muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15118, Karar No: 2020/622, Tarih: 05.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/15118 E.  ,  2020/622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...'in, ...1. Noterliği'nin 17.12.2003 tarih ve 33657 yevmiye nolu vasiyetnamesi ile 304 ada 3 parseldeki 22 nolu bağımsız bölümü kendisinden olan torunu ...'e, 3211 ada 1 parseldeki 6 nolu bağımsız bölümü oğlu ...'den olan torunu ...'e vasiyet ettiğini, 23.09.2011 tarihinde ise 304 ada 3 parseldeki 22 nolu bağımsız bölümü ...'in annesi olan gelini davalı ... ... 'na, 3211 ada 1 parseldeki 6 nolu bağımsız bölümü ...'in annesi olan gelini davalı ...'e satış suretiyle temlik ettiğini, vasiyetname düzenlendikten sonra taşınmazların satış işlemine konu yapılmasının işlemin muvazaalı olduğunu gösterdiğini, temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir.

Davalı ..., eski eşi davacı ile 1996 yılında boşandıktan sonra bir daha evlenmediğini, hayatını davacı ile müşterek kızları olan ...'ya adadığını, davacının kızı ile hiç ilgilenmediğini, ...'nın tüm eğitim masraflarının mirasbırakan tarafından karşılandığını, mirasbırakanın gelecek garantisi sağlamak üzere de dava konusu 304 ada 3 parseldeki 22 nolu bağımsız bölümü kızı ...'ya vasiyet ettiğini, ancak ...'nın çok genç olması, hayat tecrübesinin bulunmaması gibi nedenlerle taşınmazı ileride ...'ya aktarılmak üzere gelini olan kendisine devrettiğini, mirasbırakanın mal kaçırma kastının bulunmadığını ancak buna rağmen davayı kabul ettiğini belirtmiş, ön inceleme duruşmasında amaç taşınmazın torun ...'e devredilmesi ise davayı bu şekilde kabul ettiğini beyan etmiştir.

Davalı ..., mirasbırakanın torunu ...'e vasiyet ettiği 3211 ada 1 parseldeki 6 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini torunun yaşının küçük olduğunu düşünerek ölümünden sonra torunu için tasarruf etmesi için gelini olan kendisine sattığını, işlemin gerçek olduğunu, mirasbırakanın vasiyetten dönmeyip aksine vasiyetnameyi pekiştirdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ..., mirasbırakanın torunu ...'e vasiyet ettiği 3211 ada 1 parseldeki 6 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini torunun yaşının küçük olduğunu düşünerek ölümünden sonra torunu için tasarruf etmesi için gelini olan kendisine sattığını, işlemin gerçek olduğunu, mirasbırakanın vasiyetten dönmeyip aksine vasiyetnameyi pekiştirdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1922 doğumlu mirasbırakan ...’in 14.03.2014 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacı oğlu İbrahim ile dava dışı oğlu ...’i bıraktığı, mirasbırakanın 23.09.2011 tarih ve 26938 yevmiye nolu akitle 3211 ada 1 parseldeki 6 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini oğlu ...’in eşi olan davalı ...’ye, 304 ada 3 parseldeki 22 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetini davacı oğlu İbrahim’in boşandığı 2. eşi olan davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Ayrıca, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olayda, taraflara 21.01.2015 tarihli oturumda tanık isimlerini bildirmek üzere kesin süre verilmiş ancak davacı tanık bildirilmemiştir. Bu durumda yapılan işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının kanıtlandığından bahsedilemez.

Öte yandan, davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığı gibi 3211 ada 1 parseldeki 6 nolu bağımsız bölüm yönünden tapu iptali ve tescil isteği davalı ...’ye, 304 ada 3 parseldeki 22 nolu bağımsız bölüm yönünden tapu iptal ve tescil isteği davalı ...’e yöneltilmiştir.

Muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda dava değeri, çekişme konusu taşınmazların tümünün değeri üzerinden davayı açan mirasçı ya da mirasçıların payına isabet eden değerdir.

Bu durumda her bir davalıya temlik edilen taşınmazların ayrı ayrı davacının miras payı oranındaki değerleri üzerinden vekalet ücreti, harç ve yargılama giderlerine hükmedilmesi gerekmektedir.

Hâl böyle olunca, temyiz eden davalı ... yönünden davanın reddedilmesi Neşe’ye temlik edilen taşınmazın değeri gözetilmek suretiyle ayrı vekalet ücreti, harç ve yargılama giderlerine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalı ... vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7575, Karar No: 2006/10261, Tarih: 07.12.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7575 E.  ,  2006/10261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir.

Taşınmaz belediye ... imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Dosyanın incelenmesinde yukarıda belirtilen hususların ayrıntılı olarak açıklandığı Belediye Başkanlığı yazısı ile somut emsal alınan Kuşpınar Mah. 1910A/4 parsel sayılı taşınmaz ile dava konusu taşınmazın İmar Yasasının 18.maddesi uyarınca düzenleme görüp görmediklerine ilişkin bilgiler ile dava konusu taşınmaz ve emsal taşınmazın emlak vergisine esas m2 değerine rastlanmamıştır.

Mahkemece belediye başkanlığına müzekkere yazılarak, öncelikle taşınmazın vasfına yönelik bilgiler ile dava konusu taşınmaz ve emsal taşınmazın değerlendirme tarihi (dava tarihi) itibari ile belediyelerce düzenlenen emlak vergisine esas m2 değerini ve dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazın satış tarihinde 3194 Sayılı İmar Yasasının 18.maddesine göre imar düzenlemesi görüp görmedikleri, imar düzenlemesi görmüş iseler uygulanan düzenleme ortaklık payının bildirildiği yazı cevabı alınıp dosya içerisine konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 7.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/282, Karar No: 2023/1576, Tarih: 24.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/282 E.  ,  2023/1576 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/17 E., 2022/196 K.

DAVA TARİHİ : 30.06.2015

HÜKÜM : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacı tarafça Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz edilmesinden sonra Dairece verilen 14.12.2021 tarihli ve 2021/360 E., 2021/12987 K. sayılı kararla, sadece büro masrafları yönünden İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuş, anılan Yargıtay İlamının (1) nolu bendinde ise davacının sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir. Açık bir onama hükmü bulunmasa dahi, taleplerden biri veya daha fazlası hakkındaki yerel mahkeme kararına ilişkin temyiz itirazları Yargıtay'ca reddedilmiş ve böylece kararın o bölümü bozma kapsamı dışında bırakılmış ise, reddedilen temyiz itirazlarının ilgili bulunduğu karar bölümü onanmış sayılır. ( Prof Dr. Baki Kuru HUMK 4. Baskı 1984, cilt 4, shf, 3421 ) ( HGK'nun 25.03.1992 tarih ve 1992/2-121 E, 1992/197 K ) ( HGK' nun 23.10.2002 tarih ve 2002/11-633 E, 2002/847 K ).

Bu bilgiler ışığında, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karara ilişkin yapılan incelemede; dava dilekçesinde büroya yapılan masraf tutarının 72.000 TL olduğu, bunun 22.000 TL'sinin davalı tarafça, bakiye kısmın ise davacı tarafça karşılandığının iddia edildiği anlaşılmıştır. Buna göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 50.000 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

17.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14558, Karar No: 2013/17121, Tarih: 06.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/14558 E.  ,  2013/17121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/10/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yaralama eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, orta hakemlik yaptığı sırada çıkan tartışmada kendisini yaralayan davalıdan manevi tazminat istemiştir.

Yerel mahkeme, davalı hakkındaki ceza yargılamasını da esas alarak davanın kısmen kabulüne hükmetmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın meydana geliş şekli, davacının yaralanma derecesi, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3707, Karar No: 2008/4978, Tarih: 11.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3707 E.  ,  2008/4978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 23.02.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak geçit hakkı kurulması istemiyle açılmıştır.

Davalı ... İdaresi savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, istek hüküm altına alınmış, bilirkişi krokisinde 3 numaralı alternatif olarak sunulan kırmızı ile boyalı 85 parsel bölümü üzerinden davacı taşınmazı yararına geçit tesis edilmiştir.

Hükmü davalı ... İdaresi temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan 85 parsel sayılı taşınmaz tapu kaydından, 85 parseldeki 20 adet zeytin ağacının ...’e 7 adedinin ... ...’ya ait olduğuna dair kütüğün beyanlar hanesine şerh verildiği görülmektedir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesi uyarınca verilen bu şerhin amacı hak sahibi kişinin durumunu üçüncü kişilere duyurmak veya bildirmektir. Bundan ötürü, yararına şerh bulunan üçüncü kişilerin de davada taraf olması zorunludur. O yüzden mahkemece 85 parseldeki yararına şerh bulunan ... ve ... ... aleyhine dava açmak üzere davacıya uygun süre verilmeli, açılırsa dava dosyası bu dosya ile birleştirilmeli, HUMK.nun 73. maddesi uyarınca şerh sahipleri davaya usulen davet edilerek savunma ve delilleri saptanmalı, geçit güzergahı üzerindeki zeytin ağaçlarının şerh sahiplerine ait olduğu belirlenirse geçitteki zemin bedeli kayıt sahibine, kesilmesi zorunlu ağaç bedelleri ise, şerh sahibine ödenmelidir. Mahkemece eksik taraf teşkiliyle hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Diğer taraftan; 78 parselle davalı Vakıfların malik olduğu 85 parselin ortak sınırından geçit alternatifi bulunup bulunmadığı da yapılacak keşifte bilirkişiye incelettirilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırmaya istem yazılı olduğu şekilde hükme bağlandığından, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklana nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 11.04.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25656, Karar No: 2011/24431, Tarih: 19.12.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/25656 E.  ,  2011/24431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede , başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Mağdur beyanlarında "sanığın kalorifer dairesinden çuvalları kesmek için kullandığı çakı bıçağını alarak yanına geldiğini", sanık savunmalarında ise; "bıçağı alıp bu yaptığın ayıp, seni öldüreceğim dediğini" ikrar ettiği, sanık savunmaları ile mağdur beyanın birbirini doğruladığı, dosya kapsamına göre sanığın bir kez mağduru tehdit etmesine karşın, aynı suç işleme karar ile mağduru birden fazla tehdit ettiğinden bahisle TCY'nm 43/1 maddesi uygulanmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCY.nın 53/1-(c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/l-a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmeyerek yazılı biçimde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülerek tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1540, Karar No: 2024/6660, Tarih: 15.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2020/1540 E.  ,  2024/6660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/288 E., 2019/918 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, zamanaşımı nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, bozma, zamanaşımı nedeniyle düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.12.2011 tarihli kararı ile sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; eksik ceza tayini nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

4. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükümlerin; eksik inceleme nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2019 tarihli ve 2017/288 Esas, 2019/918 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından, zamanaşımı nedeniyle düşme; 2007, 2008, 2009 ve 2010

takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; beraat ve düşme hükümlerinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. 2005 ve 2006 Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçlarından Kurulan Düşme Hükümleri Yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği belirlendiğinden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. 2007, 2008, 2009 ve 2010

Takvim Yıllarında Sahte Fatura Düzenleme Suçlarından Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden