muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10487, Karar No: 2019/3252, Tarih: 09.04.2019

21.06.2018 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan “Elektromanyetik Alan Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Tebliğ”in 4 ila 10. maddelerinde; sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, kurs süresi ve zamanı, kursun içeriği, kurs ve sınav ücreti, devam zorunluluğu, sınav ve değerlendirme, elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü, düzenlenmiştir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan hallerde elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için, kural olarak bir zararın doğmuş olması gerekir. Ancak, istisnaî durumlarda, henüz zarar meydana gelmese dahi, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise bu hak kullanılabilir. Bu nedenle baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun bahsi geçen Yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp, Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Somut olaya gelince; davacıların, davalı ...’a ait 4095 Sokak No:23 adresinde (3210 parsel) bulunan taşınmazına diğer davalı şirket ile yaptığı anlaşma uyarınca baz istasyonu koydurduğu ve ilgili istasyonun sağlığına zarar verdiği, bu yüzden kaldırılmasını istediği anlaşılmış; mahkemece yapılan yargılamada, elektromanyetik alan ölçüm sertifikasına sahip bilirkişi tarafından sunulan 24.02.2016 tarihli raporda “alınan tüm ölçümlerin 21.04.2011 tarihli Resmî Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmelik ile belirlenen üst sınır limitlerin altında olduğu” belirtilmiş ve yine elektrik mühendisi, elektrik teknisyeni ve halk sağlığı uzmanınca hazırlanan 07.03.2016 tarihli raporda “antenlerin güvenlik mesafesi içinde yaşam alanı bulunmadığı”nın tespit edildiği görülmüştür. Mahkemece yapılan araştırmalar ve dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamına göre davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olarak kurulduğu ve işletilmekte olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun kararın gerekçesinde belirtilen soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği bilimsel delillerle de kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre şimdilik diğer temyiz itirazların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

09.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/9360, Karar No: 2013/9806, Tarih: 10.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9360 E.  ,  2013/9806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen geçici abonelik tesisi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kâğıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin satın almış olduğu konutu için davalı şirkete yapmış olduğu elektrik aboneliği başvurusunun, dava dışı müteahhidin iskân işlemini tamamlamamış olması nedeniyle reddedildiğini, oysa müvekkilinin konutu için İmar Kanununun geçici 11. maddesinde sayılanlardan doğalgaz aboneliğinin mevcut olduğunu, bu nedenle geçici abonelik başvurunun kabul edilmesi gerektiğini ileri sürerek; müvekkiline ait konuta geçici elektrik aboneliği işleminin tesisini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın, İmar Kanununun 31 ve geçici 11. maddelerinde düzenlenen şartları yerine getirmemesi nedeniyle ferdi veya geçici abonelik tesis edilemediğini savunarak; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının elektrik abonesi olmak istediği konutu için başka aboneliğinin mevcut olduğu, binanın ise % 95 oranında tamamlanmış olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, maliki bulunduğu konut nedeniyle, davacının; davalı idareden geçici elektrik aboneliği tesis edilmesini isteyip isteyemeyeceği konusundadır.

3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30.maddesi; “Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.” hükmünü içermektedir. Yine aynı kanunun “Kullanma İzni Alınmamış Yapılar” başlıklı 31.maddesinde de; “İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.” düzenlemesi yer almaktadır. Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma (iskân) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların, izin alınıncaya kadar elektrik ve belediye (ferdi abonelik) hizmetlerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskân) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 5784 sayılı Kanunun 25. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanununa eklenen geçici 11. madde ile bir istisna getirmiştir. Anılan maddenin 1. fıkrası; “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz.” hükmünü içermektedir. Madde içeriğinden de görüldüğü üzere yasa koyucu, getirdiği istisnanın uygulanma süresini sınırlandırmakla yetinmemiş ( Kanun 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş olup bu tarihten sonra tamamlanan veya yapı inşaat ruhsatı alınan yapılara uygulanamayacaktır), ayrıca kanunun uygulanmasını bazı şartların gerçekleşmiş olmasına da bağlamıştır. Bu nedenle, geçici abonelik tesisi işlemlerinde; kanunda sayılan şartların tamamının mevcut olduğu işlemin tesis edilmesini isteyen kişi tarafından ispat edilmeli, ayrıca işlemi tesis edecek kuruluşlarca da (ve dava yolu ile tesis edilmesi istenildiği takdirde mahkemece) süre sınırının aşılıp aşılmadığı denetlenmelidir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait konutun yer aldığı binanın yapı (inşaat) ruhsatının dosyaya sunulmamış olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla; İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin uygulanması için gerekli şartların gerçekleşip gerçekleşmediği davacı tarafça ispat edilmemiş, buna bağlı olarak süre sınırının aşılıp aşılmadığı mahkemece denetlenmemiştir.

Buna göre, eksik inceleme ile geçici abonelik tesis edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10973, Karar No: 2014/3623, Tarih: 19.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10973 E.  ,  2014/3623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanık ... için aralarında resmî evlenme olmaksızın evlenmenin dinsel törenini yaptırma, sanık ... için aralarında resmî evlenme olmaksızın evlenmenin dinsel törenini yaptırma, ırza geçme ve reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma, sanıklar .. ve.. için ırza geçme ve reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma, sanık ... için tehdit

HÜKÜM : Sanık ... ve ...'nın aralarında resmi evlenme olmaksızın evlenmenin dinsel törenini yaptırma suçundan mahkûmiyetlerine, sanıklar ... ve... için ırza geçme suçunda eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilerek şikâyet yokluğu nedeniyle kamu davalarının düşmesine, sanıklar ... ve...'in reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma suçundan, sanıklar ... .. ve ...'in atılı suçlardan beraatlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında ırza geçme suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan ... ve katılan sanık ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar ... ve .. hakkında reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kamu davasının düşmesine ve reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından verilen beraat, sanık ... hakkında ırza geçme ve reşit olmayan mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından ve sanık ... hakkında mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen beraat, sanıklar ... ve..hakkında aralarında resmi evlenme olmaksızın evlenmenin dinsel törenini yaptırma suçundan verilen mahkûmiyet, sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Oluşa uygun kabule göre sanıklar ..., ... ve ...in reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma ve sanık ...'in reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 416/3 ve 430/2. madderinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla, aynı Kanunun 102/4. ve 104/2 maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği, ayrıca sanıklar ... ve..'nın aralarında resmi evlenme olmaksızın evlenmenin dinsel törenini yaptırma suçunun 765 sayılı TCK.nın 237/4. maddesinde ve sanık ...'e isnat olunan tehdit suçunun ise 765 sayılı TCK.nın 188/1. maddesinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla, aynı Kanunun 102/4. ve 104/2 maddelerinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, sanıklar ... ve Rabia için karar tarihi olan 02.11.2007'den inceleme gününe kadar ve sanık ... için mahkemece sanığın savunmasının alındığı 29.03.2005 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar haklarında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34011, Karar No: 2021/1579, Tarih: 18.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/34011 E.  ,  2021/1579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/2, 43, 62, 52/2-4, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılana ''Kamu görevlisi olan ...'in evlatlığı olduğunu, kendisini yapmış olduğu projelerde desteklediğini ve aralarının çok iyi olduğunu, katılana ait projelerin ilgili Bakanlıklarca kabul görmesine de yardımcı olacağını'' söyleyerek katılanı kandırarak, kendisine para göndermesini sağladığı ayrıca katılanın Almanya'da işlettiği restoranın malzemelerini, Çeşme Kalesinin İşletmesini aldığından bahisle katılanın Türkiye'ye göndermesini sağlayıp daha sonra bu malzemeleri gümrükten kendi namına aldıktan sonra satarak haksız menfaat temin ettiği bu şekilde sanığın üzerine atılı zincirleme şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen somut olayda; sanık savunmaları, katılan ve tanıkların beyanları, banka ödeme dekontları ile tüm dosya kapsamından, sanığın mahkumiyetlerine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9467, Karar No: 2020/6438, Tarih: 04.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/9467 E.  ,  2020/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kuran Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş ve 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1-Sanık hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulurken 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilen 3 yıl 3 ay hapis cezalarından, aynı kasıt altında birden çok sahte fatura düzenlediğinden bahisle TCK'nin 43. maddesi gereğince ¼ oranında artırım yapılacağı belirtilmesine rağmen hesap hatası yapılarak hapis cezalarının 4 yıl 22 gün hapis yerine 4 yıl 4 ay hapis olarak belirlenmesi ve bu oran üzerinden takdiri indirim uygulanarak fazla ceza tayin edilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanabilmesi için "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, vergi suçu raporu ve eklerinde 2011 yılı için tek fatura düzenlendiğinin bildirilmesi karşısında, 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanabilmesi için "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, vergi suçu raporu ve eklerinde 2011 yılı için tek fatura düzenlendiğinin bildirilmesi karşısında, 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan hüküm fıkralarından TCK'nin 43. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımlardan '' 4 yıl 4 ay" ibaresinin çıkartılarak, yerlerine ''4 yıl 22 gün'' ibaresinin eklenmesi, TCK'nin 62. maddesinin tatbikine ilişkin kısımlardan ise ''3 yıl 7 ay 10 gün'' ibaresinin çıkartılarak yerine ''3 yıl 4 ay 18 gün'' ibaresi eklenerek sonuç cezaların belirlenmesi ile 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun’un 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak, sonuç cezanın "2 yıl 8 ay 15 gün" hapis cezasına indirilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20174, Karar No: 2015/10018, Tarih: 10.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/20174 E.  ,  2015/10018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan zeytinin 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri istelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11888, Karar No: 2020/1409, Tarih: 18.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/11888 E.  ,  2020/1409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu; Ümraniye Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 26/04/2012 tarih ve 2012/3430 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008, 2009 yıllarında sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak, mahkeme tarafından öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla, sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının da karıştırılması suretiyle mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7392, Karar No: 2017/10390, Tarih: 11.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/7392 E.  ,  2017/10390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar ... ve ... taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 11293 ada 65 parsel üzerinde bulunan 2 adet müstakil ev, samanlıklar, ahırlar, garajlar, kuruluklar, besihanelerin mülkiyetinin tespitini talep etmiştir.

Davalılardan ... ve Zülfıye Kolay vekili, dava konusu olan evlerden 1 tanesi ile samanlıklar, ahırlar, garajlar, kuruluklar ve besihanelerin ...'ın eşi Kevser Kolayın babası Kadir Kolay tarafından yaptırıldığını, diğer evin ise Kadir Kolayın ölümünden sonra davalıların kayınpederi/dedesi Salih Kolay tarafından yaptırıldığını savunmuştur.

Davalılardan ..., ... ve ... vekili, dava konusu muhdesatların davacılara ait olduğunu, ortaklığın giderilmesi davasında da kabul ettiklerini, bu nedenle davalıların davanın açılmasına sebebiyet vermediklerini savunmuştur.

Davalılardan ... vekili, dava konusu taşınmazda 1/4 hissesi nedeniyle dava konusu arazi ve üzerindeki tüm yapılarda da 1/4 payının bulunduğunu savunmuştur.

Mahkemece; ortaklığın giderilmesi dosyasındaki bilirkişi raporu, dosyadaki fotoğraflar, dinlenen tanıklarca muhdesatların yerlerinin gösterilmesi, dosya içersindeki fotoğraflardan hangi muhdesatın kime ait olduğunun beyan edilmesi, taşınmazın taraflarca paylaşılmadığının tespiti ile bina yapılacak büyük bir alanın varlığı da göz önüne alınarak davanın kabulüne, muhdesatların davacılar tarafından yapıldıklarının ve mülkiyetlerinin davacılara ait olduğunun tespitine ve davalılardan ..., Gamze Büşra ve ...‘ın dava açmaya sebebiyet vermediklerinden aleyhe vekalet ücreti ve masraf takdirine yer olmadığına karar verilmiştir. Hüküm, yasal süresi içerisinde davalılardan ... ve ... vekili taraflarından temyiz edilmiştir.

Dava, dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesatların tespiti davasıdır.

Muhdesatın tespitine ilişkin davalar taşınmazın aynıyla ilgili olup, Mahkemece yapılacak iş; tarafların da hazır bulunmasına imkan sağlanacak şekilde yapılacak keşif ile H.M.K'nun 259/2. maddesine istinaden, dava konusu taşınmazlardaki muhdesatların ne zaman, kim veya kimler tarafından, ne şekilde meydana getirildiğinin, muhdesatların yeniden meydana getirilme niteliğinde olup olmadığının tarafların gösterdiği tanıklardan sorulmak suretiyle keşif mahallinde dinlenerek karar verilmesi gerekirken somut olayda mahkemece 09.05.2014 tarihinde yapılan keşifte sadece teknik bilirkişiler dinlendikten sonra davacı vekilinin 03.06.2014 tarihli duruşmada sunduğu fotoğraflar gösterilmek suretiyle yine aynı duruşma sırasında alınan tanık beyanlarına göre karar verilmesi doğru değildir.