muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4087, Karar No: 2024/5110, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4087 E.  ,  2024/5110 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/103 E., 2018/474 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.11.2023 tarihli ve 2021/19178 Esas, 2023/7462 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 2 - 2018/50197 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 28.03.2018 tarihli ve 2018/103 Esas, 2018/474 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.11.2023 tarihli ve 2021/19178 Esas, 2023/7462 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği; akabinde hırsızlık suçunun kesin olacağı kararda yazılmak suretiyle sanığın yanıltıldığı ve sanığın 05.04.2018 tarihli dilekçesinde de uzlaşma hükümlerinden yararlanmak istediğini ve şikâyetçinin zararını gidermek istediğini belirtmesi nedeniyle temyiz nedeninin var olduğu anlaşıldığından hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; sanığın 05.04.2018 tarihli dilekçesinde uzlaşma hükümlerinden yararlanmak istediğini ve şikâyetçinin zararını gidermek istediğini belirtmesi nedeniyle temyiz nedeninin var olduğu ve kararın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 22.11.2023 tarihli ve 2021/19178 Esas, 2023/7462 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Çeşme 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3233, Karar No: 2025/1575, Tarih: 06.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3233 E.  ,  2025/1575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/145 Esas, 2024/568 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 2.Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/490 E., 2022/468 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirket ile davalı şirket arsında yürürlükte olan yerli Ham Petrol Alım Satım Anlaşması çerçevesinde ticaret yapıldığını, gerek ham petrol üreticileri bakımından 6491 sayılı Türk Petrol Kanunu (6491 sayılı Kanun) gerekse rafineri şirketleri bakımından 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu (5015 sayılı Kanun) ile düzenlenmiş bir piyasada faaliyet gösterdiği için, taraflar arasında tam olarak sözleşme serbestisi çerçevesinde yapılmış bir sözleşmeden bahsedilemeyeceğini, 5015 sayılı Kanun'un10. maddesinde yerli ham petrolün fiyatının ne şekilde belirleneceğinin açıklandığını, rafinecilere alım zorunluluğu getirildiğini, bu hükümden kaynaklı olarak taraflar arasındaki sözleşmenin 8. maddesinde fiyat düzenlenirken5015 sayılı Kanun'un 10. maddesine atıfta bulunulduğunu Kanundaki değişikliklerin sözleşmeye aynen yansıtılacağının belirlendiğini, bu atfın Kanundan kaynaklı bir zorunluluk olarak sözleşmede yer aldığını, kanuni alım yükümlülüğünü yerine getirmeye devam eden şirketin itiraz konusu faturalar karşılığında aynı miktar ve evsaftaki yerli ham petrol için 5015 sayılı Kanun'un 10. maddesinde 7166 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrasında davalıya milyonlarca TL ilave ödeme yapmak zorunda kalındığını, 5015 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yapılan değişiklik ile yerli ham petrol fiyatının belirlenmesinde 26 API'den ağır petroller için Ras Gharib yerine Arab Heavy ham petrolünün emsal olarak kabul edildiğini, fiyatın belirlenmesinde kullanılan emsalin değişmesinin yanı sıra nakliye giderlerinin de artırılması ve ayrıca fiyata daha önce alınmayan geçiş ücretinin eklenmesinin yerli ham petrol fiyatlarında aşırı maliyete yol açtığını, söz konusu değişikliğin 5015 sayılı Kanun gereği yerli ham petrolü almak zorunda olan rafinerici lisansı sahibi şirketler açısından haksız bir aşırı maliyet artışı ortaya çıkardığını, kanun değişikliğinin gerekçesine bakıldığında yerli ham petrolün gerçek ederini ölçmek ve önerilen yeni fiyatın mevcut Mısır-Ras Gharib ham petrolüne benzerliğini değerlendirmekten uzak bir şekilde sadece üreticilerin gelirlerini artırmaya odaklandığının görüldüğünü, bunun sonucu olarak tüm yüke katlanmakta olan rafinerici lisansına sahip şirketlerin cezalandırıldığını, rafinericilerden yerli ham petrol üreticilerine haksız bir biçimde gelir transfer edilmesi anlamına gelen değişikliğin en başta 5015 sayılı Kanun'un 10

. maddesinin ilk fıkrasında, fiyatların en yakın erişebilir dünya serbest piyasa koşullarına göre oluşacağı ilkesine uygun olmadığını, yerli ham petrol fiyatında değişiklik getirilmesine dair kanun hükmünün Anayasa'ya aykırılık taşıdığını, yerli ham petrol fiyatının artırılmasına dair düzenlemenin mülkiyet hakkına ölçüsüz bir müdahale içerdiğinden Anayasa'ya aykırı olduğunu, müvekkili şirketin satışını yaptığı ürünlerin fiyatını serbestçe belirleyemediğini, diğer deyişle maliyetlerini yükselten yerli ham petrol fiyatlarındaki artışı, fiyatlarına yansıtarak müşteriler ile paylaşma yoluna gitmelerinin de mümkün olmadığını, nitekim Enerji Piyasası Denetleme Kurulu'nun tarife düzenlemeleri çerçevesinde söz konusu maliyet artışının fiyata yansıtılmasına imkan tanınmadığını, ham petrol üreten şirket piyasa koşullarına göre serbestçe davranma hakkına sahipken 5015 sayılı Kanun'un 10. maddesinin rafineri lisansı sahibi şirketleri eşit olmayan bir şekilde sözleşme yapmaya zorunlu tuttuğunu, aslında bu maddenin yerli ham petrol için iç tüketimde zorunlu bir unsur olmadığını, buna karşın alım zorunluluğu getirilen rafinericilere uygulanan yerli ham petrol fiyatının o denli yüksek olduğunu, yerli ham petrolün ihraç edilmediğini, bunun Kanunun düzenleniş şeklinin amaca aykırı olduğunu ortaya koyduğunu ileri sürerek davalı tarafa fatura karşılığında ödenmiş olan tutardan şimdilik 10.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, Anayasa'ya aykırılık iddiaları ciddi bulunarak dosyanın Anayasa Mahkemesi'ne gönderilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin ilgili mevzuat ve sözleşme hükümlerine uygun hareket ettiğini, müvekkil şirketin dava konusu temel e-faturaları, davacı şirketin e-fatura portalına 12.06.2019 tarihinde tebliğ ettiğini, davacı şirketin ilgili faturaların iptali için 19.06.2019 tarihli yazıyı göndererek hiçbir hukuki dayanağı bulunmaksızın faturaların iptalini istediğini, müvekkili şirketin ise cevaben 25.06.2019 tarihli yazısı ile 6491 sayılı Kanun'u göre ham petrol üretim faaliyetlerini sürdürdüğünü, ham petrol fiyatının 5015 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca belirlendiğini, yine 6491 sayılı Kanun kapsamında, üretilen petrolün sekizde biri oranındaki Devlet hissesinin Hazineye ödendiğini, ham petrol fiyat oluşumunda şirketlerinin hiçbir müdahalesi bulunmadığından müvekkili şirkete ödenmiş her iki faturanın iptalini gerektiren bir durumun söz konusu olmadığını, faturaların kanuni defterlerine işlenerek beyannamelerine dâhil edildiğini bildirdiğini, davacının da sözleşme kapsamında basiretli davranması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Anayasa Mahkemesi'nin 2021/128 E. ve 2022/68 K. sayılı kararı ile 7166 sayılı Kanun ile 5015 sayılı Kanunda yapılan değişikliğin Anayasaya aykırı olmadığının tespit edildiği, davanın temelini kanun değişikliğinin oluşturduğu, davalı tarafından davacıya keşide ve tebliğ edilen faturalara davacı tarafından 8 günlük yasal sürede itiraz edilirken dahi kanun değişikliğinin gerekçe olarak sunulduğu, dolayısıyla Anayasa Mahkemesi'nin kararı sonrasında davacının dayanağının kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, davacı yanın istirdata konu alacağın dayanağı 5015 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik sonrası yerli ham petrol fiyatında meydana gelen artış sebebiyle davalıya yaptığı fazla ödemeyi talep ettiği, davacının Anayasaya aykırılık iddiasının Anayasa Mahkemesi tarafından incelendiği Anayasaya aykırılık bulunmadığının tespit edildiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, istirdat talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11083, Karar No: 2016/10509, Tarih: 11.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/11083 E.  ,  2016/10509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Davacı, .... Sulh Hukuk Mahkemesine sunduğu 09/10/2013 tarihli dava dilekçesiyle ağabeyi İbrahim'in engelli olduğunu, yürüme ve konuşmada güçlük çektiğini, 8 aydır kendisinin baktığını belirterek ağabeyine vasi tayin edilmesini talep etmiştir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının dava açıldığı sırada ilçe sınırları içinde bulunan ... köyünde ikamet ettiği, ancak dava devam ederken...'in ... ilçesinde bulunan İlçim Huzurevine yerleştiği, dava devam ederken yerleşim yerinin değiştirilmesinin TMK'nın 462. maddesi uyarınca yerleşim yerinin değiştirilmesine izin mahiyetinde kabul edilmesi gerektiği belirtilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemsince ise kişinin sağlık ve bakım için bir yere konulmasının yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı, kısıtlının son yerleşim yerinin .... olduğu belirtilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının, dava açıldığı sırada Merkez,...., .... da vasi adayı ile birlikte ikamet etmekte iken, davanın devamı sırasında ... bulunan bir huzurevine yerleştiği, son olarak da .../...'da bulunan bakımevine yerleştiği ve burada da vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda,Türk Medenî Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre, uyuşmazlığın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/45, Karar No: 2008/5593, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/45 E.  ,  2008/5593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 135 ada 74 parsel sayılı 11,808 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden fındık bahçesi ve ev niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiş, davacı taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmış, Hazine aynı iddia ile müdahil olduktan sonra mahkemece davanın reddine, dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itirazdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 29.05.1979 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece yapılan araştırma inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; hükme esas alınan uzman bilirkişi ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı, eğiminin % 15 civarın da olduğu, üzerinde fındık plantasyonları ile kısmen de orman ağaçlarının bulunduğu, bu ağaçların alana sonradan geldiği, 1959 ve 1978 tarihli memleket haritasında kısmen yeşil renkli bölümde kalmakla birlikte 1954 tarihli hava fotoğraflarında açık alanda kaldığı, memleket haritasının yanlış boyandığı bu nedenle orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş, mahkemece bu rapor hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Yerel bilirkişi taşınmazın önceden beri fındık bahçesi olduğunu haber vermiştir. Bir taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kalması ayrı, 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. maddelerinde yazılı zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmemesi ayrı konulardır. Hazine kazanma koşullarının oluşmadığını iddia ettiğine göre bu konuların araştırılması gerekir.

Mahkemece orman ağaçlarının taşınmazdaki dağılımı, kapalılık oluşturup oluşturmadığı, davalı durumdaki komşu taşınmazlarda bulunan orman ağaçlarıyla birlikte kapladıkları alan, yine fındık ağaçlarının taşınmazdaki dağılımı, yaşı araştırılmamış bu konularda ziraat uzmanından rapor alınmamıştır

Mahkemece orman ağaçlarının taşınmazdaki dağılımı, kapalılık oluşturup oluşturmadığı, davalı durumdaki komşu taşınmazlarda bulunan orman ağaçlarıyla birlikte kapladıkları alan, yine fındık ağaçlarının taşınmazdaki dağılımı, yaşı araştırılmamış bu konularda ziraat uzmanından rapor alınmamıştır

O halde; mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları, amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önce ki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman yüksek mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, sözü edilen belgeler çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) iki değişik tarihli memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; taşınmazın hali hazır eylemli durumu hakim tarafından keşif gözlemi olarak tutanağa geçilmeli, taşınmazı dört yönden gösteren fotoğraflar alınarak dosyaya eklenmeli 1954 yılından önce ve sonra çekilmiş hava fotoğrafları araştırılarak getirtilip bunlar da yerine uygulanıp taşınmazın niteliği belirlenmeli, yukarıda açıklanan konularda ziraat uzmanı bilirkişiden rapor alınmalı,taşınmazın zilyedlikle kazanılacak yerlerden mi devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden mi olduğu açıklıkla belirlenmeli, bundan sonra toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Yönetime iadesine 08/04/2008 oybirliği ile karar verildi.