muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/33394, Karar No: 2014/25488, Tarih: 08.09.2014

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının Kartal l. İş Mahkemesinin 2010/186 esas sayılı dosyası ile işe iade davası ikame ettiğini ve mahkememizce bekletici mesele yapılan Kartal 1 İş Mah.2010/186 E -721 K sayılı dava dosyasının Yargıtay’dan 9/3/2012 tarihi itibarı ile onanarak kesinleştiği, mahkemenin gerekçesinde davacının 14.1.2010 tarihli dilekçe baskı altında verdiğini ifade etmediği, 8.2.2010 tarihi itibarı ile işten ayrılmak istediğini ifade etmiş olduğunun tespit edildiği ve iş sözleşmesinin davacının isteği üzerine gerçekleştiğinin belirtildiği ve maddi vakanın Yargıtay onamasından geçerek kesinleştiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının imzasını taşıyan ve işe iade davasında karara dayanak yapılan 12.01.2010 tarihli istifa dilekçesi şartlı olarak kıdem ve ihbar tazminatları ödenmek üzere verilmiş olup, bu dilekçenin davalı işverence işleme konulması durumunda Dairemizin yerleşik uygulamasına göre davalının dilekçedeki koşulları da kabul ettiğinin dikkate alınması gerekir.

Kaldı ki, davacı tarafından açılan ve red ile sonuçlanan işe iade davasında feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilmiş ve bu husus kesinleşmiştir. Açıklanan durum karşısında davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde taleplerin reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15512, Karar No: 2008/156, Tarih: 21.01.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/15512 E.  ,  2008/156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.10.2005 gününde verilen dilekçe ile inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 17.05.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise katkı payı nedeniyle tazminat istemlerine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

İnanç sözleşmesi, inananla inanılan arasında yapılan onların hak ve borçlarını belirleyen, inançlı işlemin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın inanılan tarafından kullanılma, yönetilme ve inanana iade şartlarını içeren borçlandırıcı bir işlemdir.

5.2.1947 tarih 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi; inanç sözleşmesi, inanılana bir hakkın kullanılmasında davranışlarını, inananın tespit ettiği amaca uydurmak borcunu yükler. Diğer bir anlatımla; inanan inanılan namına yapılacak bir işlemden sonra, taşınmazın mülkiyetini ona (inanana) geçirme yükümlülüğü altına girmiştir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmemesi halinde bunun dava yoluyla hükmen yerine getirilmesi istenebilir.

İnanç sözleşmesi anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delil ile kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı taraf elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, makine ile yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış, parmak izli veya mühürlü senetler gibi.) yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge varsa HUMK.nun 292.maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delil ile ispat edilebilir.

Yazılı delille veya yazılı delil başlangıcı yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (HUMK.m.236) yemin (HUMK.m.344) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

Somut olayda, yazılı delile ve yazılı delil başlangıcına dayanmayan davacı gerek dava dilekçesinde, gerekse sonradan verdiği delil dilekçesinde “vs delil” demek suretiyle açıkça yemin deliline dayanmış ve iddiasını bu delille kanıtlayacağını ileri sürmüştür. Mahkemece, davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmaksızın davanın eksik inceleme ve araştırmayla reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Somut olayda, yazılı delile ve yazılı delil başlangıcına dayanmayan davacı gerek dava dilekçesinde, gerekse sonradan verdiği delil dilekçesinde “vs delil” demek suretiyle açıkça yemin deliline dayanmış ve iddiasını bu delille kanıtlayacağını ileri sürmüştür. Mahkemece, davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılmaksızın davanın eksik inceleme ve araştırmayla reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 21.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10024, Karar No: 2013/24566, Tarih: 16.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/10024 E.  ,  2013/24566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :2010/526-2012/1186

Davacı, Ocak 2008- Haziran 2009 tarihleri arasında Elbeyli Kaymakamlığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı bünyesinde 75. Yıl Çok Programlı Lise'de hizmet akti ile çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Elbeyli Kaymakamlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanun ile mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20'nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilir” düzenlemesinin yer alması ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir.

506 sayılı Yasanın 2. maddesinde bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanlar sigortalı sayılmışlardır. Hizmet akdi, öğretide de kabul edildiği gibi iş görme, bağımlılık ve ücret unsurlarından oluşmaktadır. Burada söz konusu olan iş, ekonomik bakımdan iş olarak değerlendirilebilen her türlü çalışmayı ifade etmektedir.

Çalışmaların geçtiği iddia edilen işyerleri Kamu kuruluşları olup, Kamu kuruluşlarında çalıştırılanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Dava dışı Elbeyli Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı tarafından, vakıf bünyesinde, davacının işçi statüsünde çalışmaya başlamasına dair bir onay veya başlayış yazısı olmayıp, bordro üzerinde

Çalışmaların geçtiği iddia edilen işyerleri Kamu kuruluşları olup, Kamu kuruluşlarında çalıştırılanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Dava dışı Elbeyli Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı tarafından, vakıf bünyesinde, davacının işçi statüsünde çalışmaya başlamasına dair bir onay veya başlayış yazısı olmayıp, bordro üzerinde

bir ücret verilmediği ve ödeme yapılmadığı, vakıftan yardım talebi üzerine yardım yapıldığı belirtilmiş ise de; tüm dosya kapsamından davacının vakıftan yardım aldığı Ocak 2008 tarihinden Temmuz 2009 tarihine kadar olan hükme konu sürelerde Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı 75. Yıl Çok Programlı Lise'de kış aylarında kaloriferci,yaz aylarında temizlik görevlisi olarak çalıştığı, yaptığı çalışmaların iş görme ve bağımlılık unsurlarını içerdiği, zira davacının bu kuruluşlarda iş gördüğü ve bunu söz konusu kuruluşlar bünyesinde aldığı talimatlar doğrultusunda yani bağımlılık ilişkisi içinde gerçekleştirdiği, bu sırada vakfın, yapmış olduğu yardım karşılığında davacıyı adı geçen kuruluşlarda çalışmaya sevk ettiği görülmektedir. Gerçekte vakfın anılan yardımı bir sosyal yardım olup karşılıksız olması gerekirken dava konusu olayda, bu ödeme için bir karşılık mevcuttur. Bu halde anılan ödemenin sosyal yardım niteliği ortadan kalkmakta ve davacının söz konusu çalışmalarının karşılığını oluşturmaktadır ki, bu durumda, bahse konu ödemeyi ücret olarak nitelendirmek mümkün olur.

Bu durumda yapılacak değerlendirmede, 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde de belirtildiği üzere, vakfın tabii başkanı olan mülki idare amirinin, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 7. maddesinde düzenlenen geçici iş ilişkisi kavramı içerisinde, davacıyı, 75. Yıl Çok Programlı Lise'de kaloriferci,temizlikçi olarak iş görme edimini yerine getirmek üzere geçici olarak devrettiği, bu tür ilişkilerin üç kişinin yani işçi, onun iş akdi ile bağlı olduğu işveren ve bu işveren ile geçici işçi sağlama sözleşmesi yapan diğer (geçici) işverenin iradeleri ile oluşan üçlü bir ilişkiye dayandığı, bu ilişkiye dayanılarak işçinin yapmakta olduğu işe benzer işlerde çalıştırılması koşuluyla başka bir işverene iş görme edimini yerine getirmek üzere geçici olarak devredilebildiği, bu bağlamda, gerçek işverenin vakıf olduğu, işin görüldüğü yerlerin vakfa ait olup-olmamasının bu durumu değiştirmeyeceği; anılan düzenlemede yer alan, “…Geçici iş ilişkisi altı ayı geçmemek üzere yazılı olarak yapılır, gerektiğinde en fazla iki defa yenilenebilir…” hükmü ile aynı maddede yer alan geçici iş ilişkisinin kurulabilmesi için işçinin "devir sırasında yazılı rızasını alma” koşullarının bulunmamasının vakıf ile sigortalı arasında devam eden varsayımsal (farazi) bağımlılık sebebiyle sigortalılık haklarını etkilemeyeceği düşünülerek, davacının iş görme edimini başkasına sunmasının anılan bağımlılık ilişkisine zarar verebilecek yoğunluğa ulaşıp ulaşmadığı incelenmeli ve farazi bağımlılık ilişkisinin varlığını koruduğu sürece, davacının vakfa bağlı sigortalılığının süreceği gözetilmelidir.

Şu halde yapılması gereken iş; yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda, davacıya mehil verilerek, Elbeyli Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı'nın ve Milli Eğitim Bakanlığı'nın, HMK’nın 124. maddesi gereğince davaya iştiraklerini sağlamak, usulüne uygun şekilde taraf teşkili sağlandıktan,bütün deliller toplandıktan sonra ayrı tüzel kişiliği bulunmayan Elbeyli Kaymakamlığı yönünden davanın reddine,diğer davalılar yönünden yapılacak araştırma,değerlendirme sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen hukuki ve fiili durumlar gözetilip, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Elbeyli Kaymakamlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve sair yönleri incelenmeksizin hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.12.2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21186, Karar No: 2009/3632, Tarih: 01.04.2009

**11. Ceza Dairesi         2008/21186 E.  ,  2009/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : ...: 1-1998-1999 ve 2000 yıllarına ilişkin;Kamu davasının 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 mad.ce zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına

2-2001 yılına ilişkin;Beraat, ...: 1-1998-1999 ve 2000 yıllarına ilişkin;Kamu davasının 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 mad.ce zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına

2-2001 yılına ilişkin;Beraat, ...: 1-Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan;Kamu davasının 765 Sayılı TCK.nun 102/4 mad.ce zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına

2-1998-1999 ve 2000 yıllarına ilişkin;Kamu davasının 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 mad.ce zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına

3-2001 yılına ilişkin;213 S.Y.nın 359/b-1 mad.ce 18 ay H.C.

Sanık ... hakkında 08.03.2002 tarihli iddianameyle "defter ve belge ibraz etmemek" suçundan açılan kamu davası hakkında mahkemesince bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

I-Katılan vekilinin sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık ...’in beraati yönünde mahkemenin 06.06.2007 gün ve 2002/94 esas, 2007/214 karar sayılı hükmünün Dairemizin 20.02.2008 gün, 2008/102-889 sayılı kararıyla zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilerek kesinleştiği gözetilmeden, adı geçen sanık hakkında yeniden kurulan hüküm, yok hükmünde olup hukuken geçerli olmadığı cihetle temyizi mümkün bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Katılan vekilinin sanıklar..., ... ve ... haklarında 1998, 1999 ve 2000 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" ile sanık ... hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçlarından kurulan zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma hükümlerine ilişkin hükümlere yönelik temyizinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklar ... ve ...’a yüklenen “ 1998, 1999 ve 2000 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının suç tarihlerinden, öte yandan sanık ... hakkında “defter ve belge ibraz etmemek” suçu için aynı Yasanın 102/4. maddesinde öngörülen asli zamanaşımının ise kesici son işlem olan sanığın savunmasının alındığı 18.10.2002 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden anılan sanıklarla ilgili kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

III-Katılan vekilinin sanıklar ... ve ... haklarında “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan beraat ile sanık ... hakkında “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkümiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarına gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanık ...’a yüklenen “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK. nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının kesici son işlem olan sanığın savunmasının alındığı 11.06.2003 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı olduğundan ve sanıklar ... ve...’e yüklenen “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun ise yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK. nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.01.2001 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı yasanın 322 nci maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK. nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA, 01.04.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14100, Karar No: 2017/7895, Tarih: 12.12.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/14100 E.  ,  2017/7895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin oluşturduğu ortak girişim ile ... Belediyesince düzenlenen ihale ile Ek Hizmet binası inşaatının yapım işine başladıklarını, davalı ... Ltd. Şti.'den malzeme alımı yaptıklarını tüm inşaatın riskinin de diğer davalı ...'ne sigortaladıklarını, 16.12.2012 tarihinde beton dökümü sırasında davalının kusuru ile kaza meydana geldiğini ve uğradıkları zarar nedeniyle 86.044,80 TL’nin kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkili şirketin olayda kusuru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacıların tazminat talep etme hakkı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre 16/12/2012 tarihinde beton dökümü sırasında bodrum kat tabliyesi kalıbında zarar meydana geldiği ve 48.348,63 TL hasar meydana geldiği, davalı ... San. Tic. Ltd. Şti.’nin BK’nun “adam çalıştıranın sorumluluğu” hükümleri gereğince 48.348,63 TL tazminattan sorumlu olduğu, yine davalı ... ile davacılar arasında akdedilen “ All Risk Poliçesi” ve zeyilnamesinde yer alan “çapraz sorumluluk özel şartı” gereğince davalı ...’nin üçüncü şahıs mali sorumluluk limiti olan 50.000 TL dahilinde ve aynı poliçede yer alan hasar başına 10.000 USD tenzili muafiyetde uygulandığında hasarın 30.524,63 TL’lik kısmından sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 12/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19, Karar No: 2013/17122, Tarih: 06.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/19 E.  ,  2013/17122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat.... tarafından, davalı ... aleyhine 29/12/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yaralama eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisini dövmek suretiyle yaralayan davalıdan manevi tazminat istemiş; davalı ise, davacıya yönelik herhangi bir eylemi olmadığını söylemiştir.

Yerel mahkeme, davalı hakkındaki mahkumiyet hükmünü de esas alarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Olay tarihinde tarlasının kenarında bulunan 1933 doğumlu davacının yanına gelen davalının, davacının boğazını sıkıp karnına ve kasığına tekme atması ve bu nedenle davacının yaralanmasına sebebiyet vermesi şeklinde gerçekleşen davaya konu olayda; davalının eyleminin niteliği, olayın oluş şekli, olay tarihi, yukarıdaki ilkeler nazara alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.