muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3091, Karar No: 2016/7619, Tarih: 16.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/3091 E.  ,  2016/7619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın 2004-2005 takvim yıllarında katma değer vergisi yönünden sahte fatura kullandığı iddiası ile açılan kamu davasında; 21.10.2009 tarih ve VDENR-2009-2428/18 sayılı vergi inceleme raporunda 2005 yılı 8. ve 9. aylar yönünden inceleme yapılmışsa da, sayısı belirtilen rapor içeriğine, 10.08.2009 tarihli tutanaktaki fatura listesine ve dosyada asılları bulunan suça konu faturalara göre en son 21.04.2005 tarihli fatura olduğu, faturaların katma değer vergisi beyannamesinde kullanılması sebebiyle suç tarihinin 21.05.2005 olacağı, 5237 sayılı TCK döneminde düzenlenip kullanılan fatura bulunduğuna ilişkin dosyada iddia ve delil olmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bu yöne ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en son suçun işlendiği 21.05.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10364, Karar No: 2016/403, Tarih: 13.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/10364 E.  ,  2016/403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillere göre, davacı kadının emekli olduğu, düzenli ve yeterli düzeyde gelirinin bulunduğu, ayrıca adına kayıtlı iki adet taşınmazı ve kamyoneti olduğu, boşanma sebebiyle yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadın yararına Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken, kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.13.01.2016 (Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, usul ve kanuna uygun olan hükmün tamamının onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından açılan boşanma davası sonunda, mahkemece, davalının sadakatsiz olduğu, davacı kadına atfı kabil bir kusurun mevcut olmadığı gerekçesiyle tarafların boşanmasına, davacı kadın yararına 1000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir.

Karar, davalı erkek tarafından temyiz edilmiş, Dairemiz sayın çoğunluğu tarafından sair temyiz itirazları reddedilmiş, “davacı kadınının emekli olduğu, düzenli ve yeterli düzeyde gelirinin bulunduğu, ayrıca adına kayıtlı iki adet taşınmazı ve kamyoneti olduğu, boşanma yüzünden yoksulluğa düşmeyeceği, TMK.nun 175. maddesi koşullarının oluşmadığı, davanın reddi gerekirken kabulünün doğru olmadığı” gerekçesiyle yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 175.maddesinde, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek tarafın kusuru daha ağır olmamak koşuluyla, geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebileceği, nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmayacağı açıklanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 175.maddesinde, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek tarafın kusuru daha ağır olmamak koşuluyla, geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebileceği, nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmayacağı açıklanmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1988 gün ve 1998/2-656-688, 28.02.2007 gün ve 2007/3-84-95, 16.05.2007 gün ve 2007/2-275-275 sayılı ilamlarında da kabul edildiği gibi; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür, eğitim gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir, asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması yoksulluk nafakasının bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemektedir.

Yoksulluk durumu; günün ekonomik koşulları ile birlikte tarafların sosyal ve ekonomik durumları, yaşam tarzları, evlilik süreleri, evlilik boyunca ve boşanma sonrası oluşacak yaşam düzeyleri birlikte değerlendirilerek takdir edilmelidir.

Davacı kadın emekli olup, aylık brüt 883,84 TL emekli aylığı almakta, eşine ait evde oturmakta, iki adet dairesi ve bir kamyoneti bulunmaktadır. Davalı erkek ise, 850,00 TL emekli aylığı almakta, kendi evinde oturmakta, 6.500,00 TL kira geliri bulunmakta, dosyada mevcut bilgi, belge ve tanık beyanlarına göre, 2 adet kargir bina, organize sanayide 300 m2 dükkân, 1 adet daire,....’de 140 m2 dükkân,...Caddesinde ... adet daire, ...’da 1 adet yazlık ve işlettiği, erkek öğrenci yurdu, internet cafe ve otelden aylık 30.000,00-40.000,00 TL arası gelirinin bulunduğu, şirket ortağı olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının davalıya ait evde oturması, davacının her an onu evden çıkarabilecek olması, davacının gelir durumu ile davalının geliri arasında anormal sayılacak bir farkın bulunması, davacının aldığı yaşlılık aylığı ve iki dairesi ile bir kamyonetinin bulunmasının davacıyı yoksulluktan kurtarmasının mümkün görünmemesi karşısında, davacıya uygun miktarda yoksulluk nafakası verilmesi gerekmektedir.

Boşanma halinde “yoksulluğa düşme” durumu değerlendirilirken tarafların ekonomik ve sosyal durumları yanında; yaşları, evlilik süreleri, evlilik boyunca ve boşanma sonrası yaşam düzeyleri hep birlikte değerlendirilmeli, ulaşılan sonucun yasanın amacına, sosyal gerçekliğe ve hakkaniyete uygun olmasına özen gösterilmelidir. Davalı kadının gerçekleşen ekonomik durumu onu yoksulluktan kurtaracak seviyede değildir. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmuştur. Kadının emekli aylığı ve sosyal-ekonomik durumu dikkate alınarak uygun bir yoksulluk nafakası takdiri doğru olmakla birlikte, mahkemece takdir edilen nafaka miktarı yüksektir. Daha uygun bir nafaka takdir edilmesi gerektiğinden bahisle mahkeme kararının bozulması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun “yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekir” şeklindeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/5702, Karar No: 2023/210, Tarih: 25.01.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/5702 E.  ,  2023/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında ... Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2013 tarihli ve 2013/52274 soruşturma numaralı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 149/1.a,h, 35, 31/3, 54/1 inci maddeleri ile cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 26.11.2013 tarihli ve 2013/216 Esas, 2013/291 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 149/1-a, h, 35, 31/3, 62 nci maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Söz konusu hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6.Ceza Dairesinin 04.12.2017 tarihli ve 2014/14296 Esas, 2017/5497 Karar sayılı ilamı ile;

"Sanığın yakınana ait minibüse girerek torpido gözünü karıştırdığı, ancak bir şey alamadan görülmesi üzerine, yakınana ve amcasının oğluna bıçak çekerek kaçmaya çalıştığı olayda; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda dolaylı yağma suçuna yer verilmemesi nedeniyle eylemin hırsızlığa teşebbüs ve silahla tehdit suçlarını oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2018 tarihli ve 2018/5 Esas, 2018/417 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı yasanın 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/3, 62, 50/1-a ve 54 üncü maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezasından çevrilen 4.500,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine, suçta kullanılan bıçağın müsaderesine karar verilmiştir.

5. Hükmün bu kez suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6.Ceza Dairesinin 21.12.2020 tarihli ve 2019/637 Esas, 2020/5203 Karar sayılı ilamı ile,

5. Hükmün bu kez suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6.Ceza Dairesinin 21.12.2020 tarihli ve 2019/637 Esas, 2020/5203 Karar sayılı ilamı ile,

"... Hükmün gerekçesinde suç tarihi itibariyle lehe olan yasa hükmünün uygulandığının belirtilmesine rağmen, 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 18/06/2014 tarih ve 6545 sayılı kanunun 63 üncü maddesi ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı TCK’nın 143/1 inci maddesi düzenlemesi gereğince 1/3’e kadar artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilerek fazla ceza tayin edilmesi"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozma üzerine ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 16.09.2021 tarihli ve 2021/52 Esas, 2021/359 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 142/1-b,143/1, 35/2, 31/3, 62, 50/1-a, 54 üncü maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis cezasından çevrilen 4.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine, suçta kullanılan bıçağın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuğun müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Atılı suçlamayı kabul etmediğine, verilen cezanın yüksek ve hukuka aykırı olduğuna,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun 19.04.2013 günü saat 00.00 sıralarında kendisine ait aracı evinin önüne park edip kapılarını da kilitleyerek ayrıldığı, saat 00.30 sıralarında aynı yere gelen mağdurun amcasının oğlu tanık O.B.'un kendi aracını park ettiği sırada mağdurun aracının içerisinde suça sürüklenen çocuğu farkederek mağdura haber verdiği ve birlikte minibüsün yanına geldikleri, mağdurun minübüsün arka kapısına yöneldiğinde suça sürüklenen çocuk ...'ın minübüsün arka kapısını açarak dışarı çıktığı bu sırada kendisini yakalamak isteyen mağdura bıçak doğrultarak olay yerinden kaçarken yakalandığı ve suçta kullanılan bıçağın da yakalanan suça sürüklenen çocukta ele geçtiği anlaşılmıştır.

2. Mağdur ifadelerinde (1) No.lu bentte belirtilen olay bölümüne uygun anlatımlar ile aracın içerisinin karıştırıldığını ancak herhangi bir şey alınmamış olduğunu beyan etmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk ise beyanlarında minibüsün içerisine yatmak için girdiğini, mağdura bıçak çekmediğini söyleyerek suçlamayı kabul etmemiştir.

