muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22431, Karar No: 2015/23148, Tarih: 24.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/22431 E.  ,  2015/23148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 08.09.2006 tarihinde davalı idareye bağlı ... Yemekhanesinde taşeron şirketler aracılığı ile hizmet akdine istinaden çalışmaya başladığını, bu çalışmasını işveren tarafından iş akdini feshedildiği 28.01.2014 tarihine kadar aralıksız olarak sürdürdüğünü, davacının davalı taşeron şirketten ücret zammı istemi üzerine şirket yetkilisi tarafından 28.01.2014 tarihinde hiçbir haklı ve hukuken geçerli gerekçe yok iken gerçeklere aykırı olarak işveren şirket tarafından iş akdinin sonlandırılmasına haklı bir gerekçe bulmak için 28-29-30 Ocak 2014 tarihlerinde devamsızlık nedeniyle davacıya ihtar çekildiğini ve mazeret bildirmesinin istenildiğini, davacıya şirket tarafından 1.500,00 TL net ücret ödenmesine rağmen SSK bildirimlerinin asgari ücret üzerinden yapıldığını, kıdem tazminatının ve ihbar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir.

Somut olayda davacı davalı taşeron şirketten ücret zammı istemi üzerine şirket yetkilisi tarafından iş akdinin 28.01.2014 tarihinde hiçbir haklı ve hukuken geçerli gerekçe yokken feshedildiğini gerçeklere aykırı olarak işveren şirket tarafından iş akdinin sonlandırılmasına haklı bir gerekçe bulmak amacıyla 28-29-30 Ocak 2014 tarihlerinde devamsızlık nedeniyle davacıya ihtar çekildiğini ve mazeret bildirmesinin istenildiğini iddia etmiştir.

Davalılar ise davacının 28-29.01.2014 tarihlerinde art arda iki izin almaksızın ve bilgi vermeksizin davalı şirket işyerine gelmediğini davacıya 30.01.2014 tarihinde iş sözleşmesinin feshi ihbarnamesinin keşide edildiğini, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanunun 25/II-g hükmüne göre feshedildiğini savunmuştur.

Dosyada davalı işveren tarafından tutulmuş 28.01.2014 , 29.01.2014 ve 30.01.2014 tarihli devamsızlık tutanaklarının bulunduğu, davalı işverenin 30.01.2014 tarihli ve davacıya 05.01.2014 tarihinde tebliğ edilen ihtarnamesiyle 3 gün içerisinde devamsızlık yapması için haklı bir mazereti varsa belgelendirmesini talep ettiği görülmektedir.

Yargılama sırasında dinlenen davalı tanıklarından ... davacının Ocak ayı sonlarında işten ayrıldığını, davacının izinsiz olarak işe gelmediğini, daha sonra işveren tarafından çağrılmasına rağmen yine gelmediğini beyan etmiş diğer davalı tanığı ... davacının Ocak ayının 28'inde işe gelmediğini , davacıyı telefonla aradığında, borcu olduğunu, para bulması gerektiğini, bu nedenle işe gelmeyeceğini, 7.000,00 TL borcu olduğunu, bunun şirket tarafından ödenmesi durumunda işe gelebileceğini, ayrıca elinde bir belge olduğunu, borcun ödenmemesi durumunda belgeyi şirket aleyhine kullanacağını söylediğini beyan etmiş ayrıca aynı zamanda devamsızlık tutanağı tanıkları olan davalı tanıkları tarafından bu tutanaklar da doğrulanmıştır.

Davacının dosya arasında bulunan İşten ayrılış bildirgesine göre 28.01.2014 tarihinde işten çıkışının bildirildiği Sosyal Güvenlik Kurumu çıkış kodu olarak 29 kodunun bildirildiği görülmektedir.

Davacının dosya arasında bulunan İşten ayrılış bildirgesine göre 28.01.2014 tarihinde işten çıkışının bildirildiği Sosyal Güvenlik Kurumu çıkış kodu olarak 29 kodunun bildirildiği görülmektedir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından devamsızlığa dayalı olarak feshedildiği, ancak davalı işveren tarafından davacının işten ayrılma sebebinin işçinin ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı olarak bildirildiği, davacının 28-29 ve 30.01.2014 tarihlerinde işe devam etmediği bildirilmesine rağmen işten ayrılış bildirgesinin 28.09.2014 tarihi olarak bildirildiği, davacınının ahlâk ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı nedenleriyle mi yoksa devamsızlık nedeniyle mi iş sözleşmesinin feshedildiği hususları netleşmediğini, davalı işveren fesih sebebini açık şekilde ortaya koymadığından ve davalı işveren devamsızlık nedeniyle fesihte bildirmiş olduğu çelişkili tarihlerle bu zorunluluğa riayet etmediğinden ayrıca davacı işçinin uzun yıllar çalıştığı işyerinden tüm işçilik haklarından vazgeçerek ayrılmasının hayatın olağan akışına uygun bulunmayacağı, bunun aksine iddia eden işverenin ispatlaması gerekeceği, davalı işveren tarafından bu konuda bir ispat ortaya konulmadığından davacının haksız fesihten kaynaklı olarak kıdem tazminatı açısından halen yürürlükte bulunan mülga 1475 Sayılı Kanunun 14. Maddesi gereğince kıdem tazminatına hak kazanacağı kabul edilmiştir.

