muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/32513, Karar No: 2017/10948, Tarih: 20.06.2017

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücreti ve hafta tatili alacaklarının hesabı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı dava dilekçesinde sözkonusu çalışma karşılıklarının zamlı ödenmediği, bu nedenle zam farkından kaynaklanan alacakları olduğundan bahisle talep de bulunmuştur.

Hükme dayanak bilirkişi raporunda fazla çalışma ve hafta tatili hesabında saat ücretinin %50 yerine %150 zam oranına göre hesaplandığı görülmüştür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesine göre hakim tarafların talebiyle bağlı olup ondan fazlasına hükmedilemeyeceği amir hüküm olarak düzenlenmiştir.

Bu meyanda, Mahkemece taleple bağlılık kuralına aykırı olarak fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

3-Davacı işçinin asgari geçim indirimi alacağının ödenip ödenmediğinin açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Yargılama safhasında alınan ilk raporda işverence ödendiği ispatlanmadığından bu alacağın hesaplanması üzerine davalı tarafça bankaya ödeme savunması yapılarak kayıtların celbinin talep edildiği ve Mahkemece davacıdan ödeme belgelerinin gönderilip bankalardan bunların celbi hususunda ara karar verilerek usulî işlemlerin yapılıp sonuca gidildiği görülmüştür.

Kural olarak işçilik alacaklarının ödendiğinin ispatı işveren üzerindedir. Parayı bankaya yatırdığını savunan işveren hangi bankaya, hangi hesaba para yatırdığını açıklamak zorundadır. Bu nedenle ödeme belgeleri ile celbedilecek banka adı, hesap nosunun işverenden sorulup temin edilmesi gereklidir.

Mahkemece yapılacak iş, davalı işverene verilecek kesin süre içinde bu konudaki bilgi ve belgelerin celbi sağlanmalı ve sonucuna göre bir değerlendirme yapılmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.480.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9372, Karar No: 2014/4943, Tarih: 24.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/9372 E.  ,  2014/4943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2004/331-2013/75

Davacı S.. Ö.. vekili Avukat Y.. Ö.. tarafından, davalılar M.. C.. vd. aleyhine 26/10/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı M.. C.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı M.. C..'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı M.. C..'in diğer temyiz itirazına gelince;

Dava ve birleşen dava, haksız fiilden kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş; hüküm, asıl dosya davacısı davalı M.. C.. tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; taraflar arasındaki husumet, kusur oranı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olayın gelişim süreci ile özellikle olay tarihi ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Dava konusu olayda; taraflar arasındaki husumet, kusur oranı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olayın gelişim süreci ile özellikle olay tarihi ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalı M.. C..'in diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/744, Karar No: 2021/4853, Tarih: 08.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/744 E.  ,  2021/4853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, taraflar adına kayıtlı 102 parsel sayılı taşınmaz hakkında ortaklığın giderilmesi davasının derdest olduğunu, parsel üzerindeki evin davacı ... tarafından, 100 adet kayısı, 20 adet dut ağacı, islim damı ile motopomp ve tesisatının davacı ... tarafından yapıldığını açıklayarak, parsel üzerindeki evin davacı ...'e, anılan diğer muhdesatların davacı ...'e ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemenin, davanın kısmen kabulüne dava konusu muhdesatların davacılar tarafından yapıldığının tespitine, mülkiyet tespiti talebinin reddine dair verilen ilk kararı, Dairenin 22.11.2016 tarihli ve 2016/16326 Esas, 2016/15895 Karar sayılı ilamıyla, dava konusu ağaçların davalının parsel hissesini satın aldığı tarihte mevcut olmasına göre davacıların muhdesat tespiti talep etmekte hukuki yararlarının bulunmadığı, motopomp ve tesisatı muhdesat niteliğinde olmadığından talebin reddi gerektiği, dava konusu islim damı ve inşaat halindeki yapı yönünden ise davalı şirketin satın alma tarihinde bu yapıların taşınmaz üzerinde mevcut olup olmadığının açıklığa kavuşturulmasından sonra sonucuna göre karar verilmesi gerektiğine işaret edilerek davalı lehine bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabul kısmen reddine, 102 parsel üzerinde bulunan 100 adet kayısı ağacı, 20 adet dut ağacı ve 1 adet islim odası yönünden davanın hukuki menfaat yokluğundan reddine, 1 adet motopomp ve tesisatı yönünden davanın reddine, 1 adet inşaat halindeki mesken niteliğindeki bina yönünden davanın kabulü ile davacı ... tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespitine ilişkin talebin reddine karar verilmiş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Mahkemece yazılı şekilde dava konusu inşaat halindeki yapı hakkında davanın kabulüne karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki; bozmadan sonra alınan 20.09.2017 tarihli inşaat mühendisi ... tarafından sunulan ek raporda söz konusu yapının davalı tarafça parsel hissesinin satın alındığı 28.08.2009 tarihinde 2-3 yaşlarında olduğu belirtilmiştir. Mahkemece bilimsel görüşe dayalı bilirkişi raporu yerine soyut tanık beyanlarına itibar edilmesi doğru olmamıştır. Bu halde, dava konusu inşaat halindeki yapının satın alma tarihinde parsel üzerinde mevcut olduğu 20.09.2017 tarihli ek rapor ve tüm dosya kapsamı itibarıyla anlaşıldığına, anılan muhdesat ile ilgili davacı tarafın bir isteği mevcut ise bu isteğini önceki malikten eda davası ile talep edebileceğine, davacının, tapu siciline güvenerek üzerindeki muhdesat ile birlikte taşınmazı satın alan davalı şirkete karşı söz konusu yapı yönünden tespit davası açmakta hukuki yararı bulunmadığına göre, Mahkemece inşaat halindeki yapı yönünden davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken aksi yönde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 08.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19101, Karar No: 2014/10614, Tarih: 02.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/19101 E.  ,  2014/10614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 51/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, paraya çevrilme hükümlerinin uygulanmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hapis cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresi belirlenirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi,

