muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20151, Karar No: 2015/6245, Tarih: 14.04.2015

Hal böyle olunca mahkemece; davacının aracında meydana gelen arızanın sebebini duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıklayan gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp, tüm deliller birlikte değerlendirerek hasıl olacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, birbiriyle çelişen raporlar arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; üniversitelerin Otomotiv Ana Bilim Dalından öğretim üyelerinden seçilecek ve önceki bilirkişilerden farklı üçlü bilirkişi heyetinden; mümkünse araç üzerinde, değilse evraklar üzerinde inceleme yaptırılıp, araçta meydana gelen arızanın, davalı tarafın ayıplı bakım hizmeti ifasından kaynaklanıp kaynaklanmadığı, zararın meydana gelmesinde araç maliki olan davacıya atfedilebilecek bir kusur bulunup bulunmadığı ve zararın miktarı hususunda gerekçeli, denetime elverişli, önceki raporlar arasındaki çelişkileri de giderecek mahiyette rapor alıp, hasıl olacak sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır.

Diğer taraftan, davacı taraf iş bu davayı açmadan önce delil tespiti yaptırmış ve dava dilekçesinde tespit masraflarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacının bu talebiyle ilgili olarak mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Oysa ki; 23.03.1976 gün ve 1/1 sayılı YİBK kararına göre; delil tespiti giderleri yargılama giderlerinden olup, tespit giderlerinin yargılama masraflarına dahil edilmesi gerekir. Mahkemece, tespit giderlerinin yargılama giderlerine dahil edilmemesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7174, Karar No: 2018/3248, Tarih: 21.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7174 E.  ,  2018/3248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

I-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Konya Ticaret Sicili Müdürlüğünün 24/12/2014 gün ve 12932 sayılı yazısına göre borçlu şirketin kuruluşundan bu yana sanığın yetkili şirket temsilcisi olmadığının anlaşılması karşısında yüklenen suçun unsurları oluşmadığı gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

II-Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

II-Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4-Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi, şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşullarında (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip şikâyetin süresinde yapılıp yapılmadığı belirlenerek delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle İİK'nın 337/a maddesine aykırılık suçunun oluşup oluşmadığına karar verilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kabule göre;

Beraat eden sanık lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanık yerine sanık müdafiine verilmesi,

Kabule göre;

Beraat eden sanık lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanık yerine sanık müdafiine verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin, şikâyetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5585, Karar No: 2009/8977, Tarih: 27.10.2009

**6. Hukuk Dairesi         2009/5585 E.  ,  2009/8977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın cinsi, yüzölçümü, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmasına olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına, taşınmaza satış aşamasında yeniden değer takdir edilebileceğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 27.10.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28654, Karar No: 2013/26422, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28654 E.  ,  2013/26422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, yıllık izin ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının emekli olarak işten ayrıldığını, yıllık izin alacağının ödenmediğini ileri sürerek yıllık izin ücreti alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya izin ile ilgili tüm hakedişlerinin ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı ... Kanunu'nun 59. maddesinde, ... sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.

1-Dosya kapsamına göre, davacının 09.11.1973-14.01.2008 tarihleri arasındaki çalışma dönemi nazara alınarak emeklilik sebebiyle yapılan feshe dayanarak yıllık izin ücreti hesaplanmış ise de, karara dayanak yapılan bilirkişi raporu denetime imkan verecek açıklıkta değildir. Mahkemece, davacı işçinin izin ücreti tespitinde dayanak yapılan toplu ... sözleşmesi hükmünün tespiti bakımından işçinin çalıştığı dönem itibariyle sendika üyesi olup olmadığının işveren kayıtlarından belirlenmesi, anılan dönem itibariyle uygulanan toplu ... sözleşmesi hükümlerinin tespitiyle, davalı işverenlikte bulunan izin defteri ile eşdeğer belgeler üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılarak yeni rapor aldırılmak suretiyle hüküm kurulmalıdır.

2-Davalı vekili, delil listesinde yemin deliline dayanmış olup, mahkemece davalı tarafa yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmamıştır. Anılan sebeple, yıllık izin alacağı bakımından ispat yükü üzerinde olan davalı tarafa, yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonuca göre işlem yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3-Bilirkişi raporunda davacının yıllık ücretli izin alacağı 20.423,53 TL olarak hesaplanmıştır. Davacı vekili, bilirkişinin hesaplamada maddi hata yaptığını belirterek, ıslah talebi ile 21.031,37 TL yıllık izin alacağı talebinde bulunmuştur. Mahkemece, davacı tarafın iddia ettiği maddi hata konusunda bilirkişiden ek rapor alınmadan, ıslah dilekçesinde belirtilen miktar doğrultusunda karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18694, Karar No: 2013/10087, Tarih: 13.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/18694 E.  ,  2013/10087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. Mahkemece bozma ilamına uyularak karar verilmiş ise de, bozma ilamının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. 20/09/1988 – 27/09/1988 tarihleri arasında küspe kurutma bölümündeki 7 günlük çalışmaların itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda gerçekleşmediği gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, ayrıca, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi ile kazanılan hizmetler, işveren tarafından primi ödenmiş hizmetler üzerinden kazanılacağından ve mülga 506 sayılı Yasanın 77, 79 ve 85. maddeleri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen şekilde ve yine 5510 sayılı Yasanın 3. maddesinin 5754 sayılı Yasanın 1. maddesi ile değişik 14 ve 15. alt bentlerinde belirtildiği şekilde ay 30 gün, yıl ise 360 gün olarak bildirilen süreyi ifade ettiğinden ve hesaplamanın bu şekilde bildirilen hizmet cetvelindeki primi ödenmiş 3312 gün üzerinden yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması;

3-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 28/09/1988 -30/09/2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 3312x0,25=828 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigorta primi ödenmiş günlerine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının davasının kısmen KABUL, kısmen REDDİ ile,Davacının davalı işyerinde geçici veya daimi olarak çalıştığı; 20/09/1988 – 27/09/1988 tarihleri arasında Küspe Kurutma bölümünde 7 gün, 28/09/1988 – 15/02/1989 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 137 gün, 07/09/1989 – 22/01/1990 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 135 gün, 02/09/1990 – 24/02/1991 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 172 gün, 15/08/1991 – 02/03/1992 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 197 gün, 04/09/1992 – 19/02/1993 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 165 gün, 01/09/1993 – 13/02/1994 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 162 gün, 12/09/1994 – 07/02/1995 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 145 gün, 04/09/1995 – 04/02/1996 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 150 gün, 02/09/1996 – 26/02/1997 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 174 gün, 01/09/1997 – 22/02/1998 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 171 gün, 04/09/1998 – 22/03/1999 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 198 gün, 14/09/2001 – 25/01/2002 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 131 gün, 14/03/2002 – 01/05/2002 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 47 gün, 16/09/2002 – 22/03/2003 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 186 gün, 17/09/2003 – 17/01/2004 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 120 gün, 18/03/2004 – 03/09/2004 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 166 gün, 04/09/2004 – 18/01/2005 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 134 gün, 01/09/2005 – 08/02/2006 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 157 gün, 04/09/2006 – 30/09/2006 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 26 gün, 01/10/2006 – 03/02/2007 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 122 gün, 19/03/2007 – 23/09/2007 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 188 gün, 24/09/2007 – 03/12/2007 tarihleri arasında rafineri bölümünde 70 gün, 03/04/2008 – 30/09/2008 tarihleri arasında Rafineri bölümünde 177 gün, olmak üzere toplam 3337 günlük sürenin itibari hizmetten sayılması gerektiğinin TESPİTİNE,

Fazlaya ilişkin istemin reddine, ” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Fazlaya ilişkin istemin reddine, ” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. paragrafının silinerek, yerine “Davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 28/09/1988 -30/09/2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 3312x0,25=828 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigorta primi ödenmiş günlerine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. Gen. Müd.'den alınmasına, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/1690, Karar No: 2012/1457, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1690 E.  ,  2012/1457 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit istismarı suçundan mahkûmiyetine dair ... 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.05.2007 gün ve 2006/214 Esas, 2007/106 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu ... Şube Müdürlüğünün 13.06.2006 gün ve 9320 sayılı raporunda mağdurede “posttravmatik stres bozukluğu” saptanıp bu nedenle ruh sağlığının bozulduğu belirtildiğinden, 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesi kapsamında mağdurenin ruh veya beden sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan görüş sorularak sonucuna göre, karar verilmesi gerekirtiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen, sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18604, Karar No: 2021/16940, Tarih: 08.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/18604 E.  ,  2021/16940 K.**

**"İçtihat Metni"**

6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanununa muhalefet eyleminden kabahatli ... Giyim Sanayi Tic. Ltd. Şti. hakkında 97.308,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü ...'nün 09/03/2020 tarihli ve 43422173-858 sayılı idari para cezasına karşı yapılan başvurunun süre yönünden reddine dair Gaziosmanpaşa 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 27/10/2020 tarihli ve 2020/3624 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin GAZİOSMANPAŞA 3. Sulh Ceza Hâkimliği'nin 06/11/2020 tarihli ve 2020/1149 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 16/02/2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11/03/2021 tarihli ve KYB. 2021/23687 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Gaziosmanpaşa 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 27/10/2020 tarihli kararı ile "muteriz firma hakkında düzenlenen 09/03/2020 tarih 43422173-858 sayılı idari para cezasının 21/03/2020 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen yasal süresi içerisinde idari yaptırım kararına karşı itiraz başvurusunda bulunulmadığı" gerekçesiyle başvurunun süre bakımından reddine karar verilmiş ise de;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 27/2. maddesinde yer alan "Mücbir sebebin varlığı dolayısıyla bu sürenin geçirilmiş olması halinde bu sebebin ortadan kalktığı tarihten itibaren en geç yedi gün içinde karara karşı başvuruda bulunulabilir." ve 27/4. maddesinde yer alan "Başvuru dilekçesinde, idarî yaptırım kararına ilişkin bilgiler, bu karara karşı ileri sürülen deliller açık bir şekilde gösterilir. Dilekçede ayrıca, başvurunun süresinde yapılmasını engelleyen mücbir sebep dayanaklarıyla gösterilir." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

Somut olayda, kabahatli hakkında tanzim edilen idari para cezası karar tutanağına yönelik olarak kabahatli vekili tarafından düzenlenen başvuru dilekçesinde, kabahatli şirketin vekilliğini yaptığı, itiraz sürelerinin Covid 19 virüsü nedeniyle uzatıldığı ve itiraz süresinin son gününün 30/06/2020 olduğu, geçirmiş olduğu rahatsızlık dolayısıyla itiraz dilekçesini 03/07/2020 tarihinde sunmak zorunda olduğu ve rahatsızlığına ilişkin raporu da itiraz dilekçesinin ekinde sunduğunu belirttiği, kabahatli vekilinin söz konusu mazeretine dair rapor incelendiğinde, 30/06/2020 tarihi ile 02/7/2020 tarihleri arasında istirahatli olduğu, sunduğu raporun da doktora ait kaşeyi içerdiği ve raporda yer alan sürenin bitiminde hemen başvurusunu gerçekleştirdiği, başvurunun süresinde yapılmasını engelleyen mücbir sebebe ilişkin dayanakların da başvuru dilekçesinde açıkça gösterildiği, bu halde kabahatli vekilinin mazeretinin 5326 sayılı Kanun kapsamında yer alan mücbir sebep olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği hususunda esastan herhangi bir inceleme yapılmadığı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kabahatliye 21.03.2020 tarihinde tebliğ edilen idari para cezasına karşı başvuru süresinin, 7226 sayılı Yasanın Geçici 1. maddesi ve 2480 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı da göz önüne alındığında, 30.06.2020 tarihinde sona erdiği, başvuru ile birlikte dosyaya sunulan vekaletname uyarınca kabahatlinin vekili olduğu anlaşılan avukatın uhdesinde meydana gelen sağlık sorununun, doğrudan kendisi başvurma hakkı olduğu gibi her zaman başka bir vekil tayin etme imkanı da bulunan kabahatli yönünden, 5326 sayılı Yasanın 27. maddesinin ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları çerçevesinde mücbir sebep olarak kabul edilmesine olanak bulunmadığı cihetle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 08.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.