muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3836, Karar No: 2018/9229, Tarih: 11.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/3836 E.  ,  2018/9229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerine göre, kovuşturma başlamadan önce mağdurun zararının giderilmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarının indirilmesi, 2. fıkra uyarınca da etkin pişmanlığın kovuşturma başlandıktan sonra ve hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde ise, verilecek cezanın yarısına kadarının indirilmesi gerektiği nazara alındığında, sanığın kovuşturma başlamadan önce mağdurun zararını gidermiş olması karşısında, anılan maddenin 1. fıkrası gereğince cezanın üçte ikisine kadarının indirilmesi gerektiği gözetilmeden, 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayin olunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4400, Karar No: 2013/5729, Tarih: 12.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4400 E.  ,  2013/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12842, Karar No: 2023/191, Tarih: 18.01.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/12842 E.  ,  2023/191 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2014/301 Esas, 2015/990 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık ... hakkında verilen cezanın ertelenmesinin yerinde olmadığı ve cezanın az olduğuna ilişkindir.

B. Sanık ...'nin Temyiz Sebepleri

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, mahkumiyet kararı verilmesi için yeterli derecede delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılan ...'in temyiz dışı diğer sanık ... ile birlikte yaşadıkları, evde bulunan eşyaların katılana ait olduğu, katılanın işleri nedeniyle zaman zaman belli sürelerle Almanya'da kaldığı, bu zaman zarfında diğer sanık ...'in sanık ... ile tanıştığı, bir süre sonra diğer sanık ...'in sanık ... ile birlikte yaşamaya karar verip, katılana ait evde bulunan 10.000 Euro para ile elektrikli süpürge, tabak takımı, spor aletleri, katılana ait kıyafetler gibi bir kısım eşyayı alarak evden ayrıldıkları, katılanın Almanya'dan döndüğünde bu durumu farkederek 14.04.2014 tarihinde şikayetçi olduğu, sanık ...'nün diğer sanık ... ile birlikte hareket ederek hırsızlık suçunu işlediği, mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık ...'nün aşamalardaki savunmalarında, diğer sanık ...'in katılanın evinden ayrılmak hususunda yardım istemesi üzerine taksiyle kendisi, Şerif ... ve E. S. isimli kişiyle katılanın evine gittiklerini, kendisi araçta beklerken, Şerif ...'in bir valiz eşyayla geldiğini, kendisinin hırsızlık suçunu işlemediğini savunduğu anlaşılmıştır.

2.Sanık ...'nün aşamalardaki savunmalarında, diğer sanık ...'in katılanın evinden ayrılmak hususunda yardım istemesi üzerine taksiyle kendisi, Şerif ... ve E. S. isimli kişiyle katılanın evine gittiklerini, kendisi araçta beklerken, Şerif ...'in bir valiz eşyayla geldiğini, kendisinin hırsızlık suçunu işlemediğini savunduğu anlaşılmıştır.

3.Temyiz dışı diğer sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında, katılanın evinden kendi şahsi eşyalarını aldığını, eşyaları almaya sanık ... ile birlikte gittiklerini, katılandan korktuğu için sanık ...'nün annesiyle 2 ay birlikte kaldığını, evde para olduğunu bilmediğini, kendisinin bilgisi dışında para ve eşyaların alınmış olabileceğini savunmuştur.

4.Tanık E.S.'nin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, katılan ve temyiz dışı sanık ...'in önceden birlikte yaşadıklarını, bir süre sonra ...'in katılanın evinden ayrılacağını, sanık ... ile birlikte yaşayacağını, katılanın sakladığı paraları bulduğunu söylediğini, daha sonra ... ve sanık ...'nün, katılanın evindeki ütü, süpürge ve bir çok eşyayla birlikte evine geldiklerini, 2 gün kaldıktan sonra gittiklerini söylediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın atılı suçu işlemediğine ve cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına İlişkin temyiz sebepleri yönünden; katılanın aşamalardaki beyanları, sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'in aşamalardaki savunmalarındaki birlikte katılanın evine gittikleri ve eşya aldıklarına dair beyanları ve tanık E.S.'nin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, sanık ...'nün atılı suçu işlediğine yönelik beyanları karşısında, sanığın eyleminin sabit olması ve delillerin değerlendirilmesinde hata bulunmaması nedenleriyle sanık hakkında kurulan hükümde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Katılan vekilinin sanık hakkında verilen cezanın ertelenmemesi gerektiği ve verilen cezanın az olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yönünden; dosya içeriğine ve mahkemece karar yerinde gösterilen gerekçeye göre sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılmadan temel cezanın tayin edilmesi ile; sanığın adli sicil kaydında 19.07.2006 tarihinde kesinleşen erteli hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin dışında başkaca bir mahkumiyet kaydının bulunmaması ve mahkemece karar yerinde gösterilen gerekçeye göre, sanık hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesine ilişkin takdir ve uygulama yönünden, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de; 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2014/301 Esas, 2015/990 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9067, Karar No: 2015/909, Tarih: 19.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9067 E.  ,  2015/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2013/821-2014/256

Taraflar arasında görülen geçici su aboneliği sağlanması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin konutuna su aboneliği talep ettiğinde davalı idarece müteahhidin iskan işlemlerini tamamlamadığı gerekçesiyle abonelik verilmediğini, mağduriyetinin giderilmesi yönünden su akışının sağlanması için ihtiyati tedbiren abonelik tesisine, dava sonucunda da geçici abonelik işleminin tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın yapı kullanma izin belgesinin bulunmadığını, statik rapor ve iskan müracaat yazısı ile birlikte şahsen başvuru halinde abonelik yapılabileceğini, hesap kesme işlemi yapıldığında abonelik işlemlerinin yapılabileceğini belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; İmar Kanununun geçici 11.maddesi gereğince, su aboneliği tesisi yönünden yapı ruhsat tarihinin 31.12.2009 tarihli olduğu gerekçesiyle, Yasa gereğince 26/07/2008 tarihinden sonra alınan yapı ruhsatı nazara alınarak geçici su abonelik tesisi için yasal şartlar oluşmadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, geçici su aboneliği sağlanması istemine ilişkindir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Yine aynı kanunun Kullanma izni alınmamış yapılar başlıklı 31.maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir."hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olaya gelince; her ne kadar mahkemece, yapı ruhsat tarihinin 31.12.2009 tarihli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, mahkemece esas alınan yapı ruhsatının dava konusu taşınmaza ait olmadığı, mahalle ve ada numarasının farklı olduğu anlaşılmakla, davaya konu meskenin bulunduğu taşınmaza ait ilk yapı (inşaat) ruhsatı dikkate alınarak ve bu ruhsatın tarihi, tam olarak araştırılıp saptanarak, hasıl olacak sonuca göre ve yukarıda açıklanan ilkeler ışığında karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4791, Karar No: 2019/1518, Tarih: 25.02.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/4791 E.  ,  2019/1518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ..., ..., ... vd. ile davalı ... aralarındaki tazminat davasına dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09/02/2016 tarihli ve 2014/91 E. - 2016/63 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 19/03/2018 tarihli ve 2016/11636 E. - 2018/2641 K. sayılı ilama karşı davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, ... ve ...' in ortak çocukları ve diğer davacıların kardeşi olan ...' ın 23/10/2011 günü ... ilçesinde meydana gelen deprem sırasında Kışla Mahallesi Sönmezler Sokak Eski Sempaş AVM Binası ... mağazasında enkaz altında kalarak yaşamını yitirdiğini, bu olaydan davalının sorumlu olduğunu, bu nedenlerle 15. 000 TL maddi , 500. 000,00 TL manevi tazminatın 25/10/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... nin binada kiracı olması, kiracılığından dolayı oluşan zararla illiyet bağının bulunmadığı, dolayısıyla bir kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anılan karar Dairemizin 2016/11636 Esas – 2018/2641 Karar sayılı ve 19/03/2018 tarihli kararı ile onanmıştır . Onama ilamına karşı, davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi talep edilmiş olmakla yeniden yapılan incelemede;

1-) Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise "bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder" şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için, yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlığın incelenmesinde davacıların desteği olan Aysun'un davalı tarafından işletilen mağazaya müşteri olarak gittiği , deprem nedeni ile enkaz altında kalarak vefat ettiği , vefat eden ile davalı arasında tüketici ilişkisi olduğu anlaşıldığından ihtilafın 4077 sayılı Yasa çerçevesinde çözümü gerekir. 4077 sayılı Yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Bu durumda mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davacının karar düzeltme itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

Mahkemece, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirdiği halde mahkeme kararının yanılgı ile onandığı yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle, davacının karar düzeltme isteğinin kabulü ile, Dairemizin 2016/11636 Esas – 2018/2641 Karar sayılı ve 19/03/2018 tarihli onama kararının kaldırılmasına, yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,ikinci bentte açıklanan nedenle davacının karar düzeltme itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan karar düzeltme harcının düzeltme isteyenlere iadesine, 25/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23424, Karar No: 2021/20033, Tarih: 22.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/23424 E.  ,  2021/20033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarları itibarıyla temyizleri mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK’nın 116/2, 31/3. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanunun 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının mahkemede savunmasının alındığı tarih olan 17/04/2015 tarihinden mahkumiyet tarihi olan 21.01.2021 gününe kadar geçmiş olması ve bu süre içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmamış bulunması gözetilmeden davasının düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 22/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1826, Karar No: 2020/448, Tarih: 11.02.2020

**6. Ceza Dairesi         2019/1826 E.  ,  2020/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; sanık savunmanları duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve bir mazerette bildirmedikleri anlaşılmakla, sanık ... hakkındaki incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanıklar ..., ..., ... hakkında mağdur ...' a yönelik yağma suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... ve sanıklar ..., ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında mağdur ...' a yönelik yağma suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

UYAP sisteminden yapılan sorgulamada sanık ...'in hüküm tarihinde başka suçtan İskenderun Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunduğunun anlaşılması karşısında; vareste tutulma talebi olmayan sanığın karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluğunda hükümlüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nin 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, sanığın 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, 11.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.