muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/24254, Karar No: 2020/423, Tarih: 15.01.2020

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin 31.10.2012 tarihinde sona erdirildiğini, İstanbul 15. İş Mahkemesi 2012/443 E–2013/538 K sayılı dosyadaki işe iade kararının Yargıtay 9 Hukuk dairesinin 2014/7463 E. 2014/19570 K. 16.06.2014 tarihli ilamıyla onanarak kesinleştiğini, kararın tebliği üzerine davalı işverene 14.08.2014 tarih ... nolu ihtarname ile süresinde işe iadesi iade edilmezse tazminat ve haklarının ödenmesini ihtar ettiği, ihtarnamenin 19.08.2014 tarihinde işverene tebliğ edildiğini, davalının işe iade talebini kabul etmediğini 16.09.2014 tarihinde banka dekontunda görüleceği üzere banka hesabına 37.047,71 TL ödediğini ancak hangi kalemlere ait olduğu belirtilmediği, bunun üzerine davalıya 18.09.2014 tarihli davalıya 22.09.2014 tarihinde tebliğ edilen karşı ihtarname gönderdiği, ihtarname ile bankaya yatırılan hesabın eksik olduğu bakiye alacakların ihtarnamenin tebliğinden itibaren 3 gün içinde ödenmesi talep ettiğini ancak ödeme yapılmadığını, davacının işe davası sonucu tazminat tutarlarının açıklanmasını e-mail yoluyla gönderilen hesap tablolarında yaptığını, hesaplamaların eksik olduğunu, 5 aylık işe başlatmama tazminatı işe başlatılmadığı tarihteki (16.09.2014) zamlı ve giydirilmiş ücret (yani işçi orada çalışıyor olsaydı alabileceği ücret) üzerinden hesaplanması gerektiği halde fesih tarihindeki ücret üzerinden hesaplandığı, emsal ücret olan ve halen davalı işyerinde çalışan bildirdiği işçilerin ücretleri emsal alınması gerektiğini, boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklar ise feshi izleyen dönem ücretlerine göre hesaplama yapılması gerektiğini, işçinin dört ayda çalışıyormuş gibi dört ay içindeki ücret zammı ya da yeni Toplu İş Sözleşmesi yürürlüğe girdiğinde her iki dönem için ayrı hesaplama gerektiğini, fesih tarihi 31.10.2012 tarihine dört ay eklenerek ücret ve sosyal haklar emsal ücretlerinin dikkate alınarak ödeneceğini, yargıtay kararları gereğince 16.09.2014 tarihinde iş akdi feshedilmiş sayılacağını, fesih tarihindeki ve ücrette bir artış olmuşsa giydirilmiş ücrete göre fark kıdem ihbar tazminatı ödenmesi gerektiği, kıdem ihbar tazminatı ve yıllık izin süresi artması halinde artan sürelerinde tespiti gerektiği, fesihten sonra her yıl zam yapıldığı zamları bilmediği, sosyal hak mahiyetinde prim, yemek, telefon, ulaşım, sağlık ve ferdi kaza sigortası, avea çarşı yardımı parasal karşılıkları tespit edilmesi gerektiğini, müvekkil tespitlerine göre 16.09.2014 tarihi itibariyle bakiye alacakları en az miktarı 3.000 TL olduğu iddia ederek, kıdem tazminatı farkı, ihbar tazminatı, dört aylık boşta geçen süre ücreti ve eklentileri, beş aylık işe başlatmama tazminatının faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 20.02.2004 tarihinden itibaren şirket bünyesinde teknoloji grubu şebeke kıdemli direktörlüğü, şebeke bölge operasyonları direktörlüğü bünyesinde uzman teknisyen olarak çalışmakta iken işletmesel sebepler ve işyeri gerekleri nedeniyle alınan karar doğrultusunda 31.10.2012 tarihinde 4857/18 uyarınca tüm hakları ödenmek suretiyle iş akdi geçerli nedenle feshedildiğini, işe iadesine 2012/443 Esas sayılı dosyadan verildiği, karar Yargıtay tarafından onandığı, karar üzerine davacı şirkete gönderdiği 14.08.2014 tarihli ihtarname ile işe iadesi, aksi halde ücret ve tazminatların ödenmesini talep ettiğini, işe iade talebi kabul edilmeyerek 16.09.2014 tarihinde davacı işçiye yasal hakları olan 37.047,71 TL' nin eksiksiz ödendiğini, hesap tablosunda ödeme ayrıntısı yer aldığı, 31.10.2012 tarihinde ekteki bordroda görüleceği üzere 4.525,00 TL brüt maaş aldığı, boşta geçen en çok 4 ay ücret ve diğer haklar için feshi izleyen dönem ücretlerine göre hesaplama yapıldığı, diğer haklar(yol, yemek, özel sağlık sig) hak kazanacağı, fesih tarihindeki 4.525 TL ücreti üzerinden hesaplama yapıldığından emsal çalışanların ücretlerin esas alınmaması gerektiği, kıdem hesabında boşta geçen dört aylık süre de ekleneceği ve kıdem tazminatı işe iade alınmama tarihindeki ücret üzerinden hesaplanmakta olup davacıya 2014 yılı kıdem tazminatı tavanı 3.438,22 TL üzerinden dört aylık kıdem tazminatı farkı hesap edilerek ödendiği, fesih tarihinde kıdem tazminatı ödemesi yapıldığından şirket tarafından 16.09.2014 tarihinde yapılan kıdem tazminatı ödemesi mahsup edilerek fark kıdem tazminatı hakkı kalmadığını, ihbar tazminatı ile kullandırılmayan yıllık izinlere ait fark yıllık izin tutarları ödendiği, fesih tarihinde sekiz haftalık bildirim süresi hakkı olduğu dört hafta eklenmesiyle bildirim süresi değişmediği gibi dört aylık sürede zam artışı olmadığından ihbar tazminatı fark alacağı olmadığını, fesih dönemindeki ödenen ihbar tazminatı işe başlatmama sonucu kazandığı ihbar tazminatından mahsubu ile talebinin reddi gerektiğini, emsal olarak belirttiği işçilerin lokasyonları, kıdemleri, performansları davacıdan farklı olduğundan emsal olamayacaklarını, emsal olmaları sadece görev tanımlarına bağlı olmayıp lokasyonları, kıdemleri, performansları da aynı olması gerektiğini, emsal belirtilen işçilerin emsal nitelikte olmadıklarını, alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini telip etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Dosyadaki bilgi ve belgelerde davacının işe başlatılmadığı tarihteki ücret seviyesinin belirlenmesi için emsal alınan işçinin, geçersizliğine karar verilen fesih tarihindeki ücretinin 6.050,00 TL, başlatılmama tarihindeki ücretinin ise 6.500,00 TL olduğu, davacı işçinin geçersizliğine karar verilen tarihteki ücretinin ise 4.525,00 TL olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre 6.050,00 TL' den 6.500,00 TL' ye çıkan ücret seviyesine göre bu sürede gelen zam oranı bulunup bu oran 4.525,00 TL olan davacı işçinin ücretine uygulanarak başlatmama tarihindeki ücretin bulunması gerekirken davacı işçinin başlatılmama tarihindeki ücretinin doğrudan 6.500,00 TL olarak kabulü hatalıdır.

3. Davacı davadan önce gönderdiği ihtarname ile ihbar tazminatı alacağı bakımından davalı işvereni temerrüde düşürmüş olup temerrüd tarihinden itibaren isteyebileceği faizi dava tarihinden itibaren talep etmiştir. Temerrüd olgusu ve talep gözetilerek ihbar tazminatına ilişkin alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken dava-ıslah ayrımı yapılması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 15/01/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29286, Karar No: 2023/620, Tarih: 25.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/29286 E.  ,  2023/620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz isteği, olay günü okulda kalorifer temizliği yapan sanığın o dönem çalışmış olduğu okulun araştırılmasına ve çelişkili beyanda bulunan tanık hakkında suç duyurusunda bulunulmasına ilişkin taleplerinin dikkate alınmaması, beraat kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğu ve re'sen tespit edilecek sebeplere hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Hayvanlarının bulunduğu işletmede birlikte çalışan katılanların önünden aralarında husumet bulunan sanığın traktör ile geçtiği esnada sanığın katılan ...'e "Senin ananı sinkaf ederim, karını da sinkaf ederim." demek suretiyle hakaret ettiği, akabinde diğer katılan ...'e hitaben de "Seni de sinkaf edeceğim, senin ananı da sinkaf edeceğim, sen görürsün." dediği ve her iki katılana elini sallayarak tehdit ettiği, sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kamu davası açıldığı, Yerel Mahkemece beraat kararları verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik olay günü okulda kalorifer temizliği yapan sanığın o dönem çalışmış olduğu okulun araştırılmasına ve çelişkili beyanda bulunan tanık hakkında suç duyurusunda bulunulmasına ilişkin taleplerinin Yerel Mahkemece suçun sübutuna ilişkin delil olmayacağından reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4779, Karar No: 2014/20655, Tarih: 08.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4779 E.  ,  2014/20655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum ya da kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının, ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir. Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Somut olayda; sanık ...’in, temyiz dışı ...ile birlikte hazır yemek işi ile uğraşan şikayetçinin yanına giderek, polislik mesleğinden atılmasına rağmen polis kimlik kartını göstermek suretiyle kendisini polis olarak tanıttığı ve ölen bir yakını için okuttuğu mevlitte kullanmak için işi bittiğinde iade etmek üzere ondan tabldot tabaklarını istediği, şikayetçinin de polis olduğunu düşündüğü sanığın iade edeceği yönündeki sözlerine de itimat ederek 215 adet çelik tabldot tabağı verdiği, sonrasında bu tabakları ... plakalı araç ile götürmesine rağmen iade etmeyerek aldığı tabakları bir şekilde elden çıkardığı anlaşıldığından, eyleminin TCK’nın 158/1-d. maddesinde yer alan kamu kurumunu aracı kılmak sureti ile dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12505, Karar No: 2012/12413, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/12505 E.  ,  2012/12413 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarına sürüklenen çocuk ... ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına iştirak etmek, özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarına sürüklenen çocuk ...’ın yapılan yargılamaları sonunda; suça sürüklenen çocuklar ...,... ’nın atılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve bu suça iştirak suçlarından, suça sürüklenen ... ’in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetlerine, suça sürüklenen çocukların özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarından beraatlerine, dair Ünye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2011 tarih ve 2011/39 Esas, 2011/275 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuklar müdafiileri ve katılanlar ... ve ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle usul ve kanuna uygun olarak suça sürüklenen çocuklar ...,... haklarında özel hayatın gizliliğini ihlal ve şahtaj suçlarından verilen beraat hükümleri ile delillerle iddia ve savunmalar, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve katılanlar ... ve ...'nin temyiz itirazlarının reddiyle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına iştirak suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA, 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/24304, Karar No: 2014/7322, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/24304 E.  ,  2014/7322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 10.07.2001 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'tan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18107, Karar No: 2008/17350, Tarih: 18.12.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/18107 E.  ,  2008/17350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizli 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.01.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kusur dereceleri ve özellikle kişilik haklarına saldırı niteliğindeki olaylar dikkate alınarak \*davacı kadın yararına hükmolunan manevi tazminat çoktur.

\* Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Borçlar Kanununun 44. ve 49. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK.174/2) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.12.2008 (Prş.)