muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4692, Karar No: 2022/7177, Tarih: 24.11.2022

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Geçit ... verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur.

Somut uyuşmazlıkta;

1- Temyiz incelemesi sırasında, aleyhine geçit irtifakı kurulan 3122 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına ilişkin UYAP sisteminde bulunan Tapu ve Kadastro Bilgi Sistemi (TAKBİS) kayıtları üzerinden yapılan güncel sorgulamada davalı ...'e ait 3122 parsel sayılı taşınmazın karar tarihinden önce dava dışı ...’e 16.11.2018 tarihli 2945 satış işlemi ile devredildiği anlaşılmıştır. HMK’nın 125. maddesi uyarınca satış işlemine bağlı olarak taşınmazı devralan şahıs yönünden taraf teşkili sağlanmak suretiyle hüküm kurulması gerekmektedir. Dava konusu taşınmazların güncel tapu kayıtları getirilip, devir işlemi değerlendirilmeli ve yeni malik davaya dahil edilerek mahkemesince bir karar verilmesi gereklidir.

2- Geçit ... verilmesine ilişkin davalarda, saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet ... kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek ve fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihteki gerçek değer olarak belirlenmesi gerekmektedir. Mahkemece yasal dayanağı bulunmadan 14.12.2020 günlü ziraat mühendisi ve gayrimenkul değerleme uzmanı bilirkişilerce verilen raporda 3122 parselin aleyhine geçit tesis edilen kısmın metrekaresine bozma öncesi alınan 10.04.2018 günlü bilirkişi raporundaki gibi 80,00 TL bedel belirlenerek bu miktarın depo ettirilmesi doğru görülmemiştir. Bu durumda mahkemece yapılacak iş dava tarihinden itibaren aradan geçen uzun süre dikkate alınarak yükümlü taşınmaz malikinin gerçek zararının tazmini amacıyla karara en yakın tarihteki geçit irtifak bedelinin hesaplaması için bilirkişiden ek rapor alınarak bu miktarın depo edilmesine karar vermek olmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen hususlar dikkate alınmaksızın hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ...'ün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15815, Karar No: 2009/14137, Tarih: 03.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/15815 E.  ,  2009/14137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,1.1.1983-11.12.1990 tarihleri arası esnaf ... sigortalısı,1990-6.9.1995 tarihleri arası tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava: primleri tahsil edildiği halde 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılığın vergi kaydının sona erdiği 31.12.1982 tarihi itibarıyla sona erdirilmesine ilişkin kurum işleminin iptali ile davacının 01.01.1983-11.12.1990 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa, 01.01.1991-06.09.1995 tarihleri arasında kalan sürelerde ise 2926 Sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığının vergi kaydına uygun olarak 31.12.1982 tarihinde sona erdirilmesinden sonra 1479 sayılı Yasa kapsamında pirim ödemesinin bulunmadığı, 2926 sayılı Yasa kapsamında ise 01.07.1996-01.06.1997 tarihleri arasındaki prim ödemelerinin bu dönemi kapsadığı geçmişe yönelik tescilin mümkün bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacının Kurumca 2926 sayılı Yasa'ya göre sigortalı olarak tescil edildiği 01.07.1996 tarihinden önce prim ödemesi ya da teslim ettiği ürün bedelinden tevkifat yapılması söz konusu olmadığından mahkemenin 2926 sayılı yasa kapsamında sigortalılığın tespitine yönelik istemin reddine ilişkin kararı doğrudur.

Davacının 01.01.1983-11.12.1990 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığının tespiti isteminin reddine ilişkin karara yönelik temyizine gelince;

Davacının Kurumca 2926 sayılı Yasa'ya göre sigortalı olarak tescil edildiği 01.07.1996 tarihinden önce prim ödemesi ya da teslim ettiği ürün bedelinden tevkifat yapılması söz konusu olmadığından mahkemenin 2926 sayılı yasa kapsamında sigortalılığın tespitine yönelik istemin reddine ilişkin kararı doğrudur.

Davacının 01.01.1983-11.12.1990 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığının tespiti isteminin reddine ilişkin karara yönelik temyizine gelince;

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 28.11.1984 tarihinde kurum kayıtlarına giren giriş bildirgesine istinaden, 20.04.1982 tarihi itibariyle ... sigortalısı olarak resen kayıt ve tescilinin yapıldığı, 11.12.1990-11.05.1994 tarihleri arasında prim ödemelerinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacının 01.01.1977-31.12.1982 tarihleri arasında ticari, 01.01.1983-07.09.1995 tarihleri arasında zirai mükellef olarak vergi kaydı bulunmaktadır. Oda ve sicil kaydı yoktur. Bu durumda, davacının uyuşmazlık konusu dönemde 2654 sayılı Yasa ile aranan vergi ve 3165 sayılı Yasa ile aranan esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarında kaydının bulunmadığı ortadadır.

Davacının 01.01.1977-31.12.1982 tarihleri arasında ticari, 01.01.1983-07.09.1995 tarihleri arasında zirai mükellef olarak vergi kaydı bulunmaktadır. Oda ve sicil kaydı yoktur. Bu durumda, davacının uyuşmazlık konusu dönemde 2654 sayılı Yasa ile aranan vergi ve 3165 sayılı Yasa ile aranan esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarında kaydının bulunmadığı ortadadır.

Davacıdan 11.12.1990–11.05.1994 tarihleri arasında tahsil edilen primlerin hangi döneme ilişkin olduğu belli değildir. Öte yandan geçmişe yönelik prim tahsil ettikten ve uzun süre bu primleri kullandıktan sonra sigortalılığın iptalinin Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağı, sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesinin zorunlu görev olduğu, ...’un bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması sonucu, primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesinin gerektiği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Yapılacak iş davacıdan 11.12.1990-11.05.1994 tarihleri arasında tahsil edilen prim ödemelerinin uyuşmazlık konusu dönemi kapsayıp kapsamadığı Medeni Kanun’un 2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 03.11.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28975, Karar No: 2015/10616, Tarih: 11.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28975 E.  ,  2015/10616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bayat(Çorum) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2014

NUMARASI : 2014/55-2014/97

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 29.04.2014 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, fiğ, arpanın dekar başına verim miktarlarının İl Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9468, Karar No: 2014/8762, Tarih: 26.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9468 E.  ,  2014/8762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2011/174259

MAHKEMESİ : Pazarcık Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10.02.2011

NUMARASI : 2010/564 Esas, 2011/37 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın mağdure ile olaydan önce tanıştığı, olay günü evrağı tefrik edilen diğer sanık ile beraber mağdure buluştukları, sanığın kullandığı araca mağdurenin bindiği ve bir müddet sonra araçta bulunan diğer sanığın araçtan indiği, bu aşamadan sonra mağdure ile sanığın araçta bulundukları ve sanığın mağdureyi araçtan indirmediği ve beraber olmak istediği, mağdurenin mazeret ileri sürdüğü ve daha sonra mola esnasında araçtan inerek çevrede bulunanlardan yardım isteyerek sanığın elinden kurtulması şeklindeki olayda, evrağı tefrik edilen sanık hakkında olaya karıştığına ilişkin bir delil olmadığı gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği ve bu kararın da kesinleştiği, bu itibarla, suçun birden fazla kişiyle birlikte işlenmediği gözetilerek sanığın TCK.nın 109/2-5. maddeleri gereğince mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13785, Karar No: 2019/3577, Tarih: 22.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13785 E.  ,  2019/3577 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (.....) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 22/05/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31671, Karar No: 2013/20741, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31671 E.  ,  2013/20741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın ... edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak

nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Sanık, resmi nikâhlı evli iken, vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 08.11.1990 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde boşandığı ölen eşi ile birlikte yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edildiği olayda;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, bu nedenlerle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5662, Karar No: 2013/9148, Tarih: 03.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5662 E.  ,  2013/9148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden paydaş oldukları 512 ada, 5 parsel sayılı taşınmazın davalı Bakanlığa bağlı Ödemiş Anafartalar İlköğretim Okulu tarafından okul bahçesi olarak kullanılmak suretiyle elatıldığını ileri sürerek, 26.10.2005 – 26.10.2010 tarihleri arasındaki dönem için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL. ecrimisilin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davada kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, dava tarihinden geriye doğru beş yıllık süre için ecrimisil talep edilebilecğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın husumetten reddine ilişkin olarak verilen karar, Yargıtay 3. Hukuk Dairesince; ''Ecrimisil kötü niyetli zilyedin, geri vermekle yükümlü olduğu şeyi haksız alıkoymuş olması yüzünden hak sahibine ödemek zorunda olduğu (bir tür haksız fiil) tazminatıdır (TMK. m.995). Somut olayda ise, özel mülkiyete tabi bulunan dava konusu taşınmaza bir kamu hizmetinin ifası için gereksinme duyulduğu ileri sürülmemiştir. Diğer bir anlatımla, ortada yeni yapılacak okul için yer tayin edilmesi söz konusu değildir. Şu durumda; ecrimisil istemi ile açılan davada husumetin, dava konusu taşınmaza haksız olarak el atan davalı Bakanlığa yöneltilmesi doğrudur. Buna göre, mahkemece, davanın esasına girilerek tarafların delillerinin usulünce toplanması, bundan sonra kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasının (kamulaştırmayı yapmakla yetkili olan kuruma karşı) açıldığı tarihe kadar talep edilebilecek olan ecrimisil hususunda bilirkişi görüşünün alınmasıve ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı'' gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 03.6.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.