muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10074, Karar No: 2024/7351, Tarih: 15.10.2024

... ismini kullanarak Silivri'ye gittiğinin de tespiti karşısında bu durumun taraflar arasında güven problemi yarattığı ve böylelikle kadının güven sarsıcı davrandığı, kadın tarafından annesi, kendisi ve çocukların erkek tarafından erkeğin annesinin yazlığından kovuldukları vakıasının ise tanığın beyanına göre boşanma davasının açılmasından yaklaşık üç yıl önce yaşandığı ve bu olaydan sonra evlilik birliğinin devam ettiği, bu vakıanın affedildiği veya en azından hoşgörüyle karşılandığı ve bu vakıanın erkeğe kusur olarak yüklenmesinin hatalı olduğu, kadının ortak çocuklarla ilgilenmediği vakıası yönünden ise ortak hayatın devamı sırasında çocukların sağlık kontrollerinin kadının yaptırdığı ve erkek tanıklarının bu yönde görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı ve erkekten duyuma dayalı olduğu bu vakıanın kadına kusur olarak yüklenmesinin de hatalı olduğu, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda dayanılan ve ispatlanan vakıalara göre sinirli bir yapıya sahip olması nedeniyle çocuk sesine ve gürültüsüne katlanamayan, sinirlendiğinde evde nevresimleri yırtan, eşyaları kırıp döken, yemeği beğenmediği takdirde tabakları başkalarının yanında masaya vuran, psikolojik şiddet uygulayan, eşine ilgi göstermeyen erkek ile annesinin evliliğe müdahalesine sessiz kalan, güven sarsıcı davranışlarda bulunan kadının eşit kusurlu olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit kusurlu olan kadına tazminata hükmedilemeyeceği, kadının sosyal güvencesi bulunan bir işte çalıştığı ve düzenli gelirinin bulunduğu, tarafların gelir düzeylerinin birbirine denk olduğu gözetildiğinde kadın yararına yoksulluk nafakası takdir edilmemesinin isabetli olduğu, yargılama sırasında baba ve ortak çocuklarla görüşülmesi neticesinde talimatla alınan 18.06.2018 tarihli uzman raporunda; babanın velâyet görevini ihmal ve istismar etmediği, kötüye kullanmadığı, ortak çocukların baba ile birlikte babaanne ve dede yanında yaşama uyum sağlamış oldukları ancak her iki küçüğün de anneye yönelik olumsuz bir tutum içerisinde oldukları ve anneye karşı "ebeveyne yabancılaşma" durumunun söz konusu olduğu, bu duruma baba ve babaannenin yönlendirmelerinin etkili olduğu, babanın bu davranışlarının velâyetin verilmesi yönünden olumsuz bir durum olmakla birlikte babanın çocukları ruh sağlığı desteği almaları için çocuk psikiyatri servisine götürmesinin de olumlu bir davranış olması ile birlikte babanın da doğru tutum sergileyebilmesi açısından ruh sağlığı uzmanından rehberlik alması gerektiği belirtilerek velâyet sorumluluğunun gereklerini iyi bir şekilde yerine getirdiğinin belirtildiği, anne ile görüşülmesi neticesinde alınan 18.06

.06.2018 tarihli uzman raporunda ise annenin sevgi ve ilgi ihtiyacı nedeniyle cinsel dürtülerini yaşama ve kontrol etmede sorunlar yaşadığı, mahremiyet sınırlarıyla annelik sorumluluk duygusu arasında sınır oluşturmada başarısız olduğunun belirtildiği, bu kapsamda ortak çocukların alıştığı düzenin bozulmasının çocukları olumsuz etkileyeceği de değerlendirildiğinde velâyetinin babaya verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu, kaldı ki velâyete ilişkin kararların kesin hüküm oluşturmayacağı gibi değişen koşullara göre her zaman açılabilmesinin mümkün olduğu gerekçesiyle davalı-davacı kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kabul edilen yönlerden kaldırılmasına ve bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm tesisine, erkeğin zina hukuki sebebine dayalı davası hakkında kadının davasında verilen boşanma hükmü istinaf edilmeyerek kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, davalı-davacı kadın vekilinin diğer yönlere ilişkin istinaf itirazının ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan kusur belirlemesinin hatalı olduğu, zinanın ispatlandığı ve bu kapsamda sunulan delillerin hukuka aykırı delil olmadığı, asıl dava hakkında verilen kararın hatalı olduğu belirtilerek; asıl dava hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına dair karar ile kusur belirlemesi yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının hatalı olduğu, asıl davanın reddine karar verilmesi gerektiği, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının kusursuz olduğu, erkeğin ise tam kusurlu olduğu, kadının tazminat taleplerinini kabulüne karar verilmesi gerektiği, velâyet düzenlemesinin hatalı olduğu belirtilerek; asıl dava hakkında verilen karar, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve velâyet yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma davasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin zina hukuki sebebine dayalı davasının kabulü şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği, kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi için gerekli şartların gerçekleşip gerçekleşmediği, velâyet düzenlemesinin ortak çocukların üstün yararına ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı, erkek tarafından sunulan delillerin hukuka aykırı delil olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 189 uncu maddesi, 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanun’un 6 ncı maddesi, 161 inci maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 335 inci maddesi, 336 ncı maddesi.

