muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9387, Karar No: 2019/20673, Tarih: 21.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/9387 E.  ,  2019/20673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin davalının asıl işveren olduğu işyerinde Ocak 2010 ile 31.03.2014 tarihleri arasında bulaşıkçı olarak çalıştığını, en son aylık net 953.-TL ücret aldığını, işyerinde yemek verildiğini, ayrıca 234 TL yol parası aldığını, ancak 2014 yılında yol parasının 131 TL’ye indirildiğini ve bu farkı talep ettiklerini, müvekkilinden her ay belli bir miktarda tabak parası adı altında para kesildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, eksik ödenen yol parası ve kesilen tabak parası alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili özetle; müvekkili kurumun yemek hizmeti sunan firmalarla Kamu İhale Kanunu kapsamında hizmet satın aldığını, davacının halen ... Gıda Mad.San.İnş.Taah.Ltd.Şti (pilot ortak) ... Küçük ... Entegre Yemek Üret Tes. Ort. Girişimi (diğer ortak) iş ortaklığında çalıştığını, ücret vs ödemelerin aynı şirket tarafından yapıldığını, müvekkilinin asıl işveren olmayıp ihale makamı olduğunu, kendisinin işin bir bölümünde bizzat işçi çalıştırmadığını, işi bölerek ihale etmek suretiyle muhtelif kişilerden hizmet alan konumunda olduğunu, ihaleyi kazanan firmaların teknik şartnamede belirtilen sayı ve nitelikte personel istihdam ederek hizmet ürettiklerini, bu işçilerin her türlü özlük haklarının yüklenici firma tarafından ödendiğini, husumet itirazında bulunduklarını, davacıdan tabak parası adı altında bir kesinti yapılmadığını, yol parasından indirimin mevzuat gereği yapıldığını ve davacı tarafından ihtirazı kayıt konulmadan alındığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. Maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, harç ve yargılama giderlerine dair paragraflarının çıkartılarak yerlerine;

2-492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. Maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, harç ve yargılama giderlerine dair paragraflarının çıkartılarak yerlerine;

“Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

-Davacının yatırdığı başvurma harcı, peşin harç ve ıslah harcının karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine,

Davacı tarafından yapılan harçlar hariç toplam 340,00 TL yargılama giderinden kısmen red ve kabule göre belirlenen 330,35 ‘TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,” paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, 21.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1494, Karar No: 2024/2457, Tarih: 08.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/1494 E.  ,  2024/2457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/613 E., 2024/197 K.

DAVA TARİHİ : 18.03.2020

KARAR : Süre yönünden reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

EK KARAR : 13.01.2022

SAYISI : 2020/200 E., 2021/777 K.

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili ile davalının 18.08.2013 tarihinde evlendiğini, sonrasında boşandıklarını ve boşanma kararının 07.01.2019 tarihinde kesinleştiğini, dava konusu bağımsız bölümün 09.12.2009 tarihinde müvekkili tarafından satın alındığını, 07.01.2019 tarihinden itibaren davalının haksız olarak taşınmazı kullandığını ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davalının dava konusu bağımsız bölüme el atmasının önlenmesine, 29.420,61 TL ecrimisil bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin 08.12.2021 tarihli kararı ile davalının yargılama gideri ve harcın yanlış hesaplandığına dair tashih talebinin reddine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ek kararı ile davalı asil tarafından karar 27.12.2021 tarihinde istinaf edilmiş ise de kararın davalıya 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, 2 haftalık yasal süre içerisinde istinaf edilmediği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusu süresinde olmadığından istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı 27.12.2021 tarihli istinaf dilekçesinde özetle; gerekçeli kararı ve mahkemenin ek kararını yeni tebliğ aldığından süre tutum ve tehiri icra talep ettiğini, mahkemece tanıklarının dinlenmediğini, eksik incelemeyle karar verildiğini, savunma hakkının kısıtlandığını, yargılama giderleri ve vekalet ücreti konusunda hesap hatası yapıldığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı 27.12.2021 tarihli istinaf dilekçesinde özetle; gerekçeli kararı ve mahkemenin ek kararını yeni tebliğ aldığından süre tutum ve tehiri icra talep ettiğini, mahkemece tanıklarının dinlenmediğini, eksik incelemeyle karar verildiğini, savunma hakkının kısıtlandığını, yargılama giderleri ve vekalet ücreti konusunda hesap hatası yapıldığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalı 27.01.2022 tarihli istinaf dilekçesinde özetle; tavzih talebinin reddine ilişkin kararın 08.12.2021 tarihinde tebliğ aldığını, 27.12.2021 tarihinde süresinde istinaf yoluna başvurduğunu, mahkemece eksik incelemeyle karar verildiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi ek kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen 19.10.2021 tarihli karar davalı asil tarafından 27.12.2021 tarihinde istinaf edilmiş ise de kararının davalıya 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, 2 haftalık yasal süre içerisinde Mahkeme kararının istinaf edilmediği gerekçesiyle davalının istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temyiz dilekçesinde özetle; esasa ilişkin itirazlarının yanında mahkemeye gerekçeli karardaki hesaplama hataları üzerine düzeltme talebinde bulunduklarını, 08.12.2021 tarihli tavzih kararının taraflarına 17.12.2021 tarihinde tebliğ edildiğini, iki haftalık süresi içinde 27.12.2021 tarihinde istinaf kanun yoluna başvuruda bulundukları halde reddedildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 345, 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Dosyanın incelenmesinde; mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davalı tarafa 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 07.12.2021 tarihinde tavzih talebinde bulunduğu, mahkemece 08.12.2021 tarihli ek karar ile tavzih talebinin reddine dair verilen kararın davalıya 17.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 27.12.2021 tarihli dilekçe ile süre tutumu talep ederek istinaf itirazlarını ileri sürdüğü, 27.01.2022 tarihli dilekçe ile de ek karara karşı istinaf taleplerini ileri sürdüğü görülmektedir.

Mahkemece 13.01.2022 tarihli ek karar ile davalı tarafından 2 haftalık yasal süre içinde karar istinaf edilmediğinden istinaf talebinin reddine karar verilmiş, davalı tarafın ek kararı istinaf etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusu süresinde olmadığından istinaf talebinin reddine dair verilen karar süresinde temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 19.10.2021 tarihli asıl kararı yönünden yapılan incelemede; hükmün davalıya 02.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği, istinaf dilekçesinin 27.01.2022 tarihinde sunulduğu, bu süre itibariyle 6100 sayılı Kanunun 345 inci maddesinde belirtilen iki haftalık yasal sürenin geçtiği, davalı tarafın sunduğu 27.12.2021 tarihli süre tutum dilekçesi itibariyle de sürenin geçtiği anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesinin davanın esası hakkında istinaf talebinin süresinde kabul edilmemesinde isabetsizlik yoktur.

Süre tutum dilekçesi adı altında 6100 sayılı yasada bir düzenleme bulunmamaktadır. Bunun yanında, davalı 27.12.2021 tarihli dilekçesinde ek karara yönelik de itirazlarını bildirdiğinden tavzih talebinin reddine ilişkin ek kararın tebliğ edildiği 17.12.2021 tarihine göre ek karara yönelik istinaf talebi süresinde kabul edilmelidir. O hâlde Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin tavzih talebinin reddine ilişkin ek karara yönelik istinaf itirazı incelenerek karar verilmesi gerekirken ek karara yönelik inceleme yapılmadan karar verilmesi hatalı olmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3338, Karar No: 2008/2809, Tarih: 28.04.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/3338 E.  ,  2008/2809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 105 ada 38 parsel sayılı 1150.45 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesinde üzerindeki kargir evin ...’e ait olduğu şerhi verilerek ifraz, satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... ve arkadaşları adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde taşınmazın imar ve ihyasının tamamlanmadığı ve zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin davalılar ..., ... ve ... adına 1/3 hisseler oranında tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 3402 sayılı Yasa'nın 14 ve 17. maddelerinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme şartlarının davalılar yararına gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Davacı Hazine, taşınmazın imar ve ihyasının tamamlanmadığı ve zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği iddiasına dayanmış, delil olarak da taşınmazın fotoğrafları ile 2.2.2007 tarihli harita mühendisi, ziraat ve inşaat teknikerinin de imzaladığı “tespit tutanağı” başlıklı belgeyi dava dilekçesine eklemiştir. Hazinenin dayanağını oluşturan bu tutanakta taşınmazın üzerinde bulunan bir katlı binanın 3 yıl önce yapılmış olduğu, taşınmazın taşlık niteliğinde olup herhangi bir şekilde işlenmediği tespit edilmiştir. Mahkemece yapılan keşif sonucu dosyaya ibraz edilen ziraat bilirkişi raporunda ise; taşınmazın üzerinde tek katlı binanın bulunduğu, daha önceden de tarım arazisi olarak kullanıldığı, uzun süredir tarım yapıldığı belirtilmiştir. Taşınmazın niteliği hususunda çelişki yaratıldığı halde, üç kişilik ziraat bilirkişi kurulundan rapor alınmamış ve Mahkeme gözlemi de zabta geçirilmemiş; böylece taşınmazın niteliği ve zilyetliğin süresi konusundaki tereddütler ortadan kaldırılmamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için mahallinde yerel bilirkişi ve uzman üç kişilik ziraat bilirkişileri kurulu aracılığı ile keşif icra edilmelidir. Keşifte taşınmazın konumu, toprak yapısı, üzerindeki bitki örtüsü ve çevre taşınmazlara göre arz ettiği özellikleri belirtir hakimin gözlemi zabta geçirilmeli, uzman ziraat mühendisleri kurulundan Hazinenin dayanağını oluşturan tespit tutanağındaki bulgular ile keşif sonucu dosyaya ibraz edilen ziraat bilirkişi raporundaki bulgular değerlendirilerek çelişki giderilmeli, komşu parsellerin toprak yapısı da mukayese edilerek taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, taşınmazın fotoğrafları çektirilerek rapora eklenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.4.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8423, Karar No: 2009/8589, Tarih: 09.07.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/8423 E.  ,  2009/8589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, 3621 sayılı Yasa uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olup, asliye hukuk mahkemesince karar verildiğinden, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 09.07.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11592, Karar No: 2014/11215, Tarih: 04.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11592 E.  ,  2014/11215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... ün,1979 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ... den 31.12.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.