muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9594, Karar No: 2012/14065, Tarih: 02.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9594 E.  ,  2012/14065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 17/10/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/03/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 02/10/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davalılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı ... Mak. Harf. Nak. ve İnş. San. Tic. A.Ş.' nin tüm, davacı ...' in ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı ...' in diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; davacının yaralanmasının niteliği ve derecesi ile tarafların kusur durumu ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı ... yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde bir miktar tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olayda; davacının yaralanmasının niteliği ve derecesi ile tarafların kusur durumu ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı ... yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde bir miktar tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacılardan ... yararına BOZULMASINA; davacı ... Mah. Harf. Nak. ve İnş. San. Tic. A.Ş.' nin tüm diğer davacı ...' in öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan ... yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, davacılardan ...' ten peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9657, Karar No: 2012/13065, Tarih: 19.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/9657 E.  ,  2012/13065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ..... aleyhine 11/08/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, taş ocağı işleten davalı şirkete ait taş ve kum yüklü kamyonların çıkardıkları tozlar nedeniyle, yol kenarında bulunan bahçe vasfındaki taşınmazında mevcut meyve ağaçlarının zarar gördüğünü belirterek, uğranılan zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, faaliyetlerini yasal çerçevede yürüttüğünü, sözkonusu yolun kendi araçları dışında başka şirketler tarafından da kullanıldığını öne sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davacının taşınmazına bitişik yolun kamunun kullanımına açık olduğu, davalı şirketin bu yol güzergahını kullanan birçok şirketten biri olduğunu, şirketin işletme ruhsatı ve çevresel denetim tutanağının bulunması nedeniyle yasal prosedüre uygun olarak faaliyet yürüttüğünü ve davacının taşınmazına verilen zararın tamamiyle davalı şirket tarafından verildiği konusunda nedensellik bağının kurulamadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; ocaktan taş ve kum taşıyan davalıya ait kamyonların, davacının taşınmazına bitişik köy yolunu kullandıkları, davacının bahçesinde bulunan meyve ağaçlarının yolda oluşan toz nedeniyle zarar gördüğü anlaşılmaktadır. Zararın varlığının belirlendiği durumlarda zarar tutarının belirlenememesi istemin tümden reddini gerektirmez. 818 sayılı Borçlar Kanunu 42,43 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50. maddesine göre; uğranılan zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa hakim, olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri gözönünde tutarak, zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak belirleyebileceği gibi, bu yoldan başka araçların da geçmesi ancak belirlenen zarardan indirim yapılması sonucunu doğurabilir.

Mahkemece, açıklanan olgular gözetilmeyerek, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle meyve ağaçlarında meydana gelen zarara ilişkin istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3608, Karar No: 2012/4571, Tarih: 12.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/3608 E.  ,  2012/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi ve CMK.nun 223/4-b maddesi gereğince ceza vermekten vazgeçilmesine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların, katılan ...'a ait 20 metre boyutunda ve 3-4 kg. ağırlığında olan ve 65 TL değerindeki telefon kablolarını çaldıklarının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle,daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14539, Karar No: 2012/778, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14539 E.  ,  2012/778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 331 parsel numarası ile ham toprak vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1 maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5376, Karar No: 2014/9597, Tarih: 08.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/5376 E.  ,  2014/9597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, kendisine tebligat yapılacak kimse veya muhatap adına tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz ise, tebligat evrakı o yerin muhtar veya ihtiyat heyeti azasından birine imza mukabilinde teslim edilip muhatabın kapısına ihbarname yapıştırılması, durumun muhatabın komşusuna bildirilmesi gerektiği halde; sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21. maddesine göre, 29.05.2012 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliğinin, en yakın komşusuna haber verilmemesi ve kapıya yapıştırılığına dair şerh içermemesi nedeniyle usulsüz olduğundan öğrenme üzerine 18.06. 2012 tarihinde hükmü temyiz eden sanığın isteminin yasal süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4953, Karar No: 2012/8852, Tarih: 13.06.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/4953 E.  ,  2012/8852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı vekili, davacının, davalıdan besihane kiraladığı, besihanenin çatısının yaptırılıp kiradan mahsup edilmek üzere anlaştıklarını, çatı tamirini 6.000 TL'ye yaptırdığını, yıllık kira bedeli 4.800 TL'yi peşin ödediğini, davalı ile anlaşarak kiralananı 4 ay sonunda tahliye ettiğini, erken tahliye nedeniyle fazla ödenen kira bedeli için takip yapıldığını, davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptali ile % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı vekiline tebliğ edilen 28.11.2011 tarihli tensip zabtı ile davacı tarafa HMK.nun 119/2 maddesine göre, 119/ f ve g bentleri kapsamında tapu kaydı ve dayanılan hukuki sebeplerin eksik olduğundan, eksikliğin giderilmesi için bir haftalık süre verilmiş, eksikliklerin süresinde giderilmemesi ve dava dilekçesinde davacının TC kimlik numarası bulunmadığından bahisle, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine , hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.10.2011 tarhinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK.nun 119/1 maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar sayılmış, 119/2 maddesinde ise; 119/1 de sayılan bentlerden (a),(d),(e),(f),(g) bentleri dışında kalan hususlarda eksiklik bulunması halinde hakimin eksikliği tamamlaması için davacı tarafa bir haftalık kesin süre vereceği, bu süre içinde eksiklik tamamlanmadığı taktirde davanın açılmamış sayılacağı belirtilmiştir.

HMK.nun 33. maddesinde ''Hakim, Türk hukukunu resen uygular ''hükmüne yer verilmiştir.

