muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/549, Karar No: 2016/4334, Tarih: 25.02.2016

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli nedenlerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda, işyeri ya da işyerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar yasal faiziyle birlikte mahsup edilmelidir.

Somut olayda; mahkemece davacının iş akdinin haksız olarak işveren tarafından feshedildiği kanaatine varılarak, davacıya fesih tarihinde ödenen 711,00 TL kıdem tazminatı ödemesi kıdem tazminatı hesabından mahsup edilmişse de 30.06.2009 tarihli karar defterinde 650,00 TL, 31.08.2008 tarihli karar defterinde 638,00 TL ödeme yapıldığının açıklandığı ve bu karar defterinde davacıya ait olduğu iddia edilen imzasının bulunduğu anlaşılmıştır. Davacı tarafın bu karar defterindeki imzanın aidiyeti yönünden beyanı alınarak imzanın kendisine ait olduğunun tesbiti halinde o tarihlerde yapılan kıdem tazminatı ödemelerinin avans kabul edilerek ödeme tarihinden fesih tarihine kadar işleyecek faizi ile birlikte mahsubu gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla mesai ve hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve hafta tatili çalışması yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve hafta tatili çalışması alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve hafta tatili çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma ve hafta tatili çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve hafta tatili çalışması ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların ve hafta tatili çalışmasının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın ve hafta tatili çalışmasının tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma ve hafta tatili çalışması miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda; davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı çekişmeli olup davacı, çalışmış olduğu süreçte yıllık izin, hafta sonu tatili, genel tatil günleri dahil olmak üzere hiçbir izin kullanmadığını ve tatil yapmadığını, mesai mefhumu olmadan gece ve gündüz demeden sürekli çalıştığını iddia etmiş; davalı taraf ise, davacının fazla mesai ve hafta tatili çalışması yapmadığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda dinlenen tanıkların davacının haftanın kaç günü çalıştığını, kaçar saat çalıştığını net olarak ifade etmemiş olmaları nedeniyle en fazla günlük 3 saat fazla mesai yapmış olabileceği kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davalı işyerinde davacı dışında bir kapıcının daha çalıştığı ve kış aylarında 05:00-24:00 saatleri arasında hizmet verildiği dosya içeriğinden sabittir. Bu durumda davacının fazla çalışma alacaklısı olduğu usulünce ispatlanamadığından fazla mesai talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır. Mahkemece hafta tatili alacağı yönünden ise gerekirse tanıklar yeniden dinlenilerek hafta tatilinde kaç apartman görevlisinin ne kadar çalıştığı tesbit edildikten sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1309, Karar No: 2019/2148, Tarih: 26.03.2019

**16. Hukuk Dairesi         2019/1309 E.  ,  2019/2148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİ

Dava, kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmaz hakkında davacı Hazine tarafından açılan el atmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkin olmakla; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 30.01.2019 tarih ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'ne ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın, anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5386, Karar No: 2019/4167, Tarih: 12.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/5386 E.  ,  2019/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : İdari Para Cezası

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanığın savunmasında suça konu ağaçları dikiliden kesmediğini, telefon direklerinin onarımı için bölgeye gelen görevlilerin isteği üzerine devrik ağaçları kestiğini ileri sürmesi karşısında, suç tarihinde telekom görevlilerinin bölgede çalışma yapıp yapmadığı araştırılıp tespit edilmeden sanığın soyut savunmasına itibar edilerek beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1548, Karar No: 2014/3375, Tarih: 25.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/1548 E.  ,  2014/3375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

1-... Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın 1/2000 ölçekli 25.10.1978 tarihinde plan dahiline alınmış olup uygulama imar planı içine alındığı, belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtilmekle yetinilmiş olup geri çevirme kararındaki diğer hususlara cevap verilmediği anlaşılmaktadır. Buna göre kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 27.11.2012 gününden önce; dava konusu taşınmazların kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmayıp nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, tüm belediye hizmetlerinden ayrı ayrı (su, ..., çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) gibi yararlanıp yararlanmayıp ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları, etrafının meskûn olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-... Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın ve somut emsalin imar parseli olup ortaklık olmayıp tam hisseli olduğu belirtildiği, tapu müdürlüğünün 20.01.2014 tarihli yazısında her iki taşınmazın da imar işlemi görmediği bildirilmek suretiyle dava konusu taşınmaz ve somut emsalin imar parseli olup olmadığı hususunda çelişki oluştuğundan, dava konusu (670 ada 10 parselin ifrazı ile oluşan) 670 ada 12 parsel ve 670 ada 13 parsel sayılı taşınmazların 27.11.2012 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 519 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 22.04.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-... Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazlara ya da somut emsale ilişkin olduğu belirtilmeden asgari m² değerinin 7,14 TL yazılarak cevap verildiği anlaşıldığından, dava konusu 670 ada 12 parsel ve 670 ada 13 parsel ile somut emsal alınan 519 ada 3 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle emlak vergisine esas olmak üzere belediyece belirlenen 2012 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak var olan çelişki de giderilmek suretiyle alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8957, Karar No: 2018/6049, Tarih: 10.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/8957 E.  ,  2018/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ... Yayıncılık A.Ş. ve Murat Sancak aleyhine 09/03/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

"Davacı vekili; ... Gazetesi'nin 11/02/2015 tarihli sayısının 1. sayfasında ""Dünya İmamları"" manşetiyle, 12. ve 13. sayfalarında ve internet sitesinin “http://haber.....com.tr/guncel/iste-dunya-imamları/haber-999328” adlı web adresinde ""Paralel örgüt 160 ülkeyi ahtapot gibi kuşatmış! İşte dünya imamları"" başlığıyla yayınlanan haberde, davacının Yemen imamı olarak PDY bünyesinde görevlendirildiğinden bahsedildiğini, bu haber nedeniyle davacının kişilik haklarının davalılar tarafından ihlal edildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur."

Davalılar vekili; davaya konu haberin son zamanda Türkiye’nin gündeminden düşmeyen güncel bir konu ile ilgili olduğu, aynı zamanda basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel kanunlarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde, haberin güncel olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı anlaşıldığından, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davalıların sorumluluğuna karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1733, Karar No: 2023/2112, Tarih: 30.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1733 E.  ,  2023/2112 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/368 E., 2021/487 K.

DAVA TARİHİ : 26.10.2015

HÜKÜM/KARAR : Ret

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 30.05.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Tebligata rağmen karşı taraftan gelen olmadığı anlaşılmakla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı yükleniciden temlik alan vekili dava dilekçesinde; dava dışı ... İnşaat Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı kooperatif arasında 20.08.2003 tarihli müteahhitlik sözleşmesi akdedildiğini, dava dışı şirket tarafından iş bu sözleşmelerden doğan tüm hak ve alacakların 6.500.000,00 TL'sinin fer'ileri ve teminatları ile birlikte 12.04.2013 tarihli temlik sözleşmesi ile birlikte müvekkiline gayrikabili rücu olarak devir ve temlik edildiğini, dava dışı şirket tarafından yapılan imalâtların hak edişi olarak davalı kooperatife toplam 26.287.919,57 TL bedelli fatura kesildiğini, işbu faturalar karşılığından toplam 23.342.541,51 TL ödeme yapıldığını, 796.759,84 TL gelir vergisi tevkifatı ve damga vergisi bedeli düşüldükten sonra ödenmesi gereken bakiye 2.148.618,22 TL olduğunu, iş bu bakiyenin Sincan Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/14 değişik iş sayılı dosyası ile yaptırılan delil tespiti neticesinde tespit edilen eksik ve kusurlu işlerden itiraz edilen kısım dışında kalan 473.203,40 TL'nin dava dışı şirket alacağından mahsup edilerek bakiye 1.675.414,82 TL'lik kısmın temlik alacaklısı müvekkiline ödenmesi gerektiğini, bu alacak kalemi dışında ayrıca, davalı kooperatif ile dava dışı ... İnşaat Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında akdedilen 01.05.2011 tarihli Ek Protokol gereğince 1.900.000,00 TL KDV iadesi alacağının da muaccel hale geldiğini, müvekkilinin toplamda 3.575.414,82 TL alacağı bulunduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hak ve alacakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 20.000,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalı kooperatiften alınarak müvekkile ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı iş sahibi vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkili kooperatif ile dava dışı ... İnş. Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında müteahhitlik sözleşmesi imzalandığını, ancak müteahhitin sözleşme şartlarına riayet etmediğini ve inşaatı eksik bıraktığını, davacı taraf ile müteahhit arasında temlik sözleşmesi bulunduğunu ve müteahhitlik alacağının kendisine ödenmesi gerektiğini, huzurda ki davayı açtığını, ancak müvekkili kooperatifin herhangi bir borcunun bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.03.2019 tarih ve 2016/9 Esas, 2019/111 Karar sayılı kararı ile "Somut olayda dava dışı yüklenici şirket (alacağı devreden) inşaat işini tamamlamamış, eksik işler davalı Kooperatif tarafından masrafı karşılanarak tamamlanmıştır. Yüklenici şirket ile davalı Kooperatif arasında hesap kesimi yapılmamıştır. Davalı Kooperatifin mevcut defter kayıtlarına göre dava dışı yüklenicinin alacağı görülmemektedir. Davalı Kooperatif, alacağı devreden dava dışı yüklenici ... İnş. Ltd. Şti.ne karşı ileri sürebileceği alacağın meydana gelmediği ve muaccel olmadığı itirazını alacağı devralan davacı ...'e karşı da ileri sürebilir. Bu nedenle davacının alacağın temlikine dayalı olarak davalıdan alacak talebinde bulunması yerinde değildir. Hükme esas alınan ayrıntılı açıklayıcı ve doyurucu 29/01/2018 tarihli bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere, alacağı devreden dava dışı yüklenici şirketin gerek Cari Hesap Sözleşmesinde ve gerekse taahhütnamede belirtilen yükümlülüklerini yerine getirmediği ve davalı kooperatifin binadaki tüm eksik ve kusurlu imalatı bitirerek ve SGK ilişkisizlik belgesini almak suretiyle binaların yapı kullanma izin belgesini aldığı, alacağı devreden yüklenicinin davalı S.S. ... Konut Yapı Kooperatifine karşı mevcut bir alacağı bulunmadığından, davalının alacağın bulunmadığı itirazını alacağı devralan davacı ...'e karşı da ileri sürebileceği, davacının alacağın temlikine dayalı olarak davalıdan talepte bulunmasının yerinde olmadığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1-Mahkemenin kararına karşı davacı vekili süresi içinde temyiz istemine bulunmuştur.