muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19191, Karar No: 2014/26123, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19191 E.  ,  2014/26123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/163-2014/318

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8986, Karar No: 2016/8422, Tarih: 04.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8986 E.  ,  2016/8422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada, ... 4. Asliye Hukuk ve ... Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elektrik faturasına yansıtılan kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedelinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi uyuşmazlığın tüketici işleminden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

... Tüketici Mahkemesince ise; davacının tüketici olmadığı gibi uyuşmazlığın tüketici işleminden kaynaklanmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3. maddesine göre; tüketici; ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, tüketici işlemi; mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukukî işlemi ifade eder.

6502 sayılı Kanunun 73. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa Tüketici Mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

Bir hukukî işlemin sadece 6502 sayılı Kanunda düzenlenmiş olması tek başına o işlemden kaynaklanan uyuşmazlığın tüketici mahkemesinde görülmesini gerektirmez. Bir hukukî işlemin 6502 sayılı Kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için taraflardan birinin tüketici olması gerekir.

Somut olayda abone sözleşmesinin ticarethane aboneliği olarak mesleki faaliyet için yapıldığı, davacının mesleki amaçla hareket ettiği, davalı şirketin ise elektrik hizmeti sunan konumunda olduğu, taraflar arasındaki ilişkinin 6502 sayılı Kanun kapsamı dışında kaldığı anlaşılmakla uyuşmazlığın genel hükümlere göre ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5914, Karar No: 2022/7381, Tarih: 26.09.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/5914 E.  ,  2022/7381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 19.09.2022

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kıyı Kanunu'na dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir. Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 26.01.2022 tarihli ve 2022/1 sayılı kararı ile hazırlanan, 28.01.2022 tarihli ve 31733 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (1.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5476, Karar No: 2013/6425, Tarih: 01.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5476 E.  ,  2013/6425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 15.08.1991-30.09.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 3983x0,25=996 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigorta primi ödenmiş günlerine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının davalı ... fabrikasının rafineri bölümündeki 15/08/1991-23/02/1992 tarihleri arasında 188 gün, 04/09/1992-14/10/1992 tarihleri arasında 40 gün, makinistlik bölümünde 15/10/1992-23/02/1993 tarihleri arasında 128 gün, 30/08/1993-13/02/1994 tarihleri arasında 163 gün, 09/09/1994- 07/02/1995 tarihleri

arasında 148 gün, 01/09/1995-05/02/1996 tarihleri arasında 154 gün, 19/08/1996-26/02/1997 tarihleri arasında 187 gün, 18/08/1997-22/02/1998 tarihleri arasında 184 gün, 13/08/1998-26/03/1999 tarihleri arasında 223 gün, 09/06/1999-15/03/2000 tarihleri arasında 276 gün, 31/08/200-15/03/2001 tarihleri arasında 194 gün, 02/08/2001-24/01/2002 tarihleri arasında 172 gün, 11/03/2002-05/08/2002 tarihleri arasında 144 gün, 16/09/2002-23/03/2003 tarihleri arasında 187 gün, 13/05/2003-26/01/2004 tarihleri arasında 253 gün, 09/03/2004-18/01/2005 tarihleri arasında 309 gün, 23/03/2005-07/02/2006 tarihleri arasında 314 gün, 12/04/2006-30/09/2006 tarihleri arasında 168 gün, BŞF makinistlik bölümünde 01/10/2006-31/01/2007 tarihleri arasında 119 gün, 19/03/2007-04/12/2007 tarihleri arasında 255 gün, 03/04/2008-30/09/2008 tarihleri arasında 177 gün çalışmalarının itibari hizmet süresinden sayılmasına,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “1-Davacının ... ve ... ... Fabrikalarında makinistlik bölümündeki 15.08.1991-30.09.2008 tarihleri arasında geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 3983x0,25=996 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigorta primi ödenmiş günlerine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21132, Karar No: 2013/24292, Tarih: 30.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/21132 E.  ,  2013/24292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.05.2013
Yargıtay — Esas No: 2016/2980, Karar No: 2017/8384, Tarih: 25.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/2980 E.  ,  2017/8384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi, ... Köyü 327 sayılı (yenileme kadastrosu sonrasında 109 ada 118) parselin kendi mülkiyetinde olduğu halde, Orman Yönetimince ... A.Ş.'ye kiraya verileceğinden bahisle 26 adet ağacın işaretlendiğini bildirerek el atmanın önlenmesini istemiş, davalı-karşı davacı ... Yönetimi ise, taşınmazın bir bölümünün orman sayılan yerlerden olması nedeniyle tapu kaydının iptali ve el atmanın önlenmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, taşınmazın 11/01/2010 tarihli krokide (A4) ile işaretli 2087.79 m2 bölümün orman olduğu belirlenerek bu bölümün tapusunun iptaline, orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, taşınmazın tapulu olması nedeniyle Orman Yönetiminin el atmanın önlenmesi istemli davasının reddine, kişinin el atmanın önlenmesi davasının kabulüne karar verilmiş, hükmün ... ve Orman Yönetimi tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 03.11.2010 tarih ve 2010/12484 - 13544 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Çekişmeli 327 parselin geldisi olan 95 sayılı parselin ifrazına ilişkin belgeler ile mahkeme kararı ile ifraz sözkonusu ise ilgili mahkeme dosyasının getirtilmesi, daha sonra önceki keşiflerde görev almamış üç orman bilirkişi ve bir fen elemanı marifetiyle yapılacak keşifte eski tarihli memleket haritası ile kadastro paftasının ölçekleri eşitlenip birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle taşınmazın orman sayılan kısımlarının belirlenmesi, memleket haritasındaki rumuzların gösterilmesi, yine aynı şekilde irtifak hakkına konu 880 m2 yerin neresi olduğunun kroki üzerinde işaretlenmesi, yine davacının sözünü ettiği 26 adet ağacın yerinin bilirkişiler tarafından işaretlenmesi, bunların fındık ağacı mı yoksa orman menşeili ağaçlar mı olduğunun belirlenmesi, bu yerler memleket haritasında orman sayılan yerlerden ise tespite esas alınan tapu kaydının 4785 sayılı Kanun karşısında yasal değerinin bulunmadığı düşünülerek, orman olan bölümün tapusunun iptaline ve aynı zamanda davalı gerçek kişinin el atmasının önlenmesine karar verilmesi, eğer davacının Orman Yönetiminin haksız yere el attığını belirttiği 26 adet ağacın bulunduğu yer orman sayılmayan fındıklık niteliğinde yerlerdense bu durumda da yönetimin el atmasının önlenmesine karar verilmesi, tapu iptali tescil isteminin reddedilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra taşınmazın fen bilirkişi ... ...'ın 31/10/2013 tarihli ek raporunda (A) harfi ile işaretli 3030,04 m2'lik bölümün orman olduğu belirlenerek bu bölümün tapusunun iptaline, orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, Orman Yönetiminin el atmanın önlenmesi istemli davasının kabulü ile taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilen kısmına ...'ın vaki müdahalesinin men’ine, ...'ın el atmanın önlenmesi istemli davasının ise reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili ve davalı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle Dairenin 23.03.2015 tarih ve 266-1850 sayılı kararı ile kısmen onanmış kısmen de bozulmuştur.

Hükmüne uyulan onama-bozma kararında özetle; “İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile işaretli bölümünün orman sayılan yerlerden olup, %70 üzeri tam kapalılıkta meşe ve gürgen karışık ağaçlık ile kaplı olduğu saptandığına, komşu ...nalcı Köyünde yapılan orman kadastrosunun dava konusu taşınmaz yönünden kesinleşmeyeceği değerlendirilerek bu bölümün tapusunun iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, orman sayılan bu bölümde Orman Yönetiminin 26 adet ağacı işaretlemesinin haklı sebebe dayandığı belirlenerek ...'ın Orman Yönetimi aleyhine açtığı el atmanın önlenmesine yönelik davanın reddine dair yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, tarafların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile taşınmazın (A) harfi ile işaretli bölümünün tapu kaydının iptali ve ...'ın Orman Yönetimi aleyhine açtığı el atmanın önlenmesine dair davanın reddi yönünde kurulan usûl ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir. Ancak somut olayda, davanın açıldığı tarihte dava konusu taşınmaz davalı gerçek kişi adına tapuda kayıtlıdır. Davalı gerçek kişi, dava tarihinden önce taşınmaz üzerinde tapu kaydına dayanarak tasarruf ettiğinden, davalının dava konusu taşınmaza haksız bir el atmasından söz edilemez. Bu itibarla, Orman Yönetiminin el atmanın önlenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü yolunda hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırı olup, el atmanın önlenmesine ilişkin hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir. ” denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulmasının ardından yapılan yargılama sonunda, çekişmeli taşınmazın bir kısmının tapusunun iptali ve orman vasfı ile Hazine adına tapuya tescili ile bu kısma yönelik davacı gerçek kişinin müdahalesinin men’i talebinin reddine yönelik mahkemece daha önce verilen karar Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiğinden bu hususlarda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, çekişmeli taşınmaza Orman Yönetimi’nin açtığı müdahalenin men’i davasının ise davalının tapu kaydına dayanarak taşınmazı kullanması nedeniyle haksız kullanımı söz konusu olmadığından reddine karar verilmiş, hüküm davalı-birleşen dosya davacısı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil ile el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1952 yılında kesinleşmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/10/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1707, Karar No: 2019/3751, Tarih: 21.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1707 E.  ,  2019/3751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun geceleyin birden fazla kişi ile işlendiği, bu nedenle zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında, üzerine atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hukuki anlam ve sonuçlarını algıladığı ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince geliştiğine dair uzman doktor tarafından düzenlenecek farik mümeyyizlik raporu alınmadan mahkumiyetine hükmedilmesi,

2-....Belediyesi Tarım Müzesinden çalınan tavşanların küçükbaş hayvan olmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nun 142/1-a maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Yasa'nın 142/2-g maddesi ile hüküm kurulması,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde TCK'nun 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek

ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 60,00 TL değerindeki tavşanları çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33593, Karar No: 2024/5996, Tarih: 06.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/33593 E.  ,  2024/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4085 E., 2019/3634 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk derece Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; dilekçesinde hakaret etme kastı olmadığına, durumu izah etmeye çalıştığına, Kanun'un 128 inci ve 129 uncu maddelerinin hakkında tatbik edilmesine, kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın eski eşinin sanığa karşı iftira suçunu işlediğinden bahisle, açılan kamu davasında; sanığın İzmir 15. Asliye Ceza mahkemesine 13.12.2016 havale tarihli yargılamanın başka bir il'e alınması talebine ilişkin yazılı beyanında; "....kayınbiladerimin hukuksuz talimatlarına hizmet eden meslek haysiyet, şeref ve onurundan nasibini almamış Savcılar ve Sulh hakimlerince rededilmiş bunun üzerine tarafımca sorumlular hakkında 22/03/2016 tarihinde HSYK Başkanlığına taraflı, çelişkili, hakkaniyet ve adaletten yoksun kararları içinde kanun yararına bozma talebi ile Bakanlığa itirazda bulunulmuştur..." şeklindeki ibareler yer alan yazılı beyanında; soruşturma dosyalarına bakan Cumhuriyet savcıları ile itirazını reddeden Sulh Ceza Hakiminin ..., şeref ve saygınlığını rencide eder şekilde yazılı beyanlarda bulunduğundan dolayı hakaret suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü