muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6995, Karar No: 2022/20728, Tarih: 12.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/6995 E.  ,  2022/20728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, mahkumiyet hükmünün kurulduğu 16.02.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/502, Karar No: 2024/2321, Tarih: 06.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/502 E.  ,  2024/2321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1693 E., 2023/1049 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Düzce 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/26 E., 2021/87 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı ...’na bağlı Çakırlar İlköğretim Okulunda 18.09.1990-2018 tarihleri arasında hademe olarak çalıştığını, okulun genel temizlik ve kantin işleriyle ilgilendiğini, yiyecek içecek servisi yaptığını, davacının 18.09.1990–28.02.2007 tarihleri arasındaki hizmetlerinin Kuruma bildirilmediğini, söz konusu tarihler arasında her yıl 9 ay çalıştığını, ancak sigortalılığının 01.03.2007 itibarıyla başlatıldığını, bu durumu iş sözleşmesinin sonlandırıldığı 2018 yılı Haziran ayında öğrendiğini, hizmet süresinin tanık beyanlarıyla ispatlanabileceğini, 2007 yılından sonra bildirilen hizmetlerinin önceki çalışmalarına da dayanak teşkil ettiğini, davalı Bakanlığın İl Milli Eğitim Müdürlüğü ile Çakırlar İlköğretim Okulu arasında hademe alımı konusunda geçen yazışmaların dosyaya celp edilmesi gerektiğini, konuya ilişkin yerleşik Yargıtay içtihatları bulunduğunu, işbu davanın hak düşürücü süre içerisinde ikmal edildiğini belirterek, müvekkilinin davalı işyerinde 18.09.1990–28.02.2007 tarihleri arasında her yıl 9 ay hizmet akdine bağlı olarak çalıştığının tespit edilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; hak düşürücü süre ve husumet itirazında bulunduklarını, resmi kurumlarda tüm iş ve işlemlerin kayıt altına alındığını, çalışanların hizmetlerinin yasalara uygun olarak bildirildiğini, davacının hizmetlerinin geçtiğini iddia ettiği okuldan temin edilen belgelerin incelenmesinde, uyuşmazlık konusu dönemde davacı adına düzenlenen ücret bordrosu, yıllık ücretli izin belgesi, puantaj kaydı, yazılı hizmet sözleşmesi, işyeri kaydı ile bahsi geçen ilköğretim okuluyla Düzce İl Milli Eğitim Müdürlüğü arasında hademe/temizlikçi alımı konusunda herhangi bir yazışma bulunmadığını, eylemli ve gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça sigortalılığın oluşumundan söz edilemeyeceğini, soyut tanık beyanlarına dayanılarak hüküm kurulamayacağını, iddianın yazılı belgeyle kanıtlanması gerektiğini, konu hakkında yerleşik Yargıtay içtihatları bulunduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Fer’i müdahil vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süreye uğradığını, 1014145 sicil no.lu, Çakırlar İlköğretim Okulu Müdürlüğünün 06.03.2000 tarihinde tescil edildiğini, davalı Kurum nezdindeki okula ait işyeri sicil dosyasının 01.08.2006 tarihinde Bolu Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünden naklen geldiğini, 27.10.2010 tarihinde Kanun kapsamından çıkarıldığını, davalı işyerinin 06.03.2000 – 31.12.2005 tarihleri arasında faaliyette olduğunu, davacının söz konusu dönemde hizmet kaydına rastlanmadığını, dönem bordrolarının dosyaya sunulduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile davacının davalı ... Bakanlığına bağlı Çakırlar köyünde bulunan Çakırlar İlköğretim (ilköğretim/ilkokul) Okulunda;

Eğitim – Öğretim Dönemi İlk Dönem 2. Dönem

2000-2001 11.09.2000-29.01.2001 09.02.2001 - 15.06.2001

2001-2002 10.09.2001-11.02.2002 25.02.2002 - 14.06.2002

2002-2003 09.09.2002-03.02.2003 14.02.2003 - 13.06.2003

2003-2004 15.09.2003-24.01.2004 08.02.2004 - 15.06.2004

2004-2005 13.09.2004-24.01.2005 06.02.2005 - 10.06.2005

2005-2006 12.09.2005-16.01.2006 27.01.2006 - 19.06.2006

2006-2007 18.09.2006-29.01.2007 09.02.2007 - 28.02.2007

tarihleri arasında hizmet akdiyle asgari prime esas kazançla çalıştığının tespitine, fazlaya dair istemin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekiller istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

2005-2006 12.09.2005-16.01.2006 27.01.2006 - 19.06.2006

2006-2007 18.09.2006-29.01.2007 09.02.2007 - 28.02.2007

tarihleri arasında hizmet akdiyle asgari prime esas kazançla çalıştığının tespitine, fazlaya dair istemin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekiller istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tespiti istenilen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde açılması gerektiğini, ancak davacının iddiasına bakıldığında hizmet tespitini talep ettiği yıllar bakımından 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, bu nedenle davanın hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken Yerel Mahkemesince kısmen kabul yönünde verilen kararın kaldırılması gerektiğini, davacı hakkında eksik ödenen sigorta primi bulunmadığını, bu nedenle primlerin tespiti ve hizmet sürelerine ekleme talebinin reddi gerekmekteyken, İlk Derece Mahkemesince verilen kısmen kabul kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, sadece davacı taraf tanıklarının beyanları ile yetinilmesi sonucu eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulduğunu, bilirkişi tarafından düzenlenen raporun soyut ve maddi hatalar içerdiğini belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

2.Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili Kurum kayıtlarının aksine hükmederek uyuşmazlık konusu olan davacının hizmet akdine bağlı olarak çalıştığına dair tespitine ilişkin hususlarda makul ve münasip bir aydınlatma yapılmadığını ve İlk Derece Mahkemesinin kanaatinin davacı müvekkil Kurum kayıtları ve raporlarının ispat gücü ayarında olmayan davayı aydınlatma mütekabiliyetinden yoksun davalı tarafın delil ve beyanlarının esas alınarak oluşturulduğunu, bu yönüyle İlk Derece Mahkemesinin hizmet tespitine ilişkin vermiş olduğu kararın hatalı ve isabetsiz olduğunu, davacının davasını ispat edemediğini belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Somut dosyada; kamu tanıkları dinlenmiş, dinlenen tanık beyanları ile davacının 2000 yılından itibaren çalışmasının kesintisiz bir şekilde devam ettiği ve 2007 yılından sonraki çalışmalarının Kurum kayıtlarında yer aldığı, son çalışma tarihinden 5 yıl geçmeden bu davayı açtığı anlaşıldığından, davacının bu dönemler yönünden talebinin hak düşürücü süreye uğramadığı şeklindeki İlk Derece Mahkemesi değerlendirmesi usul ve yasaya uygun bulunmuştur.

Davacı asilin İlk Derece Mahkemesinin 4. celsesindeki beyanları, davacıyla aynı işi yapan ve halef selef durumda bulunan bordro tanığı ...'ın ve okulda müdür olarak çalışan ...'in beyanları değerlendirilerek, davacının 2000 yılından önceki çalışmasının kesintiye uğradığı ve davacının, davalı kurumda 2000-2001 yılı eğitim öğretim yılının başlangıç tarihi olan 11.09.2000 tarihinde çalışmaya başladığı, davacının bu çalışmasını yarı yıl tatilleri ve yaz tatilleri haricinde kesintisiz olarak devam ettirdiği, davacının, davalı Bakanlık çalışanlarından aldığı emir ve talimatları ile hareket ettiği, davacının mesaisinin tamamını davalı kurumda geçirdiği, dinlenen tüm kamu tanıklarının okulun faaliyette olduğunu ve davacının çalışmasını doğruladığı, Kuruma eksik bildirilen ve davacı tarafından talep edilen aylarda, davacının bilirkişi raporunda belirtilen tarihler aralığında ve ayda 30 gün olmak üzere devamlı olarak hizmet akdine bağlı bir şekilde asgari ücret ile çalıştığının kabul edilmesi usul ve yasaya uygun bulunmuştur." gerekçeleri ile istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

2.Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 86 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler ve özellikle, dosyada bulunan bordro tanıkların beyanları ile dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3428, Karar No: 2010/6131, Tarih: 12.07.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/3428 E.  ,  2010/6131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, Soma Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 17.06.2005 gün ve 2005/135 Esas, 2005/164 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan SHÇEK vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin suç tarihinde SHÇEK'na bağlı Kadın Konuk Evinde kalması nedeniyle, SHÇEK vekilinin müdahale talebinin kabulüne karar verilmiş ise de; ... Valiliği İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğünün 17.12.2009 tarihli yazısına göre 2828 sayılı Kanun kapsamında koruma altına alınması işlemine dair evrak tespit edilmediği bildirildiğinden verilen katılma kararı hukuki değerden yoksun olup temyiz hakkı da vermeyeceğinden kurum vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 12.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1087, Karar No: 2012/6313, Tarih: 19.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/1087 E.  ,  2012/6313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

CMK'nun 260/1. maddesi uyarınca şikayetçi idare vekilinin de temyize hakkı bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I- Şikayetçi vekilinin, “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçu nedeniyle verilen beraat kararlarını temyizinin incelenmesinde;

Yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Şikayetçi vekilinin, "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 31.10.2003'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 19/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9492, Karar No: 2009/15395, Tarih: 24.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/9492 E.  ,  2009/15395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Belediyesinden 40 adet çiçek büfesinin kurum ve yapımı için ihale ile önce dava dışı ... İnş Lt Şt ile 4.12.2002 tarihli 3 yıllık sözleşme yapıldığını, daha sonra ... Lt Şt.nin işin tamamını kendilerine devrettiğini, kendilerinin de davalı ile 25.6.2003 tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesini yaptıklarını, davalı tarafça 20.6.2008 tarihli yazı ile encümen kararı ile tahsis işleminin iptal edildiğinin bildirilip, 15 gün içinde tahliyenin istendiğini, taşınmazın musakkaf olduğunu, 6570 sayılı yasa uyarınca talepte bulunulmadığını, daha önce açılan davaların reddedildiğini ileri sürerek, muarazanın önlenmesine ve sözleşmenin geçerli olduğunun tesbitine, karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 5393 sayılı Belediye Kanunu 15. maddesi uyarınca 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin uygulanması söz konusu olduğundan süresi bitmeden tahliyenin istendiğini, davacıya sürenin uzatılmayacağının bildirildiğini savunarak davanın davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kira süresinin 25.6.2008 tarihinde dolduğu ve davalı tarafça kira süresi sona ermeden 20.6.2008 tarihinde sürenin uzatılmayacağının bildirilmiş olduğuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı ile dava dışı ilk kiracı arasında 4.12.2002 tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesinin olduğu, daha sonra bunun davacıya devredildiği ve bu sefer davacı ile davalı arasında aynı koşullarda 25.6.2003 tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesinin yapıldığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. 18.05.1955 tarihinde kabul edilen 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanunun 14. maddesinde “2490 sayılı Artırma, Eksiltme ve İhale Kanununa tabi olarak kiraya verilen gayrimenkuller hakkında da bu kanun hükümleri tatbik olunur.” hükmü bulunmaktadır. Bu hükümde atıf yapılan 02.06.1934 tarih ve 2490 sayılı Artırma, Eksiltme ve İhale Kanunu, sonradan 08.09.1983 tarih ve 2886 sayılı Devlet İhale

2009/9492-15395

2009/9492-15395

Kanunu’nun 94. maddesiyle yürürlükten kaldırılmış, ancak, 6570 sayılı Kanunun 14. maddesinde bu yönden bir değişiklik yapılmamış; böylece, anılan 14. madde, yürürlükte olmayan bir kanuna atıf yapan içeriğiyle varlığını sürdürmüştür. Hem 2490 sayılı Artırma, Eksiltme ve İhale Kanunu ve hem de onu yürürlükten kaldırarak aynı konuyu yeniden düzenleyen 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu; kamu kurumlarının satım, kira ve benzeri konularda yapacakları ihalelerin yöntemlerine, içeriklerine ve sonuçlarına ilişkin düzenlemeler taşımaktadırlar. Gerek bu durum ve gerekse kanun koyucunun 2490 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmış olmasına rağmen, 6570 sayılı Kanunun ona atıf yapan 14. maddesinde bir değişiklik yapma gereğini duymamış olması, anılan 14. maddedeki atfın, 2490 sayılı Kanunu yürürlükten kaldıran ve onun yerine yürürlüğe giren 2886 sayılı Kanuna yönelik olarak da devam ettiğinin kabulünü gerektirmektedir. Dolayısıyla; 2886 sayılı Devlet İhale Kanununa göre kiraya verilen taşınmazların da (6570 sayılı Kanunun 1. maddesinde öngörülen koşulları taşımaları halinde), 6570 sayılı Kanun kapsamında olacaklarının ve bunlara ilişkin kira sözleşmeleriyle ilgili olarak, ancak 7. maddede tahdidi olarak sayılan nedenlerden birine dayanılmak ve ilam alınmak suretiyle tahliyenin sağlanabileceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda, taraflar arasındaki kira sözleşmesine konu taşınmazın nitelikleri itibariyle 6570 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığı (Kanunun 1. maddesinde öngörülen şekilde belediye teşkilatı olan yerlerle, iskele, liman ve istasyonlardaki örtülü taşınmazlardan olup, olmadığı) dosya kapsamından açıkça anlaşılamamaktadır. Öyle olunca; Yerel Mahkemece öncelikle davaya konu taşınmazın (kiralananın) 6570 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığı belirlenmek suretiyle, eğer anılan Kanun kapsamında ise bu kanun hükümlerine göre tahliyenin gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA; 2. bent gereği bozma sebebine göre davalının ve davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 15.60 temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4244, Karar No: 2016/6373, Tarih: 09.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/4244 E.  ,  2016/6373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 18/02/2011 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı .. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı .. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı .. yazarı olan diğer davalı tarafından .. ait .. sayfasında kendisine yönelik karalayıcı sözler sarfedildiğini, yine 16/12/2010, 12/01/2011 ve 13/01/2011 tarihli .. yayınlanan yazılarda kendisi ile ilgili tamamen gerçeğe aykırı ve kişilik haklarına saldırı niteliğinde açıklamalar yapıldığını ileri sürerek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, haberin görünen gerçeklik kriterlerine uygun olduğunu, haberin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu haberin davacının kişilik haklarına saldırırı oluşturduğu gerekçesiyle istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.