muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5228, Karar No: 2014/11095, Tarih: 02.04.2014

507 sayılı Kanun, 21.06.2005 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 76ncı maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer yasaların 507 sayılı Yasaya yaptıkları atıfların 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılacağı açıklanmıştır. Bu durumda 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinde 507 sayılı Yasaya yapılan atıf, 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılmalıdır. Bahsi geçen yeni yasal düzenlemede esnaf ve sanatkâr tanımı değiştirilmiştir. Yeni yasanın 3 üncü maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Yasada yazılı olan “geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin” sözcüklerine yeni yasada yer verilmemiştir. Yeni yasanın değinilen hükmü karşısında, 21.06.2005 tarihinden sonraki dönem açısından İş Kanununun kapsamı belirlenirken, “geçimini münhasıran bu işten sağlama” ölçütü dikkate alınmamalıdır.

5362 sayılı Yasadaki düzenleme ile esnaf ve tacir ayrımında başka ölçütlere yer verilmiş olup, kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük yapanların da ekonomik sermayesi, kazancının tacir sanayici niteliğini aşmaması ve vergilendirme gibi ölçütler çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. 507 sayılı Yasa döneminde esnaf sayılan kamyoncu, taksici, dolmuşçu gibi kişilerin de bu yeni ölçütler çerçevesinde esnaf sayılmama ihtimali ortaya çıkmaktadır. Ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran düşük gelirli taksi ve minibüs işletmesi sahiplerinin esnaf olarak değerlendirilmesinin daha doğru olacağını belirtmek gerekir. Dairemizin 2008 yılında vermiş olduğu kararlar bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 28.4.2008 gün 2008/ 3568 E, 2008/ 10904 K.).

5362 sayılı Yasanın 3 üncü maddesinde belirtilen esnaf ve sanatkâr faaliyeti kapsamında kalan işyerinde üç kişinin çalışması halinde, 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin (ı) bendi uyarınca, bu işyeri İş Kanununun kapsamının dışında kalmaktadır. Maddede üç işçi yerine “üç kişiden” söz edilmiştir. Bu ifade, işyerinde bedeni gücünü ortaya koyan meslek ve sanat erbabını da kapsamaktadır. İşinde bedeni gücü ile çalışmakta olan esnaf dahil olmak üzere toplam çalışan sayısının üçü aşması durumunda işyeri 4857 sayılı Yasaya tabi olacaktır.

Somut olay irdelendiğinde:

Davacı vekili tarafından, davacının 13.01.2000-07.06.2010 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde çalıştığı iddia edilerek işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesi talep edilmiş,

Somut olay irdelendiğinde:

Davacı vekili tarafından, davacının 13.01.2000-07.06.2010 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde çalıştığı iddia edilerek işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesi talep edilmiş,

Davalı vekili, müvekkilinin G.. P.. ismi adı altında piliç market olarak faaliyet gösteren küçük bir işletme olduğunu, davacının davalı işyerinde çalıştığı dönemlerde kendisi ile birlikte 2 kişi çalıştırıldığını, davacının tavuk parçalama, tezgaha bakma şeklinde vasıfsız çalışan bir eleman olduğunu, davacının 2007 yılında kendi isteği ile istifa ederek ayrıldığını, C.. P.. isimli işyerinde çalışmaya başladığını, bu süre içinde sehven sigortasının ödendiğini, durum anlaşıldıktan sonra çıkışının yapılabildiğini, daha sonra tekrar başvurması üzerine davalı yanında yeniden çalışmaya başladığını, kıdem tazminatı istemi yasal olmamakla beraber talep başlangıcının ancak yeniden işe girdiği tarihten itibaren geçerli olacağını savunmuştur.

Davacı vekili cevaba cevap dilekçesinde ise, davalıya ait işyerinin piliç market olduğunu, davacının davalının işyeri olan tavuk kümesinde 2007 yılına kadar işçi olarak çalıştığını, bu süre içinde 24 saat kümeste kaldığını, davacının 2007 yılında bir ay izin kullandığını, iznin bittiği tarihten itibaren de davalının piliç marketinde çalışmaya başladığını beyan etmiştir.

Aynı zamanda kardeşi olan davacı tanığı İsa beyanında, davacının 2001 ya da 2002 yılında davalıya ait çiftliğe işçi olarak girdiğini, 2007 yılına kadar çiftlikte, ondan sonra da davalıya ait piliç markette işçi olarak çalıştığını beyan etmiştir.

