muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2898, Karar No: 2016/6092, Tarih: 06.04.2016

5510 sayılı Kanun'un geçici maddelerinde önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kuralda bulunmadığından, Kanunun 96. maddesinin sigortalı yararına getirdiği bu yeni düzenlemenin Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında sonuç itibariyle; kamusal niteliği gereği sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasaların yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurması; 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamının sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121.madde hükmüne göre daha lehe bir düzenleme getirilmesi ve 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralın da yer almaması karşısında yersiz ödemelerin iadesi talebine ilişkin devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde, 5510 sayılı Kanun'un 96.maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanun'un 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanunu'nun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanun'un 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanunu'nun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (...); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (...); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır. Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanun'un 818 sayılı Borçlar Kanunu'na göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanun'un 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır. Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanun'un, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacıya boşanması sebebi ile hak sahibi sıfatıyla yetim aylığı bağlanmıştır. Kontrol memuru raporunda yer alan, "boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği" yönündeki tespit üzerine davacının yetim aylığı kesilerek, Kurumca yersiz ödenen aylaklar borç kaydedilmiştir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı ...ve Genel ...Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere kolluk araştırması yapılmalı, ilgili muhtarlığa yazılan müzekkere cevabı beklenilmeli ve muhtarın beyanı alınmalı, ayrıca tutanak tanıklarının beyanları tekrar alınıp netleştirilerek ve birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucunda davanın reddine karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5334, Karar No: 2016/6057, Tarih: 22.12.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/5334 E.  ,  2016/6057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın temyiz konusu eylemi, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşıldığından, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 22/12/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2317, Karar No: 2024/124, Tarih: 11.01.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/2317 E.  ,  2024/124 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında Yığılca Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2018 yılında yapılan kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 149 ada 24 parsel ... 1.501,94 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesine 6831 ... Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve kullanımsız olduğu, şerhi verilerek ağaçlık niteliği ile Hazine adına tespit edilmiş, 05.02.2019 tarihli Düzce Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü yazısı ile cinsi orman olarak değiştirilmiştir.

Davacı, çekişmeli 149 ada 24 parsel ... taşınmazda kendi adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; “Dava konusu taşınmazın cinsinin orman olarak değiştirildiği, taşınmazın cins değişikliklerinin yapılmasına müteakip orman idaresine tahsis edileceğinin bildirildiği, eylemli orman olmamakla birlikte ağaçlandırılmak üzere Orman Yönetimine tahsis edilen yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağı gibi, bu tür taşınmazların tapu kaydının beyanlar hanesine kullanıcı şerhi verilmesine, yada gerçek kişiler tarafından taşınmaz hakkında kendi lehlerine olacak şekilde bir hak doğuracak dava açmak olanağı bulunmadığı, dosya kapsamında dinlenen davacı tanıklarının her ne kadar dava konusu taşınmazın davacı tarafından kullanıldığını, mahalli bilirkişilerin de aynı yönde beyanda bulundukları görülse de idarî yargıda idarî tahsis kararı iptal edilmedikçe veya idarece tahsis kararı kaldırılmadıkça tahsis işleminin geçerliliğini sürdüreceğinden, bu tür bir yere kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle açılan böyle bir davanın dinlenilme olanağının olmayacağı” gerekçesiyle davanın reddine, karar verilmiş, hükmün davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince davacı istinaf başvurusu “taşınmazın cins değişikliği yapılarak orman olarak Hazine adına tescil edildiği, dolayısıyla kullanıcı şerhine yönelik davanın dinlenilme olanağı kalmadığı” gerekçesiyle esastan reddedilmiş ve iş bu karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ:

Yukarıda açıklanan nedenlerle

Temyiz olunan mahkeme kararının ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12618, Karar No: 2023/9134, Tarih: 25.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/12618 E.  ,  2023/9134 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/774 E., 2015/795 K.

SUÇ : 5188 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Nevşehir (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin, 22.02.2012 tarihli ve 2011/1106 Esas, 2012/122 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'a (5188 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 19 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 2 ... 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2.Nevşehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/774 Esas, 2015/795 Karar sayılı kararıyla; sanığın denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı mahkûmiyetine karar verilmesi nedeni ile sanık hakkındaki hükmün açıklanması ile 5188 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan aynı Kanun'un 19 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ile 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 2 ... 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz sebepleri; müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığına, tespit tarihinde 5 yıllık çalışma izni süresinin dolmadığına, tüm aşamalarda işlemlerin çalışma izin belgesine (yakakartı) göre yürütüldüğüne, bu belgenin de süresinin dolmadığına, doğrudan verilen adlî para cezası nedeni ile hükmün açıklanmasının hatalı olduğuna, belirtilen ve re'sen tespit edilecek nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.23.08.2011 tarihinde yapılan denetimde, sanığa ait şirkette istihdam edilen İsmail Yaman isimli şahsın, çalışma izni süresinin bitmesine rağmen özel güvenlik görevlisi olarak çalıştırıldığı tespit edilmiştir.

2.Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında, kendi sorumluluğunun bulunmadığını, aynı zamanda istihdam edilen şahsın çalışma izin süresinin dolmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1.23.08.2011 tarihinde yapılan denetimde, sanığa ait şirkette istihdam edilen İsmail Yaman isimli şahsın, çalışma izni süresinin bitmesine rağmen özel güvenlik görevlisi olarak çalıştırıldığı tespit edilmiştir.

2.Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında, kendi sorumluluğunun bulunmadığını, aynı zamanda istihdam edilen şahsın çalışma izin süresinin dolmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

3.Kayseri Valiliği tarafından İsmail Yaman adına düzenlenen eğitim sertifikasının 26.07.2006 tarihli ve 5 yıl süreli olduğu, özel güvenlik görevlisi kimlik kartının ise 26.06.2007 tarihli ve 5 yıl süreli oldukları görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.5188 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinde tanımlanan suçun oluşabilmesi için aynı Kanun'un 11 inci maddesine göre çalışma izni verilmeyen kişilerin istihdam edilmesinin gerekeceği, 12.04.2011 tarihli ve 27903 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6215 sayılı Kanun'un 2 nci maddesiyle anılan maddenin birinci fıkrasında yapılan değişiklik sonrasında getirilen düzenlemede, çalışma izninin beş yıl süreli olarak verilmesine ilişkin düzenlemeye ver verilmediği görülmekle; somut olay bakımından suç tarihi itibarı ile çalışma izni verilmeyen birinin istihdam edildiğinden söz edilemeyeceği anlaşılmakla, unsurları itibarı ile oluşmayan suçtan sanığın beraatına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi,

2.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 23.08.2011 yerine 26.07.2011 olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/774 Esas, 2015/795 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3729, Karar No: 2023/7870, Tarih: 24.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/3729 E.  ,  2023/7870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/477 E., 2016/203 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan zincirleme suç hükümlerine cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın katılana ait kredi kartı bilgilerini bir şekilde ele geçirdiği ve 06.12.2013 tarihinde Turkcell İletişim Hizmetlerini arayarak 0533 220... ve 0533 270... nolu telefon hatlarına ait fatura borçlarını ödediği, 07.12.2013 tarihinde internet üzerinden ... Bilgisayar işyerinden 896,82 TL bedelli Samsung marka cep telefonu satın aldığı ancak işyerinin şüpheli bulduğu işlemi iptal ederek ürünü teslim etmediği, 07.12.2013 tarihinde yine internet üzerinden Ellitek İletişim işyerinden 100,00 TL lik alışveriş yaptığı, bu işyerinin de şüpheli işlemi iptal ederek çekilen tutarı kart sahibinin hesabına iade ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın katılana ait kredi kartı bilgilerini ele geçirdikten sonra iki ayrı telefon hattına ait fatura borçlarını ödediği ve ertesi gün internet üzerinden iki farklı siteden ürün satın almak istediği ancak bu işlemlerin teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında, bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı mağdura yönelik olarak değişik zamanlarda gerçekleştirdiği eylemler nedeniyle zincirleme suç hükümlerine göre cezalandırılması gerektiği gözetilmeden sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Tüm dava dosyası içeriği, Turkcell İletişim Hizmetlerini arayan ve internet üzerinden yapılan alışverişlerde belirtilen irtibat numarasının sanığın eşi adına kayıtlı olması, internet üzerinden yapılan işlemlere ilişkin IP numarasının tanık Z.Ö.'ye ait olması ve tanık Z.Ö. ve O.Ö.'nün sanığın suç tarihinde evlerinde misafir olarak kaldığına ve evlerindeki interneti kullandığına dair beyanları, sanığın da Z.Ö.'nün evinde kış ayında kaldığına dair beyanı ile katılanın aşamalardaki anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunun unsurlarının oluştuğuna dair mahkeme kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının 2 yılın üzerinde olması nedeniyle adli para cezasına çevrilemeyeceği anlaşıldığından sanığın temyiz sebepleri yönünden hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.03.2016 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4762, Karar No: 2015/11310, Tarih: 27.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4762 E.  ,  2015/11310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2011/570-2013/129

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin bir kısım davalıların sürücüsü, maliki ve işleteni oldukları halk otobüsüne bindiğini, otobüsten ineceği sırada sağ el orta parmağının ön koltuk koruma sacında bulunan bir deliğe takılması sonucu yaralandığını ve parmağını kaybettiğini ileri sürerek ıslahla birlikte 8.525 TL geçici ve sürekli iş göremezlik tazminatı ile 24.000 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini;

Davalılar U.. Y.. ve H.. C.. vekili, olayda kusurlarının bulunmadığını;

Davalı E.. S.. A.Ş., müvekkilinin poliçe limitleri dahilinde ve sürücünün kusuru oranında sorumlu olduğunu;

Davalı G.. S.. A.Ş. vekili ise, hasarın ....limitlerini aşan kısmından yine poliçe limitleri dahilinde sorumlu olduklarını ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davalı M.. C.. aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalılar aleyhine açılan maddi tazminat davasının kabulü ile 8.525 TL'nin sigorta şirketlerinden 19.09.2011 temerrüt tarihinden, diğer davalılardan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen

tahsiline, 5.000 TL manevi tazminatın ise davalı G.. S.. A.Ş.'den 19.09.2011 temerrüt tarihinden, davalılar U.. Y.., H.. C.. ve Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 692,89 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan alınmasına 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2187, Karar No: 2025/5990, Tarih: 10.06.2025

**6. Ceza Dairesi         2025/2187 E.  ,  2025/5990 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/492 E., 2022/81 K.

SUÇ : 6136 sayılı Ateşli silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Gökçebey Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2022 tarihli ve 2021/492 Esas, 2022/81 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli tehdit ve 6136 sayılı Ateşli silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanun'a (6136 sayılı Kanun) muhalefet suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, sanık müdafiinin temyizi üzerine sanık hakkında Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 11.02.2025 tarihli ve 2023/12571 Esas, 2025/1651 Karar sayılı ilam ile tehdit suçundan bozma kararı verildiği halde 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin sehven incelenmediği anlaşılmakla;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmekle;

Gökçebey Asliye Ceza Mahkemesi'nin kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 10.06.2025 tarihinde karar verildi.