muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3950, Karar No: 2019/8367, Tarih: 01.10.2019

Kural olarak, tapu iptali davalarında dava kayıt malikine, kayıt maliki ölmüş ise saptanacak mirasçılarına yöneltilerek açılır. Davalılardan ...’nın dava tarihi itibariyle kayıt maliki olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda davalılardan ... hakkında da davanın pasif husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş bu yönü ile de mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.) bentte açıklanan nedenlerle davalılar ..., ... ve ... vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 30.05.2017 tarihli ve 2015/2162 Esas, 2017/7968 Karar sayılı bozma ilamına ilaveten davalılardan ... hakkında davanın husumetten reddine karar verilmesi gerektiğine yönelik bozmanın da eklenmesi suretiyle Yerel Mahkeme kararının BOZULMASINA, davacı Hazine vekili, davalı Belediye Başkanlığı vekili, davalı ...vekilinin tüm, davalılar ..., ... ve ... vekilinin ise sair düzeltme taleplerinin yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeplerle reddine, HUMK'un 442. maddesi uyarınca (6100 Sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi gereğince 1086 Sayılı HUMK'un 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 370,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden ayrı ayrı alınarak Hazineye irad kaydına, 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına, 65,40 TL peşin harcın karar düzeltme harcından mahsubu ile kalan 27,10 TL'nin karar düzeltme isteyen davalı ... Belediye Başkanlığından ve... Reklamcılık Turizm Limited Şirketinden ayrı ayrı alınmasına, peşin harcın istek halinde davalı ... ve müştereklerine iadesine, 01/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20304, Karar No: 2014/28326, Tarih: 03.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/20304 E.  ,  2014/28326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmancık Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2012/1704-2013/1524

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili istemine ilişkindir

Mahkemece davanının kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu taşınmazlardan 109 ada 4 parsel numaralı taşınmazların çeltik tarlası niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde, taşınmaz üzeride bulunan ve taşınmazlara bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ve kamulaştırılan taşınmaz baraj gölü içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak

Dava konusu 2 ve 6 parsel numaralı taşınmazlarda bulunan meyve ağaçlarının sayı ve türüne göre taşınmazların kapama meyve bahçesi niteliğinde olduklarından, taşınmaza bu vasfına göre değer biçilmesi gerekirken, zemine ayrı, üzerindeki ağaçlar için ayrı değer biçilmiştir.

Bu itibarla taşınmazalara karışık kapama meyve bahçesi niteliğine göre değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, elverişsiz bilirkişi kurulu raporuna itibar edilerek hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMUK 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6313, Karar No: 2013/19591, Tarih: 25.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6313 E.  ,  2013/19591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı; davalı işyerinde 23/11/2003-19/12/2009 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, günlük 65,00 TL yevmiye ile çalışmasına rağmen asgari ücret üzerinden ücretinin gösterildiğini, işyerinde fazla mesai yapıldığını, ancak ücretinin ödenmediğini, maaş alacağının bulunduğunu ileri sürerek; kıdem va ihbar tazminatları ile ücret, yıllık izin ve fazla çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı, zamanaşımı itirazında bulunarak; davacının, çalışmalarının kesintili olduğunu, davacının davalı şirket sahiplerine karşı fiili saldırı ve hakaretlerde bulunduğunu, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedildiğini, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı günlük 65 TL çıplak ücret aldığını iddia etmiş; davacı tanığı.... ise, davacının ücretinin 1600 TL civarında olduğunu beyan etmiştir. Makina Mühendisleri odasına yazılan müzekkerede 23.11.2003-19.12.2009 tarihleri arasında tesisat teknisyeni olarak görev yapan bir makine mühendisinin alabileceği ücretin ne kadar olduğunun bildirilmesi istenmiş; oda ise cevabi yazısında; serbest müşavirlik mühendisleri bürolarında görev yapan serbest müşavir mühendislere 23.11.2003-19.12.2009 tarihlerinde ödenebilecek brüt ücret tutarlarını bildirilmiştir.

Mahkemece; hükme esas alanan bilirkişi raporunda davacı işçinin, en son aylık 1650 TL brüt ücret aldığı değerlendirilerek işçilik alacakları hesaplanmıştır.

