muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14140, Karar No: 2015/11679, Tarih: 24.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/14140 E.  ,  2015/11679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/3-1(a). maddeleri gereğince mahkûmiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 1,53 promil alkollü olarak araç kullandığı olayda, sanığın kastının yoğunluğu, almış olduğu alkolün miktarı ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza yerine alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16924, Karar No: 2020/4227, Tarih: 30.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/16924 E.  ,  2020/4227 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17/11/2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 201 ada 1 (eski 422) parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davanın reddini savunmuş; davalı ... ise dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaçlar, ahır, su kuyusu, ekmek damı ve avlu duvarının kendisine ait olduğunu beyan ederek muhdesat iddiasında bulunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dava konusu taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesine; taşınmazın satışından elde edilecek para dağıtılırken taşınmaz üzerindeki binanın ve ağaçların bedelinin davalı ...’ye ödenmesine; taşınmaz üzerindeki ahır, su kuyusu, ekmek damının satışından elde edilecek paranın tapudaki yazılı tüm maliklere ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda muhdesat oranı kurulmadan taşınmaz üzerindeki binanın ve ağaçların bedelinin davalı ...’ye ödenmesine karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan, davalı ... temyiz dilekçesinde ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/672 Esas sayılı dava dosyasında dava konusu taşınmaza yönelik muhdesat aidiyetinin tespiti davası açtığını beyan etmiştir.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda muhdesat oranı kurulmadan taşınmaz üzerindeki binanın ve ağaçların bedelinin davalı ...’ye ödenmesine karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan, davalı ... temyiz dilekçesinde ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/672 Esas sayılı dava dosyasında dava konusu taşınmaza yönelik muhdesat aidiyetinin tespiti davası açtığını beyan etmiştir.

Bu durumda mahkemece, davalı ... tarafından açılan muhdesat aidiyetinin tespiti davası bekletici mesele yapılarak, adı geçen davalıya ait olduğuna karar verilen muhdesat yönünden gerekirse mahallinde yeniden keşif yapılmak suretiyle dava konusu taşınmazın tespit edilen toplam değerinin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiğinin yüzdelik oran kurulmak suretiyle belirlenmesi ve muhdesata isabet eden kısmın muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedelin ise tapu kaydındaki payları oranında tüm paydaşlara dağıtılması gerekir.

Mahkemece, değinilen hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...’nün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 30.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2549, Karar No: 2024/859, Tarih: 05.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/2549 E.  ,  2024/859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/596 E., 2022/115 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karapınar Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.01.2014 tarihli ve 2013/167 Esas, 2014/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 1.500,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

3. Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.01.2014 tarihli ve 2013/167 Esas, 2014/3 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 14.09.2021 tarihli ve 2019/3592 Esas, 2021/17540 Karar sayılı kararı ile "...onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1,3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığın TCK.nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/596 Esas, 2022/115 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca infazın 1.500,00 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; hükmün usul ve yasaya aykırı olması ve sanığa daha ağır ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olayda, sanık olay tarihinde Ulukışla İlçesine giderek, suç tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdure ile buluşmuş ve mağdure ile beraber kaçmaya karar vermiştir. Birlikte Sazlıpınar Köyü'ne giderek burada iki gün kaldıktan sonra yakalanmışlardır. Bu şekilde gerçekleşen olay sanığın katılan ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Kolluk görevlilerince hazırlanan 14.04.2013 tarihli olay ve yakalama tutanağı dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/596 Esas, 2022/115 Karar sayılı kararında hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/596 Esas, 2022/115 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1292, Karar No: 2021/8691, Tarih: 27.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1292 E.  ,  2021/8691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ( sanık ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ( sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...’ın atılı suçtan beraati ile sanık ...’in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Kayden 03.03.1997 doğumlu olup, kovuşturma evresinde mahkemece ifadesinin alındığı 23.05.2014 tarihli duruşmada on sekiz yaşı içerisinde bulunan mağdurenin, olaydan dolayı sanık ...’den şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin bu sanık yönünden hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Reddiyle, sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizle sınırlı yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2878, Karar No: 2014/8035, Tarih: 12.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/2878 E.  ,  2014/8035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/09/2011

NUMARASI : 2009/19-2011/612

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti ile asgari geçim indirmii alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketlerin Taş Ocakları Şantiyesinde 06.04.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, kurban bayramı öncesinde maaşlarını almak istediğinde ücretsiz izin belgesine imza atarsa vereceklerini belirtmeleri üzerine ücretsiz izin belgesini imzaladığını, buna rağmen parasının tamamını alamadığını, bayram sonrasında da 06.12.2008 tarihinde şantiyenin taşındığını, iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, resmi ve dini bayram tatili ücreti, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ve asgari geçim indirimi alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı Akçansa vekili, diğer davalının yani davacının işvereninin müvekkilinin taşeronu değil, müteahhidi olduğunu, üstlendiği işleri anahtar teslim diye bilinen şekilde yapmak üzere şirketle anlaşma yaptıklarını, olayda müvekkilinin hiçbir sorumluluğunun bulunmadığını, sorumluluğun diğer davalıda olduğunu, davacının iş akdinin müvekkilince feshedilmediğini savunmuştur.

Davalı Yatırım Madencilik şirketi vekili, iş akdinin müvekkilince feshedilmediğini, davacının ücretsiz izinde olduğu 08.02.2009 tarihinde SSK bildirimi yapılarak başka bir işyerinde çalışmaya başladığını, davanın 05.01.2009 tarihinde açıldığını, karşılıklı mutabakat üzerine imzalanan ve kararlaştırılan ücretsiz izin uygulaması (06.12.2008-06.03.2009 tarihleri arasında) devam etmekte iken davacının bu davayı açtığını, davadan önce şirketçe davacıya ulaştırılan feshe dair ihbar, tebligat olmadığını, ancak davacının 08.02.2009 tarihinde başka bir işyerinde çalışmaya başladığını, iş akdinin nasıl ve hangi tarihte feshedildiğinin belli olmadığını, bu nedenle iş akdinin haksız ve usulsüz olarak işçi tarafından feshedildiğini, şirketçe davacı işçiye 30.03.2009 tarihinde ihtarname gönderilerek ücretsiz izin süresi bitmesine rağmen işyerine gelmediği, yazılı mazeret bildirmediği ve 08.02.2009 tarihinden itibaren başka bir işletmede çalıştığının tespit edildiği bildirilerek iş akdinin 30.03.2009 itibariyle haklı olarak feshedildiğinin bildirildiğini, ancak davanın 05.01.2009 tarihinde açıldığını savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, davacının davalılardan Yatırım Madencilik şirketine bağlı olarak Akçansa'ya ait taşocağında 06/04/2007-30/03/2009 tarihleri arasında şoför olarak en son aylık 880 TL net ücretle çalıştığı ( taraflar arasında ücret ihtilafı bulunduğu, davacı iddiasını kısmen doğrulayan tanık beyanı, meslek odasının emsal ücret yazısı, davacının yaptığı iş ve kıdemi, ülkemizde çift bordro uygulamasının yaygın olması dikkate alındığında), davalı Yatırım Madencilik'in diğer davalıya ait taşocağında taş mıcır kırma ve kırılan mıcırları çimento yapan Akçansa'ya taşıma işi yaptığı, yapılan işini niteliği itibariyle taraflar arasında alt- üst işveren ilişkisi bulunduğu, davalı Y.Madencilik tarafından davacıya gönderilen 30.03.2009 tarihli ihtarname ile özetle "ücretsiz izin süresinin bitiminde işe gelmediği, yazılı bir mazeret bildirmediği buna nedenle iş akdinin işveren tarafından İş Kanunun 17. maddesi gereğince feshedildiğinin" belirtildiği, ancak tüm tanık beyanlarına göre iş akdinin dava tarihinden önce taşocağındaki çalışmanın bitmesi ve işyerinin Kayseri'ye taşınması nedeniyle işveren tarafından feshedildiği, feshin haklı nedene dayanmaması nedeniyle davacının 4857 sayılı yasanın 17. maddesi gereğince ihbar tazminatını ve aynı yasanın Geçici 6. maddesi ile yürürlükte bulunan 1475 sayılı yasanın 14. maddesi gereğince kıdem tazminatını hak ettiği, ihbar süresini kullandırıldığına veya ihbar-kıdem tazminatının ödendiğine dair davalı tarafından delil sunulmadığı gerekçesiyle kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsil olarak tahsiline karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde fesih tarihini açıklamamış, bilirkişi raporunda hesaplamalar kayden çıkış tarihi olan 30.03.2009 tarihine göre yapılmış ise de, davacının iş sözleşmesinin fiilen 05.12.2008 tarihinde sona erdiği, ücretsiz izindeki sürelerin işçilik alacakları hesabında dikkate alınamayacağı göz ardı edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

