muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2865, Karar No: 2024/2715, Tarih: 01.10.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.10.2020 tarihli ve 2018/2203 E., 2020/1175 K.sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesince alınan ve hükme dayanak bilirkişi raporunda, davacının serbest tüketici statüsünde olduğu ve iptal kararının serbest tüketiciler için geçmişe etkili uygulanabileceğinden, davacının 31.12.2012 ile dava tarihi arasındaki sürede nispi olarak kendisinden fazla tahsil edilen PSH bedeli ile mükerrer tahsil edilen sayaç okuma bedelini talep etme hakkı olduğu, diğer taleplerin konusu kalmamasına rağmen bu taleplerin reddine dair kararın davacı tarafça istinaf edilmediği, Mahkeme kararının usul ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 05.10.2021 tarihli ve 2020/12216 E., 2021/9536 K. sayılı ilamıyla; davalının sair temyiz itirazları reddedildikten sonra; "...Buna göre, davacı; dava dilekçesinde serbest tüketici statüsünde olduğu bu kapsamda PSH ve sayaç okuma bedellerinin iadesinin gerektiği veya kendisinden bu bedellerin mükerrer alındığı yönünde bir iddiada bulunulmadığı gibi, sonrasında bu talebe yönelik usulüne uygun verilmiş bir ıslah dilekçesi de bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı, eş söyleyişle geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle davanın konusuz kaldığı, davacının davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu gözetilerek, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin ve bu giderlere dahil olan maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeler içeren bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle taleple bağlılık ilkesine aykırı karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilamı doğrultusunda davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilamı doğrultusunda davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; dava dilekçesinde vakıaların tam olarak sunulduğunu, kanun maddeleri ve Yargıtay kararları ışığında haksız tahsil edildiği için talep ettikleri kayıp-kaçak PSH, sayaç okuma, dağıtım, iletim bedeli gibi bedeller haricinde, bu bedellerin içerisinde veya içerisinde olmayan bir kalem ile EPDK tarifelerine uygun olmayan tahsil edilmiş bedeller var ise bunların da değerlendirmesini istediklerini, dava dilekçeleri ve sonraki ıslah vs. tüm dilekçelerinde vakıa ve hukuki sebeplerin ayrıntılı olarak ortaya konulduğunu, bozma ilamında da dile getirildiği üzere vakıaların sunulması zorunlu iken hukuki sebeplerin taraflarca ortaya konması zorunlu olmayıp Mahkemenin yükümlülüğünde olduğunu, "EPDK'nın 875 sayılı kararı ile 20 Dağıtım Şirketi İçin Gelir Gereksinimi Hesaplaması ve Tarife Metodolojisinin, Geçiş Dönemi Tarife Uygulamaları başlıklı II. Bölümünün (B) bendinin Danıştay tarafından iptal edilmiş olması hususu"nun ancak "hukuki sebep" olarak nitelendirilebileceğini, dava dilekçesinde "vakıa" olarak "PSH" bedelinin haksız tahsil edilmiş olduğu ve iadesi gerektiği, "hukuki sebep" olarak da Yargıtay kararları, Danıştay kararları ve hatta EPDK kararlarına dayanılmışken, spesifik bir EPDK düzenlemesi ve tarifesinin belirtilmemiş olmasının dava açılış anında "vakıa"nın sunulmadığı şeklinde yorumlanamayacağını, ıslahla ilgili beyanlarının yanlış değerlendirildiğini, dava açılırken 466.741,87 TL üzerinden açılarak nispi harcın baştan yatırıldığını, bu harcın içinde kalem kalem açıklandığı üzere 113.494,95TL perakende satış hizmet bedeli harcının da bulunduğunu, tamamlanmadığı iddia edilen harcın kayıp-kaçak bedeli ve diğer bedellere ilişkin hesaplanan ek tahsilatlara ilişkin olduğunu, ıslah dilekçesiyle davanın 947.724,38 TL olarak ıslah edildiği ancak hakları saklı kalmak kaydıyla dava açarken talep edilen ve nispi harcı yatırılmış olan 466.741,87 TL üzerinden karar verilmesinin talep edildiğini, bu bedelin içinde 113.494,95 TL PSH bedelinin de bulunduğunu, davanın ıslah edilmediğinin ya da harç yatırılmadığının iddia edilemeyeceğini ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; davanın konusuz kalması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına hükmedildiğinden, davanın açıldığı tarihte haklı konumdaki davalı şirket lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir iken; hüküm fıkrasında davacı lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, aksi kanaatte olunması halinde davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedeli ile tüm bedeller üzerinden alınan KDV'nin istirdadı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı ile 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları,

2.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) esastan sonuçlanmayan davada yargılama gideri başlıklı 331 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapıldığı, bozmaya uygun olarak konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı; bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş yönlerin incelenmesinin artık mümkün olmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yargılama yapılmış ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Zira, Mahkemece bozma gereğince davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, davacı yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi vekalet ücretine hükmedilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan Mahkeme kararının düzeltilerek onanması, 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (5) numaralı bendi çıkartılarak yerine, “5-Davacı lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 5.100,00 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

