muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28032, Karar No: 2015/29459, Tarih: 12.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/28032 E.  ,  2015/29459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hendek Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2015

NUMARASI : 2013/221-2015/46

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile yapılan iki adet ağaç kesim şartnamesine dayalı olarak davalı köy tüzel kişiliğine kesim izni verildiğini, davalı tarafa kesim izni verilen 116 ve 113 nolu bölmelerde usulsüz kesim yapıldığına dair ihbar üzerine yapılan kontrolde usulsüz kesim yapıldığı tespit edilerek tutanak düzenlendiğini, yapılan suç duyurusu sonrasında faillerin tespit edilemediğini, ancak davalı ile yapılan satış şartnamesinin 26. ve 29. maddesi gereğince davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek; 7.343,87 TL tazminat ile 275,54 TL ağaçlandırma gideri olmak üzere toplam 7.623,41 TL idare zararının olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, usulsüz kesim için gerekli kontrolü yapmakla davacı kurumun görevli olduğunu davacının görevini yapmamasından doğan zarardan sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kamu hizmetlerinin yürütülmesi sırasında doğan zararın giderilmesine yönelik tam yargı davası kapsamında idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı köy tüzel kişiliği arasında yapılan “tahsisli dikili ağaç şartnamesi” başlıklı sözleşme ile davalı tarafa özel hukuk hükümlerine tabi olarak ağaç kesimi yapılması hususunda izin verilmiştir. Taraflar arasında düzenlenen sözleşme tarafların serbest iradeleri ile imzalanmış olup, idarenin kamu gücünü kullanarak yapılmış bir işlem yoktur. Bu nedenle sözleşmenin özel hukuk alanında sonuçlar doğurduğunu kabul etmek zorunludur. Taraflar arasında sözleşmenin imzalanması ile birlikte taraflar arasındaki ilişki özel hukuk alanında sonuçlar doğurmaya başlamıştır. Bu itibarla sözleşmenin imzalanmasından sonraki tüm aşamalar ve ihtilaflar özel hukuk alanını ilgilendirmekte olup, dolayısıyla uyuşmazlıkların çözümünde de görevli mahkeme adli yargı mahkemeleridir. Mahkemece işin esasına girilip taraf delilleri toplanarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15299, Karar No: 2017/426, Tarih: 18.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/15299 E.  ,  2017/426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme, Kasten yaralama

Hüküm : Sanık hakkında taksirle öldürme suçu nedeniyle; TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Sanık hakkında kasten yaralama suçu nedeniyle: TCK'nın 86/2, 86/3-e, 62, 51, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ile katılan vekili, kasten yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm ise, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Katılan vekilinin, sanığın taksirle öldürme suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Katılan vekilinin yüzünde tefhim edilen 23/06/2013 tarihli hükmün katılan vekili tarafından 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 13/08/2014 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında; CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE

2-Sanık müdafiinin, sanığın taksirle öldürme ve kasten yaralama suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2-Sanık müdafiinin, sanığın taksirle öldürme ve kasten yaralama suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık hakkında Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 19.9.2013 tarihli kurul raporunda ''şizofreni tanısıyla, mevcut akıl hastalığı şahsın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğini kısmen azaltmış olup, TCK'nın 32/2 maddesinden yararlanacağının'' mütalaa edildiği, benzer şekilde 4. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 12/02/2014 tarihli muayene kaydında "Kayseri cezaevinden geldiği, 36 yaşında olduğu. Hollanda'da yaşadığı, 2 çocuğu olduğu, evli olduğu, malulen emekli olduğu, 2000 senesinden beri hasta olduğu, Akineton kullandığı emir veren sesler duyduğu, görüntüler göründüğü, 12 yıldır tedavi gördüğü. 3 haftada bir kliniğe götürüldüğü, olay sorulduğunda; olayın farkında olmadığı, savcılıkta söylenince fakına vardığı, 3-4 kere intihara kalkıştığı, trenin önüne atladığı, arabayla tren yolunda beklediği, başka böyle hatırlamadığı olayları olduğu, evdeyken tabak çanak kırdığı, alkol eroin kullanmadığı, babasının da sesler duyduğu, hasta olduğu, PM; affekt uygun, mood ötimik, öyküden işitsel halüsiınasyonlar, remisyonda psikotik bozukluk?" ifadelerinin yer aldığı, ancak yargılama aşamasında Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinin 28.3.2014 tarihli raporu ile 4. İhtisas Dairesinin 07.05.2014 tarihli raporunda ise, üzerine sanığın atılı suçlara karşı cezai sorumluluğun tam olduğunun belirtilmesi karşısında, Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 15. Maddesi uyarınca, raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi ve sanığın cezai ehliyetinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti amacıyla dosyanın bu kez Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'na gönderilerek, sanığın bizzat muayenesi yaptırıldıktan sonra "sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğininin" bulunup bulunmadığına dair aldırılacak rapora göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20669, Karar No: 2013/16481, Tarih: 01.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20669 E.  ,  2013/16481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS, madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/02/1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 01/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2760, Karar No: 2022/4493, Tarih: 06.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2760 E.  ,  2022/4493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten Öldürme

HÜKÜM : 1) ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/04/2019 gün ve 2018/574 E. - 2019/132 K. sayılı ilamı ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 81, 29, 62, 53, 63.

maddeleri uyarınca; 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararı,

2) Bu kararın istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 06/03/2020 gün ve 2019/3555 E. - 2020/476 K. sayılı sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 81, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca; 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkinkararı.

3) Bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 1. CezaDairesinin 01/07/2021 tarih, 2020/3765 E. 2021/11648 K. sayılı ilamı ile bozma kararı verilere mahkemesine gönderilmesi üzerine,

4) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24/11/2021 gün ve 2021/2180 E., 2021/2562 K. sayılı ilamı ile önceki kararda direnilerek 5237 sayılı TCK'nin 81, 29, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca; 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24/11/2021 gün ve 2021/2180 Esas, 2021/2562 Karar sayılı kararının Katılan ... vekili

tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği, anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nin 295/1. maddesi uyarınca, temyiz süresinin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini içeren bir ek dilekçenin verilmesi gerektiği halde tefhim olunan hükümde ve gerekçeli kararın tebliği sırasında CMK'nin 34/2. maddesi uyarınca "yedi günlük süreye" ilişkin meşruhat bulunmadığından ve 17/12/2021 tarihli ek dilekçenin ise katılan vekili tarafından, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında yazılı olan on beş günlük süre içerisinde verilmiş olması karşısında, süre yönünden usule aykırılık bulunmadığı kabul edilerek ve sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan ... vekilinin temyiz isteminin incelemesinde;

... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/04/2019 gün ve 2018/574 Esas, 2019/132 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş olup bu kararın yasal süresi içinde istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 06/03/2020 gün ve 2019/3555 Esas, 2020/476 Karar sayılı sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna dair kararının temyizi üzerine Dairemizin 01/07/2021 tarih, 2020/3765 Esas - 2021/11648 Karar sayılı ilamı ile haksız tahrik yönünden bozma kararı verilerek dosyanın mahkemesine gönderilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24/11/2021 gün ve 2021/2180 Esas ve 2021/2562 Karar sayılı önceki hükümde direnilerek sanık hakkında kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nin 81, 29/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin karar verildiği anlaşılmıştır;

6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nin 307. maddesi ve aynı Kanun'un 38. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 10. maddesi uyarınca yapılan incelemede,

Dairemizce verilen bozma kararı usul ve yasaya uygun olup ... Bölge Adliye

Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin direnme gerekçesi yerinde görülmediğinden, dosyanın direnme konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/06/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4978, Karar No: 2020/3917, Tarih: 24.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/4978 E.  ,  2020/3917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu 58 ada 9 parsel sayılı taşınmazın müvekkili adına kayıtlı olduğunu, komşu taşınmaz malikleri olan davalıların dava konusu taşınmazlara tecavüzü olduğunu belirterek, el atmanın önlenmesini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 2009-2013 yılları için toplam 1.500 TL ecrimisilin ödenmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinde, davanın ilk olarak birden çok davalıya karşı açılmakla 2014/70 Esas sırasına kaydedildiği, daha sonra 10.06.2015 tarihli celsede davalı Önder Korkmaz aleyhine açılan davanın tefrikine karar verilerek 2015/197 Esas sırasına kaydedildiği ve eldeki bu dosya üzerinden yargılamaya devam edildiği, 2014/70 Esas sayılı dosyanın 24.09.2014 tarihli ilk celsesinde hazır bulunan davalı vekili Av. ...’ın önceki beyanlarını tekrar ettiğini belirterek davanın reddini savunduğu, ancak eldeki dosya arasında davalı vekilinin cevap dilekçesinin bulunmadığı, davacı taraf dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış olmasına karşın tanıkların bildirilmemiş ve dinlenmemiş olduğu, mahkemenin gerekçesinde 17.11.2014 tarihli fen bilirkişi raporu ekindeki krokide F harfi ile gösterilen bölümün 32 parsel maliki tarafından kullanıldığının belirtildiği, 32 parsel sayılı komşu taşınmazın tapu kaydının incelenmesinde kayıt maliklerinin davadışı Ziya Durmaz ve Nesibe Durmaz olduğu anlaşılmıştır.

Her ne kadar Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde, varsa tanıklarını bildirmeleri için taraflara süre ve imkan tanınması, bildirildiği takdirde taşınmazın başında keşif yapılarak tanıkların dinlenilmesi, taşınmazın talep edilen dönemde davalı tarafından kullanılıp kullanılmadığının, kullanılmışsa ne şekilde kullanıldığının tereddüte mahal vermeyecek şekilde saptanması ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Davalı vekilinin yukarıda belirtilen temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 24.06.2020 tarihinde oy biriliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8951, Karar No: 2013/1049, Tarih: 24.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/8951 E.  ,  2013/1049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 3. Derecede (40 oranında) sakatlığının bulunduğu ve vergi indiriminden yaralandığından bahisle 506 sayılı Yasanın 60/C-b-2 maddesi gereğince davacıya bağlanan yaşlılık aylığının, sakatlık oranının % 20 ye düştüğü ve artık vergi indiriminden yararlanamayacağından bahisle 15.10.2007 tarihi itibarıyla durduran Kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığının durdurulduğu tarihten itibaren yeniden ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının %68 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiğine ilişkin Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunun raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Davacının 31.10.2006 tahsis talep tarihinde 15 yıldan fazla sigortalılığının ve 3600 günü aşkın prim ödemesinin bulunduğu ve gelir vergisi kanunun 31. Maddesi kapsamında 3. Derecede sakatlık için öngörülen indirimden yararlandığı giderek 506 sayılı Yasanın 60/C-b-2 ve geçici 87/a maddesindeki koşullara sahip bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık 30.10.2007 tarihinde Kurumun yaptırdığı kontrol sonucu belirlenen % 20 oranındaki sakatlık oranına ilişkindir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 193 sayılı gelir vergisi kanunun 31/1. Maddesinde;

Çalışma gücünün asgari % 80'ini kaybetmiş bulunan hizmet erbabı birinci derece sakat, asgari % 60'ını kaybetmiş bulunan hizmet erbabı ikinci derece sakat, asgari % 40'ını kaybetmiş bulunan hizmet erbabı ise üçüncü derece sakat sayılarak aynı maddenin 2. Fıkrasındaki oranlarda indirime gidileceği, 31/son maddesinde ise Sakatlık derecelerinin tespit şekli ile uygulamaya ilişkin esas ve usuller Maliye, Sağlık ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik bakanlıklarınca bu konuda müştereken hazırlanacak bir yönetmelik ile belirleneceği düzenlenmiştir. Yasanın verdiği yetkiye dayanılarak Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması Ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hazırlanmış ve 16.07.2007 tarihli resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir.