muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5302, Karar No: 2019/5596, Tarih: 17.12.2019

Usul ve yasaya aykırı olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının bozulması yerine yazılı şekilde, CMK'nin 280/1.a maddesi gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olup, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 30.11.2017 günlü ve 2017/2170E-2017/1914K sayılı kararının, tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçe ile BOZULMASINA, CMK'nin 304/2-a maddesi uyarınca dosyanın Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, üye ...'ın; esastan ret kararı verilmesi gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile 17/12/2019 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Suça sürüklenen çocuk ...’nin sopa, ile sanık...’nın ise bıçakla maktule saldırarak öldürdükleri olayda sayın çoğunluk, sanıkların eylemlerinin TCK’nin 37, 87/4 maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğundan bahisle kararın bozulmasına karar vermiş ise de bu karara katılmıyorum. Şöyle ki;

Sanıklar ve maktul arasında tarlaya keçi sürüsü sokulması nedeniyle tartışma çıktığı ve tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine suça sürüklenen çocuk ...’nin elindeki sopa ile maktulün kafasına ve üst bölgesine vurmaya başladığı, sanık...’nın ise maktulün alt bölgesini hedef alarak bıçakla iki yerinden yaraladığı, maktulün bıçak yaralarından dolayı hayatını kaybettiği, sanıkların her ikisinin de olay yerinde olup birlikte maktul ile tartışmış olması, aynı anda ikisinin de fikir birliği içinde silahtan sayılan sopa ve bıçakla maktule saldırarak fiilin işlenişi üzerinde ortak hakimiyet kurdukları, bu nedenle her iki sanığın eyleminin bir bütün olarak değerlendirilmesinin gerektiği, her ne kadar ölüm olayı sanık...’nın eyleminden kaynaklanmış ise de suça sürüklenen çocuk ...’nin de elverişli vasıta ile hayati bölge olan kafa bölgesini hedef alarak birden fazla kez maktule vurduğu, sanık...’nın hareketli kavga ortamında maktulün bacak bölgesine vurmasının bilinçli bir tercih olmadığı, oğlu suça sürüklenen çocuk ... maktulün üst bölgesine sopa ile vurduğu için...’nın da zorunlu olarak alt bölgeye vurduğu, sanıkların silahtan sayılan elverişli vasıtalarla maktulün hayati bölgelerini ve tüm vücut bölgelerini hedef alarak birden fazla kez vurmak suretiyle ölümüne neden oldukları olayda öldürme kastıyla hareket ettikleri anlaşıldığından eylemlerine uyan TCK’nin 37, 81/1, 29. maddeleri gereğince cezalandırılmaları gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.

Muhalif Üye

17/12/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 19/12/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/15053, Karar No: 2013/10406, Tarih: 04.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15053 E.  ,  2013/10406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme, kasten yaralama, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Tehdit, bir kimsenin başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğini veya malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağını veya sair bir kötülük edeceğini bildirmesidir. Bu suçta fail, ağır ve haksız bir zarara uğratılacağını mağdura bildirmektedir. Gerçekleşmesi failin iradesine bağlı olan ve gelecekte vuku bulacak bir kötülüğün, gerçekleşecek gibi gösterilmesidir. Tehdit mağdurun karar verme ve serbest hareket etme özgürlüğünü kısıtlamalı iç huzurunu bozmalı ve onu endişeye düşürmelidir. Mağdura yapılan tehdidin,onun iç huzurunu bozmaya,onda korku ve endişe yaratmaya elverişli olması gerekir.Failin tehdit fiilini bilerek ve isteyerek işlemesi, verileceği söylenen zararın haksız olması yeterlidir.Fiilde

korkutuculuk, ürkütücülük, ciddiyet yoksa tehdit kastının varlığından bahsedilemez. Mağdur haksız bir zarara uğrayacağı endişesine kapılmamışsa, korkutuculuk oluşmamıştır. Tehdit suçunun, bahsedilen yasal unsurlarının gerçekleşip gerçekleşmediği olaysal olarak değerlendirilmeli, fail ile mağdurun içinde bulundukları ortam, söylenen sözler, söylenme nedeni ve söylendiği koşullar nazara alınmalıdır.

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması Rızanın geçerli olması için bulunması gereken koşulların varlığı hâlinde zilyedin rızası bir hukuka uygunluk nedeni teşkil edecek ve suç oluşmayacaktır.

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması Rızanın geçerli olması için bulunması gereken koşulların varlığı hâlinde zilyedin rızası bir hukuka uygunluk nedeni teşkil edecek ve suç oluşmayacaktır.

Hırsızlık suçunun oluşabilmesi için, failin kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla hareket etmesi yeterli olup, bunun fiilen temini şart değildir. Bu yarar, maddî veya manevî olabilir. Almak fiilinden maksat, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerinde zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hâle gelmesidir. Bu tasarruf olanağı ortadan kaldırılınca suç da tamamlanır.

TCK'nun 142. madde birinci fıkranın (a) bendine göre; hırsızlık suçunun, kime ait olursa olsun, kamu kurum ve kuruluşlarında veya ibadete ayrılmış yerlerde bulunan ya da kamu yararına veya hizmetine tahsis edilen eşya hakkında işlenmesi, suçun temel şekline nazaran daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektirmektedir.

Somut olayda; sanıklar ile şikayetçinin Saruhanlı Kapalı Ceza İnfaz Kurumunun birinci koğuşunda tutuklu veya hükümlü olarak bulundukları, gece saat 02:00 sıralarında sanıklar ... ve ...’ in acıktıkları için yemek yemek istedikleri, ekmeklerinin kalmadığını gören sanık ...’ ın şikayetçi ... ...’ in kilitli olan dolabının kapağını eğerek içerisinden ekmek aldığı, sabah şikayetçinin dolabının kapağının eğilerek içinden ekmeğinin alındığını görmesi üzerine, sanık ...'la tartıştığı sanık ...'ın şikayetçiye yumrukla vurarak basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, o sırada olay yerinde bulunan sanık ...’ in de şikayetçiye hitaben “senin kafanı koparırım” diyerek tehdit ettiği, ayrıca sanık ...’ın koğuş camına yumruk atarak kamu malı niteliğindeki koğuş camını kırdığı olayda;

1- Sanık ... hakkında kamu malına zarar verme, kasten yaralama, sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak,

2-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;ancak,

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 2009/6-242-291 sayılı ilamında da belirtildiği gibi ''...5237 sayılı TCY’nın 145. maddesinde; “(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir” hükmü yer almakta iken, anılan hüküm, 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 16. maddesi ile; “(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir” şeklinde değiştirilmiştir.

Madde ile hırsızlık suçlarına, “konu değer”in azlığı nedeniyle yargıca, cezada indirim yapma veya ceza vermeme yönünde, geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

...“daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” görüşünün, 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. Değer azlığı ile Yasa Koyucu tarafından neyin kastedildiği, duraksamaları önleyecek biçimde açıklığa kavuşturulmamış, rakamsal bir sınırlandırma getirilmemiş ancak yargıca, yargılama konusu maddi olayla ilgili olarak takdir ve değerlendirme yetkisi tanınmıştır. Ne var ki, Yasa Koyucu, yargıcın takdirini, soyut ve farklı bir disiplinle sınırlandırmıştır. O da; “az olarak kabul edilecek değerin” yargıcın takdirinde, ceza vermekten vazgeçmesini gerektirecek ehemmiyetsiz ölçüde olması, başka bir ifade ile değere dayalı ihlalin ceza verilmemeyi nasafeten haklı saydıracakalt düzeyde bulunmasıdır. Yargıç, çalınan veya çalınmaya kalkışılan bu değerin azlığını ya indirimli bir cezayla ya da suçun işlenmesindeki özellikler itibarıyla ceza vermemekle değerlendirebilecektir.

Maddenin ilk metninden sonraki değişiklikte; “suçun işleniş şekil ve özellikleri göz önünde bulundurularak” ibaresinin, “cezada indirim” seçeneğinden sonra ve “ceza vermekten vazgeçilebilir” seçeneğinden önce yazılmasının, suça konu malın değerini farklılaştırma¬yacağı açıktır. Bu nedenle; “az ceza verme” seçeneğinde daha yüksek değerin aranacağı, “ceza vermekten vazgeçme” halinde ise daha az bir değerin aranmasının gerekli olduğu düşünülmemelidir.

Maddenin ilk metninden sonraki değişiklikte; “suçun işleniş şekil ve özellikleri göz önünde bulundurularak” ibaresinin, “cezada indirim” seçeneğinden sonra ve “ceza vermekten vazgeçilebilir” seçeneğinden önce yazılmasının, suça konu malın değerini farklılaştırma¬yacağı açıktır. Bu nedenle; “az ceza verme” seçeneğinde daha yüksek değerin aranacağı, “ceza vermekten vazgeçme” halinde ise daha az bir değerin aranmasının gerekli olduğu düşünülmemelidir.

Bu itibarla, 5237 sayılı Yasanın 145. maddesinin uygulanmasında, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesinde öngörülen “hafif” ya da “pek hafif” kavramlarıyla irtibatlı bir yoruma gidilmemeli, Yargıtay’dan, anılan maddenin uygulanması sürecindeki içtihatlarına paralel şekilde, yıllık değer ölçülerini belirlemesi beklenmemelidir. 5237 sayılı Yasanın 145. maddesinin konuluş amacı gözetilmeli, anılan hükmün 765 sayılı TCY’nın 522. maddesinden farklı olduğu kabul edilmelidir.

Yargıç, bu değerlendirmenin yanı sıra her somut olayda, suçun işleniş şekli, mağdur veya sanığın konumu, olayın gerçekleştiği yer ve zamanı dikkate alacak, 5237 sayılı TCY’nın 3. maddesinde işaret edildiği üzere, “işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde bir cezaya hükmetmek suretiyle ceza adaletini sağlayacaktır. Görüldüğü gibi madde ile getirilen sistem, sadece malın değerinin objektif ölçütlere göre belirlenerek cezadan indirim veya ceza verilmemesinden ibaret değildir. Olayın özelliği, mağdurun konumu, failin kişiliği ve suçun işleniş şekli, her olayda değerlendirmeye konu edilecek, meydana gelen haksızlığa faili iten etkenler ve bu haksızlığın mağdur üzerindeki etkileri de gözetilerek, maddenin uygulanıp uygulanmaması ve özellikle ceza verilmeme haliyle ilgili seçeneğin, eylemin failine uygun düşüp düşmeyeceği belirlenecek ve takdirin gerekçesi de kararda gösterilecektir.

Ancak burada 5237 sayılı TCY’nın 147. maddesinde düzenlenmiş bulunan “ağır ve acil bir ihtiyacı karşılamak için hırsızlık suçunun işlenmesi” hali ile 145. maddede öngörülen “değer azlığı” kavramı karıştırılmamalıdır. 145. maddede öngörülen değer azlığı ile zorunluluk halini düzenleyen 147. maddenin uygulanma koşulları birbirinden farklı olup, 147. maddenin ayırıcı ölçütü hırsızlığın ağır ve acil bir ihtiyacı karşılamak için yapılmasıdır. Burada hırsızlığın konusu olan malın değerinin az veya çok olmasının herhangi bir önemi yoktur. Örneğin ölümcül bir hasta için eczaneden çok pahalı bir ilacın çalınması söz konusu olabilir. Buradaki ölçü değer değil, ağır ve acil bir ihtiyaç için bu malın çalınmasıdır.

Buna karşılık 145. maddenin uygulanmasındaki en önemli kriter kuşkusuz değer ölçüsüdür ve bu değerin “ceza vermeme” halini de haklı saydıracak düzeyde az olmasıdır...''

Buna karşılık 145. maddenin uygulanmasındaki en önemli kriter kuşkusuz değer ölçüsüdür ve bu değerin “ceza vermeme” halini de haklı saydıracak düzeyde az olmasıdır...''

Sanığın şikayetçiyle kapalı cezaevinde aynı koğuşta kaldıkları, gece saat 02:00 sıralarında karnı acıkan sanığın birşeyler yemek istediği, ekmeğinin kalmadığını gören sanığın şikayetçinin kilitli olmaması gereken ancak o anda kilitli olan dolabının kapağını eğerek içinden ekmek aldığı, sabah durumu farkeden şikayetçiye de ekmeği kendisinin aldığını söylediği olayda, failin psikolojisi, onu harekete geçiren zorunluluk derecesine varmayan durumu ve değeri gerçekten az olan malın çalınmasına özgülenen kastı dikkate alındığında, sanık hakkında diğer hırsızlık faillerine göre daha az bir ceza verilmesi gerektiği halde, yerinde ve yeterli gerekçe gösterilmeden, şartları oluşmadığından bahisle TCK 145. maddesi ile uygulama yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8956, Karar No: 2011/11819, Tarih: 25.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8956 E.  ,  2011/11819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖLBAŞI(ANKARA) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/03/2011

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davalarda:

Davacılar, miras bırakanları İ.Y.’ın 6645 parseldeki payı 6 parselin tamamını mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla oğlu D.’a satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini D.’ın da muvazaayı gizlemek amacıyla aramalik kullanmak suretiyle davalı bacanağına devrettiğini, ayrıca 6645 parselin 1/2 payın bedeli muris tarafından ödendiği halde oğlu M. adına tescil ettirildiğini ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptali ve tescil ile tenkis isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, tapu iptali ve tescil isteği sübut bulmadığı tenkis isteği yönünden koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve davalılar vekillerince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.11.2011 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ....ile diğer temyiz edenler vekili Avukat ....geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, tescil ile tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davaların reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, miras bırakan İ.’in 6645 parsel sayılı taşınmazdaki ½ payını 11.7.1990 tarihli akitle, 622 ada 6 parselin tamamını da 03.4.1995 tarihli akitle davalı oğlu D.’a satış suretiyle temlik ettiği taşınmazların birkaç el değiştirdikten sonra davalı D.’ın bacanağı olan davalı K.’e 28.6.2005 ve 29.6.2005 tarihlerinde devredildiği, Ayrıca birleşen davaya konu 6645 parseldeki ½ payın bir kısım davalıların miras bırakanı olan kök muris İsmail’in oğlu M.adına kayıtlı olduğu görülmektedir.

Davacıların, muris tarafından satış suretiyle davalı oğlu D.’a yapılan temliki işlemlerin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı yapıldığını kayıt maliki K.’in durumu bilen veya bilmesi gereken kişi konumunda olduğunu, miras bırakanın oğlu M.adına kayıtlı payın bedelinin muris tarafından ödendiğini ileri sürerek eldeki davaları açtıkları anlaşılmaktadır.

Davacıların, muris tarafından satış suretiyle davalı oğlu D.’a yapılan temliki işlemlerin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı yapıldığını kayıt maliki K.’in durumu bilen veya bilmesi gereken kişi konumunda olduğunu, miras bırakanın oğlu M.adına kayıtlı payın bedelinin muris tarafından ödendiğini ileri sürerek eldeki davaları açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıda belirtilen ilkeleri kapsar biçimde bir inceleme ve araştırma yapıldığını söyleme imkânı bulunmamaktadır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; mahkemece yukarıda belirtilen ilkeleri kapsar biçimde bir inceleme ve araştırma yapıldığını söyleme imkânı bulunmamaktadır.

O halde, davalı K.adına kayıtlı taşınmazlar yönünden, anılan ilkeler çerçevesinde tarafların bildirdiği delillerin eksiksiz toplanması, tanıkların dinlenilmesi, murisin taşınmaz satmaya ihtiyacı olup olmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi, tarafların ekonomik ve sosyal durumlarının ilgili kurumlardan tetkiki, mahallinde keşif yapılarak taşınmazların satış tarihlerindeki değerlerinin tespiti, satışa ilişkin bedel ödemesi yapılmış ise ilgili evrakların temini, murisin tüm mal varlığının araştırılması ve tapu iptali, tescil isteği yönünden bir değerlendirme yapılması, ayrıca son kayıt maliki K. yönünden de TMK'nın 1023. maddesinin kuruculuğundan yararlanacak konumda olup olmadığının irdelenmesi, diğer taraftan bir kısım davalıların miras bırakanı M.’a yapıldığı iddia edilen kazanım yönünden ise muris tarafından yapılan temlik işlemin gizli bağış niteliğinde olduğu ve böylesi isteklerde 01.4.1974 tarih ½ sayılı İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı gözetilerek terditli olan tenkis isteği yönünden bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve olayda uygulama yeri olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraf vekillerinden davacılar vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının diğer temyiz edenlerden alınmasına, 25.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.