muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/27462, Karar No: 2020/3034, Tarih: 20.02.2020

Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı define davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa (suskun kalınmışsa) zamanaşımı def'i geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı definin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı def'ine davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı def'i dikkate alınmaz.

Somut uyuşmazlıkta; her ne kadar davacı ıslah dilekçesinde davanın 6100 Sayılı HMK’nın 107. maddesine göre belirsiz alacak davası olarak açıldığını ileri sürmüş ise de; dava dilekçesi incelendiğinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığını gösteren herhangi bir emareye rastlanılmadığı, dolayısıyla davanın kısmi dava türünde açıldığı; dava açıldıktan sonra davacının dava türünü tam ıslah yolu ile de değiştirmediği dikkate alındığında; davacının, talep edilen miktarların arttırılmasına yönelik 11.05.2016 tarihli kısmi ıslah işlemine karşı, davalı tarafından 18.05.2016 tarihinde yapılan ıslaha karşı zamanaşımı savunması değerlendirilmeden hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının hafta tatili ücreti alacağının bulunup bulunmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46'ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63'üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46'ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre için haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz.

Mahkemece de belirtildiği gibi, hafta tatili izinlerinin işçinin dinlenme hakkına ilişkin olduğu açıktır. Bu bakımdan, mahkemenin hafta tatili izninin yasal düzenlemenin amacına aykırı şekilde toplu olarak kullandırılamayacağına ilişkin kabulü isabetlidir. Ancak hafta tatili izninin toplu olarak kullandırılması halinde, hafta tatili ücreti alacağının hesaplanmasında, hafta tatilinin toplu kullanılmasına ilişkin belgelerde yazılı izin günlerinden ilgili haftaya (yedişergünlük zaman dilimleri nazara alınarak) denk gelen hafta tatili gününde işçinin dinlendiğinin kabulü gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde hafta tatillerinin yarısından fazlasının kullandırılmadığını iddia etmiş olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının Kuzey Irak’ta bulunduğu 2008 yılı Nisan ayı ile 2011 yılı Şubat ayları arasındaki dönem için hafta tatilinin iki ayda bir toplu olarak 8 gün şeklinde kullandırıldığı, bu hususun yurda giriş çıkış kayıtları ile sabit olduğu, bu tarihten sonra ise hafta tatili izinlerinin tamamen kullandırılmadığı kabul edilerek hesaplama yapılmış; Mahkemece davacının izinli, istirahatli ve çalışmadığı günler dikkate alınarak hesaplamadan %30 indirim yapılmıştır.

Her ne kadar bilirkişi raporunda toplu olarak kullanılan izinlerin mazeret izni niteliğinde olduğu ve mahkemece takdir edilecek indirim oranı içerisinde değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmiş ise de; bu kabul şekli hatalı olup, ücretli toplu izinlerden her bir haftayı kapsayan bir günün, o haftaya ilişkin hafta tatili olarak kullandırıldığının kabulü ile geriye kalan günler için çalışma karşılığı olmaksızın ödenmiş olan ücretin hesaplanan hafta tatili ücretinden mahsup edilmesi gerekir. (Örneğin iki ayda bir 8 gün ücretli toplu izin kullandırılması halinde, bu sürenin bir gününün hafta tatili günü olduğu kabul edilmeli, geriye kalan yedi gün için ise davacının çalışmadığı halde aldığı ücretler hafta tatili ücreti alacağından mahsup edilmelidir.)

3- Ayrıca fazla çalışma ücreti alacağı bakımından da, söz konusu toplu izin günlerinin mahkemece takdir edilecek indirim oranı içerisinde değerlendirilmesi gerektiği kabulü hatalı olup bu sürelerin hesaplamadan dışlanması gerekmektedir.

4- Son olarak, hüküm altına alınan alacakların “net” mi yoksa “brüt” tutarlar mı olduğunun hüküm yerinde açıklanmaması da infazda tereddüt yaratır mahiyette olduğundan doğru bulunmamıştır.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepler ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.02.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6502, Karar No: 2024/8841, Tarih: 22.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6502 E.  ,  2024/8841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/301 E., 2024/214 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 34. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/24 E., 2023/247 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan ilk yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ortadan kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği ve bu nedenle somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15371, Karar No: 2016/528, Tarih: 19.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/15371 E.  ,  2016/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayete ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle, vasi atanması istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kendisine vasi atanması istenen şahsın adres kayıt sistemine göre, "..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kendisine vasi atanması istenen şahsın, "...," adresinde ... Bakımevinde kaldığını belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca da; “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." Türk Medenî Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.

... Valiliği ... Bakım Merkezi ... Şubesinin 10.06.2015 tarihli yazısından ve ... ... Amirliğinin 01.06.2015 tarihli yazısından kısıtlı adayı hakkında "kayıp şahıs" olarak işlem yapıldığı, bakımevine konulmadan önceki adresinin bilinmediği, kısıtlı adayının 10.03.2015 tarihinde vefat ettiği de gözönünde bulundurularak kısıtlı adayının bilinen en son adresinin "..." olduğu uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2482, Karar No: 2020/22, Tarih: 13.01.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/2482 E.  ,  2020/22 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı ... İnşaat Oto. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili gelmedi. Davalılar vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalılar avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, sözleşmenin feshi nedeniyle iş sahibine teslim edilen bitki bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, ... aleyhine açılan davanın pasif husumet nedeniyle reddine, davalı şirket hakkındaki davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici, davalı şirket iş sahibidir. 13.11.2013 tarihli taraf şirketlerce imzalanan sözleşme ile davacı yüklenici, davalı şirkete ait taşınmaz üzerinde sözleşmedeki listede yazılı bitkilerin drenaj ve otomatik sulama sistemini de yaparak dikimi ve bakımını üstlenmiştir. Yapılan işler ve dikilen ağaçlar ile bitkilerin 2 yıl süre ile davacı yüklenicinin garantisinde olduğu kararlaştırılmıştır. Davacı yüklenici bitki ve ağaçların temin, drenaj ve otomatik sulama sistemini yapıp, bitkilerin dikim ve bakımını da üstlendiğinden taraf şirketler arasındaki ilişki satım sözleşmesi değil 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisidir.

Eser sözleşmesinde yüklenicinin iş bedeline hak kazanabilmesi için işi, sözleşme ve ekleri ile fen ve tekniğine uygun olarak tamamlayıp iş sahibine teslim etmiş olması gerekir.

Davalı iş sahibinin tamamlanmış olan eseri teslim almaktan haklı bir neden olmaksızın kaçınması halinde de alacaklı temerrüdüne düşeceğinden yüklenici imalâtın gerçekleştirdiği kısmının bedelini talep etmeye hak kazanacaktır. Sözleşmede işin tamamlanıp teslim edileceği süre ve tarih bulunmamaktadır. Davacı, davalının talebi üzerine bitkileri iş sahibinin taşınmazına götürüldüğünü iddia etmekle birlikte iş sahibince kabul edilmeyen bu iddiasını yasal delillerle kanıtlayamamıştır. Yapım yükümlülüğü yüklenicinin kendisine ait olmasına rağmen davacı yüklenici drenaj ve otomatik sulama sistemine tamamlayarak iş sahibini bitkileri teslim alması konusunda uyarıp uyarmadığı ve iş sahibinin alacaklı temerrüdüne düşürüp düşürmediği anlaşılamamaktadır.

Bu durumda mahkemece davacı yüklenicinin sözleşmeye göre öncelikli edimi olan bitki ve ağaçların dikileceği yerlerde ve yeşil alanda drenaj ve otomatik sulama sistemlerini tamamlayarak bitki ve ağaçları teslim alma konusunda davalı şirkete uyarıda bulunmak suretiyle ve bitkilerin davalı şirket sahasına bırakıldığı tarih itibari ile alacaklı temerrüdünün gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun toplanan ve gösterilen delillere göre tartışılıp değerlendirilerek alacaklı temerrüdü gerçekleşmiş ise davanın şimdiki gibi sonuçlandırılması, alacaklı temerrüdü gerçekleşmemiş ise (iş sahibinin temerrüdü) davalı iş sahibinin taşınmazı ve sahası üzerine dikilerek yararlandığı kurumayan bitki ve ağaçların sözleşme fiyatları ile bedeline hak kazanacağından hükme esas raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla bunların bedelinin hesaplattırılarak hüküm altına alınması gerekir.

Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu davanın yazılı miktarda kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı şirketin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı şirket yararına BOZULMASINA, 2.540,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalı şirkete verilmesine, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan harcın temyiz eden davalı ... İnş. Oto. Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 13.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6354, Karar No: 2023/527, Tarih: 22.02.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/6354 E.  ,  2023/527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİAsliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2015 tarihli ve 2011/99 Esas, 2015/1043 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca cezanın ertelenmesine ve 53 üncü maddenin altıncı fıkrası uyarınca sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

2.. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2015 tarihli ve 2011/99 Esas, 2015/1043 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 14.06.2021 tarihli ve 2019/12027 Esas, 2021/4836 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin dördüncü fıkrasının yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile uygulanmamasına karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Hassa Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2021/761 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddenin altıncı fıkrası uyarınca sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 16.08.2022 tarihli ve 2022/112810 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. GEREKÇE

Sanık müdafii tarafından 28.03.2022 tarihli son oturum öncesinde, aynı gün ve saatte olan bir diğer duruşması nedeniyle, belirlenen saatte oturuma katılamayacağına ve duruşmanın 11:20'ye ertelenmesi talebine ilişkin mesleki mazeret dilekçesi sunulduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, mazeret dilekçesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir.

II. GEREKÇE

Sanık müdafii tarafından 28.03.2022 tarihli son oturum öncesinde, aynı gün ve saatte olan bir diğer duruşması nedeniyle, belirlenen saatte oturuma katılamayacağına ve duruşmanın 11:20'ye ertelenmesi talebine ilişkin mesleki mazeret dilekçesi sunulduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, mazeret dilekçesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir.

Mahkemece sanığın savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 308 inci maddesinin sekizinci fıkrasına aykırı davranılmıştır.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Hassa Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2021/761 Esas, 2022/276 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin ve sanığın temyiz isteği, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16295, Karar No: 2018/2273, Tarih: 26.03.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/16295 E.  ,  2018/2273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/07/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj ücreti alacağı istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine dair verilen 13/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, staj ücreti alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin ... Kız Teknik ve Meslek Lisesinde çocuk gelişimi ve eğitim alanında öğrencilik yapıp mezun olduğunu, okulun müfredatı gereği davalı kuruma bağlı anasınıfında staj yaptığını, karşılığında kendisine hiçbir ücret ödenmediğini belirterek, müvekkilinin staj ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davacıya bir ücret ödenmesi gerekiyorsa bu ücretin idari bir tasarrufla gerçekleştirilebileceği, idarenin eylem ve işlemlerinin denetim yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun “İdari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı” başlıklı 2/b maddesinde “İdari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan muhtel olanlar tarafından açılan tam yargı davasının” idari yargı yerinde açılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda; davacı, 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesine dayanarak özel hukuk hükümleri çerçevesinde hizmet karşılığı ve yasada belirtilen esaslara göre hesaplanacak staj ücreti alacağını talep etmektedir. Bu durumda, uyuşmazlığın çözümünde adli yargı yerinin görevli olması nedeniyle, işin esasına girilip esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 26/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4, Karar No: 2009/8161, Tarih: 14.04.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/4 E.  ,  2009/8161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe konu ilamda, "davacıların peşin yatırdığı 3.093,85 YTL peşin harcın davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan alınıp, davacılara verilmesine" karar verildiği görülmektedir. Alacaklı vekilinin 20.04.2005 tarihinde 3.025 YTL ıslah harcı, 11.01.2005 tarihinde de 68.85 YTL peşin harç yatırdığı, ilamda hükmedilen 3.093.85 YTL'nin bu iki kalemin toplamından oluştuğu anlaşılmaktadır. Alacaklının 3.025 YTL yargılama gideri adı altında alacak ve faizi 967 YTL talep etmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak, peşin harcın 68.85 YTL yerine 82 YTL olarak talep edilmesi nedeniyle, sadece 13.20 YTL alacak miktarının iptali gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.