Davalı tanığı Vedat ise, davacı işçinin, 2007 yılının 9 veya 10. ayında piliç markette tezgahtar olarak çalışmaya başladığı, o tarihten önce başka bir işyerinde 1-1,5 ay kadar çalıştığı, ondan önce de yine davalıya ait tavuk çiftliğinde çalıştığını beyan etmiştir.

Her ne kadar yerel Asliye Hukuk Mahkemesi davaya İş Mahkemesi sıfatıyla bakıp yazılı şekilde işçilik alacaklarını hüküm altına almış ise de, yukarıda açıklanan ilke ve yasal düzenlemeler çerçevesinde araştırma ve değerlendirme yapılıp davacının tavuk çifliğin de çalıştığı dönemin tarım işi, piliç market işyerindeki çalışma açısındanda işverenin esnaf olup, olmadığı belirlenip, görev hususu düşünülmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 02.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27066, Karar No: 2016/16338, Tarih: 12.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/27066 E.  ,  2016/16338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 12/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3155, Karar No: 2013/2067, Tarih: 27.03.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/3155 E.  ,  2013/2067 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı ... İnş.Mim.İnş.Malz.San. ve Tic.Ltd.Şti. vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde Davacı vekili ile diğer davalı vekili gelmedi. Daval... İnş.Mim.Malz.San.Tic.Ltd.Şti. vekili Avukat .... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı ... İnş.Mim.Malz.San. ve Tic.Ltd.Şti. avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, maddi tazminatın tahsili istemi ile açılmış; mahkemece, davalılardan Özgür Atermit Anonim Şirketi hakkındaki davanın reddine, diğer davalı şirket hakkındaki davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve verilen karar davalı ... Ltd.Şti. vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı şirket vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı ... Ltd.Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yanlar arasında 23.03.2006 tarihli adî yazılı şekilde sözleşme yapılmıştır. Bu sözleşme, somut olayda uygulanması gereken 818 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 355. maddesinde tanımı yapılan bir “eser” sözleşmesidir. Davacı iş sahibi; davalı ... Ltd.Şti. ise yüklenicidir. Sözleşmenin 2. maddesinde yüklenilen işin tanımı yapılmıştır. Sözleşmede öngörülen koşullarla yüklenici şirket, davacının yapısının çatısına sandviç panel kaplaması işinin yapımını yüklenmiştir. Davada, yüklenici şirket tarafından yapılan işin yeniden yapımını gerektirecek derecede ayıplı olduğu ileri sürülerek, 45.360,00 TL işin yeniden yapım bedeli ile hatalı çatı kaplaması nedeni ile fabrikada meydana gelen zararın giderim masrafı olarak da 1.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan tahsili istenilmiştir.

Ayıp, bir eser ya da malda bulunması gereken niteliklerin bulunmaması; bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. 818 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 360/1. maddesi hükmü gereğince, eser iş sahibinin kullanamayacağı ve nısfet kurallarına göre kabule zorlanamayacağı ölçüde kusurlu veya sözleşmeye önemli ölçüde ayıplı olursa iş sahibi, o eseri kabulden kaçınabilir ve bunda yüklenicinin kusuru varsa zarar ve ziyanın

Ayıp, bir eser ya da malda bulunması gereken niteliklerin bulunmaması; bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. 818 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 360/1. maddesi hükmü gereğince, eser iş sahibinin kullanamayacağı ve nısfet kurallarına göre kabule zorlanamayacağı ölçüde kusurlu veya sözleşmeye önemli ölçüde ayıplı olursa iş sahibi, o eseri kabulden kaçınabilir ve bunda yüklenicinin kusuru varsa zarar ve ziyanın

