muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/341, Karar No: 2020/312, Tarih: 02.06.2020

27. Diğer taraftan, davalı vekilinin sunduğu delil listesinin incelenmesinde; iş sözleşmelerine delil olarak dayanılmadığı görülmüştür.

28. Öte yandan, davacı taraf ücretinin rızası alınmaksızın tek taraflı düşürüldüğünü açıkça ifade ederken, davalı taraf yargılama sırasında davacının rızasını içeren iş sözleşmelerinin olduğuna dair beyanda bulunmamış ve buna ilişkin delil sunmamıştır.

29. Bununla birlikte davalı vekilinin, iş sözleşmelerinin dosya içeriğine alınması gerektiğine ilişkin açık temyiz itirazı da bulunmamaktadır.

30. O hâlde ifade etmek gerekir ki, davalı tarafça delil olarak dayanılmayan, dosyaya sunulmayan, yargılamada bu yönde talepte bulunulmayan ve temyiz dilekçesinde açıkça değinilmeyen sözleşmelerin getirtilmesi gerektiğine dair Özel Daire bozma kararı 6100 sayılı HMK'nın 25. maddesine aykırılık teşkil etmektedir.

31. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, davacının ücretinde yapılan değişikliğe rızasının olup olmadığının ve ücretin sözleşmelerde belirtilen tutarda ödenmesi konusunda tarafların anlaşıp anlaşmadığının belirlenmesi ve dava konusu yapılan fark ücret alacağı bulunup bulunmadığının tespiti davacı tarafça imzalanmış olan iş sözleşmesi olup olmadığına bağlı olduğundan ihale şartnamelerinin istenilmesi gerektiği, taraflarca delil olarak işyeri sicil dosyasına dayanıldığı ve mahkeme tarafından delillerin toplanmadığı, mahkemece gerekli belgelerin temini için davalı tarafa yazı yazıldığı ancak bahsi geçen sözleşmelerin alt işverenlerde bulunduğu, dolayısıyla gerekli araştırmanın yapılmadığı, bu nedenle Özel Daire bozma kararının yerinde olduğu görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

32. Öyle ise direnme kararı yerindedir.

33. Ne var ki, hüküm altına alınan alacak miktarlarına ilişkin temyiz incelemesi yapılmadığından dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV- S O N U Ç

Açıklanan nedenlerle,

Direnme uygun bulunduğundan hüküm altına alınacak miktarlara ilişkin davalı vekilinin temyiz itirazının incelemesi yapılmak üzere dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.06.2020 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17670, Karar No: 2014/7888, Tarih: 10.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/17670 E.  ,  2014/7888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 12/03/2013

