muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4995, Karar No: 2010/3112, Tarih: 25.05.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/4995 E.  ,  2010/3112 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ... ..., ..., ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 136 ada 64 parsel sayılı 5.917,70 m2 yüzölçümündeki taşınmaz miras yoluyla gelen hakka, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ... ve arkadaşları miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm davacılar ... ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davalı ...’nun dava ve temyize konu 136 ada 64 parsel sayılı taşınmazı davacıların ortak miras bırakanı ... ...’dan satın aldığı ve taşınmaz üzerinde davalı ... yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, uygulama hüküm vermeye yeterli değildir.

Davacılar, dava konusu taşınmazın anneleri ... ...’dan kaldığını ve dava konusu taşınmazın ... ... tarafından davalı ...’ya satılmadığı gibi yapılan satış senedinin de geçersiz olduğunu öne sürmüş, davalı ise 05.05.2002 tarihli satış senedine dayanmıştır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık dava konusu taşınmazın ... ... tarafından sağlığında davalı ...’ya satılarak zilyetliğini devredip devretmediğinin belirlenmesinden ibarettir. Mahkemece yapılan keşifte bilgisine başvurulan bilirkişi ve tanıkların sözleri olaylara dayanmayan soyut nitelikteki sözlerden ibaret olduğu gibi senet tanıkları da dinlenmemiştir.

O halde Sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı yerel bilirkişi, senet tanıkları, tespit bilirkişileri, davacının gösterdiği tanıklar ile davalı tarafın göstereceği tanıklar da hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, senet tanığı şahıslar öldüyse nüfus kayıtları getirtilerek dosya içerisine alınmalı, yerel bilirkişi ve tanıklardan davacının ibraz ettiği 05.05.2002 tarihli senet de okunarak taşınmazın ... ... tarafından sağlığında davalıya satılarak zilyetliğin devredilip devredilmediği, satış yapanın akli melekelerinin yerinde olup olmadığı, ayrıca zilyetliğin sürdürülüş biçimi hakkında olaylara dayalı bilgi alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri arasında aykırılık bulunduğu takdirde çelişki giderilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu hukuksal olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulması isabetsiz, davacıların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde davacılara iadesine, 25.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12377, Karar No: 2010/3158, Tarih: 23.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12377 E.  ,  2010/3158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve İcra ve İflas Yasası’nın 121. maddesi hükmü gereğince icra mahkemesinden alınan yetkiye dayanılarak dava açılıp yürütülmesinde, dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, ortak sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünmesine olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 23.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5532, Karar No: 2013/7141, Tarih: 30.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5532 E.  ,  2013/7141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen abonelik sözleşmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacıya ait taşınmaza ilişkin elektirik aboneliği talebinin davalı idarece binanın iskan raporu bulunmadığı gerekçesiyle reddedildiğini, bu nedenle davalı idarenin anılan tutumunun yasaya aykırı olduğunu iddia ederek, elektrik aboneliği sözleşmesinin yapılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, davaya konu bağımsız bölümün 4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkında Kanunun 1 inci maddesi, Elektrik İç Tesisleri Yönetmeliğinin İşletmeden Elektrik Bağlantısının Yapılmasının İstenmesi başlıklı 15 inci maddelerine aykırılıklar bulunduğunu beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, abonelik hizmetine konu konutun davacı adına tapuda (36565 ada, 11 parsel 9 nolu bağımsız bölüm) kayıtlı olduğu; bu konutun yapı (inşaat) ruhsatının bulunduğu, konutun fen kurallarına göre tamamlanmış olduğu, davacının aynı konuta yönelik olarak su aboneliğinin bulunduğu ve böylece 3194 sayılı İmar Kanununun 5784 sayılı Yasanın 25. maddesiyle eklenen geçici 11 maddesi hükmü uyarınca davacı adına geçici abonelik tesisi koşullarının gerçekleştiği, davacının davalı kuruma kişisel elektrik borcunun bulunmadığı, daha önceki abonelikteki elektrik borcunun dava dışı 3.kişiye ait olduğu, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.02.2005 tarih ve 9-90 /97 sayılı kararında belirtildiği üzere, davacıdan önceki abonenin borcundan davacının sorumlu tutulamayacağı, davacının elektrik aboneliği tesisine yönelik istemini yerine getirmekten kaçınmasının haklı bir nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, geçici elektrik aboneliği sözleşmesinin tesisi bakımından yasal koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

Dava konusu uyuşmazlık, geçici elektrik aboneliği sözleşmesinin tesisi bakımından yasal koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

5784 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 25. maddesi ile 3294 sayılı İmar Kanununa geçici 11.madde eklenmiştir. Buna göre,” Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine,  kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür.”hususu düzenlenmiştir.

Madde metninden anlaşılacağı üzere dava konusu yere, 5784 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 26.07.2008 tarihinden sonra 25.06.2009 tarihinde yapı ruhsatı alındığı sabittir.

3194 sayılı yasanın 30 ve 31. maddesinde kullanma izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamıyacakları belirtilmiştir. Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye... ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir denilmektedir. Kullanma izni alınmamış yapıların durumu ise 31.maddede düzenlenmiş olup "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır.

Açıklanan yasal düzenleme hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı ruhsat tarihi itibariyle 3194 sayılı İmar Kanununun geçici 11. maddesinden yararlanamayacağı açıktır.

Açıklanan yasal düzenleme hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı ruhsat tarihi itibariyle 3194 sayılı İmar Kanununun geçici 11. maddesinden yararlanamayacağı açıktır.

O halde mahkemece, geçici 11.maddenin kapsamında olmayan dava konusu taşınmaz için 3194 sayılı yasanın 30. ve 31. maddeye aykırı olacak şekilde bir istisna getirilerek geçici elektrik aboneliğinin tesisine ilişkin talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7326, Karar No: 2015/2245, Tarih: 18.06.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/7326 E.  ,  2015/2245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Ele geçirilen dikili durumdaki 142.000 kök kenevirin miktarına bağlı olarak önem ve değeri ile oluşturduğu tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, TCK'nın 3 ve 61. maddeleri uyarınca temel cezanın üst sınırdan veya üst sınıra yakın olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve tekerrüre esas mahkumiyet kararı bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile eleştiriler dışında yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4959, Karar No: 2016/5328, Tarih: 06.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/4959 E.  ,  2016/5328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafakanın arttırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların ...9. Aile Mahkemesi'nin 2012/136 Esas- 2012/1849 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını, müşterek iki çocuk için aylık 250'şer TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, çocukların orta öğrenime başladıklarını ve nafakanın yetersiz kaldığını belirterek, nafakaların 500 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili davalının ikamet adresinin..., davacının ikamet adresinin ise .... İlçesi olması sebebi ile yetkili mahkemenin... Mahkemesi olduğunu, ayrıca davanın haksız olarak açıldığını belirterek, davanın usulden ve esastan reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davaya bakma yetkisinin .... Aile Mahkemelerine ait olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK.nun 331/2. maddesinde; "Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmesi hâlinde, yargılama giderlerine o mahkeme hükmeder. Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmemiş ise, talep üzerine davanın açıldığı mahkeme dosya üzerinden bu durumu tespit ile davacıyı yargılama giderlerini ödemeye mahkûm eder." hükmüne yer verilmiştir.