17.100,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

01.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2390, Karar No: 2015/19180, Tarih: 17.09.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/2390 E.  ,  2015/19180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/38354

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2011

NUMARASI : 2008/766 (E) ve 2011/254 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanıklar S.. Y.. ve M.. İ.. hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıklar H.. İ.. ve A.. C.. müdafiilerinin temyizlerine gelince;

Dava konusu kaçak 624 adet fincan ve tabağı ile 2448 adet kulplu bardağın zoralımına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde dava konusu olmayan sigaraların müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hükmün müsadereye ilişkin fıkrasından "sigaraların " ibaresinin çıkarılması, yerine "624 adet fincan ve tabağı ile 2448 adet kulplu bardağın " ifadesinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/09/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11465, Karar No: 2014/11228, Tarih: 04.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11465 E.  ,  2014/11228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık

İddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'in 1997 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 31.03.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,

eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5767, Karar No: 2018/6387, Tarih: 01.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/5767 E.  ,  2018/6387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelendi.

Suça sürüklenen çocuk müdafiin süresinden sonraki duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarı da nazara alındığında 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirilen nitelikli cinsel istismar eylemi sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalınca düzenlenen 08/10/2012 tarih ve 3094 sayılı raporuna dayanılarak hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmiş ise de, dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuğun aralarında duygusal arkadaşlık bulunan mağdureye yönelik olarak cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka neden olmaksızın nitelikli cinsel istismar eyleminde bulunduğu , 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 765 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan objektif sorumluluğun kaldırılarak subjektif sorumluluğun kabul edildiği ve 5237 sayılı TCK'nın 23. maddesi uyarınca failin, gerçekleşen fakat kastetmediği bir neticeden sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olmasının gerektiği; cebir, tehdit veya hile gibi iradeyi etkileyen herhangi bir sebep olmaksızın nitelikli cinsel istismar eyleminde bulunan suça sürüklenen çocuğun bu eyleminden dolayı kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiğinin iddia edilmesi karşısında, dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın suça sürüklenen çocuk tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmelerinin söz konusu olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde cezanın aynı Kanunun 103/6. maddesi ile arttırılması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalınca düzenlenen 08/10/2012 tarih ve 3094 sayılı raporda; mağdurenin maruz kaldığı iddia edilen cinsel istismar olayıyla ilgili olarak "travma sonrası stres bozukluğu" tanısının konduğu ve ruh sağlığının bozulduğu tespit edilmiş ise de mağdurenin 04.04.2012 tarihinde maruz kaldığı başka istismar eylemiyle ilgili olarak aynı Mahkemenin 2012/119 Esas sayılı dosyasında alınan 17.12.2012 tarihli raporda ruh sağlığının bozulduğuna yönelik bir tespitin olmaması ve belirtilen dosyanın sanığı hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmamış olması da nazara alınarak tam bir kanaatin oluşması açısından 2012/119 Esas sayılı dosya temin edilip mağdure, hakkında düzenlenen tüm raporlarla birlikte Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunda muayene edilerek yeniden rapor alınması ve raporlar arasında çelişki oluşması durumunda ise Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınarak mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı veya hangi olaya bağlı olarak bozulduğu, her bir olay nedeniyle ayrı ayrı ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususlarında açıklayıcı bir rapor aldırıldıktan sonra TCK'nın 103/6. maddesinin tatbiki konusunda karar verilmesi gerekirken, mevcut raporla yetinilerek eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle anılan maddenin uygulanması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14015, Karar No: 2009/16995, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/14015 E.  ,  2009/16995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Kaymakoba Köyü, ... Tarla Mevkii 101 ada 12 parsel sayılı 21012,56 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 1937 tarihli 365 tahrir nolu vergi kaydıyla tarla niteliğiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine vekili dava dilekçesiyle, taşınmaza uygulanan vergi kaydının sınırında orman bulunduğunu, gayri sabit hudutlu olduğunu belirterek yapılan tespitin iptaliyle vergi kayıt miktar fazlasının Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu 12 parselin krokide (B) ile işaretli 15012,56 m² kısmının parselden ifrazı ile 101 adaya ait en son parsel numarası ile aynı vasıfla Hazine adına tesciline, krokide (A) ile işaretli 6000,00 m² kısmın ise yeniden tespit gibi aynı vasıfla davalılar adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasayla değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve tespitin dayanağı vergi kaydı orman sınırlı olup o yönde eylemli orman bulunduğu, 3402 Sayılı Yasanın 20/c maddesine göre bu tür kayıtların yüzölçümlerine değer verilerek kapsamının belirleneceği, kayıt fazlasının Hazine tarafından Orman Yönetimine orman olarak her zaman tahsis edilebileceği gibi herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış orman olması nedeniyle 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince orman sınırı içine de alınabileceği gözönünde bulundurularak hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 19.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.