muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5471, Karar No: 2016/7037, Tarih: 23.11.2016

b)Her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğunun ve ayrı hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi ve aynı takvim yılında farklı dönemlerde sahte fatura düzenlenmesi halinde ise TCK'nun 43. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması yasaya aykrı;

c)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3691, Karar No: 2014/8344, Tarih: 06.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/3691 E.  ,  2014/8344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye veya mücavir alan sınırları olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen ... Köyü 136 ada 5 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan satış tarihi ve dava konusu taşınmazın 28.09.2011 olan değerlendirme tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parseli olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşüldü ise oranının belediye başkanlığı imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen ... Köyü 136 ada 5 parsel sayılı taşınmazın ve dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin (belediyenin cadde, sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan ... Köyü 136 ada 5 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 28.09.2011 tarihli satışına ilişkin resmi satış akit tablosunun (alıcısı, satıcısı ve satış bedelini gösteren) onaylı bir örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleriyle birlikte tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/778, Karar No: 2007/1901, Tarih: 26.02.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/778 E.  ,  2007/1901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/03/2006

Kaldı ki,  bedelin miras bırakan tarafından ödendiği de  kanıtlanmış değildir.O halde olayda tenkis hükümlerinin de  uygulanmasına yasal olanak yoktur.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi  gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı  biçimde  hüküm kurulması doğru değildir.Davalının temyiz itirazı yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,4.12.2005 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 450,00 YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına ,26.2.2007  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4634, Karar No: 2021/28023, Tarih: 29.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/4634 E.  ,  2021/28023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafisi, O Yer Cumhuriyet Savcısı

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tanık ...'ın aşamalarda, sanığın elinde bıçak görmediğini ve tehdit ettiğini duymadığını beyan etmesi, diğer tanıkların görgülerinin bulunmaması, sanığın da bıçağı eline almadığını savunması ve soruşturma aşamasındaki ifadesinin müdafisi hazır bulunmaksızın alındığından hükme esas alınamayacağının anlaşılması karşısında; sanığa atılı tehdit suçunun sübut ettiğine ilişkin yeterli delil olmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalktığının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14192, Karar No: 2022/17441, Tarih: 21.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/14192 E.  ,  2022/17441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Körfez 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonunda; maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne dair verilen kararın istinaf incelemesinde; davalıların istinaf isteminin esastan reddine dair verilen Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin kararının dairemiz tarafından bozularak dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine, kararın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi üzerine, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi tarafından Yargıtayca maddi hatanın düzeltilmesi istenilmekle tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Dairemizin 28/06/2022 gün ve 2021/17026 - 2022/9609 sayılı ilamının, bölge adliye mahkemesince davalılar vekilinin ilk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik olduğu gözetilmeksizin sonuç kısmında “dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,” karar verildiği anlaşılmakla, yapılan bu maddi hatanın düzeltilmesi gerekmiştir.

Buna göre, Dairemiz’in 28/06/2022 gün ve 2021/17026 - 2022/9609 sayılı ilamının sonuç kısmındaki “dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,” ibareleri hükümden çıkartılarak yerlerine “dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,” ibarelerinin yazılması suretiyle MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİNE 21.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5242, Karar No: 2013/4231, Tarih: 25.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5242 E.  ,  2013/4231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1. Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine yerinde değildir.

2. Davacı vekili, müvekkilinin davalılara ait iş yerinde 01.06.2009-15.11.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, aylık ücretinin net 1150,00 TL olduğunu beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacağı, hafta tatili ücreti alacağı, ücret alacağı ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davacının sezonluk çalıştığını ve 03.12.2011 de sözleşmenin kış ayı sezon sonunda sona erdiğini, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığı, fazla çalışmaların ödendiğini, ihtirazi kayıt bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

2013/5242 -2013/4231 S/2

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal ./..

2013/5242 -2013/4231 S/3

güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından ve özellikle ilgili meslek odasından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı ücretinin 1150,00 TL net olduğunu iddia etmiştir. Davacı tanıkları davacı iddiasını doğrulamışlardır. Davalı, davacının 900,00 TL brüt ücret aldığını savunmuştur. Alanya Ticaret Odasından gelen yazıda davacının asgari ücret alabileceği belirtilmiştir.

Bilirkişi 750,00 TL net ücretin 2010 yılında ödendiği, 2011 de işveren değiştikten sonra son işveren yanında daha altında ücret almasının gerçekçi olmadığı, ücretin brüt değil net 1088,00 TL(brüt 1519,77 TL) aldığı yorumuyla ücreti 1088,00 TL net olarak kabul etmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davacının 1088,00 TL net ücret alabileceği kabul edilmiş ise de, 2011 yılı 2.döneminde asgari ücret 837,00 TL olup davacıya da 837,00 TL brüt ödeme yapıldığı, Alanya Ticaret Odası yazısındaki ücretle uyumlu olduğu açıktır. Davacı tanıklarından ... davacıdan 1 yıl önce, diğer tanık İlyas 2 yıl önce çıkmış olup davacının son ücretini bilecek konumda değillerdir. Tanık ...’nın ise işverene karşı açılmış davası bulunmakla menfaat birliği içinde olduğu kabul edilmelidir.

2013/5242 -2013/4231 S/4

Bilirkişi ve tanık beyanlarıyla kabul edilen 1088,00 TL ücretin, davalı işveren tarafından fazla çalışma ücreti ile birlikte davacıya bordro karşılığı ödendiği dosyada bulunan Ekim 2011 bordrosundan açıkça görülebilmektedir. Bu durum karşısında tanık beyanlarında ./..

davacının 1088,00 TL aldığına ilişkin beyanların işveren tarafından fazla çalışma ile birlikte ödenen bu ücrete yönelik olduğu açıktır. Bilirkişi bu ücreti yorumla asıl ücret olarak kabul etmek gerektiğini belirtmiş ise de, ücretin miktarına ilişkin kabul hakimin takdir yetkisinde olup bilirkişinin yetki sınırları dışına çıktığı açıktır.

Tüm dosya kapsamına göre davacının 1117,48 TL brüt ücret aldığının aksi ispatlanamadığından bu ücrete itibarla tüm alacakların hesaplanması gerekirken yerinde olmayan yorumla ücretin 1088,00 TL net olarak kabulü isabetsiz olmuştur.

3.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

2013/5242 -2013/4231 S/5

Somut olayda, davacı işçiye bazı aylarda fazla çalışma ödemesi yapılmıştır. Bilirkişi bu ödemelerin ücret niteliğinde olduğunu kabul ederek bu ayları hesaplama dışı bırakmamıştır. Tahakkuk yapılan aylar ve ayrıca çalışılmayan ulusal bayram genel tatillerle çakışan günler dışlanmadan fazla çalışma ücretinin hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14568, Karar No: 2006/14882, Tarih: 13.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/14568 E.  ,  2006/14882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.2.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 5.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.