muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/66, Karar No: 2013/428, Tarih: 22.10.2013

“Sanığın suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğunun anlaşılması karşısında, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 'hükmün açıklanmasının geri bırakılması'na ilişkin 23. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması” isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 01.11.2011 gün ve 242-247 sayı ile;

“İncelenen dosyada ve yine mahkememizce verilmiş olan kararın 5 nolu bendinde de değinildiği üzere, suça sürüklenen yargılama aşamasında alınan savunmasında; olay tarihinde bali kullandığını, camı kırıp içeriye girdiğini hatırladığını ancak sonrasında ne yaptığını hatırlamadığını ayrıca okula iki kez girdiğini beyan ettiği, çocuklar hakkında uzlaşmayı düzenleyen 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23/2 maddesi ile 23/2-d maddesinde  hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için 'Suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi' koşuluğunun arandığı , müştekilerin ise  olay nedeniyle şikayetçi oldukları ve zararlarının karşılanmadığını söylediklerinin anlaşıldığı, bu durumda yasanın amir hükmüne göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin ve bu bağlamda 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23. maddesinin tatbikinin mümkün olmadığı, tatbiki mümkün olmayan bir düzenlemenin ayrıca değerlendirmeye tabi tutulmamasının gerektiği, ayrıca yukarıda değinildiği gibi önceki kararda suça sürüklenenin uzlaşmaya yanaşmadığından dolayı başkaca lehe uygulama yapılmasına yer olmadığı konusuna da değinildiği; mahkememizce benzer suçtan verilmiş bir hükümlülük kararının temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 2008/751 E., 2010/16473 K. sayılı onama ilamı ile de bu hususun işlendiği görüldüğünden sehven yapıldığı anlaşılan bozma kararına uyulmamasına ve önceki kararda direnilmesine karar verilmesinin gerektiği” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay C. Başsavcılığının 19.06.2012 gün ve 56969  sayılı “bozma ve düşme” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanma imkanının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, öncelikle yerel mahkeme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı hususunun, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca ön sorun olarak ele alınması gerekmektedir.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanma imkanının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, öncelikle yerel mahkeme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı hususunun, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca ön sorun olarak ele alınması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından; ilk hükümde 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 23. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanma imkanının bulunup bulunmadığına ilişkin olarak herhangi bir değerlendirme yapmamış olan yerel mahkemenin, bozmadan sonraki direnme gerekçesinde, bozmada belirtilen hususları tartışmak suretiyle, sanık hakkında anılan Kanunun 23. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma şartlarının bulunmadığını belirttiği anlaşılmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Suretiyle verilen karar; özde direnme niteliğinde olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

Somut olayda, sanık müdafiinin temyizi üzerine Özel Dairece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının değerlendirilmesi amacıyla yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiş, yerel mahkemece de, hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları değerlendirilerek, sanığın, sebebiyet verdiği zararı gidermediği gerekçesiyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanma şartlarının bulunmadığına karar verilmiştir.

Buna göre, yerel mahkemece, bozma ilamından sonraki yargılamada, bozma ilamının gereğinin eylemli olarak yerine getirilmiş bulunması karşısında; verilen karar direnme hükmü niteliğinde değildir. İlk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçeye dayanılarak karar verilmiş olup, önceki hükümde esas alınmayan bu hususlar, Özel Dairece denetlenmemiş olduğundan, Özel Dairece denetlenmeyen bir konunun ilk kez ve doğrudan Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmesine kanunen imkan bulunmamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Kocaeli Çocuk Mahkemesince verilen 01.11.2011 gün ve 242-247 sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1986, Karar No: 2011/6773, Tarih: 21.06.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/1986 E.  ,  2011/6773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 21.6.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10359, Karar No: 2012/12341, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/10359 E.  ,  2012/12341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Bilirkişi raporunda ağaçların davacı idare tarafından kesilip götürüldüğü yolunda herhangi bir araştırma yapılıp, bu yönde deliller ortaya konulmadan sadece irtifaklı alana isabet etmesi nedeniyle ağaçlar için de bedele hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2175, Karar No: 2008/9859, Tarih: 21.10.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2175 E.  ,  2008/9859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait kredi kartının şirket ortağı ve personeli Şükran ... ...’in elinde iken çalındığını, hemen bankaya emniyete başvuruda bulunulduğunu, ancak ATM şifresi verilmediği halde bu kartla hırsızlar tarafından toplam 2.200.000.000 TL çekildiğini, ATM makinelerinin günlük nakit verme limitinin 600.000.000 TL olmasına rağmen bu işlemin gerçekleştiğini, kusurun bankada bulunduğunu ... sürmüş ve müvekkilinin 2.200.000.000 TL anapara ile 64.500.000 TL nakit çekim ücreti ile faiz ve tüm fer’ilerden borçlu olmadığının tespitine, ödenen paranın istirdatına, % 40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporuna göre davacının kayıp ve çalıntı bildirimini hemen yapmadığı bildirimin yapıldığı 24.02.2004 tarih 19.30 saatinden sonra kredi kartıyla yapılan herhangi bir işlemin olmadığı, kredi kartının üçüncü kişilerce kötüye kullanılmasından davalı bankanın değil davacının sorumlu olduğu gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 21.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10607, Karar No: 2022/19380, Tarih: 22.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/10607 E.  ,  2022/19380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma öncesi yapılan yargılama sonucu Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/04/2016 tarihli ve 2014/95 E., 2016/359 K. sayılı kararı ile; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazın ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/11/2016 tarihli ve 2016/1086 D.İş sayılı kararı ile reddine; mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin de mahkemenin 16/02/2017 tarihli ve 2014/95 E., 2016/359 K. sayılı ek kararı ile reddine karar verilmesi suretiyle kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; bozma sonrası yapılan yargılamada yeniden iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararların yok hükmünde olduğu ve temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1- Akıl hastalığı nedeniyle kusur yeteneği bulunmadığı kabul edilen suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suça ilişkin tüm deliller karar yerinde gösterilip tartışıldıktan sonra, suçun sabit olduğunun anlaşılması halinde TCK'nın 32/1 ve 57. maddeleri uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunması, aksi takdirde beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle suça sürüklenen çocuk hakkında doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Dosya içerisinde yer alan rapora göre; suç tarihinde 15 yaşını doldurmuş olup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algıladığı ancak bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azaldığının ve 5237 sayılı Kanun'un 32/1. maddesi kapsamında olduğunun anlaşılması karşısında, hakkında TCK'nın 32/1 ve 57. maddeleri uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğunda hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1521, Karar No: 2012/1391, Tarih: 26.12.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/9-1521 E.  ,  2012/1391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2012

Taraflar arasındaki “denge tazminatından kaynaklanan fark ücret alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Diyarbakır 2. İş Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 16.12.2011 gün ve 2011/636 E. 2011/908 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 12.03.2012 gün ve 2012/8539 E. 2012/7959 K. sayılı ilamı ile;

(…A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 5473 sayılı Yasa ile değişik 375 sayılı KHK Ek 3.Maddenin 1.fıkrasında belli kamu görevlilerine her ay ek ödeme yapılabileceğinin belirtildiğini, 8.fıkrasında ise sözleşmeli personele 1.fıkrada belirlenen tutarı aşmamak üzere ücret ile ilişkilendirilmeksizin ek ödeme tutarını belirlemeye ücretleri YPK tarafından belirlenenler için YPK, diğerleri için Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu, 375 sayılı KHK 3/8 fıkrası uyarınca 2006/1 sayılı Tebliğde YPK tarafından 01.01.2006 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere her ay 01.01.2006-30.06.2006 tarihleri arasında 40,00TL.,01.07.2006 tarihinden itibaren de 80,00 TL ek ödeme yapılmasına, ek ödemeden Damga Vergisi hariç kesinti yapılmamasına, ek ödemenin diğer ödemelerin hesabında dikkate alınmamasına karar verildiğini, 399 sayılı KHK Ek2 sayılı Cetvelde Posta Telgraf ve Telefon İşletmelerinin de yer aldığını, davacının bu kapsamda yer aldığını, 4046 sayılı Yasa 22.maddesi uyarınca Telekomda çalışmasının devam ettiğini, davacı ve arkadaşlarına ilk aylarda denge Tazminatı ödemesinin yapıldığını, daha sonra mahsup edilerek ödemesinin yapılmadığını, davacının işten çıkartılıp Personel Daire Başkanlığı’na bildirildiğinde ek ödemenin maaş nakil belgesinde yer almadığını, davacının ek ödemenin başlangıç tarihi 03.06.2006 tarihinden nakil tarihine kadar Diyarbakır Türk Telekom’da çalıştığını, bu tarihte ödenmeyen ek ödemeleri talep ettiklerini, araştırılması gerekenin ek ödemenin ödenip ödenmeyeceği, davalı kurumun bu ek ödemeyi ödeyip ödemediğinin olduğu, Maaş Nakil evrakından ödenmediğine davalı kurumun itirazının olmayacağını, ayrıca davacının ek ödemeyi hak edip edemeyeceği hususunun yargı kararı ile sabit olduğunu belirterek;

Belirtilen tarihler arasında ödenmeyen YPK kararından kaynaklı ek ödeme ücret alacağının ödenmesi gereken tarihlerden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Belirtilen tarihler arasında ödenmeyen YPK kararından kaynaklı ek ödeme ücret alacağının ödenmesi gereken tarihlerden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 15/04/2004 tarihinden yeni kurumunda görevine başladığı tarihe kadar olan kamu görevlilerine yapılmış tüm artışların fark tazminatına esas ücretinin tespitinde dikkate alındığını, müvekkil şirketin 5473 Sayılı Kanun kapsamında belirlenen kurumlar arasında yer almadığını, davacının İş Kanununa tabi işçi statüsünde görev yaptığını, 406 Sayılı Kanunun Ek-29. Maddesine istinaden İş Kanununa tabi kapsam dışı statüde çalışanların ücret, ikramiye, yardım gibi mali ve özlük haklarının Yönetim kurulu tarafından belirlendiğini, bu sebeple davacının müvekkil şirkette görev yaptığı süre içinde herhangi bir ödeme yapılmasının mümkün olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, Türk Telekom A.Ş. Diyarbakır Müdürlüğü’nde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi olarak görev yapmakta olan davacının istihdam fazlası personel olarak Devlet Personel Başkanlığı’na bildirildiği, akabinde 4046 sayılı Kanunun 22.maddesi gereğince kamu kurumu emrine atandığı dosyada mevcut Nakil Bildirim Belgesinde anlaşıldığı, 406 sayılı Kanun maddelerinden de anlaşılacağı üzere Türk Telekom’da 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi olarak çalışmakta iken Devlet Personel Başkanlığı’na istihdam fazlası personel olarak bildirilen personelin 15.01.2006 tarihi itibariyle almakta olduğu net ücret, Devlet Personel Başkanlığı’na bildirildiği tarihe kadar Türk Telekom tarafından, bu tarihten sonra ise yeni kurumuna atanıncaya kadar Hazine tarafından ödenmesi gerektiği, bu durumda olan personelin 15.01.2006 tarihindeki ücretinin nasıl hesaplanacağı yine madde metninde maddenin 3. fıkrasına atıf yapılmak suretiyle belirtilmiş, 3.fıkrada ise 4046 sayılı Kanunun 22.maddesinin 4 ve 5.fıkra hükümlerinin uygulanacağı, bu fıkra hükümleri uygulanırken de Devlet Personel Başkanlığı’na bildirildikleri tarihteki unvanlarının esas alınıp,15.04.2004 tarihi itibariyle bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına bu tarihten (15.04.2004) Devlet Personel Başkanlığı’na bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın,Devlet Personel Başkanlığı‘na bildirilecek net ücret olacağı belirtilmiştir.4046 sayılı Kanunun 22.maddesinin 5.fıkrasında ise kapsama dahil personelin Devlet Personel Başkanlığı’na bildirildikleri tarihteki sözleşme ücreti net tutarının,geçtiği kurumda emsallerinin almakta olduğu net tutardan eksik veya fazla olması durumunda yapılacak uygulamanın ne olduğu belirtilmiş;bu kurumlardan geçen personelin almakta olduğu ücretin, geçtiği kurumda bulunan emsallerinden fazla olması halinde aradaki farkın tazminat olarak ödenmeye devam edileceği, davacının YPK kararı ile belirlenen 2006/1 ve 3 nolu tebliğlerde belirtilen artışlardan faydalanması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından cevap nedenleri ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından cevap nedenleri ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı kanunun Ek. 29. Maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm nedeni ile 375 sayılı KHK.’un Ek 3 maddesi ve 399 sayılı KHK.’un Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların yer aldığı ücreti gösteren nakil maaş ilmühaberinin buna göre düzenlenmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3, maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı kanunun 29. Maddesinin 3. Fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanunun 22 nci maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Davalı kurumda nakle tabii kapsamdışı personel ile imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. Maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs gibi mali ve özlük hakları için İş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır(2.f). Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır(3.f)”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları nedeni ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı özelleştirme kanununun 22/5 maddesinde özelleştirme nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi vs ek ödemelerin de sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.