muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4172, Karar No: 2023/2934, Tarih: 25.09.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/4172 E.  ,  2023/2934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/180 E., 2022/649 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf Başvurularının Esastan Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2012/559 E., 2020/96 K.

Taraflar arasında asıl davada itirazın iptali, birleşen davada tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında "Milk-Run Sözleşmesi" ve "Depo ve Hat Besleme Sözleşmesi"nin imzalanmak üzere hazırlandığını ve sözleşme hükümleri doğrultusunda davacı şirket tarafından 2011 Temmuz ayından Ekim ayına kadar davalının depo yerleşkelerinde lojistik hizmeti verildiğini, müvekkil firmanın sözleşmenin imzalanacağına dair vaatler ve davalının talepleri doğrultusunda sözleşme içeriğine göre hizmet vermeye devam ettiğini, edimlerin tam ve eksiksiz olarak ifa edildiğini ancak davalı yanın sözleşmeyi imzalamadığını ve ödemelerini yapmadığını, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve takibin devamına, icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birleşen dava davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin 2011 yılında Adapazarı- Sakarya'daki üretim tesislerinin işleyişini revize ederek geliştirmek maksadıyla davalı şirket ile ileriye dönük işbirliği hazırlık çalışmalarına başladığını, 2011 yılı Temmuz ayında davalının "Milkrun" ve "Lojistik, Depolama ve Üretim Hattı Besleme" hizmetlerini teklif ettiğini, sözleşme imzalanması gayesi ile taraflar arasında birçok görüşme ve mail yazışmalarının gerçekleştiğini, 2011 yılının ilgili dönemlerinde davalı tarafından layıkıyla verilemeyen hizmet ve yürütülemeyen operasyonel işlemler ile ilgili davacı şirketin zarara uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 426.409,86TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ile müvekkili şirketin 2011 yılında kendi alanlarında yürütmekte oldukları proje çalışmalarını ticari işbirliğine taşımak amacıyla bir araya geldiklerini, taraflar arasında 2011 yılında yaşanan süreci tarafların birbirini anlama gözleme süreci olarak değerlendirilmesi gerektiğini, taraflar arasında yapılması gereken işlemler ve alınması gereken hizmetler konusunda yazılı ve sözlü tamamlanmış bir mutabakat bulunmadığını, tarafların yetkililerince imzalanmış bir sözleşmenin de olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Birleşen davada davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın uğradığını iddia ettiği zarar nedeni ile müvekkili şirketin sorumluluğunu haksız fiil hükümlerine dayandırdığını, bu durumda haksız fiilin sorumluluğunun kurucu unsurlarını ispat yükünün davacı üzerinde olduğunu, davacı beyanlarının soyut iddialara dayalı olup somut herhangi bir kanıt ileri sürülmediğini, müvekkilinin davacıya ihtiyaç duyduğu hizmetleri sağladığını, müvekkilinin haksız fiil sorumluluğuna yol açan davranışının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile gerek asıl davada tahsil edilmek istenen faturalar yönünden başlatılan icra takibine itirazın iptali talebi; gerekse birleşen davadaki maddi tazminat talebinin ispatlanamadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Asıl davada davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkeme kararı, dava dilekçesi, tanık beyanları, bilirkişi raporları tekrar edilerek, müvekkili şirketin projenin uygulanabilmesi için müşterinin kurumsal kendi uygulamaları ve programları ile kendi sistemi arasında entegrasyon yaptığını, genel işleyişin davalı projesinde uygulanmış olmasına rağmen ... Sanayi Ve Ticaret A.Ş.'nın üzerine düşen görevleri yerine getirmemesi sebebiyle işletilemediğini, asıl sorunun davalı tarafça kullanılan kurumsal uygulama olan SAP sistemindeki kurgusal sorunlar ve davalı şirket tarafından bilgilerin yanlış girilmesi olduğunu, davalı şirketin SAP ile sinyal yollamak, malzeme çekimini gerçekleştirmek tesellüm emirlerini ve yedek parça siparişlerini yollamak gibi işlemleri gerçekleştiremediği için hiçbir bilginin müvekkili şirkete doğru gelmediğini, tanıkların beyanları ile kanıtlandığını, entegrasyonun online aşamada kalmadığını, ancak davacının kullandığı program ile müvekkilinin kullandığı programın birbirine entegre olmadığını, müvekkilinin bu iş için entegrasyon çalışması yaptığını ve mesai harcadığını, fazla mesai yapılması ve bu fazla mesailere onay verilmesinin hizmet verdiğinin kanıtlarından biri olduğunu, sistemden emirlerin yanlış gelmesi üzerine personellerin fazla mesaiye kalarak manuel olarak siparişlerin düzeltildiğini, davalı ... Sanayi Ve Ticaret A.