muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1630, Karar No: 2017/1173, Tarih: 14.06.2017

4857 sayılı İş Kanununun 32 nci maddesi ile "Genel anlamda ücret" bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutardır." şeklinde tanımlanmıştır.

İş Kanununun asıl ücret olarak nitelendirdiği işçiye ödenen temel (çıplak) ücret para ile ödenen tutardır. Temel ücret ayni (eşya) olarak kararlaştırılamaz ve ödenemez. Nitekim 32 nci maddenin 3 üncü fıkrasında ülkemizin taraf olduğu Uluslararası Çalışma Örgütü'nün 95 sayılı Ücretin Korunmasına İlişkin Sözleşmesi'ne uygun olarak, "..Emre muharrer senetle (bono ile), kuponla veya yurtta geçerli parayı temsil ettiği iddia olunan bir senetle veya diğer herhangi bir şekilde ücret ödemesi yapılamaz." hükmüne yer verilmiştir.

İşveren işçiye aralarında yapılan iş sözleşmesindeki veya işyerinde uygulanmakta olan bir toplu iş sözleşmesi varsa bu toplu iş sözleşmesi ile kararlaştırılan ücreti, iş sözleşmesi veya toplu iş sözleşmesi ile belirlenmiş bir ücret yoksa asgari ücretin altında kalmamak kaydı ile rayice göre ücret ödemekle yükümlüdür.

4857 sayılı İş Kanununun 62 inci maddesine göre ise "Her türlü işte uygulanmakta olan çalışma sürelerinin yasal olarak daha aşağı sınırlara indirilmesi veya işverene düşen yasal bir yükümlülüğün yerine getirilmesi nedeniyle ya da bu Kanun hükümlerinden herhangi birinin uygulanması sonucuna dayanılarak işçi ücretlerinden her ne şekilde olursa olsun eksiltme yapılamaz."

Bu hükme göre yasayla çalışma sürelerinin azaltılması veya yasa gereğince işverene düşen bir yükümlülüğün yerine getirilmesi ya da işverence İş Kanunu hükümlerinin herhangi birinin uygulanması nedeniyle işçinin ücretinde bir indirime gidilemeyecektir. O halde, hukukumuzda azami 45 saat olan haftalık iş süresi (İK 63) yasayla örneğin 42 saate indirilse, işveren bu değişikliğe dayanarak işçi ücretlerini daha aşağı çekemez. Bunun gibi, işveren İş Kanununda yer alan örneğin yıllık ücretli izin hakkını işçilere tanıması (İK 53) veya iş güvenliği önlemleri alması (İK 77) gerekçesiyle işçi ücretlerini azaltamaz (Süzek, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 11. Baskı, 2015 Yılı, s.424.).

Öte yandan 4857 sayılı İş Kanununun 22 nci maddesine göre " İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir.

Taraflar aralarında anlaşarak çalışma koşullarını her zaman değiştirebilir. Çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz."

Bu kanun hükmü kapsamında değerlendirildiğinde işverenin herhangi bir nedenle tek taraflı olarak işçinin ücretinde indirime gitmesi mümkün değildir. Aksi halde yani işverenin tek taraflı olarak işçinin yazılı rızasını almadan ücretinde indirime gitmesi halinde işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshetmesi mümkün olacaktır. İşveren ise esaslı değişikliği kabul etmeyen işçi açısından ya bu değişikliği yapmayacak veya iş sözleşmesinin işverence feshi halinde işçi kıdem ve ihbar tazminatı dahil feshe bağlı tüm haklardan yararlanacaktır.

Başka bir husus ise işyeri devri olup, 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde, "İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer.

Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür.

Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Tüzel kişiliğin birleşme veya katılma ya da türünün değişmesiyle sona erme halinde birlikte sorumluluk hükümleri uygulanmaz.

Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır.

Yukarıdaki hükümler, iflas dolayısıyla malvarlığının tasfiyesi sonucu işyerinin veya bir bölümünün başkasına devri halinde uygulanmaz." şeklinde işyeri devri ve işçilik alacaklarına etkisi düzenlenmiştir.

İş Kanununun 6. maddesinin 1. fıkrası uyarınca iş akdinin yeni işverenle aynen devam etmesini sağlayacak şekilde işyeri devrinin koşullarının belirlenmesi gerekir. İşyeri maddi unsurlardan, maddi olmayan değerlerden ve işgücünden oluşan, teknik amaçla organize edilmiş (örgütlenmiş) bir bütündür (Süzek, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 3. Baskı, 2015 yılı, s.210). Bu unsurlardan biri veya bir kısmı devredildiğinde ortada işyerinin (veya bölümünün) devrinin bulunup bulunmadığının saptanması gerekmektedir.

Avrupa Birliği yönergelerinde ve Avrupa Adalet Divanı kararlarında, devrin konusunu oluşturacak işyerini (bölümünü) ifade etmek üzere ekonomik birlik kavramına yer verilmiştir. Bu yönergelere göre hukuki sonuç doğuracak bir işyeri (bölüm) devrinden söz edebilmek için, işyerini (devredilecek bölümü) ifade eden ekonomik birliğin bu kimliğini koruyarak devredilmesi gerekir. Ekonomik birliğin devri söz konusu değilse, AB yönergelerine (ve İş Kanununun 6. maddesine) göre işyerinin veya işyeri bölümünün devrinden söz edilemez.

Gerçekten, buradaki ekonomik bütünlüğü, işletme kavramına dahil kazanç elde etme amacı şeklinde değil, teknik bir amaç yani mal ve hizmet üretimi olarak anlamak gerekir.

İş Kanununun 6. maddesinde kimliğin korunmasından söz edilmemiş olması bu koşulun hukuk sistemimiz bakımından aranmayacağı anlamına gelmez. Çünkü, işyerinin (bölümünün) devri durumunda iş akitlerinin devamının öngörülmesi, işçinin devir sonrası işini sürdürebileceği işyerinin varlığı görüşüne dayanır (Süzek, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 3. Baskı, 2015 yılı, s. 211 vd).

Ekonomik birliğin, devir sonrasında da kimliğin korunup korunmadığının saptanmasında esas alınacak ölçütler Yargı kararları ile geliştirilmiş ve Avrupa Birliği Adalet Divanı tarafından kabul edilen ölçütler aynen benimsenmiştir. Hemen belirtelim ki, kimliğin korunduğunun kabul edilmesi ve İK 6'nın uygulanabilmesi için Yargı kararlarında belirtilen ölçütlerin tümünün gerçekleşmiş olması zorunlu değildir. İşyerinin veya işyeri bölümünün devri için ekonomik birliğin yani işyerini karakterize etmek koşulu ile sözkonusu ölçütlerden bir kısmının devredilmesi yeterlidir (Süzek, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 3. Baskı, 2015 Yılı, s. 212).

İş Kanununun 6. maddesinin 1-3. fıkraları uyarınca "İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.” 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 428 inci maddesinde de işyerinin devri konusunda bu hükümlere paralel bir düzenleme getirilmiştir (Süzek, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 3. Baskı, 2015 Yılı, s. 213).

Alt işveren ise, bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

4857 sayılı İş Kanununun 2 inci maddesinin 6 ncı fıkrasına göre alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olmak üzere İş Kanunundan, iş sözleşmesinden ve alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işverenle birlikte müteselsilen sorumlu olan asıl işveren, 10.09.2014 tarihli ve 6552 sayılı Kanun ile İş Kanunu'nun 36 ncı maddesinin 5 inci fıkrasında yapılan değişiklik uyarınca alt işveren işçilerinin ücretlerinin tam ve zamanında ödenmesini sağlamakla yükümlü kılınmıştır. Bu yükümlülük kamu veya özel tüm asıl işverenler için sözkonusu olduğu gibi, ihale makamının sorumluluğu her hakediş dönemi için 3 aylık ücretle sınırlandırılmış iken, asıl-alt işveren ilişkisinin bulunduğu durumlarda böyle bir sınırlama bulunmamaktadır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi açısından özellik gösteren bir durum işçilerin aynı işyerinde değişik alt işverenler yanında kesintisiz çalışması ile ilgilidir. Bu durum özellikle kamu işyerlerinde söz konusu olmaktadır. Gerçekten kamu kurum ve kuruluşları ihale ile işyerindeki bazı işleri alt işverenlere vermekte, pek çok durumda işyerlerinde alt işverenlerin örneğin her yıl değişmesine rağmen işçiler yeni alt işveren yanında çalışmaya devam etmektedirler. İşte bu durumda alt işverenlerin ve asıl işverenin bu işçilerin haklarından nasıl sorumlu olacakları konusunda uygulamada pek çok sorun yaşanmaktadır. Bu durumda işyeri devrine benzer bir durum sözkonusu olduğundan İş Kanununun 6. maddesinin kıyasen uygulanması yerinde olacaktır ( Çelik, N.\ Caniklioğlu N.\ Canbolat, T.: İş Hukuku Dersleri, Yenilenmiş 29. Bası, s.73).

