muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7073, Karar No: 2019/821, Tarih: 19.02.2019

Mahkemece, yapılan işlemlerden dolayı davalının sorumlu olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

a-Somut olayda, dava konusu alacağın kaynağı haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Haksız eyleme dayanan davalarda yürütülecek faiz, reeskont faizi olmayıp yasal faizdir. Mahkemece, anılan yön gözetilmeden reeskont faizine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

b-6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 58. maddesi (818 sayılı BK 49. maddesi) hükmüne göre, kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken, saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak göstermelidir. Çünkü kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olan olayda; olayların gelişimi, olay tarihi ile yukarıdaki ilkeler göz önünde bulundurulduğunda, hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bu yönüyle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13732, Karar No: 2014/17631, Tarih: 09.12.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/13732 E.  ,  2014/17631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir(Kapatılan) 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2012/276-2013/161

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılardan asil S.. C.. ile davacılar vek.Av.A. Ç. ile davalılardan M.. B.. vek.Av... ve davalılardan Yapı Kredi Bankası AŞ.vek.Av..... gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan asilin ve avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerinin dava dışı D. C. C. kredi borcuna kefil olduklarını, D. C. C. aynı zamanda taşınmazını kredinin teminatı olarak ipotek ettirdiğini ve anılan taşınmazı ipotekli olarak davalı M.N. B. sattığını, anılan davalının kredi borcunu bilerek satın aldığını ve kalan taksitleri ödeyerek borcu tamamen kapattığını, borç bitmesine rağmen diğer davalı ile alacağın temliki sözleşmesi imzalayarak takibe koyduğunu, müvekkillerinin itirazı ile takibin durması üzerine açılan itirazın iptali davasının İzmir 7.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/200 Esas sayılı dosyasında derdest olduğunu, yapılan temlikin usulsüz ve Borçlar Kanunu'na aykırı olup, müvekillerinin davalılara borcunun bulunmadığını, borcun sükuta erdiğini ve kefalet akdinin sona erdiğini bildirerek Bornova 4.Noterliğinin 25.08.2010 tarih ve 29279 yevmiye nolu temliknamesinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, yapılan temlik işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu bildirerek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; dava kaynağı taşınmaz üzerinde, dava dışı D. C. C. ile banka arasındaki kredi sözleşmesinin teminatı olarak ipotek tesis edildiği ve taşınmazın ipoteğin bütün hukuki vecibeleri ile davalı M.N. B.tarafından satın alındığı, D. C. C. tarafından ödenmeyen bakiye borcun davalı M.N. B. tarafından ödenerek taşınmaz ile ayni yükümlülükten kurtulunduğunu, bu davalının taşınmazı ipotekle yükümlü olarak devir alırken eski malik ile borcun yüklenilmesi konusunda herhangi bir anlaşma yapmadığı ve davalı bankanın kredi sözleşmesinin taraflarına karşı başvurma hakkını saklı tuttuğu dikkate alındığında davalı M. N. B. şahsi sorumluluğunun bulunmadığı, bu nedenle kredi borçlusu ile kefil olan davacıların sorumluluğunun devam ettiği, bu kapsamda davalılar arasındaki temlik sözleşmesinin geçerli olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı M.N. B. tarafından davacılar ile dava dışı D. C. C. karşı başlatılan takibe konu temlik sözleşmesinin iptali istemine ilişkin olup, anılan takip dosyasına davacıların itirazı nedeniyle davalı M.N. B. ile davacılar arasında işbu davadan önce 13.10.2010 tarihinde İzmir 7.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/200 Esas sayılı dosyasında açılmış bir itirazın iptali davasının bulunduğu, eldeki menfi tespit davasının itirazın iptali davasının açılmasından sonra açılmış olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. İtirazın iptali davasında, kefil olan borçluların savunma yoluyla borçlu olmadıklarını ileri sürebilmeleri mümkün olduğundan, davacıların itirazın iptali davasından sonra menfi tespit davası açmakta hukuki yararları bulunmamaktadır.

Mahkemece, dava şartlarından olan hukuki yarar üzerinde durulmadan somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle davanın esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacılar vekilinin öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekilleri Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacılar yararına takdir edilen 1.100.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9321, Karar No: 2020/730, Tarih: 15.01.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/9321 E.  ,  2020/730 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2018 tarih ve 2018/77 - 2018/261 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3 ve 5/1, TCK’nın 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatları, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, tanık beyanları ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı gazeteye abone olmasının, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü üyeliği şüphesi ile hakkında soruşturma başlatılan kişinin idareci olduğu dönemde üniversitede göreve başlamış olmasının ve çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet ya da delil olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25817, Karar No: 2013/30957, Tarih: 25.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/25817 E.  ,  2013/30957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeeniyle tazminat

Hüküm : 3399,66 TL maddi, 5000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Koruma tedbirleri kapsamında istenecek maddi zarar yakalanan ve tutuklanan kimsenin mesleki uğraşısına göre her türlü kayıplarını kapsamakta olup, davacı devamlı bir işin sahibi ise zararın saptanmasında ölçü subjektif takdir yerine belirli ölçüler ve belgelerle olacaktır. Bu kapsamda, davacı gümüş takı dükkanı olduğunu iddia etmiş ise de vergi dairesi cevabi yazısından mükellefiyet kaydının bulunmadığının anlaşılması karşısında, davacının tutuklu kaldığı dönemde geçerli olan net asgari ücret üzerinden hesaplanacak bir miktarın maddi tazminat olarak ödenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, davacının o anki gelirini belirten kolluk araştırma tutanağının esas alınması suretiyle hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasındaki maddi tazminatın 2081,25 TL'ye indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3367, Karar No: 2014/1554, Tarih: 12.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/3367 E.  ,  2014/1554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2010/240520

MAHKEMESİ : Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20.01.2010

NUMARASI : 2009/44 Esas, 2010/3 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı, konut dokunulmazlığını bozma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kamu davası açılmakla birlikte mahkemece bu konuda hüküm kurulmadığı anlaşılmış ise de zamanaşımı süresi içerisinde bu konuda mahal mahkemesince hüküm tesis edilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun istikrar kazanmış uygulamasına göre TCK.nın 102/5. maddesi kapsamında beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin kesin rapor verilebilmesi için yetişkinlerde olay tarihinden itibaren en az bir yıllık bir sürenin geçmesi koşulunun arandığı, buna karşılık 28.10.2008 tarihinde işlenen suçla ilgili olarak yapılan yargılama sırasında aldırılıp mahkemece hükme esas alınan ve Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi bünyesinde görevli 4 adli tıp uzmanından oluşan heyetçe düzenlenen 08.08.2009 günlü, 427 sayılı raporda adı geçen mağdurenin aynı üniversitenin psikiyatri ana bilim dalında görevli Dr. Y. T. ile Doç Dr. Ç. Y. tarafından olaydan 9 ay 1 gün sonra yapılan psikiyatrik muayenesi sonucu tanzim edilip suç tarihinden önce şizoaffektif bozukluğu bulunan mağdurenin olay tarihinde beyanlarına itibar edilebileceği, ruhsal yönden mukavemete muktedir olmadığı, olaydan dolayı ruh sağlığının bozulduğu yönündeki yazılı görüşü de dikkate alınarak ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi karşısında öncelikle dava dosyasının, talep edilmesi halinde mağdurenin İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek muayenesinin yaptırılarak akıl hastalığı bulunup bulunmadığı, mevcut hastalığının olay tarihi itibariyle hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, anılan eyleme karşı beden veya ruh bakımından mukavemete muktedir olup olmadığı, eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususlarında rapor aldırılmasının ardından sanık hakkında TCK.nın 102/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanığın mağdureye yönelik işlediği eylem nedeniyle TCK.nın 102/2-3d. maddesine göre belirlenen ceza üzerinden suçun teşebbüs safhasında kalmasından dolayı aynı Kanunun 35/2. maddesi ile indirim yapıldıktan sonra mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu göz önüne alınarak cezanın TCK.nın 102/5. maddesi ile artırılması gerekirken ruh sağlığının eylem nedeniyle bozulması durumunda neticesi itibariyle ağırlaşmış halin meydana gelmesi nedeniyle artık teşebbüsten söz edilemeyeceği hususu nazara alınmadan ve TCK.nın 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı düşecek şekilde TCK.nın 102/2-3d-5, 35/2, 62/1. maddeleri ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1685, Karar No: 2013/5693, Tarih: 27.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/1685 E.  ,  2013/5693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/11/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın tarihi, davacının yaralanmasının derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarları fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10364, Karar No: 2018/1226, Tarih: 07.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/10364 E.  ,  2018/1226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın aşamalarda alınan beyanlarında; kaçak tespit tutanağının tutulduğu adreste hiçbir zaman ikamet etmediğini belirtmesi karşısında; bu hususta kolluk araştırması yapılarak suça konu yerde, suç tarihinde kimin oturduğu tespit edilmeden eksik kovuşturma ile mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

2-Soruşturma aşamasında usulüne uygun olarak yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu sonucunda, bilirkişi raporunda sanığın karşılıksız yararlanma kastı ile hareket ettiğinin tespit edilmesi ve normal tarifeye göre vergili cezasız kurum zararının hesaplanmasına rağmen; sanığa bilirkişi raporunun tebliğ edilmemesi karşısında;

Kurum zararının soruşturma aşamasında ödenmesi halinde TCK'nın 168/5. fıkrası gereğince kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi gerekli olduğu, bu konuda soruşturma aşamasında yapılması gerekip yapılmayan usuli işlemlerin kovuşturma aşamasında tamamlanması sebebiyle, bilirkişi tarafından normal tarifeye göre hesaplanan vergili ve cezasız kurum zararının, varsa daha önce yapılan ödemeler kurumdan sorulup mahsup edildikten sonra kalan miktar belirlenip, verilecek makul sürede ödenmesi halinde etkin pişmanlıktan faydalanabileceği, TCK’nın 168/5. ve CMK’nın 223/8. fıkraları uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşmediği için düşme kararı verileceği, ödenmediği takdirde yargılamaya devamla dosyadaki delillere göre hüküm kurulacağı tebliğ ve ihtar edilip, yüze karşı ise talep etmesi halinde, tebliğ yapılıyor ise makul bir süre verilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği halde, eksik kovuşturma ile mahkumiyet hükmü kurulması,

3-Sanığın, Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/517 Esas ve 2009/564 Karar sayılı kararı ile, tekerrüre esas sabıkası bulunduğundan, TCK'nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10259, Karar No: 2009/13186, Tarih: 14.09.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/10259 E.  ,  2009/13186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 12.06.2008 gün ve 2008/2255-2621 sayılı bozma kararında özetle: "Dava dosyasına yansıyan bilgi ve belgeler ile iddianın öne sürülüş biçimi dikkate alındığında 120 ada 175 parsel sayılı taşınmazın davacı taraf adına tesbit edildiği bu nedenle dava dışı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece dava konusu 120 ada 200 parsel sayılı taşınmazın davalı hazinenin temyizine konu davacı taraf adına tescile karar verilen 4890,58 m2 yüzölçümündeki kesimi üzerinde, tespit gününde adına tescile karar verilen zilyet davacı taraf yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Dava konusu 200 parsel sayılı taşınmazın tesbitine bir kayıt ve belge esas alınmadığı, tarafların yargılamada bir kayıt ve belgeye dayanmadıkları dosya içeriğiyle belirlenmiştir. Somut olayda davacı taraf kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanmış, davalı hazine ise davalı taraf yararına taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediğini öne sürmüştür. Bu olgular eşliğinde kanıtlama yükümlülüğünün davacı tarafa ait olduğu kuşkusuzdur.

Az yukarıda saptanan hukuksal olgular ile dava konusu 120 ada 200 parsel sayılı taşınmazın doğu sınırında eylemli biçimde “... TEPE” devlet ormanı bulunmaktadır. Nevarki, mahkemece orman yönünden yöntemine uygun bir araştırma ve soruşturma yapılmadığı gibi uzman bilirkişiler tarafından düzenlenen haritada ölçek gösterildiği halde dosyaya getirtilen kadastro paftasında ölçek bulunmadığından uygulamanın ne biçimde yapıldığı da anlaşılamamıştır. Böylesine yetersiz araştırma ve uygulama ile hüküm verilemez. Kaldıki davanın niteliği dikkate alındığından keşifte kadastro teknisyeni ve kontrol memurunun açık bir deyişle iki uzman bilirkişinin dava ekonomisine aykırı biçimde hazır bulundurulması tam aksine uzman ormancı bilirkişinin hazır bulundurulmamış olmasının nedenleri de anlaşılamamıştır. Dava ekonomisine uyma davaya bakan mahkeme hakiminin etkili bir denetim ve kontrolü altında bulunması gerekir.

Kural olarak orman kadastrosuna tabi tutulan bölgelerde bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı kadastro tespit gününden önce kesinleşmiş olmak koşulu ile orman sınırlandırma harita ve tutanağının yöntemine uygun şekilde yerine uygulanması yoluyla belli edilir. Aksi halde aynı doğrultudaki araştırmanın 6831 sayılı Yasanın 1. maddesi hükmü uyarınca yapılacağı kuşkusuzdur.

Kural olarak orman kadastrosuna tabi tutulan bölgelerde bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı kadastro tespit gününden önce kesinleşmiş olmak koşulu ile orman sınırlandırma harita ve tutanağının yöntemine uygun şekilde yerine uygulanması yoluyla belli edilir. Aksi halde aynı doğrultudaki araştırmanın 6831 sayılı Yasanın 1. maddesi hükmü uyarınca yapılacağı kuşkusuzdur.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle dava konusu 120 ada 200 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu bölgede 6831 sayılı Orman Kanunu uyarınca orman sınırlandırması ve orman sınırlarında değişiklik yapılmasıyla ilgili yönetimsel işlemler yapılmış ise bölgede ilk kez yapılan çalışmalarda düzenlenen orman sınırlandırma harita ve tutanağı ile daha sonra yapılmış ise bölgede 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasayla değişik 2. aynı yasanın 2896,