Ş. müvekkili şirkete ait WMS sisteminin davalıya ait SAP sistemini entegre edilmesi için üzerine düşen görevleri yerine getirmediği ve implementasyon sürecinin işlememesine kendi kusuru ile sebep olduğunu, davalının kendi kusuru nedeni ile müvekkilinin bedel talep edemeyeceği sonucuna varılmasının hatalı olduğunu, davalının şirket içinde kullandığı programın SAP olduğunu, bu sistemin doğru işlemediği, müvekkili şirket sistemine doğru yanlış bilgiler aktarıldığını gösteren delillerin dosyada bulunduğunu, müvekkili tarafından kullanılan WMS programının gelişmiş bir program olduğunu, birçok depo projesinde SAP sistemleri ile defalarca entegre edildiğini, müvekkili şirket tarafından aynı hizmetin verildiği birçok müşterileri olduğunu, hiçbir sorun olmadığını, bilirkişi raporları ile kanıtlanan davalarının reddine karar verildiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve asıl davadaki taleplerinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birleşen davada davacı -asıl davada davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; haksız fiile dayalı tazminat taleplerine dair bir bilirkişi raporu alınmadığını, ... Lojistik Ltd. Şti. ile olan projenin en basit anlatımla, üretimden depoya gelen malzemelerin kayıtlarının doğru tutulması, depodaki fiili stoklar ile bilgisayar sistemindeki kayıtların birebir doğru olması işlemlerini içerdiğini, genel olarak depo işlemleri doğru yapılmadığında stokların bilgisayar kayıtlarında uygun tutulmadığında, üretim aksaması / üretim kaybı ve stok problemleri oluşturduğunu, eksik sipariş verildiğinde üretimin ihtiyacı olan malzemenin tedarik edilememiş olacağını, üretimin aksayacağını, bu problemlerinde araçların geç teslimine neden olacağını, fazla sipariş verildiğinde ihtiyaçtan fazla malzemenin tedarik edileceğini ve bunun da stok yükü oluşturacağını ve finansman maliyetine sebep olacağını, müvekkili şirketin üretim projesi hayata geçmeden önce ... Lojistik Ltd.Şti. tarafından analiz edildiğini, davacının basiretli bir tacir gibi uzmanı olduğunu iddia ettiği işi yapamadığını, ... Lojistik Ltd. Şti.'nin hukuka aykırı fiilleri kusurlu hareketinin müvekkiline zarar verdiğini, müvekkilinin uğradığı zarar ile fiili arasındaki nedensellik bağı ve kusurun açıkça ortaya konduğunu, hangi sebeple bu unsurların oluşmadığının hiçbir bilirkişi raporunda açıkça belirtilmediğini, zarar kalemlerini hesaplayacak bilirkişilerden rapor alınmaksızın davanın reddine karar verildiğini, tüm bilirkişi raporlarında davacı karşı davalının entegrasyonu sağlayamadığı ve buna ilişkin ücret talep edemeyeceğinin belirtildiğini, davacının davasının bilirkişi raporu ile detaylı şekilde incelendiğinden mahkemenin asıl dava olan itirazın iptali davasının red kararının hukuka uygun olduğunu, davacı tarafça kötü niyetle icra takibi başlatıldığından aleyhine kötüniyet tazminatına karar verilmemiş olmasının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek, birleşen davanın reddi kararının kaldırılmasını ve asıl dava yönünden davacı aleyhine kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf beyanları ile ileri sürülen iddia ve savunmalardan, taraflar arasında yazılı olmayan sözleşme ilişkinin mevcut olduğu sabit olduğu, davacının başlattığı icra takibinde haksız olmasına rağmen kötü niyetli olduğuna dair dosyada delil bulunmadığı, davacı şirketin takip konusu fatura alacağına hak kazandığını, karşı davacı şirketin ise davacının haksız eylemleri nedeniyle maddi tazminata hak kazanacağını geçerli delillerle ispat edemediği gerekçesiyle verilen mahkeme red kararında bir isabetsizlik görülmediği belirtilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili ve birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Asıl davada davacı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

2. Birleşen davada davacı -asıl davada davalı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplere ek olarak 22.02.2019 tarihli bilirkişi raporunda inceleme kısmı ile sonuç kısmı birbiriyle çelişki içerisinde olmakla davacı tarafa mı davalı tarafa mı kusur yüklendiği anlaşılamadığı, zararın ispatı için yalnız tanık delili sunulmadığını, gerek dava dilekçesinin ekinde gerekse beyan dilekçesinin ekinde bir çok yazılı delilin sunulduğunu, fazla mesai ve ulaşım maliyetlerine ilişkin tüm bilgi ve belgelerin dosyada mevcut olduğunu, müvekkili şirketin ortalamasının üzerinde bir fazla mesai maliyetinin doğduğu bu fazla mesai çalışmasına bağlı olarak ulaşım ve servis maliyetinin yeni ortalamanın çok çok üzerinde bir meblağa ulaştığı müvekkili şirket kayıtlarında puantaj ve ücret bordrolarında kesilen faturalardan açık olduğunu, tüm üretim hattını ilgilendiren ve birçok problem ve aksaklığın yaşanmış olduğu sürece ilişkin olarak müvekkili şirketin hiçbir zararının doğmadığının kabulü hayatın olağan akışına aykırı olduğunu temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, fatura bedellerinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali, birleşen dava maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ve 371 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16280, Karar No: 2018/2539, Tarih: 02.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/16280 E.  ,  2018/2539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/07/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj ücreti alacağı istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine dair verilen 13/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, staj ücreti alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin ... Kız Teknik ve Meslek Lisesinde çocuk gelişimi ve eğitim alanında öğrencilik yapıp mezun olduğunu, okulun müfredatı gereği davalı kuruma bağlı anasınıfında staj yaptığını, karşılığında kendisine hiçbir ücret ödenmediğini belirterek, müvekkilinin staj ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davacıya bir ücret ödenmesi gerekiyorsa bu ücretin idari bir tasarrufla gerçekleştirilebileceği, idarenin eylem ve işlemlerinin denetim yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun “İdari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı” başlıklı 2/b maddesinde “İdari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan muhtel olanlar tarafından açılan tam yargı davasının” idari yargı yerinde açılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda; davacı, 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesine dayanarak özel hukuk hükümleri çerçevesinde hizmet karşılığı ve yasada belirtilen esaslara göre hesaplanacak staj ücreti alacağını talep etmektedir. Bu durumda, uyuşmazlığın çözümünde adli yargı yerinin görevli olması nedeniyle, işin esasına girilip esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16317, Karar No: 2014/18821, Tarih: 13.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/16317 E.  ,  2014/18821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/97997

MAHKEMESİ : Elbistan Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2013

NUMARASI : 2012/172 (E) ve 2013/7 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık H.. K..'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 20.06.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, gözetilmeden sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5345, Karar No: 2019/9831, Tarih: 11.10.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/5345 E.  ,  2019/9831 K.**

**"İçtihat Metni"**

.. vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19/04/2019 tarih ve 2018/289-2019/262 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve Geçici 2.maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemeleri, 07.11.2015 tarih ve 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan karar ile 20.07.2016 tarihinden itibaren tüm yurtta göreve başlamıştır. 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesinin 2.fıkrası uyarınca; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden sonra verilen kararlar hakkında, istinaf yoluna başvurulabilir.

İlk derece mahkemesince 19.04.2019 tarihinde verilen karar temyiz incelemesi yapılmak üzere dairemize gönderilmiş ise de, ilk derece mahkemesince davanın kabulüne dair vermiş olduğu 08.12.2016 tarihli ilk karara karşı davalının istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi’nin 11.04.2018 tarih ve 2017/1559 E.-2018/666 K. s.lı ilamı ile 6100 sayılı HMK.’nun 353/1-a-6 maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararının kardırılarak yeniden yargılama yapılması için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderildiği anlaşıldığından, daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen kararın kanun yolu denetimi “İstinaf“ olup, dosyanın istinaf incelemesi yapılması için ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere işlemsiz olarak mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 11/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.