muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1972, Karar No: 2025/242, Tarih: 14.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/1972 E.  ,  2025/242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1712 E., 2023/916 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, bozma, onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Çocuk mahkemesi sıfatıyla görülmekte olan davalara Cumhuriyet savcısının katılamayacağı ve bu manada temyiz incelemesi yapılan dosyada duruşmalara Cumhuriyet savcısı katılmadığı hâlde gerekçeli karar başlığında Cumhuriyet savcısının adının yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

I. Şikayetçi ...'a ve katılan ...'e karşı işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4 ve 31/3. maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca belirlenen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, 08.01.2016 tarihli mahkumiyet kararından, 15.11.2023 olan karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II. Katılan ...'a karşı işlenen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

III. Şikayetçi ...'a ve katılan ...'e karşı işlenen hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

III. Şikayetçi ...'a ve katılan ...'e karşı işlenen hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Katılan ...'in, 06.06.2015 günü saat 23.30 sıralarında iş yerini kapatarak ikametine gittiğini, ertesi gün sabah saat 10.30 sıralarında iş yerini açmak için geldiğinde, hırsızlık olayını fark ederek polise bildirdiğini beyan ettiğinin ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde yaz saati nedeniyle gece vaktinin saat 20.56’da başlayıp saat 04.12’de sona erdiğinin, suça sürüklenen çocuğun suç saatine ilişkin beyanının bulunmadığının ve suç saatinin kesin olarak belirlenmesini sağlayacak herhangi bir kamera görüntüsünün de elde edilemediğinin anlaşılması karşısında, suçun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2. Suça sürüklenen çocuğun, şikâyetçi ...'ın iş yerinden 50,00 TL bozuk para çaldığının anlaşılması karşısında, suça konu paranın miktarının az oluşu göz önüne alınarak, suça sürüklenen çocuk hakkında şikâyetçi ...'a karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Kabule göre de; her iki müştekiye karşı işlenen suçlardan dolayı sonuç cezaların eksik olarak hesaplanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24006, Karar No: 2016/2937, Tarih: 17.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/24006 E.  ,  2016/2937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, O Yer Cumhuriyet Savcısı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

1-Sanık ...'ın, mağdurlar ..., ...,..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...'e, sanık ...'un ise, mağdur ...'a yönelik fuhuş suçundan kurulan hükümlerin temyizinde;

Sanıklara yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanık ...'ın, mağdurlar ..., ...,..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...'e yönelik fuhuş suçunu değişik zamanlarda birden fazla işlediğinin anlaşılmasına karşın, TCK.nın 43. maddesi uygulanmamış,

Mağdur ...'ın “sanık ... vasıtasıyla para karşılığında çok sayıda erkekle fuhuş yaptığını, ayrılmak istediğinde ise sanığın bu durumu ailesine söylemekle kendisini tehdit ettiğini, bundan dolayı sanıktan şikayetçi olduğu ve kendisine koruma verildiği” şeklinde anlatımı karşısında sanık ...'ın, fuhuş suçunu tehdit suretiyle gerçekleştirdiğinden cezasında TCK'nın 227/4. maddesi uyarınca arttırım yapılmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Ancak;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... müdafinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararların açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, TCK’nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımların kararlardan çıkarılması biçiminde HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik fuhuş suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2-Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik fuhuş suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza yargılamasında, akla ve mantığa uygun olduğu ve hukuka aykırı şekilde elde edilmediği sürece her türlü delile istinaden hüküm verilebilir. Vicdani delil sisteminin uygulama alanı bulduğu ceza yargılamasında, delillerin resen araştırılması, delil serbestisi ve delillerin serbestçe değerlendirilmesi hâkim olan ilkelerdir. Sanığın beyanı, kendisine isnat edilen ve suç sayılan bir fiilin tamamen veya kısmen doğru olduğunun beyan edilmesi yani ikrarı şeklinde ise, delil olarak değerlendirilebilir. Fakat ikrar edilmek suretiyle tarafların üzerinde uyuştuğu vakıalar ispatın konusu oluşturmaya devam eder; bu durum, ikrarda bulunmanın altında yatan psikolojik ve patolojik etkenlerin araştırılması gereğini ortadan kaldırmaz. Zira, sanığın bir yakınım korumak amacıyla suç teşkil eden fiili üstlenmesi veya ekonomik ve siyasi sebeplerle hapishaneye girmek ve hayali suçlar yaratmak yahut da toplumda kahraman gibi gözükmek amacıyla kendisini suçun faili gibi göstermek istemesi ihtimal dâhilindedir. Yalan ikrar beyanlarına rastlanılabilecek olması, ikrarın delil değerini ve güvenilirliğini azaltmakta, beyanın sorgulanması ihtiyacını doğurmaktadır. Bu sebeple, hukuk yargılamasının aksine, ikrarın ne amaçla yapıldığı ve özel bir ikrar kastının var olup olmadığı önem arz etmekte, ikrar tek başına suç sayılan fiilin gerçekleştiği yönünde belirleyici olmamaktadır. Yüksek Yargıtay Ceza Daireleri ve Ceza Genel Kurulu kararlarında da hâkimi bağlamayan ve tek başına delil olarak kabul edilmeyen ikrarın delil değerine ilişkin; beyanın, hâkim önünde gerçekleşmesi, her türlü maddi ve manevi baskı, tehdit ve hileden uzak, özgür irade ile yapılmış olması ve suç sayılan fiilin işlenişi ile uyumlu tamamlayıcı delillerle doğrulanması hususları gözetilerek sonuca varılmalıdır.

Somut olay değerlendirildiğinde, sanık soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısına verdiği savunması ile sorgusunda mağdura yönelik iddianamedeki suç isnadını kabul etmiş ise de, mahkemedeki savunmasında bu ikrarından dönerek atılı suçlamayı reddetmiş, suç mağduru olan ... ise, kolluk ve mahkeme ifadelerinde sanık aracılığı ile fuhuşa teşvik veya aracılık edildiğine dair bir anlatımda bulunmayarak sanığın inkara yönelik savunmasını doğrulamıştır. Sanığın mahkûm olduğu TCK'nın 227/2 maddesi, suç tarihi dikkate alındığında CMK'nın 135. maddesindeki katalog suçlar arasında yer almadığından iletişimin tespiti ile elde edilen görüşme dökümlerininde bu suç açısından yasal delil niteliği bulunmadığı, mahkemece bu delillere itibar edilemeyeceği aşikardır.

Tüm bu açıklamalar ışığında, dosya kapsamında atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair, sanığın sonradan döndüğü soyut ikrarı dışında her türlü şüpheden uzak, yasal ve yeterli başkaca bir kanıtında bulunamaması karşısında, beraatine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Tüm bu açıklamalar ışığında, dosya kapsamında atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair, sanığın sonradan döndüğü soyut ikrarı dışında her türlü şüpheden uzak, yasal ve yeterli başkaca bir kanıtında bulunamaması karşısında, beraatine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6443, Karar No: 2022/1911, Tarih: 17.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/6443 E.  ,  2022/1911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve o yer Cumhuriyet Savcısı

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılanın suç tarihinde eşi olan tanık ... ile birlikte yaşadıkları ikametine tanık ...’nin kapıyı açması ile katılanın rızası olmaksızın giren sanık hakkında gece vakti konut dokunulmazlığını ihlal suçundan (5237 sayılı TCK’nın 116/3-1, 116/4. maddeleri) zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

İkametine giren sanık tarafından darp edildiği ileri sürülen katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilir nitelikte yaralandığının Merzifon KMP Devlet Hastanesinin 6.10.2015 tarihli raporuyla tespit edildiği anlaşılmakla yapılan incelemede,

1-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nın 86/2. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden aynı Yasanın 86/1. maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

2-Sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesinde düzenlenen basit yaralama suçuna ve TCK 151/1. maddedeki mala zarar verme suçlarına ilişkin olması ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 3. fıkrası gereğince "Etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresi kaldırılarak 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde tanımı yapılan suçun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında sanık ile katılan arasında CMK 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre her iki suç yönünden uzlaştırma işlemleri yapılması için dosyanın yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık ...’ün temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.2.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14811, Karar No: 2015/29165, Tarih: 30.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/14811 E.  ,  2015/29165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet sebebiyle güveni kötüye kullanma, suç eşyasının satın alınması

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılanın ... yönetim kurulu başkanı olduğu, şirketin ürettiği ... seri numaralı ve ... marka tekstil ürünlerini fason imalatçılara dikim ve ütü paket işlerini yaptırdığı, belirtilen ürünlerin eksik ve kayıp olduğunun tespit edilmesi üzerine katılan şirket tarafından yapılan araştırmada ... adlı şahsın işyerinde şirkete ait ürünlerin satıldığının tespit edilmesiyle yapılan aramada 7 adet ürün bulunduğu, ...'in alınan ifadesinde ...'den aldığı, ...'in alınan ifadesinde ...'den, ...'nün alınan ifadesinde sanık ...'dan, sanık ...'un alınan ifadesinde ise sanık Kadir Koçbaş'ndan aldığını ifade ettikleri, sanık ...'nın ise verdiği ifadesinde katılan şirkete ait ürünlerin ütü paket işlemini yaptığını, aynı anda başka şirketlerle de çalıştığını, kendi adına veya anlaştığı diğer şirketler adına imal ettiği ürünler ile katılana ait ürünlerin karışmış olabileceğini beyan ettiği, katılanın eksik olduğunu iddia ettiği ürünlerin miktarı ve bir kısmını sanık ...'nın sattığının tespit ettiğini belirterek şikayetçi olduğu somut olayda; sanıkların atılı suçları kasten işlediklerine dair savunmalarının aksine mahkumiyetlerine yeter derecede her türlü şüpheden uzak somut delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30/09/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19196, Karar No: 2014/26128, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19196 E.  ,  2014/26128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/204-2014/248

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5590, Karar No: 2013/6503, Tarih: 02.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5590 E.  ,  2013/6503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan taşınmaza ilişkin olarak tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca, davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1690, Karar No: 2013/14627, Tarih: 28.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/1690 E.  ,  2013/14627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Konya 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.11.2012
Yargıtay — Esas No: 2024/4100, Karar No: 2024/5122, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4100 E.  ,  2024/5122 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/644 E., 2019/664 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.11.2023 tarihli ve 2021/20211 Esas, 2023/7697 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 2 - 2019/51913 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28.03.2019 tarihli ve 2019/644 Esas, 2019/664 Karar sayılı istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.11.2023 tarihli ve 2021/20211 Esas, 2023/7697 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usûlüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE