muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15256, Karar No: 2012/118, Tarih: 16.01.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/15256 E.  ,  2012/118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 218,07 m2'lik kısmında %99 değer kaybı verilmiştir.

Davacı idareye taşınmazın arta kalan bölümünün tüm bedelini ödeyerek mülkiyetini almak isteyip istemediği, taşınmaz malikine de %50 değer kayıp oranı ile yetinip yetinmeyeceği sorularak, sonucuna göre taşınmazın arta kalan kısmının değerinin ödenip idare adına tescili, ya da %50 değer kaybı oranı verilmesi ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,16.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4039, Karar No: 2014/5622, Tarih: 08.05.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/4039 E.  ,  2014/5622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/51324

Mahkemesi : Muğla 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 23.10.2013

Numarası : 2013/961 - 2013/870

Suçu ve suçluyu övmek suçundan sanık M.. D.. hakkında yapılan yargılama sonucunda sanığın beraatına dair Muğla Sulh Ceza Mahkemesinin 07.10.2008 tarihli ve 2008/301-657 sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 08.05.2013 tarihli ve 2012/7521 esas, 2013/7133 sayılı ilâmı ile 6352 sayılı Kanunun Geçici 1/1-b maddesi gereğince kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmek üzere anılan kararın bozulmasını müteakip başlanılan yeni yargılama sonucunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının durmasına dair Muğla 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.10.2013 tarihli ve 2013/961-870 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre 6352 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinde yer alan "31.12.2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a) Soruşturma evresinde, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki düzenleme uyarınca sanık hakkındaki kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde durma kararı verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 04.02.2014 gün ve 2014/2669/8237 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.02.2014 gün ve 2014/51324 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1/1-b maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı anılan Kanunun geçici 1/4, CMK’nın 223/8-2. maddeleri uyarınca durma kararı niteliğinde olsa da, düzenlemede yer alan açık hüküm ve düzenlemenin amacı nazara alındığında kararın “kovuşturmanın ertelenmesi” biçiminde verilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Muğla 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.10.2013 tarih, 2013/961 esas ve 2013/870 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4363, Karar No: 2012/7147, Tarih: 25.09.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/4363 E.  ,  2012/7147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÖDEMİŞ İCRA MAHKEMESİ

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan sanık ...'ın İİK'nun 338. maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

158 parsel sayılı tarla cinsi taşınmazın sanık ... oğlu 1975 doğumlu ... TC. kimlik numaralı ... isimli şahsa intikalini gösteren 05.09.2007 tarih ve 8880 yevmiye sayılı tapu senedi ile anılan taşınmazın tapu kaydının tüm geldilerinin temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyası ile beraber Dairemize gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10445, Karar No: 2014/14095, Tarih: 30.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/10445 E.  ,  2014/14095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/10/2011

NUMARASI : 2008/2-2011/719

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazmninatı, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan N.. A... avukatı ile E.. İnş. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin N.. A..’nin H.. Beton tesislerinde 05.05.2005 tarihinde mikser operatörü olarak işe başladığını, çalışması taşeron şirket Ö.. Güvenlik işçisi olarak gözükmekte ise de, işine 14.12.2006 tarihinde haklı ve geçerli neden olmaksızın son verildiğini, davacının 22.12.2006 tarihinde yine davalı N.. A..’nin aynı işyerinde aynı işi yapan E.. İnşaat şirketi işçisi olarak işe başlatıldığını, 17.05.2007 tarihinde haklı ve geçerli neden olmaksızın işine son verildiğini, net maaşının 930 TL olduğunu, öğlen ve akşam yemeği ile servis hizmetinden yararlandığını, 05.05.2005-14.12.2006 arasındaki kıdem tazminatının giriş çıkış yapmış gibi gösterilerek eksik ödendiğini, haftada 70 saat fazla çalışması olduğunu, dini milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, sadece dini bayramların ilk günü çalışma olmadığını, her ay iki Pazar çalıştığını, karşılığının yasaya uygun ödenmediğini, çalıştığı tüm süre boyunca izin kullandırılmadığını iddia ederek kıdem, ihbar, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı N.. Beton vekili, davacının müvekkili şirketin değil, Ö.. güvenlik şirketinin elemanı iken işten ayrıldığını, tekrar diğer davalı E.. şirketinin elemanı olarak çalışmaya başladığını, davanın anılan şirketlere açılması gerektiğini, husumet itirazlarının olduğunu, davacının müvekkili şirketten hiçbir alacağının bulunmadığını, müvekkili şirket tesislerinde işçi olarak görev yapmadığını, iş akdinin davacı ile diğer davalılar arasında akdedildiğini, davacının kıdem ve ihbar tazminatı hakkının da olmadığını, işten ayrılırken tazminatlarının eksiksiz ödendiğini, işe giriş ve çıkış tarihinin 22.12.2006-07.05.2007 olduğunu, 1 yıllık çalışma süresini doldurmadığını, fazla mesai hakkındaki taleplerinin tamamen asılsız olduğunu, giriş çıkış saatlerinin işyerinde kayıt altına alındığını, şirketin inşaat sektöründe çalıştığını, dini ve resmi tatillerde çalışma olmadığını, çalışma varsa ödendiğini, işçilerin haftanın 6 günü çalışıp 1 gün dinlendiğini, yıllık izinlerin tam kullandırıldığını savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsil olarak tahsiline karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalılar E.. İnş. Ltd. Şti. ve N.. A... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılardan N.. Beton A.Ş. vekilinin ve E..İnş. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3 x 3=) 9 saat takip eden hafta ise (4 x 3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 41inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı işçi fazla çalışma ücreti talebinde bulunmuş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yaz ayları için aylık 120 saat ve kış ayları için ise 72 saat fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır.

Dosyadaki delil durumuna göre, davacının normal haftalık 45 saatlik süresinin üzerine hesaplamada belirtilen şekilde fazla çalışma yaptığının kabulü yerinde değildir. Aynı işyeri ile ilgili emsal dosyalarda günde 3,5 saat fazla çalışma esasına göre hesaplama yapılmış ve anılan hesap yöntemi Dairemizce de kabul edilmiştir. Kocaeli 2. İş Mahkemesinin 2006/ 204 E, 2008/ 58 K sayılı kararı, Dairemizce bu yönden 03.02.2009 gün ve 2008/ 21541 E, 2009/ 1074 K. ile bozma dışı bırakılarak kesinleşmiştir.

Somut olay yönünden de haftada 6 gün ve her gün için 3,5 saat üzerinden fazla mesai hesabı yapılmalı, kış dönemi için davalı yararına oluşan usulü kazanılmış hakka da riayet edilmelidir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11373, Karar No: 2009/12761, Tarih: 09.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/11373 E.  ,  2009/12761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TRABZON 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılara ait taşınmazın bir kısımın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürüp, taşınmazın kıyıda kalan kısımın tapusunun iptali ile üzerindeki binanın kıyıda kalan kısmının yıkımına karar  verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı vekilleri ve davalı N. A.. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.                           Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan taşınmaza ait sicil kaydının kütükten terkini ve yıkım isteğine ilişkin olup henüz kesin hüküm halini almamış davalara da uygulanacağı öngörülen 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12/3 maddesine ilaveler getiren 5841 Sayılı Yasa hükümleri gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Buna göre, davalının tüm, davacı Hazinenin sair temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. Mahkemece, 28.11.1997 tarih, 5/3 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre taşınmazın tamamının 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde tarifi yapılan kıyıda kaldığı görülmektedir. O halde, bu belirlemeye göre davacı Hazinenin dava tarihi itibariyle davasında haklı olduğu sabittir. Ne varki, sonradan yürürlüğe giren yasa uyarınca davanın reddine karar  verilmiş olması davalının harç ve yargılama giderleri ile bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulmamasını gerektirmez.

Hal böyle olunca, yargılama giderleri, harç ve davada vekil ile temsil edilen davacı yararına avukatlık ücretinin takdir ve tayin edilerek davalının sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının, bu yöne değinen temyiz  itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  09.12.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11868, Karar No: 2012/18649, Tarih: 20.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11868 E.  ,  2012/18649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/06/2011 tarih ve 2009/686-2011/364 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin %50 pay ile ortağı bulunduğu davalı şirketin net 350.000 TL kar ettiğini ve müvekkilinin hissesine düşen 175.000 TL'nin tahsili için takip yapıldığını ancak davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek davalının itirazının iptaline ve inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 2008 yılına ait kar payını 2009 yılı bitmeden talep edemeyeceği için alacağın muaccel bulunmadığını, gerçekte davacının talebi kadar bir kar payının da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ile davalı şirketin diğer ortağının kar payı dağıtımına ilişkin karar almak üzere toplanmalarının mümkün bulunmamasına göre davacının bunu mahkemeden istemesinin mümkün bulunduğu gerekçesi ile belirlenen 33,277,19 TL yönünden Ankara 16. İcra Müdürlüğü'nün 2009/13801 sayılı dosyasına yapılan itirazın iptaline ve fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, şirketin elde ettiği 2008 yılına ait kârdan davacının payına düşenin tahsili istemine ilişkindir. Davacı 2008 yılına ait kârdan hissesine düşen miktarın tahsilini istemiştir. Mahkemece, davacı ile davalı şirketin diğer ortağının kar payı dağıtımına ilişkin karar almak üzere toplanmalarının mümkün bulunmaması nedeniyle kâr payının dava yoluyla istenebileceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, kural olarak bir ortağın şirketten hissesine düşen kar payını dava yolu ile isteyebilmesi için öncelikle kar payının dağıtılması hususunda ortaklar kurulu ya da genel kurul tarafından alınmış bir karar olmalıdır. Anılan kurullar tarafından kar payı dağıtılmaması yönünde bir karar alınmış ve bu kararın iptali ya da geçersizliğinin tespiti gibi yasal yollara başvurulmamış ise bu karar tüm ortakları ve şirketi bağlayıcı hale geldiğinden böyle bir kararın varlığı halinde mahkemece kâr payının tahsiline karar verilmesi mümkün değildir. Yine, kâr payının dağıtımı konusunda ortaklar kurulu ya da genel kurul tarafından bir karar verilmemişse öncelikle anılan kurulların toplanması, bu hususu karara bağlaması gerektiğinden bu husus da yerine getirilmeden mahkemece doğrudan kâr payının tahsili yönünde karar verilemez.

Somut olayda, ortaklar kurulu toplantısının yapılmadığı ve ortaklar kurulu tarafından 2008 yılına ait kâr payı hakkında alınan bir karar olmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda yapılan açıklamalar uyarınca anılan yıla ait kâr payı konusunda mahkemece doğrudan bir karar verilmesi mümkün olmadığından mahkemece 2008 yılına ait kâr payı isteminin bu gerekçeyle reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.