muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1419, Karar No: 2023/386, Tarih: 08.02.2023

4. Sanık savunmasında suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık her ne kadar suçlamayı kabul etmemiş ise de; dosyadaki olgular itibarı ile, olay tarihinde Anamur T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan sanığın, bilirkişi raporu ile saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli şekilde imal edildiği tespit edilen, yasak eşya vasfındaki 1 adet çek pas sapına monte edilmiş toplam uzunluğu 14 cm olan kesici aleti ceza evinde bulundurduğu, atılı suçun oluşması için eşyanın bulundurulması yeterli olup, ayrıca bir suçta kullanılması şartının aranmadığı anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

B. Diğer Yönlerden

Sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde verilen cezadan 5127 sayılı Kanun'un 297 ... maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz başvurusu bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında hükmolunan 10 ay süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin

birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine ve sonuç ceza olarak adli para cezasına hükmedilmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olduğu gözetilmeden, anılan maddedeki hak yoksunluklarına karar verilmesi hukuka aykırı ise de, 1412 sayılı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B.2) numaralı bentte açıklanan nedenle Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2016 tarihli, 2015/87 Esas 2016/184 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümden 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına yönelik (4.) bendin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14931, Karar No: 2023/1638, Tarih: 22.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14931 E.  ,  2023/1638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR :Yeniden Esas Hakkında Verilen Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; İzmir ili, ... ilçesi, ... köyü 1074 ve 1081 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile tespit edilen bedel ile acele el koyma bedeli arasındaki fark bedelin karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ve dava konusu taşınmazların davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporuna karşı yaptıkları itirazın nazara alınmadığını, lehlerine vekalet ücreti hükmedilmemesinin hatalı olduğunu, gelir yöntemine göre arazilerin değer takdirinde kullanılacak kapitalizasyon faiz oranının belirlenmesinde dikkate alınmış olumlu unsurların, ayrıca değer arttırıcı objektif faktör olarak kabul edilmek suretiyle kamulaştırma bedelinin yüksek belirlendiğini, sulu tarım arazisi kabul edilen dava konusu taşınmazın su kaynağının açıklanmadığını ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların arsa vasfında oldukları arsa vasfı ile değerlerinin tespit edilmesi gerektiğini, keşif ve bilirkişi rapor tarihinin 2019 yılı olduğu gözetilerek, 2019 yılı verilerinin alınması gerekirken, 2018 yılı verilerine göre değerlendirme yapılmasının hatalı olduğunu, depo ettirilen bedelin müvekkillerine derhal ödenmesine karar verilmesi gerektiğini, lehlerine vekalet ücreti verilmemesinin hatalı olduğunu belirterek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği; ancak münavebeye esas alınan ürünlerin üretim masraflarının ekonomik tarım yapmaya engel olacak kadar yüksek alınması doğru olmadığı gibi, brüt gelirinin 1/3 oranından da az olmaması gerektiğinin gözetilmesi gerektiği ve dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgeden Yargıtay denetiminden geçen dosyalarda objektif değer artışının %350 olarak uygulandığı dikkate alınarak usul ekonomisi de dikkate alınarak bu hususta ek rapor alınmadan kamulaştırma bedelinin hesaplandığı ve bu bedel ile İlk Derece Mahkemesince hükmedilen bedel arasında oluşan fark bedelin depo edilmesi için ilk olarak, 22.05.2022 tarihinde tebliğ edilen, 16.05.2022 tarihli tensip tutanağı ile 15 günlük süre verildiği, bedelin yatırılmaması üzerine bu kez, 20.06.2022 tarihinde tebliğ edilen, 15.06.2022 tarihli tensip tutanağı ile sonuçlarını ihtar eder şekilde 15 günlük kesin süre verildiği, buna rağmen fark bedelin yatırılmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine ve tapunun eski malikine, bedelin ise davacı idareye iadesine dair 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin üç numaralı alt bendi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; davaya konu taşınmazın bedelinin yüksek belirlendiğini, bilirkişi raporuna itirazlarının dikkate alınmadığını, sulu arazi olarak değer biçilen taşınmazın sulama kaynağının açıklanmadığını, arta kalan kısımlarda değer azalışı hesaplanmasının hatalı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasında kamulaştırma bedelinin tespiti ve tespit edilen bedelin verilen süre içerisinde depo edilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasında kamulaştırma bedelinin tespiti ve tespit edilen bedelin verilen süre içerisinde depo edilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Tespit edilen kamulaştırma bedelinin bloke edilmesi için davacı idare vekiline verilen süreler içerisinde kamulaştırma bedeli depo edilmemiş ise de, sunulan banka dekontuna göre davacı idarenin Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihinden sonra 05.01.2023 tarihinde depo kararını yerine getirdiği anlaşıldığından, usul ekonomisi gözetilerek davalı tarafın işin esasına girilerek karar verilmesini isteyip istemediği yönünde beyanı da alınmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15270, Karar No: 2007/16152, Tarih: 11.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/15270 E.  ,  2007/16152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir İcra Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Haciz tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/son maddesi gereğince, Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan mallarının haczi mümkün değildir.

İcra Mahkemesinin gerekçesinde de yasanın bu hükmü tartışılmış, ancak, haczedilen ..................................... ve ......................plakalı araçların kamu hizmetlerinde fiilen kullanılmadığı sonucuna varılarak şikayetin reddedildiği tesbit edilmiştir.

Belediye Başkanlığınca  söz konusu araçların belediyenin çeşitli birimlerinde, yani kaldırım yapım onarım denetimi, temizlik işleri denetimi, parke yapımı ve denetimi, su arızalarının yerinde denetimi ve incelenmesi, yol yapımı ve tamirlerinin yerinde denetimi gibi hizmetler ile evrakların   teslimi,   belediye   başkanlığını   temsilen   çeşitli   toplantı   ve konferanslarda, birim müdürleri, başkan yardımcıları ve başkan tarafından kullanıldığının bildirildiği görülmektedir. Bu kullanım biçiminin aksi iddia edilmemiş, alacaklı vekili mahcuzların makam aracı olarak kullanıldığını ileri sürmüştür. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edilmiş olması halinde de kamu hizmetinin yürütülmesi bakımından bir adet makam aracının kamuya tahsisli olduğunun kabulü gerekir.

O halde, Mahkemece borçlu belediyeden, haczedilen araçlardan hangisinin Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edildiği sorularak bu araç yönünden şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken talebin tümden reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17136, Karar No: 2013/15745, Tarih: 03.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17136 E.  ,  2013/15745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 25/11/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin kısmen kabulune karar verilmiş karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Büyükşehir Belediye Başkanı olduğunu, davalılardan ...'nın, ... Gazetesinin sahibi olduğunu, davalı ... 'ün davaya konu köşe yazılarının yazarı olduğunu, 27/09/2010, 28/09/2010 ve 01/10/2010 tarihli gazete yayınlarında kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, ...'da düzenlenmeye başlanılan bira festivalinden yola çıkarak davacının yapmış olduğu işlerin eleştirildiğini, kişilik haklarına saldırı oluşturacak ifadelerin yazılarda bulunmadığını, davacının belediye başkanı olarak yetersizliğinin, halkın sesine kulak asmayışının eleştiri konusu yapıldığını, davacının siyasi bir kişilik ve belediye başkanı olarak ağır eleştirilere katlanması gerektiğini, basının toplumu bilgilendirme sorumluluğu bulunduğunu belirterek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, 27/09/2010 ve 28/09/2010 tarihli köşe yazılarında eleştiri sınırının aşıldığı kabul edilerek istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunun'un 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu somut olayda; davacının ... Büyükşehir Belediye Başkanı olduğu, davalıların basın sahibi ve eser sahibi olduğu, davacının siyasi kişiliğinin bulunduğu, basının toplumu bilgilendirme yükümlülüğü kapsamında, davalıların davacıyı yaptığı ya da yapmadığı hizmetlerden dolayı eleştirmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, bu eleştirinin özellikle siyasi kişiliği bulunan davacı için sarsıcı, şok edici ve ağır olabileceği, yazıların bütününde kişilik haklarına saldırı oluşturacak bir ifadenin bulunmadığı, davaya konu yazıların davacı tarafından yapılan işlerle ilgili ağır eleştiriden ibaret olduğu görülmüştür.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19995, Karar No: 2019/9943, Tarih: 11.07.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/19995 E.  ,  2019/9943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması, kullanılmaz hale getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddi varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilan yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Türk Medeni Kanunun ''Mülkiyet hakkının içeriği'' başlıklı 683. maddesi: ''Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir'' hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırları içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen ''komşu hakkı'' bölümünde yer alan 740. maddesi ise, başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirebileceği hükmünü içermektedir.

Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dal ve kökler uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Somut olayda; sanığın komşusu olan katılana ait ... ağacının dallarını keserek mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın kendi arazisinde bulunan fındıklıklarına zarar verdiğini düşünerek aksi kanıtlanamayan beyanına göre uyarılarına rağmen taşkınlığın giderilememesi üzerine ağacın dallarını kestiğine dair savunması, 25.09.2014 tarihli bilirkişi raporunda katılanın bahçesinde her iki arazi arasında sınır olan ... ağacının, fındık bahçesinde verim kaybına neden olması sebebiyle kesilmesi gerektiği yönündeki tespit karşısında; eyleminin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen hukuka uygunluk sebebi kapsamında kaldığı gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16156, Karar No: 2012/778, Tarih: 24.01.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/16156 E.  ,  2012/778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Sanık ...’ın hırsızlık suçunu, yakınanın kapılarını kilitleyerek bıraktığı aracının kapı kilidini bıçak ile zorlamak suretiyle açıp düz kontak yapmak suretiyle gerçekleştirdiği, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanık ...’ın eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, 31/2 maddelerinde belirtilen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde düzenlenen zamanaşımını kesici işlemlerden herhangi birisi gerçekleşmeden, 4 yıllık genel dava zamanaşımının karar tarihi olan 06/02/2007 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın yakınana ait aracın kapı kilidini bıçakla zorlayıp zarar vererek açmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında zamanaşımı içerisinde Cumhuriyet Savcılığı tarafından mala zarar verme suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüş, sanığın hırsızlık eylemini kapıları kilitli olan aracın kapısını bıçak ile zorlayarak açmak suretiyle işlediğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı yasanın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “ayrı ayrı” yerine, ”müteselsilen” alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2.maddesine aykırı davranılması,