muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2899, Karar No: 2014/13927, Tarih: 19.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2899 E.  ,  2014/13927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kozan 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :25.12.2013

NUMARASI :Esas no:2012/322 Karar no:213/574

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kocanın maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı (kadın) yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.06.2014 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2017/5370, Karar No: 2020/3002, Tarih: 23.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/5370 E.  ,  2020/3002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilinin istinafı üzerine,... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle HMK’nin 353/1.b.2 maddesi gereğince istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına ve davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.06.2020 Salı günü temyiz eden davalı vekili Avukat gelmedi. Temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldi, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’nın maliki olduğu 118 ada 25 parsel sayılı taşınmazını oğlu ...’nın eşi davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir. Davalı, temlik tarihinde değersiz olan dava konusu taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını, satış tarihinde mirasbırakanın gelini olmadığını, sonradan oğlu Mehmet ile evlendiğini, mal kaçırma amacı bulunmadığını, taşınmazın çok değerlenmesi üzerine dava açıldığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, iddiaların kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilinin istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle HMK’nin 353/1.b.2 maddesi gereğince istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1929 doğumlu mirasbırakan ...’nın 28.01.2002 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak ilk eşi ...’den olma dava dışı çocukları ..., ..., ... ve ...’ü, ikinci eşi davacı ...’ı, ...’dan olma davacı çocukları ... ve ... ile dava dışı ...’yı bıraktığı, davalı ...’nın mirasbırakanın gelini ( ...’nın eşi ) olduğu, mirasbırakanın maliki olduğu dava konusu 118 ada 25 parsel sayılı taşınmazını ( 37.700 m2’lik Tarla ) 07.08.2000 tarih ve 6793 yevmiye no’lu işlemle davalıya satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır

.Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.Somut olaya gelince; davalı tarafın, mirasbırakanın paraya ihtiyacı olması nedeniyle başka taşınmazlarını da aynı dönemde sattığı savunması karşısında tapu kayıtları incelendiğinde, mirasbırakanın 3600 m2’lik tarlasının tamamını ( 123 ada 27 parsel ) ve 18.400 m2’lik tarlasının tamamını ( 118 ada 10 parsel ) üçüncü kişilere 21.06.2001 tarihinde, 7400 m2’lik tarlasının tamamını ( 126 ada 14 parsel ) üçüncü kişiye 02.05.2001 tarihinde, 6100 m2’lik tarlasının tamamını ( 119 ada 16 parsel ) üçüncü kişiye 17.10.2000 tarihinde sattığı, anılan satışların çekişmeli temlik ile yakın bir dönemi kapsadığı tespit edilmiştir.Mirasbırakanın aynı dönem içerisinde birden fazla taşınmazını satarak elinden çıkarması para elde etme amacının bir göstergesidir. Dava konusu taşınmaz da aynı dönem içerisinde temlik edilmiştir. Mirasbırakanın diğer taşınmazlarını para elde etmek için üçüncü kişilere satarken, dava konusu taşınmazı mal kaçırma amaçlı ve bedelsiz olarak davalıya devrettiği iddiası dosya kapsamındaki deliller ile açık bir şekilde ortaya konulamamıştır.

Öte yandan, davanın olumlu sonuçlanması halinde ileride kendisi de hak iddia edebilecek olan tanık ... beyanında; mirasbırakanın 10 parça taşınmazı olduğunu, bunların hepsini sattığını, satışların bedel karşılığı ve gerçek olduğunu, davalı ...’nin de birikimi ile dava konusu taşınmazı satın aldığını, taşınmazların satılmasından sonra mirasbırakanın satış bedelini tüm mirasçıları arasında paylaştırdığını ifade etmiştir. Diğer tanık beyanları da mirasbırakanın muvazaalı olarak temlik yaptığını somut olgulara dayalı olarak ortaya koyamamıştır.Yukarıda yer verilen olgular, toplanan deliller, tanık ifadeleri ve özellikle mirasçı ...’in beyanı bir bütün halinde değerlendirildiğinde, mirasbırakanın mal kaçırma kastı ile hareket ettiğini davacı tarafın HMK’nın 190. ve TMK’nın 6. maddeleri uyarınca ispat edemediği anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, davanın reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek davanın kabulü yönünde karar verilmesi doğru değildir.Davalı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK’nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22707, Karar No: 2014/11111, Tarih: 22.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/22707 E.  ,  2014/11111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 05/07/2013

Numarası : 2012/355-2013/300

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı M.. B.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu dellilerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı belediye tarafından, davalı şirkete ihale edilen park ve bahçeler ile hizmet binası ve nikah salonu gibi yerlerin güvenliği ile ilgili işlerde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek tazminat ve işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı belediye başkanlığı vekili davanın reddine karar verilmesini, davalı şirket vekili davacının elemanı olarak çalıştığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, fazla çalışma yapmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, hafta tatili ücret alacağının olmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık davacının fazal çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı ve gece çalışması yapıp yapmadığı noktalarında toplanmaktadır.

İşçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez.(İş Kanunu, Md.69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırk beş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedi buçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Somut olayda, davacının işyerinde ara dinlenmeler düşüldükten sonra, hafta içi 12 saat çalışma 36 saat dinlenme, hafta sonu ise 14 saat çalışma ve 34 saat dinlenme şeklinde çalıştığı ve gece çalışması yaptığı sabittir. Bilirkişi, gece çalışmaları yönünden günde 7,5 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmesi gerektiği kabulü ile 12 saat çalışma yapılan gecelerde 12-7,5=4,5 saat, 14 saat çalışma yapılana gecelerde 14-7,5=6,5 saatlik sürelerin gece fazla çalışması niteliğinde olduğu davacının bir hafta 20 saat, diğer hafta 15,5 saat fazla çalışması olduğu ve (20+15,5=35,5/2=17,75) haftalık ortalama 17,75 saat fazla çalışma yaptığını kabul ederek alacakları günlük 1 saate denk gelen ücretin %50 artırılmış kısmı üzerinden hesaplamıştır. Bilirkişi gece çalışmalarını iki haftanın ortalamasını alarak 17,5 saat üzerinden hesaplamışsa da fazla çalışmanın haftalılk esasa göre her hafta için ayrı ayrı yapılmaması hatalıdır.

4857 SK.69. Maddesine göre gece çalışması; Çalışma hayatında "gece" en geç saat 20.00'de başlayarak en erken saat 06.00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemdir.

4857 SK.69. Maddesine göre gece çalışması; Çalışma hayatında "gece" en geç saat 20.00'de başlayarak en erken saat 06.00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemdir.

Bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabilir.

Davacının çalışma saatleri itibariyle çalışmaları gece çalışması niteliğinde ise de, 16:00-20:00 ile sabah 06:00-08:00 saatleri arası çalışması gece çalışma saatleri dışında kaldığından, bu saatlerin gece çalışması sayılacağına ilişkin yönetmelik de bulunmadığından bilirkişinin günlük hafta içi 12 ve hafta sonu 14 saatin tamamını gece çalışması olarak değerlendirmesi hatalıdır.

Haftalık çalışma süresi kural olarak 45 saat olup bu haftalık fazla çalışma süresini aşan kısım fazla çalışmadır. Bir saate denk gelen ücretin %50 artırılması ile hesaplama yapılması gerekir. Ancak gece çalışmalarının 7,5 saati geçen kısmı 69.maddeye göre fazla çalışma niteliğinde olup, 45 saat aşılmasa da o günlerde 7,5 saati aşan kısımlar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Davalı işveren bu fazla çalışmanın normal kısmını yani 45 saat içinde kalan kısmının aylık ücret içinde ödemiştir. Bu durumda davacının 7,5 saati aşan kısımlar açısından sadece %50 zamlı kısım alacağı bulunmaktadır. Mahkemece gerekirse bilirkişiden rapor alınmak suretiyle 45 saat geçemeyen saatler yönünden %50 zamlı kısmı hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece bu yön gözetilmeden hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalı M.. B..'na iadesine,22/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2893, Karar No: 2016/1030, Tarih: 07.03.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/2893 E.  ,  2016/1030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

TCK.nun 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

TCK.nun 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası.

Sanık ... hakkında;

TCK.nun 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

TCK.nun 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında;

...'i öldürmekten ve ...'ı yaralamaktan CMK.nun 223/2-e maddesi uyarınca beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Katılanlar ... ve ...'nin hak ve yetkileri bulunmadığından vekillerinin duruşmalı inceleme talebinin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Mağdur ...'a yönelik olarak sanıklar... ve ...'in kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından mahkumiyetlerine, suça sürüklenen çocuk ...'in ise kasten yaralama suçundan beraatine dair hükümleri katılanlar ..., ... ve...'nin temyize hak ve yetkileri bulunmadığından, vekillerinin bu suçlara yönelen temyiz taleplerinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3) Oluşa ve dosya içeriğine göre; arkadaş olan maktul ... ile mağdur ...'ın olay gecesi olayın olduğu içkili eğlence yerinde birlikte alkol alıp eğlendikleri sırada aynı mekanda eğlenen ve yakın akraba olan sanıklar ...ve... ile bilinmeyen bir nedenden dolayı tartıştıkları, çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine olay yerinde bulunanların taraflara müdahale ettikleri, bu sırada suça sürüklenen çocuk ...'in de kavga etmekte olan dayısı...'u tuttuğu, suça sürüklenen çocuğun teyzesinin oğlu olan diğer sanık ...'in ise olay yerine geldikleri araca doğru koştuğu ve araç içerisinden olayda kullanmış olduğu bıçağı alarak tekrar mekanın önüne geldiği, sanık ...'in elinde bıçak olduğunu gören maktul ve mağdurun birlikte aynı istikamete doğru kaçmaya başladıkları, sanık ...'un da suça sürüklenen çocuk ...'in elinden kurtulup kaçmakta olan maktul ve mağduru sanık ... ile birlikte kovalamaya başladığı, bir süre sonra her iki sanığın da maktule yetişerek tekme ve yumrukla vurmak suretiyle onu darp ettikleri, sanık ...'in ayrıca elinde bulunan bıçakla maktulü kalp ve böbrek yaralanmalarına neden olacak şekilde üç darbe ile, mağduru ise göğüs solda hemopnömotoraksa ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde tek darbe ile hedef gözeterek doğrudan vurmak suretiyle yaraladığı, sonrasında sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun geldikleri araca binerek olay yerinden ayrıldıkları ve bir süre sonra peşlerinden ekip aracı ile gelen kolluk güçlerini farketmeleri üzerine de sanık ...'un sanık ...'den almış olduğu olayda kullanılan bıçağı aracın sağ ön camından yol kenarına doğru attığı olayda;

A) Sanık ...'un yeğeni olan diğer sanık ... ile birlikte olayın başından beri birlikte hareket etmiş olması, sanık ...'in bıçakla olay yerine geldiğini görmesine rağmen kendisini tutmakta olan suça sürüklenen çocuk ...'in elinden kurtulması ve kaçmakta olan maktul ile mağduru kovalamak ve maktulü darp etmek suretiyle eylem üzerinde ortak hakimiyet kurması ve eylem sonrasında da olayda kullanılan bıçağı yok etmeye yönelik girişimi birlikte değerlendirildiğinde, sanık ... hakkında TCK'nun 37. maddesi kapsamında sanık ...'in eylemine katıldığının kabulünde ve maktule yönelik kasten öldürme ile mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından mahkumiyetine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ...'un mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna katıldığına ilişkin yeterli delil bulunmadığına bu nedenle beraatine karar verilmesi gerektiğine,

B) Sanıklar ... ve ... ile maktul ... ve mağdur ... arasında yaşanan tartışmada, olay sırasında her iki tarafın da aşırı derecede alkollü olmaları, tartışma sebebini kendilerinin dahi açıklayamamaları ve ilk haksız hareketin kim tarafından yapıldığına ilişkin herhangi bir tanığın da bulunmaması karşısında, sanıklar ... ve ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme ve mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... hakkında kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında ise kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna,

Yönelen tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

4) 06.08.1995 doğumlu olan suça sürüklenen çocuk ...'nın 18 yaşını doldurmadığı halde, 12.11.2012, 17.02.2012, 20.04.2012, 09.08.2012 ve 02.11.2012 tarihli celselerin CMK'nun 185. maddesi uyarınca kapalı yerine açık yapılması, telafisi mümkün olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yönelen tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

4) 06.08.1995 doğumlu olan suça sürüklenen çocuk ...'nın 18 yaşını doldurmadığı halde, 12.11.2012, 17.02.2012, 20.04.2012, 09.08.2012 ve 02.11.2012 tarihli celselerin CMK'nun 185. maddesi uyarınca kapalı yerine açık yapılması, telafisi mümkün olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

5) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'in maktul ...'ya yönelik kasten öldürme ve mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, elde edilen delillerin suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan 5271 sayılı CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca mahkumiyetine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve... hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan beraat kararı verilmesi gerektiğine, katılanlar ..., ... ve... vekillerinin eksik incelemeye, suç niteliğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, sanık ... ve müdafiinin sübuta, haksız tahrikin derecesine, sanık ... müdafiinin haksız tahrikin derecesine, mağdur ...'a yönelik eylem yönünden suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar kanuna aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümlerinde yer alan TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re'sen de temyize tabi olan mahkumiyet hükümleri ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan beraat hükmünün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 07/03/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.