muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/890, Karar No: 2022/16505, Tarih: 08.12.2022

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu olay nedeniyle meydana gelen kurum zararından davalı ... ve ihbar olunan ...'in müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğunun tespiti ile davalı ve ihbar olunanın kusuru neticesinde meydana gelen 220.900,47 TL zararın ödeme tarihi olan 26.05.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince; davacı Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olarak İl Milli Eğitim müdürü olarak görev yapmış olan davalının, okullarda TYP kapsamında çalışan kişilerin maaş işlemlerini, kurum dışından ... isimli bir kişiyi görevlendirmek suretiyle yaptırdığı, maaş işlemleri sırasında vergi kesintilerinin yapılmayarak vergi dairesine ödeme yapılmamasından dolayı daha sonra davacı kurum tarafından vergi dairesine 220.900,47 TL ödeme yapılmak zorunda kalındığı, yapılan bu ödeme nedeniyle davacı kurumun mal varlığında eksilme oluştuğu ve dolayısıyla kurum zararının meydana geldiği, yukarıda açıklanan 5018 sayılı yasa ve bu yasaya dayanılarak çıkarılan yönetmeliğin 5. maddesine göre bu zarardan işlemin yapılmasına sebep olan davalı ile birlikte ödemeleri alan ilgililerin de sorumlu olduğu, ancak burada müteselsil bir sorumluluk söz konusu olduğundan doğrudan bu zararın davalıdan talep edilmesine bir engel bulunmadığı, bu nedenle davalının, kamu zararı oluşmadığı ve alacağın TYP kapsamında çalışan kişilerden tahsil edilmesi gerektiği yönündeki istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı, davalı tarafın istinaf dilekçesinde, bilirkişi raporuyla tespit edilen tazminat miktarına ve mahkemece hükmolunun miktara yönelik açık bir istinaf sebebi ileri sürmediğinden bu konuda herhangi bir istinaf incelemesi yapılmadığı gerekçeleri ile davalının istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacının İl Milli Eğitim Müdürü olarak görev yaptığı sırada bir kısım ücretlerle ilgili ödeme ve vergi kesintileri yapmak üzere görev verdiği personelin vergi zıyaına sebebiyet verdiği gerekçesi ile zararın rücuen tazmini istemine ilişkindir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 62. maddesinde “Tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğu göz önünde tutulur.” hükmü bulunmaktadır. Rücuen tazminatın kapsamı belirlenirken, tarafların, zararın oluşumuna hangi oranda etki ettikleri yani müterafik (bölüşük) kusurlarının olup olmadığı hususu belirlenerek bölüşük kusurun varlığı halinde hükmedilecek tazminat miktarından kusur durumuna uygun miktarda indirim yapılmalıdır. Davalının İl Milli Eğitim Müdürü sıfatı ve yetkisi ile oluşan zarardan sorumlu tutulmasını gerektirir derecede kusurunun varlığı yeterince araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm tesis edilmiştir.

Şu durumda mahkemece, gerekirse alanında uzman bilirkişiden rapor alınarak davacı idarenin davalının görev yaptığı İl Milli Eğitim Müdürlüğünde görev yaptığı sırada oluşan dava konusu zarara ilişkin bölüşük kusuru olup olmadığı ve varsa miktarı belirlenip, davalının sorumluluğunun buna göre hesaplanması gerekirken, tüm zarardan davalının sorumlu tutulması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA,  dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 08.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16148, Karar No: 2015/19483, Tarih: 15.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/16148 E.  ,  2015/19483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, asıl dava ile iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalı ... Spor Kulubü Başkanlığı'ndan tahsilini talep etmiş, birleşen dava ile ise ihaleyi yapan ve işe alan kurumun ... olduğunu, davacının Belediye'nin yapmış olduğu parkometre ihalesinin yüklenicisi olan ... Belediye Spor Kulubü Başkanlığı bünyesinde çalıştığını, 30 Mart yerel seçiminden sonra sözleşmesinin haksız ve tek taraflı feshedildiğini, bu nedenle Belediye'nin de tüm alacaklardan müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğunu belirterek husumeti Belediye'ye de yöneltmiş ve davaların birleştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacının kurumun işçisi olmayıp bağımsız işveren olan ... Belediye Spor Kulübü'nün çalışanı olduğunu, davanın husumetten reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ...’nın Belediye tarafından Dernekler Kanunu’na uygun olarak kurulduğu, ayrı tüzel kişilik kazandığı ve tüzel kişiliğinin halen devam ettiği, davacının da kulüp tarafından işe alınarak çalıştırıldığı, birleşen davanın davalısı ... tarafından dernek niteliğinde kurulan asıl davanın davalısı ...'nın bağımsız bir tüzel kişilik olarak ayrı bir işveren olduğu, ... tarafından Belediye Spor Kulübü adı altında kurulmasının ...’na asıl işverenlik sıfatı vermeyeceği, davacı tarafından da bizzat ... bünyesinde işçi sıfatı ile çalışmasının ispatlanamadığı, davacı işçi ile iş sözleşmesi ilişkisi içinde olan davalının dernek niteliğindeki asıl davanın davalısı ... olduğu, zira, davacı işçinin maaşlarının ve sigorta primlerinin ayrı bir tüzel kişilik olan ... tarafından ödendiği gerekçesiyle davalı ... aleyhine açılan birleşen davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı ...'nın dernek sicilindeki adresi ... Kaymakamlığı Dernekler Büro Şefliği tarafından Eski Belediye Sarayı olarak bildirilmiş olup ... adına bu adrese çıkarılan dava dilekçesi ve tensip zaptı ekli davetiye ... Belediyesi Yazı İşleri Müdürü tarafından tebliğ alınmıştır. Davalı ... vekili 16.06.2014 tarihli yazısında, tebligat zarfı üzerindeki muhatap ... Belediyesi Spor Kulubü ile bir ilgileri olmadığını belirterek sehven almış oldukları tebligatları Mahkeme'ye iade etmiştir. Bunun dışında davalı ...'ne dava dilekçesi tebliğ edilmemiştir. Hal böyle olunca öncelikle davalı ...'nün bağlı olduğu ilgili federasyona müzekkere yazılarak kulübün adresinin ve en son başkanının kim olduğu sorulup taraf teşkilinin buna göre sağlanması gerekmektedir. Ayrıca 6360 sayılı Yasa'nın geçici 1/8 maddesi, 8. maddesi ve 27/son maddesi ile 5216 Sayılı Yasa'nın 11. maddesi gereğince otopark işletme görevinin ... Büyükşehir Belediyesi'ne devredilip devredilmediği araştırılarak ve fesih tarihi de gözönünde bulundurularak hasmın temsilcisinde hata yapılıp yapılmadığı değerlendirilip gerektiğinde davanın ... Büyükşehir Belediyesi'ne yöneltilmesi için davacıya süre verilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken davalı ... aleyhine açılan birleşen davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20349, Karar No: 2015/7843, Tarih: 09.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/20349 E.  ,  2015/7843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/278639

Dolandırıcılık suçundan şüpheli Ş.. T.. hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Y.. Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 29/01/2015 tarihli ve 2014/10857 soruşturma, 2015/481 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik talebe ilişkin karar verilmesine yer olmadığına dair mercii Yalova Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/03/2015 tarihli ve 2015/896 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 23/07/2015 gün ve 15343/49670 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/09/2015 gün ve 2015/278639 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Dosya kapsamına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlığı altındaki 172. maddesinde yer alan (1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz” hükmü ile aynı karar başlığı altındaki 271/2. maddesine göre, itiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verilmesi gerektiğinin belirtildiği, bu nedenle süre yönünden itirazın yerinde görülmemesi hâlinde süre yönünden red kararı verilmesi gerektiği hâlde yazılı şekilde karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29/01/2015 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının şikayetçiye 13/02/2015 tarihinde tebliğ edildiği ve şikayetçi tarafından süresi içerisinde itiraz edilmeyerek kesinleştiği, bu kez şikayetçinin 18/03/2015 havale tarihli dilekçesinde süresi içerisinde itiraz edememesi üzerine kesinleşen 29/01/2015 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kanun yararına bozulmasını talep ettiği ancak söz konusu dilekçe Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itiraz olarak değerlendirilerek gönderilen Yalova Sulh Ceza Hakimliği tarafından şikayetçinin dilekçe içeriğindeki talebi gözetilip karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmış ise de;

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara karşı kanun yararına bozma olağanüstü kanun yolunun kapalı olması nedeniyle, şikayetçinin dilekçesinin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itiraz olarak kabul edilip Sulh Ceza Mahkemesi tarafından olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden Yalova Sulh Ceza Hakimliği'nin 25/03/2015 tarihli ve 2015/896 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 09/12/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara karşı (KYOK) itiraz edildiğinde, Sulh Ceza Hakimliğince (SCH) CMK'nın 173. maddesi uyarınca itirazın kabulü veya reddine dair bir karar verilmelidir.

İtirazın kabulü kararının doğal sonucu olarak Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye vereceğinden ve uyuşmazlık itiraz hakkına tek başına sahip olan suçtan zarar görenin isteği doğrultusunda çözülmüş olacağından bu karara karşı, itiraz koşullarına ilişkin sebepler dışında KYB yoluna gidilemeyecektir.

İtirazın reddi kararı ise; uyuşmazlığı KYOK'nın isabetli olduğu yönünde çözen veya itiraz koşullarının bulunmadığını tespit eden kesin nitelikte bir karardır ve bu karar CMK'nın 309/1 maddesi uyarınca her durumda KYB yoluna getirilebilir.

Dolayısıyla, KYB yoluna başvurulabilmesi ve bu yolla inceleme yapılabilmesi için SCH'ce uyuşmazlığı belirtilen şekillerde çözen ve "karar niteliği" taşıyan bir karar verilmiş olmalıdır.

Somut olayda; M.. T..'ın 18.03.2015 havale tarihli dilekçesinin mahiyeti itibariyle itiraz dilekçesi olduğuna dair Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, Adalet Bakanlığı'nın ve Daire çoğunluğunun kabulünde isabetsizlik bulunmamaktadır. Dosya kapsamına göre, KYOK'a karşı yapılan itiraz, Mehmet Taşkıran'ın itiraza hakkı olup olmadığı ve itirazın süresinde olup olmadığı hususları öncelikle ele alınıp itirazın reddi veya kabulü kararı ile sonuçlandırılmamış, karar verilmesine yer olmadığı kararı verilerek iade edilmiştir. Bu işlemin, bir müzekkere ile yapılabilecek iadeden farkı yoktur ve iadenin bir karar formunda yazılmış olması ona karar niteliği kazandırmayacaktır.

Bu nedenlerle ortada KYB yolu ile incelenebilecek bir karar olmadığından ve bu yolla incelemenin koşulları gerçekleşmediğinden talebin reddi yerine, karar niteliği taşımayan bir işlemin bozulması anlamındaki sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmek mümkün olamamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/17784, Karar No: 2014/14239, Tarih: 10.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/17784 E.  ,  2014/14239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kendisine zorunlu müdafii atandığından haberdar olmayan suça sürük- lenen çocuğa, gerekçeli karar ve müdafiinin temyiz dilekçesi usulüne uygun olarak tebliği, buna ait belge ve hükmü temyiz halinde temyiz dilekçesi eklenip ve ek tebliğname düzenlenmesi için tevdii edilen dosyanın suça sürüklenen çocuğun temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlenmeden gönderildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuğun 26.03.2014 temyiz talebi ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra inceleme yapılmak üzere geri gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay C.Başsavcılığına (TEV- DİİNE), 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4575, Karar No: 2012/36087, Tarih: 02.05.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/4575 E.  ,  2012/36087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Red

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içerisinde bulunan ve yargılamaları birleştirilen 09/07/2003 tarihli ve 2003/1396 sayılı iddianamenin suç tarihinin 27.11.2002,eylemin kooperatifin kıyı şeridinde bulunan gezi alanındaki ağaçların kesilmesi olduğu, 29/11/2004 tarihli ve 2004/2874 sayılı iddianamenin ise suç tarihinin 18.09.2003,eylemin sanığın genel kurul kararı olmadan,yetkili mercilerden izin almadan site içerisinde bulunan 53 adet değişik cins,çap ve anıt özelliği taşıyan ağaçları kestirdiği,bu nedenle iki iddianamenin suç tarihlerinin farklı olduğu ve farklı eylemlerden bahsedildiği halde, 2004/2874 sayılı iddianame ile mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının mükerrer açıldığından bahisle yazılı şekilde reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar ... ve ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan,hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25520, Karar No: 2017/27110, Tarih: 13.12.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/25520 E.  ,  2017/27110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 50/1-a, 52/2-4. Maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda açıklanan mahkumiyet hükmünün usulüne uygun olarak Tebligat Kanunu 21/2. maddesi gereğince 16/03/2016 tarihinde muhatara tebliğ edilmesine rağmen, sanığın belirtilen tarihte yurtdışında olduğu ve dönüş yaptıktan sonra kanuni süre içerisinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, sanığın pasaport fotokopilerine dayalı mazereti gereğince eski hale getirme ve temyiz talebinin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede,

Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 13/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12429, Karar No: 2012/447, Tarih: 18.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/12429 E.  ,  2012/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın davacıya ait taşınmazın kıyı kenar çizgisinde kalması nedeniyle tapusunun iptaline dayalı tazminat talebine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 1. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 18/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21835, Karar No: 2013/18410, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/21835 E.  ,  2013/18410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24.01.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.