muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7004, Karar No: 2022/17920, Tarih: 31.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/7004 E.  ,  2022/17920 K.**

**"İçtihat Metni"**

İşyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 119/1-c, 31/2, 62 ve 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresi belirlenmesine dair Eskişehir 2. Çocuk Mahkemesinin 18/02/2016 tarihli ve 2015/459 esas, 2016/108 sayılı kararına karşı suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin Eskişehir 1. Ağır Mahkemesinin 14/04/2016 tarihli ve 2016/457 değişik iş sayılı kararını müteakip, suça sürüklenen çocuk ...'un denetim süresi içinde 14/03/2017 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanmasına, suça sürüklenen çocuk ...'un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 119/1-c, 31/2, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Eskişehir 2. Çocuk Mahkemesinin 02/10/2018 tarihli ve 2018/258 esas, 2018/423 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/06/2022 gün ve 21017/2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/06/2022 gün ve 2022/83914 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesinde, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerine hak sahibinin rızasına aykırı olarak girmek veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmamak suç olarak tanımlanmış olup, halka açık oldukları zamanlarda işyerine girmenin suç oluşturmayacağı, somut olayda suça sürüklenen çocukların açık bir rızaya gerek duyulmadan herkesin girebileceği müştekinin işlettiği "Lezzet Pide" isimli iş yerine girmek şeklindeki eylemlerinde, atılı iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında Eskişehir 2. Çocuk Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen 18/02/2016 tarihli ve 2015/459 Esas - 2016/108 Karar sayılı mahkumiyet hükümlerinin suça sürüklenen çocuklarlar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince inceleme yapılarak 01/07/2021 tarihli ve 2020/10664 Esas - 2021/12862 Karar sayılı ilamla anılan hükümlerin bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden yapılan kanun yararına bozma talebinin de aynı daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğünden dosyanın Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 31/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2255, Karar No: 2019/14006, Tarih: 24.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2255 E.  ,  2019/14006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanığın söz konusu ceviz ağacını 26 yıl önce babaannesinden satın aldığını savunması ve duruşmada dinlenen tanıklar ... ve ...’ın da bu hususu doğrulamaları karşısında, ceviz ağacının mülkiyeti konusunda ihtilaf bulunduğu anlaşılmakla müşteki ve sanığın arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu değerlendirilip sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 24/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6547, Karar No: 2018/9992, Tarih: 28.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/6547 E.  ,  2018/9992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı şirket avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 16.09.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda 31,20 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflardan oluşan kurum zararının davalıdan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

5510 sayılı yasanın yürürlüğe girdikten sonraki tarihte gerçekleşen iş kazasında hayatını kaybeden sigortalı hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze masrafı nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının davalı işverenden rücuan alınmasına ilişkin davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin ilk fıkrasında, iş kazası, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş olmakla, anlaşılacağı üzere işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ...Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

Mahkemece, konusunda uzman bilirkişi tarafından yöntemince gerçek zarar tavan hesabı yapılarak, bu miktar gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalının kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 28.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9617, Karar No: 2012/24430, Tarih: 12.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/9617 E.  ,  2012/24430 K.**

* VAHIM SILAH BULUNDURMA

* MAUSER TÜFEK

* SUÇ VASFININ BÖLÜNMESI

* ATEŞLİ SİLAHLAR VE BIÇAKLAR İLE DİĞER ALETLER HAKKINDA KANUN (6136) Madde 13

* ATEŞLİ SİLAHLAR VE BIÇAKLAR İLE DİĞER ALETLER HAKKINDA KANUN (6136) Madde 12

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 3

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: SANIĞIN 6136 SAYILI YASA’NIN 12/4. MADDESİ KAP­SAMINDA VAHİM NİTELİKTE BİR ADET MAUSER MARKA TÜFEK İLE 7.65 MM. ÇAPINDA BİR ADET TABANCA BULUNDURMAKTAN İBARET EYLEMİNİN 6136 SAYILI YASA’NIN 13/2. MADDE VE FIKRASINDA TANIMLANAN SUÇU OLUŞTURDUĞU VE ALT SINIRDAN UZAKLAŞILARAK CEZA TAYİNİ GEREKTİĞİ GÖZETİLMELİDİR.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanığın ikametgahında yapılan aramada 6136 sayılı Yasa’nın 12/4. maddesi kapsamında vahim nitelikte bir adet mauser marka tüfek ile7.65 mm. çapında bir adet tabancanın ele geçirilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasa’nın 13/2. madde ve fıkrasında tanımlanan suçu oluşturduğu ve alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiği gözetilmeden suç vasfı bölünerek tabancaya ilişkin anılan Yasa’nın 13/3. madde ve fıkrası ile mahkumiyetine, yine aynı Yasa’nın 12/4. madde ve fıkrası kapsamında kalan tüfeğe ilişkin beraate karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ile C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1453, Karar No: 2024/3129, Tarih: 11.06.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/1453 E.  ,  2024/3129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 28.12.2020

EK KARAR SAYISI : 2020/ 772 E., 2020/ 2281 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVA TARİHİ : 29.11.2019

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 28.12.2020 tarihli ve 2020/ 772 Esas, 2020/ 2281 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız, uzun gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 100.000,00 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine akabinde ek kararla temyiz isteminin süresinde olmadığından reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davayı yetki belgesi ile kendisinin takip ettiğine, vekaletnamede adı geçen avukata tebligat yapılmasının usulsüz olduğuna, ek kararın kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ve saire ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2017/58 Esas ceza dosyası kapsamında, davacının terör örgütüne üye olma suçundan 12.12.2016- 18.10.2018 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kaldığı kaldığı, yargılamanın devam ettiği, davacının yargılandığı dosyadaki suçların niteliği ve ağırlığı, eylemlerinin sayısı, dosyada bulunan sanık sayısı, dosyanın karmaşıklık düzeyi dikkate alındığında, yargılamanın özenle yürütülmediğine ilişkin somut veriler olmadığı gibi tutukluluğun devamına dair verilen kararların gerekçelendirilerek olay ve olgulara dayandırıldığı görülmekle davacının tazminata hak kazanması için gerekli CMK 141 ve devamı maddelerinin koşulları oluşmadığı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsilik görülmemiş, ek kararla davacı vekilinin süresinden sonra yaptığı temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsilik görülmemiş, ek kararla davacı vekilinin süresinden sonra yaptığı temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Davacının yokluğunda verilen istinaf başvurusunun reddine ilişkin 03.09.2020 tarih ve 2020/772 Esas 2020/2281 sayılı kararın 25.09.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği, davacı vekilinin karara karşı 5271 sayılı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 02.11.2020 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 28.12.2020 tarih,e 2020/772 Esas 2020/2281 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3501, Karar No: 2012/24878, Tarih: 22.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3501 E.  ,  2012/24878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 1- Katılan suça sürüklenen çocuk ... hakkında;5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 31/3, 50/3, 50/1-d. maddeleri

gereğince mahkumiyet.

2- Katılan sanık ... hakkında; 5237 sayılı TCK'nın89/1, 89/3-d, 62/1, 52/2, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

... müdafii

Taksirle yaralama suçundan katılan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, katılan sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanık ...'nin birleştirme kararının verildiği ve savunmasının tespit edildiği Salihli 1. Sulh Ceza Mahkemesinde yapılan 30.04.2008 tarihli duruşma tutanağının 1. sayfasının katip tarafından imzalanmadığı görülmüş ise de,adı geçen sanığın sorgu ve savunmasının, birleştirme kararından sonra Salihli 2. Sulh Ceza Mahkemesinde yapılan duruşmada alındığı, bu itibarla önceki imza eksikliğinin sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki (1) numaralı bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, katılan sanıklar müdafilerinin eksik incelemeye, kusur oranlarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Dosya içeriğine ve oluşa göre, sürücü belgesiz katılan suça sürüklenen çocuk ...'ın olay günü, sevk ve idaresindeki motosikleti ile seyir halinde iken, torununun okuldan çıkmasını bekleyen ve kaplama içinde bulunan katılan sanık ...'ye çarparak yaralanmasına neden olması şeklinde gelişen olayda, bilinçli taksir koşulları bulunmadığı nazara alınmadan, sanığa hükmolunan cezada 5237 sayılı TCK'nın 22/3 maddesi gereğince arttırım yapılmak suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesi,

2- Katılan sanık ... lehine hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin katılan sanık ...'dan alınarak yine katılan sanık ...'a verilmesine karar verilmesi,

3- Meydana gelen kazada, yaklaşan araçların hız ve yakınlığını dikkate almadan, kaplama içinde bulunduğu için kusurlu olduğu tespit edilen ve yaya olan katılan sanık ... hakkında da, motosiklet sürücüsü katılan suça sürüklenen çocuk ...'ın yaralanması nedeniyle mahkumiyet kararı verilmiş ise de;

2- Katılan sanık ... lehine hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin katılan sanık ...'dan alınarak yine katılan sanık ...'a verilmesine karar verilmesi,

3- Meydana gelen kazada, yaklaşan araçların hız ve yakınlığını dikkate almadan, kaplama içinde bulunduğu için kusurlu olduğu tespit edilen ve yaya olan katılan sanık ... hakkında da, motosiklet sürücüsü katılan suça sürüklenen çocuk ...'ın yaralanması nedeniyle mahkumiyet kararı verilmiş ise de;

yayaların karşıdan karşıya geçerken kendisine motorlu bir vasıtanın çarpacağı ve bu vasıtada bulunanların yaralanacağını öngörebilmesinin kabulü toplumda yaygın olan ortak düşünceye aykırı olduğu, yayaların motorlu taşıt sürücülerine zarar vereceklerini, bu nedenle daha fazla basiretli davranmaları gerektiğini bildikleri ve cezalandırılmaları gerektiğinin kabul edilemeyeceği, bu nedenle taksirin "neticenin öngörülebilmesi" unsurunun bu gibi olaylarda gerçekleşmeyeceği, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 46-67.maddelerinde sürücülerin uyacakları kurallar, 68-70.maddelerde ise yayalar, hayvanla çekilen veya elle sürülen araçlarla hayvan sürücülerinin ve yarışlar hakkında kuralların düzenlendiği, yayalarla ilgili düzenlemelerde uyacakları kurallar belirtilmiş, ışıklı işaret veya yetkili kişilerin bulunmadığı geçitlerde veya kavşaklarda güvenlikleri açısından araçların uzaklık ve hızını göz önüne almaları, yolu kontrol ederek kendi güvenliklerini sağladıktan sonra en kısa zamanda taşıt yolunu geçebileceklerinin hükme bağlandığı, belirtilen kurallara uymayanlar hakkında ise idari para cezasına hükmolunacağının belirtildiği, Ceza Genel Kurulunun 21.10.1997 gün ve 1997/2-99-202 sayılı kararında sürücüler yanında yayaların da sanık olabileceğini kabul eden tek bir kararı bulunsa da, Ceza Genel Kurulunun gerek bu karardan önce ve gerekse bu karadan sonraki kararları ile ceza dairelerinin istikrarlı uygulamaları yayaların kusurlu davranışları ile birlikte trafik kazasına sebebiyet vermeleri durumunda sadece sürücüler hakkında kamu davası açılıp bunların sanık olarak gösterildiği, somut olayda da, her ne kadar bilirkişi raporları yaya ...'nin olayda kusurlu olduğunu belirtse bile tüm açıklanan bu nedenlerden dolayı sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

4- Katılan suça sürüklenen çocuk ...'ın çehrede sabit esere neden olacak şekilde yaralanmasında, katılan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/2-d maddesine göre cezanın ½ oranında arttırılarak verilmesi yerine, yüzün sürekli değişmesi halinde uygulanacak olan aynı kanunun 89/3-d maddesinden 1 kat arttırılarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup katılan sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı isteme uygun olarak 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 22.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1803, Karar No: 2018/7340, Tarih: 26.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1803 E.  ,  2018/7340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 22/12/2016 tarih ve 2014/44-2016/552 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili, davalı ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiliyle davalılardan ... arasında tahmil ve tahliye sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmenin bitmesinin ardından yapılan eylem ve ödemelerin, iki ayrı inceleme raporu ile değerlendirildiğini, bu kapsamda adı geçen davalıya toplamda 15.266,43 TL fazladan ödeme yapıldığının anlaşıldığını, diğer davalıların müvekkili kurumun çalışanları olup ekip şefi, muhasebeci ve eksper olarak görev yaptıklarını ve davalı ...’a yapılan fazladan ödemeler nedeniyle kusur ve sorumluluklarının bulunduğunu ileri sürerek, 15.266,43 TL’nin davalı ...’tan, diğer davalıların ise görev yaptıkları dönem dahilinde belirlenen miktarların kendilerinden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuş, davalı ... ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, toplam 6.012,49 TL fazla ödemenin ...'a yapıldığı, diğer davalı ...'a atfedilebilecek herhangi bir kusur olmadığı, davalı ...'un imzalamış olduğu sözleşme gereğince fazla yapılan ödemelerden bizatihi kendisinin sorumlu olduğunu kabul ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 6.012,49 TL’nin 15.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ...’dan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.