muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5203, Karar No: 2014/7700, Tarih: 21.04.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12.03.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15796, Karar No: 2015/5263, Tarih: 21.12.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/15796 E.  ,  2015/5263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/274543

Mahkemesi : ŞANLIURFA 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi-Numarası : 26/05/2015 - 2014/401 esas ve 2015/162 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi, davetiye tebliğine rağmen gelen olmadığı gibi mazeret de beyan edilmediğinden duruşmasız olarak yapıldı.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu esrardan alınan şahit numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; TCK’nın 54. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün “uyuşturucu maddelerin” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce alınan şahit numunenin” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3047, Karar No: 2019/3823, Tarih: 19.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/3047 E.  ,  2019/3823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın, DSİ görevlilerinin uyarısı üzerine çalışmalarının yardım amacıyla katılana ait arazideki ağaçların bulunduğu bölgede sınırı gösterir ayırt edici işaretlerin de bulunmaması nedeniyle sınır bölgesindeki ağaçları suç kastı olmadan kestiği yönündeki savunmasının aksine atılı suçu işlediğine dair, mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Sanık hakkında kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak, TCK.nun 50/1...a maddesi yerine ve 50/1. maddesinin gösterilmesi suretiyle, CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

b- Sanık hakkında hükmolunun adli para cezasının TCK.nun 52. maddesi gereğince 10 eşit taksitte ödenmesine karar verilirken, taksit aralıkları gösterilmeyerek infazda duraksamaya neden olunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8970, Karar No: 2022/4121, Tarih: 23.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8970 E.  ,  2022/4121 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçuna yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 31/3. maddesi gereğince indirim yapılırken, hesap hatası sonucunda 3 yıl 1 ay 10 gün hapis yerine; 2 yıl 13 ay, 10 gün hapis olarak hükmedilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçuna yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4, 31/3. maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin karar tarihi olan 17/05/2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 23/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3366, Karar No: 2019/3707, Tarih: 10.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3366 E.  ,  2019/3707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ...... Vergi Dairesi Başkanlığının 07/12/2011 tarih ve 8716 sayılı Rapor değerlendirme komisyon mütalaasının ''2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme'' suçuna ilişkin olduğu, Tuzla Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 22.12.2011 tarihli 2011/2815 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında “2007- 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanma suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve "sahte fatura kullanma" suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilip; sahte fatura kullanma suçlarından yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığından durma kararı verilip ilgili vergi dairesinden “sahte fatura kullanma” suçundan mütalaa verilip verilmeyeceğinin sorulup, verilmemesi durumunda davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden, beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3354, Karar No: 2020/1978, Tarih: 12.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/3354 E.  ,  2020/1978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 157/1, 43/1, 62, 52, 51 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında “26/02/2010-08/03/2010 tarihleri arası” olarak yanlış gösterilen suç tarihinin ‘’08/03/2010’’ olarak mahallince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın katılana ait altın ve mücevher üzerine iş yapan ... Kuyumculuk isimli işyerine gelerek, çalışmış olduğu ... Mücevherat isimli işyeri adına altın ve takı malzemeleri almak istediğini söylediği, katılanın tanınan bir firma olması ve sanığın abisinin de kuyumcu olması nedeniyle güvenerek teklifi kabul ettiği, sanığın ilk zamanlar aldığı altınların borcunu düzenli ödeyerek güven kazandığı, ancak suç tarihlerinde 6-7 seferde aldığı toplam 657 gram kadar yarı mamul altının yaklaşık değeri olan 37.000 TL'yi ödemeyip kayıplara karıştığı bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Yargıtay 23. Ceza Dairesinin 12/01/2016 tarih ve 2015/4558 E-2016/141 K sayılı bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere uzlaşma bürosuna gönderilmesi neticesinde, uzlaştırmanın gerçekleşmediğine dair 17/05/2017 tarihli rapor, sanık savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 12/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34994, Karar No: 2014/30213, Tarih: 23.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/34994 E.  ,  2014/30213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme ve yalan beyanda bulunma suçlarından, şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda,...Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/03/2013 tarihli ve 2012/1476 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine ilişkin, mercii ... Ağır Ceza Mahkemesinin 14/05/2013 tarihli ve 2013/490 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/10/2013 gün ve 336715 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre,...Cumhuriyet Başsavcılığının kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının 02/04/2013 tarihinde müşteki ...'ya tebliğ edilmesi, müşteki vekili tarafından da süresinde, 17/04/2013 tarihinde ...Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla...Cumhuriyet Başsavcılığına itiraz dilekçesinin gönderilmesi karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/1. maddesi uyarınca itirazın süre yönünden reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme ve yalan beyanda bulunma suçlarından, şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda,...Cumhuriyet Başsavcılığınca, suçların unsurlarının oluşmadığı ve olayın hukuki ihtilaf olduğu gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği, müşteki ...vekilinin karara süresinde itirazı üzerine, merci ... Ağır Ceza Mahkemesinin 14/05/2013 tarihli kararı ile itirazın süre yönünden reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın, süre yönünden reddine ilişkin mercii kararının hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Kanun yararına bozma, kesinleşen hükümde verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesi ile sınırlı olduğundan, inceleme karar tarihindeki mevzuat hükümlerine göre yapılmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 172. maddesinde, “(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.” hükmüne yer verilmiş,

Aynı Kanunun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

Aynı Kanunun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine itiraz edebilir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli merciin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

İnceleme konusu somut olayda:...Cumhuriyet Başsavcılığının kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının, 02.04.2013 tarihinde müşteki sanık ...ya tebliğ edildiği, müşteki vekilinin ise, 17.04.2013 tarihli dilekçesiyle, ...Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla karara süresinde itiraz ettiği görülmektedir. Bu durumda tebliğ tarihi üzerinden CMK'nın 173/1. maddesinde öngörülen yasal 15 günlük süre geçmediği için, itirazın esastan incelenmesi gerekirken, yasal süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-... Ağır Ceza Mahkemesinin 14/05/2013 tarih ve 2013/490 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23049, Karar No: 2014/6231, Tarih: 19.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/23049 E.  ,  2014/6231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :31.05.2013

NUMARASI :Esas no:2012/206 Karar no:2013/509

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; dava ve karşı dava kabul edilmiş, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Taraflar boşanmaya sebebiyet veren olaylarda “eşit kusurlu” sayılmışlardır. Oysa, davalı-karşı davacı (koca)’nın, ergin ve bekar erkek kardeşinin kendileriyle birlikte kalmasında ısrarcı olduğu, kadının bu durumdan rahatsızlığını kocasına belirtmesine rağmen, kocanın bunu kale almadığı ve kardeşinin kendileriyle birlikte yaşamalarına izin verdiği anlaşılmaktadır. Koca, açıklanan bu tutumu sebebiyle boşanmaya sebep olan olaylarda eşine göre daha fazla kusurlu kabul edilmeli ve kadının tazminat talepleri buna göre değerlendirilmelidir. Bu husus nazara alınmadan kadının koca ile aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve tazminat isteklerinin bu gerekçe ile reddedilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.03.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/9348, Karar No: 2017/5381, Tarih: 10.05.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/9348 E.  ,  2017/5381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz ve nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından; sanık müdafinin dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, mercide yanılma nedeniyle CMK.nun 264. maddesi gözetilerek sanık müdafinin isteminin itiraz olarak kabulüyle gereğinin mahallinde yerine getirilmesine,

2- Sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafinin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16739, Karar No: 2018/1858, Tarih: 06.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/16739 E.  ,  2018/1858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 12.04.2000 tarihinden itibaren şoför olarak çalışmaktayken, 22.04.2011 tarihinde kıdem tazminatı ödenmek suretiyle işten çıkarıldığını, ancak işçilik haklarının eksik ödendiğini beyanla,kıdem ve ihbar tazminatı farkı ile fazla çalışma,ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ücret alacaklarına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, zamanaşımı def'inde ve derdestlik itirazında bulunmuş, iş sözleşmesinin 4857 sayılı yasanın 25/II maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, davacıya kıdem tazminatı ödemesi yapılmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacının fazla çalışma ücret alacakları ve ubgt alacaklarının belirsiz alacak davasına konu edilip edilemeyeceği hususu da uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, dava belirsiz alacak davası türünde açılmıştır. Dava dilekçesinde, fazla çalışma,ulusal bayram ve genel tatil ücreti,hafta tatili alacakları talep edilmiştir. Mahkemece, söz konusu talep edilen alacaklar bakımından, davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağı kabul edilerek hukuki yarar yokluğundan usulden ret kararı verilmiştir. Ne var ki, davacı vekili delilleri arasında davalı işveren uhdesinde bulunan kayıtlara dayanmış olup, talebin haklı görülmesi ihtimalinde, işçilik alacaklarının miktarının tam ve kesin olarak belirlenmesi, karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale gelebilecektir. Bu sebeple, davanın belirsiz alacak davası türünde açılması mümkün olup, hukuki yarar vardır. Söz konusu alacaklar bakımından da, işin esasına girilmesi gerekirken, usulden ret kararı verilmesi, usule ve kanuna aykırı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.02.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.