muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6573, Karar No: 2011/5505, Tarih: 11.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/6573 E.  ,  2011/5505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. A.Ş (... Gaz.) aleyhine 17/11/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan ... manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/01/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yayınların tarihleri, olayın gelişim biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5459, Karar No: 2014/16827, Tarih: 01.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5459 E.  ,  2014/16827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin incelenmesinde,

19.11.2008 tarihinde verilen kararı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 310/3. maddesinde öngörülen yasal bir aylık temyiz süresinden sonra 26.03.2009 tarihinde temyiz eden O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinin aynı Kanunun 317.maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

II-Sanıklar savunmanlarının temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların, ... Endüstri Meslek Lisesinin eklentisi niteliğindeki okulun bahçesinden hırsızlık suçuna kalkışmaları biçimindeki eylemlerinin; suç tarihinde yürürlükte bulunan (18/6/2014-6545/62. maddeleri değişiklik öncesi) 5237 sayılı TCK'nn 142/1-b maddesine uyduğu halde, anılan Yasa'nın 142/1-a maddesinin de uygulanması suretiyle alt sınırdan uzaklaşılarak yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Suçu işlediği tarihte 18 yaşını tamamlamamış olan sanıklar hakkında hükmedilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesi gereğince adli para cezasına veya maddede yazılı diğer seçenek ve yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

3-Sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı Yasanın 142/1-b,143 ve 35. maddelerine göre belirlenen 8 ay 22 gün hapis cezası üzerinden, aynı Yasanın 31/3.maddesiyle 1/3 oranında indirim yapılırken 5 ay 24 gün yerine, 5 ay 17 gün olarak eksik ceza tayini,

4-Sanıklar savunmanının esas hakkındaki savunmasında lehe olan hükümlerin uygulanmasına ilişkin talebinin, 5237 sayılı Yasanın 62. maddesini de kapsadığının anlaşılması, bu bağlamda aynı maddenin “Cezalarından başkaca arttırma ve indirmeye takdiren yer olmadığına” şeklinde anılan Yasanın 61. maddesindeki ölçütler de dikkate alınmadan yasal ve yeterli gerekçede gösterilmeden uygulanmamasına karar verilmesi,

5-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 11/1. maddesi gereğince, aynı Yasanın 5. maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda ceza sorumluluğu olan ve mahkumiyet kararı kurulan sanıklar ... ve ve ... hakkında, anılan Yasanın 5/1-a ve b maddesindeki yazılı tedbirlere hükmedilmesi,

5-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 11/1. maddesi gereğince, aynı Yasanın 5. maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda ceza sorumluluğu olan ve mahkumiyet kararı kurulan sanıklar ... ve ve ... hakkında, anılan Yasanın 5/1-a ve b maddesindeki yazılı tedbirlere hükmedilmesi,

6-5237 sayılı TCK'nın 51.maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin koşulları ve sonuçlarının aynı olmadığı, bu nedenle önce yasa normunun objektif ve subjektif kriterleri ile 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılma koşullarının bulunup bulunmadığı resen değerlendirilip olumsuz sonuca ulaşıldığı takdirde cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin 5237 sayılı TCK’nın 51.maddesi yönünden değerlendirme yapılması gerektiği halde, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları değerlendirilmeden, yazılı şekilde sanıkların cezalarının ertelenmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında; suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde; 1/1. fıkrası yollamasıyla aynı kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. madde ve fıkraları gereği sanıkların hukuki durumlarının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5158, Karar No: 2016/1152, Tarih: 22.02.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/5158 E.  ,  2016/1152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Birleşen 2013/274 Esas sayılı davada;

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-birleşen dosya davalısı vekili Avukatbbb geldi. Davalı-birleşen dosya davacısı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı-birleşen dosya davalısı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dosya, yüklenici tarafından eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili, birleşen dosya ise iş sahibi kooperatif tarafından yüklenici adına ödenen sigorta bedellerinin tahsili istemine ilişkin olup, asıl davanın kısmen kabulü ve birleşen davanın kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince sadece asıl dosya bakımından verilen karar yönünden temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle asıl dava tarihinin 07.05.2009 yerine karar başlığında 08.10.2009 olarak yazılmasının maddi hataya dayalı olup mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün olmasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece hükme esas 21.06.2010 tarihli bilirkişi kurulu raporunda davacı tarafından faturalandırılmamış alacakların da bedeli hesaplanmıştır. Fakat raporda, davacının yaptığı ve faturalandırılmamış olan imalâtların denetimi yapılmamaktadır. Davalı da faturalandırılmamış alacakların mükerrer olarak hesaplandığını yönünde itirazda bulunmuş, mermer işleri, balkon korkulukları ve hazır mutfak ile ilgili deftere kayıtlı faturalar olmasına rağmen faturalandırılmamış alacak kısmında bu kalemlerle ilgili yeniden bedel hesaplandığını, örneğin; taraflar arasındaki sözleşmelerin konusunun kooperatife ait 80 adet

dairenin yapımına ilişkin olmasına ve 80 adet dairenin mutfak yapımı ile ilgili düzenlenen faturaların da defterlerde kayıtlı olmasına rağmen faturalandırılmamış alacaklar kısmında defterdeki faturalara ek olarak 17 adet hazır mutfak bedelinin de ödenmesi yönünde mükerrer hesaplama yapıldığını beyan etmiştir. Ayrıca, taraflar arasındaki sözleşmelerde sadece yapılacak işlerin belirlenmesi ve bedel konusunda anlaşılmamış olması gözönüne alındığında; faturalandırılmamış işlerin, işin yapıldığı ve davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 366. maddesi uyarınca yapıldıkları tarihteki piyasa fiyatlarına göre bedelinin hesaplanması gerekir. Anılan raporda ise faturalandırılmamış iş bedellerinin hangi fiyatlara göre belirlendiği de açıklanmamıştır. Bu durumda mahkemece hükme esas alınan rapor, belirlenen imalâtlarda mükerrerlik olup olmadığı ve faturalandırılmamış alacakların fiyatı konusunda Yargıtay denetimine elverişli şekilde hazırlanmamıştır.

Yapılması gereken iş, bilirkişilerden ek rapor alınarak davalının mükerrerlik itirazları da gözetilmek sureti ile fatura dışı imalâtları tespit etmek, imalâtların mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 366. maddesi uyarınca yapıldıkları tarihteki piyasa fiyatlarına göre bedellerini belirlemek ve bu miktarı faturalandırılmış imalât bedeline ilave etmek sureti ile hüküm kurmaktan ibarettir. Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, 1.350,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalı birleşen dosya davacısından alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacı birleşen dosya davalısına verilmesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilmediğinden davalı birleşen dosya davacısı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davacı birleşen dosya davalısı ve davalı birleşen dosya davacısına geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 22.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/312, Karar No: 2024/3504, Tarih: 02.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/312 E.  ,  2024/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2098 Esas, 2022/1974 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

(Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/47 E., 2021/81 K.

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü ve haksız rekabetin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirketin 1974 yılından itibaren yatak, mobilya ve uyku ürünleri alanında üretim ve satış faaliyeti gösterdiğini, daha öncesinde ... Yatak Kapitone Sanayi ve Tic. A.Ş., ... Tekstil Dekorasyon İnşaat San. ve Tic. A.Ş. olan şirket ünvanlarının ... Uyku Ürünleri Tekstil San ve Tic. A.Ş. olarak değiştirildiğini, ... Yatak Kapitone San. ve Tic. A.Ş. adına 30.06.1988 tarihinde "... " "... " "... " "... " "... " "... ....", 02.05.1988 tarihinde "..." markalarının T.C. Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından tescillendiğini, ... Tekstil Dekorasyon İnş. San. ve Tic. A.Ş. adına 02.05.1988, 02.05.1988 ve 02.05.2008 tarihinde "..." (05, 20, 21, 24, 25, 27 emtia kodu ile) markasının T.C. Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından tescil edilip yenilendiğini, ... Uyku Ürünleri Tekstil ... A.Ş. adına "..." markasının 09.06.2003 tarihinde tescil edilip 09.06.2013 tarihinde yenilendiğini, yine "... Yatak Yatak ..." (35 emtia kodu ile) markasının da 25.03.2014 tarihinde davacı şirket adına tescil edildiğini, davacı şirket dışında dava dışı iki şirketten bahsetmelerinin sebebinin 1974 yılından itibaren birbirlerinin devamı olarak devam etmeleri, aralarında organik bağ bulunması, hissedarlarının aynı olması ve "..." markasının1974 yılından itibaren kullanma iradesini göstermeleri olduğunu, davacı şirketin ünvanının da ... kelimesi ile başladığını, davalı tarafın "... Mobilya" markasını kullanmaya başladığını, markayı davacı şirket ile aynı alanda kullanabilmek için TÜRKPATENT ne 2019/29151 başvuru numarası ile tescil ettirdiğini, davacı şirket ile davalının markalarının ortalama tüketici tarafından karıştırılabilecek kadar benzer ve aynı olduğunu, davalı tarafın kötü niyetli şekilde davacı şirketin bilinirliğinden faydalanmak istediğini, aynı iş kolunda olup davacı şirketin markasının varlığından haberdar olmamasının mümkün olmadığını, bunun haksız rekabete sebep olmasının yanı sıra davacı şirketin zarar görmesine de neden olduğunu, bu nedenlerle davalı tarafından 2018/29151 başvuru numarası ile TÜRKPATENT nezdine tescili yapılmış olan ... Mobilya markasının hükümsüz sayılmasına, markanın 3 üncü kişilere devrinin önlenmesine ve bu hususta markanın siciline şerh düşülmesine, davalının dava konusu markayı ya da benzerlerini mallar-ambalajlar-tabelalar vb üzerinde her tür mecradaki reklam, tanıtımlarda, iş evrakı vb üzerinde kullanmasının durdurulmasına ve önlenmesine, ezcümle davaya konu markanın her şekilde kullanımının durdurulup önlenmesine, davalının anılan tescile dayanarak müvekkiline karşı herhangi bir hak öne sürmesinin önlenmesine, davalı tarafından 2018/29151 başvuru numarası ile TÜRKPATENT nezdinde tescili yapılmış olan ... Mobilya markasının hükümsüz sayılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının, 1980 yılından beri Kocaeli'de beyaz eşya ve mobilya sektöründe hizmet verdiğini, kuruluşundan itibaren en iyiyi ve en kaliteliyi sunmayı kendisine prensip edinen davalıya ait olan firmanın, sektörünün en iyileri ve en tercih edilenlerini müşterilerine sunmak için, beyaz eşya ve elektronik eşyada Arçelik, mobilya ve ev tekstilinde İstikbal - Bellona – Mondi - Zett markalarının bayiliğini, Ankara ve İnegöl tarzı mobilyanın her çeşidini bünyesine almış ve bunları bölgenin en büyük mağazalarında müşterilerine sunarak Kocaeli ile beraber Marmara bölgesi ve batı Karadeniz başta olmak üzere tüm Türkiye’yi kapsayacak şekilde müşterilerine en iyi hizmeti vermeye çalışmakta olduğunu, 01.05.2006 tarihinde ağırlıklı olarak Kocaeli ili girişimcilerinin bir araya gelerek kurduğu S.S Dayanıklı Tüketim Malları ve Mobilyacılar Toplu İşyeri Yapı Kooperatifi'nin (MOBESKO) 28.06.2006 tarihinde yatırımını gerçekleştirdiği 91.578 m² yüzölçümüne sahip arsasını satın aldığını, 26.05.2007 tarihinde ise MOBESKO’nun temeli atılarak, projenin inşaatına başlamış ve Mayıs 2010 tarihinde ticari hayata başlamış olduğunu, bu denli önemli ve büyük bir mağazalar birleşiminin Yönetim Kurulu Başkanlığı'nı yapan davalının, Körfez Halı ve Mobilya Mağazası ile de insanlara mobilya alanında hizmet etmeyi düstur edindiğini, davalının, faaliyet alanı gereği mobilya alanında hizmette bulunduğunu, lakin davacı tarafın, yalnızca uyku ürünleri sektöründe hizmet vermekte olup davalı ile faaliyet alanlarının birbirinden farklı olduğunu, davacı tarafın, dava dilekçelerinde de belirttiği gibi baza, yatak, karyola vb. uyku ürünleri alanında faaliyet gösterdiğini, kaldı ki ticaret unvanın da da "... UYKU ÜRÜNLERİ" olarak faaliyet konusunu belirtir şekilde unvan tescilini aldıklarını, davacı tarafın açmış olduğu haksız ve mesnetsiz işbu davanı reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafından TÜRKPATENT 2018/29151 sayı numarayla tescil edilen ... Mobilya markasının tamamen hükümsüz olduğu iddia edilmiş ise de iltibas iddiası için davacı markalarının yurt ve dünya genelinde tanınmış marka niteliğinde bulunmadığı ve tanınmışlık düzeyi bakımından iddiayı destekler bir delilin de dosya kapsamında mevcut olmadığı, kötü niyetli başvuru iddiası bakımından ise davalının tüm mobilya, beyaz eşya, mutfak, halı vd. ürünlerinde faaliyet gösteren firmaların kurmuş olduğu S.S. Dayanıklı Tüketim Mallan ve Mobilyacılar Toplu İşyeri Yapı Kooperatifi (MOBESKO)' nun başkanı olması, davacının markasının kullanıldığı emtia/hizmetler yönünden zayıf marka olmadığı bu nedenle basiretli tacir olarak hareket etmesi gereken davalının seçenek özgürlüğü varken davacının markasının esas unsurunu içerir marka başvurusunu 20. ve 35. sınıfa dahil emtia ve hizmetlerde kullanmak üzere tescil ettirmesi nedeniyle kötü niyetli olduğu kanaatine varılarak davalı markasının 20. ve 35. sınıfa özgü hükümsüz sayılmasına dair davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hatalı değerlendirme ve varılan kanaatin aksine, davaya konu markalar arasında hiçbir şekilde benzerlik bulunmadığı gibi, karıştırılma ihtimali de kesinlikle söz konusu olmadığını; davalının davaya konu marka başvurusunu yaparken hiçbir şekilde kötü niyetli olmadığı gibi, hukuken kötü niyetli kabul edilebilmek için gerekli olan koşulların hiçbiri de somut olayda söz konusu olmadığını ve ispat edilemediğini beyan ile; yerel mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/24399, Karar No: 2022/4047, Tarih: 09.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/24399 E.  ,  2022/4047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosyanın kapsamına göre sanık ve Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hüküm kurulurken uygulama maddesinin 6136 sayılı Kanunun 15/1 maddesi yerine, TCK.nın 105/1-1 maddesi olarak belirtilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

2- Hüküm kurulurken TCK.nın 62. maddesinin tatbiki sırasında adli para cezasının “ 20 gün” yerine sehven “21 gün” olarak tespiti ile sonuç adli para cezasının fazla tayini,

3- Emanetin 2014/359 sırasında kayıtlı sanıktan elde edilen bıçağın müsadere edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, yazılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün B-1) bendindeki “TCK.nın 105/1-1 maddesi” ibaresi çıkarılarak yerine “15/1 maddesi” yazılması, B-2) bendindeki “21 gün “ ibaresi çıkarılarak yerine “20 gün”, B-3) bendindeki “420 TL” ibaresi çıkarılarak yerine “400 TL” ibaresi yazılması ve hükmün sonuna “ Emanetin 2014/359 sırasında kayıtlı sanıktan elde edilen bıçağın TCK.nın 54/1 maddesi uyarınca müsaderesine” ibaresi yazılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.