muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3510, Karar No: 2012/24705, Tarih: 09.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/3510 E.  ,  2012/24705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ve yıllık izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde alt işveren temizlik şirketlerinin işçisi olarak temizlik hizmetleri işinde Şubat/1998-01.09.2006 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence geçersiz nedenlerle feshedildiğini, kıdem tazminatının ve yıllık izin alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, 31.10.2011 tarihli ıslah dilekçesi taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırmıştır.

Davalı vekili, değişik temizlik firmalarının 1998-2007 tarihleri arasında ihaleler ile idarenin temizlik işlerini yüklendiğini, firmada çalışan işçilerin sağlığı, iş güvenliği, izinleri, çalışma şekli ve düzenleri ile özlük haklarından yüklenici firmaların sorumlu olduğunu, kendilerine husumet düşmeyeceğini, davacı ile aralarında hizmet akdi bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalıya ait hizmet binalarının temizlik işlerinin hizmet alım sözleşmeleri ile şirketlere verildiği,ihaleyi alan şirketlerin işçilerini bu işyerlerinde çalıştırdıkları, şirketlerle davalı arasında alt-asıl işveren ilişkisi kurulduğu, asıl işveren olan davalının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesi gereğince alt işverenin işçilerine karşı işyeri ile ilgili olarak Kanun'dan, iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden, alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu, bu nedenle husumet itirazının yerinde olmadığı, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiği, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, yıllık izin kullanıldığına veya ücretlerinin ödendiğine dair belge sunulmadığından bu talebin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar süresi içinde davalı ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosya içeriğinden, davacının davalıya ait işyerinde alt işverenlerin işçisi olarak 18.02.1998-01.09.2006 tarihleri arasında temizlik işçisi ünvanıyla asgari ücretle çalıştığı, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiği, yıllık izinlerin kullanıldığına veya ücretlerinin ödendiğine dair işverence belge sunulmadığı anlaşılmıştır.

Dosya içeriğinden, davacının davalıya ait işyerinde alt işverenlerin işçisi olarak 18.02.1998-01.09.2006 tarihleri arasında temizlik işçisi ünvanıyla asgari ücretle çalıştığı, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiği, yıllık izinlerin kullanıldığına veya ücretlerinin ödendiğine dair işverence belge sunulmadığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, mahkemece, bilirkişi raporunun hükme esas alındığının gerekçeli kararda belirtildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 5.952,75 TL kıdem tazminatı, 2.124,00 TL yıllık izin ücreti alacağının belirlendiği, davacının 31.10.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile bilirkişi raporu doğrultusunda talebini artırdığı, hükümde ıslah dilekçesinde artırılan miktarların kabulüne karar verildiği, dava dilekçesinde talep edilen miktarlar yönünden karar verilmediği anlaşılmış olup, kararın bilirkişi raporu doğrultusunda verildiği belirtilmesine, davacınında bilirkişi raporu doğrultusunda talebini ıslah etmesine rağmen sadece ıslah dilekçesindeki artırılan miktarın hüküm altına alınması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6941, Karar No: 2016/5864, Tarih: 14.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/6941 E.  ,  2016/5864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

.

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyanın temyiz incelemesi yapılması için elektronik ortamdan Dairemize gönderilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin abonelik sözleşmesine aykırı olarak 22.12.2004 tarihinden 01.01.2013 tarihine kadar kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah ile talebini 2.435,05 TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 2.435,05 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 16.03.2015 tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının birinci bendinin karar metninden çıkartılarak yerine “Davanın kabulü ile, 1.000 TL alacağın 23.12.2014 dava tarihinden itibaren, 1.435,05 TL alacağın ise 16.03.2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4453, Karar No: 2021/6292, Tarih: 17.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4453 E.  ,  2021/6292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 10.10.2018 tarih ve 2016-933/760 sayılı kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.11.2019 tarih ve 2019-567/1461 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket ile banka arasında yapılan genel kredi sözleşmesini diğer davalının kefil sıfatıyla imzaladığını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacağının tahsili için başlatılan icra takibine davalıların itiraz ettiğini, haksız ve mesnetsiz itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının haksız olarak kredi hesabını kat ettiğini, alacağın muaccel olmadığını, ferilerin sözleşmeye ve hukuka uygun belirlenmediğini, kefalet sözleşmesinin yasada aranan şekil koşullarına uygun olmadığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ile davalı şirket arasında akdedilen genel kredi sözleşmesinde diğer davalının kefil olduğu, kredi borcunun ödenmemesi üzerine davacının hesabı kat ettiği, kefalet sözleşmesinin yasal koşulları taşıdığı, davalıların icra takip tarihi itibarıyla borçlu oldukları miktarın bilirkişi raporuyla tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 1.345.008,00 TL asıl alacak, 553,97 TL faiz, 27,65 TL BSMV, 81,60 Tl ihtiyati haciz masrafı, 400,00 TL ihtiyati haciz avukatlık ücreti olmak üzere toplam 1.346.071,22 TL nakti alacağa ve 2.324.503,00 TL gayri nakit alacağı olmak üzere takibin bu bedel üzerinden devamına, hüküm altına alınan nakit alacağın %20'si oranındaki 269.001,60 TL icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmiş, işbu karara karşı davalılar vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21.Hukuk Dairesi'nce nakdi alacak yönünden kurulan hükme ilişkin eksik nispi istinaf karar harcı, davalılar vekili tarafından tamamlanmadığından HMK'nun 344 ve 346. maddeleri uyarınca nakdi alacak yönünden kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına, gayri nakdi alacak yönünden ise davacı banka tarafından verilen atıfet süresi sona ermeden ve ertelenen muacceliyet süresi bitmeden icra takibine geçilmesinin TMK'nın 2. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle davalılar vekilinin bu yöndeki istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının gayri nakdi alacak yönünden kaldırılmasına, davalılar hakkında gayri nakdi alacağa yönelik itirazın iptali için açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İşbu karara karşı, davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17/11/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5363, Karar No: 2014/8272, Tarih: 05.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/5363 E.  ,  2014/8272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... vd. Vek.Av....

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza el atma tarihinin (gün-ay-yıl olarak) taraflardan,

2-Fiili el atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın fiili el atma tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu .... Mahallesi .... ada 2 parsel sayılı taşınmazın 15.06.2011 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen .... Mahallesi .... ada 42 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 31.01.2003 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen .... ada 42 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 31.01.2003 tarihli (alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir) tapu kaydı ile satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu .... ada 2 parsel ile somut emsal alınan .... ada 42 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

İstenerek, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1316, Karar No: 2017/7588, Tarih: 12.09.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/1316 E.  ,  2017/7588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin 03/07/2009 tarihinde meydana gelen kaza sonucunda yaralandığını, kazaya karışan aracın davalı ... şirketi nezdinde sigortalı olduğunu, meydana gelen kazada müvekkilinin herhangi bir kusurunun olmadığını belirterek iş gücü kaybına ilişkin 1.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,sigortalı araç sürücüsünün kusuru bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA 12.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17800, Karar No: 2020/6085, Tarih: 12.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17800 E.  ,  2020/6085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.09.2015 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayalı kâl ve tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.03.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan kal istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin 155 parsel sayılı taşınmazında diğer hissedar olan davalının kullandığı taşınmazının sınırda bulunan ağaçların dal ve gövdelerinin müvekkilinin ekmiş olduğu ürününe bilirkişilerce tespit edilen miktarda zarar verdiğini Kozan Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/6 D.iş sayılı dosyasında yapılan tespit doğrultusunda belirtilen ve müvekkilinin ürününe zarar veren ağaçların da kal’ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne, ağaçların kaline karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nun "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Taşınmaz malikinin katlanma yükümlülüğü tamamen mülkiyetin içeriğinden doğmaktadır. Mülkiyet geniş haklar, buna bağlı yetkilerin yanında, söz konusu ödevlerle birlikte bir bütündür. Anayasanın 35. maddesinde de mülkiyet hakkının kamu yararına sınırlandırılabileceği ve mülkiyet hakkının toplum yararına aykırı kullanılamayacağı öngörülmüştür.

Mahkemece yapılacak araştırmalarda somut olayın özelliği, komşu taşınmazların yerleri, nitelikleri, konumları, kullanma amaçları göz önünde tutularak, normal bir insanın hoşgörü ve tahammül sınırlarını aşan bir elatmanın bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Davacının sübjektif ve aşırı duyarlılığı ile değil, objektif her normal insanın duyarlılığına göre elatmaya katlanıp katlanamayacağı araştırılmalı; sonuçta katlanılabilir, hoşgörü sınırlarını aşan bir zarar veya elatmanın varlığı tespit edilmiştir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Komşuluk ilişkisine dayanan davaların dinlenebilmesi için, olayda davacı ve davalının kullanımında bulunan iki ayrı taşınmaz söz konusu olmalıdır.

Somut olayda, davacı ve davalının aynı taşınmazda paydaş oldukları anlaşıldığından TMK anlamında komşuluk ilişkisi bulunmamaktadır. Mahkemece TMK 688. vd. maddeleri kapsamında müşterek mülkiyet hükümlerine göre davanın çözümlenmesi gerekirken TMK 737. vd. maddelerine göre davanın kabulüne yönelik karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dosyada bulunan bilirkişi raporunda taşınmazda bulunan hangi ağaçların kal edileceği krokide numaralandırılmış şekilde tek tek gösterilmediği halde mahkemece hükme esas alınarak, infaza elverişli olmayacak şekilde hüküm kurulması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6522, Karar No: 2024/8279, Tarih: 14.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6522 E.  ,  2024/8279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/640 E., 2024/101 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ilave tediye ve ikramiye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.11.2022 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 28.04.2023 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı