muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9101, Karar No: 2024/7438, Tarih: 15.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9101 E.  ,  2024/7438 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1468 E., 2023/1401 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tarsus 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/702 E., 2021/335 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; evliliklerinin ilk gününden itibaren erkeğin hakaret ve şiddetine maruz kaldığını, her defasında evlilik düzelir mi diye sabrettiğini, fakat davalının şiddete varan eylemlerinden vazgeçmediğini, davalının bu şiddet ve hakaret eylemlerini çocuklarına da yaptığını, davalı erkeğin sürekli alkol aldığını, kadının artık dayanacak gücünün kalmaması nedeniyle babasının evine sığındığını, kadına ve kadının ailesine davalı erkek tarafından sürekli hakaret edildiğini, kadının kardeşlerine "öldüreceğim, kardeşlerin şerefsiz" gibi bir çok hakaretlerde bulunarak kadının psikolojisini bozduğunu, erkeğin kadın yemek yerken sürekli kendisine hakaret ettiğini, boşan ayrıl defolup git diyerek yemek tabaklarını yere fırlatarak temizle bunları demek suretiyle kadının hayatını çekilmez hale getirdiğini, erkeğin evin ihtiyaçları için para bırakmadığını, evin ihtiyaçlarını dahi karşılamadığını, kadının ailesinin yardımıyla kendi ve çocuklarının geçimini sağladığını, erkeğin başka bir kadınla ilişkisinin olduğunu, telefonda "köpek it" diyerek konuştuğu kadına davacı kadını karalayarak davacı kadını rencide ettiğini, ortak çocukları ...'e "gel kızım seni cici annenle tanıştırayım" dediğini, erkeğin evde kapı pencere her yeri kırdığını, çocuklara sürekli "sizi çocuk esirgemeye göndereceğim" diyerek çocukların psikolojisini bozduğunu, kadının tarlada yevmiye usulü çalışmaya gittiğinde aldığı ücreti akşam erkeğin zorla kadının elinden aldığını, davalının, kadına yaşamı çekilmez hale getirdiğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanmalarına, ortak çocukların velâyet hakkının anneye verilmesine, kadın ve ortak çocuklar için aylık 1.000,00.'er TL yargılama süresince tedbir, kararın kesinleşmesi ile birlikte kadın için yoksulluk, ortak çocuklar için iştirak nafakası ile kadın lehine 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı usulüne uygun tebligata rağmen süresinde davaya cevap vermemiştir.

II. CEVAP

Davalı usulüne uygun tebligata rağmen süresinde davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı tanıklarının beyanları ile davalının evlilik birliği boyunca davacıya şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, evin geçimine katkı sunmadığı, sadakat yükümlülüğüne aykırı olarak davacıyı aldattığı, ortak yaşamın davalının, davacı ve çocuklarını evden kovması üzerine son bulduğu hususları kabul edilerek erkeğin tam kusurlu olduğu, kadının kusurlu bir davranışı bulunmadığı ve kadın lehine boşanmanın fer'îlerine hükmedilebilmesinin yasal koşullarının bulunduğu gerekçesi ile, davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyet hakkının davacı anneye verilmesine, kadın için aylık 300,00 TL, çocuklar için aylık 200,00'er TL yargılama süresince tedbir, kararın kesinleşmesi ile birlikte kadın için yoksulluk, ortak çocuklar için iştirak nafakası ile 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece savunmasının alınmadığını, davacı kadını ve ortak çocukları olan kızını darp etmediğini, kızı ...'ın da karakolda verdiği beyanında darp etmediğini, sözlü tartıştıklarını doğruladığını, evliliğinde ailesinin geçimini sağlamaya çalıştığını, kazandığı paraları evine harcadığını, hiç bir kötü alışkanlığı olmadığını, yalnızca günde 3-4 sigara içtiğini, davacı kadının bir tartışmasında kendisine "aç köpek keşke seni almayaydım da ...'u veya ...'yı alsaydım" şeklinde söylediğini, nafakalara itiraz etmediğini, hükmedilen maddî ve manevî tazminatı, vekâlet ücretini kabul etmediğini, kadının kendisini yıprattığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile boşanma, kusur, tazminatlar ve vekâlet ücreti yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek temyiz dilekçesinde özetle; istinaf kararı öncesi davacı kadın ile aralarında imzalanan anlaşma protokolünü dosyaya sunmalarına rağmen çekişmeli boşanma nedenine dayanılarak karar verildiğini, kadının davasını ispat edemediğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadının boşanma davasının kabulü kararının yerinde olup olmadığı ve dosyaya sunulan anlaşma protokolü doğrultusunda anlaşmalı boşanmaya karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 174 üncü ve 330 uncu maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle anlaşmalı boşanma protokolü ile ilgili olarak, davalının sözleşmedeki kurallara uymaması nedeniyle davacı tarafından bu anlaşmadan vazgeçildiğinin davacı vekili tarafından bildirildiğinin anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkeğin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2692, Karar No: 2024/7864, Tarih: 23.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/2692 E.  ,  2024/7864 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/498 E., 2023/370 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/104 E., 2022/20 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Muğla ili Bodrum ilçesi Çiftlik Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmaları sırasında, 275 ada 14 parsel sayılı 1.264,43 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının ...'ye ait olduğu beyanlar hanesinde gösterilmek suretiyle ve kimsenin kullanımında bulunmadığı belirtilerek, tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesiyle; davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; çekişmeli taşınmaz üzerinde davalının kullanımının bulunmadığını ileri sürerek, dava açmış; yargılama sırasında ise, dava konusu taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki muhdesat şerhinin iptaline, olmadığı taktirde muhdesatların cinsi, konumu, mesafesi ve kapladığı alanın tespit edilerek tescilini talep etmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesiyle; davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; çekişmeli taşınmaz üzerinde davalının kullanımının bulunmadığını ileri sürerek, dava açmış; yargılama sırasında ise, dava konusu taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki muhdesat şerhinin iptaline, olmadığı taktirde muhdesatların cinsi, konumu, mesafesi ve kapladığı alanın tespit edilerek tescilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "taşınmaz üzerinde 3 adet zeytin ağacının bulunduğu ve delicelerin davalı tarafından aşılandığı, davalı lehine taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatlar hakkında 3402 sayılı Kanun'un 19/2. maddesi gereği tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi gerektiği" gerekçesiyle davanın beyanlar hanesinde yer alan kullanıcı şerhi ve muhdesat beyanının sicilden terkini talebi yönünden reddine, davanın muhdesatın ayrıntılı olarak beyanlar hanesinde gösterilmesi talebi yönünden kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki muhdesat şerhinin iptali ile beyanlar hanesine, taşınmaz üzerinde bulunan ve 16.11.2021 tarihli bilirkişi raporunda yaş ve cinsleri belirtilen 2 adet 35-40 yaşında zeytin ağacı ile 1 adet 20-25 yaşındaki zeytin ağacının ... mirasçılarına ait olduğu şerhinin yazılmasına, taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline" karar verilmiş; hükmün, davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "çekişmeli taşınmazdaki zeytin ağaçlarının; 4916 Sayılı Kanun'un 4.maddesinin son fıkrası ile değişik, 4706 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun, Resmi Gazete'de yayımlanarak 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 5/son maddesinde, "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten sonra Hazineye ait taşınmazlar üzerinde yapılan her türlü yapı ve tesisler, başka bir işleme gerek kalmaksızın Hazineye intikal eder" düzenlemesinin yürürlüğe girdiği 19.07.2003 tarihinden önce meydana getirildiğinin tespit edildiği anlaşılarak mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı" belirtilerek, davacı Hazine vekilinin şerhin silinmesi yönündeki talebinin reddine ilişkin karara karşı ileri sürdüğü istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/602, Karar No: 2021/1969, Tarih: 01.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/602 E.  ,  2021/1969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, sorgusunda bildirdiği aynı zamanda da MERNİS adresi olan adreste 12/05/2014 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi uyarınca muhtara tebliğ edildiği, ancak 7201 sayılı Tebligat Kanunun 21. maddesindeki ‘‘....Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır...” ve muhatabın adresinde bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Yönetmeliğinin 30/1. maddesindeki “...muhatap veya adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak kendisinin imzalaması gerekir.” hükümlerine aykırı olarak muhatabın adreste bulunmama sebebine dair mevzuata uygun açıklama bulunmayan, komşu imzası veya imzadan imtina beyanının da yer almadığı tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın öğrenme üzerine 04/04/2019 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-213 sayılı VUK‘nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Kayseri Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı‘nın 07/08/2012 tarihli ve 2012/RDK-1/M-51 sayılı komisyon mütalaası ve dayanağı olan Vergi Suçu Raporu ile eklerinin sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu, Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 08/07/2013 tarihli 2012/4992 Soruşturma ve 2013/1447 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından da kamu davası açıldığı; her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin, birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı gözetilerek, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin ilgili Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, mütalaa verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda bu eylemler yönünden düşme kararı verilmesi ile “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarına ilişkin, zamanaşımı süreleri de dikkate alınarak, ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, sanığın kullandığı ve düzenlediği faturaların sahte olduğu belirtilerek, hangi yıla ilişkin olduğu da açıklanmaksızın tek hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında, 213 sayılı VUK'nin 359/b. ve TCK’nin 43. maddesi uyarınca hükmedilen 3 yıl 9 ay hapis cezasından, TCK’nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken, sonuç cezanın “3 yıl 1 ay 15 gün” yerine “2 yıl 13 ay 15 gün” olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini yasaya aykırı,

3-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 01/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14660, Karar No: 2014/23283, Tarih: 25.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/14660 E.  ,  2014/23283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çorum 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/07/2014

Numarası : 2012/950-2014/207

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

Davacı, mevsimlik işçi olduğunu, 2012 yılı çalışma dönemi içinde işe başlatılmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ise davacı ve arkadaşlarının 2011 yılı içerisinde normal çalışma sezonunda çalışmaya başladıklarını ancak sezon sona ermeden 12 kişinin toplu olarak işi bıraktığını, davacının işi bırakması nedeniyle 2011 sezonunda işlerin aksadığını, tüm işçilere işe gelmeleri söylendiği halde davacı ve arkadaşlarının başka bir işyerinde işe başladıklarını, bu nedenle iş sözleşmesinin feshine kendisinin neden olduğunu, işe gelmeyerek iş sözleşmesini kendi feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işverenin, davacının da içinde olduğu 12 işçi için devamsızlık tutanağı düzenlediğini, hizmet döküm cetveline göre bir önceki yıl 2010 yılında da davacının sezon sonu gibi işten ayrılıp başka bir yerde çalıştığı görüldüğünü, işçilerin iş sözleşmelerinin feshinden önce işe dönmemeleri halinde sözleşmenin feshedileceği yönünde bir ihtarda bulunulmadığını, davacının uzun yıllar süren hizmetini, işçilik hak ve alacaklarından vazgeçecek şekilde devamsızlık yapmak suretiyle sona erdirmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ve bu nedenlerle kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi gerektiği kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak toplamda 5 yıl 2 ay 15 gün süre ile çalışmış olup presçi olarak görev yapmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarının B.. U.. beyanında davacının kömür işinde çalışmak için kendisinin işten ayrıldığını, bu işin sürekli olmayıp Ekim-Nisan arası olduğunu beyan etmiş iken diğer davacı tanığının ise davacıdan çok önce işten ayrılan ve bu nedenle feshe konu bilgisi olmayan bir tanık olduğu anlaşılmıştır.

Davalı tanıkları ise davacının diğer işçilerle birlikte kömür dağıtım işine gitmesi nedeniyle sezon kapanmadan işi bıraktığını beyan etmişlerdir.

Dinlenen davacı tanıklarının B.. U.. beyanında davacının kömür işinde çalışmak için kendisinin işten ayrıldığını, bu işin sürekli olmayıp Ekim-Nisan arası olduğunu beyan etmiş iken diğer davacı tanığının ise davacıdan çok önce işten ayrılan ve bu nedenle feshe konu bilgisi olmayan bir tanık olduğu anlaşılmıştır.

Davalı tanıkları ise davacının diğer işçilerle birlikte kömür dağıtım işine gitmesi nedeniyle sezon kapanmadan işi bıraktığını beyan etmişlerdir.

Davacıya ait hizmet döküm cetveli incelendiğinde davacının ara ara başka şirketlerde/işverenlerde çalışması gözükmekte ise de genel itibariyle Nisan-Ekim ayları arası davalı işyerinde çalışması olduğu, 2010 yılında 25 Ekimde çıkış yaptıktan 15-20 gün sonra dava dışı Sos.Yard.Vakfı bünyesinde çalışması olduğu bu çalışmanın da 10 Nisan 2011 tarihine kadar devam ettiği, 3 Mayıs 2011 tarihinde davalı işyerinde tekrar girişi olup 26 Eylül 2011 tarihinde de çıkışının yapıldığı, çıkıştan 10 gün sonra yine dava dışı Sos.Yard.Vakfı bünyesinde girişinin olduğu görülmüş, buradan da 29 Şubat 2012 tarihinde çıkışının bildirildiği anlaşılmıştır.

Davacı hakkında 27-28-29 Eylül 2011 tarihinde devamsızlık yaptığına dair tutulan tek tutanak sunulmuştur. Ayrıca 05.10.2011 tarihli noter ihtarı ile de 4857 sayılı Kanunun 25/2-g bendi uyarınca iş sözleşmesinin feshedildiği ihtar edilmiş olup ihtar davacının dava dışı Vakıfta işe başlamasından 1 hafta kadar sonra davacıya tebliğ edilmiştir.

Davalı işverenin ve davalı tanıklarının beyanları yanında bizzat davacı tanıklarının dahi davacının kömür işinde çalışmak için işyerinden ayrıldığını beyan etmeleri, davacının hizmet cetveli incelendiğinde mevsim sonlarının genellikle Ekim ayı ortalarından sonraki günlere ilişkin olduğu ancak 2011 yılında davacının sezonun bitimine 1 ay kadar bir zaman kala bir kısım arkadaşları ile dava dışı Vakıf bünyesinde kömür dağıtma işi için işyerinden sezon bitmeden ayrıldıkları, davacının 2010 yılında da dava dışı Vakıf bünyesinde çalışması gözükmekte ise de hizmet döküm cetvelinden bu çalışmanın sezonun bitiminden sonra başladığı ve sezon başlamadan da bittiği davacının, bir başka iş bulduğu bu işte çalışmak için sezon bitimini beklemeden işten ayrılmak suretiyle iş sözleşmesini kendisinin sonlandırdığı, bu sonlandırmanın haklı bir nedene dayanmadığı anlaşılmakla başka bir işte çalışmak için işyerinden kendi isteği ile istifa ederek ayrılması neticesinde kıdem ve ihbar tazminatı hakkı bulunmamaktadır.

Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucunda kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.