Somut olayda davacı iş akdinin haksız feshedildiğini iddia etmiş, davalı ise davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Davacı iddialarını ispatlayacak herhangi bir delil sunmamıştır. Davalı taraf ise davacının işe gelmediği için devamsızlık tutanakları tutmuş, yargılama sırasında dinlenen tutanak tanıkları da bu tutanakları doğrulamış, ayrıca davalı taraf davacının işe gelmemesinin geçerli bir mazerete dayanıp dayanmadığının tespiti için 30.01.2014 tarihinde ihtarname göndermiştir ancak davacı tarafından bu ihtarnameye işe gelmemesinin nedenlerini gösteren bir sebep sunularak cevap verilmemiştir. Tüm bu nedenlerle davacının iş akdi işveren tarafından haklı nedenle feshedilmiştir. Her ne kadar mahkemece Sosyal Güvenlik Kurumuna çıkış kodunun 29 ahlâk ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı nedeniyle fesih olarak bildirildiği kabul edilmişse de Sosyal Güvenlik Kurumu çıkış kodlarında devamsızlık nedeniyle fesih için ayrı bir çıkış kodunun öngörülmediği, devamsızlık nedenine dayanan fesihlerde de Sosyal Güvenlik Kurumu çıkış kodunun 29 olarak bildirildiği bilinmektedir. Bu nedenlerle davacının iş akdinin davalı işverence devamsızlık nedeniyle haklı nedenle feshedildiği kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece yazılı gerekçeyle davanın akabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 24/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3908, Karar No: 2012/6593, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/3908 E.  ,  2012/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'in; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan ise sanık ...'ün yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'un çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, diğer sanığında bu suça yardım etmekten mahkûmiyetlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.06.2006 gün ve 1998/119 Esas, 2006/206 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4105, Karar No: 2022/8162, Tarih: 22.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4105 E.  ,  2022/8162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 11/10/2018 tarih ve 2017/1124 E.- 2018/1091 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 18/03/2021 tarih ve 2019/940 E.- 2021/327 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacıların, davalı şirketin paydaşları olduklarını, 19/10/2017 tarihli olağan genel kurul toplantısında 2016 yılı faaliyet dönemine ait bilanço, kâr-zarar hesaplamasının davacıların 52000 ret oyuna karşın 448000 olumlu oy ile kabul edildiğini, yönetim kurulunun 52000 ret oyuna karşı 264600 olumlu oy, tasfiye memurunun ise 52000 ret oyuna karşı 398000 olumlu oy ile ibra edildiğini, davacıların her iki karar için de muhalefet şerhi koyduklarını, 2016 yılı bilançosu irdelendiğinde, şirketin ortaklara borçlandığının görüldüğünü, anılan borçlanmaya ilişkin göstergelerin tamamen kurgusal olduğunu, şirketin davacılara karşı da borçlandığının görüldüğünü, ancak davacılar tarafından davalı şirkete fon sağlanmadığını, bu nedenle bilançonun gerçeği yansıtmadığını, bağlı şirkete dair konsolide tablolar, defterler ve diğer evrakların 2016 yılı faaliyet dönemine ait genel kurul toplantısı esnasında ve öncesinde hazır bulundurulmadığını, bu nedenle oylama esnasında sağlıklı bir değerlendirme yapılmasının mümkün olmadığını, tasfiye memurunun ibrasının yokluk ile malul olduğunu, yönetim kurulu üyesi ...'nın TTK m. 393’de belirlenen türde yasak işleme katıldığını, ...'nın tasfiye memuru ...'nın babası olduğunu, 1. dereceden kan hısımı olan oğlunu ibra işlemine katıldığını, bu nedenle iptali gerektiğini, defterlerin kapanış tasdiklerinin yaptırılmaması nedeniyle usulüne uygun tutulmadığını ileri sürerek, 19/10/2017 tarihli olağan genel kurul toplantısında karara bağlanan 2016 yılı bilanço ve kâr-zarar hesaplanmasının kabulüne ilişkin 3 numaralı kararın iptaline, yine yönetim kurulu ve tasfiye memurlarının ibra edilmesine ilişkin 4 numaralı kararın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı pay sahiplerinin her fırsatta şirkete karşı uyuşmazlık çıkartarak dava açtıklarını, 19/10/2017 günlü toplantıda alınan kararların usule, yasaya, eşitlik ilkesine ve dürüstlük kurallarına uygun olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı pay sahiplerinin her fırsatta şirkete karşı uyuşmazlık çıkartarak dava açtıklarını, 19/10/2017 günlü toplantıda alınan kararların usule, yasaya, eşitlik ilkesine ve dürüstlük kurallarına uygun olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların iptalini istedikleri 19/10/2017 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan 3 ve 4 nolu karara muhalif kaldıkları, hesap bilirkişisince yapılan inceleme sonucunda bilançonun gerçeği yansıtmadığına ilişkin iddiaların doğru olmadığının tespit edildiği, davacıların diğer iddiasının ise tasfiye memuru ...’nın ibrasında babası olan ...’in oy kullandığı, ayrıca yönetim kurulu üyelerinin ibrasının da geçerli olmadığına ilişkin olduğu, tasfiye memurunun kendi ibrasında ve yönetim kurulu üyelerinin de kendi ve diğerlerinin ibrasında oy kullanmadıkları, yönetim kurulu üyelerine ait olan oy miktarları hesaba katılmadığında ayrıca olumsuz oy kullanan davacıların oy adetleri düşüldüğünde geride kalan ortakların olumlu oylarıyla yapılan ibranın geçerli olduğu, tasfiye memurunun ibrasının onaylanması sırasında yöneticilerden ve aynı zamanda babası olan ... ile diğer yönetim kurulu üyeleri ..., ... ve tasfiye memuru ...’nın pay oranları hariç tutulduğunda dahi geride kalan ... ve ...’nın olumlu oy miktarının 131.200, olumsuz oy kullanan davacıların toplam oy oranlarının 52.000 olduğu, tasfiye memurunun ibrasının geçerli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, basit yargılama usulünde, yazılı yargılamada yer alan "sözlü yargılama" aşamasının bulunmadığı, ilk derece mahkemesince son celse karar verileceği ihtarı ile taraf vekillerinin beyanları alınarak karar verildiği anlaşıldığından, bu hususta ileri sürülen istinaf sebebinin yerinde olmadığı, davacılar vekilinin bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinin 04/10/2018 tarihli duruşma tutanağında gösterildiği, davacıların yeni rapor alınması talebinin değerlendirilmemesi doğru değil ise de, raporun karar vermeye elverişli olduğu nazara alındığında, bu hususun kararın kaldırılmasını gerektirmediği, yine 6100 sayılı HMK'nın 154. maddesi uyarınca, mahkemece, duruşmanın açıldığı yerin tutanakta gösterilmemesi hatalı ise de, belirtilen usul eksikliğinin esasa etkili olmadığı, kararın kaldırılmasını gerektirmediği, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 22/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21314, Karar No: 2013/31347, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/21314 E.  ,  2013/31347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, suça konu motosikleti, adet ve kullanım gereği yol kenarında açıkta park hâlinde iken çaldığının anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1. maddesinin (e) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı Kanun'un 141/1 maddesi ile hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında, kendisi hakkında yapılan kayıp ihbarı üzerine bulunmasının ardından kendisiyle görüşme yapan kolluk güçlerine suçunu ikrar ettiği ve motosikleti çaldığı yeri söyleyip bıraktığı yeri de göstererek sahibi tespit edilemeyen motosikletin kolluk güçlerine sağlam olarak iadesini sağladığı anlaşılmakla sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5275 sayılı Yasanın 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilmez” hükmü gözetilmeden “…ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesinin gözetilmesine, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18840, Karar No: 2013/18350, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/18840 E.  ,  2013/18350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyularak alınan bilirkişi kurulu ek raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bozma sonrası alınan bilirkişi kurulu ek raporunda yapı ve ağaçların iletim hatlarının iz düşümünde bulunmayıp taşınmazın uç tarafından geçmekte olduğu belirtildiğine göre, iletim hattından dolayı zarar görmediği anlaşılan yapı ve ağaç bedelleri de zemin değerine dahil edilmek suretiyle irtifak bedelinin hesaplanması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.