muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3179, Karar No: 2014/7483, Tarih: 17.04.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19/02/2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8926, Karar No: 2012/11249, Tarih: 30.04.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/8926 E.  ,  2012/11249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/b; 5237 sayılı TCK'nın 62, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'un mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Dava konusu taşınmaz üzerinde, arkeolog ve üniversitelerin sanat tarihi bölümlerinde görevli öğretim üyelerinin de yer aldığı bilirkişi heyeti marifetiyle keşif yapılarak, Erzin İlçesi Karahöyük mevkiinde bulunan 99 parsel sayılı yerin, Kültür Bakanlığı Gayrımenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu Başkanlığının, A 72 09.07.1976 sayılı kararı ile tescil edilen höyüklerden olması, Kültür Bakanlığı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun 05.11.1999 tarihli 658 sayılı ilke kararının 1. maddesine göre, buralarda yapılaşmanın yasak olduğunun belirlenmesi, suça konu yere, eski eser şerhinin 15.11.2006 tarihinde konulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın amcasına ait olup suç tarihinde kendisi tarafından kullanılmakta olan ve korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli bulunan bölgedeki eve yaptırdığı tespit edilen boyanın 2863 sayılı Kanunun kapsamında fiziki ve inşai müdahale sayılıp sayılmayacağının belirlenmesi, fiziki ve inşai müdahale kapsamında değerlendirilmesi halinde ise Erzin Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/78 esas sayılı dosyası ile dava konusu yerde icra edilen keşfe katılan inşaat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 10.03.2008 tarihli raporda binanın keşif tarihi olan 26.12.2007 tarihinden bir yıl kadar önce boyandığının tespit edilmesi, tanık ... tarafından binanın sanık ... tarafından, 2006 yılının yaz aylarında boyandığının ifade edilmesi ve yine sanığın dava konusu yeri 2006 yılının kış aylarından önce boyattığını beyan etmesi hususları, birlikte değerlendirilerek, eylem tarihinin duraksamaya yer vermeyecek surette tespit ettirilmesi gerekirken, bu hususlar yerine getirilmeksizin, eksik soruşturma ile karar verilmesi,

2- 5728 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanunda getirilen değişiklikler değerlendirilmek suretiyle, suçun işlendiği zamandaki kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunun ilgili tüm hükümlerinin, somut olaya ayrı ayrı uygulanması, her iki kanuna göre hükmedilecek sonuç cezalar belirlendikten sonra, sanığın lehine olan kanunun tespiti ile bu durumun hükmün gerekçesine yansıtılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında belirlenen ve ertelenmesine karar verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın, 5237 sayılı TCK'nın 49. maddesi uyarınca, uzun süreli hapis cezası olmasına ve aynı Kanunun 53/4. madde ve fıkrasına göre, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş kişiler hakkında 53. maddenin 1. Fıkrasının uygulanamayacağının, hüküm altına alınmasına göre, yanılgıya düşülerek, cezanın tecil edildiği gerekçesi ile TCK'nın 53/1. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- Sanık hakkında belirlenen ve ertelenmesine karar verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın, 5237 sayılı TCK'nın 49. maddesi uyarınca, uzun süreli hapis cezası olmasına ve aynı Kanunun 53/4. madde ve fıkrasına göre, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş kişiler hakkında 53. maddenin 1. Fıkrasının uygulanamayacağının, hüküm altına alınmasına göre, yanılgıya düşülerek, cezanın tecil edildiği gerekçesi ile TCK'nın 53/1. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.04.2012 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30802, Karar No: 2016/16287, Tarih: 12.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/30802 E.  ,  2016/16287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 12/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18238, Karar No: 2015/17959, Tarih: 07.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/18238 E.  ,  2015/17959 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2015

NUMARASI : 2014/16-2015/133

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Dairemizce taşınmazın değerlendirilmesinde esas alınan bilirkişi raporunda birinci yıl buğday, ikinci yıl taze fasulye ve beş yıl çilek münavebesi yönünden bozma yapılmadığı halde münavebe planı değiştirilerek birinci yıl taze fasulye ve beş yıl çilek münavebesine göre değerlendirme yapan bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın sulu arazi olması nedeniyle üretim gideri cetvelinde yer alan sulama giderinin masraflardan düşülmemesi gerektiği halde üretim giderleri içerisindeki masrafları düşen bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

3-Taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının sayısı, cinsi ve yaşına göre gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğünden ve gerektiğinde çevrede bulununan ilgili kuruluşlardan (Yalova Atatürk Bahçe Kültürleri Merkez Araştırma Enstitü Müdürlüğü'nden) 2012 yılı rayiç değerleri sorularak buna göre değerlendirme yapılması gerekirken, Bursa Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü'nden gelen cevap yazısında ağaç değerleri ile ilgili bir bilgiye rastlanmadığı gerekçesiyle bozma öncesi ağaç bedelini aynen alan denetime elverişsiz rapora göre karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı NE.
Yargıtay — Esas No: 2012/393, Karar No: 2013/17, Tarih: 14.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/393 E.  ,  2013/17 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Devlet ormanından izinsiz kesim yapılan sahanın köy hudutları dahilinde olması, fazla sayıda ağacın kesilmesi ve emvalin de kesim yerinde bırakılmış olmasına göre; kesimin kim tarafından yapıldığını bilecek konumda olan köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri varsa köy bekçisi ve suça konu yere yakın arazi sahipleri dinlenerek neticesine göre hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Yediemine alınmayan emvalin müsaderesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5797, Karar No: 2011/16679, Tarih: 08.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5797 E.  ,  2011/16679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 7. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/11/2009 tarih ve 2007/216-2009/363 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 14.200 TL nin altında bulunduğundan HUMK.nun 3156 sayılı kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında servis taşımacılığı konusunda taşeron sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmede, davalının müvekkili adına taşımasını üstlendiği kişileri sözleşmenin bitiminden itibaren 2 yıl süre ile taşıyamayacağının, aksi halde 10.000,00 TL cezai şartın ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalının sözleşmeye aykırı olarak müvekkili adına taşımasını üstlendiği kişileri sözleşmenin feshinden sonra da kendi adına taşımaya devam ettiğini ileri sürerek, 10.000,00 TL cezai şartın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmedeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, cezai şartın geçerli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve alınan raporlar doğrultusunda 12.09.2005 tarihli sözleşmedeki imzanın davalıya ait olduğunun ispat edilmiş bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, taşıma sözleşmesine aykırılık iddiasına dayalı cezai şart istemine ilişkindir.

2- Dava, taşıma sözleşmesine aykırılık iddiasına dayalı cezai şart istemine ilişkindir.

Somut olayda, taraflar arasında imzalanan 12.09.2005 tarihli sözleşmenin 16. maddesine göre “sözleşmenin sona ermesi yada fesh edilmesini takip eden 2 yıl içinde davalının gerek ferden gerek başka bir şirket unvanı altında davacı adına taşıma işleri yaptığı şahıs veya firmaların taşıma işlerini üstlenemeyeceği, aksi halde 10.000,00 TL cezai şartın ödeneceği” düzenlenmiş olup, davalı tarafından davacı adına taşınan öğrencilerin sözleşmenin feshinden sonra taşınmaya devam edildiği ileri sürülerek, cezai şartın tahsili talep edilmiş ve mahkemece yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş ise de, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın Çalışma ve Sözleşme Hürriyet başlığı altında düzenlenen 48 ve devamı maddelerinde herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetin sahip olduğu ve BK.'nun 19. maddesinin ilk fıkrasında, bir akdin mevzuu, kanunun gösterdiği sınır dairesinde serbestçe tayin olunacağı, 2. fıkrasında ise bu serbestinin sınırları gösterilmiş ve 20. maddede de, bir akdin mevzuu gayrimümkün veya gayrimukik yahut ahlaka (adaba) mugayir olursa o akit batıldır hükmü getirilmiştir.

Sözleşmenin tarafları, sözleşme özgürlüğü ilkesi çerçevesinde sözleşmenin konusunu ve cezai şartın miktarını belirlemede özgür iseler de, bu özgürlüğün sınırsız ve sonsuz olduğu söylenemez. BK'nun 19, 20, 161 maddeleri bu özgürlüğün sınırını çizmiştir. Cezai şart borçlunun iktisaden mahvına sebep olacak derecede ağır ve yüksek ise, adap ve ahlaka aykırı sayılarak tamamen veya kısmen iptal edilmesi gerekir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya dönülecek olursa, davalının imzaladığı sözleşmede düzenlenen cezai şart yukarıda belirtilen yasal düzenleme ve ilkelere aykırı olduğundan geçersiz olup, buna göre mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/677, Karar No: 2014/3570, Tarih: 25.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/677 E.  ,  2014/3570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/03/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13695, Karar No: 2024/9651, Tarih: 12.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13695 E.  ,  2024/9651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1788 E., 2022/583 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, 31.05.2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca 03.08.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın erteleme süresi içerisinde 25.04.2018 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullanması üzerine Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.08.2019 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Mersin 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2019 tarihli ve 2019/49 Esas, 2019/125 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

D. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 15.04.2022 tarih, 2020/1788 Esas, 2022/583 Karar sayılı kararı ile ilk derece hükmü kaldırılarak sanık hakkında 5271 ayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği

D. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin 15.04.2022 tarih, 2020/1788 Esas, 2022/583 Karar sayılı kararı ile ilk derece hükmü kaldırılarak sanık hakkında 5271 ayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği

Adana Bölge Adliye Mahkemesi kararının yasa ve usul hükümlerine aykırı olduğuna, dosyada mevcut bilgi, belge ve delillerden de anlaşılacağı üzere sanık ...'nün ikametinde yapılan arama neticesinde ele geçen maddenin 17.05.2018 tarihli uzmanlık raporunda da belirtildiği üzere eroin maddesinin olduğunun tespit edildiği, 25.04.2018 tarihli ev arama, yakalama ve elkoyma tutanağında sanığın polisi eve almamak için zaman kazanmaya çalıştığı, camdan evin içinde uyuşturucuların tuvalete dökülmeye çalışıldığını polisin gördüğü ve tutanağa geçtiği, sanığın ikametin kapısını kapatmaya çalıştığının da açıklandığı, polisin uyarısına rağmen kapıyı açmamaya direndiği, sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulunduğunun sabit olduğundan beraat kararının bozulmasın talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, sanığın kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak veya kullanmak suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında uyuşturucu madde kullandığı gerekçesi ile 03.08.2017 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilerek söz konusu kararın kesinleştiği, sanığın ikametinde yakalanan uyuşturucu madde olduğunun tespit edildiği ve alınan ifadesinde de ikametinde uyuşturucu maddelerin yakalandığını kabul ettiğini beyan ettiği, söz konusu dosyanın sanığın kamu davası açılmasının ertelenmesine dair karar verilen dosya ile birleştirildiği, sanığın duruşmada uyuşturucu maddeyi kendisinin bulundurmadığı, babasının bulundurduğunu beyan ederek savunma yapmış ise de 25/04/2018 tarihli ev arama , yakalama ve elkoyma tutanağında sanık ve babasının birlikte polisi eve almamak için zaman kazanmaya çalıştıkları camdan evin içinde uyuşturucuların tuvalete dökülmeye çalışıldığını polisin gördüğü ve tutanağa geçtiği, sanığın ikametin kapısını kapatmaya çalıştığının da açıklandığı, polisin uyarısına rağmen kapıyı açmamaya direndikleri, sanık ve babasının uyuşturucu madde bulundurduklarının sabit olduğu, savunmanın soyut şekilde suçtan kurtulmaya yönelik olup itibar edilmeyerek cezalanıdırlmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında atılı suçtan cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla delil yetersizliği nedeniyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "31.05.2017" tarihi yerine, ihlal sayılan eylemin suç tarihi olan "25.04.2018" olarak yazılması mahallinde Mahkemesince düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiştir.