muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/31905, Karar No: 2021/3401, Tarih: 08.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/31905 E.  ,  2021/3401 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve kasten yaralama suçlarından şüpheli Yusuf Usta hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 14/11/2019 tarihli ve 2019/107083 soruşturma, 2019/54003 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 20/12/2019 tarihli ve 2019/7632 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

“5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, şikâyet üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, şüpheli hakkında kamu davası açmayı gerektirir yeterli delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, şikâyetçinin dilekçesinde şüphelinin kendisine vurmaya çalıştığını ve "pezevenk çık dışarı a.ına koyduğum pezevengi" şeklinde hakaret ettiğini çevredekilerin araya girerek ayırdıklarını beyan etmesi karşısında olay yerinde bulunan kişiler tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenmeden kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi üzerine müştekinin takipsizlik kararına itiraz dilekçesinde olayın görgü şahitlerini kendisi tespit ederek bildirdiği cihetle, Hâkimlikçe 5271 sayılı Kanun'un 173/3. maddesi uyarınca soruşturmanın genişletilmesine karar verilip tanıklar ..., ..., ... ve ...'nın Cumhuriyet Başsavcılığınca dinlenmesi talep edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir" denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde: "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde: "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında: "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında: "Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısı'nın delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada; müştekinin 25/10/2019 tarihli kolluk beyanında, şüphelinin ayağına hafif bir şekilde vurduğunu, yeniden vurmaya çalıştığında ise çevredekilerin araya girerek engellediğini, dışarı çıkarken de kendisine yönelik “pezevenk, çık dışarı, a.k. pezevengi” şeklinde sözlerle hakaret ettiğini iddia etmesi karşısında; olay yerinde bulunan kişiler tespit edilip tanık sıfatıyla beyanları alınmadan ve müştekinin takipsizlik kararına itiraz dilekçesinde dinlenmesini talep ettiği tanıklar ..., ..., ... ve ... dinlenmeden eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Bakırköy 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 20/12/2019 tarihli ve 2019/7632 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/322, Karar No: 2012/3466, Tarih: 05.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/322 E.  ,  2012/3466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı hakkında 1.800 TL alacağın tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptaline, %40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre; yetki itirazı reddedilerek, takip konusu alacak yönünden davalının 14.06.2005 tarihli sevk irsaliyesine konu kolinin teslim edildiğini, elden ödemeye ilişkin delilinin yemin olduğunu bildirdiği; davacının, bu koliye ilişkin ödeme yapılmadığına dair yemin ettiği, bunun dışında kalan ve temel ilişkinin ispatı yönünde sunulan faturada bildirilen malların teslimi ve senet bedelinin tahsili yönündeki yemin teklifine ve davalıya usulünce yapılan tebligata rağmen davalının mazeret bildirmeksizin duruşmalara katılmayarak yeminden kaçındığı gerekçeleriyle davanın kabulüne, itirazın iptali ve takibin devamına, asıl alacak üzerinden %40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/770, Karar No: 2016/4259, Tarih: 31.05.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2016/770 E.  ,  2016/4259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı ve davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde temyiz eden davacı vekili ile temyiz eden davalı vekilleri geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalının mülkiyetinde bulunan fuar sergi salonlarında kiracı olduğunu, davalı kiralayan tarafından ihtiyaç nedeniyle açılan tahliye davasının Mahkemesinin 2005/143 Esas-2008/658 Karar sayılı kararı ile kabulü üzerine müvekkilinin davaya konu 1,5,6 ve 7 nolu sergi salonlarından icra marifetiyle tahliye edildiğini, verilen tahliye kararının karar düzeltme aşamasında Yargıtayca bozulduğunu, bu kez mahkemenin bozma ilamına uyarak tahliye isteminin reddine karar verdiğini, müvekkilinin ret kararı doğrultusunda salonları 02.12.2009 tarihinde üçüncü kişi konumunda olan ’den teslim aldığını, icra marifetiyle tahliyenin gerçekleştirildiği 24.12.2008 ile salonların müvekkiline teslim edildiği 02.12.2009 tarihleri arasındaki dönem için müvekkilinin kira borcundan sorumlu tutulamayacağını belirterek bu dönem kira paralarına ilişkin müvekkili hakkında yapılan icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Davalı vekili; tahliye kararının infaz edilmediğini bu nedenle talep edilen döneme ilişkin kira bedellerinin de ödenmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece asıl alacak yönünden davanın reddine, faiz başlangıç tarihi olarak Haziran ayının sonu alınması gerekçesi ile faiz yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının faize ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Emredici hukuk kuralları, uyulması her koşulda herkes için zorunlu olan, ilgililerin isteği ile aksi kararlaştırılamayan kurallardır. Bu tür kuralların uygulanmasını gerektiren ilişkinin veya olayın tarafları, iradeleriyle emredici hukuk kuralları üzerinde etkide bulunamazlar. Ortada emredici hukuk kuralı varsa, her durumda o kural uygulanır. Bu kurallar esasen aksi kararlaştırılamayan, aksine davranış sergilenemeyen kurallar niteliğindedir. ./..

Emredici hukuk kuralları, uyulması her koşulda herkes için zorunlu olan, ilgililerin isteği ile aksi kararlaştırılamayan kurallardır. Bu tür kuralların uygulanmasını gerektiren ilişkinin veya olayın tarafları, iradeleriyle emredici hukuk kuralları üzerinde etkide bulunamazlar. Ortada emredici hukuk kuralı varsa, her durumda o kural uygulanır. Bu kurallar esasen aksi kararlaştırılamayan, aksine davranış sergilenemeyen kurallar niteliğindedir. ./..

Tamamlayıcı hukuk kuralları ise, ilgililerin aksine bir düzenlemeye gidebilecekleri hukuk kurallarıdır. Bu tür hukuk kuralları, aksi kararlaştırılmadıkça uygulama alanı bulur. Başka bir ifadeyle tamamlayıcı nitelikte bir hukuk kuralı, ilişkiye ancak taraflarca başka bir kural konmamışsa uygulanabilir. Türk Borçlar Kanunu'nda yer alan birçok hüküm tamamlayıcı hukuk kuralı niteliğindedir.

Taraflar arasındaki 01.09.1993 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. taraflar arasında imzalanan ek sözleşmenin 2.5.1 maddesi ile kira bedellerinin 3 er aylık taksitler halinde Mart, Haziran, Eylül ve Aralık aylarında peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmış olup sözleşme serbestisi doğrultusunda özgür irade ile kararlaştırılmış bu hüküm tarafları bağlar. TBK. nun 91. maddesinde "Borcun ifası için bir ayın başlangıcı veya sonu belirlenmişse, bundan ayın birinci ve sonuncu günü; ayın ortası belirlenmişse, bundan da ayın onbeşinci günü anlaşılır. Borcun ifası için gün belirtilmeksizin sadece ay belirlenmişse, bundan o ayın son günü anlaşılır." düzenlenmesi de tamamlayıcı hukuk kuralı niteliğindedir. Çünkü bu kural taraflarca aksi kararlaştırılabilir, farklı bir şekilde düzenlenebilir. Bu nedenle davacı tarafından kira bedelinin ayın son gününde ödenmesi gerektiğine ilişkin bir savunma getirilmediğine göre mahkemenin resen ödeme gününün Haziran ayının son günü olduğu şeklindeki tespiti doğru değildir. Bu durumda vadenin ayının 5. günü olarak kabulü ile sonucuna göre faiz hesabı yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.350.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine 31.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1416, Karar No: 2007/2416, Tarih: 09.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/1416 E.  ,  2007/2416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R \_

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Deresi Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri

olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

Yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

Yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 09.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/252, Karar No: 2020/2098, Tarih: 05.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/252 E.  ,  2020/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurum tarafından kendisi aleyhine 06/04/2013 tarih 90447 seri no’lu kaçak tespit tutanağı ile işlem yapıldığını ve 62.405,00TL borç tahakkuk ettirildiğini; kaçak elektrik kullanmadığını ileri sürerek; davalı kuruma 62.405,00TL borcu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; dava konusu kaçak tespit tutanağıyla, davacıya ait trafoda yapılan kontrollerde abonesiz ve sayaçlı kaçak olarak enerji kullandığının tespit edildiğini; bu nedenle, davacının kaçak kullandığının tespit edildiğini, dolayısıyla EPDK müşteri hizmetleri yönetmeliği ve EPDK kurul kararları doğrultusunda kaçak tahakkuku yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının, davalı kuruma 06/04/2013 tarih 090447 seri no’lu kaçak tutanağı nedeniyle 2.080,05TL borcu olduğunun, 60.324,95 TL borcu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir. Dairemizin 17.09.2018 T. 2016/21412 E. - 2018/8576 K. sayılı ilamıyla; “...hükme esas alınan bilirkişi asıl ve ek raporları davaya konu uyuşmazlığın çözümü noktasında hükme esas alınabilecek nicelik ve nitelikte olmadığından söz konusu raporlara dayalı olarak hüküm kurulamayacağı ve bilirkişi tarafından yapılacak hesaplamada, kaçak tahakkuku noktasında kayıp - kaçak, dağıtım, iletim ve psh bedeli hariç fonsuz birim fiyat üzerinden değerlendirme yapılması, ek tahakkuk hesabında normal tüketim hesabı yapılarak sonuca ulaşılması, buna göre kayıp kaçak, dağıtım, iletim ve psh bedeli dahil giydirilmiş birim fiyatı üzerinden belirleme yapılması gerektiğinin de gözetilerek alanında uzman ayrı bir 3’lü bilirkişi

heyetinden davaya konu edilen kaçak elektrik tüketim bedellerinden davacının davalıya borçlu olup olmadığının tespiti noktasında kaçak tutanak tarihinde yürürlükte olan yukarıda ifade edilen yönetmelik ve kurul kararına göre hesaplamayı içerir, Yargıtay ve taraf denetimine elverişli rapor alınması, alınacak raporda kayıp - kaçak vb. bedeller ile ilgili ikinci bentte belirtilen hesaplama yöntemine de uyulması ve mahkemece de alınacak bu rapora göre sonucuna uygun hüküm tesisi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile, hüküm bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulü ile; davacının, davalı kuruma 6/4/2013 Tarih 090447 seri nolu kaçak tutanağı nedeniyle 5.590,58TL borcu olduğunun, 56.814,42TL borcu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, kaçak elektrik kullanımından kaynaklı borca yönelik borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Yargılama süresince tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip bulunmaları usul hukukunun temel ilkelerindendir ve dava şartıdır. (6100 sayılı HMK m.114,1/d )

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 50. maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 8 ve 28. maddelerine göre, her gerçek kişi, yaşadığı sürece taraf ehliyetine sahiptir ve taraf ehliyeti, çocuğun sağ olarak bütünüyle doğduğu anda başlar, ölümle sona erer. Bu nedenle, ölmüş kişinin taraf ehliyeti yoktur.

Dava tarihinden önce ölmüş kişiye karşı dava açılamaz ve açılmış olan bir dava, o kişinin mirasçılarına tebligat yapılmak suretiyle , mirasçılara karşı sürdürülemeyeceği gibi, dava tarihinden önce ölmüş kişi adına da dava açılamaz.

Dava devam ederken taraflardan birinin ölmesi halinde, ölen kişinin taraf ehliyeti son bulur. (4721 sayılı TMK m.28/1) Bu nedenle, davaya ölen tarafa karşı veya onun tarafından devam edilmesine imkan yoktur. Ölen tarafın mirasçılarına karşı veya onun mirasçıları tarafından davaya devam edilip edilmeyeceğinin tespiti için, bir ayrım yapmak gerekir. (KURU, Baki, Prof. Dr. ; ARSLAN, Ramazan, Prof., Dr.; YILMAZ, Ejder, Prof., Dr.; Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı, 6100 sayılı HMK'ya Göre Yeniden Yazılmış, 22. Baskı, Ankara 2011, s. 221)

Yalnız öleni ilgilendiren, yani mirasçılarına geçmeyen haklara ilişkin davalar, tarafın ölümü ile konusuz kalır; bu davalara ölen tarafın mirasçılarına karşı (veya mirasçıları tarafından) devam edilmesine imkan yoktur.

Yalnız ölen tarafı ilgilendirmeyen, yani mirasçıları da ilgilendiren, mirasçıların mal varlığı haklarını etkileyen davalar, tarafın ölümü ile konusuz kalmaz. Bu davalara, ölen tarafın mirasçılarına karşı (veya mirasçıları tarafından) devam edilir. Bunlar malvarlığı haklarına ilişkin davalardır. Bu halde, ölen tarafın mirasçıları, davayı mecburi dava arkadaşı olarak hep birlikte takip ederler.

Taraflardan birinin ölümü halinde, mirasçılar mirası kabul veya reddetmemişse, bu hususta kanunla belirlenen süreler geçinceye kadar dava ertelenir. Bununla beraber hakim, gecikmesinde sakınca bulunan hallerde, talep üzerine davayı takip için kayyım atanmasına karar verebilir. (6100 sayılı HMK m. 55)

Öte yandan; yargılama sırasında taraflardan birinin ölmesi halinde, ölen tarafın ehliyeti sona ereceğinden, ölen tarafın vekili varsa ölüm ile vekalet ilişkisi de kural olarak sona erer. (TBK m.43/1 , 513/1) Vekilin davaya devam etmesi mümkün olmayıp, sadece bu kişinin mirasçıları tarafından davaya devam edilebilir.