muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/252, Karar No: 2020/2098, Tarih: 05.03.2020

Öte yandan; yargılama sırasında taraflardan birinin ölmesi halinde, ölen tarafın ehliyeti sona ereceğinden, ölen tarafın vekili varsa ölüm ile vekalet ilişkisi de kural olarak sona erer. (TBK m.43/1 , 513/1) Vekilin davaya devam etmesi mümkün olmayıp, sadece bu kişinin mirasçıları tarafından davaya devam edilebilir.

Somut olayda; davacıya ait nüfus kaydından, davacının yargılama sırasında 20.09.2015 tarihinde öldüğü, mirasçılarının yargılama aşamasında davaya dahil edilmeksizin, ölmeden evvel verilen vekaletnameye istinaden davacı vekili ile davaya devam edilip, işin esasına girilerek yazılı şekilde, ölü kişi hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Taraf teşkili kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece yargılamanın her aşamasında re'sen göz önünde bulundurulmalıdır.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, öncelikle yargılama sırasında vefat eden davacının mirasçılık belgesi getirtilerek, mirasçılarına usulüne uygun tebligat yapılıp, mirası reddetmeyen mirasçılarının mecburi dava arkadaşı olarak yöntemince davaya katılımı sağlanmak, mirasçılar davayı birlikte takip etmekten kaçınırlarsa terekeye temsilci tayin ettirmek suretiyle, taraf teşkili sağlandıktan sonra, hasıl olacak sonuca göre esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken; taraf teşkili sağlanmaksızın, ölü kişi hakkında yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelemesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu davalı yönünden açık olmak üzere, 05.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4029, Karar No: 2013/8717, Tarih: 04.09.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/4029 E.  ,  2013/8717 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan sanık ...’ün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.10.2011 gün ve 2009/349 Esas, 2011/287 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 22.04.2011 tarihli raporunda yer alan bu kurul tarafından 16.03.2011 tarihinde yapılan muayeneye ilişkin kayıtta, diğer bazı hususlar yanında “mağdurenin, intihar girişiminin olmadığı, premorbid kişiliğini hırslı, azimli, arkadaşları ile iyi geçinen biri olarak tanımladığı, iştahının iyi olduğu, şu anda arkadaşlarıyla ilişkilerinin iyi olduğu, iş yerinde her şeyin normal olduğu, eşi ile cinselliğin normal olduğu, erkeklere bakışında değişiklik olmadığı, kendine bakımının normal olduğu, ruhsal durum muayenesinde görünümü kendine bakımının iyi, davranış ve psikomotor aktivitesinin normal, görüşmeye istekli olduğu, göz kontağı kurduğu, sorulunca yanıt verdiği, konuşmasının tonu, hızı ve miktarının normal olduğu, duygudurumunun normal, duygulanımının uygun olduğu, düşünce sürecinin normal, düşünce içeriğinde güvensizlik, değersizlik, suisidal düşünceleri anksiyete ve depresif temalı düşüncelerinin olmadığı, geleceğe dönük planlarının olduğunu ifade ettiği, hafif derecede yeniden yaşantılama, orta derecede kaçınma, genel tepki düzeyinde azalma, hafif derecede uyarılmışlık semptomlarının olduğu, algısında patoloji olmadığı, bellek, yönelim, dikkat konsantrasyonun normal olduğu, zekanın normal olduğu, uykusunun iştahının normal olduğu, impuls kontrolu, frustasyon toleransının normal, işlevselliğin % 80-90 düzeyinde olduğu,

.../..

-2-

.../..

-2-

iç görü ve yargısının korunduğu” belirtilmiş olmasına karşın, mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna karar verildiği, muayene kaydında belirtilen tüm olguların mağdurenin ruh sağlığının olay nedeniyle etkilendiğini göstermekle birlikte bu etkilenmenin ruh sağlığının bozulması düzeyine ulaşıp ulaşmadığı hususunda şüphe oluşması nedeniyle raporun tam kanaat vermediğinin anlaşılması, mağdurenin 12.10.2010 tarihli duruşmada “Benim ruh sağlığımda herhangi bir etkilenme olmamıştır, günlük normal işlerimi rahatlıkla takip ediyorum, bu olayın etkisinde değilim…” şeklinde beyanda bulunmuş olması ve olayın niteliği de nazara alınıp, 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun 15/1-a maddesi uyarınca olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yeterli kanaat vermeyen ihtisas kurulu raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2022/7593, Karar No: 2023/1986, Tarih: 12.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/7593 E.  ,  2023/1986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

Sanık hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik yapılan itirazın Ağır Ceza Mahkemesince reddine karar verilerek, kararın kesinleştirildiği anlaşıldığından temyiz incelemesi dışında tutulmuştur.

Silahla tehdit suçu yönünden; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun

esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığı belirlenmiştir.

Kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2021 tarihli ve 2021/449 Esas, 2021/493 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.03.2022 tarihli ve 2022/359 Esas, 2022/512 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.03.2022 tarihli ve 2022/359 Esas, 2022/512 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri

Eksik inceleme ile karar verildiğine, hükme esas alınan adlî muayene raporunu yetersiz olduğuna, suç vasfı tayininde hataya düşüldüğüne, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 25 ve 27 nci maddeleri uyarınca meşru savunma kapsamında kaldığından beraatine aksi hâlde aynı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca haksız tahrik indiriminin azami oranda uygulanması gerektiğine, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ile inceleme dışı katılan ...'in evli oldukları, katılan ...'in katılan ...'in kardeşi olduğu, inceleme dışı katılan ...'nin ise katılan ...'in avukatı olduğu, sanık ile katılan ...

arasında devam eden bir boşanma davası bulunduğu, bu nedenle tarafların ayrı yaşadıkları, 01.09.2021 tarihinde katılanların, sanık ile katılan ...'in birlikte ikamet ettikleri eve gittikleri, katılan ...'in bu evden bazı eşyaları almaya başladığı, site görevlisi tarafından sanığa haber verilmesi üzerine sanığın eve geldiği, sanığın elindeki bıçakla katılan ...'e hitaben "hayırdır ne yapıyorsunuz" dediği, katılanın eşyaları alacaklarından bahsetmesi üzerine taraflar arasında tartışma çıktığı, katılanın elindeki bıçakla katılan ...'e "burayı boşaltın, seni öldürürüm" şeklinde sözler söylediği, bunun üzerine avukat olarak görev yapan katılan ...'nin araya girdiği ve sanığa yasal olmayan bir şey yapmadıklarından bahsettiği, bunun üzerine sanığın yine elindeki bıçakla "avukatta kim, kimseyi tanımam, hepinizi öldürürüm" şeklinde katılan ...'yi tehdit ettiği, sanığın bu sözleri üzerine katılanların evden ayrılarak bahçeye indikleri, sanığın elindeki bıçakla aşağıya indiği ve katılan ...'e doğru giderek elindeki bıçağı savurduğu, sanığın elindeki bıçakla katılan ...'in sol tarafına vurması üzerine yere düştüğü ve sol tarafını tutmaya başladığı, bu durumu gören katılan ...'in katılan ...'e yardım etmek için sanığın üzerine doğru koştuğu, sanığın ve katılan ...'in boğuşmaya başladıkları, bu esnada sanığın elinde bulunan bıçağı öldürme kastıyla katılan ...'e bir kez savurduğu fakat isabet ettiremediği, akabinde bir kez daha katılanın sağ göğüs boşluğuna gelecek şekilde onu bıçakladığı, katılan ...'te meydana gelen yaralanmanın yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanığın elinde bıçak bulunduğuna dair savunmaları, inceleme dışı katılanlar ... ve ...'nin beyanları, tanık beyanı, görüntülere ilişkin 27.11.2021 tarihli bilirkişi raporu, CD izleme tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

3. Katılan hakkında düzenlenen ... Devlet Hastanesinin 01.09.2021 tarihli adlî muayene raporunda, xiphoid bölgede 2 cm'lik cilt altı kas bağ doku kesisi, BT'de sağda hemotoraks bulunduğu ve hayati tehlikesi olduğu belirtilmiştir.

4. Katılan hakkında düzenlenen ... Şehir Hastanesinde görevli adlî tıp uzmanı tarafından düzenlenen 17.09.2021 tarihli adlî muayene raporunda, sağ hemotoraksa neden olduğu anlaşılan göğüs boşluğuna nafiz 1 adet kesici delici alet yaralanmasının, kişinin hayatını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu bildirilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Silahla Tehdit Suçundan kurulan Hüküm Yönünden

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığı şeklinde düzenlenme karşısında,

silahla tehdit suçundan hükmolunan netice olarak "2 yıl 1 ay" hapis cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık müdafiilerinin kasta, eksik araştırmaya, suç vasfına, haksız tahrike, meşru savunmaya, raporlara ve ceza miktarına yönelen temyiz sebepleri yönünden;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından doğrudan kastla gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri, yaranın niteliği, kullanılan aletin elverişliliği ile eylemin engel hâl sonucu tamamlanamadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı nazara alınarak ceza miktarında bir isabetsizlik görülmediği, ilk haksız eylemin sanıktan geldiği, katılandan sanığa yönelen etki-tepki dengesini bozacak nitelikte haksız söz veya davranış bulunmadığı, bu nedenle haksız tahrik ve meşru savunma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Silahla Tehdit Suçu Yönünden

V. KARAR

A. Silahla Tehdit Suçu Yönünden

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.03.2022 tarihli ve 2022/359 Esas, 2022/512 Karar sayılı kararında sanık müdafiilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16534, Karar No: 2014/18376, Tarih: 10.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/16534 E.  ,  2014/18376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 26/05/2008 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5999, Karar No: 2014/22271, Tarih: 24.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/5999 E.  ,  2014/22271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık müdafiinin '2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık müdafiinin '2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 24.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.