Numarası : 2012/220-2013/171

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı-karşı davalı, davalı-karşı davacı işyerinde 02.06.2000-15.03.2003 tarihleri ve 15.03.2004-27.09.2006 tarihleri arasında çalıştığını, işyerinde kavga çıktığını, davacının bu kavgayı ayırmaya çalıştığını fakat işverence kavgaya karıştığı düşünüldüğü için istifaya zorlandığını, yoğun baskılar sebebiyle davacının bir kısım belgeler imzaladığını, ancak bu belgeleri çekince ile imzaladığını, bu zorlamalar altında alınan belgenin geçerli olmadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı-karşı davacı, davacı işçinin 01.11.2000 tarihinden istifa ettiği 27.09.2006 tarihine kadar aralıklarla çalıştığını, istifasını özgür iradesi ile verdiğini savunmuş, karşı dava olarak ihbar tazminatı talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasında görülen hizmet tespitine dair kararın onanarak kesinleştiği, her ne kadar davalı taraf iş sözleşmesinin davacının istifası ile sonlandığını ileri sürse de davacının karıştığı iddia olunan kavga olayının ardından kendisinin savunması istenilen tutanak içeriğinde olay kapsamı içeriğine göre tazminatsız şekilde işten çıkarılmasının mümkün olabileceğinin bildirildiği, bu haliyle davacının bu tutanak içeriğini imzalamaktan imtina etmesinde haklı olduğu, davalı tanık beyanlarından da davacının belirtilen ifadenin hakkında ileriye dair iş sözleşmesinin tazminat alamadan feshi bakımından olumsuzluk oluşturabileceği çekincesi ile imzalamak istemiyor iken tutanak tarihi ile aynı gün hiçbir talebi olmadan şahsi sebeplerle istifa ettiğini bildirmesi hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi mantığa uygun olmayan bir süreç olarak görüldüğü, bu haliyle davacı tarafından sunulan istifa beyanının davacının gerçek iradesini yansıtmadığı ve savunması istenilen tutanak içeriğinden de anlaşıldığı gibi davacının istifaya zorlandığı bu haliyle iş sözleşmesinin herhangi bir haklı neden olmaksızın işveren tarafından sonlandırıldığı ve davacının kıdem ve ihbar tazminatının hak ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde davalı işyerinde 02.06.2000-15.03.2003 ve 15.03.2004-27.09.2006 tarihleri arasında çalıştığını ileri sürmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 15.03.2003-15.03.2004 tarihleri arasında çalışmadığı kabul edilmekle birlikte davacının 01.11.2000-27.09.2006 tarihleri arasında 5 yıl 10 ay 26 gün çalıştığı kabul edilerek davacının kıdem tazminatı davacının çalışmadığı kabul edilen 1 yıllık süre de ilave edilerek hesaplanmıştır. HMK’nın 26.maddesinde düzenlenen taleple bağlılık kuralı gereğince Hakim talepten fazlasına hükmedemez. Bu nedenle davacının 02.06.2000-15.03.2003 ve 15.03.2004-27.09.2006 tarihleri arasında 4 yıl 10 ay 26 gün çalıştığını kabul edilmesi gerekirken 5 yıl 10 ay 26 gün üzerinden yapılan hesaplama itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının yıllık izin alacağı hesaplanırken davacının 15.03.2003-15.03.2004 tarihleri arasında çalışmadığı kabul edildiği halde, davacının çalışmadığı süre de fiili çalışma süresine ilave edilerek 5 yıl için yıllık izin ücreti hesaplanması hatalıdır. Ayrıca davacının 1475 sayılı Yasa döneminde izne hak kazandığı yıllar için yıllık 12 gün izin alacağı hesaplanması gerekirken tüm çalışma süresi için 4857 sayılı Yasaya göre 14 gün üzerinden yıllık izin ücreti alacaklarının hesaplanması hatalıdır. Bu nedenle hatalı rapora itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı-karşı davacıya iadesine, 10/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9651, Karar No: 2010/5295, Tarih: 25.03.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/9651 E.  ,  2010/5295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

İhbarcının şikayeti üzerine gidilidğinde orman sahasından 7 adet meşe ağacının aynı tarihlerde kesildiğinin saptanıp emvalin ele geçirilmiş olması üzerine, tüm aşamada suçlamayı inkar eden sanıkların suçun işleyip işlemediklerinin tam olarak anlaşılabilmesi için suçun işlendiği ... köyü muhtarı ile köy heyet üyeleri ve varsa köy veya kır bekçisi de tanık olarak dinlenerek, sanıkların bu ağaçları kesip kesmedikleri konusunda bilgi ve görgülerinin olup olmadığının ayrıca C. Başsavcılığı'nın dosyada mevcut koğuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararında belirtildiği gibi ihbarcı ile sanık ...'in çocukları arasında "çekte sahtecilik" suçlamasıyla ilgili soruşturma nedeni ile iki aile arasında husumete yol açacak derecede bir anlaşmazlık bulunup bulunmadığı hususunun da sorularak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesi gerekirken bu yönlerden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15216, Karar No: 2018/4880, Tarih: 11.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/15216 E.  ,  2018/4880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kendi davasının reddi, kusur belirlemesi, kadına verilen tazminatlar, velayet düzenlemesi ve nafakalar yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise; nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı-karşı davalı erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında, davalı-karşı davacı kadının da erkeğin kardeşine hakaret ettiği ve boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davacı-karşı davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Davacı-karşı davalı erkeğin gerçekleşen ve mahkemece kabul edilen kusurlu davranışları yanında, kadının da erkeğin kardeşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece erkeğin de davasının kabulü gerekirken, reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı ise de kadının boşanma davası temyizin kapsamı dışında bırakılmak suretiyle kesinleştiğinden, erkeğin boşanma talebinin konusuz hale geldiği de görülmektedir. Bu durumda erkeğin boşanma davasının esası hakkında bir karar verilemeyecektir. Ancak, davanın konusuz kalması sebebiyle esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde hakim, davanın açıldığı tarihteki, tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderleri ile vekalet ücreti konusunda haklılık durumu nazara alınarak karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir (HMK m.311/1).

