muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7525, Karar No: 2011/7169, Tarih: 20.06.2011

Dava konusu trafik kazası 04.01.1996 günü meydana gelmiş, eldeki dava 11.09.1997 günü açılmıştır. Dava dilekçesinde, “..şu anda davacının bir gözünün görmeyeceği kesindir…” biçiminde açıklamalar yapılarak maddi ve manevi tazminat istenmiştir. Yargılama sırasında Adana Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 25.12.1997 günlü sağlık kurulu raporunda, davacının sol gözünün görmediği belirlenmiştir. Aynı hastane tarafından düzenlenen 19.10.1999 günlü sağlık kurulu raporunda da, davacının sol gözünün görme yeteneğini kaybetmesi nedeniyle sakatlık derecesinin % 32 olduğu belirtilmiştir. Yerel mahkemece, davacının meslekte kazanma gücünü kaybetme oranı belirlendikten sonra zararın hesaplanması amacıyla bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. 19.09.2000 günlü bilirkişi raporunda, davacının % 32 oranında daimi iş göremezlik zararının 9.552,76 TL olduğu bildirilmiştir. Davacı, 8.01.2001 günü ek dava açmış, ek davada bakiye zararı nedeniyle 9.352,00 TL maddi tazminat istemiştir. Ek dava, eldeki bu dava ile birleştirilmiştir. Ek dava dilekçesinin davalı ...’ye 23.01.2001 günü tebliğ edilmiş olduğu, adı geçen davalının 26.01.2001 günlü cevap dilekçesi ile süresi içinde zamanaşımı itirazında bulunduğu anlaşılmıştır.

Borçlar Yasası’nın 60/2. maddesi gereğince zarara yol açan eylemin, aynı zamanda suç sayılan bir eylemden doğması durumunda olayda uygulanacak zamanaşımı süresi, o suçun bağlı olduğu (uzamış) ceza zamanaşımı süresidir.

Somut olayda; eylem, olay gününde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 459/2. maddesinde düzenlenen suç kapsamında kalmakta olup aynı Yasa'nın 102/4. maddesi gereğince (uzamış) ceza zamanaşımı beş yıldır.

11.09.1997 günlü dava dilekçesinde yer alan açıklamalardan, davanın açıldığı günde davacının sol gözünün görme yeteneğini tamamen kaybettiğini bildiği anlaşılmaktadır. Ayrıca yargılama sırasında alınan 25.12.1997 günlü sağlık kurulu raporunda da, davacının 4.01.1996 günü meydana gelen trafik kazası nedeniyle yaralanmasına ilişkin bulgular tanımlanmış, sol gözün görme yeteneğini kaybettiği tespit edilmiş ancak, bu raporda meslekte kazanma gücünü kaybetme oranı rakam olarak açıklanmamıştır. Davacının meslekte kazanma gücünü kaybetme oranını rakam olarak belirleyen 19.10.1999 günlü sağlık kurulu raporu da beş yıllık uzamış ceza zamanaşımı süresi dolmadan önce düzenlenmiştir. Davacı, zararını zamanaşımı süresi dolmadan önce öğrenmiş ancak, ek dava açmak için maddi zararının hesaplanmasını beklemiş ve zamanaşımı süresini geçirmiştir. 11.09.1997 günlü dava dilekçesinde yer alan açıklamalardan ve 25.12.1997 günlü sağlık kurulu raporundan somut olayda gelişen bir durum olmadığı gibi, olayın gerçekleştiği 04.01.1996 günü ile ek davanın açıldığı 08.01.2001 günü arasında beş yıllık uzamış ceza zamanaşımı süresinin geçmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şu durumda ek dava ile istenen bölüm zamanaşımına uğramıştır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, birleştirilen ek davadaki istemin zamanaşımı nedeniyle reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, davalının ek dava ile istenen tazminat miktarı ile sorumluluğuna karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalılardan ... yararına BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19602, Karar No: 2011/21501, Tarih: 16.11.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/19602 E.  ,  2011/21501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın olay tarihinde köy kahvesinde .... ile karşılıklı küfürleştiklerini, bu sırada .... kendisine meyve kasası fırlatması nedeniyle yere düştüğünü, daha sonra kahvede buIunanların kendisine vurduğunu, kahveden dışarı çıkıp, bakkalın önünde bulunan meyve bıçağını alarak orada bulunanlara gösterdiğini beyan etmesi ve kahvede bulunan tanıklarında sanığın kendilerine küfür etmesi,....'a vurması nedeniyle orada bulunanların vurmaya başladığını sanığın dışarı kaçtığını ve bıçağı çıkararak orada bulunanlara tehditkar sözler söylediğini beyan etmeleri karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak, sanık lehine TCY'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanma olanağının tartışılmaması,

2-TCY. 53. maddesinin a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunluklarının infaz tamamlanıncaya kadar, c bendindeki hak yoksunluklarının ise kendi alt soyu üzerindekiler bakımından koşullu salıvermeye kendi alt soyu dışındakiler yönünden ise infaz tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının kararda ayrı ayrı belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ...'ın temyiz nedeni yerinde görülerek tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3736, Karar No: 2021/2862, Tarih: 08.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/3736 E.  ,  2021/2862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...), aralarında evlenme yasağı bulunan reşit olmayanla cinsel ilişki (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...’in atılı suçtan beraati ile sanık ...’ın mahkumiyetine dair Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.09.2019 gün ve 2018/230 Esas, 2019/524 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

İlk derece mahkemesi hükmünü istinaf eden sanık ... müdafisi Avukat... ...’a Bölge Adliye Mahkemesi kararının tebliğ edilmediği ve diğer sanık ... müdafisi Avukat ...’in sürekli mazeret dilekçesi vermesi nedeniyle yeni müdafi olarak görevlendirilen Avukat ... Yemişçioğlu’nun ilk derece mahkemesi hükmünü istinaf etmesine rağmen Bölge Adliye Mahkemesi kararının Avukat ... yerine Merve’ye tebliğ edildiği anlaşıldığından, yokluklarında verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanıklar müdafileri... Gamze ve Huriye'ye usulünce tebliğiyle tebligat parçalarının eklenip, hükümlerin temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11379, Karar No: 2014/7357, Tarih: 03.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11379 E.  ,  2014/7357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17317, Karar No: 2015/2188, Tarih: 18.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17317 E.  ,  2015/2188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/07/2014 tarih ve 2013/120-2014/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "tabak deseni" ile ilgili .... no'lu Endüstriyel Tasarım tescil başvurusuna davalının itirazı üzerine ... ... tarafından itirazın kabul edilerek tescilin iptal edildiğini oysa, müvekkili adına ... no ile tescilli tasarımlardan 2 adedinin davalı şirket tarafından birebir üretilerek pazara sunulduğunu, bununla ilgili yasal sürecin devam ettiğini, davalının itirazında ileri sürdüğü tasarımların kendi tasarımı olmayıp, müvekkili adına tescilli bu tasarımlardan kopyalandığını yani, davalının kopyaladığı tasarımlara dayanarak müvekkilinin yeni tasarımının tescilini engellediğini, müvekkilinin tasarımının yenilik ve ayırt edicilik özelliğine sahip olduğunu ileri sürerek, ... ...'in 14.3.2013 tarih, 2013/T-283 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kararın usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, dava konusu tasarımın, müvekkilinin tasarımı olan tabak desenindeki çizgilerin kavis verilmiş haliyle aynı düzende sunulmasından ibaret olup, desen tasarımlarının aynı olduğunu, öte yandan çizgilerin kullanılış şekli ve tabaktaki konumlarının birebir benzer olduğunu, tasarımın yenilik ve ayırt edicilik vasfının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının iptal edilen .... sayılı tasarımının 01.01.2012 tarihli .... kataloğunda 11. sayfada yer alan ... kodlu ürün tasarımından bütünsel tasarım özellikleri açısından bilgilenmiş kullanıcı nezdinde ayırt edicilik niteliklerini taşıdığı ayrıca, dava konusu tasarımın mutlak yenilik kriteri gözetilerek incelemeye alınan davacının önceden tescilli 2010/02261 sayılı .... no'lu tasarım tescili karşısında da yeni olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile, ... 'nın 2013-T-283 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 18/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15437, Karar No: 2007/3617, Tarih: 08.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/15437 E.  ,  2007/3617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :İzmir 8. Aile Mahkemesi

TARİHİ        : 14.08.2006
Yargıtay — Esas No: 2023/8316, Karar No: 2023/9400, Tarih: 23.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/8316 E.  ,  2023/9400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/682 Esas, 2023/1443 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bafra Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.03.2019 Tarihli ve 2019/203 Esas, 2019/398 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 inci maddesi gereğince kısıtlanmış, babası ...'ın velayeti altında bırakılmıştır.

Vasi adayı 08.12.2022 tarihli dilekçesi ile, eşi olan kısıtlıya vasi olarak atanmayı, covid-19 izninde olan kısıtlı ile Karayolları Mahallesi ... Caddesi No:... İç Kapı No: .../İstanbul adresinde birlikte ikamet ettiklerini, kısıtlının ikamet adresinin belirtilen adrese taşımasına izin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 07.02.2023 tarihli ek karar ile, yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlının ceza evinden izinli çıkarak şu an Karayolları Mahallesi ... Caddesi No:67 İç Kapı No:2 Gaziosmanpaşa/İstanbul adresinde eşi ve çocukları ile birlikte ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.06.2023 Tarihli ve 2023/682 Esas, 2022/1443 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... 27. Sokak No:76 İç Kapı No:1 Bafra/... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 407 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Bafra Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadığından vesayet dosyasının takibinde Bafra Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bafra Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9667, Karar No: 2025/1331, Tarih: 12.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/9667 E.  ,  2025/1331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1603 E., 2024/1576 K.

DAVA TÜRÜ : Ziynet Alacağı

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/1678 E., 2024/227 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından temyiz başvurusunun reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 09.10.2024 tarihli ek kararı ile 04.09.2024 tarihli tavzih talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı kadın vekilinin temyiz başvurusunun reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 09.10.2024 tarihli ek kararı ve 04.09.2024 tarihli tavzih talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararına ilişkindir.

1.Davacı kadın vekilinin temyiz başvurusunun reddine yönelik 09.10.2024 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre, kadının aynen iade talebinin bulunduğu ve Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihindeki altın kuru ile hesaplanan, kabul edilen ve temyize konu edilen toplam miktar dikkate alındığında, kararın Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihindeki kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemeyeceğinden kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesine aykırı olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda temyiz dilekçesinin kesinlik sebebiyle reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla; 09.10.2024 tarihli ek kararın ortadan kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Davacı kadın vekilinin 04.09.2024 tarihli "tavzih talebi hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına" ilişkin ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2.Davacı kadın vekilinin 04.09.2024 tarihli "tavzih talebi hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına" ilişkin ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı kadın mehir senedinden kaynaklı ziynet alacağına ilişkin olarak açtığı davada, ziynetlerin aynen iadesi, bu mümkün olmadığı takdirde tahsil anındaki fiyatı üzerinden davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama aşamasında sunduğu ıslah dilekçesiyle de "Davanın açıldığı 2021 yılından itibaren, enflasyon göz önünde bulundurularak altın değerli madeninde artan miktarlar da dikkate alındığında müvekkilin hak kaybına uğramaması amacı ile cins nevi miktar belirterek aynen iadesi olarak karar kurulmasını talep ederiz" şeklindeki beyanı ile ziynet eşyalarına yönelik talebinin açıkça 'aynen iade'ye yönelik olduğunu belirtmiştir.

Davacı kadın vekili tarafından sunulan 26.07.2024 tarihli dilekçe ile dava tarihindeki bedel üzerinden yargılama aşamasında talepte bulunulmadığı, ıslah dilekçesinin yanlış değerlendirildiği ve taleple bağlılık ilkesine aykırı karar verildiği gerekçesiyle maddi hatanın düzeltilmesi istemiyle tavzih talebinde bulunulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince 04.09.2024 tarihli ek karar ile kesin karara karşı tavzih yoluyla bir düzeltme yapılamayacağı gerekçesi ile davacının talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına kesin olarak karar verilmiştir.

Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince verilen 04.09.2024 tarihli ek kararında "davacının talebine konu kararın maddi hata olarak nitelendirilmesi mümkün olmayıp, kesin karara karşı HMK'nın 363. maddesine göre kanun yararına temyiz yoluna başvurulabileceğinden, davacının talebi konusunda karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmişse de davacı kadının dava dilekçesi ile dava tarihindeki ziynetlerin aynen iadesine, olmadığı takdirde tahsili tarihindeki bedeline hükmedilmesini talebini, 16.03.2023 tarihli ıslah dilekçesiyle "Davanın açıldığı 2021 yılından itibaren, enflasyon göz önünde bulundurularak altın değerli madeninde artan miktarlar da dikkate alındığında müvekkilin hak kaybına uğramaması amacı ile cins nevi miktar belirterek aynen iadesi olarak karar kurulması" olarak belirtmekle "bedel tahsiline" ilişkin bir talebinin olmadığını açıkça belirtmiştir. Başka bir anlatımla davacı kadın vekili ziynet eşyalarına yönelik talebini "aynen iade" olarak hasretmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere ziynet talebinin "aynen iade" ile sınırlanması halinde kararı inceleyen Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle ulaştığı miktarın kesinlik sınırına bakılarak tavzih talebi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, "karar verilmesine yer olmadığı" kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin 09.10. 2024 tarihli "temyiz başvurusunun reddine" yönelik ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin 09.10. 2024 tarihli "temyiz başvurusunun reddine" yönelik ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesinin 04.09.2024 tarihli "tavzih talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına" yönelik ek kararın BOZULMASINA,Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13244, Karar No: 2011/23620, Tarih: 19.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/13244 E.  ,  2011/23620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

18.07.2007 tarih ve R:2007/72 sayılı Kaçakçılık Suçu Raporunda, sahte fatura kullanılmak suretiyle vergi kaybına sebebiyet verildiğinin tespit edilmesine rağmen sonuç bölümünde “mükellef defter ve belgelerini ibraz etmemek suretiyle Vergi Usul Kanunun 359. maddenin (a) fıkrasının 2.bendinde yazılı kaçakçılık suçunu işlemiştir.” denildiği, bu rapora atıfta bulunulan 26.07.2007 tarih ve B.07.01.GİB.4.26.15.02/29-10-1/491 sayılı “mütalaa” yazısında “mükellef ...'in bazı defter ve belgelerini ibraz etmemek suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki Kaçakçılık suçunu işlediği tespit edilmiştir. Bu nedenle 213 sayılı yasanın 359/a-2 maddesi hükmüne göre işlem yapılması gerektiğinden suç duyurusunda bulunulması hususu aynı kanunun 367.maddesi hükmüne göre ...mütalaa edilmektedir.” denilerek 213 sayılı yasanın 359/a-2 maddesinden mütalaa verildiği, Eskişehir Cumhuriyet başsavcılığının 05.09.2007 tarih ve 2007/9297 sayı ile verilen kovuşturmaya yer olmadığına kararını itiraz üzerine inceleyen Kütahya Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığının 25.10.2007 tarih ve 2007/1297 Değ.İş sayılı kararıyla şüpheli hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan dava açılmak üzere kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırıldığı ve Eskişehir Cumhuriyet başsavcılığınca yasal zorunluluk nedeniyle ve mütalaaya uygun olarak 213 sayılı yasanın 359/a-2 maddesindeki defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kamu davası açıldığı ve kovuşturmanın da iddianame konusu yapılan bu suça hasren yapılıp hüküm kurulduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki düşünceye iştirak olunmamıştır.

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunu işlemediği anlaşılan sanığın CMK'nun 223/2-b maddesi gereğince beraatine karar vermek gerektiği gerekçeleri mahkemece dosya içeriğine uygun olarak gösterilmiş olduğundan, katılan vekilinin sanığın cezalandırılmasına karar vermek gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.