tazminini de talep edebilir. Mahkemece, hükme dayanak alınan 26.05.2011 tarihli bilirkişi kurulu raporunda açıklandığı gibi; sözleşme konusu iş, kabul edilemeyecek derecede ayıplı ve yanlar arasındaki sözleşmeye önemli ölçüde aykırı olduğundan iş sahibi davacı, yapılan işi reddedebilir ve bu durumda da eserin reddi halinde sözleşmenin geriye doğru sonuç doğurur şekilde iş sahibi tarafından fesih edilmiş olduğunun kabulü gerekir. Eserin reddi halinde iş sahibi, yeniden yapım bedelini isteyemez. Ancak, yasal delillerle yükleniciye ödediğini kanıtlayabildiği iş bedelini yükleniciden iadesini, iş sahibi; yapılan ayıplı işte kullanılan malzemelerin kendisine iadesini de yüklenici, iş sahibinden isteyebilir (818 S.K, ...madde 61 vd.). Somut olayda ise; ayıp sonucu oluşan maddi zararın giderim bedeli ile birlikte; yükleniciye ödendiği yasal delillerle kanıtlanan iş bedelinin iadesini iş sahibi davacı, davalı yüklenici şirketten talep edebilir. Mahkemece, açıklanan bu hususlar gözden kaçırılarak, çatı yapımı işinin yeniden yapım bedeline hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacı tarafından davalı yüklenici şirkete ödendiği kanıtlanan iş bedelinin belirlenerek ve taleple de bağlı kalınarak ödenen bedel ile 750,00 TL ayıp sonucu oluşan zararın giderim bedelinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine; yapılan çatıda kullanılan malzemelerin de davalı yüklenici şirkete iadesine karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte belirtilen nedenlerle davalı ... Ltd.Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; 2. bentte açıklanan sebeplerle diğer temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı ... Ltd.Şti. yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Ltd.Şti’ye verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ... Ltd.Şti'ye geri verilmesine, 27.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/584, Karar No: 2018/2483, Tarih: 14.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/584 E.  ,  2018/2483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

T.C. Anayasa Mahkmesi'nin 08/03/2017 gün, 2014/18838 başvuru numaralı kararı ile davacı ... vekilinin başvurusunun değerlendirilmesi sonucunda, Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılama hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine, mahkemeye erişim hakkının ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için dosyanın yeniden yargılama yapılmak amacıyla ilgili Yargıtay Dairesine gönderilmesine karar verilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... İlköğretim Okulu Kantinini 01/11/2011 başlangıç tarihli kiralama sözleşmesi kapsamında işlettiğini, 09/02/2012 tarihinde yürürlüğe giren Okul Aile Birliği yönetmeliğinin geçici 2.maddesi kapsamında mevcut işletmecilerin kazanılmış haklarının koruma altına alındığını, buna göre sözleşmesinin yenilenmesi gerekirken aksi yönde alınan kararın mevzuata aykırı olduğunu, taraflar arasında özel hukuk ilkelerine göre düzenlenmiş kira sözleşmesinin yok sayılarak Mahkemeden alınmış tahliye kararı olmaksızın aleyhinde tahliye kararı alındığını belirterek, kiracılık sıfatının ve kira sözleşmesinin devam ettiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının sözleşmeye aykırı davrandığının tespit edildiğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; taşınmazın 2886 sayılı Devlet İhale Yasasına göre kiralanmış olduğunu, bu yasanın 75/3. maddesine göre sözleşme süresinin bitiminden itibaren kiracının fuzuli şagil durumuna düştüğünü belirterek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 24.03.2014 gün, 2013/9969 E.- 2014/3525 K. sayılı ilamı ile; ‘’Hüküm davacı vekiline 10.4.2010 tarihinde tebliğ edilmiştir. Mahkemece 18/04/2013 tarihli tutanakla, "davacı vekili 11.4.2013 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz etmeyeceğini ve temyizden feragat ettiğini bildirir dilekçesini mahalli mahkemeye verdiği ve kimlik tespiti yapıldığı ve temyizden feragat dilekçesinin dosya içine konulduğu, daha sonra davalı vekilinin 12.4.2013 tarihli mahkemeye yapılan müracaatı sonucu yapılan incelemede:

davacı vekilinin temyizden feragat dilekçesinin olmadığına dair mahkeme hakimi, yazı işleri müdürü ve davalı vekili imzalı tutanak tutulduğu" anlaşılmaktadır. Bu tutanağa göre davacı vekili dosya içindeki vekaletteki temyizden feragat yetkisine göre temyizden feragat ettiği halde daha sonra 15.4.2013 tarihinde hükmü temyiz ettiğine dair temyiz dilekçesi verdiği görülmektedir. Yukarıda açıklanan, mahkemece tutulan tutanağa göre davacı vekili hüküm tebliğinden sonra temyizinden vazgeçmesi ile hüküm kesinleşmiştir. Kesin hüküm hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağından davacının temyiz dilekçesinin reddine’’ karar verilmiştir.

Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 24.03.2014 gün, 2013/9969 E.- 2014/3525 K. sayılı ilamına karşı davacı tarafından karar düzeltme yoluna başvurulmuş, yine Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 08.09.2014 gün, 2014/6480 E.- 2014/9440 K. sayılı ilamı ile davacının karar düzeltme isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacı, davada temyiz itirazlarının Yargıtayca incelenmediğini, feragat gerekçesiyle temyiz talebinin reddedilmesinden dolayı Mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğini iddia ederek T.C. Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuruda bulunmuştur.

T.C. Anayasa Mahkemesi’nin 08.03.2017 gün, 2014/18838 başvuru numaralı kararı ile davacının başvurusunun değerlendirilmesi sonucunda, Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine, Mahkemeye erişim hakkının ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için dosyanın yeniden yargılama yapılmak amacıyla ilgili Yargıtay Dairesine gönderilmesine karar verilmiş, dosya yerel mahkemece Dairemize gönderilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı doğrultusunda, dosya kapsamının yeniden değerlendirilmesi neticesinde, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 24.03.2014 gün, 2013/9969 E.- 2014/3525 K. sayılı ‘davacının temyiz dilekçesinin reddine’ ilişkin ilamı ile, 08.09.2014 gün, 2014/6480 E.- 2014/9440 K. sayılı ‘davacının karar düzeltme isteminin reddine’ ilişkin kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir.

Davacının temyiz isteminin incelenmesine gelince; davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.11.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı Okul Aile Birliği 31.01.2005 tarih 25831 sayılı Yönetmelik ve Milli Eğitim Temel Kanun'una göre ilgili yönetmelik hükümleri doğrultusunda kurulmuş olup, davalı Okul Aile Birliğine kamu tüzel kişiliği statüsü tanınmamıştır. Buna karşın yönetmelik hükümleri gereğince Okul Aile Birliğine özel hukuk alanında hukuki işlem, kiralama sözleşmesi yapma yetkisi verilmiştir. Bu durumda davalı Okul Aile Birliğinin tüzel kişiliği olmadığından davada taraf ehliyeti bulunmamaktadır. Ancak Okul Aile Birliğine karşı açılan davanın Milli Eğitim Bakanlığı adına açıldığının kabulü gerekir. Bu nedenle Milli Eğitim Bakanlığı'na davanın yöneltilerek dava dilekçesinin tebliğ edilmesi taraf teşkili sağlandıktan sonra kiralanana ilişkin tüm ihale evraklarının da getirtilerek yapılacak araştırma ile işin esasının incelenmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan ve yeterli araştırma yapılmadan yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin kabulü ile Dairenin Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 24.03.2014 gün, 2013/9969 E.- 2014/3525 K. sayılı ve 08.09.2014 gün, 2014/6480 E.- 2014/9440 K. sayılı kararlarının ortadan kaldırılmasına, hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11562, Karar No: 2011/13903, Tarih: 21.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11562 E.  ,  2011/13903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 12/10/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, yargı kararını etkisiz kılma nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayın gerçekleşme biçimi, tarafların sosyal ekonomik durumu ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan 8000TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda(2) nolu bentte gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10092, Karar No: 2012/877, Tarih: 31.01.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/10092 E.  ,  2012/877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 278.976,39 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflarca istenilmesi ve davacı vekilincede duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 31/01/2012 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Avukat ... ile davalılardan ... Vek.Av.... ve ... Tic. A.Ş. Yetkilisi ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatlar ile asilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu işgöremezliğe uğrayan işçinin maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece davanın yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç aşağıdaki nedenler gereği dosya içeriğine, usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

1-Davacının, 20.05.2005 tarihinde iş kazası sonucu %100 bakıma muhtaç olacak şekilde iş göremezliğe uğradığı olayda kazalının %20 oranında , davalı işverenlerin % 80 oranında kusurlu olduğu dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

B.K'nun 47. Maddesinde hakimin bedensel bütünlüğün bozulması halinde olayın özelliklerini göz önünde tutularak zarar görene adalete uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar vereceği öngörülmüştür. Bedensel bütünlük eş deyişle vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.6.1966, 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanmıştır. Bunlar her olayda değişebilir. Bu nedenle hakiminin kararında bu özellikleri objektif ölçülere göre göstermesi gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 80.000,00-TL, manevi tazminatın bir miktar az takdir edildiği ortadadır.