muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/632, Karar No: 2009/2833, Tarih: 05.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/632 E.  ,  2009/2833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen 5.087.00.-YTL'sı hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini belirterek, davalının kusur oranına isabet eden 4.451.12.-YTL'sı tazminatın ödeme tarihinden işleyecek faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, kusur oranını ve tazminat miktarını kabul etmediklerini davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile 4.451.12.-YTL'sı tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava TTK. 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

HUMK.nun 275. ve devamı maddelerine göre, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, mahkemece uzman bilirkişinin oy ve görüşüne başvurulması zorunludur. Trafik kazalarında araçta meydana gelen hasar bedelinin hesaplanması teknik bilgi ve uzmanlığı gerektiren konulardandır. Bu durumda davalılar, davacı şirketin sigortalısına ödediği tazminattan değil,gerçek zarardan sorumludur. O halde mahkemece, hasar konusunda uzman makine mühendisi bilirkişiden, dosyada bulunan, kaza tespit tutanağı, ekspertiz raporu, fotoğraflar ve faturalar değerlendirilerek değişen parçaların ve işçiliklerin kaza ile uyumlu olup olmadığı ve araçta meydana gelen hasar bedelinin belirlenmesi hususunda ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak, sonucuna göre, karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 5.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9921, Karar No: 2018/2121, Tarih: 19.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/9921 E.  ,  2018/2121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.02.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/3334, Karar No: 2019/6465, Tarih: 30.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3334 E.  ,  2019/6465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17417, Karar No: 2015/3798, Tarih: 10.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17417 E.  ,  2015/3798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EREĞLİ (KONYA) 2. ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2013/483-2014/327

Taraflar arasında, asıl dava bakımından nafakanın azaltılması ve kaldırılması, karşı dava bakımından nafakanın artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, karşı dava bakımından davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkili davacı ile davalının 19.06.2008 tarihinde evlendiklerini, bu evliliklerinden müşterek bir çocuklarının olduğunu, tarafların Konya-Ereğli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/4 Esas, 2012/200 Karar sayılı ilamı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını; boşanmanın gerçekleştiği 05.04.2012 tarihinden sonra, müvekkilinin, maddi durumunda olumsuz değişiklikler yaşandığını ve zor duruma düştüğünü; bu sebeple, boşanma davasında hükmedilen yoksulluk nafakası ile iştirak nafakasını ödeyecek gücünün olmadığını; davalının ise, zaman zaman çeşitli işlerde çalıştığını ve gelir elde ettiğini belirterek; davalı taraf lehine hükmedilen aylık 350 TL yoksulluk nafakasının kaldırılmasına, müşterek çocuk lehine hükmedilen aylık 150 TL iştirak nafakasının da 100 TL'ye indirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf cevap ve karşı dava dilekçesinde; nafakaların kaldırılma şartlarının oluşmadığını, bununla birlikte kendisinin ve müşterek çocuğun ihtiyaçlarının geçen zaman içerisinde arttığını ve boşanma davasında hükmedilen yoksulluk ve iştirak nafakasının yetersiz kaldığını belirterek; davacı-karşı davalının isteminin reddi ile yoksulluk nafakasının ayık 350 TL'den 500 TL'ye, iştirak nafakasının ise aylık 150 TL'den 250 TL'ye yükseltilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl dava bakımından; taraflarca takip edilmeyen davanın HMK'nun 150/1. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına ve işlemden kaldırılmasına karar verilen asıl davanın iş bu dosyadan tefrik edilerek ayrı bir esasa kaydedilmesine; karşı dava bakımından ise; günün ekonomik koşullarına göre, karşı davacı kadının davalıdan almış olduğu yoksulluk nafakasının hayatını idame ettirecek düzeyde olduğu ve yine karşı davacı kadının aralıklarla çeşitli işlerde çalıştığının tespit edildiği gerekçesi ile; karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

1-Davalı-karşı davacının, yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

1-Davalı-karşı davacının, yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

TMK'nun 175.maddesine göre; ''Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan malî gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir.''

Türk Medeni Kanunu'nun 176/4. maddesi gereğince de; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. Bu bağlamda iradın artırılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; tarafların, Konya- Ereğli 2.Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nin 2012/4 Esas- 2012/200 Karar sayılı ve 05/04/2012 karar tarihli ilamı ile boşandıkları; boşanma ilamının 25/06/2012 tarihinde kesinleştiği, davalı-karşı davacı lehine 350,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği, davalı-karşı davacının eldeki artırım davasını 21/08/2013 günü açtığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece; davalı-karşı davacı kadının aralıklarla çeşitli işlerde çalıştığının tespit edildiği belirtilerek yoksulluk nafakası artırımı isteminin reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamı itibari ile, davalı-karşı davacı kadının çalıştığı ispat edilememiştir. Bununla birlikte, önceki nafaka, boşanma davasının açıldığı 03.01.2012 tarihindeki şartlara göre tayin edilmiş olup, iş bu dava tarihine kadar geçen süreçte tarafların ekonomik ve sosyal durumları değiştiği gibi, davacının ihtiyaçları da doğal olarak artmış, davalının gelirinde de en az ÜFE oranında iyileşme meydana gelmiştir.

Hal böyle olunca; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, iki dava tarihi arasındaki endeks artış oranları ve TMK'nun 4. maddesinde vurgulanan "hakkaniyet" ilkesi de dikkate alınarak; yoksulluk nafakasının, en azından ÜFE endeksi artış oranında artırılmasına karar verilmesi gerekirken; yoksulluk nafakasının artırılması isteminin tümden reddedilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

2-Davalı-Karşı davacının, iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

2-Davalı-Karşı davacının, iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

TMK. 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır". Aynı Yasanın 330.maddesine göre de; "Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur". Yine aynı kanunun "Durumun Değişmesi" başlıklı 331.maddesinde; "Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır" düzenlemesine yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere; tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde taraflarca her zaman nafaka artırımı davası açılabilir. (HGK. 15.07.2009 gün ve 3-352 E./348 K.)

Somut olayda; mahkemece, boşanma davasında nafakaya hükmedildiği tarihten, dava tarihine kadar geçen süre zarfında; çocuğun yaşının büyümesi, okul öncesi eğitime başlaması, ihtiyaçlarının artması ve ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; iştirak nafakasının, TMK. 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktarda artırılmasına karar verilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile iştirak nafakasının artırılması talebinin de reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10244, Karar No: 2016/3728, Tarih: 09.05.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/10244 E.  ,  2016/3728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, süre bitimi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 347/1.maddesi hükmüne göre konut ve çatılı işyeri kiralarında kiraya veren sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez. Ancak, on yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminden en az üç ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla herhangi bir sebep göstermeksizin sözleşmeye son verebilir.

6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçici 2.maddesi uyarınca, bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce TBK.nun 347.maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde öngörülen kira sözleşmelerinden 10 yıllık uzama süresi dolmamış olmakla birlikte geri kalan süre beş yıldan daha kısa olanlar hakkında yürürlüğe girdiği tarihten itibaren beş yıl, on yıllık uzama süresi dolmuş olanlar hakkında da yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 2 yıl sonra uygulanacağı öngörülmüştür.

Davacı dava dilekçesi ve 29/09/2014 keşide tarihli ihtarnamede; Konut ve çatılı işyeri kiraları hükümlerine tabi işyeri olarak kiraya verilen taşınmazın kiraya verilmesinden itibaren on yıl geçtiğinden, on yıllık uzama süresi sonunda, bu süreyi izleyen uzama yılının bitiminden en az üç ay önce bildirimde bulunduğunu belirterek kiralananın tahliyesini istemiştir. Davacı dava dilekçesinde, 31/12/2002 tanzim, 01/01/2003 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmıştır. Davalı 01/01/2008 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesini ibraz ederek taraflar arasındaki kira ilişkisinin yenilendiğini bu nedenle süre bitimi nedeniyle tahliye talep edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Bu durumda mahkemece 01/01/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesine ilişkin davacının beyanları alınarak 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 347/1.maddesi şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2234, Karar No: 2022/2354, Tarih: 28.03.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2234 E.  ,  2022/2354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten Öldürme, Kasten Öldürmeye Teşebbüs

HÜKÜM :A) ... 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/03/2020 tarih ve 2018/423 E. 2020/91 K. sayılı ilamı ile;

1) Sanığın katılan ... ve ......e yönelik eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 35/2, 62, 53, 58 maddeleri uyarınca ayrı ayrı (iki kez) 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2) Maktul ...'e yönelik kasten öldürme eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 81, 62, 53, 54,58 maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı.

B) Bu kararın istinafı üzerine;... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/10/2020 gün ve 2020/1076 E. 2020/1041 K. sayılı ilamı ile;

1) Sanığın katılan ... ve ......e yönelik eylemleri nedeniyle kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurularının ayrı ayrı düzeltilerek esastan reddine,

2) Sanığın maktul ...'e yönelik kasten öldürme eylemi nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve müdafii.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/10/2020 gün ve 2020/1076 Esas 2020/1041 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

../..

S/2

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın kendisine tebliğ edilen ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/10/2020 gün ve 2020/1076 Esas 2020/1041 Karar sayılı gerekçeli karara karşı 15 günlük yasal süresinden sonra temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek sanık müdafiinin temyiz istemleri ile sınırlı şekilde yapılan incelemede;

Sanığın maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden suç vasfına ilişkin olarak mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki suçun olası kast ile işlendiğine dair bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden suç vasfına ilişkin olarak mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki suçun olası kast ile işlendiğine dair bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın, maktul ve katılanların çalışmakta olduğu eğlence mekanına müşteri olarak gidip hesabı fazla bulması nedeniyle münakaşa ederek suç yerinden ayrıldığı, bir müddet sonra silah temin ederek geri döndüğü, aniden işyerinin koridor kısmında katılanlara ateş ettiği, katılan ...'in isabet almadığı ancak diğer katılan ...'ün aynı ateş ile sağ ayak kısmından yaralandığı olayda; hiç isabet almayan Muzaffer ile ateşli silahla yaralanmasının vücutta abrazyona sebep olduğu ... Özgür için 5237 sayılı TCK'nin 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı nazara alınmaksızın her iki katılan için yazılı şekilde 9 yıl hapis cezasına hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Sanık hakkında kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak tesis edilen 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmekle;

Sanık hakkında, katılanlara yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 02/10/2020 gün ve 2020/1076 Esas, 2020/1041 Karar sayılı düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine dair ve maktule yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararının, tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin suç vasfına, hatalı kabule, öldürme kastı ve öldürmeyi gerektirecek husumetin bulunmadığına, meşru savunmaya, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince tebliğnameden farklı düşünce ile TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 13. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17483, Karar No: 2013/621, Tarih: 22.01.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/17483 E.  ,  2013/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taraf teşkilinde, dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünmesine olanak bulunmamasına nazaran satış kararı verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %011.38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 21.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.