muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15731, Karar No: 2014/18814, Tarih: 13.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/15731 E.  ,  2014/18814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın 30/06/1998 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eski eşi ...'tan 14/10/1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak; aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5898, Karar No: 2013/7069, Tarih: 30.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5898 E.  ,  2013/7069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen geçici abonelik sözleşmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesi ile;... Mah.....Cad.No:...... adresinde bulunan bağımsız bölümün maliki olduğunu, binanın yapılışı sırasında yüklenici tarafından iskan raporunun alınmamış olması nedeni ile davalı idare tarafından elektrik aboneliği verilmediğini iddia ederek, ihtiyati tedbir verilmek suretiyle elektrik aboneliğinin sağlanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; İmar Kanunu'nun 31.maddesi ile Geçici 11.maddesinde sayılan şartların hiçbirisinin davaya konu yer ile ilgili yerine getirilmediğini, bu nedenle tedbiren dahi elektrik akışının sağlanmasının mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; konutun yapı (inşaat) ruhsatının bulunduğu, fen kurallarına göre tamamlanmış olduğu, davacının aynı konuta yönelik olarak su aboneliğinin bulunduğu ve böylece 3194 sayılı İmar Kanununun 5784 sayılı Yasanın 25. maddesiyle eklenen geçici 11 maddesi hükmü uyarınca davacı adına geçici abonelik tesisi koşullarının gerçekleştiğinin anlaşıldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile davacı adına geçici elektrik aboneliği sözleşmesinin kurulmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İmar Kanunu'nun 30/1.maddesine göre; ''Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için, inşaat ruhsatını veren ilgili belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.

Belediyeler, valilikler mal sahiplerinin müracaatlarını en geç otuz gün içinde neticelendirmek mecburiyetindedir. Aksi halde bu müddetin sonunda yapının tamamının veya biten kısmının kullanılmasına izin verilmiş sayılır.

Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.''

Aynı Kanunun 31.maddesine göre ise; ''İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılar da izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.''

Yukarıda anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma izni (iskan ruhsatı) verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılamayacakları açıktır.

Yukarıda anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma izni (iskan ruhsatı) verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen Geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın kullanma izninin (iskan ruhsatının) bulunmadığı, yapı (inşaat) ruhsatının da 24.06.2009 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4598, Karar No: 2018/5246, Tarih: 14.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/4598 E.  ,  2018/5246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ilave tediye ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011 yılından itibaren temizlik işçisi olarak gösterilerek davalı rektörlüğe bağlı İbrahim Orhan MYO da çaycılık, yardımcı büro elemanı, evrak getir götür işlerinde asgari ücretle çalıştığını, Bursa 4. İş Mahkemesi'nin 2009/258 Esas 2010/107 Karar sayılı, Bursa 3. İş Mahkemesinin 2010/969 Esas ve 2011/134 Karar sayılı ilamları ile davalı işyerinde mevcut taşeronluk ilişkisinin muvazaalı olduğuna karar verildiğini, bu nedenle başlangıçtan itibaren davalı üniversitenin işçisiymiş gibi haklara sahip olduğunu ileri sürerek ilave tediye ücretinin tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müteahhit firma işçisi olup temizlik personeli olarak görev yaptığını, müvekkili kurum ile arasında bir hizmet akdi bulunmadığını, ihale şartnamesi ve sözleşme hükümleri uyarınca işçi alınması, çıkarılması ve işçi özlük haklarının tümünün ödenmesinden müteahhit firmanın sorumlu olduğunu, Bölge Çalışma Müdürlüğü raporunda temizlik işi yapan işçilerin muvazaaya dahil olmadıklarının ancak diğer işleri yapan işçilerin baştan beri asıl işveren işçisi olduklarının belirtildiğini, ilave tediye ücreti istenebilmesinin koşulu olan kamu kurumunda çalışan işçi olmak koşulunu davacının sağlamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davacı vekili, davalı Üniversiteye yardımcı işlerden olan temizlik elemanı olarak alınan davacının temizlik işinde çalıştırılmayıp, başka işlerde çalıştırıldığını, dolayısıyla sözleşmenin muvazaalı olduğunu, Üniversitenin asıl işçisi sayılması gereken davacıya ilave tediye ödenmesi gerektiğini iddia etmiştir.

Davalı vekili, iddiayı kabul etmemiştir.

Yerel Mahkeme, davacının temizlik işçisi olarak alındığı halde Üniversiteye ait başka işlerde çalıştırıldığı gerekçesiyle davacının muvazaa iddiasını ve talebini kabul etmiştir.

Davalı vekili, iddiayı kabul etmemiştir.

Yerel Mahkeme, davacının temizlik işçisi olarak alındığı halde Üniversiteye ait başka işlerde çalıştırıldığı gerekçesiyle davacının muvazaa iddiasını ve talebini kabul etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü’nün muvazaaya yönelik tespitinin davacının işe başladığı tarihten öncesine ait olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca, özellikle davacı tanıklarının beyanından davacının işe temizlik işçisi olarak alınıp ağırlıklı olarak temizlik işini yaptığı, bazı evrakların getirip götürülmesi ve çay ocağına yardım mahiyetindeki işlerin ise arızi olarak yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının durumu ağırlıklı olarak yaptığı işe göre belirlenmelidir. Açıklanan nedenlerle, davacının temizlik elemanı olarak işe alındığı ve davalı işyerinde yardımcı işlerden olan temizlik işinde çalıştırıldığı, alt işverenin işçisi olduğu, asıl işveren alt işveren ilişkisinin davacı yönünden muvazaalı olmadığı kabul edilerek yasal şartları bulunmayan ilave tediye alacağının reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12764, Karar No: 2018/13812, Tarih: 05.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/12764 E.  ,  2018/13812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’in suça konu kavak ağaçlarını suç tarihinden yaklaşık 60-65 sene önce kendisinin diktiğini düşünüp daha sonra mahkeme kararı ile katılanlar üzerine tescil edilen, kendi arazisine de yakın olan kavak ağaçları kesmesi şeklindeki hataya dayanan eylemine iştirak eden diğer sanıklar hakkında yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu, toplanan deliller, sanık savunmalarına göre TCK’nın 30 ve CMK’nın 223/3-(d) maddelerine göre hükmedilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın tüm dosya kapsamına daha uygun düştüğü değerlendirildiğinden tebliğnamedeki sanıklar hakkındaki hükümlerin beraat kararı olarak düzeltilmesi şeklindeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, katılan ...’in temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 05/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3906, Karar No: 2019/5224, Tarih: 09.10.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/3906 E.  ,  2019/5224 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : İZMİR Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

2-27.05.2016

3-28.05.2016

Hüküm : Sanıkların mahkûmiyetlerine dair İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21.06.2017 tarih 2016/233 esas ve 2017/147 karar sayılı ilamlarına yönelik istinaf istemlerinin düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanıklar müdafileri süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren duruşmasız olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler dikkate alınarak, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık ... ve müdafinin temyiz dilekçelerinde, sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin yeterli delil bulunmadığı, okul bahçesinde ele geçen maddenin kullanım sınırlarında olduğu, sanık hakkında öncelikle kullanmak için uyuşturucu bulundurma suçundan hüküm kurulması gerektiği, madde aldığı kişiyi söylemesi ve muhbir olması nedeniyle etkin pişmanlık hükümleri uygulanması gerektiği, tanık beyanlarının çelişkili olduğu, sanığın okula yakın mesafede satış yaptığının belirlenemediği, sanık ... ve müdafinin temyiz dilekçelerinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığı, okul bahçesine mesafenin tespit edilmediği, ilk olayda ele geçen maddenin kullanım sınırlarında olmasından dolayı kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hüküm kurulması gerektiği, okul içinde sanıktan yakalanan kullanım sınırlarındaki madde dışında sanığın diğer eylemlere katıldığına ilişkin tanık beyanları da dahil olmak üzere hiçbir delil olmadığı gibi bu hususun mahkeme tarafından gerekçelendirilemediği, sanığa fazla ceza verildiğini belirtmeleri karşısında temyiz istemlerinin CMK 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.06.2017 tarihli, 2016/233 esas ve 2017/147 sayılı kararında,

Sanıklara verilen adli para cezasının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitle tahsiline karar verildikten sonra kararda “taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin” belirtilerek 5275 sayılı Kanun’un 106.maddesine aykırı şekilde infazı kısıtlayacak şekilde karar verilemesi,

Sanıklara verilen adli para cezasının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitle tahsiline karar verildikten sonra kararda “taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin” belirtilerek 5275 sayılı Kanun’un 106.maddesine aykırı şekilde infazı kısıtlayacak şekilde karar verilemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ve müdafilerinin temyiz istemleri bu nedenle yerinde olduğundan CMK'nın 302. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Hüküm fıkralarında, sanıklara verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragraflarından “hapse çevrileceği” ibaresinin çıkarılarak yerine” hapse çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle hükmün CMK'nın 303. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin reddine dosyanın gereği için İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 09.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25579, Karar No: 2012/27756, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/25579 E.  ,  2012/27756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığa atılı hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 23.01.2008 ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II) Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’un 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak ;

Müştekinin hırsızlık suçu nedeniyle henüz müracaatı bulunmadan, kanuni temsilcisinin kayıp ihbarı ile yakalanan sanığın bisikleti çaldığı yeri söylemek suretiyle müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 168/1. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.12.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.