Anılan hüküm gereğince mahkemece, yargılama gideri niteliğinde olan vekalet ücretinin davacı taraftan tahsili yönünde hüküm tesis edilmiş olması doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün üçüncü fıkrasında yazılı bulunan "Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden 1500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine" ibaresinin çıkarılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6792, Karar No: 2014/1496, Tarih: 21.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/6792 E.  ,  2014/1496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/196724

MAHKEMESİ : Lüleburgaz 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2010

NUMARASI : 2010/212 (E) ve 2010/435 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Şikayetçiye ait tamirhanenin üst katındaki yazıhane bölümünde bulunan pantolonun cebindeki paranın çalınması eyleminin ayrıca işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunu da oluşturduğunun anlaşılması karşısında bu suçtan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması ve suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilamlar yönünden mahkemesine ihbarda bulunulması mümkün görüldüğünden; gerekçeli karar başlığında yargılamaya çocuk mahkemesi sıfatıyla bakıldığının belirtilmemiş olması mahallinde giderilmesi olanaklı eksiklik kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; toplam 45,00 TL çalmaya teşebbüs eden suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunun değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının para cezasına ve seçenek yaptırıma çevrilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de; suça sürüklenen çocuğun önceki hükümlülüklerinin bir çoğunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmeyen Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/396 - 1124 sayılı ilamında hükmolunan erteli 5 ay hapis cezasının ve Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/179 - 593 sayılı ilamında hükmolunan erteli 2 ay 15 gün hapis cezasının, TCK'nın 50/3. maddesine aykırı biçimde seçenek yaptırıma dönüştürülmediği ve bu haliyle hukuka aykırı kararlar olduğu, bu kararların, suça sürüklenen çocuk hakkında incelenmekte olan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezayı, seçenek yaptırıma dönüştürme zorunluluğuna engel olmadığı gözetilmeden yerinde ve yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. K.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.01.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1940, Karar No: 2022/6162, Tarih: 21.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/1940 E.  ,  2022/6162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 16.07.2020 gün ve 2020/128 - 2020/214 sayılı kararı onayan Daire'nin 10.01.2022 gün ve 2020/7235 - 2022/44 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2011/54845 sayılı "DİJİTİLE" ibareli marka tescil başvurusuna müvekkilinin "DİGİTAL TİLE" ve "DIGI PRINT" ibareli markalarına dayanarak yaptığı itirazın davalı kurum tarafından kısmen kabul edilip başvurudan bir kısım mal ve hizmetlerin çıkarıldığını, kısmen red kararına karşı müvekkilince yapılan itirazın ise reddedildiğini, markaların ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, tescilin, eşya ve hizmetlerin irtibatı nedeniyle iltibasa yol açacağını, müvekkilinin sehven tescil harcı yatırılmayan "DİGİ TİLE" ibareli markasının da bulunduğunu, müvekkilinin markalarının tanınmışlık vasfına sahip olduğunu, kötüniyetli başvuruda bulunan davalı şirketin müvekkilinin tanınmışlığından haksız yarar sağlayacağını ileri sürerek Türk Patent YİDK'nın 2013-M-7451 sayılı kararının iptalini, davalı şirket adına başvurusu yapılan 2011/54845 sayılı markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

Davalı kurum vekili ile davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2013-M-7451 sayılı kararının 19/01. sınıf “İnşaat, yol yapımı, tamirat, kaplama amaçlarıyla kullanılan kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, alçı gibi malzemeler.” ile 19/05. sınıf “Tabaka veya şerit halinde tabii veya sentetik yüzey kaplamaları, ısı ile yapıştırılabilen sentetik kaplamalar; çatılar için ziftli kartonlar; ziftli kaplamalar.” ve 35. sınıf “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için malların bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir).” emtialar yönünden kısmen iptaline ilişkin karar kesinleşmiş olduğundan bu emtialarla ilgili yeni hüküm kurulmasına yer olmadığına, YİDK'in 2013-M-7451 sayılı kararının 21. sınıf “Camdan, porselenden, seramikten, kilden süs ve dekorasyon eşyaları. tuvalet taşı delikleri için kapaklar.” emtiaları yönünden kısmen iptaline, dava konusu yapılan marka henüz tescil edilmemiş olduğundan hükümsüzlük ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 168,30 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 21/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.