muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8593, Karar No: 2012/10067, Tarih: 16.10.2012

Suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan ... vekilinin çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizlerine gelince:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Kayden 19.09.1994 doğumlu olup suç tarihinde onsekiz yaşını doldurmayan ve 5237 sayılı TCK.nın 6/1-b ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 3/1-a madde ve fıkralarına göre, çocuk sayılan mağdureye karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçunu işleyen sanığın 5237 sayılı TCK.nın 82/1-e, 35/2, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 23 Temmuz 2010 tarihli raporunda, 03.04.2009 ve 26.12.2009 tarihleri arasındaki mağduru bulunduğu çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama ve özel hayatın gizliliğini ihlal olayları nedeniyle beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı sorulan mağdurenin belirtilen tarihlerde mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu belirtilmekle birlikte, ruh sağlığının hangi olay nedeniyle bozulduğunun açık bir şekilde gösterilmemesi ve raporun kapsamı itibarıyla mağdurenin ruh sağlığının bozulmasına mağduru bulunduğu çocuğun nitelikli cinsel istismarı olayının neden olup olmadığı hususunda yeterince kanaat verici nitelikte bulunmaması karşısında, mağdurun ruh sağlığının hangi olay nedeniyle bozulduğunun tespitinin mümkün olup olmadığı ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı olayından dolayı bozulup bozulmadığı konularında, 2569 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun 15/a maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17789, Karar No: 2014/18316, Tarih: 15.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/17789 E.  ,  2014/18316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararında, bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmeye alınan zeytin ve mandalinanın 2012 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kg başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösteren veri listesi sorulmuş olmasına rağmen, sadece zeytin ve narenciye ağaçlarının yaş grubuna göre değerlerinin yer aldığı listenin gönderildiği tespit edilmiştir. Veri listesinin yukarıda bahsedilen şekilde tekrar Milas Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nden istenerek, yazı cevabının hakimlikçe denetlenerek dosyaya konmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5904, Karar No: 2013/8617, Tarih: 15.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/5904 E.  ,  2013/8617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiracılığın tespiti-Çekişmenin giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılığın tespiti ve çekişmenin giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracılığın tespiti ve çekişmenin giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının 01/07/2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile 4550 m2'lik açık alanı davalı okul aile birliğinden yıllık 68.045 TL bedelle kiraladığını, sözleşmenin feshini gerektiren nedenler yoksa en fazla üç yıl süreyle uzatılma şartına bağlı 30/06/2014 tarihinde sona ereceğinin kararlaştırıldığını, ... Kaymakamlığı ... Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi Müdürlüğünün 21/02/2012 tarih ve 211 sayılı yazısı ile henüz 3 yıllık süre dolmadan 09/02/2012 tarihli 28199 sayılı RG'de yayınlanan “... Okul Aile Birliği Yönetmeliğinin” Geçici 1. maddesi gerekçe gösterilerek kira sözleşmesinin 30/06/2012 tarihinde sona ereceği bildirilerek okul müdürlüğünün 16/05/2012 tarih ve 575 sayılı yazısı ile 30/06/2012 tarihinde tahliyenin talep edildiği, tahliye isteminin hukuka aykırı olduğunu, belirterek haksız çekişmenin giderilmesi ile sözleşmenin bitim tarihinin 30/06/2014 olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili cevabında,taraflar arasındaki sözleşmede 2886 sayılı yasa hükümlerinin uygulanacağının belirtildiğini, husumetin idari işlemden kaynaklandığını, bu nedenle idari yargıda görülmesi gerektiğini, sözleşmenin 6. maddesinde kira sürtesinin 1 yıl olarak belirlendiğini sözleşmenin 3 yıllık olduğu tamamen davacının yanlış yorumundan kaynaklandığını, idarenin sözleşmeyi yenilememesinin sonradan yapılan yasal düzenlemeden kaynaklandığını, idare tarafından davacıya iki kez ihtarname gönderilerek durumun bildirildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine tabi kira sözleşmelerinde kira süresi taraflarca tayin edilmesi halinde sözleşmenin sona erme hali Borçlar Kanunu'nun 263.maddesinde düzenlenmiştir. Sözleşmedeki sürenin bitimini takip eden bir ay içinde kiralayan, İİK.'nun 272. maddesi gereğince icra dairesinden tahliye isteyebileceği gibi dilerse mahkemeden de tahliye isteminde bulunabilir. 6570 Sayılı Yasa hükümlerine tabi taşınmazlarda ise tahliye davası açılabilecek haller sınırlı sayıda olup, bu tür yerlerde kural olarak kiralayana süre bitimi nedeniyle tahliyeyi isteme hakkı tanınmamıştır.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01/07/2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinde 4550 m2 lik açık alan olan okul bahçesinin araç park alanı olarak kullanılması konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan taşınmaz gayrimusakkaf, boş arsa niteliğinde olduğundan Borçlar Kanunu hükümlerine tabi bir yer olduğu anlaşılmaktadır. Davacı tarafından 21/02/2012 keşide 21/02/2012 tebliğ tarihli ve 16/05/2012 keşide 17/05/2012 tebliğ tarihli ihtarnameler ile yeni dönem kira sözleşmesinin yenilenmeyeceği ve kiralananın 30/06/2012 tarihi itibarı ile tahliye edilmesi hususu kiracıya ihtar edilmiştir.

Kira sözleşmesinde belirtildiği üzere, kira sözleşmesinde davalıya ait okul bahçesi 4550 m2 lik açık alan araç otoparkı olarak kullanılmak üzere davacı şirkete kiralanmıştır. Kiralananın bu niteliğine göre sözleşme B.K.'nun adi kiraya ilişkin hükümlerine tabidir. Kira sözleşme süresi 1 yıl olup kira süresi sona ermiştir. Kiralayan tarafından sözleşme süresinin sona erdiği ve sözleşmenin yenilenmeyeceği davacıya tebliğ edilen 2 adet ihtarname ile bildirilerek mecurun tahliyesi istenildiğinden Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulü ile taraflar arasında kiracılık ilişkisinin bulunduğunun tespiti ile muarazanın önlenmesine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12016, Karar No: 2013/18733, Tarih: 21.10.2013

5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili ... mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kululunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar ... Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme ... Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar ... Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme ... Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere maluliyet oranının tesbitine ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararı olmadıkça davalı Kurumca sigortalıya gelir bağlanmayacağından ve maluliyet oranının tespiti ile ilgili İhtilaf ... Kurumunun hak alanını da ilgilendirdiğinden davalı Kurum tazminat istemli bu davada taraf olmadığından maluliyet oranının tesbiti istemli dava ile tazminat davasının bir arada görülüp sonuçlandırılması fiilen mümkün değildir. Hukuk Genel kurulunun 07.02.2007 tarihli 2007/21-69 Esas, 2007-55 Karar nolu kararı da bu yöndedir.

Somut olayda, bozma kararına uyulduğu halde gereği yerine getirilmemiştir. ... Kurumunca davacının sürekli iş göremezlik oranı % 19 oranında belirlenmiş ve davacıya iş göremezlik geliri bağlanmıştır. ... Üçüncü İhtisas Dairesince yapılan incelemede ise, davacının maluliyet oranı % 29 olarak tespit edilmiştir. Ancak mahkemece maluliyet oranları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmiştir.

Yapılacak iş; ... Kurumunca belirlenen maluliyet oranı ile ... Üçüncü İhtasas Dairesince belirlenen maluliyet oranı arasında çelişki bulunması nedeniyle, bu çelişkiyi gidermek için ... Kurumu Genel Kurulundan rapor alınarak, davacının sürekli iş göremezlik oranını kesin olarak belirlemek, belirlenen bu oran Kurumca belirlenen orandan farklı ise, tespit edilen bu oran esas alınarak davacıya gelir bağlanmasını Kurumdan talep etmek, Kurumun bu istemi kabul etmemesi halinde giderek ... Kurumu ile davacıyı hasım göstermek suretiyle maluliyet oranının tespiti davası açması için önel vermek, çıkacak sonuca göre ... Kurumuna olayda işverenin % 50 oranında kusurlu bulunduğu bildirilerek peşin sermaye değerini sorarak bulunan gerçek zarardan düşülmek ve ilk kararı davacının temyiz etmediği de gözetilerek bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 21/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2380, Karar No: 2019/9647, Tarih: 08.05.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/2380 E.  ,  2019/9647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma

HÜKÜM : Eylem reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesi

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanığın işlediği reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun ... sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e, 67/4. maddeleri gereğince on iki yıllık asli ve ilave dava zaman aşımı süresine tâbi bulunduğu ve suç tarihi olan 17.08.2005 ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün ... sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek ... sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında görülen kamu davasının aynı Kanunun 322 ve ... sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zaman aşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 08.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/23441, Karar No: 2024/3606, Tarih: 04.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/23441 E.  ,  2024/3606 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Çorlu 1. Asliye Mahkemesi

SAYISI : 2014/562 E., 2015/543 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet (Karar), temyiz isteminin reddi (Ek Karar)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.04.2015 tarihli ve 2014/562 E., 2015/543 K. sayılı kararıyla hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükümleri, suça sürüklenen çocuk müdafiinin 17.04.2015 tarihli dilekçesiyle temyiz etmesi üzerine mahkemenin 13.05.2015 tarihli kararıyla mala zarar verme suçu bakımından temyiz isteminin reddine karar verildiği, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümler bakımından ise Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 15.11.2017 tarihli ve 2015/25435 E., 2017/13910 K. sayılı kararıyla onama kararı verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilip usulüne uygun şekilde 25.05.2015 tarihinde suça sürüklenen çocuk müdafiine tebliğ edilen ek kararı, CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra temyiz eden suça sürüklenen çocuğun süresinde olmayan temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hale getirme isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/52076, Karar No: 2014/1635, Tarih: 27.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/52076 E.  ,  2014/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/05/2011

NUMARASI : 2010/634-2011/228

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, izin ücreti alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C.S.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede diğer davalı şirket işçisi ve temizlik görevlisi olarak çalışırken emeklilik nedeniyle akdi feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. S.. B.. vekili, davacının alt işveren işçisi olduğunu ve husumet ehliyetlerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Taştem Şirketi, davayı takip etmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle davacı tarafından feshedildiği ve davacının genel tatiller dâhil haftada altı gün çalıştığı sonucuna varılarak, hafta tatili ücreti talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı T.C. S.. B.. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. S.. B.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

S.. B.. nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, cumartesi ve pazar günü normal tatil olduğundan cuma ve cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin