muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9113, Karar No: 2018/5385, Tarih: 06.06.2018

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

D)Sanıklar hakkında 2006 yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

I-Gerekçeli karar başlığına, ...’nın sıfatının “katılan” yerine “müşteki” olarak yazılması,

1-Sanık ...' ün UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydında, hükümden sonra 16.05.2015 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

2-Her ne kadar “sanıkların … 2006 yılında sahte fatura düzenlediklerine ilişkin bilgi ve belge olmaması nedeni ile bu suçu işledikleri hususunda mahkûmiyetlerine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği...” gerekçesi ile beraat kararları verilmiş ise de; vergi raporları ekinde 2006 yılına ait düzenlenen faturaların onaylı örneklerinin bulunması karşısında; maddi gerçeğin kuşkudan uzak şekilde ortaya konabilmesi için; faturaların asıllarının temini ile sanıklara aidiyetleri hususunda uzman kurum ve kuruluştan rapor alınması; faturaları kullandıkları belirtilen İsa Safa İnşaat yetkilisi ve Mert Metal (Mukaddes Torun) haklarında düzenlenmiş ise; vergi suçu raporlarının onaylı örnekleri getirtilerek, aynı mükelleflerin yetkilileri hakkında, faturalardan dolayı "2006 yılında sahte fatura kullanmak" suçu nedeniyle kamu davaları açılıp açılmadığının araştırılması varsa getirtilerek incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin dosyaya aktarılması, sahte faturaları kullanan İsa Safa İnşaat yetkilisi ile Mert Metal(Mukaddes Torun)'un CMK 48. maddesi hatırlatılarak tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerinin tespit edilmesi; faturaları kimden hangi ticari ilişki karşılığında aldıklarının sorulması; gerektiğinde gerçek alış-veriş olduğunun belirlenebilmesi için ... Seramik... Ltd. Şirketi ile faturaları kullanan şirketlerin defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması; toplanan deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanıklar ... ve ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E, 2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gererekçede gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki Kaçakçılık suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir.2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman resmi kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikden anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanununa tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın da taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, 2018/3390 sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız birden çok usullerle içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması önemli değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun359/b maddesinde tanımlanın suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227. mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını”taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/15833, Karar No: 2011/20577, Tarih: 14.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/15833 E.  ,  2011/20577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.625.00 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile 2.625.00 TL'nin 04.09.1999 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesi cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya 04.09.1999 tarihinde ...Yapı Kredi Bankasından 3.000 ...Markı para gönderdiğini, bu alacağını defalarca istemesine rağmen davalı tarafça borcun ödenmediğini dolayısıyla 3.000 ...markı karşılığı olan 2.625,00 TL alacağın 04.09.1999 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın süresinde açılmadığını, davalının davacıdan bugüne kadar hiçbir şeklide borç para almadığını, buna ihtiyacı da olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.Mahalli mahkemece; davacının davalıya 04.09.1999 tarihinde 3.000 ...Markı gönderdiği ve davalının da bunu aldığı sabit kabul edilip, bu paranın başka bir şey için gönderildiği davalı tarafından ispat edilemediğinden ayrıca dosyaya herhangi bir ödeme belgesi ileri süremediğinden davanın kabulü ile 2.625,00 TL nin 04.09.1999 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.Mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dava konusu alacağın dayanağı davacının davalıya 3.000 ...Markını 04.09.1999 tarihinde ... yapı kredi bankasından göndermiş olduğu banka havale dekontudur. Havale, esas itibariyle bir ödeme vasıtası olup borç ödeme belgesi niteliğindedir. Davaya konu banka havale dekontunda gönderilen paranın hangi amaçla gönderildiği hususunda bir açıklama yer almamakta, borç olarak gönderildiği de yazılı değildir. Havale dekontunda paranın borç olarak gönderildiği yazılı olmadığından bu havale dekontunun tek başına alacağın varlığını ve davacının iddiasını kanıtlamaya yeterli değildir. Davacı iddiasını yasal delillerle ispat etmelidir. Bu durumda mahalli mahkemece ispat yükünün davacıda olduğu gözetilmeden yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir. Davacı iddiasını yasal delillerle ispat edememiş ancak dava dilekçesinde 'ilgili her türlü delil' demek suretiyle yemin deliline de dayanmış bulunduğundan davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3237, Karar No: 2010/16670, Tarih: 27.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/3237 E.  ,  2010/16670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle; Yargıtay 4.Ceza Dairesinin 16/01/2008 tarihli görevsizlik kararı ile Daireye gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmolunan cezaların tür ve sürelerine göre sanık ... savunmanlarının duruşmalı inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca REDDİNE;