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

4-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

5-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası miktarı çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2., 3., 4. ve 5. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2013/18836, Karar No: 2014/13972, Tarih: 27.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18836 E.  ,  2014/13972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Terme 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2013

NUMARASI : 2013/125-2013/42

Davacılar B.. A.. vd vekili Avukat F. Ç. tarafından, davalı M.. A.. aleyhine 11/06/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız şikayet nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, kısmen kabul kararı verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayın gelişimi ve tarihi ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3813, Karar No: 2019/2051, Tarih: 28.03.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/3813 E.  ,  2019/2051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14/03/2016 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığının 14.09.2010 gün ve 2010/2630-1009 sayılı iddianame anlatımına göre; olay günü mağdur ...'in köpeğini gezdirdiği sırada sanık ...'ın köpeğin annesine ait kayıp köpek olduğunu iddia ederek köpeği mağdur ...'in elinden almaya kalkıştığı,"Köpeği bana vermezsen kafana sıkarım." diyerek tehdit ettiği, çevrede bulunanların müdahalesi ile ayrıldıkları, saat 19.00 sıralarında bu kez sanık ...'ın sanıklar...,... ve ... ile mağdurun ikametine giderek sanık ...'ın mağduru "Köpeği bana vermezsen senin kafana sıkarız, kafana sıkar gideriz" şeklinde sözlerle tehdit ettiği, mağdur ...'nin "Sen kimin kafasına sıkıyorsun" demesi üzerine "Sen ne karışıyorsun paçoz" diyerek hakaret ettiği ve sanık ...'de bulunan tabancayı almaya çalıştığının iddia edilmesi karşısında; sanıkların eyleminin yağma ve/veya yağmada "Daha az cezayı gerektiren hal" başlıklı 5237 sayılı TCK'nin 150/1. maddesindeki suçu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2937, Karar No: 2019/12203, Tarih: 03.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2937 E.  ,  2019/12203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar ve sanık ile suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan iş yeri dokunulmazlığına ilişkin hüküm başlıklarında; suç adının “iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme” yerine “konut dokunulmazlığını ihlal etme” olarak yazılması ve uygulama maddesinin de TCK'nın 116/1-4 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının sanık ... hakkında infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında kurulan tüm hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 03.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2265, Karar No: 2017/8430, Tarih: 02.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/2265 E.  ,  2017/8430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalılardan ...'un sürücüsü, ...'nin işleteni ve ... ...'ya ... poliçesi ile sigortalı aracın, davacının desteği ...t'e çarpması sonucunda desteğin vefat ettiğini, davalı ...'un ceza davasında tam kusurlu bulunduğunu belirterek, eş ... için fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 15.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, kaza tarihini kapsayan trafik poliçesi bulunmadığını, sigortalı araç sürücüsünün kusur oranı, gerçek zarar ve poliçe limiti dahilinde sorumlu olduklarını, ... tarafından tazminat tahakkuku olup olmadığının araştırılması ve tazminattan düşülmesi gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., kusurunun bulunmadığını, talebin fahiş olduğunu, davacının dul aylığı aldığını ve talebin ... teminatı kapsamında kaldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., müteveffanın aniden yola çıktığını ve kusurunun bulunmadığını, talebin fahiş olduğunu, davacının dul aylığı aldığını ve talebin ... teminatı kapsamında kaldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre, davacı desteğinin ölümünden önce emekli olduğu ve ölümünden sonra da davacıya dul maaşı bağlandığı, davacı tarafından desteğin bunun dışında düzenli ve eylemli bir yardımının bulunduğu iddiasında bulunmadığından HGK 30.01.2005 tarih ve 2005/4-648 E. ve 2005/691 sayılı kararında da belirtildiği gibi bu durumda davacının destekten yoksunluk zararı bulunmadığı, 6098 sayılı TBK'nın 55. maddesi gereği davanın kabulüne karar verilmesi talep edilmiş olsa da kazanın meydana geldiği tarih itibari ile 6098 sayılı TBK'nın uygulama olanağı bulunmadığı ve yine iddia edildiği gibi sadece ... şirketinin temerrüde düşmüş olduğu tarihin de bu kanunun uygulanmasına olanak verdiğinin kabulü TBK yürürlük kanunu ilgili maddeleri gereğince mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir.

Dava, trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. Davacı, eşinin ölümü nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı istemiş, mahkemece bilirkişi raporundaki hatalı değerlendirmelere itibar edilerek ve ayrıca 6098 sayılı TBK.nun yürürlükte olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece, tazminat istemi az yukarıda yazılı gerekçelerle reddedilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun olmadığı gibi, yapılan hukuki değerlendirme de hatalı bulunmaktadır.