Yukarıda yapılan açıklamalar altında somut olay değerlendirildiğinde; davacı vekili müvekkilinin aldığı ücretin rızası alınmaksızın tek taraflı olarak düşürüldüğünü, buna bağlı olarak eksik ücret ödendiğini ileri sürerek fark ücret talebinde bulunmuştur.

Davacı işçinin davalı Sağlık Bakanlığı'na bağlı İnegöl (Yenişehir) Devlet Hastanesi'nde değişen alt işverenler işçisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar altında somut olay değerlendirildiğinde; davacı vekili müvekkilinin aldığı ücretin rızası alınmaksızın tek taraflı olarak düşürüldüğünü, buna bağlı olarak eksik ücret ödendiğini ileri sürerek fark ücret talebinde bulunmuştur.

Davacı işçinin davalı Sağlık Bakanlığı'na bağlı İnegöl (Yenişehir) Devlet Hastanesi'nde değişen alt işverenler işçisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Davalı Sağlık Bakanlığı'na bağlı İnegöl (Yenişehir) Devlet Hastanesi ile dava dışı alt işverenler arasında yapılan hizmet alım sözleşmeleri ile yapılan ücretteki indirim 4857 sayılı İş Kanununun 62 nci maddesine aykırı olduğu gibi, aynı Kanunun 22 nci maddesi hükmüne uygun biçimde işçinin yazılı rızası alınmadığından işçiyi bağlamayacağı açıktır. Bu nedenle davacı işçi fark ücret isteminde haklı olup esasen bu husus Özel Dairenin de kabulündedir.

Özel Daire ile mahkeme arasındaki uyuşmazlık, fark ücret alacağının ne şekilde hesaplanacağına ilişkin olup davacının düşürülmeden önceki ücreti asgari ücretin belli bir oranda fazlası olarak kararlaştırıldığına göre bu oranın yeni dönemde de korunması esastır. O halde bilirkişinin düşürülmeden önceki ücretini o dönemdeki asgari ücrete oranlayarak tespit ettiği kat sayıyı esas alarak işçinin alması gereken ücreti belirledikten sonra ödenen ücreti mahsup ederek fark alacak hesabı yapması yerinde olmuştur.

Açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararı usul ve yasaya uygundur.

Direnme kararı bu nedenle onanmalıdır.

S O N U Ç : Davalı Sağlık Bakanlığı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7638, Karar No: 2023/8310, Tarih: 18.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/7638 E.  ,  2023/8310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1867 E., 2021/2202 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/184 E., 2020/532 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... ve davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının eşinin 21.07.2014 tarihinde davalı Yener Grup şirketinin işçisi olarak çalıştığını, söz konusu inşaatın asıl işvereninin davalı ...Grup Girişim Yatırım Şirketi olup kaba inşaat işinin yapımını Yener Grup şirketinin üstlendiğini, her iki şirketin de asıl işveren olarak davacının eşinin öldüğü kazada sorumlu olduklarını beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000 TL maddi ve 75.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi talebinde bulunmuş, maddi tazminat talebini 153.925,14 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 11.03.2019 tarihli kusur tespit raporunda davalıların %80, müteveffa işçinin %20 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, hesap için bilirkişiden alınan raporda PMF-1931 yaşama tablosuna göre davacının bakiye ömrünün 18 yıl olup muhtemel ömür sonunun 74 yaş olduğu, ölenin 60 yaşına kadar olan 4 yıllık devresi aktif çalışma hayatını teşkil etmekle, 60 sonrasındaki 14 yıllık sürenin ise pasif devresini oluşturacağı, eşinin 08.05.1967 doğumlu olup vefat tarihinde 47 yaşında olduğu, PMF-1931 yaşama tablosuna göre davacının bakiye ömrünün 24 yıl olup müteveffa kazalının bakiye ömrünün 18 olduğundan 18 yıl için destekten yoksun kalma tazminatının hesaplanması gerektiği, 08.03.2019 tarihli SGK yazısına göre eş için bağlanan gelirin peşin değerinin 56.393,45 TL olduğu, dava dilekçesinde davacının aylık gelirinin net 2.500 TL olduğuna dair beyanda bulunulduğu, dosya içindeki maaş bildirim yazısı, emsal ücret yazılarının bunu destekler nitelikte olduğu, toplam kazancın 346.647,91 +155.978,10 = 502.626,01 TL olduğu, davacı eş hesaplama tarihinde 53 yaşında olduğundan %1 evlenme olasılığı indirimi yapılacağı, eşin kazancın yarısı kadar destekten yararlanacağı ve %80 lik kusur oranına göre oluşan zararın 199.039,90 TL olup, SGK tarafından bağlanan gelirin rücu edilecek kısmının toplam destekten düşüleceği, davacının ev hanımı olduğu, ölenin inşaatta çalışarak evin infak ve iaşesini sağladığı, davacının herhangi bir geliri olmadığı davacının ölenin düzenli bakım ve desteğinden yoksun kaldığı tarafların kusur durumları, sosyo ekonomik düzeyleri, olayın oluş şekli ve yerleşik yargı kararlarındaki ilkeler gözetilerek manevi tazminatın takdir edildiği gerekçesi ile 153.925,14 TL maddi tazminat alacağının kaza tarihi olan 21.07.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, taktiren 45.000,00 TL manevi tazminat alacağının kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... ve davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti. istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili kusur oranları arasındaki çelişkinin giderilmediğini, her ne kadar, hükmün gerekçe bölümünde kusur tespit raporlarından birine atıfta bulunulmuşsa da müvekkilinin kusur oranına ayrıca ve açıkta değinilmediğini, ceza dosyasında müvekkili hakkında HAGB kararı verildiğini, müvekkiline şahsen atfedilebilecek hiç bir kusur bulunmadığını, manevi tazminatın fahiş olduğunu belirterek kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili kusur oranları arasındaki çelişkinin giderilmediğini, her ne kadar, hükmün gerekçe bölümünde kusur tespit raporlarından birine atıfta bulunulmuşsa da müvekkilinin kusur oranına ayrıca ve açıkta değinilmediğini, ceza dosyasında müvekkili hakkında HAGB kararı verildiğini, müvekkiline şahsen atfedilebilecek hiç bir kusur bulunmadığını, manevi tazminatın fahiş olduğunu belirterek kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şt.vekili, tarafların kusur durumuna ilişkin olarak mahkemece yeterli değerlendirme yapılmadığını,kusur raporu dosya kapsamına uygun olmadığı halde hüküm tesisinde nazara alındığını, taraflar arasında görülen ceza yargılamasında davacının murisine müterafık kusur izafe edildiğini, tali kusur verildiğini,bu tali kusurun oranının % 20 olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığını, kusur durumu değerlendirilirken müvekkilinin inşaatın taşeronu olan diğer şirket ile bağlantısının tayin edilmediğini, bu iki şirket arasındaki sözleşme hükümlerinin değerlendirme dışı bırakıldığını, peşin sermaye değerinin hatalı olarak hesaplandığını, hesaplamada davacının 2.500,00 TL aylık/net ücret aldığının hesap edildiğini, bu ücret tutarının yasal bildirimlerin çok üzerinde olduğunu, yeniden evlenme oranının belirlenmesinde dikkate alınan AYİM tablosundan yargıtay içtihatlarının döndüğünü, buna göre her olayın özelliği de dikkate alınarak bu konuda yeniden evlenme olasılığı kişinin sosyal ve kültürel durumu da nazara alınarak daha fazla oranda kabul edilmesi gerektiğini toplamda 6.500,00 TL nakit yardımda bulunulduğunu, yapılan bu ödemenin de hesaplamalardan düşülmesi gerektiğini, hükmedilen manevi tazminat tutarının da fahiş olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut uyuşmazlıkta davalı Yener Grup Tasarım Yapı İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.'nin yüklenici olarak, davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin işveren olarak gözüktüğü 05.04.2013 tarihli Kaba İnşaat Sözleşmesi imzalanmış olup anahtar teslimi işten bahsedilmesi için alt işverenin asıl işverenden aldığı işin, asıl işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşıması, işyerindeki üretimle ilgisinin olmaması veya asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmaması, verilen işin asıl iş ya da yardımcı iş niteliğinde olmayıp başkaca bağımsız bir iş olması gerektiği, asıl işverene ait olan ve alt işverenin yapacağı işin, asıl işverenin ürettiği mal ve hizmet süreci içinde veya tamamlayıcı ise asıl-alt işveren ilişkisi kabul edileceği, bu itibarla somut uyuşmazlıkta anahtar teslimi işten sözedilemeyeceği, asıl-alt işveren ilişkisinin ilişkinin mevcudiyeti karşısında davacının eşi olan müteveffa işçinin ölümü kaynaklı maddi tazminat ve manevi tazminat davasını asıl işveren davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne yöneltmesinde ve iş kazasında kusurlu olduğu anlaşılan bu davalının diğer davalılar ile birlikte dava konusu tazminatlardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti.' nin bu yöne ilişkin istinaf sebepleri yerinde görülmediği, hükme esas alınan kusur bilirkişisi İsmail Cem Solmaz tarafından düzenlenen 11.03.2019 tarihli hesap bilirkişi raporu davalılar kusur değerlendirmesi bölümünde şantiye şefi davalı ...'in iş kazasında diğer davalılar ile birlikte kusurlu olduğunu belirtmesi.bu kusur raporunda müteveffa kazazede işçi Sebahattin Çapar'ın % 20 kusurlu olduğunu belirtmesi, davalı ... vekilinin istinaf dilekçesinde müvekkiline % 1 kusur izafe ettiğini belirten Turgay Merdiven isimli bilirkişinin kusur bilirkişisi değil hesap bilirkişi oluşu gözetildiğinde iş kazasının oluşumunda müteveffa kazazede işçi Sebahattin Çapar'ın % 20 kusurlu olduğuna ilişkin değerlendirmenin gerek 30.09.2016 tarihli ve 28 sayılı SGK Tahkikat raporu ile ve yine ... 4.Asliye Ceza Mahkemesi 2015/101 Esas sayılı ceza dava dosyasından iki ayrı kusur bilirkişi heyeti raporundaki kusur değerlendirmeleri ile uyumlu olması karşısında yeniden üç kişilik kusur bilirkişi heyetinden rapor alınmasına gerek olmadığından, iş kazasının oluşumunda gerekli iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almayan davalıların kusurlu kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ... ve davalı asıl işveren ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti'nin kusura ilişkin tüm istinaf sebepleri ayrı ayrı yerinde görülmediği, somut olayda müteveffa işçinin eşi olan davacı için takdir edilen 45.000,00 TL