4. Kolluk tarafından düzenlenen yakalama ve olay yeri görgü ve tespit tutanakları dosya içerisinde mevcuttur.

5. Tanık O.B'un ifadelerinde mağdurun beyanlarıyla uyumlu ve destekleyen anlatımlarda bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Atılı Suçlamayı Kabul Etmediğine Cezanın Yüksek Olduğuna, Hukuka Aykırı Olduğuna ilişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

4. Kolluk tarafından düzenlenen yakalama ve olay yeri görgü ve tespit tutanakları dosya içerisinde mevcuttur.

5. Tanık O.B'un ifadelerinde mağdurun beyanlarıyla uyumlu ve destekleyen anlatımlarda bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Atılı Suçlamayı Kabul Etmediğine Cezanın Yüksek Olduğuna, Hukuka Aykırı Olduğuna ilişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki tevil yollu ikrarı, mağdur ve tanık beyanları, kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar ile mahkemece gösterilen gerekçe ve Hukuki Süreç başlığı altında (3) ve (5) numaralı paragraflarda bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmı karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden usul ve kanuna uygun olduğu kabul edilen hükümde temyiz sebepleri yönünden, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesaire Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 16.09.2021 tarihli ve 2021/52 Esas, 2021/359 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21972, Karar No: 2013/22302, Tarih: 25.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/21972 E.  ,  2013/22302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 01.11.1987-01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının davalı ... Fabrikası A.Ş(... Fabrikası bünyesinde) 01/11/1987 - 01/10/2008 tarihleri arasında çalışılan, sigorta primi ödenmiş 2761 günlük sürenin x0,25 formülü ile tespit edilen 690 günlük sürenin davacının emekliliğinde yasada öngörülen 3600 günlük sigortalı çalışma koşulu nazara alınmak suretiyle itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” karar verilmesi,

3-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106. maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılıp, 5510 sayılı Yasanın 40. maddesindeki düzenlemeyle davacının çalıştığı iş kolunun kapsamdan çıkarılmış olması ve 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinin “17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” hükmü karşısında, hak edilen itibari hizmet sürelerinin “3600 gün prim ödeme şartı” aranmaksızın değerlendirilmesi olanağının öngörüldüğü yönü gözetilmeksizin hüküm kurulmuş olması, ayrıca, sigorta primi ödenmiş gün sayısının hesaplama hatası sonucu hatalı belirlenmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. paragrafının silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 01/11/1987-01.10.2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 2648x %25 =662 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10518, Karar No: 2013/14950, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10518 E.  ,  2013/14950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-29.03.2011 olan kamulaştırma (değerlendirme) tarihinden önce dava konusu taşınmazın; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığının, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama,kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığının, özellikle etrafının meskûn olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezlerine uzaklığının, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanaklarının, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 1704 (ifraz 1909) parsel sayılı taşınmazın 29.03.2011 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen 784 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 01.06.2010 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu 1704 (ifraz 1909) parsel ile somut emsal alınan 784 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan 784 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 01.06.2010 tarihli resmi satış akit tablolarının (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı örneği ile tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazıları ile getirtilen belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17353, Karar No: 2013/24346, Tarih: 04.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/17353 E.  ,  2013/24346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 13.250 TL maddi, 3.000 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacının tazminat talebinin dayanağı olan beraat ettiği ceza dava dosyasında kendisini vekille temsil ettirdiğinin anlaşılması karşısında, beraat kararının verildiği tarihte geçerli Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanacak vekalet ücretinin talep nedeniyle maddi tazminata dahil edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükmün esasını oluşturan kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ''13.250'' TL maddi tazminata hükmedildiğinin belirtilmesine rağmen hükmün gerekçe kısmında maddi tazminat miktarının tayin ve tespitine esas alınmış olan 08.03.2012 tarihli naip hakim raporunda belirlenen ve mahkemece de maddi kayıp olarak kabul ve takdir edilen ''2.134,65 ''TL'nin esas alınmak suretiyle gerekçeli kararla kısa karar arasında çelişki yaratılması,

2- Haksız işlem tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 142/7. maddesi gereğince kararın verildiği duruşmada hazır bulunması gereken Cumhuriyet savcısının mütalası alınmadan, önceden verilen yazılı mütaalası esas alınmak suretiyle CMK’nın 188/1. maddesine muhalefet edilmesi,

3- 04/03/2010 olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığında 28/08/2008 olarak yazılmış olması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.