I-“Hakaret” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığına “Temmuz 2001” olarak yanlış yazılan suç tarihinin, “24/07/2001” olarak yerinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 482/2, 80. maddelerindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 24/07/2001 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-“Tehdit” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli karar başlığına, “24/07/2001” olan suç tarihinin, “Temmuz 2001” olarak yanlış yazılması,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli karar başlığına, “24/07/2001” olan suç tarihinin, “Temmuz 2001” olarak yanlış yazılması,

2-Sanığın, yakınana gönderdiği isimsiz ve imzasız mektupla, “….. canın vermek isteyince nasıl ona buna veriyorsan, senden istenilenleri de vereceksin. Dikkat et avukat, bunların bitmesini istiyorsan tam on günün var. On günün sonunda sana yer ve zaman bildirilecek ve tam nakit olarak elli milyar lira getireceksin. Bu parayı s.. s.. ödeyeceksiniz. İstersen ödeme, hayatında öyle şeyler olur ki bu günlerini çok ararsın. ……. Bunları ciddiye almazsan senin başına gelecek var tabii….istenilen parayı s… s… vereceksin” diyerek büyük bir zarara ya da tehlikeye düşüreceğini bildirmek suretiyle tehdit edip elli milyar lira paranın teslimine karşı koymaması yönünde zorladığının anlaşılması karşısında; eyleminin yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yağma suçunun niteliğinin belirlenmesinde belirleyici etken olan, “yakınana şu kadar parayı şuraya bırak şeklinde bir söz sarf edilip talimat verilmediği, elli milyar lira paranın hakimiyetinin sınırlanmasının söz konusu olmadığı, bir şeyi işlemek veya işlenmesine izin vermesi konusunda yakınanın zorlandığı, bu haliyle eylemin tehdit suçuna uyduğu” şeklinde yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

3-Sanığın, yakınana gündüz sayılan sabah saat 04:00 sıralarında doğru attığı taşa sarılı mektup yoluyla, belli gün ve yer belirtilmeden, elli milyar lira parayı vermesi konusunda tehdit etmesi şeklindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 495/1, 61/1, 31, 522/1. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 148/1, 35/2, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların alt ve üst sınırları bakımından; 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi ışığında; 5237 sayılı TCK.nun hükümlerinin sanık lehine olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

4-Kabule ve uygulamaya göre de;

Hükümde, temel cezanın belirlenmesi sırasında uygulama maddesinin, 5237 sayılı TCK.nun 106/2-b maddesi yerine 109/2-b maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27/10/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8745, Karar No: 2015/8214, Tarih: 03.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8745 E.  ,  2015/8214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA(KAPATILAN) 8. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/02/2014

NUMARASI : 2013/88-2014/41

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden eşit hisselerle paydaşı oldukları 86 parsel sayılı taşınmaza komşu 85 parsel maliki davalı Cafer ile 84 parsel maliki davalı Vedat'ın ağaç dikmek suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek elatmanın önlenmesine ve ağaçların sökülmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, müdahalerinin bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacıya ait taşınmaza davalıların müdahalerinin bulunmadığının keşfen saptandığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi .... . raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi, Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2,50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5651, Karar No: 2013/6283, Tarih: 14.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/5651 E.  ,  2013/6283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Kadir'e yönelik eylemi nedeniyle; TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62, 53/1-2-3 madde ve fıkraları gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

...'ya yönelik eylemi nedeniyle; TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62, 53/1-2-3. madde ve fıkraları gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanık ...'ın mağdurlar ... ve ...'nın saldırısından kurtulmak için elindeki bıçağı savurduğu, sanık ...'ın bıçakla gerçekleştirdiği karşı saldırısının, mağdurların silahsız saldırısıyla orantısız olduğu ve bu nedenle meşru müdafaanın şartlarının oluşmadığının kabulünde ve bu kabule göre kurulan hükümde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdurlar ... ve ...'yı kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliklerini tayin, haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru müdafaaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 14/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9640, Karar No: 2023/8971, Tarih: 28.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9640 E.  ,  2023/8971 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen iş göremezlik oranının iş kazası ile illiyet rabıtasının olmadığının tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: %43 olarak tespit edilen işgöremezlik oranının; 03.12.2013 tarihli iş kazasıyla illiyet rabıtası olup, olmadığının tespitini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... Kahraman vekili cevap dilekçesinde; Müvekkilinin davalı işyerinde 2004 yılından itibaren vinç operatörü olarak çalışmaya başladığını, 03.12.2013 tarihinde gece vardiyasında çalıştığı sırada iş kazası geçirdiğini, vinç ile taşıdığı ürünleri istifleme yaptıktan sonra merdivenden inmeye çalışırken sol bacağı merdiven ile istifleme alanı arasında kalmış olup bir süre asılı kaldıktan sonra merdivenin en üst basamağından ve 4 metre yükseklikten aşağı düşerek iş kazası geçirdiğini, kaza sebebiyle ağır derecede yaralandığını ve sakat kaldığını, müvekkilinni geçirmiş olduğu iş kazası sebebiyle %43 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş olması sebebiyle ... 2. İş Mahkemesinin 2015/884 esa sayılı dosyası ile maddi ve manevi tazminat davası açıldığını, bu dosyada davacı şirket tarafından Kurum tarafından belirlenen maluliyet oranına itiraz edildiğini, Yüksek Sağlık Kurulu'nun 17.02.2016 tarihil ve 13/2569 sayılı kararında maluliyet oranının %43 olarak tespit edildiğini, ayrıca yapılan kusur incelemesinde davacı işverenin kazanan meydana gelmesinde %80 oranında kusurlu olduğunun tespit edidiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi, 31.05.2016 tarihli ve 2016/277-2016/726 sayılı kararıyla; hak sahibi ve rücuan tazminat dosyalarının gelmiş oldukları aşamada mevcut davada ileri sürülen iddiaların o davalarda da ileri sürülmesinin mümkün olması, tarafların dilekçelerinde temas ettikleri ve kısmen tutanağa geçirilen hususların dikkate alınmış olduğu, bu sebepten başkaca bir işlem yapılmadığı gerekçeleri ile davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 17.04.2019 tarihli ve 2016/17097 2019/3591 sayılı ilamı ile; "Yukarıda belirtilen çerçevede HMK uyarınca kısmi eda davası açılabilen hallerde tespit davası da açılabildiği gözetilmeksizin; Mahkemece, iş göremezlik oranına itiraz irdelenmeden, esasa girilmeksizin red kararı verilmesi isabetsiz bulunmuştur. Bu durumda mahkemece, sürekli işgöremezlik oranına ilişkin itirazlar doğrultusunda prosedür işletilmelidir. .,.." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "., Davanın Kabulüne, 1-Davalı ...'ın 03.12.2013 tarihli iş kazası nedeniyle maluliyetinin bulunmadığı hususunun tespitine, ...." dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; kusur sorumluğunun yerinde olmadığını, belirterek İlk Derece Mahkemesince verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı DSİ vekili temyiz dilekçesinde; kusur sorumluğunun yerinde olmadığını, belirterek İlk Derece Mahkemesince verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazası ile iş göremezlik arasında illiyet bağı olup olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla;davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.