muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5583, Karar No: 2024/7165, Tarih: 18.04.2024

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince 20.10.2022 tarihli kararı ile; bozma ilâmına uyularak devam edilen yargılama neticesinde bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle arabuluculuk son tutanak tarihi dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairemizin 23.02.2023 tarihli kararı ile; taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek Mahkemece davacının 01.01.2019-31.12.2020 tarihli toplu iş sözleşmesinden yararlanma şartlarının mevcut olup olmadığı araştırılmaksızın bozma gereği yerine getirilmeden fark ikramiye alacağının hesaplanmasının hatalı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyularak devam edilen yargılama neticesinde bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Öz Sağlık-İş Sendikasının tarafı olduğu 01.01.2019- 31.12.2020 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesi itibarıyla davacıya ikramiye ödemesinin yapılması gerektiğini, bilirkişi raporunun hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacıya toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ödeme yapıldığını, herhangi bir alacağının bulunmadığını, hem bireysel iş sözleşmesi hem de toplu iş sözleşmesinden kaynaklı ücret taleplerinin menfaat çatışması dolayısıyla hukuka aykırı olması sebebiyle işçi yararına olan kısmın uygulanması gerektiğini, her ikisinin de uygulanmasının hatalı olduğunu savunarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fark ikramiye alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 326 ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6356 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fark ikramiye alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 326 ve 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6356 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı hukukça imkân bulunmadığı ve özellikle 01.01.2021 tarihi ile arabuluculuk son tutanak tarihi arasındaki 08.09.2021 tarihli ve 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinden kaynaklı ödendiği anlaşılan bir kısım fark ödemelerin mahsubu hususunun infaz sırasında dikkate alınmasının mümkün olduğu anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1687, Karar No: 2011/5430, Tarih: 03.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/1687 E.  ,  2011/5430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Hisaralan Köyü 101 ada 291, 292, 294, 295 parsel sayılı 3937,40 m2 - 4200,06 m2 - 2019,39 m2 - 1310,49 m2 yüzölçümlü taşınmazlar, 1937 tarih ve 189 sayılı mera sınırlı vergi kaydı ile davacılar adına tespit gören 101 ada 245, 248, 251 ve 252 sayılı parsellerin miktar fazlası olarak tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar, irsen intikal ve zilyetlik diasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 21/05/2007 gün ve 2007/1873-1817 sayılı bozma kararında özetle, “kural olarak kadastro hakiminin infazı mümkün doğru sicil oluşturmakla yükümlü olduğu, yerel mahkemece oluşturulan kısa kararda sicil oluşturulmadığı, öte yandan kısa karar ile gerekçeli kararı imzalayan, açık bir anlatımla davayı hükme bağlayan hakim ile karar başlığındaki hakim isim ve sicil numaralarının farklı gösterildiği ve bu yanılgıların başlı başına bozma nedeni olduğuna) değinilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak,dava konusu 101 ada 245, 248, 251 ve 252 sayılı parseller yönünden karar verilmesine yer olmadığına, Hisaralan köyü aleyhine açılan davanın husumetten reddine, 101 ada 291, 292, 294, 295 sayılı parsellerin kadastro tespitlerinin iptali ile 292 parselin ..., 291 ve 294 parsellerin ..., 295 sayılı parselin ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 10/9/2009 gün ve 2009/10276-13029 sayılı kararı ile (Mahkemece davacının tutunduğu ve dava dışı 245, 248, 251 ve 252 sayılı parsellere miktarıyla uygulanan 189 numaralı vergi kaydının çekişmeli parsellere de uyduğu kabul edilerek davacılar adına kabul edilmiş ise de dayanılan vergi kaydının kuzey ve güney yönü mera okuduğu,sınırda orman niteliği ile tespiti yapılan ... ... Köyü 155 ada 1 sayılı parsel bulunduğu, 189 numaralı vergi kaydının kapsadığı alanın batısında 241 numaralı parsele uygulanan 190 numaralı vergi kaydının da kuzey ve güney sınırları mera okuduğu ve sınırda 101 ada 156 parsel numaralı ... devlet ormanı bulunduğu,orman kadastrosu arazi kadastrosu ile birlikte yapılduğu, vergi kayıtları lehe olduğu kadar aleyhe de delil oluşturacağı ve kamu malı olan mera ve ormanların kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme olanağı bulunmadığından, 3402 sayılı Yasanın 20/c maddesi gereğince değişir sınırlı, kayıt ve belgelerin kapsamının yüzölçümüne değer verilerek belirlenmesi gerektiği,vergi kaydı miktarı kadar dava dışı parseller davacılar adına tespit gördüğü, komşu 249 sayılı parsele uygulanan 190 numaralı vergi kaydının miktar fazlası olan 254 parsele Orman Yönetiminin açtığı davanın kabul edildiği gözetilerek kişilerin davasının reddine karar verilmesi gereğine) değinilmiştir

Mahkemece, bozmaya uyularak DAVANIN REDDİNE karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. madde hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece, bozmaya uyularak DAVANIN REDDİNE karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. madde hükmüne göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre davanın REDDINE karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak 3402 sayılı yasa hükümleri uyarınca kadastro hakimleri infaza elverişli doğru sicil oluşturmakla görevli ve yetkili olduğundan, çekişmeli taşınmazın tespitteki niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, hüküm yerinde sicil oluşturulmamasi, ayrica, dava kadastro tespitine itiraz niteliğinde olduğundan avukatlık ücretinin 3402 sayılı Yasanın 31/3. maddesinde düzenlenen (...Avukat veya dava vekili ile takip edilen davalarda vekalet ücreti; davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, tarafların davada iyi niyetle hareket edip etmediği, hak ve eşitlik kuralları göz önünde tutularak maktuan takdir ve tayin olunur. Şu kadar ki, takdir edilecek vekalet ücretinin miktarı keşif yapılmışsa, taşınmaz malın değerine göre avukatlık ücret tarifesinin tayin ettiği nispi vekalet ücreti sınırlarının üstünde olamaz.) hükmü gereğince belirlenmesi gerekirken Avukatlık Ücret Tarifesine göre belirlenmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu sebeple, hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan “DAVANIN REDDİNE,” kelimelerinden sonra gelmek üzere, “Hisaralan köyü 101 ada 291, 292, 294, 295 parsel sayılı taşınmazlarin tespitteki niteliğiyle Hazine adına tesciline kelimesinin yazılmasına’, hüküm fıkrasında yer alan “Karar tarihi itibariyle Yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 1.000 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Hazineye verilmesine,” cümlesi çıkarılarak, bunun yerine, “Hazine kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden Kadastro Kanunu'nun 31.maddesi uyarınca takdir edilen 200,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Hazineye verilmesine, ” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 03/05/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2807, Karar No: 2019/12860, Tarih: 26.06.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/2807 E.  ,  2019/12860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün temyizi üzerine Dairece verilen düzeltilerek onama kararındaki maddi hatanın giderilmesi dahili davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davanın kabulüne dair verilen hüküm, dahili davalı vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış; bu karara karşı, dahili davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince maddi hatanın düzeltilmesi isteminde bulunulmuştur.

Dairemizin düzeltilerek onama ilamında maddi hata sonucu ... Belediye Başkanlığı yerine ... Belediye Başkanlığı yazıldığı anlaşıldığından;

Dahili davalı idare vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi isteminin kabulü ile Dairemizin 17.12.2018 gün 2017/19071-2018/25022 sayılı düzeltilerek onama ilamının 2'nci bendinde yazılı (Osmangazi) kelimesinin yerine gelmek üzere (...) yazılmasına, bu hususun Dairemizdeki Düzeltilerek Onama ilamının aslına da İŞLENMESİNE, 26/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8130, Karar No: 2011/30619, Tarih: 22.12.2011

9. Ceza Dairesi 2011/8130 E., 2011/30619 K.

**9. Ceza Dairesi 2011/8130 E., 2011/30619 K.**

**- GÖREVLİ MAHKEME

- SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR HAKKINDA GÜVENLİK TEDBİRİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 31 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 25 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 5 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 8 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 11 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 15 ]

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından şüpheliler Kasım ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Van Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen 21.11.2011 tarihli ve 2009/6583 soruşturma, 2009/5918 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar sonrası, şüpheliler hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31/1. maddesi uyarınca çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi talebinin görev yönünden reddine dair (Van Üçüncü Asliye Ceza Mahkemesi)'nin 02.12.2009 tarihli ve 2009/238 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın kabulüne, Van Üçüncü Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.12.2009 tarihli ve 2009/238 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına ilişkin mercii (Van Birinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 11.12.2009 tarihli ve 2009/525 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5. maddesi gereğince hükmolunan koruyucu ve destekleyici tedbir kararını alma yetkisinin Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1/4. maddesindeki "Çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararları görevli aile veya asliye hukuk mahkemelerince alınır." hükmü karşısında itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı'nın 11.02.2010 gün ve 8543 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.04.2011 gün ve 2010/4753-21500 sayılı tebliğnamesi ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 11. maddesine göre çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılması gereken ve söz konusu Yasa'nın 5. maddesinde düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin aynı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince çocuk hakimi tarafından alınabileceği, çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde bu tedbirleri uygulama yetkisinin hangi mahkemeye ait olduğu hususunun çözümü için, 5237 sayılı TCK'nın yaş küçüklüğü ile ilgili 31. maddesinin, farklı yaş gruplarına yönelik yaptığı ayrımdan yola çıkılması gerektiği, bahis konusu maddenin 1. fıkrasında fiili işlediği sırada oniki yaşını doldurmamış olan, 2. fıkrasında ise oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olan çocukların ceza sorumluluklarının düzenlendiği; yine ayrıca ceza muhakemesi hukukunda davanın mecburiliği ilkesinin geçerli olduğu, bu ilkenin istisnalarının kural olarak kanunla düzenlenmiş olması gerektiği nazara alınarak;

1- Suç tarihinde oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olan Fevzi yönünden yapılan değerlendirmede;

12-15 yaş grubundaki çocuklarla ilgili olarak yasa koyucu, soruşturma ve kovuşturma işlemleri hakkında kısıtlama getirmemiş, sadece soruşturma ve kovuşturma usulleri ile ilgili Çocuk Koruma Kanunu'nun 15, 25. maddeleri ile TCK'nın 31/2. maddesi özel düzenlemeler getirmiştir.

Bu yaş grubundaki çocukların ceza hukuku karşısındaki durumuna "kısmi mesuliyet" ve "şartlı sorumluluk" şeklinde ifadeleri ile doktrinde tanımlanmakta olup, bu çocuklar yönünden işledikleri iddia olunan fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını anlama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin varlığının tespitine kadar, ceza hukukundaki durumları askıda bulunmaktadır.

TCK 31/2. maddesinin 1. cümlesinde "fiili işlediği sırada 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış olanların işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamaması veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmemiş olması halinde ceza sorumluluğu yoktur. Ancak bu kişiler hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirine hükmolunacağı açıkça belirtilmiş olup, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesinde açıkça suça sürüklenen çocuklarla ilgili olarak alınan sosyal inceleme raporunun suça sürüklenen çocuğun işlediği fiili hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin takdirinde mahkemece gözönünde bulundurulur" diye belirtilmiş olduğundan Cumhuriyet Savcılığı'nca kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilemeyeceği, ceza mahkemesine dava açıldıktan sonra görevli ceza mahkemesince suçun sübutu incelenip sosyal inceleme raporu değerlendirilerek suça sürüklenen çocuk için uygulanacak güvenlik tedbirine hükmedilmesi gerekeceği ve kamu davasının açılmamış olmasının görevli ve yetkili mahkemeyi değiştirmeyeceği de gözetildiğinde;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden REDDİNE,

2- Suç tarihinde oniki yaşını doldurmamış olan Sinan ve Emrah yönünden yapılan değerlendirmeye gelince;

Kamu davasının açılmasının zorunluluğu ilkesinin istisnalardan birisini oluşturan ve TCK'nın 31/1. maddesinde 12 yaşını doldurmayan çocuklarla ilgili düzenlenen hükümde "ceza sorumluluklarının olmadığını ve ceza kovuşturması yapılamayacağını" ancak, "çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin" uygulanabileceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bu düzenlemenin niteliği dikkate alındığında açıkça 12 yaşından küçük çocukların suç kovuşturmasının dışında tutulduğu anlaşılmaktadır. Suç tarihinde 12 yaşından küçük çocuk bir ceza ilişkisinin tarafı olmayacağı gibi usuli ilişkinin tarafı da olamayacaktır. Yani yanlışlıkla kamu davası açılmış bile olsa ceza davasına bakılamayacaktır. Suç kovuşturması yapılamayınca tedbirler açısından Çocuk Koruma Kanunu'nun getirdiği ilkelere bakılması zorunluluğu ortaya çıkmakta, 5395 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 4. fıkrasındaki düzenleme ve Çocuk Koruma Kanunu'na Göre Verilen Koruyucu ve Des-tekleyici Tedbir Kararlarının Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin 8. maddesi hükmü de gözetildiğinde Çocuk Koruma Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca hükmolunacak tedbir kararlarının çocuk mahkemesi veya hakimince çocuk mahkemesi olmayan yerlerde ise aile mahkemesi veya yoksa asliye hukuk mahkemesince karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran bu gerekçelerle yerinde görülmüş olup, Van Birinci Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11.12.2009 tarih ve 2009/525 müteferrik sayılı kararının oniki yaşından küçükler Sinan ve Emrah yönünden CMK'nın 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/177, Karar No: 2012/3089, Tarih: 24.04.2012

**1. Ceza Dairesi         2009/177 E.  ,  2012/3089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye kalkışma

HÜKÜM : Maktulü kasten öldürmek, mağdur ...'ı öldürmeye kalkışma suçlarından TCK'nun 27. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılan ...'in, sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu suça yönelik temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanıklar ... ve ... Sani müdafiinin mağdur-sanık ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede; CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, mahallinde gereğinin yerine getirilmesi mümkün görülmüştür.

3- Sanık ... hakkında kasten insan öldürme suçundan verilen hüküm yönünden yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, eylemin meşru savunma sınırının heyecan ve korkuyla aşıldığından bahisle 5237 sayılı TCK.nun 27. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 24.04.2012 gününde, eylemin yasal savunmada sınırın kast

olmaksızın aşıldığından bahisle sanık hakkında 27/1, 85/1 hükümleri uyarınca cezalandırılması yönünde Başkan Vekili ... ve üye ... Yeşil' in karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Oluşa dosya içeriğine göre; olaydan önce sanık Muhyetttin ile sanık ... arasında husumet bulunduğu, olay günü sanık ... ile kardeşleri maktul ... ve mağdur sanık ...'ın, mağdur sanık ...'in

iş yerine gelerek tartıştıkları tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine, Muhyettin'i tahta sopalarla dövmeye başladıkları, saldırıdan kurtulamayan sanığın tabancasını çekerek ateş ettiği, yakın atış mesafesi dışında bulunan maktul ...'nin boyun bölgesinde aldığı isabet sonucu “ sol karatis arteri ve medulla spanalus ” yaralanması sonucu gelişen kanama ve solunum dolaşım yetmezliğine bağlı öldüğü, yakın mesafede bulunan mağdur sanık ...'ın batın bölgesinden isabet alarak mide pankeras, transfers kolun ve ince barsak yaralanması sonucu yaşamsal tehlike geçirdiği olayda;

Sanık ...'in vücut bütünlüğüne yönelik saldırı karşısında, saldırıyı defetmek zorunluluğunun bulunduğu, saldıranların üç kişi olup ellerinde iki adet tahta sopa bulunması, saldırının ısrarla devam etmesi karşısında tabanca ile karşılık vermenin savunma aracında orantısızlık yaratmaz ise de; yaşamsal tehlike geçirmeksizin, basit tıbbı müdahale ile giderilmeyecek şekilde yaralanan mağdur sanığın yakın mesafeden “ Boyun “ ve “ Batın “ gibi yaşamsal bölgeyi hedef almaksızın, diğer bölgelere ateş ederek saldırıyı etkisiz kılma imkanı var iken savunmada aşırıya kaçarak ölüm ve yaşamsal tehlike oluşturacak şekilde yaralanmaya sebebiyet vererek meşru savunmada sınırı kast olmaksızın aştığı anlaşılmaktadır.

Nitekim öğretide; “sopa ile saldıran kişiye karşı, tüfekle havaya ateş etmek, veya kol ya da bacağına ateş edip yaralayarak etkisiz hale getirmek mümkün ve amaç için yeterli iken, doğrudan vücudu hedef alıp öldürülmesi halinde savunma orantısız olacak meşru savunmadan yaralanmayacaktır...” (Dönmezer / Erman, Nazari ve Tatbiki ceza hukuku C.II S. 118.)

Yargısal içtihatlarda; bıçakla saldırının kişiye karşı, hayati olmayan bölgeye ateş edebilecekken, göğsüne ve karın bölgesine ateş edilerek savunmada sınır aşılmıştır ” ( CGK 06.01.2001 1-224/236 sayılı kararı)

TCK 27/2. fıkrasında; meşru savunmada sınırın aşılması mazur görülebilecek heyecan, korku veya telaştan ileri gelmiş ise faile ceza verilemeyeceği düzenlenmiştir.

Meşru savunmada sınırın aşıldığı yerel mahkeme ve Dairemiz çoğunluğu tarafından benimsenmiştir. Cezasızlık nedeni “mazur“ görülebilecek heyecan, korku ve telaştır. Olay şehir merkezinde, kavgaya müdahale edilebilecek insanların bulunduğu iş yeri önünde meydana gelmiştir. Karşı tarafta 60 ve 80 cm iki adet tahta sopa vardır. Mağdur sanık ciddi şekilde yaralanmamıştır. Zira baş bölgesindeki darbelerin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu, burundaki kırığın yumruk ile oluştuğu, ciddi bir yaşamsal tehlike durumunun meydana gelmediği o anki hal ve koşullara göre sanığın mazur görülebilecek bir korkuya kapılmadığı, olayda meşru savunmada sınır kasten aşılmamış olduğundan hakkında TCK 27/1 maddesinin uygulanması gerekir iken, meşru savunmada sınırın aşılması mazur görülebilecek korku veya telaştan ileri geldiği gerekçesiyle TCK 27/2 fıkrasının uygulanması yasaya aykırı görüldüğünden kararın onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne iştirak etmiyoruz.

...