muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/306, Karar No: 2023/590, Tarih: 08.11.2023

Yapılan açıklamalara göre, Kanun’un aynı hükmünün farklı zamanlarda ihlali aynı kişiye karşı olmalıdır. Kanun’daki bu açık ifade nedeniyle, aynı suçu işleme kararı ile Kanun’un aynı hükmünün farklı zamanlarda, ancak farklı kişilere karşı ihlâl edilmesi hâlinde müteselsil suçtan söz edilemeyecektir. Örneğin, aynı suçu işleme kararı ile farklı zamanlarda birden fazla kişinin malına kasten zarar verilmesi hâlinde zincirleme suça ilişkin hükümler uygulanamayacaktır. Bunun yerine fail, her bir fiilinden dolayı ayrı ayrı cezalandırılacaktır. Bununla birlikte bir fiil ile aynı suçun birden fazla kişiye karşı işlenmesi durumunda TCK'nın 43. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın Kanun'un 43/1. maddesine göre artırılacağı öngörülmüştür.

c) Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi;

Ceza Genel Kurulunun 14.01.2014 tarihli ve 384-2, 03.12.2013 tarihli ve 1475-577, 30.05.2006 tarihli ve 173-145, 08.07.2003 tarihli ve 189-207, 13.10.1998 tarihli ve 205-304, 20.03.1995 tarihli ve 48-68 ile 02.03.1987 tarihli ve 341-84 sayılı kararlarında aynı suç işleme kararı kavramından, kanunun aynı hükmünü birçok kez ihlal etme hususunda önceden kurulan bir plan, genel bir niyetin anlaşılması gerektiği, bu bağlamda failin suçu işlemeden önce bir plan yapmasının veya bu suça niyet etmesinin, fakat fiili bir defada yapmak yerine, kısımlara bölmeyi ve o surette gerçekleştirmeyi daha uygun görmesinin, her hareketinin birbirinin devamı olmasının ve tüm hareketleri arasında sübjektif bir bağlantı bulunmasının anlaşılması gerektiği kabul edilmiş, ilk eylemle ikinci eylem arasında makul sayılamayacak uzunca bir sürenin geçmesinin, sanığın aynı suç işleme kararıyla değil, çıkan fırsatlardan yararlanmak suretiyle suçu işlediğini gösterdiği belirtilmiştir.

Öğretide ise aynı suç işleme kararının, kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal etmek hususunda önceden kurulan bir plan ve genel bir niyet anlamında bulunduğu (Sulhi Dönmezer- Sahir Erman, Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, Cilt 1, 14. Bası, İstanbul, 1999, s. 398 vd.), çok genel bir birliğin, genel bir saik birliği sonucuna götüreceği, saik birliğinin, kararda birliği meydana getiremeyeceği, suç saiki, niyeti, amacı ile kararının karıştırılmaması gerektiği, yine fırsat çıktığı zaman suç işlemek için verilen genel bir kararın, müteselsil suçun bu sübjektif şartını oluşturmayacağı (Türkan Yalçın Sancar, Müteselsil Suç, Seçkin Yayınevi, Ankara, 1995, s.70 vd.), failin çıkacak her fırsattan yararlanmak hususunda genel ve soyut bir kararının varlığının aynı suç işleme kararının kabulünü gerektirmeyeceği (Kayıhan İçel, Suçların İçtimaı, İstanbul, 1972, s. 136-137; Koca-Üzülmez, s. 508-510), Kanun'da kullanılan karar tabirinden anlaşılması gerekenin, failin daha baştan itibaren birden fazla suçu kısım kısım işlemeye yönelik tasavvuru olduğu, önceden bir plan yapmış, niyetini oluşturmuş, fakat bunu bir defada gerçekleştireceği yerde, kısımlara bölmeyi ve o suretle gerçekleştirmeyi daha uygun görmüş ve bu plana göre hareket etmiş olduğu için zincirleme suçun kabul edildiği (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 18. Bası, Ankara, 2015, s. 612-613), zincirleme suç hâlinde failin somut fiiline ve fiillerin bütününe yönelik olmak üzere iki iradesinden söz edilebileceği, zincirleme suç işlemeye yönelik iradenin, yani bir suç işleme kararının her bir suça ilişkin kasıttan önce geldiği (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayımcılık, 4. Bası, İstanbul, 2015, s. 456), zincirleme suçun sübjektif şartının bir suç işleme kararının icrası kapsamında işlenen suçlar arasında manevi bir bağ bulunması olduğu (Özgenç, s. 564), suçların işleniş biçimindeki benzerlik, aynı türden fırsatları değerlendirme, suçla korunan hukuki değer, hareketin yöneldiği maddi konunun nitelik ve başkalıkları ve suçlar arasındaki zaman aralığı gibi dışa yansıyan veri ve davranışlardan yararlanılarak tespit edilecek olan bir suç işleme kararının kanunun aynı hükmünü ihlal etmek hususundaki failin genel planı olduğu (Artuk-Gökcen-Alşahin-Çakır, s. 718-719) görüşleri ileri sürülmüştür.

Suç kastından daha geniş bir anlamı içeren suç işleme kararı, suç kastından daha önce gelen genel bir karar ve niyeti ifade etmektedir. Önce suç işleme kararı verilmekte ve bundan sonra bu genel kararın icrası farklı zamanlardaki suçlarla gerçekleştirilmektedir. Kararın gerçekleştirilmesi için gerekli suçların her birinde ayrı suç kastları, bir başka deyişle bir suç için gerekli olan maddi ve manevi unsurlar ayrı ayrı yer almaktadır. Böylece suç işleme kararı denilen genel plân, niyet veya karar, zinciri oluşturan ve her biri birbirinden bağımsız olan suçları birbirine bağlayan ortak bir zemini oluşturur.

Suç işleme kararının yenilenip yenilenmediği, birden çok suçun aynı karara dayanıp dayanmadığı, aynı zamanda suçlar arasındaki süre ile de ilgilidir. İşlenen suçların arasında kısa zaman aralıklarının olması suç işleme kararında birlik olduğuna; uzun zaman aralıklarının olması ise suç işleme kararında birlik olmadığına karine teşkil edebilecektir. Yine de çeşitli suçlar arasında az veya çok uzun zaman aralığının var olması, bu suçların aynı suç işleme kararının etkisi altında işlendiğini ya da işlenmediğini her zaman göstermeyecektir. Diğer bir anlatımla, sürenin uzunluğu kararın yenilendiğini düşündürebileceği gibi, kısalığı da her zaman kararın yürürlükte olduğunu göstermeyebilecektir. Diğer taraftan, hukuki veya fiili kesintiler olduğunda farklı değerlendirmeler yapılması mümkündür. Ancak bu değerlendirme her olayda ayrı ayrı ve diğer şartlar da dikkate alınarak yapılmalıdır. Bu nedenle, başlangıçta belirli bir süre geçince suç işleme kararı yenilenmiş ya da değişmiş olur demek, soyut ve delillerden kopuk bir değerlendirme olacaktır. Failin iç dünyasını ilgilendiren bu kararın varlığının her olayın özelliğine göre suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluşum ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler değerlendirilerek belirlenmesi gerekecektir.

Yapılan açıklamalara göre, zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği konusunda genel ve mutlak bir kural koymak mümkün olmadığından, hangi süre içerisinde işlenirse işlensin, işlenen suç başlangıçtaki genel niyete veya suç işleme konusundaki tek karara dayanıyor ise zincirleme suç hükümleri uygulanacak, ancak işlenen suç failin yeni bir suç işleme kararına dayanıyorsa artık zincirleme suç söz konusu olmayacaktır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

1. Suça sürüklenen çocuk ...'nın katılan mağdura yönelik 2013 yılı Şubat ayı ile 2015 yılı ilk aylarında gerçekleştirdiği kabul edilen eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu mu yoksa ayrı ayrı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarını mı oluşturduğu;

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

1. Suça sürüklenen çocuk ...'nın katılan mağdura yönelik 2013 yılı Şubat ayı ile 2015 yılı ilk aylarında gerçekleştirdiği kabul edilen eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu mu yoksa ayrı ayrı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarını mı oluşturduğu;

Katılan mağdurla suça sürüklenen çocuk ...'ın 2013 yılı Şubat ayı öncesinde sevgili oldukları, katılan mağdurun söz konusu arkadaşlığı sonlandırmaya yönelik kararını bildirmek üzere 2013 yılı Şubat ayı içerisinde tam olarak günü tespit edilemeyen bir tarihte suça sürüklenen çocuk ... ile Kabala'da harabe bir yerde buluştuğu, suça sürüklenen çocuk ...'ın ilişkiyi bitirmek istediğini söylediği için sinirlendiği katılan mağdura yönelik nitelikli cinsel istismarda bulunduğu, sonrasında suça sürüklenen çocuk ...'ın katılan mağdura Facebook'tan; "Elimde çıplak resimlerin var, gel konuşalım bunları sana vereceğim." şeklinde defalarca mesaj gönderdiği, ancak katılan mağdurun korktuğu için suça sürüklenen çocuk ... ile buluşmadığı, ilk olaydan yaklaşık iki yıl sonra 2015 yılının başlarında 25 Nisan gününden önceki bir tarihte katılan mağdurun, ablasının Mardin ilinde bulunan Ravza Caddesindeki iş yerine geçici bir süre baktığı sırada suça sürüklenen çocuk ...'ın yine katılan mağdura Facebook'tan mesaj göndererek görüşmek için yanına çağırdığı, görüşmeyi kabul etmeyen katılan mağduru; "Elimde fotoğrafların var görüşmeye gelmez isen herkese yayarım!" diyerek tehdit ettiği, katılan mağdurun ısrarlara dayanamayıp fotoğrafları alabileceğini düşündüğü için suça sürüklenen çocuk ...'ın yanına gittiği, suça sürüklenen çocuk ...'ın katılan mağduru Ravza Caddesindeki bir apartmanın boş olan bodrum katına götürdüğü, suça sürüklenen çocuk ...'ın da bu yere giderek bodrum katının kapısını kilitlediği, suça sürüklenen çocuklar... ve ... ...'ın birlikte cebir uygulayarak direncini kırdıkları katılan mağdura yönelik sırayla nitelikli cinsel istismarda bulundukları ve bu sırada cep telefonu ile video kaydı yaptıkları kabul edilen ve eylemlerin sübut bulduğu hususunda Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında bir uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılan olayda;

TCK’nın 43. maddesinde "bir suç işleme kararının icrası" şeklinde düzenlenen ibarenin esasında kişinin iç dünyasıyla alakalı olması nedeniyle failin dış dünyaya yansıyan davranışlarının söz konusu ibarenin değerlendirilmesi bakımından irdelenmesinin zorunluluk arz etmesi ve çıkacak her fırsattan yararlanmak hususunda genel ve soyut bir kararın varlığının aynı suç işleme kararının kabulünü gerektirmeyeceği hususları dikkate alındığında; suça sürüklenen çocuk ...'ın 2013 yılı Şubat ayında ilişkilerini bitirmek istediğini söylediği için sinirlendiği katılan mağdura nitelikli cinsel istismarda bulunduktan sonra 2015 yılının ilk aylarında bu kez katılan mağduru elindeki fotoğrafları yaymakla tehdit ederek ilk olaydan farklı bir yerde, video kaydı yapmak ve diğer suça sürüklenen çocuk ...'la birlikte katılan mağdurun cebirle direncini kırmak suretiyle fiil üzerinde müşterek hâkimiyet kurarak sırayla katılan mağdura yönelik nitelikli cinsel istismarda bulunduğu, katılan mağdurun ilk eylemle farklı bir biçimde gerçekleştirilen ikinci eylem arasında geçen yaklaşık iki yıl boyunca suça sürüklenen çocuk ...'ın herhangi bir eylemine maruz kalmadığı, bu nedenle 2013 yılı Şubat ayı ve 2015 yılının ilk aylarındaki eylemler arasında fiili kesintinin gerçekleştiği, suça sürüklenen çocuk ...'ın iki farklı dönemdeki eylemleri arasında kastı da içine alıp ondan önce gelen bir suç işleme kararından, diğer bir deyişle suçları ortak bir zemine taşıyan subjektif bir bağdan söz edilemeyeceği gibi adı geçenin önce bir plan yapması veya bu suça niyet etmesi fakat fiili bir defada yapmak yerine, kısımlara bölmeyi ve o surette gerçekleştirmeyi daha uygun görmesi gibi bir durumun da somut olay bakımından gerçekleşmediği, 2013 yılı Şubat ayı ile 2015 yılı ilk aylarında gerçekleştirilen eylemlerde suça sürüklenen çocuk ...'ın suç işleme kararının yenilendiği noktasında tereddüt bulunmadığı, nitekim ilk eylem ile ikinci eylemin işleniş şekillerindeki farklılık, ikinci eylemi birden fazla kişiyle gerçekleştirilmesi, suçların farklı yerlerde işlenmesi, ilk olay üzerinden yaklaşık iki yıl gibi makul olmayan bir süre geçmesi karşısında suça sürüklenen çocuk ...'ın eylemlerinin yeni bir suç işleme kararı altında gerçekleştiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu, bu nedenle suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, eylemlerin ayrı ayrı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarını oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

2. Katılan mağdura yönelik 2015 yılı ilk aylarında gerçekleştirdikleri kabul edilen eylemleri nedeniyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetlerine karar verilen suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı

Birinci uyuşmazlık konusunda ayrıntılı olarak açıklanan olayda; aralarında fikir ve eylem birliği bulunan suça sürüklenen çocuklar... ile ... ...'ın fiil üzerinde müşterek hâkimiyet kurmak suretiyle cebirle direncini kırdıkları katılan mağdura yönelik nitelikli cinsel istismar eylemlerini aynı yerde ve birbirini takiben gerçekleştirmeleri, somut olay ve suçun işleniş biçimi gözetildiğinde çok kısa fasılalarla meydana gelen eylemlerin aynı zaman diliminde gerçekleştiğinin kabulünde zorunluluk bulunması, TCK'nın 43. maddesinde yer alan zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için ise aynı suçun aynı mağdura yönelik olarak aynı suç işleme kararı altında ve değişik zamanlarda birden fazla kez işlenmesinin gerekmesi karşısında; suça sürüklenen çocuklar... ve ... ... hakkında 2015 yılındaki eylemleri sebebiyle TCK'nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının; suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden KABULÜNE,

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 27.10.2022 tarihli ve 19460-9598 sayılı bozma kararının suça sürüklenen çocuk ... ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu bakımından KALDIRILMASINA,

2- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının; suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden REDDİNE,

3- Dosyanın, kabulüne karar verilen itiraza konu uyuşmazlık bakımından Özel Dairece uygulamanın denetlenmesinden sonra mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2023 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık bakımından oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5681, Karar No: 2025/2011, Tarih: 11.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/5681 E.  ,  2025/2011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/90 E., 2024/1467 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/47 E., 2021/116 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespite itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu Mersin ili ... ilçesi ... Mahallesinde kain 124 ada 26 parsel sayılı taşınmazın belgesizden, kargir okul ve lojman ve uygulama bahçesi vasfıyla, 3.462,27 m² yüzölçümüyle Hazine adına 09.09.1992 tarihinde tespiti yapılmıştır.

Davacı vekili özetle; dava konusu taşınmazın kadastro güncelleme çalışmaları sonucunda 3.135,52 m² olarak yüzölçümünün belirlendiğini, parselde -326,75 m²'lik bir azalma oluştuğunu, mülkiyeti davalılara ait komşu taşınmazlar olan 124 ada 13, 15 ve 27 parsel sayılı taşınmazların ise yüzölçümünde artış olduğunu ileri sürerek; çekişme konusu 124 ada 26 parsel sayılı taşınmazın ilk tespit gibi 3.462,27 m² yüzölçümüyle tapu kütüğüne tescilini talep etmiştir.

Davacı vekili özetle; dava konusu taşınmazın kadastro güncelleme çalışmaları sonucunda 3.135,52 m² olarak yüzölçümünün belirlendiğini, parselde -326,75 m²'lik bir azalma oluştuğunu, mülkiyeti davalılara ait komşu taşınmazlar olan 124 ada 13, 15 ve 27 parsel sayılı taşınmazların ise yüzölçümünde artış olduğunu ileri sürerek; çekişme konusu 124 ada 26 parsel sayılı taşınmazın ilk tespit gibi 3.462,27 m² yüzölçümüyle tapu kütüğüne tescilini talep etmiştir.

Yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince; ‘’... dava konusu ... Mahallesinde ilk tesis tapulama çalışmalarının 1994 yılında 3402 sayılı yasa hükümlerine göre yapıldığı, iş bu çalışmalarda parsel kırık köşe noktalarının ölçümünün sayısal yöntem ile yapıldığı ve paftalarında sayısal olarak oluşturulduğu, ilk tesis paftası incelendiğinde pafta üzerinde ilk tesis kadastrosu sırasında zeminde mevcut ve uygulama kadastrosu yönünden sabit nokta değeri kabul edilebilecek türden 3 adet yapının bulunduğu anlaşılmıştır. Bu sabit nokta kabul edilen yapıların köşe kırık nokta değerleri esas alınmak suretiyle, mahalli bilirkişilerce de gösterilen hudutlar birlikte ele alınıp bu hususlarda ilk tesis paftasının uygulama kadastro paftası ile çakıştırılması hususunda bilirkişi raporu aldırılmış, teknik bilirkişi raporunda 22/2-a uygulama kadastrosunda (davacı 124 ada 26 parselin komisyon kararında bahsi geçen 3.342,06 m2'lik hudutlar yönünden) ölçülen sınırların zeminde fiili sınırlarla uyumlu olduğu, parselin Kuzeydoğusuna isabet eden ve 15 parsel ile olan sınırında mevcut yolun her ne kadar ilk tesis tapulama çalışmalarında düz hat olarak alınmış ise de yolun zeminde kadimden beri kavisli olduğu, bu hususun 22/2-a uygulama kadastrosu ile düzeltildiği, tespitin doğru olduğu ...’’ gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükmün, davacı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve işbu karar, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına gerek olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32927, Karar No: 2015/7087, Tarih: 24.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/32927 E.  ,  2015/7087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile kötüniyet tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, aylık ücret, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını ve hafta tatili günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Anılan çalışmaların yapıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahitlerin beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de, anılan çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece, davacı şahitlerinin anlatımlarına itibar edilerek, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacakları hüküm altına alınmış ise de, davacı şahitlerinin işyerinde çalışmaları bulunmadığından çalışma düzenini bilmeleri beklenemez.

Davalı şahitlerinin ortalama beyanlarından, davacının haftanın altı günü olmak üzere, kış aylarında 08:00-14:00 saatleri arasında, diğer aylarda ise 08:00-16:00 saatleri arasında ./..