muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/849, Karar No: 2012/2434, Tarih: 16.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/849 E.  ,  2012/2434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, aksi kurum işleminin iptalini,1479 sayılı Yasa kapsamındaki .... sigortalılığın 14.07.1982 tarihinden başlatılarak, kesilen yaşlılık aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, uyulan bozma ilamı uyarınca davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu olayda; vergi ve sicil memurluğu kaydı bulunmayan davacının, 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı “At Arabacısı” işinden ve ....Odası kaydına dayalı olarak 14.07.1982 tarihli tescille başlamış, tüm prim ödemelerini 1998 yılı içerisinde ve toplu olarak ödemek suretiyle 01.05.1998 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanmıştır. Ancak, 20.04.2001 tarih ve 41242 sayılı müfettiş raporu emsal alınarak; davacının, ..... tarihleri arası sigortalılığı ve buna dayalı olarak da yaşlılık aylığı iptal edilmiştir.

Dairemizin uyulan 28.01.2010 tarihli bozma ilamı doğrultusunda yapılan araştırma sonucuna göre; anılan müfettiş raporuna dayalı olarak, davacı hakkında açılmış bir ceza tahkikatı veya yapılan bir ceza yargılaması bulunmadığı gibi; Dairemizin 28.05.2009 günlü geri çevirme kararı üzerine gönderilen 14.07.2009 tarihli Kurum yazısı içeriğine göre, anılan müfettiş raporunda, davacı yönünden yapılan bir tespit bulunmadığı gibi,davacı adının dahi yer almadığı, vergi kaydı bulunmaması nedeniyle ve söz konusu müfettiş raporu emsal alınmak suretiyle, davaya ve uyuşmazlığa konu 14.07.1982-22.03.1985 tarihleri arası sigortalılık süresinin iptal edildiği anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. maddesine göre, bir kimsenin zorunlu .....sigortalısı olması için, meslek kuruluş kaydı ile birlikte, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışması gerekir. Öte yandan, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasanın 6. maddesi ile değişik 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde, zorunlu Bağ Kur sigortalısı olmak için ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olma, gelir vergisinden muaf olanların da meslek kuruluşuna kayıtlı olması hükmü yer almaktadır.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında, davacının uyuşmazlığa konu olan 14.07.1982 – 22.03.1985 tarihleri arası dönemde vergiden muaf olup, olmadığı usulünce araştırılmalı, vergiden muaf olması durumunda anılan dönem içerisinde devam etmekte olan oda kaydına değer verilmek suretiyle, davanın kabulüne karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında, davacının uyuşmazlığa konu olan 14.07.1982 – 22.03.1985 tarihleri arası dönemde vergiden muaf olup, olmadığı usulünce araştırılmalı, vergiden muaf olması durumunda anılan dönem içerisinde devam etmekte olan oda kaydına değer verilmek suretiyle, davanın kabulüne karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12270, Karar No: 2015/5249, Tarih: 31.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/12270 E.  ,  2015/5249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/963-2014/148

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; kaçak elektrik kullanması nedeniyle, davalı aleyhinde toplam 17.293 TL kaçak elektrik bedelinin tahsili amacı ile icra takibi yaptıklarını; davalının, bu takibe haksız itirazda bulunduğunu iddia ederek; itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyizi üzerine; Yargıtay 7.Hukuk Dairesi'nin, 13/09/2012 günlü, 2011/6442 Esas, 2012/2957 Karar sayılı ilamı ile "...Mahkemece, davalının kaçak elektrik kullandığının sabit olduğu gerekçesiyle, herhangi bir hesaplama yaptırılmaksızın, davanın kabulüne karar verilmiş ise de; takip konusu alacağın miktarı konusunda bir inceleme yapılmadan oluşturulan hüküm davanın niteliğine ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

O halde, mahkemece; davalının ödemekle sorumlu olduğu miktarın belirlenmesi yönünden uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik araştırma ve inceleme sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olduğundan bozulması gerekmiştir.

İcra İflas Kanununun 67.maddesine göre, itirazın iptaline karar verilmesi halinde, alacaklı yararına icra inkar tazminatına hükmedilebilmesi için; alacaklının haklılığının tespit edilmiş olması yeterli olmayıp, alacağın likit ve muayyen; bir başka deyişle taraflarca önceden belirlenmiş veya basit bir işlemle hesaplanabilecek nitelikte olması, miktarının belirlenebilmesi için yargılamanın gerekmemesi zorunludur. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat alacaklarında hükmedilecek miktarın belirlenmesi Borçlar Kanununun 42.maddesi hükmüne göre hakimin takdirinde olduğundan öğreti ve uygulamada bu tür alacakların likit

veya muayyen olmadığı kabul edilmektedir. Bu nedenle, davacının icra inkar tazminatına ilişkin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken; İnkar tazminatına hükmedilmiş olması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir..." gerekçesi ile, karar bozularak mahkemesine iade edilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak, yeniden yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, kaçak elektrik bedelinin tahsili talepli yapılan icra takibine, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak, yeniden yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, kaçak elektrik bedelinin tahsili talepli yapılan icra takibine, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosyada mevcut ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda; iki adet kaçak tutanağındaki, kaçak elektrik bedelinin toplam 11.366 TL olduğu belirtilmiş; ancak, bulunan bedelin dayanağı ve hesap şekli konusunda alınan bu rapor denetime elverişli olmadığı gibi; bilirkişi raporunda, faiz ve KDV'ye ilişkin bir hesaplama da yapılmamış, mahkeme, davacının takip talebinde bildirdiği faiz tutarını aynen kabul etmiştir.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/a maddesi hükmünde; "Dağıtım sistemine veya sayaçlara veya ölçü sistemine ya da tesisata müdahale ederek, tüketimin doğru tespit edilmesini engellemek suretiyle, eksik veya hatalı ölçüm yapılması veya hiç ölçülmeden veya yasal şekilde tesis edilmiş sayaçtan geçirilmeden mevzuata aykırı bir şekilde elektrik enerjisi tüketmesi kaçak elektrik tüketimi olarak kabul edilir." düzenlemesi yer almaktadır.

Aynı yönetmeliğin 15.maddesinde de; kaçak ve usulsüz elektrik enerjisi kullanımına ilişkin tespit, süre, tüketim miktarı hesaplama, tahakkuk, ödeme yöntemleri ile diğer usul ve esasların dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından belirleneceği açıklanmıştır.

Öte yandan, HGK'nın 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 E.- 2014/679 K.sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik uygulamasına göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından, elektrik abonelerinden alınamayacağına karar verilmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; kaçak kullanım miktarının ve bedelinin tespiti amacıyla, alanında uzman bilirkişi heyetinden Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinde ve 622 sayılı EPDK kararında açıklanan yönteme göre hesaplama içeren (bu hesaplama yapılırken de, kayıp-kaçak bedeli, sayaç okuma bedeli vs. gibi kalemlerin müşteriden tahsil edilemeyeceği de dikkate alınıp), gerekçeli, denetime elverişli rapor alınıp, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3749, Karar No: 2020/4162, Tarih: 20.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/3749 E.  ,  2020/4162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun aşamalardaki anlatımlarında eylemin bir kez sanığın evinde gerçekleştiğini belirttiği gözetildiğinde, tanık ... ile mağdurun duruşmada dinlenerek eylemin kaç kez olduğunun tespit edilmesinden sonra olayda 5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Dosya içerisinde bulunan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 27.06.2011 günlü raporunda mağdur hakkında olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğunun tespit edilip, bu sebeple ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin ek mütaalanın bulunduğu gözetildiğinde, dava dosyasının Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna gönderilerek mağdurun ruh sağlığındaki bozulmanın, sanıklardan hangisinin veya ayrı ayrı her ikisinin de eylemlerinden kaynaklanıp kaynaklanmadığına dair ek rapor alındıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin tatbiki gerekip gerekmediği hususunun belirlenip buna göre lehe kanun değerlendirmesi yapılması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8913, Karar No: 2012/5488, Tarih: 19.06.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/8913 E.  ,  2012/5488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında temyize konu 172 ada 9, 264 ada 19, 280 ada 12 ve 15 parsel sayılı 5621,28, 43,92, 1562,15 ve 1304,46 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile davalı ... adına, 280 ada 13 parsel sayılı 1844,17 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise aynı nedenlerle ölü olduğu tutanağın beyanlar hanesine şerh verilerek davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazların babası ... mirasçıları adlarına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile payları da belirtilmek suretiyle ... mirasçıları adlarına tapuya tescillerine, 280 ada 12, 13 ve 15 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan muhtelif sayı ve nitelikteki meyve ağaçlarının davalı ...'ya ait olduğunun tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine, 264 ada 19 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhtelif meyve ağaçlarının beyanlar hanesinde gösterilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1- Hükmü temyiz eden ..., dava konusu 280 ada 13 parsel sayılı taşınmazın tespit maliki olmadığı gibi, bu taşınmaz hakkında usulüne uygun olarak açılmış bir davası da bulunmamaktadır. Öte yandan davacı ...'ın davası nedeniyle yapılan yargılama sonunda taşınmazın hükmü temyiz eden davalı ...'nun da miras bırakanı olan ... mirasçıları adlarına tesciline, taşınmaz üzerindeki muhtelif sayı ve nitelikteki ağaçların ...'ya ait olduğunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş olup, hükümle, aleyhine bir durum da yaratılmamıştır. Buna göre bu parsel yönünden davanın tarafı olmayan ...'nun hükmü temyizde hukuki yararı bulunmadığından, temyiz inceleme isteğinin REDDİNE,

2- ...'nun 172 ada 9, 264 ada 19, 280 ada 12 ve 15 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre bu taşınmazlar yönünden yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2128, Karar No: 2015/2242, Tarih: 10.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/2128 E.  ,  2015/2242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/246932

MAHKEMESİ : Kadıköy 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2012

NUMARASI : 2010/1578 (E) ve 2012/529 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanlarında ve mahkemedeki 21.04.2011 tarihli beyanında, Mustafa isimli bir arkadaşının arabasını emanet olarak alıp, B.A isimli arkadaşının evine ziyarete gittiğini ve arabayı sokağa park ettiğini, saat 01:00 civarında evden çıkıp, arabanın yanına gelip, şoför tarafındaki kapıyı açtığında, birisi ön şoför koltuğunda, diğeri de arka koltukta olmak üzere arabanın içinde iki kişinin olduğunu, şoför koltuğunda olanın aracı düz kontak yapmaya çalıştığını, direksiyonun altına eğildiğini gördüğünü, kapıyı açınca direksiyonun altından kabloların sarkmış olduğunu gördüğünü, elinde bıçak ile kabloları kesmeye çalışan sanığa "sen ne yapıyorsun burada, bu araç kimin" dediğinde, sanığın "sana ne, bu araç arkadaşımın" kendisinin de bu araç benim dediğinde sanığın araçtan inerek, elindeki bıçağı kendisine doğru salladığını, ancak isabet etmediğini, bu arada arkadaşlarının geldiğini görünce sanıkların kaçtıklarını, bilahare polisler tarafından yakalandıklarını ifade etmesi karşısında, eyleminin bu niteliği itibariyle yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde esasa ilişkin hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları gözetilerek hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16197, Karar No: 2020/4805, Tarih: 03.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/16197 E.  ,  2020/4805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı şirkete ait şantiyede 15/02/2012 – 30/04/2014 tarihleri arasında şantiye işçisi ve gece bekçisi olarak çalıştığını, çalışma saatlerinin haftanın 7 günü 07:30 – 01:00 saatleri arasında olduğunu, davacının gündüzleri şantiye işleri ile uğraştığını, gece ise bekçilik yaptığını, iş akdinin davalı işveren tarafından herhangi bir sebep gösterilmeden feshedildiğini, davacı tarafından daha sonra yapılan araştırmada davalı şirketin kendisini 2 ay öncesinde işten çıkardığını öğrendiğini, davacının 30/04/2014 tarihine kadar fiilen çalıştığını, fesihten sonra davacıya tazminat ve alacaklarının ödenmediğini, davacının tüm genel tatil günlerinde çalıştığını, yıllık izin hakkının kullandırılmadığını, hafta tatili izin ücretlerinin de ödenmediğini, davacının en son net 1150,00 TL ücret aldığını iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; kıdem tazminatı alacağı olarak 1000,00 TL, ihbar tazminatı alacağı olarak 1000,00 TL, fazla çalışma alacağı olarak 1000,00 TL, yıllık izin alacağı olarak 100,00 TL, ulusal bayram ve genel tatil alacağı olarak 100,00 TL, hafta tatili alacağı olarak 100,00 TL, olmak üzere toplam 3.300,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davaya cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkili şirkette gündüz çalışmadığını, sadece gece bekçisi olduğunu, çalışma saatlerinin 23:00-08:00 saatleri arasında olduğunu, iddia edilen çalışma saatlerindeki bir mesainin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, iş akdinin davacı tarafından feshedildiğini, davacının işten kendi isteği ile ayrıldığını, şantiye bittiğinde davacının bekçilik görevinin de biteceğini, bu durumun davacı tarafından da bilindiğini, bu nedenle davacı ile yapılan iş sözleşmesinin belirli süreli iş sözleşmesi olduğunu, davacının şantiye işi bitmeden işten ayrıldığını, davacının işten ayrıldıktan sonra müvekkili şirket tarafından inşa edilen sitede bekçilik görevine başladığını ve halen devam ettiğini, hiçbir haklı nedene dayanmadan işten ayrılan davacının kıdem tazminatı almaya hak kazanamayacağını, diğer işçilik alacaklarına yönelik iddialarının da tamamen hukuksuz olduğunu, kendi isteği ile işten ayrılan ve başka bir işe giren davacının ihbar tazminatı almaya da hak kazanamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi davalıya ait inşaat işyerinde bekçi olarak görev yapmış ve dava dilekçesinde günlük çalışma saatlerini sabah 7.30 gece 01.00 saatleri olarak açıklamıştır. Bu davada fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuş, bilirkişi raporunda davalı ... anlatımlarına göre günde 14.5 saat çalıştığı ve gece çalışmaları dikkate alınırsa günde 3 saat, haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı belirtilerek hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece davacı tanıklarının işyeri çalışanı olmadığı ve fazla çalışma iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle fazla çalışma ücreti isteğinin reddine karar verilmiştir.

Davacı tanıkları işyeri çalışanı olmayıp davacının inşaatta bekçilik yaptığı sürede çalışma gün ve saatlerini tam olarak bilmeleri mümkün değildir. Bu nednele davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilmemesi isabetli ise de davalı tanıklarının anlatımına göre davacının günde 14 saat çalıştığı belirlenmiş olup 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesine göre günlük çalışma süresi 11 saati geçemeyeceğinden 11 saatin üzeri fazla çalışma olarak hesaplanmalı, indirim hususu da düşünülerek bir karar verilmelidir. Bilirkişi raporunda gece çalışmaları ile ilgili talep olup olmadığına göre değerlendirme yapılması sonuca etkili olmayıp gerekirse ek hesap raporu alınarak günlük en çok 3 saatlik çalışma süresini aşan çalışmalar için fazla mesai hesabı yapılmalıdır. Mahkemece davalı ... beyanları gözardı edilerek fazla çalışma olgusunun ispatlanamadığı gerekçesiyle isteğin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11001, Karar No: 2007/13415, Tarih: 19.11.2007

10. Ceza Dairesi 2007/11001 E., 2007/13415 K.

**10. Ceza Dairesi 2007/11001 E., 2007/13415 K.**

**- GÖREVLİ MAHKEME

- SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR HAKKINDA GÜVENLİK TEDBİRİ**- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 1 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 26 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 3 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 7 ]

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan şüpheli Rıdvan hakkında yapılan soruşturma sonucunda, oniki yaşını doldurmamış olması nedeniyle ceza sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesi ile 5237 sayılı TCK'nın 31/1. maddesi uyarınca verilen, kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 28.03.2007 gün ve 2007/16001 soruşturma sayılı kararından sonra, 5237 sayılı TCK'nın 31/1 ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Ka-nunu'nun 5. maddesi uyarınca koruyucu, destekleyici tedbirlerden uygun görülenin uygulanmasının talep edilmesi üzerine, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun geçici 1. maddesinin 4. fıkrasına dayanılarak korunma ihtiyacı olan çocuklarla ilgili tedbir kararlarını vermeye çocuk mahkemesinin bulunmadığı yerlerde aile ve asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle talebin reddine ilişkin (Antalya Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 29.03.2007 tarihli ve 2007/319 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin (Antalya Birinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 11.04.2007 gün ve 2007/404 müteferrik sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'nın Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 29.05.2007 gün ve 28015 sayılı kanun yararına bozma talebi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2007 gün ve 2007/119479 sayılı tebliğnamesi ile dosya Dairemize gönderilmekle incelenip, gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebi ve tebliğnamede, "Tüm dosya kapsamına göre; 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 3. maddesinde "korunma ihtiyacı olan çocuk" ve "suça sürüklenen çocuk" kavramlarının ayrı ayrı tanımlarının yapıldığı, aynı Kanun'un geçici 1. maddesinin 4. fıkrasında korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararlarını almaya yetkili mahkemenin aile ve asliye hukuk mahkemesi olduğunun belirtildiği bu maddede suça sürüklenen çocuklar hakkında bir düzenleme bulunmadığı, suça sürüklenen çocuklar hakkında uygulanacak güvenlik tedbirlerini uygulama görevinin, aynı Kanun'un 2. maddesi delaletiyle 3. maddesinde belirtilen "Mahkeme: Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerini" ifade eder düzenlemesi uyarınca çocuk mahkemesi bulunmayan yerde koruyucu ve destekleyici tedbirlere karar verme görev ve yetkisinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Antalya Birinci Ağır Ceza Mahkemesi'nin anılan kararının bozulması istenmiştir.