muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1882, Karar No: 2014/6119, Tarih: 26.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1882 E.  ,  2014/6119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 12. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/11/2011

NUMARASI : 2009/1072-2011/722

DAVA :Davacı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, ücret, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, yetkiye, davaya, ıslaha ve rapora karşı beyan dilekçesinde, Antalya mahkemelerinin yetkili olduğunu, yetki kuralının kamu düzenine dair olduğunu, şirket merkezi ve yerleşim yerinin Antalya’da olduğunu, davacının da şirket merkezinde çalıştığını, davalının şirket merkezi dışında Antalya ya da başka ilde hele de Ankara sınırları içinde bir işyeri ya da şubesi bulunmadığını, davacının sosyal güvenlik kaydının da Antalya SGK il müdürlüğünde bulunduğunu, dava dilekçesinde de tebligat adresinin Antalya olarak gösterildiğini, tebligatların bu adrese yapıldığını, şirketin 05.05.2008 tarihinde Antalya Ticaret Sicil Memurluğuna tescil edilerek kurulup tüzel kişilik kazandığını, toplam çalışma süresinin 6 ay 25 gün olduğunu, davacının alelade bir garson olarak asgari ücretten çalıştığını, kendi isteği ile istifa ederek ayrıldığını, tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, fazla çalışma söz konusu olmadığını, hafta tatilini eksiksiz kullandığını savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, davanın kabulü ile ücret, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanununun 19 uncu maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49 uncu maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir (Yargıtay 9. H.D. 23.06.2008 gün ve 2008/17468 Esas, 2008/17262 Karar sayılı ilamı).

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Yasada yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanununun 2 inci maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir (Dairemizin 26.05.2008 gün ve 2008/20378 Esas, 2008/12778 Karar sayılı ilamı).

5521 sayılı Yasanın yetkiyle ilgili bu düzenlemesi yanında, diğer bir kısım yasalarda da uyuşmazlığın çözümü için hangi iş mahkemelerinin yetkili olduğu konusunda düzenlemeler bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanunun 79 uncu maddesinde, komisyon kararı ile iş güvenliği yönünden işin durdurulması veya işyerinin kapatılması kararına karşı, işverenin yerel iş mahkemesine,

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 28 inci maddesinde, uluslararası nitelikteki bir kuruluşa üyeliğin iptali davasında, sendika veya konfederasyon merkezinin bulunduğu iş mahkemesine,

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanununun 12 nci maddesi uyarınca, iş kolu istatistiklerine karşı Ankara iş mahkemesine,

4857 sayılı Kanunun 79 uncu maddesinde, komisyon kararı ile iş güvenliği yönünden işin durdurulması veya işyerinin kapatılması kararına karşı, işverenin yerel iş mahkemesine,

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 28 inci maddesinde, uluslararası nitelikteki bir kuruluşa üyeliğin iptali davasında, sendika veya konfederasyon merkezinin bulunduğu iş mahkemesine,

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanununun 12 nci maddesi uyarınca, iş kolu istatistiklerine karşı Ankara iş mahkemesine,

Aynı Yasanın 15 inci maddesine göre, sendika yetki çoğunluğu tespitine dair kararlara, 16 ncı madde uyarınca Toplu İş Sözleşmelerinin hükümsüzlüğü, 46 ncı maddeye göre, uygulanmakta olan bir grev ve lokavtın kanun dışı olup olmadığının tespiti, 47 nci madde uyarınca, gereği grev ve lokavtın durdurulması, 51/4 maddesi gereğince, grevin sona erdirilmesi, 60 ıncı madde uyarınca Toplu İş Sözleşmesinin yorumu istemlerinin, işyerinin bağlı olduğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürlüğünün bulunduğu yerdeki iş davalarına bakmakla görevli mahkemeye başvurulabileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalı vekili 20.07.2011 havale tarihli beyan dilekçesi ile diğer hususlar yanında yetki itirazında da bulunmuş olup, iş davalarında yetki kamu düzenine ilişkindir ve yargılamanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi, yargıç tarafından da resen nazara alınabilir.

Dosya kapsamında bulunan Antalya Ticaret Sicil Memurluğu yazısından ve vekaletname içeriğinden davalı şirket adresinin Fener Mahallesi Özgürlük Bulvarı L.. Alışveriş Merkezi Antalya olduğu, yine dinlenen davacı tanık beyanlarından davacının işyerinde restoran şefi olarak çalıştığı ve davalı işyerinin L.. Alışveriş Merkezi içerisinde yer aldığı anlaşılmakla, Antalya İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gözetilmeksizin işin esasına girilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 26.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16869, Karar No: 2014/24392, Tarih: 18.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16869 E.  ,  2014/24392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2014

NUMARASI : 2013/427-2014/315

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin Hava Kuvvetleri Komutanlığına bağlı 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı (Eskişehir) işyerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk H..-İ.. Sendikası üyesi olduğunu, TÜHİS ile Türk H..-İ.. Sendikası arasında imzalanan 23. dönem toplu iş sözleşmesinin 40., 60/c. ve 60/ç. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin eki niteliğinde değil, ücretin temel niteliğinde olduğunu, bu yönde Ankara 3. İş Mahkemesinin Yargıtay tarafından onanan 2010/1026 sayılı kararının bulunduğunu, Sayıştay Temyiz Kurulu kararıyla aksi yönde değerlendirmeyle çıkarılan sorguların kaldırıldığını, ancak davalı işverenlikçe 6772 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 2822 sayılı toplu iş sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu'nun 5. maddelerine ve Sayıştay kararına dayanılarak, toplu iş sözleşmesinin 59/ç. ve 40. maddelerindeki zamlı ücretlerin ilave tediye ve akdi ikramiye ödemelerinde dikkate alındığını, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 50. ve 57. maddeleri uyarınca yıllık, günlük ve ücretli mazeret izni gibi tüm izin ücretlerinin cetveldeki saat ücretinin toplu iş sözleşmesinin anılan maddelerindeki oranlar kadar ayrı ayrı arttırılmak suretiyle bulunacak arttırılmış (zamlı) saat ücreti esas alınarak hesaplanması gerekirken zamsız saat ücreti üzerinden ödendiğini, davalı Bakanlığın işçilerin sendika üyelik aidatlarını %25 zamlı saat ücretini esas alarak ödediğini, Ankara 13. İş Mahkemesi ve Ankara 10. İş Mahkemesince alınan kararların emsal nitelikte olduğunu beyanla müvekkilinin toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi ile 60. maddesinin c. ve ç. fıkralarındaki zamlı ücretlerin eklenmesi suretiyle bulunan zamlı saat ücretinin temel saat ücreti kabul edilmesi gerektiğinin tesbitine, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla; verimlilik teşvik primi fark alacağı, yabancı dil primi fark alacağı ve yabancı dil primi eklenmesinden kaynaklı yıllık izin ücret fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 6772 sayılı Kanunu'nun 4/2-f. maddesi hükmü ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.06.1991 tarihli 1991/137 sayılı ilave tediyeye esas aylık istihkakların hesabında primlerin asıl ücretten sayılamayacağı yönündeki kararının, toplu iş sözleşmesinin 40. ve 60/c., c. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin temeli niteliğinde değil eki niteliğinde olduğunu desteklediğini, toplu iş sözleşmesinin 59/c. maddesinde teşvik primi dahil farklı ücret ve primlerin esas ücret üzerinden ödenmesi gerektiğinin açıkça belirtildiğini, müvekkilince sendika üyelik aidatlarının zamsız ve primsiz çıplak ücret üzerinden kesildiğini, müvekkilinin ilave tediye ödemelerinde mühendis ve yüksek mühendis zamlarını zaten dikkate aldığını, sorunun bu zamların toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinde yer alan yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde de dikkate alınıp alınamayacağı ile ilgili olduğunu, toplu iş sözleşmesinin sistematiğine ve tarafların iradelerine göre mühendis ve yüksek mühendis zamlarının yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde dikkate alınmaması, normal ücret dışında yalnız ilave tediye ve ikramiyelerde dikkate alınması gerektiğini, 40. maddede yer verilen mühendis ve yüksek mühendis zamlarının 60. maddede belirtilen zamlar açısından dikkate alınması gerektiği yönünde bir düzenleme bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının teşvik primi alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalurji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri%25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin 59 ve 60. maddelerindeki yabancı dil düzenlemesi dikkate alındığında teşvik primi hesabında %25 ve %15 yabancı dil zammının dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi alacağının hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2021/11619, Karar No: 2023/20710, Tarih: 06.07.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/11619 E.  ,  2023/20710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/382 E. 2015/301 K.

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, sanığın koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme talebinin 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilerek, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası,62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

2.Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 54 üncü maddesi uyarınca müsadere, kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kendisini koruduğu, beraat kararı verilmesi gerektiği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kendisini koruduğu, beraat kararı verilmesi gerektiği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikayetçi M.E'in, şüphelinin oğlunun attığı mesajlar nedeniyle konuşmak için şüpheliyi telefonla aradığı, olayı anlattığı ve buluşmak istediği, şüphelinin işyerinde olduğunu beyan ettiği, şikayetçinin temyiz dışı diğer şüpheliler ile birlikte şüphelinin işyerine gittikleri, şikayetçinin araçtan indiği ve işyerinin önünde şikayetçiyi gören şüphelinin çalıştığı için elinde bulunan hızar motoru ile şikayetçinin yanına doğru geldiği '' sen kimin dükkanı basmaya geliyorsun anasını avradını s..... o.... çocuğu '' dediği ve elindeki hızarlı motorla vurmak için motoru kaldırdığı bu durumu şüphelilerden ....in gördüğü ve aracın içerisinden nacak aldığı ve araçtan inerek şüphelinin hızar motoru ile şikayetçiye vurmasını engelemek amacıyla nacagı hızar motoruna tuttuğu, bu nedenle hızar motorun tutukluk yaptığı ve şüphelinin bu nedenle şikayetçiye elindeki hızar motoru ile vuramadığı, şüphelinin hızar motorunu bıraktığı ve kendi işyerine girerek bıçağı alarak işyerinden dışarı çıktığı ve şikayetçinin sağ uyruk bölgesine gelecek şekilde bıçakla şikayetçiye vurduğu, şikayetçinin yaralanması nedeniyle araca bindiğinde, şüphelinin aracın açık olan penceresinden elindeki bıçağı salladığı, şikayetçinin gögüs bölgesine bir kez bıçağının isabet ettiği ve şüphelinin şikayetçiyi basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı olay yerine polisler geldiğinde şüphelinin elinde bıçak bulunduğu ve şikayetçinin bulunduğu yöne doğru '' gelin a.... koyduklarım ''dediği, şüpheli V.A'in de elinde sopa olduğu ve şüpheliye vurmaya çalıştığı iddiasıyla hakkında açılan davada sanığın atılı kasten yaralama ve hakaret suçlarını işlediği Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın temyiz nedenleri yönünden;

Tüm dosya kapsamı, sanık ikrarı, olay tutanağı, tanıkların beyanı, doktor raporu ile anlaşılacağı üzere sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinde, Mahkemenin delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29 uncu maddesinin uygulanması,

Ancak;

1.Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29 uncu maddesinin uygulanması,

2. Katılanın yanındaki üç kişi ile işyerine gelip, sanığın gözüne biber gazı sıkması neticesinde olayların gerçekleştiğinin kabulü karşısında; katılandan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin ulaştığı boyut dikkate alınarak, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul oranda indirim yapılması yerine asgari hadden indirim yapılarak fazla ceza tayini,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/24676, Karar No: 2025/2081, Tarih: 13.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/24676 E.  ,  2025/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/226 E. 2024/124 K.

SUÇ : 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yargıtay Bozma İlâmı

Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/173 Esas, 2016/57 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 20.06.2023 tarihli ve 2020/11030 Esas, 2023/5081 Karar sayılı kararı ile sanığın ikametinde yapılan aramada ele geçen silahların niteliği ve sayısı dikkate alınarak kastın yoğunluğu, tehlikenin ağırlığı, suçun işleniş biçimi gözetilerek sanık hakkında kurulan hükümde, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

B. Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama Süreci

Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2024 tarihli ve 2023/226 Esas, 2024/124 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 12/1, 12/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62, 52/2, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Masumiyet karinesinin ihlal edildiğine, iletişimin dinlenmesi kararı olmadan tedbirin uygulandığına, tape kayıtlarının hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna, sanığın ikametinde ele geçen silahları da satış maksadıyla bulundurmadığına, beraati yönünde kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz ateşli silahları sattığı ve/veya satmak amacıyla bulundurduğu iddiasına ilişkin olarak;

Masumiyet karinesinin ihlal edildiğine, iletişimin dinlenmesi kararı olmadan tedbirin uygulandığına, tape kayıtlarının hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna, sanığın ikametinde ele geçen silahları da satış maksadıyla bulundurmadığına, beraati yönünde kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz ateşli silahları sattığı ve/veya satmak amacıyla bulundurduğu iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık hakkında Terörle Mücadele Kanunu'nun 10. maddesi ile Görevli 1 Nolu Hakimliğin 11.09.2013 tarihli ve 2013/594 değişik iş ile Bursa 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.12.2013 tarihli ve 2013/1184 değişik iş sayılı olmak üzere iletişimin dinlenmesi tedbirine ilişkin kararların mevcut olduğu, dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, ikametinde birden fazla vahim nitelikte silah ve çok sayıda fişek ele geçen sanık ...'ın silah satışı yaptığı, satmak amacıyla da bulundurduğuna dair Mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş ve sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2024 tarihli ve 2023/226 Esas, 2024/124 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2025 tarihinde karar verildi.