muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8713, Karar No: 2024/6097, Tarih: 18.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8713 E.  ,  2024/6097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/930 E., 2023/1163 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Ankara 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/1999 E., 2022/72 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı kadının kusurlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararın davacı-davalı erkek mirasçıları vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı erkek mirasçıları vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalı- karşı davacının nikahtan sonra evde en fazla iki-üç ay kadar ikamet ettiğini, evlenmelerinden 10-15 gün sonrasında, davalı-karşı davacının kuzenlerinin yanına İzmir'e gitmek istediğini söylediğini, davalı-karşı davacının evde kalmak istemediğini ve sürekli şehir dışına gitmek istediğini, müvekkilinin de bu gezmelerine karşı çıkmadığını, kendisini istediği yerlere biletini alıp gönderdiğini, birlikte yalnızca Avusturya'ya müvekkilinin oğlunun yanına gittiklerini, pasaportunu müvekkilinin aldığını ve işlemlerini yeşil pasaport olarak yaptığını, davalı-karşı davacının 25.03.2016 tarihinde evi terk ettiğini, 8 aylık evlilik süreci içerisinde yalnızca iki-üç ay kadar aynı evde yaşadıklarını, tarafların aynı odada kalmadıklarını, davalı-karşı davacının evlenmenin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmediğini, müvekkilinin eşine eve dön ihtarı çektiğini, müvekkilinin, davalı-karşı davacı ile birçok kez iletişime geçmeye çalıştığını, müvekkilinin, yasal olarak evli bulunduğu kişinin nerede ve kiminle yaşadığını bilmediğini, telefonda müvekkiline ilk başta eve döneceğini söyleyen davalı-karşı davacının, sonradan müvekkilinin telefonuna bakmamaya, telefonu açtığında ise "bir daha beni arama", "boşanmayacağım", "evi üzerime yaparsan boşanırım" gibi sözler söylediğini, müvekkili ve çocuklarına hakaret ettiğini, müvekkilinin kendisine "madem evi terk eden sensin, madem ben senin için çok kötü bir adamım, neden boşanma davası açmıyorsun?" demesi üzerine, davalı-karşı davacının "öldüğünde maaşını ve evini alacağım, niye boşanayım." dediğini, 8 aylık fiili evlilik süreci içerisinde müvekkilinin, davalı-karşı davacının tüm isteklerini yerine getirdiğini belirterek tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; taraflar evlendikten kısa bir süre sonra kavgalar ve tartışmaların baş gösterdiğini, bu kavgalar ve tartışmaların davacı-karşı davalının kusurlu eylemleri sonucu günden güne artarak devam ettiğini, davacı-karşı davalının sürekli olarak küçük problemleri büyüterek tartışma haline getirdiğini, müvekkilinin, davacı-karşı davalının çocukları tarafından da sürekli hakaretlere maruz kaldığını, dava dilekçesinden de anlaşılacağı üzere, davacı-karşı davalının evlilik birliği içerisinde sürekli müvekkiline hakaret ettiğini ve bu sebeple müvekkilinin yapmış olduğu şikayet neticesinde davacı-karşı davalının yargılandığını, ancak yargılama sırasında müvekkili adliyeye sürekli gitmekten rahatsız olduğu için şikayetten vazgeçtiğini belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; "davacı-karşı davalı yanın ileri sürdüğü boşanma vakıalarına dayanak iddiaların üzerine davalıya eve dön çağrısında bulunduğu, bu sebeple ihtar tarihinden önceki kusurlu davranışlarını affettiği, en azından hoşgörüyle karşıladığının kabulü gerektiği, bu tarihten sonra da kadının kusurlu olduğuna yönelik herhangi bir olgunun ispatlanamadığı, tanık beyanlarının da terk ihtarından önceki olaylara delalet ettiğinin anlaşıldığı, bu sebeplerle kadının kusurunun ispat edilemediği; karşı dava yönünden ise tanık ...'nin de 04.11.2021 tarihli beyanında davacının tabaktaki kemiği alarak davalının önüne attığı, "kağıt toplayıcısınız" dediği ancak yaşanan olaylardan sonra tarafların birlikte yaşamaya devam ettiklerini beyan ettikleri ancak daha sonra davacı müteveffanın davalı karşı davacıya kötü davranışlarının devam ettiği, davalının da bu duruma dayanamayarak evden ayrılıp önce arkadaşı ....'nin yanına gittiği, daha sonra da İzmir Aliağa'da düzen kurup Aliağa Rafinerisinde iş bulup çalışmaya başladığı, davacının kendisini gelip almasını beklediği ve davacının da davalının yanına geleceğini söylediği halde çocuklarının telkiniyle gitmediği, boşanma davası açtığı, kadının arkadaşlarının telkiniyle evine geri döndüğünde de davacının evin kilidini değiştirmiş olduğu anlaşılmakla her iki boşanma davasının birlikte incelemesi neticesinde evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı müteveffanın daha ağır kusuru olduğu, davalı-karşı davacının bir kusurunun ispat edilemediği; davacı tarafın açtığı ve karşı davacı tarafın açtığı her iki davanın da davacı-davalı erkeğin 23.09.2020 tarihinde vefatı nedeniyle dava konusuz kalmış olması sebebiyle karar tesisine yer olmadığına, davalı- karşı davacı kadının boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı-karşı davalı erkek mirasçıları vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-karşı davalı mirasçısı ... vekili istinaf dilekçesi ile; İlk Derece Mahkemesinin kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, davalı-karşı davacının kusurlu olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davalı-karşı davacının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

2. Davacı-karşı davalı mirasçıları ... ve diğerleri vekili istinaf dilekçesi ile; daha önceki kusur davranışların müteveffa tarafından affedilmediği gibi, davalı-karşı davacının kusurlu davranışlarının devam ettiğini, davacı-karşı davalı tanıklarının beyanlarının hükme esas alınmadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, talepleri doğrultusunda karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kusur tespiti bakımından mirasçılar tarafından devam edilen iş bu davada, yapılan yargılama ve toplanılan delillerden; İlk Derece Mahkemesince de kabul edildiği üzere, kadının boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olmadığı, İlk Derece Mahkemesince bu yönde verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince; davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplanıp değerlendirildiği, usulü işlemlerin Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na uygun olarak yerine getirildiği, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, bu itibarla İlk Derece Mahkemesince verilen kararın isabetli olduğu gerekçesiyle istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı-karşı davalı mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı mirasçıları vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki nedenleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı açılan, davacı erkeğin yargılamanın devamı sırasında ölümü üzerine konusuz kalan ve kusur tespiti yönünden mirasçısı tarafından devam edilen boşanma davasında sağ kalan davalı kadının boşanmaya sebebiyet verecek kusurlu bir davranışının ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı ve 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 181 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı ve 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 181 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı mirasçıları vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5580, Karar No: 2013/6508, Tarih: 02.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5580 E.  ,  2013/6508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan taşınmaza ilişkin olarak tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20112, Karar No: 2019/13503, Tarih: 19.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/20112 E.  ,  2019/13503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin 21.02.2019 tarihli yazısında aynen “Dosya içeriğine ve UYAP kayıtlarına göre; her iki davalı tarafından temyiz dilekçesi sunulduğu ancak temyiz harçlarının ödenmediği, davacı tarafça temyize ilişkin harçların 03.02.2016 tarihli sayman mutemedi alındısı ile ödendiği ancak temyiz dilekçesi sunulmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiş ise buna ilişkin dilekçenin dosyaya eklenmesi ve temyiz harçlarının her iki davalı tarafından ayrı ayrı ödenmesi konusunda davalılara 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca muhtıra çıkartılması, şayet 03.02.2016 tarihinde yatırılan temyiz harçları davalılardan birisi tarafından ödenmiş ise ödeme yapan davalı netleştirilerek makbuzlardaki gerekli düzeltmelerin yapılmasından sonra temyiz harçlarını yatırmayan davalı taraftan alınması gereken temyiz harçlarına ilişkin olarak kanunda belirtilen işlemlerin gerçekleştirilmesi” denilmektedir.

Söz konusu yazımıza Mahkemenizce verilen cevaplardan ve UYAP sisteminde yer alan evraklardan, konuya ilişkin muhtıraların taraf vekillerine elektronik tebligat ile tebliğe çıkarıldığı ancak davacı vekili ile davalılar vekilinin herhangi bir cevap vermediği ve davalılarca temyiz harçlarının yatırılmadığı anlaşılmaktadır.

Dosyada mevcut temyiz harçlarının yatırılması sırasında davacı taraf temyizinin olup olmadığına, temyiz dilekçesi ibraz edilip edilmediğine ilişkin mahkemeniz kayıtları da incelenmek suretiyle, elektronik tebligat uygulamasının yeni olması dikkate alındığında hak kayıplarına yol açılmamasına yönelik olarak, Dairemizin 21.02.2019 tarihli yazısında belirtilen hususlar yönünden yapılması gereken işlemler için taraf vekillerine FİZİKEN muhtıra ve tebligat çıkarılarak yapılan işlemlere ve sonuçlarına ilişkin evraklar eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29744, Karar No: 2021/9445, Tarih: 28.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/29744 E.  ,  2021/9445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu ve temyizi mümkün olmadığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin dilekçesi üzerine itiraz mercii olan ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 15/05/2016 tarihli, 2016/366 D. İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 28/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19841, Karar No: 2013/28286, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/19841 E.  ,  2013/28286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 08.11.2012 tarih 2012/8451 esas 2012/23731 karar sayılı ilamında; sanık ... hakkında Alaşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11.02.2004 tarih ve 2002/48 esas 2004/36 sayılı kararın sanığın ikamet adresinde annesine tebliğ edildiği tarihte sanık ...'ın cezaevinde olduğunun, sanık ... hakkında Alaşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11.02.2004 tarih ve 2002/48 esas 2004/36 sayılı kararın sanığın ikamet adresine tebliğe çıkarıldığı, ancak cezaevi ismi belirtilmeden infaz koruma memuruna tebliğ edildiği, uyap kayıtlarında sanık ...'ın tebliğ tarihinde cezaevinde olmadığının görüldüğü, kaldı ki sanık cezaevinde olsa dahi tebligatın bizzat kendisine yapılması gerektiğinden bahisle, sözkonusu kararın adı geçenlerin adreslerine tebliğ edilmesi, tebliğ yapılacak tarihte cezaevinde bulundukları takdirde bizzat kendilerine tebligat yapılması, sunarlarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği,

Dosyanın temyiz incelemesi için tekrar Dairemize gönderildiği anlaşılmış ise de;

Dosya içinde sanıklar ... ve ...'e yapılan tebligatlara ilişkin tutanaklarda sanıklara Dairemizin kararında tebliği istenen Alaşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11.02.2004 tarih ve 2002/48 esas 2004/36 sayılı kararının değil sanıklara daha önce de tebliğ edilen Alaşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.03.2010 tarih ve 2002/48 esas 2004/36 sayılı uyarlama kararının tebliğ edildiği ve sanık ...'ın 31.12.2012 tarihli temyiz dilekçesi sunduğunun anlaşılması karşısında,

Alaşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11.02.2004 tarih ve 2002/48 esas 2004/36 sayılı kararın sanıklar ... ve ...'in adreslerine tebliğ edilmesi, tebliğ yapılacak tarihte cezaevinde bulundukları takdirde bizzat kendilerine tebligat yapılması, sunarlarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 10.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4955, Karar No: 2017/6834, Tarih: 04.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4955 E.  ,  2017/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ...4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/02/2016 tarih ve 2014/1811-2016/126 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 26/10/2009 tarihinde asansör firması olan müvekkil şirkette işe başladığını, kendisi ile işe başladığı tarihte 3 yıl süreli hizmet sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 10. maddesine göre hizmet sözleşmesinin sonlanılmasından 24 ay süreyle davacı şirkete karşı herhangi bir rekabete girmeyeceğini, aykırı davrandığında işverene 10.000 Euro cezai şart ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, yine hizmet sözleşmesinin 11. maddesinde sözleşme süresi olan 3 yıl dolmadan kendi isteğiyle iş akdine son verirse işverene eğitimi karşılığı 2.000 Euro ceza şart olarak ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, davalının 23/02/2011 tarihinde işten ayrıldığını, davalının işten ayrıldıktan sonra müvekkil ile aynı işi yapan firmalarda çalıştığını, müvekkili şirketin üretimde kullandığı teknik çizimleri, asansör çizim ve dokümanını bu firmaların emrine sunduğu, davalının bu eylemleri ile hizmet sözleşmesinin 10 ve 9/f bendine aykırı hareket ettiğini, 10. maddeye istinaden 10.000 Euro ve 11. maddeye istinaden 2000,00 Euro eğitimi karşılığı cezai şartı olmak üzere 12.000,00 Euro cezai şart alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının 26.10.2009 - 23.02.2011 tarihleri arasında davacı şirkette çalıştığı, işten ayrıldıktan sonra da davacı şirketle aynı alanda faaliyet gösteren başka şirketlerde çalıştığı, davacı şirkete ait tasarımları bu şirketlerin kullanımına sunmak suretiyle iş sözleşmesinde öngörülmüş olan rekabet yasağına aykırı davrandığı, ayrıca iş sözleşmesinde öngörülen 3 yıllık çalışma süresi dolmadan işten ayrılmış olması nedeniyle kendisine verilen eğitimlerden kaynaklanan cezai şart alacağının da oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 10.000 Euro cezai şart ve 2.000 Euro eğitim bedeli olmak üzere toplamda 12.000 Euro'nun karar tarihi itibariyle Türk Lirası karşılığının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, iş sözleşmesinde düzenlenen rekabet yasağına aykırılık nedeniyle 818 sayılı Borçlar Kanunun 348. vd. maddelerine dayalı cezai şart istemi ile eğitim giderinin tahsiline ilişkin olup, mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, iş sözleşmesinde düzenlenen rekabet yasağına aykırılık nedeniyle 818 sayılı Borçlar Kanunun 348. vd. maddelerine dayalı cezai şart istemi ile eğitim giderinin tahsiline ilişkin olup, mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Sözleşmenin tarafları, sözleşme özgürlüğü ilkesi çerçevesinde sözleşmenin konusunu belirlemekte özgür iseler de bu özgürlüğün sınırsız ve sonsuz olduğu söylenemez. Anayasa, Medeni Kanun ve Borçlar Kanunu hükümleri ile sözleşme özgürlüğünün sınırlarını çizmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın Çalışma ve Sözleşme Hürriyeti başlıklı 48. ve devamı maddelerinde, herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetine sahip olduğu bildirilmiş, BK'nın 19. maddesinin ilk fıkrasında, bir akdin mevzunun kanunun gösterdiği sınır dairesinde serbestçe tayin olunacağı belirtildikten sonra, 2. fıkrasında bu serbestinin sınırları gösterilmiş, 20. maddesinde ise bir akdin mevzunun gayri mümkün veya gayri muhik yahut ahlaka (adaba) mugayir olması halinde o akdin batıl olacağı, MK’nin 23/2. maddesinde de kimsenin özgürlüklerinden vazgeçemeyeceği veya onları hukuka ya da ahlâka aykırı olarak sınırlayamayacağı düzenlenmiştir. Bu yasal düzenlemeler karşısında, tarafların sözleşme içeriğinde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile güvence altına alınan çalışma hürriyeti ilkesine aykırı olarak ve bu özgürlüğü ihlal anlamına gelecek herhangi bir düzenleme yapmalarının mümkün değildir.

Taraflar arasında düzenlenen iş sözleşmesi incelendiğinde, davalı işçinin, şirketin işine rakip herhangi bir işe girmeyeceği veya faaliyete doğrudan veya dolaylı olarak katılmayacağı konusunda 24 ay süreli bir yasak getirildiği, yasağın ihlali halinde ise 10.000 Euro cezai şart öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Davalının yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler karşısında, davacı şirkete karşı getirilen rekabet yasağının yer veya bölge olarak sınırlarının belirlenmemesi durumu başlı başına Anayasa ile güvence altına alınan çalışma hürriyetinin açık bir ihlali niteliğinde olduğundan rekabet yasağına ilişkin İş Sözleşmesinin 10. maddesinin geçersiz olduğu göz önünde bulundurulmaksızın mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün davalı yararına bozulmasını gerektiriştir.

2- Ayrıca, mahkemece, taraflar arasındaki iş sözleşmenin 11. maddesine göre eğitim gideri olan 2.000 Euro'nın davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de eğitim gideri ile ilgili ... 8. İş Mahkemesi 2012/859 Esas 2013/415 sayılı Kararı ile red edildiği, bu kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2013/17004 Esas 2014/6068 sayılı Kararı ile onandığı göz önüne alındığında bu konuda oluşan kesin hükme rağmen eğitim giderlerine ilişkin talep ile ilgili karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 04/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.