muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6762, Karar No: 2019/110, Tarih: 08.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6762 E.  ,  2019/110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

.... Vergi Dairesi mükellefi.... Treyler İm. San...Ltd.Şti yetkilisi olan sanığın, 2009 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddia ve kabul edilen kamu davasında, sanığın suçlamaları kabul etmediği, bilerek sahte fatura kullanmadığını, sahte olduğunu tespit ettikleri faturaları geri çektiklerini savunduğu, vergi raporununda bu beyanı kısmi olarak doğruladığı anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sahte oldukları iddia edilen ve sanığın beyanlarından çıkarmadığı ve toplam alışlarının % 42 sini oluşturan faturaları düzenleyen İstiklal Vergi Dairesi mükellefi olan .... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu dosyaya celp edilip, hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemekten dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi mümkün olmadığı takdirde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirket ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

M.O.
Yargıtay — Esas No: 2023/5678, Karar No: 2024/4446, Tarih: 10.10.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/5678 E.  ,  2024/4446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/176 E., 2023/2089 K.

DAVACILAR : ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 08.04.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/210 E., 2021/693 K.

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacıların maliki olduğu 25155 ada 2 parsel sayılı taşınmazda kain 6 No.lu bağımsız bölümde muris ... ve eşi olan davalının ikamet ettiğini, murisin 14.12.2018 tarihinde ölümünden sonra da davalının taşınmazda ikamet etmeye devam ettiğini, tahliyeye yönelik noter ihtarnamesi keşide edildiğini, ancak intifadan men edilmesine rağmen davalının taşınmazda ikamet etmeye devam ettiğini ileri sürerek, davalının müdahalesinin men'i ile taşınmazın boş olarak teslimini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; muris ...'nun 14.12.2018 tarihinde öldüğünü, çekişme konusu taşınmazın mayıs ayı sonunda tahliye edileceği davacılar tarafından bilinmesine rağmen men'i müdahale davası açılmasının haksız ve kötüniyetli olunduğunu, dava konusu taşınmazın boş olarak Mayıs ayında davacılara teslim edildiğini, davanın konusuz kaldığını, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamaları gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; muris ...'nun 14.12.2018 tarihinde öldüğünü, çekişme konusu taşınmazın mayıs ayı sonunda tahliye edileceği davacılar tarafından bilinmesine rağmen men'i müdahale davası açılmasının haksız ve kötüniyetli olunduğunu, dava konusu taşınmazın boş olarak Mayıs ayında davacılara teslim edildiğini, davanın konusuz kaldığını, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamaları gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; mülkiyeti davacılara ait olan davaya konu taşınmazda davalının muris ... ile birlikte ikamet ettiği, murisin 14.12.2018 tarihinde öldüğü, davacıların 01.03.2019 tarihli ihtarname ile davalıdan taşınmazı tahliye etmesinin istendiği, davalının 15.03.2019 tarihli cevabi ihtarnamesinde mal rejimi ile ilgili birtakım iddialarda bulunup uygun sürede evi tahliye edeceğini bildirdiği, 08.04.2019 tarihinde bu davanın açıldığı, davalının 09.05.2019 tarihinde taşınmazı tahliye ettiği, bu durumda davacıların taşınmazın tahliyesi için murisin ölümünden ve ihtarnamenin tebliğinden itibaren davalıya makul bir süre tanıdıkları, davalının ise taşınmazı dava açıldıktan ve makul süre geçtikten sonra sonra tahliye ettiği, davalının davanın açılmasına sebebiyet verdiği gerekçesiyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve yargılama giderlerinin davalıya yüklenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili cevap dilekçesinin içeriğini yineleyerek İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, oturma hakkı tanındığı iddiasının araştırılmadığını, çekişme konusu taşınmazda muris eşi ile birlikte ikamet ettiklerini, fuzuli şagil olmadığını, herhangi bir hak talebi olmadığı gibi tahliye edeceğini de davacılara bildirdiğini, tahliye için makul süre tanınmadığını, davacıların dava açmakta iyiniyetli olmadıklarını, hukuki yararı bulunmadığını, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğini, dava tarihinden önce tahliye edilip edilmediğinin araştırılmadığını, dava dilekçesi tebliğinden önce tahliyenin gerçekleştiğini, aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, TMK 2 nci maddesinin gözardı edildiğini belirterek, istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının kullanımının haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı, dava açılmadan önce ihtarname tebliği ve taşınmazın boş olarak teslim edilmesi isteminin bildirildiği, yargılama sırasında taşınmazın boş olarak davacılara teslim edildiğinin keşfen saptandığı, eksik harcın ikmal edildiği, bu nedenle dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığı, davanın açılmasına sebebiyet verildiği gözetilerek yargılama sırasında harcı tamamlanan dava değeri üzerinden davacı yararına nispi vekalet ücreti takdirinde ve davanın konusu kalmadığından maktu harç alınması yönünde hüküm kurulmuş olmasında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

İstinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrarlamıştır.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 683 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosya kapsamı incelendiğinde, dava konusu bağımsız bölümün dava açıldıktan sonra 30.05.2019 tarihinde düzenlenen tutanak ile davacı tarafa teslim edildiği, ön inceleme duruşmasının ise 12.11.2020 tarihinde yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda A.A.Ü.T.’nin 6 ncı maddesi uyarınca anlaşmazlık, davanın konusuz kalması nedeniyle ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderildiğinden tarife hükümleriyle belirlenen ücretin yarısına hükmedilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

3. Ne var ki; bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı vekilinin temyiz itirazının açıklanan nedenle kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm kısmının 3 üncü bendindeki “53.800,00 TL” ibaresi hükümden çıkarılarak yerine “26.900,00 TL” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı vekilinin temyiz itirazının açıklanan nedenle kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm kısmının 3 üncü bendindeki “53.800,00 TL” ibaresi hükümden çıkarılarak yerine “26.900,00 TL” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15487, Karar No: 2017/2527, Tarih: 02.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15487 E.  ,  2017/2527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/04/2015 tarih ve 2013/83-2015/97 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2012 02136/2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 sıra numaralı tabak tasarımlarının, müvekkili adına 2005 01873/1 sayı ile tescilli bulunan, katalogda yayımlanan “square” adlı seriye dahil tasarımın aynısı olup, davalı tasarım başvurusunun, müvekkilinin tasarım tescilinden doğan hakları ile bağdaşmadığını, davalının tasarım başvurusuna konu ettiği tabak formunun müvekkilinin tescilli tasarımı olduğunu, müvekkili şirketin kataloglarından görüleceği üzere “square” serisinin farklı desenlerle piyasaya sunulduğunu, belirleyici ve ayırt edici olanın formun kendisi olduğunu, müvekkilinin ... Porselen San. ve Tic. A.Ş. ile aynı şirketler grubuna dahil olduğunu ve müvekkili tasarımının da tanınmış ... Porselen markası ile kamuya sunulduğunu, bu şekilde “square” ürün serisinin pazarda haklı bir şöhret elde ettiğini, davalının tescil girişiminin bu şöhretten ve pazar payından haksız istifade edilmesi sonucunu doğurduğunu, haksız rekabet teşkil ettiğini, kaldı ki, davalı şirketin daha önce de iki defa müvekkili adına tescilli olan formu 2008 00467/3 ve 2009 01960/3, 4 sayı ile kendi adına tescil ettirmek istediğini, davalının bu ısrarının iyi niyetli olmadığını gösterdiğini ileri sürerek, TPE YDİK’in 2013/T-203 sayılı kararının iptali ile 2012 02136/2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 sıra numaralı tasarımların tescilinin hükümsüzlüğü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YDİK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili tasarımının özgün bir tasarım olup, yenilik ve ayırt edicilik niteliklerine haiz olduğunu, müvekkili tasarımının davacının tasarımlarına tecavüz teşkil etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, YDİK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili tasarımının özgün bir tasarım olup, yenilik ve ayırt edicilik niteliklerine haiz olduğunu, müvekkili tasarımının davacının tasarımlarına tecavüz teşkil etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu tasarımların, davacının itirazına ve davaya mesnet gösterdiği delillerinden olan 2005 01873 sayılı davacı tasarımı ile davalının iptal edilen 2009 01960/3 sayılı tasarımı karşısında yenilik ve ayırt edicilik vasıflarının bulunmadığı, dava konusu tasarımlara uygulandıkları ürünler açısından bakıldığında bir tabak ya da kasenin oluşabileceği en basit, en temel formları içerdiği, tasarımcının bu alanda seçenek özgürlüğünün kısıtlı olmadığı ve bu özgürlük içinde gerek form, gerekse desen açısından pek çok yenilik getirmenin mümkün olduğu, tasarımcının tabak tasarımı alanında gerek form, gerekse desen çalışmaları söz konusu olduğunda, temel desen uygulamaları kadar grafik unsurları ve yarattıkları görsel algı açısından temel formları tümüyle farklı algılamamızı sağlayabilecek yeni yaklaşımların da olmasının mümkün olduğu, hükümsüzlüğü istenen 2012 02136/ 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8 sıra numaralı davalı tasarımlarının başvurusunda korunması talep edilen tasarım unsurunun ne olduğunun tam olarak ifade edilmesi gerektiği, korunması talep edilen tasarım unsuru tabağın formu ise yeni olmadığı ancak koruma desen için talep edilmiş ise, başvuruda sunulan görsellerin desen tasarımına odaklı olarak ya tabak formunun çizgilerinin belirsizleştirilmesi ya da desene vurgu yapılarak görselleştirilmesinin daha anlaşılabilir olacağı, somut olayda dava konusu tasarımların tescil başvurusunda bu yönde bir vurgulama yapılmadığı, davacının 2005 01873 sayılı tasarımının dava konusu tasarımlarda kullanılmasının davacının tasarım tescilinden kaynaklı haklarının ihlali niteliğinde olduğundan, ayrıca dava konusu tasarımların davalının iptal edilen 2009 01960/3 sayılı tasarımı karşısında da yeni ve ayırt edici nitelikte olmadığından davalı tasarımlarının bütünüyle hükümsüzlük sebebi olarak değerlendirilmesi gerektiği, davalı tasarımlarının desenlerinin yeniolduğu ancak tabak formlarının davacının davaya mesnet gösterdiği 2005 01873 sayılı tasarım ve davalının iptal edilen 2009 01960/3 sayılı tasarımı tabak formları karşısında bilgilenmiş kullanıcıda yaratılan bütünsel algı açısından ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, bu durumun davalı tasarımlarının yenilik ve ayırt edicilik vasfını ortadan kaldırdığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile, TPE YİDK'in 26/02/2013 tarih, 2013 -T-203 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescilli 2012/02136/2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 sayılı tasarımların yeni ve ayırt edici olmamaları nedeniyle hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10401, Karar No: 2013/1802, Tarih: 06.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/10401 E.  ,  2013/1802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mah.sıfatı ile)

DAVA TÜRÜ : Menfi tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, davacı kiracı tarafından kira bedellerine karşılık teminat olarak verilen bonolardan dolayı borçlu olmadığının tespitine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin davalıya ait kiralananda 1.4.2009 tarihli, 1 yıl süreli sözleşme ile kiracı iken 26/08/2009 tarihinde davalı tarafından iş yerine alınmadığını, aynı gün Karakola giderek şikayetçi olduğunu ve 7.9.2009 tebliğ tarihli noter ihtarı ile sözleşmenin 7/g bendi gereğince ve genel hukuk kuralları çerçevesinde sözleşmeyi tek taraflı olarak feshederek teminat amaçlı olarak verdiği bonoların iadesini istediğini, ancak bonoların iade edilmediğini belirterek, söz konusu bonolar nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir . Davalı vekili, davacının sebepsiz yere sözleşmeyi feshettiğini, davalının sözleşme şartlarına uyduğunu, feshin haksız olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01/04/2009 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile kiralayana ait otel bünyesindeki yer fotoğrafçı dükkanı olarak kullanılmak üzere davacıya kiralanmıştır. Sözleşmenin 7/g maddesinde kiralayanın kiralananın amacına uygun kullanımını engelleyici ya da zorlaştırıcı işlem ve davranışlarda bulunamayacağı,bulunması halinde kiracının tek taraflı fesih hakkına sahip olduğu kararlaştırılmıştır. Davacı kiracı kiralananın bulunduğu otele girişinin kiraya veren tarafından engellendiğini ileri sürerek sözleşmenin belirtilen maddesine göre sözleşmeyi feshetttiğini ileri sürmüştür.Mahkemece davacının davalı tarafından kiralanana alınmaması sebebiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de bu konuda yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Davacı delil listesinde cd kayıtlarına ve karakol tutanaklarına dayanmıştır. Cd kayıtları bilirkişi tarafından çözülerek mahkeme denetimine elverişli olacak şekilde rapor tanzimi ile belirtilen karakol tutanakları getirtilip iddianın ispatı hususunda davacının dayandığı diğer deliller üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 06/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6828, Karar No: 2015/6993, Tarih: 28.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/6828 E.  ,  2015/6993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/01/2014 gününde verilen dilekçe ile hakaret nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın oluş biçimi, söylenen sözlerin niteliği, tarafların ekonomik ve sosyal durumu ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.