Mahkemece; hükme esas alanan bilirkişi raporunda davacı işçinin, en son aylık 1650 TL brüt ücret aldığı değerlendirilerek işçilik alacakları hesaplanmıştır.

Yerel mahkemece, davacının ücretinin tespiti konusundaki yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Mahkemece işçinin meslekte geçirdiği süre, iş yerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin tespiti için araştırma yapılarak sonucuna göre davacının ücreti belirlenerek hesaplama yaptırılarak hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile karar verilmesi hatalıdır.

3- Yerel mahkemece, davacının davalı işveren nezdindeki çalışması kesintili olarak kabul edilmesine rağmen, hükme dayanak bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasında, davacının fiilen çalışmadığı sürelerinde hesaplanmaya dahil edilmesi hatalı olup, bozmayı gerktirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/251, Karar No: 2010/3330, Tarih: 10.06.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/251 E.  ,  2010/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı ... İnş. Taah. Tur. Tic. Ltd. Şti. ile davalı-k.davacı ... arasındaki davadan dolayı Sarıyer 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 18.03.2008 gün ve 2006/350-2008/87 sayılı hükmü bozan Dairemizin 28.09.2009 gün ve 2008/5000-2009/4897 sayılı ilamı aleyhinde davalı-k.davacı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşme dışı işlerin bedellerinin tahsili, karşı dava fazla ödemenin istirdadı ve gecikme tazminatının tahsili istemleri ile açılmış, mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, davalı ve karşı davacı iş sahibi ... vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 28.09.2009 gün 2008/5000 E., 2009/4897 K. sayılı ilâmı ile mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş, Dairemizin bozma ilâmına karşı davalı ve karşı davacı iş sahibi ... vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1-Yargıtay ilâmında belirtilen gerektirici nedenler karşısında aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dairemizin 28.09.2009 günlü bozma ilâmında sözleşme dışı işler bedelinin 25.000,00 TL olduğu, bu bedelin götürü bedel niteliğinde bulunduğu belirtilerek, fiziki oranlamaya göre bilirkişilerden rapor alınarak sonuca varılması gereğine değinilmiştir. Dosyada bulunan ve davacı yüklenici şirket tarafından davalı iş sahibi ...'e gönderildiği anlaşılan 19.02.2006 günlü iki adet belgede sözleşme dışı işlerin neler olduğu belirtilmiş, bedelleri de açıklanmıştır. Ek-3 olarak dosyaya konulan belgede toplam 25.000,00 TL bedel yazılıdır. Ancak bu miktarın içerisinde dava konusu olmayan sözleşmeden dolayı ödenmeyen 5.500,00 TL de yer almaktadır. Bu miktar düşüldüğünde sözleşme dışı fazla işlerin bedeli toplam 19.500,00 TL olarak bulunmaktadır. Bilirkişiler tarafından düzenlenen 17.10.2007 tarihli raporun 19.02.2006 tarihli ek 2 ve ek 3 sayılı belgelerini esas alarak hesaplama yapan bölümünde, yüklenici şirket tarafından bildirilen fazla işlerden 6.600,00 TL'lik kısmının yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bu miktar düşüldüğünde yapılan sözleşme dışı fazla işlerin bedeli 12.900,00 TL olarak hesaplanmaktadır. Ek 2 olarak dosyaya sunulmuş olan belgedeki düşülen 1.250,00 TL dikkate alınıp fazla işler bedelinden düşüldüğünde bulunan miktar 11.650,00 TL'dir. Bozma ilâmında belirtildiği gibi davalı iş sahibinin dava dışı 50.000,00 TL bedelli asıl sözleşme ile birlikte ödediği toplam miktar 52.600,00 TL'dir. Bu miktarın 50.000,00 TL'si dava dışı sözleşme için ödendiğine göre, kalan 2.600,00 TL'sinin fazla işler karşılığı olarak ödendiğinin kabulü zorunludur. Yukarıda açıklanan 11.650,00 TL'den fazla işler için ödenen 2.600,00 TL düşüldüğünde davacı yüklenici şirketin fazla işler nedeniyle alacağı 9.050,00 TL bulunmaktadır. Davacı yüklenici şirket tarafından davalı ...'e gönderilen 19.02.2006 tarihli ek 2 olarak dosyaya eklenen belgedeki 1.000,00 TL iskonto da düşüldüğünde davacı yüklenici şirketin fazla işler nedeniyle ödenmeyen alacak miktarı 8.050,00 TL olarak hesaplanmaktadır. Bu miktarın ödenmeyen sözleşme dışı fazla işler bedeli olacak iş sahibi ...'den tahsiline karar verilmesi gerekirken, bilirkişilerin 17.10.2007 tarihli ek raporlarının ek 2 ve ek 3 belgeler dikkate alınmaksızın düzenlenen bölümüne değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, Dairemizin ek 2 ve ek 3 belgelerdeki sözleşme dışı işlerin belirlenmiş birim fiyatlarının dikkate alınmaksızın ve belirtilen 25.000,00 TL içerisinde 5.500,00 TL'nin önceki dava dışı sözleşmeden kalan borç miktarı düşülmeksizin, fazla işler bedelini 25.000,00 TL götürü bedel alacak kabulü ile yapılan bozma da hatalı olduğundan, iş sahibi ...'in karar düzeltme isteminin bu yönden kabulü ile Dairemizin 28.09.2009 günlü bozma ilâmının ortadan kaldırılması ve kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Yapılacak iş; yukarıda açıklandığı gibi davacı yüklenici vekilinin ödenmeyen fazla iş bedeli olarak 8.050.00 TL'nin tahsiline karar verilmesinden ve davaların bunun sonucuna göre değerlendirilip sonuçlandırılmasından ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı ve karşı davacı ...'in sair karar düzeltme istemlerinin reddine, 2. bent uyarınca Dairemizin 28.09.2009 gün 2008/5000 E., 2009/4897 K. sayılı bozma ilâmının ortadan kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ödediği temyiz ve karar düzeltme peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacı ...'e geri verilmesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13076, Karar No: 2012/18997, Tarih: 11.12.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/13076 E.  ,  2012/18997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/05/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, yaralamalı trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olay tarihi, desteğin %80 kusurlu olması ve yukarıda açıklanan ilkeler dikkate alındığında davacılar için hükmedilen manevi tazminatlar fazladır. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması doğru bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28147, Karar No: 2016/14231, Tarih: 17.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/28147 E.  ,  2016/14231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın değeri tespit edilirken öncelikle arsa mı yoksa arazi mi olduğunun belirlenmesi gerekir. Kilis Belediyesi'nin 06/01/2015 tarihli yazı cevabında; dava konusu taşınmazın belediye ve mücavir alan içinde, imar planı ve meskun alan dışında olup belediye hizmetlerinden yararlanmadığının belirtildiği, mahkemece alınan bilirkişi raporunda taşınmazın Kilis TOKİ konutları, alay komutanlığı ve Kilis 7 Aralık Üniversitesi'ne 1.000 metre mesafede ve şehirlerarası devlet karayoluna geniş cephesi olduğu belirtilerek şehrin o bölgeye doğru gelişme gösterdiğinden bahisle objektif değer artış oranı uyguladığı, mahkeme gözleminde ise; taşınmazın Kilis iline 2 km uzaklıkta, Kilis -Hatay karayoluna bitişik olduğunun belirtildiği anlaşılmakla taşınmazın dosya kapsamından arsa mı, arazi mi olduğu hususunda çelişki bulunduğu görülmekle;

Taşınmazın değerlendirme tarihi olan 23.10.2014 gününde belediye 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup, olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun mahal olup olmadığı, en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına olan uzaklığının ne olduğu hususları Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak yazı cevabına göre, taşınmazın vasfı belirlendikten sonra taşınmazın niteliğine göre oluşturulacak bilirkişi eşliğinde mahallinde yapılacak keşifte; arsa olduğunun Tespiti halinde;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca yakın tarihte satışı yapılan emsallerle dava konusu taşınmazın üstün ve eksik yönleri belirtilmek suretiyle mukayese edilmek suretiyle;