muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8834, Karar No: 2024/11187, Tarih: 11.09.2024

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının fazla çalışma yapmasına rağmen ücretinin tamamen ödenmediği gerekçesiyle 08.06.2023 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda fazla çalışma alacağının bulunduğu, 29.02.2024 tarihli bilirkişi raporuna göre ödenmeyen prim alacağının olduğu, kıdem tazminatına hak kazandığı ancak hafta tatiline hak kazanmadığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; fazla çalışmaya ilişkin hükme esas alınan hesaplamanın hatalı olduğunu, log kayıtları incelenmeden tanık beyanlarına göre karar verilmemesi gerektiğini, kayıtlara değer verilmediğini, davacı yönetmen olarak çalıştığından fazla çalışma alacağına hak kazanmadığını, alacak ve haklarının ödendiğini, prim alacağının bulunmadığını, kıdem tazminatına hak kazanmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi istemiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ve prim alacaklarının hesaplanmasına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 ve 63 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14643, Karar No: 2020/3482, Tarih: 26.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/14643 E.  ,  2020/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1- Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinde aynı yargı çevresi içerisinde bulunan İstanbul Çocuk Eğitimevinde başka bir suçtan hükümlü olduğunun, UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 13/05/2015 tarihli duruşmada hazır edilmeden hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 193. ve 196. maddelerine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8403, Karar No: 2023/7894, Tarih: 13.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/8403 E.  ,  2023/7894 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

T A H L İ Y E T A L E P L İ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2021/687 Esas, 2022/852 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddelerinin birinci fıkrası uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 06.06.2023 tarihli ve 2023/60 Esas, 2023/1248 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın öldürme kastı bulunduğuna dair somut delil bulunmadığına, suç vasfına, eksik incelemeye, lehe hükümlere, haksız tahrike ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Temyizin kapsamına göre;

1. Olay tarihi olan 07.08.2018 günü saat 16.10 sıralarında katılanın ikametinde bulunduğu sırada önceden katılanın ikametinde yüksek sesle müzik dinlediği ve iç çamaşırı ile gezdiği iddiası ile tartışma yaşadığı sanığın kızının kapı zilini çaldığı, katılanın zili kimin çaldığını kontrol etmek maksadıyla camdan dışarıya baktığı, bu sırada sanığın ikametinden aldığı pompalı tüfek ile katılanın kafa bölgesine doğru olay yeri inceleme raporuna göre yaklaşık 5 metre mesafeden 1 el ateş ettiği, katılanın basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek, ... tehlike geçirecek ve göz işlevinin kaybına neden olup, yüzde sabit iz şeklinde yaralandığı anlaşılmıştır.

Sanığın katılanı yakın mesafeden öldürmeye elverişli pompalı tüfekle ateş ederek kafa kısmından yaraladığı, hedef alınan bölge, ateş edilen mesafe, suçta kullanılan araç ve yaralamanın niteliği nazara alındığında sanığın söz konusu eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu kabul edilmiştir.

Sanığın söz konusu eylemini katılanın ikametinde uygunsuz şekilde gezinmesi sebebiyle gerçekleştirdiğini, buna ilişkin olay öncesinde gerekli yerlere başvuruda bulunduklarını belirttiği fakat başvurunun olaydan sonra yapıldığının anlaşıldığı, sanığın iddiasının soyut beyandan ibaret kaldığı, katılanın yüksek sesle televizyon izlemesinin yaşı itibarıyla mümkün olabileceği değerlendirilmiş ise de bu hususun haksızlık teşkil etmediği, katılanın ikametindeyken sanıkça uygun görülmeyen giyim tarzı nedeniyle sanığın katılana yönelik dava konusu eylemde bulunmasının haksız tahrik altında gerçekleştirildiği kabul edilmemiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçu tevil yoluyla ikrar etmiştir. Katılan ve tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu ve krokisi, Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesinin 07.08.2018 tarihli raporu, ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü Uzmanlık raporu, kolluk güçleri tarafından düzenlenen diğer tutanaklar dava dosyasında mevcuttur.

3. Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesinin Adlî Tıp Anabilim Dalının 04.03.2019 tarihli raporunda, sağ gözdeki perforan yaralanma, sağ sylvian fissür komşuluğunda, sağ frontalde ve sağ temporalde parankimal hemoraji ve subaraknoid kanama, akciğerlerde alt lob posteriorda buzlu cam dansiteli alanlar, sağ gözde fitizik görünüm ve tam görme kaybı, sağ göz kapağı lateral epikantusta 4x2 cm'lik skar arızalarının, yaşamı tehlikeye sokan bir durum olduğu, sağ göz işlevinin kaybına neden olduğu, yüzde sabit iz niteliğinde olduğu bildirilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eksik inceleme bulunmadığı, suçta kullanılan araç, isabet yerleri ve sayısı, hedef alınan bölge katılanda meydana gelen yaralanmanın ağırlığı nazara alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, katılandan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, sanık hakkında hükmolunan sonuç ceza miktarı gözetildiğinde lehe hükümlerin uygulanmasının kanunen mümkün olmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 06.06.2023 tarihli ve 2023/60 Esas, 2023/1248 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanığın tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18182, Karar No: 2013/4128, Tarih: 19.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/18182 E.  ,  2013/4128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 19.02.2013 (Salı)

(Muhalif)

....

KARŞI OY YAZISI

Dinlenen taraf tanıklarının beyanlarında, kocanın eşine tehdit ettiğine ilişkin vakıa konusunda çelişki mevcuttur. Davacının tanığı, kadının elinde bıçakla kocaya doğru yönelmek istediği, ancak engellendiği; kadının tanığı ise, aksine kocanın bıçağı eline alıp, kendimi öldüreceğim diye bağırıp engellediğini belirtmişlerdir. Bu durumda, kocanın kadına karşı tehditte bulunduğu vakıası sabit kabul edilemez. Ayrıca, kadının kocasına hakaret ettiği vakıasına ilişkin tanık anlatımları da soyut olup, özellikle zamanı belirsizdir. Zamanı ve içeriği belirsiz "hakaret ediyordu" şeklindeki soyut beyana dayalı olarak da boşanma kararı verilemez. Davalının az da olsa kusurluluğu gerçekleşmemiştir. Davanın reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır. Değerli çoğunluğun onama görüşüne açıkladığım nedenlerle katılmıyorum.

....
Yargıtay — Esas No: 2012/16587, Karar No: 2012/15906, Tarih: 25.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/16587 E.  ,  2012/15906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yetkilisi olduğu Barış Soy İnş. Malz. Tic. Ltd. Şt. hakkında düzenlenen ve davanın dayanağını oluşturan 01.12.2004 tarih ve 04-63-VTR/6 sayılı Vergi Tekniği Raporu içeriğinden, adı geçen şirketin 2003 takvim yılı hesaplarının incelendiği ve sahte olarak düzenlendiği iddia ve kabul olunan faturaların 25.12.2003 ve 31.12.2003 olduğunun tespit edilmesi nedeniyle suç tarihinin mahallinde 31.12.2003 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun en son işlendiği 31.12.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasının gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 25.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6531, Karar No: 2022/15395, Tarih: 03.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/6531 E.  ,  2022/15395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 22.06.2022 tarih ve 2022/12980 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 07.07.2022 tarih ve KYB-2022/95456 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...’in anılan Kanun’un 359/b ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62/1. maddeleri gereğince (iki kez) 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/10/2018 tarihli ve 2017/38 esas, 2018/688 sayılı kararının "sanığın, suç tarihi olan 2015 takvim yılı içerisinde 213 sayılı Kanunun 359/a-2 maddesinde yer alan defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunu işlediği, anılan Kanun'un 359/a-2 maddesindeki "Defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar, hakkında on sekiz aydan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklindeki düzenleme karşısında, Mahkemesince alt sınırdan uzaklaşıldığına dair bir değerlendirme yapılmaksızın, atılı suçtan temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi gerekirken, 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesini müteakip, 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 15 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden" bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Sanık ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu, vergi inceleme raporları, vergi suçu raporu ve 213 sayılı Kanun’un 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaanın aslı ya da onaylı örneklerinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulmadığı, dosyanın bu haliyle kanun yararına bozma talebini incelemeye elverişli olmadığı anlaşılmakla; belirtilen eksikliklerin giderilmesi bakımından dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9, Karar No: 2008/15, Tarih: 05.02.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/1-9 E., 2008/15 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/1-9 E., 2008/15 K.**

**- 6136 SAYILI KANUNA MUHALEFET

- ADAM ÖLDÜRME

- RUHSATSIZ SİLAH TAŞIMA**- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 316 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık A.. İ.... D.....’un insan öldürmek suçundan beraatine, ruhsatsız silah taşıma suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1, 765 sayılı TCY’nın 59 ve 36. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 288.985.000 lira ağır para cezası ile cezalandırılmasına, tabanca, şarjör ve bir dolu mermi ile bir adet çekirdeğin zoralımına ilişkin Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.10.2004 gün ve 320-231 sayılı kararın sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay’a gönderilen dosya, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca yeni yasal düzenlemelere göre bir değerlendirme yapılması için mahkemesine iade edilmiştir.

Yerel Mahkeme, ölenin annesi şikayetçi S..... G....’in iade sonrasındaki duruşmada ileri sürdüğü davaya katılma istemini, adam öldürme suçundan kurulan beraat hükmünün kesinleştiği, ayrıca şikayetçinin izinsiz silah bulundurma suçundan zarar görmediği gerekçesiyle reddetmiş ve 08.12.2005 gün ve 320-231 sayılı kararı ile; sanık hakkında insan öldürme suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleşmesi nedeniyle bu suçtan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, sanığın ruhsatsız silah bulundurmak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1, 765 sayılı TCY’nın 59/2 ve 36. maddeleri gereğince cezalandırılmasına ve zoralıma karar vermiştir.

Şikayetçi S..... G.... ile sanık A.. İ.... D..... müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay Birinci Ceza Dairesi her iki suça ilişkin hükmü temyizen inceleyerek izinsiz silah taşıma suçuna ilişkin hükmü üç ayrı nedenle bozduktan başka adam öldürme suçundan da 27.11.2007 gün ve 6019-8843 sayı ile;

“Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile H.... K....’ı öldürme suçundan verilen 20.10.2004 tarihli beraat hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, hüküm tarihinden sonra 5237 sayılı TCK.nun yürürlüğe girmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının dosyayı 5237 sayılı TCK uyarınca değerlendirme yapılması amacıyla mahalline iade ettiği anlaşılmakla; sanık hakkında öldürme suçundan verilen beraat kararının kesinleşmediği, bu nedenle maktulün annesi olup, CMK.nun 234. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan ve iadeden sonra 08.12.2005 tarihli oturumda sanık hakkında şikayetçi olduğunu beyan ederek davaya katılma isteminde bulunan, dava açılmasından sonra şikayetçi olmadığı yolunda bir beyanı bulunmayan S..... G....’in davaya katılma isteminin kabulü yerine reddine karar verilmesi”

”ni isabetsiz bularak kararı bozmuştur.

”ni isabetsiz bularak kararı bozmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 04.01.2008 gün ve 92240 sayı ile; şikayetçinin annesi S..... G....’in insan öldürme suçundan açılan davada, iade öncesindeki yargılamada usulünce katılma isteminde bulunup katılan sıfatını kazanmadığını, bu yargılama sonunda insan öldürme suçundan beraat, ruhsatsız silah taşıma suçundan mahkûmiyet kararı verildiğini, Cumhuriyet savcısının temyiz yoluna başvurmadığını, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise sadece mahkûmiyete konu ruhsatsız silah taşıma suçuna yöneldiğini, insan öldürme suçundan verilen ve temyiz edilmeyen beraat kararının bu suretle kesinleştiğini, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca dosyayı iade etmesinden sonra yeniden duruşma açılıp yapılan yargılamanın izinsiz silah taşıma suçuna ilişkin dava olduğunu, dolayısıyla bu aşamada insan öldürme suçuna yönelik olarak davaya katılma isteminde bulunulamayacağını, böyle bir istemin mahkemece reddedilmesinin isabetli bulunduğunu, şikayetçinin bu karara yönelik temyiz isteminin reddi gerektiğini, belirterek itiraz etmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İncelenen olayda;

Yerel Mahkeme yargılama sonunda verdiği 20.10.2004 tarihli kararla, sanık A.. İ.... D.....’un, H.... K....’ı öldürme suçundan beraatine, izinsiz silah taşıma suçundan cezalandırılmasına hükmetmiştir. Sanık müdafilerinin temyizi üzerine dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise de, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesinde belirtilen yetkisini kullanmış ve hükümden sonra gerçekleştirilen yasal düzenlemeler doğrultusunda yeniden bir değerlendirme yapılarak hüküm kurulması için dosyayı mahkemesine iade etmiştir.

Yerel Mahkemede iade sonrasında gerçekleştirilen duruşmaya gelen ölenin annesi S..... G...., sanıktan şikayetçi olduğunu belirterek davaya katılma isteğini dile getirmiştir. Mahkeme ise, öldürme suçundan verilen ilk beraat hükmünün aleyhe temyiz edilmemesi nedeniyle kesinleştiğini, ayrıca izinsiz silah taşıma suçuna katılma hususunda da yetkisinin bulunmadığını belirterek şikayetçinin bu istemini reddetmiş, adam öldürme suçundan önceki hükmün kesinleşmesi nedeniyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, ruhsatsız silah taşıma suçundan ise sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Yerel Mahkemenin bu kararına karşı şikayetçinin temyiz isteminde bulunması üzerine Özel Daire, insan öldürme suçundan beraate ilişkin ilk hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle henüz kesinleşmediğini, bu nedenle ölenin annesi olan şikayetçinin iade sonrasındaki yargılama sırasında ileri sürdüğü davaya katılma isteminin kabulü gerektiğini belirterek şikayetçinin istemine hasren kararı bozmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise, şikayetçinin temyiz isteminin reddi gerektiği görüşüyle itiraz etmiştir.

Çözümü gereken hukuki sorunlar sırasıyla;