muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/321, Karar No: 2024/4212, Tarih: 24.06.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/321 E.  ,  2024/4212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2555 E., 2023/1640 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun süreden reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/38 E., 2023/211 K.

Taraflar arasındaki Kadastro Komisyon kararına itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun süreden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Bodrum ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmaları sırasında, Karacaören Mevkii 265 ada 19 parsel sayılı 29.989,29 m² yüzölçümündeki taşınmaz, ham toprak ve çalılık vasfı ile 30.11.2020 tarihinde Hazine adına tespit edildikten sonra, davalı ...'ın itirazı üzerine Kadastro Komisyonunca, taşınmazın davalı adına zeytinli tarla vasfıyla tespitine karar verilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; zilyetlikle kazanma koşullarının davalı yararına oluşmadığını ileri sürerek, Bodrum ilçesi Kızılağaç Mahallesi 265 ada 15 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki Kadastro Komisyon kararının iptali ile taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davanın reddini savunmuştur.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; zilyetlikle kazanma koşullarının davalı yararına oluşmadığını ileri sürerek, Bodrum ilçesi Kızılağaç Mahallesi 265 ada 15 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki Kadastro Komisyon kararının iptali ile taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne karar verilmiş, hükme karşı davalı vekili tarafından eski ... getirme istemli olarak istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, " gerekçeli kararın davalı vekiline 17.10.2023 tarihinde tebliğ edildiği, iki haftalık istinaf kanun yolu süresinin ise 31.10.2023 tarihinde sona erdiği, davalı vekilinin mazeret olarak ileri sürdüğü, çocuğunun rahatsızlığının ise, sunulan doktor raporuna göre 01.11.2023 tarihine, yani kanun yolu süresinin bittiği 31.10.2023 tarihinin bir gün sonrasına, yani mazeret olarak ileri sürülen sebebin, sürenin sonra ermesinden sonrasında meydana gelen bir duruma ilişkin olduğu, davalı vekilinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 95 inci ve devamı maddelerine göre eski ... getirme talebinin yerinde olmadığı, eski ... getirme talebi yerinde olmadığından, davalı taraf yönünden istinaf kanun yoluna başvurma süresinin 31.10.2023 tarihinde sona erdiği ve davalı vekili tarafından sürenin sona ermesinden sonra, 01.11.2023 tarihinde istinaf kanun yoluna başvurulduğu " gerekçesiyle, istinaf başvurusunun süreden reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3961, Karar No: 2022/5059, Tarih: 22.06.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/3961 E.  ,  2022/5059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : BURSA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki dava sonucu Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinden verilen hükmün Dairemizce bozulması üzerine, Mahkemece verilen direnme kararına ilişkin dava dosyası 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın geçici 4/1. maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu gereği görüşülüp, düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’nün 5268 ada 4 parseldeki 1, 2, 3, 4 ve 5 nolu bağımsız bölümler ve 153 parsel (yeni 7125 ada 1 ve 7126 ada 6-7-8 parsel) sayılı taşınmazını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini, tüm işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini olmazsa tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldığını, mirasbırakanın yurtdışında yaşayan davacı kızına da yıllarca dolar göndererek yardım ettiğini, davacının gönderilen bu paralar ile yurtdışından ev aldığını ve şirket kurduğunu, ayrıca murisin ölümünden sonra davacıyla aralarında imzaladıkları 06.10.2009 tarihli protokol ile davacının hiçbir hak ve alacağı kalmadığına ilişkin kendisini ibra ettiği halde, kötüniyetli olarak dava açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, mirasbırakanın davacıya gönderdiği paraların değeri ile çekişmeli taşınmazların değeri karşılaştırıldığında taşınmazların değerinin çok daha yüksek olduğu, temliklerden sonra mal varlığında artış görülmediği, mirasbırakanın mal kaçırma kastıyla hareket ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinafı üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, taraflar arasında imzalanan 06.10.2009 tarihli protokol ile davacının davalıyı ibra ettiği, davacının tanık da göstermediği, mevcut delillerle muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1.b.2 maddesi gereğince istinaf başvurusunun kabulü ile hüküm ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş, Dairenin 21.12.2021 tarihli 2020/3100 Esas,2021/9088 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmuş, Mahkemesince önceki hükümde direnilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1923 doğumlu mirasbırakan ...’nün 18.12.2008 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı ... ile davalı oğlu ... ve ikinci eşinden olma dava dışı kızı Liza ...’ın kaldığı, mirasbırakan ...’ın maliki olduğu dava konusu 5268 ada 4 parseldeki 1, 3, 4 ve 5 nolu bağımsız bölümlerin intifa hakkını uhdesinde tutup çıplak mülkiyetini 31.12.2003 tarihinde, aynı yerdeki 2 nolu bağımsız bölüm ile 153 parsel sayılı taşınmazını ise 17.04.2008 tarihinde davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiği, 153 parselin imar ve ifraz işlemleri sonucu 7125 ada 1 ve 7126 ada 6, 7 ve 8 parsel sayılı taşınmazların oluştuğu, taraflar arasında dava konusu olmayan taşınmazlar ve şirket hisselerinin devri yönünden 06.10.2009 tarihli protokol düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, taraflar arasında imzalanan 06.10.2009 tarihli protokolde dava konusu taşınmazlardan bahsedilmediği, dolayısıyla protokolün dava konusu taşınmazları kapsamadığı, mirasbırakanın davalı oğluna yazdığı 31.10.2008 tarihli mektupta, oğlunun içini ferah tutmasını ve rahatlamasını, davalının üzerindeki taşınmazlarla ilgili davacı kızının ileride zorluk çıkarmayacağını ve bir talebinin olmayacağını belirttiği, mirasbırakanın terekesinden satış bedelinin çıkmadığı, dava konusu taşınmazların kıymetinin oldukça yüksek olduğu, davacı her ne kadar tanık göstermemiş ise de; Hukuk Genel Kurulunun 01.07.2021 tarihli 2017/1-2654 Esas, 2021/886 Karar sayılı içtihadı gözetildiğinde dosya kapsamından muvazaanın varlığı açıksa, davanın ispatı için tanık delilinin şart olmadığı, açıklanan bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Bu durumda, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği yönündeki bozma kararı yerinde olduğu için, bozma kararının düzeltilmesine gerek görülmediğinden, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanun'un 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nın 373. maddesinin 5. fıkrası uyarınca görevli Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 22/06/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1435, Karar No: 2013/8824, Tarih: 14.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1435 E.  ,  2013/8824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 14.05.2013 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... Mühendislik vekili Av.... ve şirket yetkilisi geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz nedenlerinin yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacı, davalıya ait işyerinde 1996 yılında çalışmaya başladığını, ancak işveren tarafından sigortasının 09/05/2002 tarihinde başlatıldığını, sürekli olarak çalışmakta iken işverenin şifahi beyanı ile 04/09/2011 tarihinde işten çıkarıldığını, işten ayrılmadan önce son ücretinin 1.170,00 TL olduğunu, öğle yemeğinin işveren tarafından verildiğini, kıdem tazminatının ödenmediğini, işyerinde yol parası uygulaması olduğunu, ancak buna ilişkin hiçbir ücret ödenmediğini, fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, hafta tatili ve yıllık izin kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili müvekkilinin inşaat mühendisi olduğunu, davacının ise yevmiyeli inşaat amelesi olduğunu, iş olduğunda yevmiye alarak çalıştığını, işçiliğinin hiç bir safhasında 30 tam gün çalışma olmadığını, davacı ile davalı arasında herhangi bir hizmet akdi bulunmadığını, davacının iddia ettiği şekilde bir ücretinin sözkonusu olmadığını, fazla mesai, bayram ve hafta çalışması olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece taraflar arasında iş sözleşmesine dayanan ilişki bulunduğu, haklı feshin kanıtlanamadığı, bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda davacının tanık anlatımlarına göre ara dinlenmeler ve pazarları hariç günde 8 saat çalışıp haftada 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti hesap edilmiş ise de, taraf tanık anlatımlarına göre davacı yazın ve kışın günde 8 saat çalışmaktadır. Ara dinlenmeler ve hafta tatili hesabına esas alınan pazar günü çalışması hariç davacı günde 8 saat, haftada 48 saat çalışarak haftalık normal mesai süresi olan 45 saatin mahsubu ile haftalık 3 saat fazla mesai yapmaktadır. Fazla mesai süresinin ve ücretinin buna göre hesaplanması gerekirken hatalı şekilde hazırlanan rapora itibarla karar verilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; Fazla mesai süresi ve ücreti konusunda ek hesap raporu alıp davalı yararına oluşan kazanılmış haklar da gözetilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Yapılacak iş; Fazla mesai süresi ve ücreti konusunda ek hesap raporu alıp davalı yararına oluşan kazanılmış haklar da gözetilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 990,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3703, Karar No: 2011/7859, Tarih: 12.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/3703 E.  ,  2011/7859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 9.Aile Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :20.12.2010

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bir kısım ziynet eşyalarının bedeli olan 5.000 TL’nin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, tarafların 25.07.2008 tarihinde evlendiklerini, davalının kusurlu davranışları ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle davalı aleyhine boşanma davası açtıklarını, davalının evlilikten hemen sonra davacıya düğünde takılan ziynet eşyalarını davacının rızası dışında bozdurduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bozdurulan ziynet eşyalarının bedeli 5.000 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı, taraflar arasında görülen boşanma davasında kendisinin kusurlu olduğu iddiasının bu dava ile ilgisinin olmadığını, sadece davacının samimi olmayan niyetini ortaya koyduğunu, davacıya takılan ziynet eşyalarının davacının iddia ettiği miktar ve nitelikte olmadığını, aynı şekilde söz konusu ziynetlerin davacıdan alınıp bozdurulduğu iddiasının da kurgusal olduğunu, bir kısım ziynet eşyalarının evlilik birliği içinde davacı tarafından tasarruf edildiğini, kalanını da davacının ortak konuttan ayrılırken beraberinde götürdüğünü, davacının kendisine hiçbir şekilde ziynet eşyası vermediğini, öncelikle davacının düğünde ne kadar ziynet eşyası takıldığını, sonra da bunların kendisi tarafından alındığını kanıtlamasının gerektiğini belirterek, haksız ve dayanaksız açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı iddia ve savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkaran kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

2011/3703 - 2011/7859 -2-

Davacı dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Diğer bir deyimle bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağana ters düşer.

2011/3703 - 2011/7859 -2-

Davacı dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Diğer bir deyimle bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağana ters düşer.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyadır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğu kabul edilmelidir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını,ispat yükü altındadır.

Olayda, davacı ile davalı 25.07.2008 tarihinde evlenmişlerdir. Bu evliliklerinden müşterek çocukları bulunmamaktadır. Dosya kapsamına göre davacı hemşire, davalı ise öğretmendir. Davacı tarafından İzmir 12. Aile Mahkemesi’nin 2010 / 232 Esas 2010 / 516 Karar sayılı dosyasında açılan boşanma davasında mahkeme, davalının eşi ile ilgilenmemesi, evliliğin kendisine yüklediği görev ve sorumlulukları yerine getirmemesi, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olduğunu belirterek, tarafların boşanmasına karar vermiştir. Davacı, düğünde kendisine takılan ziynetlerin evlilik süreci içinde kredi borçları nedeniyle bozdurulduğunu, davalının ailesine verildiğini,ortak konuttan ayrıldığı sırada dava konusu edilen ziynetlerini alamadığını, davalıda kaldığını ileri sürmüş ise de, evden son ayrıldığı tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve kredi borçları için bozdurulduğunu ya da davalının ailesine verildiğini sunduğu delillerle ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde ve 07.06.2010 tarihli delil listesinin 8. bendinde “ikamesi mümkün sair yasal deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya dava konusu ziynetlerin kredi borcu için bozdurulduğu, davalının ailesine verildiği, ortak konuttan ayrıldığı sırada alamadığı, davalı tarafta kaldığı konusunda davalı yana yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13301, Karar No: 2013/11156, Tarih: 11.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/13301 E.  ,  2013/11156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı Fidan İnş. Taah. Paz. San. Tic. Ltd. Şti ve diğeri aleyhine 04/11/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, ölümlü trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda, olay tarihi, kusur durumu, davacılardan ...'nun ölenin öz annesi olması ve ölenle yakınlık derecesi ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda davacılardan ... lehine hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece davacılardan ... yararına daha üst düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacılardan ... yararına BOZULMASINA; davacıların öteki temyiz itirazlarının ise (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan ...'ndan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.