muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6738, Karar No: 2015/8792, Tarih: 11.06.2015

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir.

Somut olaya gelince; davacı, dava konusu satış işleminin davalının Ukrayna vatandaşı olması sebebiyle Türk vatandaşlığına geçmesinde kolaylık sağlaması için yapıldığı, bedel ödenmediği ve kendisinden mal kaçırıldığı iddiasıyla eldeki davayı açmış, dinlenen davacı tanığı Hacere, murisin 5 adet taşınmazı olduğunu, bunlardan 3 adedini satıp parasını davalıya verdiğini, davacı ile davalı arasında geçimsizlik olduğunu, aralarında görülen tapu iptali - tescil ve boşanma davaları olduğunu, murisin mal satmaya ihtiyacı, davalının ise alım gücü olmadığını, davacıdan mal kaçırmak için taşınmazın devredildiğini beyan etmiş, davacı tanığı Semih, murisin çekişmeli taşınmazı davalının Türk vatandaşlığına geçebilmesi için devrettiğini, davalının satış bedelini ödemediği gibi muristen sürekli para istediğini, murisin davacı kardeşi ile arasının iyi olduğunu beyan etmiştir. Davalı tanıkları ise, murisin bu satış işleminden başka 2 evini daha sattığını, 1 evini de kardeşine verdiğini, murisin mallarını sürekli elden çıkardığını, dava konusu taşınmazın da elden çıkmaması için davalı tarafından bedeli ödenerek satın alındığını beyan etmişlerdir. Ayrıca halen muris adına kayıtlı İzmir İli Konak ve Çiğli ilçelerinde 2 daire ve 2 dükkan bulunduğu, murisin İzmir İli Konak İlçesi Üçkuyular mahallesinde bulunan 6335 ada 11 parsel 1 numaralı bağımsız bölümün 1/2 payını 22.4.2008 tarihinde, 2898 ada 88 parsel 1 numaralı bağımsız bölümün 1/2 payını 30.12.2008 tarihinde davacının eşi olan Mahicihan Bereket'e satış yolu ile devrettiği, 5 adet taşınmazdaki paylarını da 2008 ve 2011 yıllarında 3. şahıslara satıp devrettiği anlaşılmaktadır.

Tüm dosya kapsamı ve dinlenen tanık beyanlarından, mirasbırakan Kemal kendisinden 33 yaş küçük olan davalı ile 10.3.2006 tarihinde evlendikleri, müşterek çocuklarının bulunmadığı, murisin davalının Türk vatandaşlığına geçebilmesi ve evlilik birliğinin devamını sağlamak için söz konusu temliki işlemi gerçekleştirdiği, evliliğin devamı sırasında pek çok taşınmazını elden çıkardığı, halen adına kayıtlı taşınmazların bulunduğu, davacı ile arasının iyi olduğu ve davacıdan mal kaçırmak amacıyla temlik yapıldığı iddiasının davacı tarafça kanıtlanamadığı görülmektedir.

../...

Bilindiği üzere, Türk Medeni Kanununun 6. maddesi gereğince, "Herkes iddiasını ispat etmekle mükelleftir". Yine 6100 sayılı HMK'nın 190/1 maddesi gereğince, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

Hâl böyle olunca; iddianın kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6482, Karar No: 2010/9827, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/6482 E.  ,  2010/9827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukuki niteliğe göre uyuşmazlık, 3621 Sayılı Kıyı Kanunundan kaynaklanan tapu iptali ve tescil isteminden kaynaklanmaktadır. 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay Yüksek 1. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 08/07/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8724, Karar No: 2016/51, Tarih: 12.01.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/8724 E.  ,  2016/51 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/148712

MAHKEMESİ : Sakarya Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2012

NUMARASI : 2009/79 (E) ve 2012/75 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekinin işyerini olaydan bir gün önce saat 20:30'da kapatıp olay günü sabah saat 08:30'da geldiğini söylemesi, suça sürüklenen çocuk V.. N..'in soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, iş yerine saat sabah 04:00 ila 05:00 arasında girdiklerini belirtmesi, iş yerinde bulunan güvenlik kamerasına ait görüntülerde suça sürüklenen çocukların saat 07:02 ila 07:18 saatleri arasında iş yeri içerisinde görülmeleri ve UYAP sisteminden alınan güneş doğuş ve batış çizelgesine göre ise, yaz saati uygulaması da dikkate alındığında olay günü Sakarya İli'nde saat 05:23'ten öncesinin gece olduğu anlaşıldığından; kamera görüntüleri ve savunmalar doğrultusunda eylemlerin gündüz gerçekleştirildiği belirlenerek yapılan incelemede,

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2, 116/1, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının suçun işlendiği 20/06/2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar E.. Y.. ve V.. N.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının DÜŞÜRÜLMESİNE, 12/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2190, Karar No: 2018/17986, Tarih: 21.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/2190 E.  ,  2018/17986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmünün yapılan incelemesinde;

Katılan sanık ...'in aşamalarda değişmeyen, sanık ...'in "o… çocuğu" diyerek hakaret ettiği iddiasının tanıkla...,.... in de aşamalarda değişmeyen beyanlarıyla doğrulanması karşısında, hakaret suçundan sanık ...’ın mahkûmiyeti yerine beraatına hükmolunması,

2) Katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün yapılan incelemesinde;

a) Katılan sanığın eylemi neticesinde Serkan’da meydana gelen yaralanmanın, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, hayat fonksiyonlarını ağır (4) derecede etkileyen kemik kırığının meydana geldiği ve ayrıca yüzünde sabit ize neden olduğu olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan katılan sanık hakkında TCK'nin 86/1 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 61 ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Tanık beyanlarına göre, sanık ...'in hakareti üzerine katılan sanık ...'in kasten yaralama eylemini gerçekleştirdiği gözetilmeksizin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden katılan sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK 326/son maddesi gereğince katılan sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 21/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2440, Karar No: 2012/3532, Tarih: 20.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/2440 E.  ,  2012/3532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın eylemini, müştekinin futbol oynadığı sırada halı sahada bulunan kale içerisine bıraktığı anahtarı haksız ele geçirmek sureti işlediği ve hırsızlık suçunun aracın mülkiyetine yönelik olduğunun anlaşılması karşısında; eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/2.maddesine uyduğunun gözetilmemesi ve aracın değerine göre aynı yasanın 522.maddesinin pek fahiş hükmü uyarınca cezasında arttırım yapılmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışındaki yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygunı olarak ONANMASINA, 20/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5575, Karar No: 2014/7815, Tarih: 22.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5575 E.  ,  2014/7815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24/11/2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 22/04/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19332, Karar No: 2011/4022, Tarih: 08.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19332 E.  ,  2011/4022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları alınıp, yıpranma payı da düşülerek ağaçlara ise maktuen değer biçilmesinde, ağaç bedeli ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5497, Karar No: 2011/12246, Tarih: 12.07.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/5497 E.  ,  2011/12246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde; Anamur Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.04.2004 tarihli artırım kararıyla 90 TL'ye çıkartılan yoksulluk nafakasının, geçen sürede değerini yitirdiğini ileri sürerek, aylık 300 TL'ye; 70 TL'ye çıkartılan iştirak nafakasının da 250 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, yoksulluk nafakası artırılırken tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının yanında, ülkedeki ekonomik gelişmeler (paranın satın alma gücündeki kayıp ve bu hususun taraflara etkisi) de gözönünden tutulmalıdır. TÜİK tarafından yayımlanan ÜFE oranları nazara alındığında; artırılan yoksulluk nafakası miktarı çok olup, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüştür.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18438, Karar No: 2020/15348, Tarih: 09.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18438 E.  ,  2020/15348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette traktör şöförü olarak çalıştığını, 01/06/2006 tarihi ile 22/10/2013 tarihi arasında davalı yanında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin hiçbir sebep gösterilmeden ve yasada belirtilen ihbar sürelerine uyulmadan haksız olarak 22/10/2013 tarihinde sonlandırıldığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zaman aşımı itirazında bulunduklarını, davacının talep ettiği alacakların iş kanunu hükümlerine göre 5 yıllık zaman aşımı süresine tabi olduğuu, müvekkili şirketin tuğla üretimi alanında faaliyet gösterdiğini, kış aylarında tuğla üretimi yapılamadığından yılın 6-7 ayı çalışılmakta olduğunu, kış aylarında çalışmamakta olduğunu, müvekkili şirkette teknik personel hariç tüm işçilerin mevsimlik işçi olduklarını, her yıl çalışma sezonu sonlandığında mevsimlik işçilerin iş akdinin sonlandırıldığını ve SGK’dan çıkışları yapılmakta olduğunu, sezon başında üretim faaliyeti başladığında işçilerin tekrar işe alındığını, davacının ise müvekkili şirkette 2012 yılı ocak ayına kadar mevsimlik işçi olarak çalıştığını, 2012 yılı ile işten çıktığı 2013 yılı 10. ayına kadar ise çalışmasının sürekli olduğunu, davacının son iki yıldan önceki çalışmasıın mevsimlik olduğunu, çalışma şartlarına göre müvekkili şirkette işin gerektirdiği şekilde hafta tatilinin salı günü olduğunu, davacının hafta sonu çalışması adı aldında ayrıca alacak talep etme hakkı bulunmadığını, müvekkili şirkette iş kanunu hükümlerine göre haftalık yasal çalışma saatinin aşılmadığını, fazla çalışma olması hailnde bunun karşılığının ödendiğini, davacını fazla çalışma alacağı da bulunmadığını, mevsimlik çalışma usulünde işçinin yılllık ücretli izin hakkı olmadığını, davacının bu sebeple yasal oalrak yıllık ücretli izin alacağı talebinin mümkün olmadığını, davacının müvekili şirketten kendi isteği ile ayrıldığını, bu sebeple kıdem taqzminatına hak kazanamadığını, davacının dini bayramlarda çalışmadığını, yasal iznini kullandığını, milli bayramlarda çalışması halinde ise bunun ücretinin kendisine ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: