muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10079, Karar No: 2023/3928, Tarih: 22.06.2023

3. Anılan kararın sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 31.03.2021 tarihli ve 2020/7762 Esas, 2021/7009 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün onanmasına, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise, "suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına muvafakat edip etmeyeceği şikâyetçiden sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 168/1-4. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan "katılanın zararını giderilmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,” biçimindeki yasal ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, yine “hükmolunan cezanın miktarı ve suça sürüklenen çocuğun katılanın zararını gidermediği” biçimindeki yasal ve dosya içeriği ile uyumlu olmayan gerekçe ile 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, suça sürüklenen çocuğun yaşı itibarıyla uygulanan kanun maddesinin aynı Kanun'un ''31/3'' yerine ''31/2'' olarak yazılması nedenleriyle, sanık hakkında ise, duruşmadan bağışık tutulmak istediğine dair bir talebi olmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı duruşmada hazır edilmeyerek mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması, nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Yerel Mahkemece sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143/1, 62, 53, 116/2-4, 119/1-c, 62, 53 ve 151/1, 53. maddeleri uyarınca sırasıyla 6 yıl 3 ay, 1 yıl 8 ay ve 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, suça sürüklenen çocuk hakkında ise, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından aynı Kanun’un 142/2-h, 143, 168/1-4, 31/3, 62, 51, 116/4, 119/1-c, 31/3, 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine, 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz talebi; mahkûmiyete yeterli delil olmadığı ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz talebi; mahkûmiyete yeterli delil olmadığı, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediği ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz talebi; mahkûmiyete yeterli delil olmadığı ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz talebi; mahkûmiyete yeterli delil olmadığı, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediği ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.08.01.2015 günü saat 03.00-03.30 sıralarında Vestel yetkili servisi olarak faaliyet gösteren şikâyetçiye ait iş yerinden, bir adet fiş kesmede kullanılan el terminalinin, bir adet laptobun ayrıca iş yerinde tamir amaçlı bulunan 6 adet led televizyonunun çalındığını, 2 adet led televizyonun kırılmış vaziyette işyerinin önünde bulduğunu, iş yerinin kamerasından saat 03.10 sıralarında iki şahsın iş yerinde olduğunu gördüğünü, yine olay tarihinde çalındığını beyan ettiği motorola marka el terminali diye tabir edilen cihazı iş yerinin önünde bulduğunu 10.01.2015 tarihli ifadesinde, komşusu M.E'nin olay saatinde bir şahsın "mamo kaç mamo kaç" şeklinde bağırdığını duyduğunu ve lakabı mahallede mamo olarak bilinen ... isimli şahsın olabileceğini söylemesi üzerine ... ile görüştüğünü, ...'in işyerine gelerek malzemeleri ...'in çaldığını ve suça konu eşyaların bulunduğu adresi söylediğini beyan ettiği, 31.05.2015 tarihli rapora göre, izmarit üzerinden alınan örnek ile sanık ...'in kan örneğinin uyumlu olduğunun tespit edildiği, alınan televizyonların 5 adedinin suça sürüklenen çocuğun yer göstermesi ile kullanılmayan bir evin çatı katında ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; sanık ve suça sürüklenen çocuğun bahse konu suçları işlediği kanaatine varılarak Yerel Mahkemece cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2-Sanık ve suça sürüklenen çocuk suçu inkâr etmiştir.

IV. GEREKÇE

2-Sanık ve suça sürüklenen çocuk suçu inkâr etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında Iğdır 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.12.2012 tarihli ve 2012/252 Esas, 2012/1177 Karar sayılı 15.03.2013 tarihinde kesinleşen 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca verilen 6 ay 20 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin tekerrüre esas olmasına rağmen sanık hakkında aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca tayin olunan 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 indirim yapılması sırasında 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini sonraki uygulama ile sonuç cezanın doğru hesaplandığı anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamış, suçun işlenmesiyle şikâyetçinin uğradığı zararın tamamen giderilmediği anlaşılmakla, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı Kanun'un 231/6. maddesinin (c) bendinde yazılı “suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi” koşulunun bulunmaması nedeniyle, suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk ve sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ağrı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2021/501 Esas, 2022/632 Karar sayılı kararında sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafiileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4830, Karar No: 2014/22377, Tarih: 25.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/4830 E.  ,  2014/22377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/77645

MAHKEMESİ : Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2010

NUMARASI : 2008/1094 (E) ve 2010/752 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçu nedeniyle düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği, ancak belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, özel usulsüzlük cezasına hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi cezasının defter ve belgeleri ibraz etmemek eyleminden doğan zarar niteliğinde bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, zararın giderilmediğinden bahisle diğer koşullar değerlendirilmeksizin yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1239, Karar No: 2016/2520, Tarih: 29.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/1239 E.  ,  2016/2520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalılar .... ve diğeri aleyhine 28/04/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirkete ait ..... adlı internet sitesinde 30/11/2013 tarihli ''Fuhuş baskını 3 gözaltı'' başlıklı yazı ile kişilik haklarının ihlal edildiğini, olmayan olayların olmuş gibi gösterildiğini, tamamen hayal ürünü olduğunu, kullanılan sözcüklerin abartılı ve suçlayıcı nitelikte olduğunu, haberin özü ile biçimi arasında dengenin kurulamadığını belirterek uğramış olduğu manevi zararın tazminini istemiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan haberin gerçek olmadığı, buna ilişkin tekzip yayınlandığı, her ne kadar haber hakkı kullanılmış ise de basın hukukunun temel prensipleri çerçevesinde hareket edilmediği, davacıların haber sebebi ile küçük düştüğü belirtilerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesinde ve 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması gerekmektedir. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bu nedenle basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. Yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluğu bu farklılıklar gözetilerek belirlenmelidir. Bu nedenle basının ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan gerekse MK.nun 24 ve 25. maddelerinde ve özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan gerekse MK.nun 24 ve 25. maddelerinde ve özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Bunun için temel ölçüt, kamu yararıdır. Yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmış olmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli ve haber verilirken özle biçim arasındaki denge de korunmalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Anılan ilke ve kurallara uyulması durumunda ise, yayının Anayasa, Basın Yasası ve basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.

Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. Olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmalı, incelemeli ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamından, 29/11/2013 tarihli yakalama tutanağından davacıların sahibi oldukları otelde fuhuş ihbarı üzerine arama yapıldığı, otel içinde ruhsata aykırı olarak bir takım gizli bölmelerin olduğu, bu bölmelerde bazı cinsel içerikli ürünler bulunduğu ancak yabancı uyruklu kadına rastlanmadığı şeklinde belirtildiği, polis merkezinde alınan ifadelerinden sonra serbest bırakıldıkları anlaşılmaktadır. Şu durumda, yayının görünür gerçeğe uygun olduğu, diğer anlatılan olayların ayrıntı şeklinde olduğu, kişilik haklarının saldırıya uğradığından söz edilemeyeceği ve davalıların da manevi tazminat ile sorumlu tutulamayacağı benimsenmelidir. Mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların tazminattan sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5283, Karar No: 2012/8665, Tarih: 16.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/5283 E.  ,  2012/8665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 27/12/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların tüm, davalı ...' nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ...'nun diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, desteğin trafik kazasında ölümü nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin kısmen kabulüne dair verilen karar, davacılar ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Olayın gelişim biçimi, kusur durumu, ölenin davacılara yakınlığı ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde; davacılar ... ve ... yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacılar ... ve ... yararına daha alt düzeyde uygun manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı ... yararına BOZULMASINA, davacıların tüm, davalı ...'nun diğer diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20734, Karar No: 2013/17060, Tarih: 18.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/20734 E.  ,  2013/17060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suça konu faturaların kurumlar vergisinde kullanılması nedeniyle 16.04.2004 olarak tespit edilen suç tarihinden, hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden kamu davasının bu gerekçe ile düşürülmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesi, yasaya aykırı, sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçu yönünden ise; suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suça konu faturaların kurumlar vergisinde kullanılması nedeniyle 16.04.2005 olarak tespit edilen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12649, Karar No: 2015/18740, Tarih: 21.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/12649 E.  ,  2015/18740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/193672

MAHKEMESİ : Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2013/8 (E) ve 2013/319 (K)

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Marketin ekletisi niteliğindeki etrafı demir korkuluklarla çevrili manav reyonundan gerçekleştirilen eylemin, suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında kalacağı gözetilmeyip, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Yasanın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması,

2) 5237 sayılı TCK'nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilerek, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar alması halinde ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, somut olayda uygulanma koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 145.maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.