muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5651, Karar No: 2024/4438, Tarih: 28.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/5651 E.  ,  2024/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/24 Esas, 2016/436 Karar

ŞİKÂYETÇİ : TREDAŞ

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2016/24 Esas, 2016/436 Karar sayılı kararının, şikâyetçi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Davadan ve duruşma gününden usulüne uygun biçimde haberdar edilmesine rağmen suçtan zarar gören kurum vekilinin duruşmaya katılmadığı, 12.04.2016 tarihli mazeret dilekçesinin katılma talebini içermediği bu nedenle verilen katılma kararının usulsüz olduğu, bu itibarla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, suçtan zarar gören vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3654, Karar No: 2023/10935, Tarih: 14.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3654 E.  ,  2023/10935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/92 Esas, 2019/581 Karar

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığının artırılması davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; keskinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; İstanbul ili, Kartal ilçesi, ... Mahallesi eski 2636 ada 43 parsel sayılı taşınmazda bedele dönüşen pay için takdir edilen bedelinin artırılarak dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, yapılan imar uygulaması ile davacının payının bedele dönüştürüldüğünü ve ödendiğini, dava açma süresinin geçirildiğini, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 25.03.2016 tarihli ve 2014/536 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda, 20.08.2016 tarihinde kabul edilerek 07.09.2016 tarihli ve 29824 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 6745 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na (2942 sayılı Kanun) eklenen 12 nci maddesi gözetilerek alınacak ek bilirkişi raporuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; taraflar arasında sulh protokolü olduğunu ama buna itibar edilmediğini, tespit edilen bedelin düşük olduğunu, raporun hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına idarece takdir edilen karşılığının artırılması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; taraflar arasında sulh protokolü olduğunu ama buna itibar edilmediğini, tespit edilen bedelin düşük olduğunu, raporun hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına idarece takdir edilen karşılığının artırılması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 439 uncu maddeleri.

2. 6745 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi ile 2942 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddesi.

3. 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin aşağıdaki husus dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza 6745 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi ile 2942 sayılı Kanun' a eklenen geçici 12 nci maddesi uyarınca uygulamanın tapuda tescil edildiği tarih değerlendirme tarihi olarak esas alınıp, emsal karşılaştırması sonucu tespit edilen bedelin, Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan Yurt İçi Üretici Fiyat Endeksi tablosuna göre dava tarihine güncellenmesi suretiyle değer biçilmesi gerekir.

4. 2942 sayılı Kanun'un değer biçmeye ilişkin hükümleri 3194 sayılı Kanun’un 17 nci maddesinin son bendi uyarınca kıyasen imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın artırılması istemine ilişkin davalarda da uygulanır.

5. 2942 sayılı Kanun'un kıymet takdir esaslarını belirten 11 inci maddesinin birinci fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

6. Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda emsal incelemesi yapılmadan soyut ifadelerle metrekare birim fiyatı tespit edilmesi nedeniyle rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

6. Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda emsal incelemesi yapılmadan soyut ifadelerle metrekare birim fiyatı tespit edilmesi nedeniyle rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

7. Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi tespit edilen bedele de Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan Yurt İçi Üretici Fiyat Endeksi tablosu esas alınıp güncelleme yapılarak dava tarihine taşınması bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle alınacak rapor sonucuna göre ve Dairemiz bozma ilamına uyulmakla davalı idare lehine oluşan usuli kazanılmış hak da gözetilerek hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

14.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9013, Karar No: 2020/2478, Tarih: 12.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/9013 E.  ,  2020/2478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik, Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Vergi Denetim Kurulu Adana Grup Başkanlığı‘nın 18.01.2013 tarihli yazısında bahsi geçen ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunun 13.12.2012 tarih ve 257 sayılı mütalaa yazısının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşıldığından, denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmasından sonra iadesinin temini için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9472, Karar No: 2024/2078, Tarih: 26.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9472 E.  ,  2024/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1911 E., 2023/1764 K.

DAVA TARİHİ : 11.02.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Burhaniye Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/214 E., 2023/190 K.

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ve davalının evliliklerini, Burhaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesince anlaşmalı bir şekilde boşanmak suretiyle sonlandırdıklarını, ilgili ilam ile müvekkili ve oğlu Tuğra Efe Arslan arasında her hafta sonu cumartesi pazar günleri olmak üzere haftada iki gün cumartesi saat 10.00'dan pazar günü saat 18.00'a kadar çocuğun bulunduğu yerden masrafları davacı baba tarafından karşılanması koşuluyla, çocuğun eğitim ve sağlık durumuna engel teşkil etmeyecek şeklide, ortak çocuk ile davacı baba arasında kişisel münasebet tesisine şeklinde kişisel ilişki kurulmasına dair karar verildiğini, müvekkilinin boşanmanın kesinleşmesinden sonra İstanbul iline yerleştiğini, Burhaniye'de davalı ve oğlu Tuğra Efe dışında bir akraba, eş-dost, tanıdığı bulunmayan müvekkilinin, her defasında kişisel ilişki tesis edilen kısa zaman diliminde oğluyla birlikte otelde konaklamak zorunda kaldığını, müvekkilinin Burhaniye'ye uzak bir il olan İstanbul ilinde çalışması sebebiyle çocuğuyla kişisel ilişkiyi ayda yahut iki ayda bir, bir hafta, yatılı olarak kurmak istediğini davalı tarafa bildirmiş ise de müvekkilinin bu taleplerinin de davalı tarafından kabul edilmediğini, bu nedenlerle öncelikle işbu huzurdaki dava boyunca geçerli olmak üzere tedbiren müvekkili ve oğlu arasında ayda bir, ayın son haftasına denk gelecek şekilde bir hafta pazartesi 09.00 ile pazar 20.00 arasında kişisel ilişki tesis edilmesini, dava neticesinde ise ayda bir ayın son haftasına gelecek şekilde bir hafta olmak üzere pazartesi 09.00 ile pazar 20.00 arasında müvekkili ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına, okulların tatile girdiği ara tatillerde tatilin ilk bir haftası, yarı yıl tatillerinde tatilin ilk 2 haftası, yaz dönemi tatillerinde Temmuz ayının 1'i ile Ağustos ayının 15'i arasında ve dini bayramların ikinci ve üçüncü günleri, müvekkilinin yanında yatılı olarak kalması ve bu tarihlerde müvekkili ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki tesis edilmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalıya tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; davacının işi gereği nerede ne kadar süre kalacağının belli olmadığından davacının talebinin yerinde olmadığını, davacının çocuk ile görüşmelerinde hiç bir zorluk çıkarmadığını, çocuğu babasının bulunduğu yere götürmek kendisinin görevi olmadığı halde, 2020 yılı ekim ayı sonlarında davacının bulunduğu İstanbul'da ki adresine götürdüğünü, davacıyla, annesi ve ablasıyla 2-3 gün görüştüklerini, çocuğun İstanbul'da uzun süre kalmasının, psikolojik sağlığına ve eğitim durumuna zararının olduğunu, talep edilen sürelerin çok uzun olduğunu, velâyette bir genel kural olan çocuğun yüksek yararı ilkesine aykırı olduğunu, davacının uyuşturucu kullandığını, kötü yaşantısı nedeniyle çocuğun, yanında uzun süre kalmasının çocuğa zararının olduğunu, bu nedenlerle davanın reddine, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 10.11.2021 tarihli ilk kararı ile; Burhaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2018/269 Esas - 2018/287 Karar sayılı ilamı ile davanın kabulüne, ortak çocuk ile davalı baba arasında "her ayın 1. ve 3. Hafta sonu cumartesi günleri saat 09.00 ile Pazar günleri saat 19.00 arası, dini bayramların 2. günleri saat 09.00 ile 3. günleri saat 19.00 arası, babalar günü saat 09.00-19.00 arası, yarı yıl tatilinin 1. günü saat 09.00 ile 7. günü saat 19.00 arası, her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 09.00 ile 31 Temmuz saat 19.00 arası" çocuğun babaya teslimi ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, kararın davalı anne vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemsinin 15.04.2022 tarihli kararı ile kişisel ilişkinin artırılması davası yazılı yargılama usulüne tabi olduğu halde, tensip zaptında yargılamanın basit yargılama usulüne tabi olduğu belirtilerek ve basit yargılama usulüne göre yargılama yapılarak, yazılı yargılama usulüne uygun şekilde dilekçe teatileri tamamlanmadan ön inceleme ve tahkikat duruşmaları yapılarak, tarafların adil yargılanma ve hukuki dinlenilme hakkının ihlal edildiği gerekçesiyle kararın kaldırılmasına karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dinlenen tanık beyanlarında, babanın ortak çocuğa yönelik olumsuz tutum ve davranışından bahsedilmediği, aksinin davalı tarafça ispatlanamadığı, davalı, davacının alkol ve maddî bağımlısı olduğunu ileri sürmüş ise de; Hatay 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/414 Esas sayılı dava dosyasının tarafların evlenmeden önceki döneme ait olduğu, iş bu yöndeki iddialarında ortaya konulamadığı, taraf beyanları, tanık beyanları, sosyal inceleme raporu birlikte değerlendirildiğinde isteğin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle çocuğun anayasal hakkı olan baba ile birbirlerini tanımak, iyi ilişki kurmak ve manevî bağlarının devamını sağlamak gerektiği hususları gözetilerek ve çocuğun yaşam koşulları, eğitim, sağlık ve ulaşım durumları, çocuğun üstün yararı dikkate alınarak babalık duygularını tatmine elverişli ve çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli şekilde kişisel ilişki tesisi yoluna gidilmesi gerektiği gözetilerek daha önce kurulan kişisel ilişkinin yeterli olmadığı kanaatine varılmakla kişisel ilişkini yeniden düzenlenmesi istemine ilişkin talebin çocuğun üstün yararı gözetilerek kabulüyle ; ortak çocuk ile davacı baba arasında "her ayın 1. ve 3. Hafta sonu cumartesi günleri saat 09.00 ile Pazar günleri saat 19.00 arası, dini bayramların 2. günleri saat 09.00 ile 3. günleri saat 19.00 arası, babalar günü saat 09.00-19.00 arası, yarı yıl tatilinin 1. günü saat 09.00 ile 7. günü saat 19.00 arası, her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 09.00 ile 31 Temmuz saat 19.00 arası" çocuğun babaya teslimi ile kişisel ilişki kurulmasına, danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacı tarafın yaklaşık üç senedir bile isteye ortak çocuğu görmediğini, iş bu davayı davalıya olan husumeti nedeniyle açtığı, çok cüzi miktarda olan çocuk için düzenlenmiş iştirak nafakasını dahi ödemediğini, alınan raporda davacının yaşadığı yerin görülmediğini, haksız ve mesnetsiz davanın reddi gerekirken verilen karar hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu belirterek kabul edilen dava yönünden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta belirtilen esas ve karar sayılı kararıyla; dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile re'sen bakılacak kamu düzenini ilgilendiren hususlar dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle esastan ret kararı verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf başvuru dilekçesini tekrarla kabul edilen dava yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın kabulü ile düzenlenen kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 182, 323, 330, 336 ncı maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 3 üncü maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi üçüncü maddesi, dördüncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11744, Karar No: 2015/14559, Tarih: 10.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/11744 E.  ,  2015/14559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2015

NUMARASI : 2014/329-2015/183

Davacı D.. Ö.. vekili Avukat C..K.. tarafından, davalılar O.. K.. ve diğerleri aleyhine 25/06/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalıların ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

6098 sayılı T..49. maddesine göre “.. .” Yine T.. nın 56. ( 818 sayılı B.. 47. maddesi) gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Y.. K.. gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın tarihi, davacının yaralanmasının derecesi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda 2 sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davacının tüm, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.