3-Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporu da denetime elverişli olmayıp, bu husus da bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2843, Karar No: 2022/6163, Tarih: 27.09.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/2843 E.  ,  2022/6163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, davacıların istinaf isteminin HMK'nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca esastan reddine dair verilen karar süresi içinde davacılar vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 27/09/2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar ... v.d. vekili Avukat ...ile temyiz edilen davalılar ... v.d. vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı, dosya incelenerek gereği görüşüldü:

I. DAVA

Davacılar, mirasbırakanları Hasan Reçber'in 1365 ada 6 parsel sayılı taşınmazını kızı ...'in eşi olan Alişan Şahin’e 03/11/1993 tarihinde devrettiğini, Alişan Şahin'in de dava konusu taşınmazı mirasbırakanın oğulları olan davalılar ... ve ...’e 08/11/1993 tarihinde temlik ettiğini, devirlerin mirasçılardan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın süresinde açılmadığını, taşınmazın devrinin üzerinden 25 yıl geçtiğini, davacıların eldeki davayı açmalarının kötü niyetli ve temlikin gerçek satış olduğunu, iddiaların doğru olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, 18/01/2012 tarihli protokole göre mirasçıların mirasbırakandan kalan taşınmazlar konusunda anlaştıkları, bilirkişi raporuna göre protokoldeki imzaların davacılara ait olduğu, muris muvazaasından söz edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

İlk Derece Mahkemesince, 18/01/2012 tarihli protokole göre mirasçıların mirasbırakandan kalan taşınmazlar konusunda anlaştıkları, bilirkişi raporuna göre protokoldeki imzaların davacılara ait olduğu, muris muvazaasından söz edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; 18.01.2012 tarihli belgede, dava konusu taşınmazın davalı tarafça bedeli ödenerek alındığının belirtildiğini, davalıların taşınmazı bedelini ödeyerek satın almaları halinde devir tarihinden 19 yıl sonra, 2012 yılında hangi amaçla böyle bir protokol yapma ihtiyacı içerisine girdiklerinin açıklanamadığını, anılan belgenin davacıların imzaladıkları belgeden farklı olduğunu, davalıların, mirasçıların kendilerine olan güven ve iyi niyetlerinden faydalanarak sonradan doldurulmak suretiyle içeriği davacılar tarafından bilinmeyen dava konusu taşınmaza ilişkin protokol imzalattıklarını, 18.02.2012 tarihli protokolde bir anlaşma bulunmadığını, davacıların bu protokole imza attıklarını hatırlamadıklarını, protokolde imzası bulunan bazı kişilerin dosyaya beyan dilekçeleri verdikleri ve imzalarını inkar ettiklerini, dosyaya sunulan birden fazla "Protokol" başlıklı belge olduğundan bilirkişi raporunda, hangi belgenin incelemesinin yapıldığının belirtilmediğini, dosyada mübrez olan 3 belgede de davacıların isim ve imzalarındaki farklılıkları belirtmelerine rağmen bu hususta ayrıca bir inceleme yapılmadığını, davacı asillerin isticvabına karar verilmediğini, mirasbırakanın, çocukları arasında mal paylaşımı yapmak gibi bir iradesi olmadığını, temlik tarihinde 62 yaşında olduğunu, Almanya’da çalışıp emekli olduktan sonra, ağır Parkinson hastalığına yakalandığını, eşi ile birlikte yaşadığını, tedavi için İstanbul’a gelen mirasbırakanın bu hastalık nedeniyle bilincinin tamamen yok olduğunu, vasi tayini davasında mirasbırakanın vesayete ihtiyacı olduğuna dair rapor bulunduğunu ve kendisine eşinin vasi olarak atandığını, bu hususların mirasbırakanın tek başına işlem yapamayacağını, akıl sağlığının yerinde olmadığını, davalılar tarafından hastalığından yararlanıldığını gösterdiğini, dava konusu taşınmazın, davalılar adına tescil edilmeden önce, enişteleri olan dava dışı Alişan Şahin’e devredildiğini, mirasçılardan mal kaçırmak için muvazaalı olarak devirlerin yapıldığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç