muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19222, Karar No: 2014/26154, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19222 E.  ,  2014/26154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/192-2014/226

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2951, Karar No: 2017/980, Tarih: 09.02.2017

**20. Ceza Dairesi         2016/2951 E.  ,  2017/980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli ... hakkında yürütülen soruşturma sonucunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen 13/02/2015 tarihli ve 2015/4557 soruşturma, 2015/436 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin denetimli serbestlik tedbirine uymaması nedeniyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11/03/2016 tarihli ve 2015/4557 soruşturma, 2015/11853 esas, 2015/9937 sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılamada, kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik tedbirine kaldığı yerden devam edilmesine dair İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07/06/2016 tarihli ve 2016/150 esas, 2016/332 sayılı kararının, kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 18/11/2016 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

a)Sanık hakkında, 26/12/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 13/02/2015 tarihinde 2015/4557 soruşturma ve 2015/436 karar no ile, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca "kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına," karar verildiği ;

b)Sanık hakkında İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün 19/01/2016 tarihli 2015/2796 DS sayılı kararı ile, "kendisine önceden bildirilen 17/08/2015 tarihli bireysel görüşmeye katılmaması nedeniyle düzenlenen uyarı yazısının 27/08/2015 tarihinde elden tebliğ edilmesine rağmen, 04/12/2015 tarihli grup çalışmasına katılmayarak ikinci kez yükümlülük ihlali yaptığından", Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 47/1-b maddesi gereği kaydının kapatılarak gönderilmesine karar verilmesi üzerine, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'ca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak, 11/03/2016 tarihli, 2015/4557 soruşturma sayılı iddianame ile TCK'nın 191/4-a maddesi yollaması ile TCK'nın 191/1, 53. maddeleri uyarınca kamu davası açıldığı,

c)İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07/06/2016 tarihli, 2016/150 esas ve 2016/332 karar sayılı kararı ile sanık hakkında, "Sanığın savunmasına göre denetim süresi içerisinde kavga olayına karışmış olması ve evine gidememesi nedeni ile tebligatı alamaması, sonrasında da cezaevine girmesi; Uyap sisteminden belirttiği tarihte ceza infaz kurumunda bulunduğunun anlaşılması, savunmasının aksini gösterir başkaca delil bulunmaması; dolayısı ile TCK'nın 191/4-a maddesinde, "yükümlülüğe uymamakta ısrar" şeklinde tanımlanan kovuşturma şartının gerçekleşmemesi" gerekçe gösterilerek, "TCK'nın 191/4. maddesi uyarınca kovuşturma şartı yokluğundan kamu davasının durmasına, denetimli serbestlik tedbirinin infazına kaldığı yerden devam edilmesine," karar verildiği, bu kararın temyiz edilmeksizin 16/06/2016 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «Dosya kapsamına göre, İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2016 tarihli ve 2016/150 esas, 2016/332 sayılı kararıyla, sanığın kavga olayına karışmış olması nedeniyle evine gidememesi nedeniyle tebligatı alamadığı ve daha sonrasında ise cezaevine girmesi nedeniyle süresinde başvuru yapamadığından bahisle yükümlülüğe uymamakta ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın durmasına dair karar verilmiş ise de, İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından yapılan uyarıya rağmen hükümlünün 17/08/2015 tarihindeki grup çalışmasına katılmaması üzerine, anılan Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 27/08/2015 tarihli ve 2015/2796 DS sayılı yazısı ile uyarıldığı, buna rağmen hükümlünün 04/12/2015 tarihinde grup çalışmasına da katılmaması üzerine dosyasının kapatılarak İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, böylece hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymama konusunda ısrar gösterdiği anlaşılmakla, kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle durma kararı verilmesi sebebiyle, itirazın bu yönden kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek, İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07/06/2016 tarihli, 2016/150-332 sayılı kararın bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Dosya kapsamından; hakkında "kamu davasının açılmasının ertelenmesi ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" karar verilen sanığın; İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce, düzenlenen çağrı yazısı üzerine süresinde başvuruda bulunduğu; denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında, 08/07/2015 tarihinde kendisine bildirildiği halde; 17/08/2015 tarihli vaka sorumlusu ile bireysel görüşmesine mazeret bildirmeksizin katılmadığı, yükümlülük ihlali nedeniyle düzenlenen uyarı müzekkeresinin, sanığa 27/08/2015 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın 04/12/2015 tarihli grup çalışmasına katılmayarak ikinci kez yükümlülük ihlali yaptığı ve denetimli serbestlik dosyasının 10/12/2015 tarihli karar ile kapatıldığı anlaşılmış olup; ihlal üzerine hakkında iddianame düzenlenen sanığın, mahkeme huzurundaki savunmasında, "20/11/2015 tarihinden sonraki görüşmelere, kavga olayına karıştığı için katılamadığını, 27/12/2015 tarihinde ise tutuklandığını" beyan etmiş ise de; mahkemesince yapılan UYAP sorgulaması sonucu doğrulanan tutuklamanın, ihlal tarihlerinden sonraki bir tarih olan 27/12/2015 tarihinde gerçekleşmiş olması ve "kavgaya karışma" iddiasının yasal ve geçerli bir mazeret olarak değerlendirilemeyeceği ve yükümlülüklerini yerine getiremediğine ilişkin yasal ve kabul edilebilir mazeretlerde ileri sürmediği, denetimli serbestlik müdürlüğüne bu konuda bildirimlerde bulunmadığı dikkate alındığında; sanığın, TCK'nın 191/4-a maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine uymamakta "ısrar ettiği" kanaatine varılmış; mahkemesince kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle durma kararı verilmesi kanuna aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

D) Karar :

Yukarıda açıklanan nedenlerle, sanığın, TCK'nın 191/4-a maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine uymamakta ısrar ettiği anlaşıldığından; açılan kamu davasına devam edilerek esastan karar verilmesi gerekirken, "ısrar şartının gerçekleşmediği" gerekçesi ile "kamu davasının durmasına ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına kaldığı yerden devam edilmesine," karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesince 07/06/2016 tarihinde 2016/150 esas ve 2016/ 332 karar sayısı ile verilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine, 09/02/2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5004, Karar No: 2019/8735, Tarih: 13.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/5004 E.  ,  2019/8735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

CMK'nın 231. maddesi uyarınca verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan ''hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına'' ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12. maddesine göre itiraz yasa yolu açık olup, Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/05/2016 tarihli ve 2016/797 Değişik iş sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik itirazın sonuçlandırıldığı anlaşılmakla; dosyanın incelenmeksizin İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12394, Karar No: 2012/10735, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/12394 E.  ,  2012/10735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ... ve ...'nın beraatlerine, sanıklar ... ve ...'ın eylemlerinin reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetlerine dair Adıyaman Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.03.2006 gün ve 2003/410 Esas, 2006/302 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gölbaşı (Adıyaman) Sulh Ceza Mahkemesinin 11.12.2002 gün ve 2002/162 Müt. sayılı Kararı ile koruma altına alınan 01.06.1986 doğumlu mağdurenin hüküm verildiği tarihte onsekiz yaşını tamamlaması, katılan kurumun 30.09.2004 günlü cevabi yazısında koruma kararının kaldırılarak kurumla ilişiğinin kesildiğinin belirtilmesi karşısında, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (SHÇEK)'in katılan sıfatının ortadan kalktığı gözetilerek hükümleri temyiz etmeye anılan gerekçelerle ... bulunmadığından CMUK.nın 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5502, Karar No: 2011/12248, Tarih: 12.07.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/5502 E.  ,  2011/12248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, 18.7.2005 tarihinde kesinleşen boşanma kararı ile hükmedilen aylık 100 TL yoksulluk nafakasının, aradan geçen sürede değerini yitirdiği belirtilerek, aylık 400 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, "Tarafların muhtemel ihtiyaçlarına, ekonomik ve sosyal durumlarına, önceki dava ve kararın tarihine, aradan geçen süreye göre aylık yoksulluk nafakasının dava tarihi itibariyle 250.00 TL'ye artırılmasının hukuka, adalete ve hakkaniyete uygun olacağı kanısına varılmıştır. Gerekçesiyle" davanın kısmen kabulü ile, aylık nafakanın 250.00 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, yoksulluk nafakası artırılırken tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının yanında, ülkedeki ekonomik gelişmeler (paranın satın alma gücündeki kayıp ve bu hususun taraflara etkisi) de gözönünden tutulmalıdır. TÜİK tarafından yayımlanan ÜFE oranları nazara alındığında; artırılan yoksulluk nafakası miktarı çok olup, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüştür.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.7.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/945, Karar No: 2024/1101, Tarih: 22.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/945 E.  ,  2024/1101 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1008 E., 2022/2251 K.

DAVA TARİHİ : 12.12.2018

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/1144 E., 2020/133 K.

Taraflar arasındaki anlaşmalı boşanma protokolü hükmünün iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların anlaşmalı olarak boşandıklarını, boşanma protokolünün 2 nci maddesine ve karar ilamının 8 inci maddesine göre ortak evde boşanmadan sonra davalı kadının oturmasına ve ev eşyasının kadına bırakılmasına karar verildiğini, aradan geçen zaman içinde kadının, evde başka bir erkekle nikahlı olarak ortak çocuklarla birlikte yaşadığını, davacının yeniden evlendiğini, çocukları olduğunu, kirada oturduğunu belirterek davacının ev ihtiyacı olması nedeniyle hakimin müdahalesi ile boşanma protokolünün 2 nci maddesinin ve mahkeme ilamının 8 inci maddesinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı erkeğin talebinin mantığa aykırı olduğunu, iddialarının asılsız olduğunu, davacının kıskançlıklar sebebiyle protokolün iptalini talep etmesinin iyi niyete aykırı olduğunu, davacının abonelikleri iptal ettirerek çocukları mağdur ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı erkeğin talebinin mantığa aykırı olduğunu, iddialarının asılsız olduğunu, davacının kıskançlıklar sebebiyle protokolün iptalini talep etmesinin iyi niyete aykırı olduğunu, davacının abonelikleri iptal ettirerek çocukları mağdur ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; anlaşmalı boşanma protokolünde davalının hangi durumlarda konutta ikamet edebileceği/edemeyeceği veya süre yönünde herhangi bir ibarenin bulunmadığı, kaldı ki davacının, davalının Murteza isimli kişiyle ilişkisi olduğu iddiasını da ispat edemediği, davalı ile birlikte davacının 18 yaşından küçük oğlu ve şuan rahatsız olan bekar kız çocuğunun bu taşınmazda kaldıkları, her ne kadar taraflar boşanmış iseler de davacı babanın çocuklarının ihtiyacını karşılama, bakım ve konut tedarik etmek gibi yaşamlarını kolaylaştırıcı ve iyileştirici yükümlülüklerinin devam ettiği, davacının yükümlülüğünün sadece mahkemece belirlenen nafaka ödemekten ibaret olmadığı, ekonomik gücü doğrultusunda boşanmış olduğu eşindeki çocuklarına ve sonradan olan çocuklarına karşı eşit yükümlülük ve sorumluluğu olduğu, davacının özgür iradesiyle imzaladığı ve duruşmada kabul ettiği anlaşmalı boşanma protokolünün iptalini istemesinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 2 nci maddesindeki dürüstlük kuralına aykırı ve hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının başka bir erkekle ilişkisi olduğunu, söz konusu yaşam tarzının çocukların psikolojik gelişimine uygun olmadığını, dini vecibelere, örf ve adetlere de aykırı olduğunun dosya kapsamında ispatlandığını, makul nedenlerle protokol hükümlerinin değiştirilebileceğini, İlk Derece Mahkemesinin davanın reddi kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek; davanın reddi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığından davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla davanın reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla davanın reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, anlaşmalı boşanma protokolü hükmünün iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun’un 2 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.