muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/426, Karar No: 2014/75, Tarih: 18.02.2014

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın 03.09.2010 tarihinde gerçekleştirdiği çocuğun nitelikli cinsel istismarı fiili nedeniyle Gaziantep Çocuk Hastanesinde görevli çocuk ve ergen psikiyatristi tarafından düzenlenmiş olan 22.09.2010 günlü raporda, mağdurun olaydan sonra sinirlilik, mutsuzluk, içe kapanıklık ve ağlama şikayetlerinin başladığı ve halen devam ettiğinden ruh sağlığının bozulduğu tespitine yer verildiği, Adli Tıp Kurumu Altıncı İhtisas Kurulu tarafından da 26.01.2011 tarihinde yapılan muayene sonucu düzenlenen 25.02.2011 günlü raporda, mağdurda travma sonrası stres bozukluğu ve major depresyon denilen psikiyatrik bozukluğun bulunduğu ve olaydan dolayı ruh sağlığının bozulduğu görüşünün belirtildiği görülmektedir.

Adli Tıp Kurumu Altıncı İhtisas Kurulunca mağdurun suç tarihinden 4 ay 23 gün sonra muayene edilerek, suç tarihinden 5 ay 22 gün sonra düzenlenen raporda ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesi, bu raporun hüküm vermeye elverişli olması ve tüm dosya kapsamı karşısında, artık yeni bir rapor alınması zorunluluğu bulunmamaktadır. Nitekim, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlarda 18 yaşından küçük mağdurların TCK'nun 103/6. maddesi kapsamında ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor düzenlemek açısından suç tarihinden itibaren en az 6 aylık süre geçmesi gerektiği kriterini getiren Adli Tıp Kurumu Altıncı İhtisas Kurulunun, somut olayda mağdurun ruh sağlığının bozulmadığına ilişkin bir tereddütü bulunması halinde, rapor düzenlemeyerek 6 aylık sürenin geçmesini beklemesi mümkün iken raporu düzenlemiş olması da bu kabulü doğrulamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin direnme kararı bu uyuşmazlık konusu açısından isabetlidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Genel Kurul Üyesi; "mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, suç tarihinden itibaren en az 6 ay geçtikten sonra düzenlenecek raporla tespit edilmesi gerektiği" düşüncesiyle yerel mahkeme direnme hükmünün bu yönden yerinde olmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Sonuç olarak; iki nolu uyuşmazlık yönünden yerinde olan yerel mahkeme hükmünde, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığının kabul edilmesi nedeniyle isabet bulunmamakta ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus eleştirilmek suretiyle direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığının kabul edilmesi yönünden isabetsiz olan Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2012 gün ve 469-73 sayılı direnme hükmünün, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu husus eleştirilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olduğundan ONANMASINA,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.02.2014 günü yapılan müzakerede, bir nolu uyuşmazlık yönünden oybirliği, iki nolu uyuşmazlık yönünden ise oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4774, Karar No: 2022/20615, Tarih: 20.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/4774 E.  ,  2022/20615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

...

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2014 tarih ve 2014/12238 Esas sayılı iddianamesiyle ... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 25.06.2013 tarihli ve RDK-2/2013-208 sayılı mütalaasına uygun olarak sanıklar hakkında sahte fatura düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında 2010, 2011 ve 2012 takvim yılları için sahte fatura kullanma, 2013 yılı için sahte fatura düzenleme suçu anlatılarak hüküm kısmında “213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesine aykırılık” şeklinde hüküm kurulmak suretiyle hükmün karıştırılması yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’ye yüklenen “2010, 2011, 2012 ve 2013 takvim takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ve sanıklar ... ile ...’a yüklenen “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanıkların sorgusunun yapıldığı, sanıklar ... ve ... için 22.05.2014, sanık ... için 06.08.2014, sanık ... için 29.07.2014, sanık ... için 29.10.2014 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 20.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18474, Karar No: 2020/5852, Tarih: 10.03.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/18474 E.  ,  2020/5852 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/04/2019 tarihli ve 2019/28031 soruşturma, 2019/22436 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Antalya 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/05/2019 tarihli ve 2019/2224 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu nazara alındığında;

Dosya kapsamına göre, müştekinin şikayet dilekçesi ekine sosyal medya hesabında ... ismi ile kayıtlı bulunan şahsın kendisine "duygusuz it" şeklinde hakerette bulunduğuna dair ekran görüntüleri çıktısını ibraz ederek şüpheliden şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturmada, olay hakkında hiçbir araştırma yapılmadan sosyal medyaya ilişkin gerekli bilgiler temin edilemeyeceğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; gerektiğinde müştekinin ifadesine başvurulmak suretiyle de, şüphelinin sosyal medyasına ilişkin kaynak araştırması yapılması ve kolluk araştırması neticesinde şüpheli olduğu düşünülen şahsın kimlik bilgilerinin tespit edilmesi, bu yöne ilişkin tespit yapıldıktan sonra suça konu sosyal medya hesabının kendisi tarafından kullanıp kullanmadığı da sorularak şüphelinin savunmasının alınmasından sonra, oluşacak sonuca göre hukuki durumun takdir ve tayin edilmesi ile şüphelinin üzerine atılı suçu işlediğine yönelik yeterli delil elde edilemez ise bu yönden ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra meçhul şahıs hakkında soruşturmaya devam edilmesi ancak ulaşılamaması hâlinde daimi arama kararı alınarak dava zaman aşımı süresinin sonuna kadar evrakın takip edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adlikolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Her ne kadar ABD'nin hakaret suçlarına ilişkin istinabe taleplerine yanıt vermediği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmişse de, CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, şüpheli tespit edilemediği takdirde ise dava zamanaşımı süresince soruşturmaya devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla, merciince itirazın kabulüne karar verilmesi yerine reddedilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Antalya 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/05/2019 tarihli ve 2019/2224 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1529, Karar No: 2024/1913, Tarih: 28.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1529 E.  ,  2024/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 58. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/186 E., 2023/321 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 19. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/284 E., 2021/342 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalının 01.02.2010 tarihinde işe başladığını, 02.09.2011 tarihinde iş kazası geçirdiğini ve tedavi edildiğini, davalının iş gücü kaybına uğradığı iddiası ile şirket aleyhine tazminat davası açtığını, davanın devam ettiğini, bu dosyada ATK 3. İhtisas Kurulu'ndan alınan raporda davalının maluliyetinin bulunmadığına karar verildiğini, iş kazası nedeniyle SGK'nın rücuen tazminata dair dava açtığını, bu dosyada taraflarına meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespiti davası açmak üzere süre verildiğini beyan ederek davalının meslekte kazanma gücü kaybının olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili; ... tarafından sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %12,5 olarak tespit edildiğini, Kurum kayıtlarının esas olduğunu beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince; ''...ATK raporlarının yer aldığı kesinleşen mahkeme ilamı doğrultusunda meydana gelen iş kazası nedeniyle davalı ...’ın maluliyetinin bulunmadığı...'' gerekçesi ile ''1-Açılan davanın kabulüne,

Meydana gelen iş kazası nedeniyle davalı ...'ın maluliyetinin bulunmadığının tespitine,'' karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesinde özetle; eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Meydana gelen iş kazası nedeniyle davalı ...'ın maluliyetinin bulunmadığının tespitine,'' karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesinde özetle; eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Somut olayda; sigortalı ...'ın 02.09.2011 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kaybının bulunmadığının Adli Tıp 2. Üst Kurulu'nun 18.07.2019 tarih, 1193 sayılı raporu ile tespit edildiği, 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesi gereğince gerekli prosedür işletilerek meslekte kazanma gücü kaybının bulunmadığının kesin olarak belirlendiği anlaşılmıştır." gerekçesiyle istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13, 19, 95 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30564, Karar No: 2018/2820, Tarih: 14.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30564 E.  ,  2018/2820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı geçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete de ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

a- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

b- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

c- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

a- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

b- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

c- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

d- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zararbgörmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu şirketin faaliyetine devam edip etmediğinin tam olarak anlaşılabilmesi için sicil adresinde zabıta araştırması yaptırılıp borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilip incelenerek, beyanname içeriklerine göre şirketin faaliyetine devam edip etmediği değerlendirilerek delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Sanık hakkında kasıtlı suçtan mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğunun uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi

3) Vergi Dairesi cevabına göre, 31/12/2013 tarihinde borçlu şirketin vergi kaydının resen terkin edilmesi karşısında, karar başlığında suç tarihinin 20/01/2014 olarak hatalı gösterilmesi

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.