3.Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı kadın vekilinin tüm, davacı-davalı erkek vekilinin ise aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı kadın vekilinin tüm, davacı-davalı erkek vekilinin ise aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Taraflarca karşılıklı açılan boşanma davalarında, İlk Derece Mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının, erkeğe nazaran ağır kusurlu olduğu belirtilerek her iki davanın da kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Davalı-davacı kadın vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kusur belirmesine yönelik istinaf talebinin kısmen kabulü ile boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarına karar verilmiş, karar, yukarıda belirtildiği şekilde taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlarına göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadın, erkeğe nazaran daha ağır kusurludur. Bu husus gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı kadın vekilinin tüm, davacı-davalı erkek vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'ya yükletilmesine,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıran ...'e iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
Yargıtay — Esas No: 2013/2918, Karar No: 2013/10109, Tarih: 13.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2918 E.  ,  2013/10109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili ile davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi ile kazanılan hizmetler, işveren tarafından primi ödenmiş hizmetler üzerinden kazanılacağından ve mülga 506 sayılı Yasanın 77, 79 ve 85. maddeleri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen şekilde ve yine 5510 sayılı Yasanın 3. maddesinin 5754 sayılı Yasanın 1. maddesi ile değişik 14 ve 15. alt bentlerinde belirtildiği şekilde ay 30 gün, yıl ise 360 gün olarak bildirilen süreyi ifade ettiğinden ve hesaplamanın bu şekilde bildirilen hizmet cetvelindeki primi ödenmiş 6823 gün üzerinden yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması;

3-Davacı, davalı işyerinde geçen ve kuruma bildirilen hizmetlerin karşılığı itibari hizmet süresinin tespitini talep etmiş olup, özlük dosyasındaki bilgilere göre itibari hizmet kazandıran sürelerin kabulüne karar verilmesinde kısmen kabul sonucunun oluşmadığı gözetilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması;

4-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların,

mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 22/09/1987-30/09/2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 6823x0,25=1706 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigorta primi ödenmiş günlerine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davanın kısmen kabulü ile; 1-Davacının davalı ... rafineri bölümündeki 21/09/1987- 26/02/1988 tarihleri arasında 154 gün, 15/09/1988- 15/02/1989 tarihleri arasında 150 gün, 07/09/1989- 22/01/1990 tarihleri arasında135 gün, 02/09/1990- 30/10/1990 tarihleri arasında 58 gün, 01/11/1990- 19/02/1991 tarihleri arasında 108 gün, 20/02/1991- 15/08/1991 tarihleri arasında 175 gün, 16/08/1991- 23/02/1992 tarihleri arasında 187 gün, 24/02/1992- 03/09/1992 tarihleri arasında 189 gün, 04/09/1992- 21/02/1993 tarihleri arasında 167 gün, 22/02/1993- 27/08/1993 tarihleri arasında 185 gün, 28/08/1993- 14/02/1994 tarihleri arasında 166 gün, 15/02/1994- 11/09/1994 tarihleri arasında 206 gün, 12/09/1994- 07/02/1995 tarihleri arasında 145 gün, 08/02/1995- 03/09/1995 tarihleri arasında 205 gün, 04/09/1995- 04/02/1996 tarihleri arasında 150 gün, 05/02/1996- 31/08/1996 tarihleri arasında 206 gün, 01/09/1996- 26/02/1997 tarihleri arasında 175 gün, 27/02/1997- 31/08/1997 tarihleri arasında 184 gün, 01/09/1997- 22/02/1998 tarihleri arasında 171 gün, 23/02/1998- 03/09/1998 tarihleri arasında 190 gün, 04/09/1998- 22/03/1999 tarihleri arasında 198 gün, 23/03/1999- 26/08/1999 tarihleri arasında 153 gün, 27/08/1999- 15/03/2000 tarihleri arasında 198 gün, 16/03/2000-01/09/2000 tarihleri arasında 165 gün, 02/09/2000- 15/03/2001 tarihleri arasında 193 gün, 16/03/2001- 13/09/2001 tarihleri arasında 177 gün, 14/09/2001- 21/01/2002 tarihleri arasında 127 gün, 22/01/2002- 14/09/2002 tarihleri arasında 232 gün, 15/09/2002- 22/03/2003 tarihleri arasında 187 gün, 23/03/2003- 14/09/2003 tarihleri arasında 171 gün, 15/09/2003- 17/01/2004 tarihleri arasında 122 gün, 18/01/2004- 03/09/2004 tarihleri arasında 225 gün, 04/09/2004- 18/01/2005 tarihleri arasında 134 gün, 19/01/2005- 15/09/2005 tarihleri arasında 236 gün, 16/09/2005- 31/01/2006 tarihleri arasında 135 gün, 01/02/2006- 03/09/2006 tarihleri arasında 212 gün, 04/09/2006- 25/01/2007 tarihleri arasında 141 gün, 26/01/2007- 23/09/2007 tarihleri arasında 237 gün, 24/09/2007- 21/11/2007 tarihleri arasında 57 gün, 22/11/2007- 30/09/2008 tarihleri arasında 308 gün çalışmalarının itibari hizmet süresinden sayılması gerektiğinin tespitine, ” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “1-Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 21/09/1987-30/09/2008 tarihleri arasında

rafineri bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 6823x0,25=1706 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına, 2. ve 6. bentlerin silinerek hüküm fıkrasından çıkarılmasına, 7. bendin silinerek yerine “Davacı tarafından yapılan tebligat ve diğer mahkeme masrafı olan 184,50TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” cümlesinin yazılmasına, 9. bendin silinerek yerine, “Davalı ...Ş tarafından yapılan 28,00TL yargılama giderinin davalı üzerinde bırakılmasına,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/54317, Karar No: 2014/4262, Tarih: 12.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54317 E.  ,  2014/4262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/11/2011

NUMARASI : 2011/113-2011/791

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde 1999-31.01.2011 tarihleri arasında banka güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, 1.534,00 TL Net maaş aldığını, tek güvenlik görevlisi olarak çalışmalarını gerçekleştirdiğini, kış aylarında 07.00-20.00, 21.00 arası çalıştığını, yaz ve bahar aylarında ise 07.30-08.00’dan 20.00-21.00’a kadar çalıştığını, banka şubesinin öğlen saatlerinde açık olduğunu, bankanın yazılı talimatları gereği davacının öğlen yemek izni kullanmadığını, günlük ortalama 11-13 saat mesai yaptığını, ilgili bankanın mesai saatleri içinde kapanmadığını ve işlem görmeye devam ettiğini, bankanın tek güvenlik görevlisi olan davacının öğlen tatillerinde de çalışmak zorunda kaldığını, davalının iş kanununa aykırı olarak çalışma dönemi içinde davacı ve diğer tüm işçilerden kamu süzenine aykırı olarak fazla çalışma süresini ve ödemelerini kısıtlayacak imzaları baskıyla aldığını, bu imza ve kısıtlamaların davacının iradesini yansıtmadığını ve Yargıtay kararları gereği geçersiz olduğunu, fazla çalışma ücretlerinin eksiksiz olarak ödenmediğini iddia ederek 7.000 TL fazla mesai ücretinin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunarak, davacının bankadan ayrılırken tüm alacaklarını aldığını ve bankayı ibra ettiğini, davacının yaptığı fazla mesai ücretlerini aldığını, Yargıtay kararlarına atıfla, hizmet sözleşmesinin 2. maddesinde ücretin fazla mesai ücretini de kapsadığını, personel yönetmeliğine atıfla, personelce günlük işlerin mesai saatleri içerisinde bitirilmesi gerektiği, gün içinde işlerini bitirememesi nedeniyle ve işlerini tamamlamak amacıyla mesai saatleri dışında kendi iradesiyle yaptığı çalışmaların fazla mesai çalışması sayılmadığını, fazla mesai ücreti ödenmesinin mümkün olmadığını, bankada yoğun mesai uygulaması bulunmadığını savunmuştur

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, 4.384,14 TL brüt fazla çalışma ücretinin tahsiline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, 4.384,14 TL brüt fazla çalışma ücretinin tahsiline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22,5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Somut olayda, davacının iş sözleşmesinde maktu ücret içinde yapılan fazla çalışma karşılığının da bulunduğu kararlaştırılmış olup, davacının ücreti fesih tarihi itibariyle 1.500 TL civarındadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıdaki ilkeler doğrultusunda bu hususun değerlendirilmemesi yerinde değildir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, imzalı bordrolarda görünen fazla çalışmanın yazılı belge ile kanıtlanması halinde işverenlikçe yapılan ödemelerden daha yüksek fazla çalışma iddiasının kabulü gerekeceği göz önüne alındığında, dosyada bulunan sistem açma kapatma dökümlerinde davacının işyerine giriş çıkış saatleri haftalık olarak ayrıştırılarak davacının yasal çalışma süresini aşıp aşmadığı, aşmış ise ne kadarlık fazla çalışma tahakkuku yapılarak ücretlendirildiği ayrıntılı olarak belirlenip denetime elverişli bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi gerektiğinin gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.