... ve davalı asıl işveren ...Grup Girişim Yatırım Ort. San. ve Tic. Ltd. Şti'nin kusura ilişkin tüm istinaf sebepleri ayrı ayrı yerinde görülmediği, somut olayda müteveffa işçinin eşi olan davacı için takdir edilen 45.000,00 TL. manevi tazminatın fahiş bir miktarda olmayıp dosya kapsamına ve oluşa uygun olduğu, hükme esas alınan ve yöntemince yapılan hesap bilirkişi raporundaki müteveffa eş işçinin aylık ücretinin belirlenmesinde ve yine hesaplamanın tespit edilen toplam gelir üzerinden kusur indirimi uygulanmak suretiyle tespit edilen toplam zarardan son olarak Kurum tahsislerinin düşülmesi suretiyle yapılması yine,hak sahibi davacı eşin maddi zararının belirlenmesinde hesap tarihi itibariyle davacı eşin yaşı dikkate alınarak evlenme ihtimali göz önüne alınmasında ve belirli oranlarda hesaplanan maddi zarardan Kurum tahsisleri tenzili öncesinde indirim yapılmak suretiyle davacının maddi zararının belirlenek hüküm altına alınmasında ve yine davacıya ifa amaçlı olarak ödendiği ispatlanamayan ödeme ve diğer yardımların maddi tazminattan mahsup edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.