muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8586, Karar No: 2019/9340, Tarih: 25.09.2019

Sanık ...’ın; bedelli askerlik uygulaması için firmadan 30.000,00 TL tutarında avans istediğini, kendisine yapılacak ödemenin kıdem tazminatına mahsuben yapılacağının, bu nedenle işten çıkış ve tekrar işe giriş yapılacağının söylendiğini, bu amaçla 31.08.2012 tarihinde istifa ettiğine dair dilekçeyi ve aynı tarihli ibranameyi imzaladığını, işten çıkarılmasına rağmen işe tekrar girişinin yapılmadığını, 17.09.2012 tarihinde ise hiçbir neden gösterilmeksizin iş akdinin fesh edilip, şirkete ait elektronik posta hesaplarına erişiminin de engellendiğini, 18-19.09.2012 tarihlerinde aynı departmanda beraber çalıştığı mağdur ...’ü telefonla arayıp, firmaya karşı dava açacağını, imzaladığı istifa dilekçesi ile ibranameyi ve konuya ilişkin firma ile arasında geçen elektronik iletileri istediğini, mağdur ...’ün “Beni bu işlere karıştırma, zaten benim elektronik posta adresimi biliyorsun, oradan girip al” dediğini, bunun üzerine 20-22.09.2012 tarihleri arasında mağdur ...’e şirket tarafından tahsis edilen elektronik posta hesabına önceden bildiği şifreyle giriş yapıp, temin ettiği istifa dilekçesi ve ibraname ile iddialarına ilişkin süreci destekler nitelikteki elektronik iletileri, iş mahkemesindeki 27.09.2012 tarihli dava dosyasına sunduğunu beyan etmesi, mağdur ...’ün, “... Murat ... şirketten ayrıldıktan sonra benimle ... irtibat kurarak kendisinin şirketteki görevinden tekrar geri işe alınacağı vaadiyle istifa ettiğini; fakat, işe alınmadığını, bu nedenle istifa dilekçesiyle ibranamesinin bir kopyasını istediğini söyledi, ben şirkette muhasebede personel işlerini takip ettiğim için bu belgelerin asıllarının benim erişimimde olduğunu biliyordu... kendisine bu durum şirketle senin aranda bir sorun, bu belgeleri sana veremem, bu durumu gerekirse patronlarla görüş dedim. Benim bu tavrım üzerine ... talep ettiği bu belgeleri bir şekilde ele geçireceğini ve ele geçirdikten sonra da benden aldığını söylemek suretiyle beni de zor durumda bırakacağını söyleyerek... benimle yaptığı görüşmeyi sonlandırdı. Aradan geçen bir süre sonra... şirket aleyhine açtığı iş mahkemesindeki davada benim şirket içerisinde kullandığım e-posta hesabıma yine şirket içerisindeki diğer kişilerle yaptığım özellikle şüpheliyi ilgilendiren e-posta ileti çıktılarının delil olarak sunulduğunu öğrendim. Ben şüpheliye hiçbir şekilde kullandığım e-posta hesabıma ait şifreleri vermedim. Nasıl öğrendiği konusunda da bilgim yoktur. Benim e-posta hesabıma ait şifrelerim kolay tahmin edilebilecek nitelikte de değildi; fakat, şüpheli belki benimle birlikte bulunduğu ortamlarda bu şifremi yazarken tespit etmiş olabilir. Benim e-posta hesabıma erişim sağladıktan sonra herhangi bir değişiklik yapmamış, ben bu şekilde kullanmaya devam ettim, olaydan haberdar olunca şifremi değiştirerek güncelledim...”; “...sanığın üçüncü kişilerle yaptığım görüşmelere girip girmediğini tespit edemedim...” ve mağdur ...’ın “..

. Benim e-posta hesabıma ait şifrelerim kolay tahmin edilebilecek nitelikte de değildi; fakat, şüpheli belki benimle birlikte bulunduğu ortamlarda bu şifremi yazarken tespit etmiş olabilir. Benim e-posta hesabıma erişim sağladıktan sonra herhangi bir değişiklik yapmamış, ben bu şekilde kullanmaya devam ettim, olaydan haberdar olunca şifremi değiştirerek güncelledim...”; “...sanığın üçüncü kişilerle yaptığım görüşmelere girip girmediğini tespit edemedim...” ve mağdur ...’ın “...Şirket dışından elektronik posta hesaplarına erişim yapabilmesi için öncelikle şirketimizin web sayfasına daha önceden tanımlanmış kullanıcı adı ve şifre kullanılarak giriş yapılması gerekmektedir. Soruşturma konusu elektronik posta yazışmaları ile ilgili şüpheli tarafından ne şekilde erişim sağlandığı araştırıldığında web sayfasına kendi kullanıcı adı ve şifresi ile giriş yaptıktan sonra Özgür’ün e-posta hesabına erişim sağladığını tespit ettik...” biçimindeki ifadelerinden, sanığın mağdur ...’ü telefonla arayıp öncelikle belge örneklerini ondan talep ettiğinin ve telefonda yaşanan tartışmaya rağmen mağdur ...’ün şifresini değiştirmemesinden dolayı onun şifresini bildiği elektronik posta hesabına girdiğinin anlaşılması, sanık tarafından açılan iş davasının reddine ilişkin yerel mahkeme kararının, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 22.05.2014 tarihli, 2014/3243 esas, 2014/16502 karar sayılı ilamı ile “...Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin istifa ile sona erip ermediği noktasındadır. Somut olayda davalı davacının istifa ederek işten ayrıldığını davacının bedelli askerliğe müracaat ettiğini, bu kapsamda şirket tarafından kendisine 30.000 TL ödemede bulunulduğunu, davacının kendi işini kurmak amacıyla işten ayrıldığını belirterek davanın reddini talep etmiş, davacının 31.08.2012 tarihli istifa dilekçesini ve aynı tarihli ibranamesini sunmuştur. Davacı ise şirket tarafından kendisine ödenen bedelli askerlik tutarının kıdem tazminatı ödemesi olarak muhasebeleştirilmesi ve ilgili kayıtlara işlenebilmesi amacıyla giriş çıkış yapılması için söz konusu dilekçenin kendisinden alındığını iddia etmiştir. Gerçekten davalı tanığı ve çalışanı Özgür ... ifadesinde davacının iş akdinin feshedildiğini sonra işe geri alınmadığını, zannettiği kadarıyla davacı başvurmadığı için işe alınmadığını beyan ettiği, ayrıca davacının çıkışının dahi 31.08.2012 tarihi itibariyle değil istifa dilekçesi verildikten 17 gün sonra 17.09.2012 tarihinde yapıldığı, davalı davacı istifa dilekçesi verildikten sonra kendisiyle iki hafta daha çalışılması konusunda anlaşıldığını belirtmişse de bu konuda herhangi somut ve inandırıcı bir delil de sunulmadığı, sunulan dilekçede herhangi bir ihbar önelinin bulunmadığı, iş ilişkisi devam ederken bu şekilde alınan istifa dilekçesine itibar edilemeyeceği buna göre davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiği ancak feshin haksız ve geçersiz olduğu anlaşıldığından davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır

.” gerekçesine dayalı olarak bozulması, dosyada mevcut iş mahkemesine sunulan elektronik iletilerin bir kısmının tarafı sanık olup, elektronik ileti içeriklerinin sanığın savunmasını doğrulaması, şikayete konu elektronik iletilerin üçüncü kişi ya da kişilerle paylaşıldığı ve/veya çoğaltılarak dağıtıldığına ilişkin bir iddianın olmaması karşısında, sanığın, kendisinin kandırılıp, istifa ettirilerek, iş akdinin haksız şekilde fesh edilmesinin ve yaşadığı süreci ispatlayan belgelerin tarafına verilmemesinin ardından, sadece kendisine ilişkin süreçle ilgili elektronik iletileri temin edip, iş mahkemesindeki iddialarını ispatlama ve kaybolma olasılığı bulunan delillerin muhafazasını sağlama amacını taşıyan eylemlerinde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davranmadığına ve mağdur ...’ün rızasını alarak elektronik posta hesabına girdiğine dair savunmasının aksine, mahkumiyetine yeter, her türlü derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiş; sanık hakkında bilişim sistemine girme ve haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarından mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği düşüncesiyle beraat hükümlerinin bozulmasını öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Mahkemece 26.01.2016 tarihinde tefhim edilen kararı yasal süresi içinde temyiz etmeyen sanık müdafii, 15.03.2016 tarihli temyize ve 09.01.2019 tarihli tebliğnameye cevap dilekçelerinde; hakkında beraat kararı verilen ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına, hazine aleyhine, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi nedeniyle hükümlerin düzeltilerek onanması gerektiğini ifade etmiş ve sanık lehine vekalet ücreti hükmolunmadığı anlaşılmış ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.05.2013 tarihli, 2013/11-87-245 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; vekalet ücreti kişisel hakka ilişkin olup, kişisel hakka ilişkin kanuna aykırılıkların Yargıtay tarafından bozma konusu yapılabilmesi için, hükmün karşı hak sahibi tarafından temyiz edilmiş olması gerektiğinden, temyiz edenin sıfatına göre, bu husus bozma sebebi olarak kabul edilmemiştir.

Adli emanete alınan 2 adet hard disk hakkında bir karar verilmemesi, bu konuda mahkemesinden her zaman bir karar alınması olanaklı olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin sübuta, sanığa yüklenen suçların unsurlarının oluştuğuna, ele geçirilen elektronik iletilerin iş mahkemesindeki davayla ilgisi bulunmadığı gözetilmeden eksik incelemeyle karar verildiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilirken, CMK'nın 223/2-e madde, fıkra ve bendinin yanında, aynı Kanunun 223/2-c madde, fıkra ve bendinin de uygulama maddesi olarak yazılması suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; gerekçeli karardaki “sanığın CMK 223/2-c-e maddesi gereğince beraatine” ibarelerinin ve hüküm fıkrasının ilk paragrafının, “Sanık hakkında TCK’nın 243/1. madde ve fıkrasındaki bilişim sistemine girme ile TCK’nın 132/1 ve 132/2. madde ve fıkralarındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarından açılan davaların yapılan yargılaması sonunda, sanığa yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından, CMK’nın 223/2-e madde, fıkra ve bendi gereğince sanığın beraatine” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, eleştiri dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18073, Karar No: 2017/8630, Tarih: 31.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18073 E.  ,  2017/8630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000,00 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu; bölgelerinde elektrik dağıtımının Zorlu Elektrik Enerjisi İthalat İhracaat ve Toptan Ticaret A.Ş tarafından değil Medaş tarafından yapıldığı, husumetin yanlış tüzel kişiye yöneltilerek dava açıldığı, davalının husumet yokluğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 118. ve devamı maddelerinde yazılı yargılama usulü hükme alınmıştır. Buna göre; dava dilekçesi, mahkeme tarafından davalıya tebliğ edilir. Davalının iki hafta içinde davaya cevap verebileceği tebliğ zarfında gösterilir. Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Süresi içinde cevap dilekçesi vermemiş olan davalı, davacının dava dilekçesinde ileri sürdüğü vakıaların tamamını inkâr etmiş sayılır. Davacı, cevap dilekçesinin kendisine tebliğinden itibaren iki hafta içinde cevaba cevap dilekçesi; davalı da davacının cevabının kendisine tebliğinden itibaren iki hafta içinde ikinci cevap dilekçesi verebilir. Dilekçelerin karşılıklı verilmesinden sonra ön inceleme yapılır. Mahkeme ön incelemede; dava şartlarını ve ilk itirazları inceler, uyuşmazlık konularını tam olarak belirler, hazırlık işlemleri ile tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemleri

yapar, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği davalarda onları sulhe teşvik eder ve bu hususları tutanağa geçirir. Ön inceleme tamamlanmadan ve gerekli kararlar alınmadan tahkikata geçilemez ve tahkikat için duruşma günü verilemez. Mahkeme, dilekçelerin karşılıklı verilmesinden ve yukarıdaki maddelerde belirtilen incelemeyi tamamladıktan sonra, ön inceleme için bir duruşma günü tespit ederek taraflara bildirir. Ön inceleme duruşması tamamlandıktan sonra, hâkim tahkikata başlar.

yapar, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği davalarda onları sulhe teşvik eder ve bu hususları tutanağa geçirir. Ön inceleme tamamlanmadan ve gerekli kararlar alınmadan tahkikata geçilemez ve tahkikat için duruşma günü verilemez. Mahkeme, dilekçelerin karşılıklı verilmesinden ve yukarıdaki maddelerde belirtilen incelemeyi tamamladıktan sonra, ön inceleme için bir duruşma günü tespit ederek taraflara bildirir. Ön inceleme duruşması tamamlandıktan sonra, hâkim tahkikata başlar.

Somut olayda ise mahkemece; dava dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmemiş, cevap süresi beklenmemiş, tensip ve ön inceleme tutanakları hazırlanmamış, ön inceleme yapılmamış, böylece yukarıda belirtilen HMK'nın 118 vd maddelerinde açıklanan yazılı yargılama usulüne uyulmadan, dosyada bu haliyle hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya uygun bulunmamıştır

O halde mahkemece yapılacak iş; öncelikle HMK md.118 vd. göz önünde bulundurularak usulüne uygun bir yazılı yargılama yapmak, dava dilekçesine ekli bir kısım faturaların davalı tarafından düzenlendiği de görüldüğünden, tarafların tüm delillerini toplayıp husumeti belirlemek ve sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, dosya üzerinden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenlerine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16914, Karar No: 2012/17979, Tarih: 20.09.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/16914 E.  ,  2012/17979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 184/1 maddesinde yazılı suçun, anılan maddenin 4. fıkrası uyarınca ancak belediye sınırları içinde veya ... imar rejimine tabi yerlerde işlenebileceği, belediye mücavir alanını kapsamadığı gözetilerek, belediye başkanlığının 26/07/2006 tarihli yazısından suça konu yerin belediye sınırları dışında ve ... imar rejimine tabi yerlerden olmadığının anlaşılması karşısında sanık hakkında beraat kararı verilrnesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14397, Karar No: 2023/3050, Tarih: 28.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14397 E.  ,  2023/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret/Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine, kamu düzeni ilkesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; Gaziantep ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 101 ada 17 parsel sayılı taşınmazda kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalının cevap dilekçesi sunmadığı görülmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile bu hakkın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; idareleri lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu, dava konusu taşınmazın objektif değer artışı uygulamasını gerektiren niteliklere sahip olmadığını, değer kaybı oranı uygulanmasının ve faiz hükmünün hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; idareleri lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu, dava konusu taşınmazın objektif değer artışı uygulamasını gerektiren niteliklere sahip olmadığını, değer kaybı oranı uygulanmasının ve faiz hükmünün hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarım arazisi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak biçilen değerin taşınmazın nitelik ve konumuna uygun düştüğü ve irtifak nedeniyle değer düşüklüğü oranının makul olduğu, ancak ilk derece mahkemesince üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ve karar kesinleştiğinde davalıya ödenmesine karar verilen bedelin, Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan, 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı uyarınca derhâl ödenmesi gerektiği belirtilerek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi tarafından faiz hükmünün hatalı kurulduğunu da belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı arasındaki kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 4 üncü, 10 uncu ve 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesi ve aynı Kanun'un 11 inci maddesinin son fıkrası uyarınca taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının ve pilon bedelinin tespit edilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı göz önüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücreti hükmedilmemesi doğrudur.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.