muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5336, Karar No: 2013/24791, Tarih: 17.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5336 E.  ,  2013/24791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 2012/137-2012/476

Dava, davacının davalı işveren yanındaki 01.10.2008 tarihinden önceki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un Yasanın Ek 5. maddesidir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 07.09.1988 – 01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “davacının davalı ... tarafından dosyaya ibraz edilen hizmet belgesinde belirtildiği şekilde adı geçen fabrikada 07/09/1988-01/10/2008 tarihleri arasında rafineri ve ölçü kontrol bölümlerinde fiilen çalıştığı ve ayrıca çalışılmış sayılan günler için olmak üzere 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 106, 40 ve geçici 7. maddesinin 1 ve 2. fıkrası gereğince, 3600 günlük çalışma koşulu aranmaksızın 506 sayılı yasanın ek 5/IV maddesine göre itibari hizmet süresinde kanunda gösterilen miktarda yararlanması ve bu itibari hizmet süresinin 506 sayılı yasanın 108. maddesindeki sigortalık süresine eklenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek, yerine, “Davanın kabulü ile, davacının davalı işverene ait işyerinde 07.09.1988 - 01.10.2008 tarihleri arasında rafineri ve ölçü kontrol bölümlerinde geçen, geçici kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 2.770 gün x 0.25 = 693 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ....'den alınmasına, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21330, Karar No: 2013/3406, Tarih: 26.02.2013

**15. Ceza Dairesi         2012/21330 E.  ,  2013/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılanın yeğeni olan sanığın, katılana ait ...., köyü 253 parsel sayılı hisseli taşınmazda bulunan ve fiili olarak katılanın kullanımındaki kısımda yer alan beş adet fındık ağacını kestiğinin iddia edilmesi ve sanığın, bu yerin kendisine ait olduğunu, bu nedenle kendi ağaçlarını kestiğini savunması,ayrıca Katılanın, sanık ve kardeşleriyle birlikte aynı taşınmazda hissedar olup, sanık ve katılan, aralarında kullanım yönünden harici taksim yapıldığını ve herkesin kullandığı yerin belli olduğunu belirtmiş olmaları karşısında; Türk Medeni Kanununun 706, Borçlar Kanununun 213, 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 26. maddeleri uyarınca tapulu taşınmazların harici ve fiili taksimi ile paydaşlarının mülkiyeti ana taşınmazdan ayrılamayacağı; ancak taşınmazın kullanma biçiminin tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşmayla belirlenmiş ya da fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun bir süre paydaşlar bu durumu benimsemişlerse kayıtta paylı, eylemli olarak bağımsız bu oluşumun resmi taksim yapılana veya ortaklığının giderilmesine kadar söze sadakat kuralı doğrultusunda korunması gerekeceği de dikkate alındığında, öncelikli taraflar arasındaki hukuk davasının akıbetinin araştırılması, onaylı bir suretinin dosyaya konulması, gerekirse olay yerinde keşif yapılarak 253 parsel sayılı taşınmazın bütün paydaşların katılması ile kullanma taksimine tabi tutulup tutulmadığı araştırılıp, bu konuda yerel bilirkişilerin de dinlenerek, kesilen fındık ağaçlarının katılanın mı, yoksa sanığın mı hissesinde kaldığının kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25072, Karar No: 2016/5950, Tarih: 08.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/25072 E.  ,  2016/5950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanığa 5237 sayılı TCK'nin 58/3. maddesine aykırı olarak seçimlik cezalardan hapis cezası yerine adli para cezasının verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihinde mağdurun, sanığın resmi nikahlı eşi olmamasına rağmen sanığa verilen cezada TCK'nin 86/3-a maddesi uyarınca artırım yapılamayacağının gözetilmemesi,

2) TCK'nin 6/1-f-3 maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçakla mağduru yaralayan sanığın cezasının TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca artırıma gidilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Suç tarihinde resmi nikahlı eşi olmayan mağduru bıçakla yaralayan sanığın birden fazla nitelikli hal ihlal etmemesine rağmen, TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesine aykırı olarak TCK'nin 86/2 maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan ayrılmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

4) Sanık hakkında doğrudan adli para cezasına hükmedilmesi karşısında TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş bulunduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4241, Karar No: 2022/7369, Tarih: 09.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/4241 E.  ,  2022/7369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 24. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, tenkis davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine ilişkin kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; başvurunun esastan reddine dair verilen karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan annesi ...’in 400 ada 49 parsel sayılı taşınmazdaki 15/412 payını intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini davalı kızı Aysun’a satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, mirasbırakanın kanser hastası olduğunu, tüm bakım ve hizmetinin, tedavi giderlerinin kendisi tarafından karşılandığını, hastalığı döneminde mirasbırakan ile fazlaca ilgilenmek zorunda kaldığından çalıştığı iş yerinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, mirasbırakanın başkaca taşınmazının bulunduğunu, temlikin minnet duygusuyla yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, mirasbırakanın amacının mal kaçırmak olmadığı, temlikin bakım ve hizmet karşılığı minnet duygusuyla yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, mirasbırakanın amacının mal kaçırmak olmadığı, temlikin bakım ve hizmet karşılığı minnet duygusuyla yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde talep ettikleri terditli talep olan tenkis isteği yönünden bir hüküm kurulmadığını, dava konusu taşınmazın asıl malikinin babalar.... olduğunu, babalarının maddi durumunun kötüye gittiği dönemde taşınmazı davacının eşine devrettiğini, ilerleyen yıllarda eşinden de mirasbırakan Kübra’ya devredildiğini, davalının mirasbırakana bakmasının söz konusu olmadığını, mirasbırakanın aylığı ve kira gelirlerinin bulunduğunu, davalının maddi desteğine ihtiyacı olmadığını, mirasbırakanın hastane masraflarının da SGK tarafından karşılandığını, davalı tarafından gerek evin giderleri, gerekse annesinin hastane ve bakım giderleri için kendi gelirinden bir ödeme yapılmadığını, temlikin mirasbırakanın yaşlılık döneminde davalının yönlendirmesi ile gerçekleştiğini, davacının bazı dönemde haklı nedenlerle mirasbırakanın yanında olamadığını, bu nedenle de mirasbırakanın davacıyı miras payından mahrum etmek amacı ile dava konusu temliki yaptığını,mirasbırakanın asıl amacının bakım değil, bağış olduğunu, temlik tarihinde mirasbırakanın 83 yaşında olup, hastalığının henüz ileri aşamasında olmayıp bakıma muhtaç olmadığını, Mahkemece eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 11/03/2022 tarihli ve 2021/345 Esas, 2022/382 Karar sayılı kararıyla; mirasbırakan ...'in 400 ada, 49 parsel sayılı taşınmazdaki 15/412 payın intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini davalı kızına 16/06/2017 tarihinde 43.000,00 TL bedelle satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın uzun süre hastalığı nedeniyle hastanelerde tedavi gördüğü, ölümünden önceki son iki yılı hastalığının tedavisiyle ilgili olmak üzere uzun yıllar davalı tarafından bakılıp gözetildiği, satış işleminde semenin her zaman para olması zorunluluğunun olmadığı, bir hizmet ya da emek de olabileceği, mirasbırakanın özellikle son zamanlarında bakıma ve ilgiye ihtiyaç duyması nedeniyle davalı kızına temlikte bulunduğu, dava konusu taşınmazın devrinde gerçek irade ve amacının mirasçılardan mal kaçırma olmadığı; öte yandan, davaya konu temliki işlemin bakım ve gözetim karşılığı yapılmış olması nedeniyle bağış niteliğinde yapılmış bir temlikten söz edilemeyeceğinden tenkis koşullarının da oluşmadığı, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ile kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.2.2. Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayanağı olan ve (V/3.2.) numaralı paragrafta açıklanan yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinin yerinde olmasına göre (III) ve (IV/3.) numaralı paragraflarda gösterilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına 09/11/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1024, Karar No: 2023/799, Tarih: 27.03.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1024 E.  ,  2023/799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/346 E., 2021/721 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

2-Davalı ... vekili

3-Davalı ... vekili

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne, karar verilmiş, davalılar vekillerinin ayrı ayrı temyizi üzerine Dairemizin 02.06.2022 tarihli ve 2022/1858 E., 2022/5415 K. sayılı ilamıyla davalılar vekilinin temyiz dilekçelerinin miktar yönünden ayrı ayrı reddine karar verilmiş ve davacı vekilinin talebi üzerine İlk Derece Mahkemesince 10.11.2022 tarihli tavzih kararı verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 10.11.2022 tarihli tavzih kararı davalı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dairece 02.06.2022 tarihli ve 2022/1858 E., 2022/5415 K. sayılı ilamıyla; ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak maaş ödemesine ilişkin talebin reddine, 22.501,95 TL cezai şarttan davalı tarafça ödenen 3.441 TL'nin mahsubu ile 19.060,95 TL cezai şartın son ödeme tarihi olan 07.10.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen kararının taraflarca temyizi üzerinde temyiz dilekçelerinin miktardan reddine karar verilmiştir.

1. Kural olarak tavzih kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabilirse de; aslı istinaf ya da temyiz edilemeyen bir hükmün tavzihine ilişkin mahkeme kararı da istinaf ya da temyiz edilemez (Hukuk Genel Kurulunun 15.03.1969 tarihli ve 2/466-178 sayılı kararı).

2. Somut olayda temyiz isteminde bulunulan ve Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen tavzih kararının dayanağı olan asıl karar ile bu kararın tavzihine ilişkin ek karar verildikleri tarih itibariyle kesinlik sınırının altında kalmaktadır.

2. Somut olayda temyiz isteminde bulunulan ve Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen tavzih kararının dayanağı olan asıl karar ile bu kararın tavzihine ilişkin ek karar verildikleri tarih itibariyle kesinlik sınırının altında kalmaktadır.

Yukarıda açıklanan bilgiler ışığında; davalı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin ilk derece mahkemesinin 10.11.2022 tarihli tavzih kararına ilişkin temyiz dilekçelerinin miktardan reddine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5560, Karar No: 2019/16615, Tarih: 18.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5560 E.  ,  2019/16615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... İnş. Ve ... Şti. ortaklığı alt işveren şirketlerinde sigortalı olarak asıl işveren davalı ... Müdürlüğünün ... 1.Merhale Proje ...-... Sulaması 2.Kısım Ana Kanal İnşaatı yapımında çalıştığını, iş sözleşmesinin ihbar sürelerine uyulmadan sona erdirildiğini belirterek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, Dairemizin 25.10.2017 tarihli ilamı ile davanın alt işverene ihbar edilmesi gerektiği, davanın doğru hasma yöneltilmesi gerektiği gerekçeleri ile karar bozulmuş, bozmaya uyulmasına karar verilen mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla mesai ve hafta tatili çalışmasının hesaplanması konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, dava dilekçesinde davacının haftanın 7 günü 07.00-18.00 saatleri arası çalışma yaptığı iddia edilmiş olmasına ve davacı tanıklarından ...’ın 2011/Nisan-2012/9. ayları arasında, ...’ın ise 2011/8-12. aylar arasında davalı işyerinde davacı ile birlikte çalıştıklarını iki haftada bir izin kullandıklarını beyan etmelerine karşın, davacının ayda 2 hafta 7 gün, 2 hafta 6 gün çalıştığı, 07.00-23.00 saatleri arasında 16 saat çalıştığına göre, 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile 14,5 saat çalıştığının kabulü ile yaz kış ayrımı yapılmadan ve tanıkların bilebilirlik durumları göz önünde bulundurulmaksızın davacının tüm çalışma döneminde ortalama olarak haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı, tüm hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilmiş ise de, Mahkemece varılan bu sonuç, tarafların iddia ve savunmaları ve dosya kapsamı ile örtüşmediği gibi talep aşımı mahiyetindedir.