muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31201, Karar No: 2014/6822, Tarih: 10.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/31201 E.  ,  2014/6822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli güveni kötüye kullanma, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Avukat olan sanığın, katılan ile kardeşi Halil'in vekaletnameye dayalı olarak vekillik görevlerini icra ettiği dönem içerisinde, ... Sulama Birliği ile katılan (ve eşi) arasındaki ihtilaflarda İdare Mahkemesi nezdinde açtığı davalarda, iş takiplerinde görevini gereği gibi yapmayarak, hak kayıplarına yol açması ile katılanın kardeşi ... adına yürüttüğü hukuki-cezai yargısal işlemleri sırasında katılandan (....adına) icra dosyasına yatırılacağı söylenerek alındığı ileri sürülen (31.10.2008 tarihinde) 12.000 TL'yi yatırmayıp, uhdesinde tutup, amaç dışı kullanması eylemlerinin "nitelikli güveni kötüye kullanma"; "Görevi kötüye kullanma" suçlarını oluşturduğu iddia olunan somut olayda;

Sanığın, katılanın ve yakın çevresinin (eşi, kardeşleri gibi.) vekillik görevini üstlendiği dönem içerisinde çok sayıda hukuki-cezai yargısal iş ve işlemlerini takip ettiğini, taraflar arasında alınıp-verilen paraların hangi iş ve işlemler için verildiği-alındığı hususlarının net olmadığını, somut olayda 12.000 TL'nin sanık tarafından alındığına dair yazılı bir belgenin bulunmadığını, soyut iddiaların mahkumiyeti gerektirir nitelikte delil teşkil etmeyeceğini, bu nedenlerle açılan kamu davalarında "beraat" kararları verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1702, Karar No: 2018/6729, Tarih: 23.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/1702 E.  ,  2018/6729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içerisindeki 27.09.2013 tarihli tutanak içeriğine göre; .... mahallesinde şüpheli şahıs ve... plakalı aracın kaçtığı anonsu üzerine olay yerine gidildiğinde, suça sürüklenen çocuk ...’nin kullandığı bahsi geçen araç ile aynı mahallede farklı sokakta yakalandığı ve tanık beyanının dosya kapsamı ile uyumlu olduğunun anlaşılması karşısında; teşhis işleminin usulüne uygun yapılmaması sonuca etkili olmayıp, mahkemenin dosya içeriğine uygun düşen kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki ... hakkında hırsızlık suçu bakımından eksik kovuşturma yapıldığına dair bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müştekisi belli olmayan bir ikametin bodrum katından hırsızlık yapılan somut olayda; suça sürüklenen çocukların soruşturma aşamasındaki savunmalarında suça konu yerin boş arazide yıkık bahçesi olan metruk bir ev olduğunu beyan etmeleri ve dolayısıyla bahsi geçen yerin konut olarak kullanılıp kullanılmadığının tespit edilememesi karşısında; konut dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurları oluşmaması nedeniyle suça sürüklenen çocukların beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Suça Sürüklenen çocukların, suç tarihinde müştekisi tespit edilemeyen ikametin bodrumundan bir adet bakır kazan çalmaları şeklinde gerçekleşen somut olayda; suça konu eşyanın maddi değeri araştırılarak haklarında TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3- Suça sürüklenen çocuklar hırsızlık yaptıkları yeri tarif edememiş iseler de; yakalandıklarında suça konu bakır kazanı attıkları yeri gösterdiklerinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 168/1. maddesinin uygulanma olasılığının tartışılmaması,

4- Kısa karar ve gerekçeli kararın sonunda karar tarihinin 24.06.2014 yerine 24.05.2014 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3200, Karar No: 2014/5173, Tarih: 19.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/3200 E.  ,  2014/5173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizce 20.11.2013 tarihinde verilen karar ile, yokluğunda hüküm kurulan davalı ... Denizcilik Nakliyat İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla, gerekçeli kararın anılan davalıya tebliği ile temyiz süresi beklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesine karar verildiği,

Geri çevirme sonrasında yapılan incelemede; yerel mahkemece davalı ... Denizcilik San. ve Tic. A.Ş. ve diğerleri vekili Av. ... imzasına kararın kalemde tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Dosyanın incelenmesinde, kararın tebliği için geri çevrime yapılan davalı vekillerinin yargılama sırasında 03.12.2012 havale tarihli dilekçe ile istifa ettiği, diğer davalı şirket vekilleri tarafından sunulan vekaletnamelerde ise ... Denizcilik ve Poliport firma isimlerinin yer aldığı, ayrıca davalı ... Denizcilik firmasının tasfiye halinde olduğu yönündeki ticaret sicil gazetesi bilgilerinin yer aldığı belirlenmiştir.

Mahkemece geri çevirme sonrasında yapılan tebligat usulüne uygun değildir. Şirket unvanı açıkça yazılarak, yukarıda açıklanan hususlar ve dosya kapsamı da dikkate alınarak usulüne uygun tebligat yapılması, temyiz süresi beklenerek usulü eksiklik giderildikten sonra dosyanın gönderilmesi, tekrar geri çevirmeye meydan verilmemesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/749, Karar No: 2023/1661, Tarih: 03.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/749 E.  ,  2023/1661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

... 4. Çocuk Mahkemesinin, 21.05.2013 tarihli ve 2012/834 Esas, 2013/455 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yüzüne karşı verilen 21.05.2013 tarihli hükme yönelik suça sürüklenen çocuğun 16.12.2022 tarihli yasal süresinde olmayan temyiz isteminin ve yerinde görülmeyen eski hâle getirme talebinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22970, Karar No: 2014/26227, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22970 E.  ,  2014/26227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/266-2014/236

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/4075, Karar No: 2024/5124, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4075 E.  ,  2024/5124 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2906 E., 2018/46 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : İade

İTİRAZA KONU KARAR : Ret

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.11.2023 tarihli ve 2021/18868 Esas, 2023/7468 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.03.2024 tarihli ve 2 - 2018/10423 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında hırsızlık suçundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 11.01.2018 tarihli ve 2017/2906 Esas, 2018/46 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.11.2023 tarihli ve 2021/18868 Esas, 2023/7468 Karar sayılı kararıyla temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri gereğince karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve aynı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' hükmü ile "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295/1. maddesindeki; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen ve tebliğ olunan hükümde aynı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince temyiz nedenlerini bildirmez ise temyiz isteminin reddedileceği hususunun bildirilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usûlüne uygun şekilde "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi hâlinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, mahkemesince bu eksikliğin giderilmesi, tebligat belgesi ve verilmesi hâlinde gerekçeli temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere iadesinin temini hususunda tebligat yapılması için dosyanın mahalline iadesinin sağlanması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 11.01.2018 tarihli ve 2017/2906 Esas, 2018/46 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla usûlüne uygun ihtarat içeren tebliğin sağlanması için dosyanın iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanıkların temyiz taleplerinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 22.11.2023 tarihli ve 2021/18868 Esas, 2023/7468 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 11.01.2018 tarihli ve 2017/2906 Esas, 2018/46 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/264, Karar No: 2013/18215, Tarih: 21.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/264 E.  ,  2013/18215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 20/05/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davacı ve davalılar vekilleri tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, davalılardan ...'nın sahibi olduğu.....gazetesinin 06/04/2011 tarihli nüshasında birinci sayfada "neşterin diyeti vekil adaylığı" manşeti ile verilen, aynı haberin 16. sayfadaki devamında "....neşterin diyetini listelerde verdi" başlığı ile, diğer davalı ... tarafından hazırlanarak verilen haberde, müvekkilinin kişilik haklarına saldırı oluşturacak, iftiraya varacak derecede yayın yapıldığını ileri sürerek manevi tazminat talep etmiştir.

Davalılar vekili; davalılardan ...'ya husumet yöneltilemeyeceği, davaya konu haberin eleştiri mahiyetinde olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yayının davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini

yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu yayında ilk sayfada “....." başlığı altında "..... listelerine şimdi de yolsuzluk ve "diyet borcu" gölgesi düştü. ....adayı eski...savcısı ...'ın ....'nu ...'daki 5 milyar dolarlık usulsüzlük davasında sanık olmaktan kurtardığı ortaya çıktı." cümlelerinden sonra haberin devamında 2002 yılında dönemin .... Bakanı ....'ın, davacının .... Genel Müdürü olduğu dönemde, ...'daki alımlarda yolsuzluk iddiasıyla suç duyurusunda bulunması üzerine başlatılan ve kamuoyunda "... operasyonu" olarak bilinen soruşturmadan bahsedilmiş, soruşturmayı yürüten... Savcısı ...'ın 8 yıl sonra davacı tarafından .... İlinden kontenjandan milletvekili adayı gösterildiği belirtilmiştir.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde, ... eski Savcısı ....'ın 2011 yılı seçimlerinde milletvekili adayı gösterilmesi nedeni ile "... operasyonu" olarak bilinen soruşturma yeniden gündeme gelmiş ve eleştiri konusu yapılmıştır. Bu kapsamda, toplumun ilgisini çeken ve güncel bir konuda değerlendirme yapıldığına göre; yayında özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının siyasi parti lideri olması da gözetildiğinde ifadelerin eleştiri sınırları içerisinde kaldığı, bu itibarla kişilik haklarının saldırıya uğradığından söz edilemeyeceği ve korunması gereken üstün yararın basın özgürlüğü olduğu benimsenmelidir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/11/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.21/11/2013