Davacı vekili, dilekçesinde, icra dosyası, kira sözleşmesi, ... imzalı belge ve tanık delillerine dayanmış; tapu kaydını delil olarak göstermemiştir.

Bu durumda, mahkemece HMK.nun 119/f bendindeki ''her bir vakıanın hangi delille ispat edileceği ''ve 119/g bendindeki ''dayanılan hukuki sebep'' eksikliği, HMK.nun 119/2 maddesi kapsamındaki bentlerden olmadığı ve davacının TC kimlik numarasının dava dilekçesine ekli vekaletnamede mevcut olduğu halde, eksikliklerin giderilmediği ve TC kimlik numarasının bulunmadığından bahisle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26927, Karar No: 2015/1954, Tarih: 02.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/26927 E.  ,  2015/1954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel şartlarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı sebebe dayandığını ispatlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Dosyadaki deliller kapsamından, yeniden yapılanma işletmesel sebebiyle davacının iş sözleşmesinin feshedildiği, davalının ...ilinde bulunan işletmesinin tamamen kapatıldığı, söz konusu işletmeye yeni işçi alınmadığı, davalının başka illerde bulunan ve davacı tarafından kadro nitelikleri ispatlanamamış 6 adet boş kadrosunun bulunduğu, boş kadrolar konusunda davacının somut bir iddiasının bulunmadığı, işletmesel nedenin davalı tarafından ispatlandığı ve daha önceki bozma ilamının maddi hataya dayalı olarak verildiği anlaşılmaktadır. Feshin geçerli sebebe dayandığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 27,70 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 02,50 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 02.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1440, Karar No: 2020/6279, Tarih: 10.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1440 E.  ,  2020/6279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 10/11/2020 tarihinde davacı vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kamping olarak işlettiği tesisin, Kemer Kaymakamlığı Mal Müdürlüğünce yıkıldığını, yıkım çalışmasından önce ... ve ... tarafından tesisin suyunun ve elektriğinin kesildiği ve su sayacı üzerindeki endekslerin okunarak tahakkuk ettirilen su bedelinin Temmuz/2002 ayı içinde ödendiğini; 07/07/2004 tarihinde, davalı ... görevlileri tarafından kaçak su tutanağı düzenlenerek, 67.371 m³ su sarfiyetinden bahisle 269.165.92 TL borç çıkartıldığını, yıkım işleminden sonra herhangi bir su kullanımı olmadığını, kullanılsa bile bu miktarda suyun kullanılmasının mümkün olmadığını ileri sürerek; borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan denetimlerde kaçak su kullanıldığının tespit edildiğini ve tutanak tanzim edildiğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne dair verilen karar, davalı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 22/02/2011 tarihli ve 2010/3691 E.-2011/959 K. sayılı kararıyla; "...Davacının, su abonesi olmadan yoğun şekilde su kullanımını gerektiren işyerinde faliyetini başkalarından temin ettiği şebeke suyu ile sürdürmesi hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi taşıma su kullanıldığına ilişkin somut delil de sunulmadığı; ayrıca, işyerindeki binaların 13/06/2002 tarihinde yıkıldığı belirtilmesine rağmen, davacı ve davalı tanık beyanlarında yıkım tarihinden sonraki yıllarda davacının aynı faliyetine devam ettiğini belirtmelerinin davacının kaçak su kullandığına karine oluşturduğu, bu olgular gözetildiğinde, davalının, kaçak su kullanarak faliyetini sürdürdüğünün kabulü gerektiği; davacının, yönetmelik gereğince sorumlu tutulabileceği kaçak su miktarı ve bedelinin hesaplanması konusunda bilirkişi raporu alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir" gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkemece, bu defa; bilirkişi kurulu raporuna istinaden, menfi tespit talebinin reddine dair verilen karar davacı tarafın temyizi üzerine Dairece verilen 03/03/2015 tarihli ve 2014/17104 E. - 2015/3381K. sayılı kararıyla; “...dava konusu taşınmazda, davacı tarafından kaçak su kullandığı ve faliyetini sürdürdüğü sabit olmasına göre; bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi de giderecek şekilde; makina mühendisi, hesap bilirkişisi, su işlerinden anlayan inşaat mühendisi bilirkişisinden oluşan heyetten, 2002-2003 ve 2004 yıllarına ilişkin kaçak su tutanağı bulunduğu dikkate alınarak, davalının davacıdan isteyeceği kaçak su bedelinin, kaçak su tutanaklarının düzenlendiği tarihlerde yürürlükte bulunan ve dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde uygulanacak tarife hükümlerinin hangisi olduğu belirlenerek; ayrıca, davacının faliyetini sürdürdüğü yaz ve kış dönemi kullanımları da dikkate alınarak, davalının tahsilini istemekle haklı olduğu alacak miktarının denetime elverişli rapor alınmak suretiyle belirlenmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkemece, alınan bilirkişi raporunda yıllara göre tarifeler esas alındığı, hesaplamada Tatonman (iskonto oranı) yöntemi kullanılarak kaçak su bedelinin bulunduğu, yine davacının mevcut tutanaklara göre 2002-2005 yılları arasında toplamda 67.733 m3 kaçak su kullandığı, yönetmelik hükümlerine göre kaçak su bedelinin cezalı olarak tahsil edilmesi gerektiği gözönüne alındığında yapılan hesabın doğru ve denetime elverişli olduğu, davacının davalıya kaçak su bedeli kullanımından dolayı raporda bildirilen 300.045 TL borçlu olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, abonesiz kaçak su kullanımı nedeniyle tahakkuk ettirilen borçtan sorumlu olunmadığının tespiti talebine ilişkindir.