2-Denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde cezanın kısmen veya tamamen infaz edileceğine ve denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağına ve denetim süresinin bir yükümlülük belirlenmeden geçirilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesi ve ilgili fıkralarının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının erteleme ile ilgili 5.paragrafının başına “TCK'nın 51/3. maddesi gereğince” ibaresinin, 6.paragrafın başına “TCK'nın 51/6. maddesi gereğince” ibaresinin, 7. paragrafın başına “TCK’nın 51/7. maddesi gereğince” ibaresinin ve 8.paragrafın başına “TCK'nın 51/8. maddesi gereğince” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1632, Karar No: 2021/5438, Tarih: 12.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1632 E.  ,  2021/5438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davacı vekili ile davalı vekilinin istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; mirasbırakanın mal kaçırma amacının bulunmadığı, aksinin de davacı tarafça TMK’nin 6. ve HMK’nın 190. maddeleri uyarınca kanıtlanamadığı gerekçesiyle davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin başvurusunun ise kabulü ile 6100 sayılı HMK’nin 353/1.b.2 maddesi gereğince hükmün ortadan kaldırılmasına ve davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12/10/2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’nın maliki olduğu 135 m2’lik bahçeli kargir ev niteliğindeki ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tamamını 1980’lerin sonunda davalı oğlu Necmi’ye satış göstermek suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu, kız çocuklarının dışlandığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, dava konusu taşınmazı bedeli karşılığında mirasbırakandan aldığını, kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılması gündeme gelince işlem tarihinden 30 yıl geçmesine rağmen kötüniyetli dava açıldığını, muvazaa iddiasının yersiz olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddiaların kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davacı vekili ile davalı vekilinin istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince; mirasbırakanın mal kaçırma amacının bulunmadığı, aksinin de davacı tarafça TMK’nin 6. ve HMK’nin 190. maddeleri uyarınca kanıtlanamadığı gerekçesiyle davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin başvurusunun ise kabulü ile 6100 sayılı HMK’nin 353/1.b.2 maddesi gereğince hükmün ortadan kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; 1928 doğumlu mirasbırakan ...’nın 20/12/2001 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı kızları ... ( 1964 d’lu ) ve ...’yi ( 1967 d’lu ), davalı oğlu Necmi’yi ( 1952 d’lu ) ve dava dışı eşi ...’yi bıraktığı, eş ...’nin de yargılama sırasında 17/01/2019 tarihinde öldüğü, mirasbırakanın maliki olduğu dava konusu 135 m2’lik bahçeli kargir ev niteliğindeki ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tamamını 23/12/1987 tarihinde davalı oğlu Necmi’ye satış yoluyla temlik ettiği kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanık beyanlarından ve dosya içeriğinden, mirasbırakanın temlik tarihinde İETT kurumunda işçi olarak çalıştığı ve mal satmayı gerektirecek önemli bir ihtiyacının ya da borcunun bulunmadığı, o tarihlerde mirasbırakanın davacı kızlarının erken yaşta evlenmesine kızdığı, nüfus kayıtları incelendiğinde, gerçekten davacı ...’nın 19 yaşındayken 1983 yılında, diğer davacı ...’nin de 20 yaşındayken 29/08/1987 tarihinde evlendiği, mirasbırakanın da ...’nin evlenmesinden kısa süre sonra dava konusu taşınmazı davalı oğluna devrettiği, çekişmeli taşınmaz üzerinde üç katlı bir bina bulunduğu, devre rağmen mirasbırakanın dairelerden birinde oturmaya devam ettiği, zilyetliğin devredilmediği, yine üst katında da davalı ...’nin ikamet ettiği, mirasbırakan ve davalının aile apartmanında oturmaktan kaynaklanan daha iyi ilişkiler içinde bulunduğu, devir tarihinde mirasbırakanın, eşi ... ile geçimlerini sağlayarak birbirlerine baktıkları, davalının bir evlada yüklenen yükümlülükten daha ağır bir bakımının da bulunmadığı, mirasbırakanın terekesi gözetildiğinde de en önemli taşınmazını oğluna verdiği, olayların akışı değerlendirildiğinde mirasbırakanın erkek evladını kız evlatlarına yeğlediği, çekişmeli temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK’nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 3.050.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6641, Karar No: 2011/633, Tarih: 11.02.2011

**5. Ceza Dairesi         2007/6641 E.  ,  2011/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet ve denetim görevini ihmal ederek zimmete sebebiyet verme suçlarından sanıklar ... ve ...’in yapılan yargılanmaları sonunda; sanık ...’nin lehe kabul edilen 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca zimmet suçundan mahkümiyetine, sanık ...’in atılı denetim görevini ihmal ederek zimmete sebebiyet verme suçundan beraetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.03.2006 gün ve 2004/279 Esas, 2006/219 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık ... müdafii ve katılan tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ... hakkında açılan kamu davasına katılmasına karar verilmemiş olan ...’nın sanık hakkında verilen hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin sanık ... hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında açılan kamu davasına katılmasına karar verilmemiş olan ...’nın sanık hakkında verilen hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin sanık ... hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Basit zimmet suçunu düzenleyen 765 sayılı Yasanın 202/1. maddesinde temel ceza ile azami had arasında, öğreti ve uygulamada makas olarak tabir edilen 6 yıl, 5237 sayılı TCK.nun 247/1. maddesinde ise 7 yıl süre olduğu, mahkemece lehe hükmün belirlenmesi bakımından yapılan değerlendirme sonucunda 765 sayılı Yasaya göre hüküm kurulduğu takdirde 765 sayılı TCK.nun 29. madde koşulları dikkate alınarak temel ceza olarak teşdiden 9 yıl hapis cezası verileceğinin kabul edildiği, belirlenen bu cezanın ise alt ve üst sınırlar arasında 1/2 oranında olduğu, 5237 sayılı yasa hükümlerine göre ise alt ve üst sınırlar arasında 1/2 orandan daha az olmak üzere 8 yıl hapis cezası belirlendiği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.04.2008 gün ve 2008/5-41 Esas, 2008/89 sayılı kararının gerekçesinde de kısmen açıklandığı üzere, lehe yasa karşılaştırılmasında, önceki yasadaki ceza asgari hadden tayin edilmiş ise, yeni yasada da mutlak suretle asgari hadden tayin edilmelidir, ya da indirimler en üst oranda uygulanmış ise, 5237 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında da aynı şekilde azami oranda indirim yapılmalıdır veya önceki yasada temel cezadan ne oranda uzaklaşılmış ise sonraki yasada da temel cezadan o oranda uzaklaşılmalıdır şeklindeki matematiksel bir ölçü konulmasının cezanın kişiselleştirilmesi ilkesine aykırı olacağı, gerek lehe yasanın belirlenmesinde, gerekse temel cezanın tayin edilmesinde artırım ve indirim maddelerinin uygulanmasında bir çelişki ve zaafiyet yaratılmamış olduğu takdirde hakimin her somut olayda, sanığın eylemdeki etkinliğini, meydana gelen zarar ile yargılama sürecindeki tutumunu ve sair halleri gözetip 765 sayılı TCK.nun 29 ve 5237 sayılı TCY.nın 61. maddelerince şahsileştirme yöntemiyle hükmünü kurmakta özgür olduğu gözetilerek mahkemenin gerekçesine nazaran tebliğnamede 765 sayılı TCK. uyarınca yapılan lehe yasa değerlendirmesinde, 765 TCK.nun 202/1. maddesi uyarınca cezanın alt sınırından teşdiden 1/2 oranında uzaklaşılarak tayin edilmesine karşın, 5237 sayılı yasa uyarınca hüküm kurulurken bu TCK.nun 247/1. maddesi uyarınca cezanın alt sınırından 1/2'den daha fazla uzaklaşıp teşdit uygulaması yapılarak oranlılık ilkesine aykırı şekilde hüküm kurulduğundan bahisle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK.nun 53/5. maddesinin 53/4 olarak gösterilmesi yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;