muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4716, Karar No: 2019/7205, Tarih: 13.06.2019

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalılar ... ve ...’in aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Davacı, eldeki dava ile Kurum zararı olarak 84.158.446.254 TL asıl alacak ile dava dilekçesi tarihi olan 22/12/2003 tarihine değin hesap edilen 112.320.377.000 TL işlemiş faiz olmak üzere 196.479.243.254 TL toplam sandık alacağının davalılardan tahsilini istemiştir. Mahkemece 181.530,92 TL alacağın, davalıların sorumlu oldukları miktarlar ayrı ayrı gösterilmek sureti ile ve dava tarihi olan 24.12.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Ne var ki; hükme esas alınan bilirkişi raporunda toplam zarar miktarı 82.335,54 TL asıl alacak ve 99.195,38 TL işlemiş faiz olmak üzere 181.530,92 TL olarak gösterilmiş olup, mahkemece, hüküm altına alınan 181.530,92 TL içerisinden işlemiş faiz de bulunmakta olup, dava tarihinden faiz işletilmesine karar verilmek suretiyle faize faiz yürütülmesine neden olunmuştur. Mahkemece, TBK'nun 121/son maddesinde düzenlenen faize faiz yürütülemez hükmüne aykırı olarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

4-Kabule göre de; her ne kadar davalı ... tarafından aleyhine hükmedilen vekalet ücreti temyiz konusu yapılmış ise de, bozma üzerine kurulacak hüküm ile yeniden hesaplanacağından bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davalılar ... ve ...’nun temyiz dilekçelerinin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacının tüm, davalılar ... ve ...’in üçüncü bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) nolu bentte açıklanan nedenle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, peşin alınan 3.100,00 TL harcın davalı ...'e, 2.526,00 TL harcın davalı ...'e, 52,10 TL harcın davalı ...'na, 31,44 TL harcın davalı ...'a iadesine, 13/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6279, Karar No: 2014/6093, Tarih: 27.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/6279 E.  ,  2014/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/01/2013

NUMARASI : 2012/126-2013/1

Davacı, Kurum işleminin iptali ile iptal edilen sigortanın yeniden tesciline, Kuruma borcu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının vergi kaydının bulunmadığı ancak primlerini ödediği 30.4.2009 tarihinden sonra da 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı veya isteğe bağlı sigortalı olduğunun tespiti ile Kurum tarafından sigortalı kabul edilmediği dönemde sağlık harcamalarının iadesine ilişkin kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de; bu sonuç usul ve yasaya uygun değildir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Öte yandan 507 sayılı Yasa'nın 2.5.1983 tarihli ve 62 sayılı K.H.K. ve K.H.K’nun aynen kabulüne dair 14.2.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3153 sayılı Yasa ile değişik 5. maddesine göre ise “Esnaf ve Sanatkar siciline kayıtlı esnaf ve küçük sanatkarlar çalışma bölgesi içindeki derneğe kayıt olmak zorundadır. Kayıt zorunluluğunu 1 ay içinde yerine getirmeyenler sicile kayıt tarihinden itibaren geçerli olmak üzere doğrudan doğruya kaydedilirler.” Değişik 119. maddeye göre “ mesleki faaliyette bulunabilmeleri ve ilgili derneğe kaydedilmeleri için sicile kayıtları şarttır.” 62 sayılı K.H.K.’nun geçici 2. maddesinde “Esnaf siciline kayıt ilgili yönetmeliklerin yayımı tarihinden itibaren 1 yıl içinde çıkarılmak zorunda” olduğu bildirilmiş İlgili Yönetmelik ise 1.1.1984 tarihinde yürürlüğe konmuş ve 1 yıllık geçiş süresi 1.1.1985 tarihinde sona ermiştir. 1479 sayılı Kanuna tabi Bağ-Kur sigortalılarının bir işvereni olmadığı ve kendi sigorta primlerini bizzat kendileri Kuruma yatırmakla yükülü oldukları için 506 sayılı Kanundan farklı olarak 1479 sayılı Kanunda sigortalının hizmet tespiti davası açmasına imkan tanınmamış olmakla birlikte sigortalılığa esas vergi kaydının bulunduğu geçmiş sürelere kanun koyucu çıkardığı kanunlarla zaman zaman bir hak tanıyarak bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirilmesi imkanını getirmiştir. İşte bu amaçla ilk defa 14.4.1982 tarihli 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen Ek Geçici 13. maddede 1479 sayılı Kanun ve aynı kanunda değişiklik yapan kanunlara göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olanların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte başlayacağı, bu kanuna göre kayıt ve tescil edilmek kaydı ile 1.10.1972-20.4.1982 tarihleri arasında vergi kaydı bulunanların bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren bir yıl içinde yazılı olarak müracaatta bulunmak, borçlanma tutarını bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren iki yıl içinde ödemek şartıyla bu süreleri hizmetten saydıracakları, 14.3.1985 tarihli 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile eklenen Ek Geçici 16. maddesinde Ek Geçici 13. maddede belirtilen iki yıllık ve bir yıllık sürenin bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yeniden başlayacağı, 24.7.2003 tarihli 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde bu kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescil edilmeyenlerin sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 4.10.2000 tarihinde başlayacağı, bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilen sigortalıların bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları, 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasında vergi kayıtlarını belgelemeleri ve prim borçlarını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödemeleri halinde bu sürelerin hizmetten saydırabilecekleri, 1.10

.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescil edilmeyenlerin sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 4.10.2000 tarihinde başlayacağı, bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilen sigortalıların bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları, 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasında vergi kayıtlarını belgelemeleri ve prim borçlarını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödemeleri halinde bu sürelerin hizmetten saydırabilecekleri, 1.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın Geçici 8. maddesinde ise bu kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğünün bu kanunun yürürlük tarihi olan 1.10.2008 tarihinden başlayacağı, ancak bu kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların 4.10.2000-1.10.2008 tarihleri arasında vergi kayıtları bulunması halinde bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunmaları, tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde borçlanma tutarının tamamını ödemeleri halinde bu süreleri hizmetten saydırabilecekleri bildirilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1.1.2004-8.4.2008 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalı kabul edildiği ve bu konuda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı; 15.5.2008 tarihli giriş bildirgesine istinaden davacının 9.4.2008 tarihinde 1479 sayılı Yasaya kapsamında tescilinin yapıldığı, 9.4.2008 ile 30.4.2009 tarihleri arasında tuhafiyecilik mesleğnden dolayı vergi kaydıın bulunduğu, 16.5.2008 tarihinden itibaren devam eden oda kaydının bulunduğu ve Kurum tarafından 30.4.2009 tarihinde vergi kaydının bitmesi nedeniyle sigortalılığının sonlandırıldığı, davacı tarafından 2008 yılından itibaren düzenli prim ödemesinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının vergi kaydının bulunmadığı 30.4.2009 tarihinden itibaren 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalı sayılması mümkün değildir. Ancak davacıdan Bağ-Kur’a tescilin bulunduğu kabul edilerek, Kurumca hiçbir araştırma yapılmaksızın sigortalı sayılarak prim borçlarının tahsil edilmesi iyiniyet kurallarından uzaktır.

Öte yandan Dairemizin istikrar gösteren içtihatlarına göre davacının zorunlu sigortalılık koşullarını taşımadığı ve tescilinin bulunmadığı dönem için kendiliğinden geriye yönelik prim yatırması primler Kurum tarafından uzun yıllar kullanılmadığından yararına kazanılmış hak oluşturmaz. Ancak, prim ödemeleri, ödeme tarihinden itibaren isteğe bağlı sigortalı olarak değerlendirilebilir. Y.H.G.K’nun 20.11.2002 gün ve 21/892-990 sayılı kararları da bu yöndedir.

Yapılacak iş; davacının yaptığı prim ödemelerinin, davalı Kurum tarafından kabul edilen sigortalılık süresi dışında, sigortalı kabul edilmeyen dönemleri karşılayan prim ödemesi var ise ödeme tarihinden itibaren ileriye doğru karşıladığı süre Kurumdan sorularak bu süre kadar isteğe bağlı sigortalı olarak kabul etmek ve davacının Kurumun sağlık giderlerinin tahsili istemine ilişkin işleminin iptali talebini bu kapsamda değerlendirmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şeklide karar verilmiş olmasu usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2964, Karar No: 2012/4652, Tarih: 13.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2964 E.  ,  2012/4652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Üsküdar 1.Sulh Hukuk ve Gümüşhane Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen " Kale Bucağı, Osmangazi Mahallesi, ... NO:5/1 Arzularkabaköy Beldesi/ Gümüşhane" adresinin, cezaevi adresi olduğu, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin " Koşuyolu Mahallesi, ..., Saka Sokak, NO;14 Üsküdar/ İstanbul " adresi olduğu 21.09.2010 tarihli Kadıköy 1.Ağır Ceza Mahkemesinin ilamı ile anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Üsküdar 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Üsküdar 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/579, Karar No: 2016/3359, Tarih: 29.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/579 E.  ,  2016/3359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında orman ilçe müdürlüğünün izni doğrultusunda kışlık odun ihtiyacı için köylülerle birlikte kesim yaptıklarını, köy muhtarı ...’in düzenlediği kura sonucu kendisine gösterdiği yerden ağaç kestiğini ve ağaç kestiği yerin müştekiye ait olduğunu bilmediğini beyan etmesi, köy muhtarı tanık ... ile orman ilçe müdürlüğü görevlisi tanık . .’nun beyanlarının da savunmayı doğrular nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın hırsızlık suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2) 5271 sayılı CMK’nın 225/1. maddesine göre, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil hakkında verilebileceğinin düzenlenmesi karşısında, sanık hakkında iddianame içeriğine göre hırsızlık suçundan kamu davası açıldığı ancak mala zarar verme suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, ek savunma hakkı verilmek suretiyle sanığın mala zarar vermek suçundan yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/49, Karar No: 2015/3867, Tarih: 10.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/49 E.  ,  2015/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2012/94-2012/1089

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı asil dava dilekçesinde; dava konusu sabit telefon ve bu telefon hattına bağlı bulunan bir ADSL cihazını ikamet adresine bağlattığını, daha sonra internet bağlattırmak için Türk Telekom Ümraniye Şube Müdürlüğüne talebini ilettiğini, taleplerine cevap veren kurum yetkilisinin açıklamaları doğrultusunda müracaat formunu ve sözleşmeyi imzaladığını; cihazı alıp geldikten sonra bahse konu cihaz ile internete girmeyi çok kez denediğini; ancak, bu denemelerinin sadece 2-3 keresinde internete girebilmeye muvaffak olabildiğini, cihazdan internete girme konusunda yararlanamadığını; 3 aylık deneme süresi bitmeden söz konusu cihazı Telekom’a iade etmeye ve sözleşmeyi iptal etmeye karar verdiğini, bu karar neticesinde Telekom’a başvurduğunu, ama yetkili kişice bu sözleşmeyi iptal etme yetkisinin Avea şirketine ait olduğunu söylediğini, sözleşmenin feshi için .. bayisine gitmesi gerektiğini, nüfus cüzdanı suretini almak istediklerini; ancak, kendisinin vermediğini; daha sonrasında, nüfus cüzdanının suretini çekerek yetkili kişiye verdiğini ve internet üzerinden sözleşmenin fesh edildiği ve telefonuna da mesaj şeklinde bu hususun gönderildiğini; söz konusu sözleşmenin feshine, gereksiz yere ve hukuka aykırı olarak 5 saat boyunca tarafına sıkıntı çıkarılması nedeniyle, Telekom A.Ş Genel Müdürlüğünce tarafına 4.000 TL manevi, 300 TL maddi zararı için ödeme yapılmasına, .. A.Ş Genel Müdürlüğünce tarafına 2.000 TL manevi zararı için ödeme yapılmasına, söz konusu zararlar için dava tarihinden itibaren Merkez Bankası ticari kredi faiz oranı üzerinden faiz uygulanmasına, tüm dava masraflarının davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı .. İletişim Hizmetleri A.Ş. vekili, cevap dilekçesinde; müvekkil şirketin, davacıya tazminat ödemesini gerektiren bir hizmet kusurunun bulunmadığını beyan ederek; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Telekomünikasyon A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davanın, yanlış hasıma yöneltilmesi ve husumet yokluğu nedeniyle reddinin gerektiğini; davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .. İletişim Hizmetleri A.Ş. vekili, cevap dilekçesinde; müvekkil şirketin, davacıya tazminat ödemesini gerektiren bir hizmet kusurunun bulunmadığını beyan ederek; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Telekomünikasyon A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davanın, yanlış hasıma yöneltilmesi ve husumet yokluğu nedeniyle reddinin gerektiğini; davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davacı ile davalı Türk Telekom A.Ş. arasında imzalanan 30.02.2011 tarihli sözleşmenin feshine, davalı.. A.Ş. sözleşmede taraf olmadığından bu davalı hakkındaki davanın husumetten reddine; 500 TL manevi tazminatın, dava tarihinden itibaren ticari reeskont faizi ile birlikte davalı Türk Telekom AŞ'den tahsiline, davacının diğer tüm taleplerinin reddine karar verilmiş, verilen bu hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalı Türk Telekom AŞ.'nin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalının manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarına gelince; kişilik hakları, hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir, manevi tazminat, bozulan manevi dengenin yerine gelmesi için kanunun öngördüğü bir telafi şeklidir, bir yönü ile de insanlardaki kırgınlık ve kızgınlığı, hatta intikam duygusunu tatmin etme aracıdır. Amacı; olaydan duyulan acı, ızdırap, elem ve kızgınlığı kısmen olsun gidermek, olayı unutturarak tekrar normal hayata dönüşü sağlamaktır.

Somut olayda, kişilik haklarının, hukuka aykırı olarak saldırıya uğraması söz konusu olmadığı, bu nedenle manevi tazminat şartlarının oluşmadığı kuşkusuzdur.

Mahkemece; davacının, manevi tazminat isteminin reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde talebin kısmen kabulü ile 500 TL manevi tazminatın hüküm altına alınmış olması doğru görümemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13881, Karar No: 2008/13852, Tarih: 22.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/13881 E.  ,  2008/13852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kuyucak Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :29.03.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kusur dereceleri ve özellikle kişilik haklarına saldırı niteliğindeki olaylar dikkate alınarak \*davacı yararına hükmolunan manevi tazminat çoktur.

\* Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Borçlar Kanununun 44. ve 49. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK.174/2) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple manevi tazminat yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.10.2008 çar.
Yargıtay — Esas No: 2020/15661, Karar No: 2020/19919, Tarih: 22.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/15661 E.  ,  2020/19919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Oluşa, katılan çocuk ... ve katılan ...'ın beyanlarına, doktor raporuna ve dosya içeriğine göre, suç tarihinde 10 yaşını doldurmuş olan katılan ...'un telefon ile vakit geçirerek okula geç kalması üzerine sanığın katılan ...'un baldırına ayakkabı ile vurarak dosyada mevcut raporda belirtildiği üzere basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralayan sanığın eyleminin sübuta erdiği ve beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak, alt soyu olan katılan çocuğa karşı kasten yaralama suçunun tüm unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden, sanığın söz konusu eyleminin tedip ve terbiye hakkı kapsamında olduğundan bahisle yasal olmayan gerekçe ile sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan TCK'nin 7. ve CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,