsası olarak düzeltilmesi hususunun 3402 sayılı Kanun' un 22-A maddesi uygulaması çalışmasının iptalini gerektirecek bir durum olmadığı ve bu çalışmalar sonucunda oluşturulan sınırların mevzuatına uygun olarak oluşturulduğu ..." gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazın 307,89 metrekare yüzölçümü ile ahır ve arsa niteliğiyle tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davalı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "... dava konusu taşınmaz üzerindeki yapılardan evin tamamen yıkılarak yeniden 1990'lı yıllarda beton ev yapıldığı, samanlığın yıkılarak harabeye döndüğü, ahırın ise kullanılmadığı ancak tam olarak yıkılmadığı, tesis kadastrosu zamanında mevcut olan evin yıkıldığı ve yeni ev yapıldığı için ev vasfını yitirip arsa olduğu, 3402 sayılı Kanun' un 22/A maddesi çalışmalarında sehven ahır ve samanlığın karıştırılarak taşınmazın cinsinin samanlık ve arsa olarak belirlendiği, oysa ahırın yıkılmadığının tespit edildiği, bu nedenle taşınmazın uygulama (yenileme) kadastrosu çalışmalarında vasfının samanlık ve arsa olarak değiştirilmesinin hatalı olduğu, bu nedenle ilk derece mahkemesince taşınmazın vasfının 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/A maddesi ile bu maddenin uygulanmasına ilişkin yönetmelik hükümlerine uygun olarak tespit edildiği ..." gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6181, Karar No: 2013/18184, Tarih: 27.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6181 E.  ,  2013/18184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.12.2012

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşterek çocuk 2010 doğumlu A...'nın ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.06.2013 (Per.)