muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4314, Karar No: 2011/12206, Tarih: 14.09.2011

3-Davalı ... Binicinin faturada belirtilen son ödeme tarihinde temerrüde düştüğünün kabulü gerekirken, davacının bu talebinin de reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

4-Yukarıda 1. bentte belirtilen bozma gerekçesine göre davacı tarafın Arif mirasçılarına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalılar muris... mirasçıları yararına, 2 ve 3.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 4.bentte açıklanan nedenlerle davacının Arif mirasçılarına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, peşin alınan 739.00 TL. temyiz harcının istek halinde davalılar ve davacıya iadesine, 14.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22041, Karar No: 2016/219, Tarih: 12.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/22041 E.  ,  2016/219 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/157529

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 58. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2015

NUMARASI : 2014/607 (E) ve 2015/135 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) İddianamenin anlatımına ve taraf beyanlarına göre, sanığın olayda bıçak kullandığına dair herhangi bir iddianın bulunmadığı, mahkemenin kabulünün de sanığın katılanı silahtan sayılan herhangi bir cisim kullanmadan yaraladığı şeklinde olduğu halde, sanık hakkında hüküm kurulurken, olayda bıçak kullandığından bahisle cezasında artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-2.. Esas - 3.. sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Daireleri'nin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

3) İddianamenin sevk maddeleri arasında gösterilmediği ve anlatım kısmında da bahsedilmediği halde, 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı tanınmadan sanık hakkında TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanması ve ayrıca uygulama maddesinin de 86/3-e yerine 86/3-a olarak yanlış yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/852, Karar No: 2010/5962, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/852 E.  ,  2010/5962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceği ve satış bedelinin tapu kaydı ve mirasçılık belgesindeki oranlar dahilinde dağıtılacağının ve taşınmazın değerinin satış aşamasında yeniden belirleneceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-'şar TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 13.5.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7460, Karar No: 2015/10794, Tarih: 22.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/7460 E.  ,  2015/10794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... ili ... İlçesi ... Mahallesi ...-... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin bir önceki ara kararının tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Bu nedenle;

1-Dava konusu taşınmaza 1980 yılında el atıldığına göre dava konusu taşınmazın bu tarih ve ayrıca dava tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-Dava konusu taşınmazların 18.02.2013 olan değerlendirme, emsal alınan taşınmazın ise 18.02.2012 olan satış tarihleri itibarıyla İmar Kanunu hükümleri uyarınca düzenlemeye tabi tutulup tutulmadıklarının, tutulmuşlarsa ne oranda düzenleme ortaklık payı kesildiğinin ve belediye başkanlığı imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmazın ve emsal taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belirlenen 2013 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulması ve yeterliliğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13090, Karar No: 2012/12753, Tarih: 07.06.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/13090 E.  ,  2012/12753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, işçinin devamsızlığı sebebiyle iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 06.02.2011 tarihinde işçinin devamsızlığı sebebi ile fesh edildiğinin iddia edildiği, ancak usulüne uygun bir fesih bildiriminin bulunmadığı, davacının iş sözleşmesinin bir davada tanıklık etmesi sebebi ile davalı işverenlik tarafından fesh edildiği iddiası karşısında davalının feshin geçerli bir nedene dayandığını ispat edemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşçinin geçerli bir feshe sebep olabilecek davranışları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinde öngörülen ve işverene derhal fesih yetkisi tanıyan haklı sebeplerden farklıdır. Yargılama sırasında bu sebeplerin ağırlıkları her olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. İşçinin iyiniyet ve ahlak kurallarına uymayan davranışı sonucunda iş ilişkisine devam etmek işveren açısından çekilmez hale gelmişse, diğer bir anlatımla güven temeli çökmüşse işverenin haklı sebeple derhal fesih hakkı doğar. Buna karşılık işçinin davranışı taraflar arasında bulunması gereken güven temelini çökertecek ağırlıkta bulunmamakla, iş ilişkisine devamı tam anlamıyla çekilmez hale getirmemekle birlikte, işin normal işleyişini bozuyorsa, işyerindeki uyumu olumsuz yönde etkiliyor ve işverenden bu sebeple iş ilişkisini yürütmesi normal olarak beklenemiyorsa 4857 sayılı Kanun'un 18/1.maddesi gereği geçerli fesih hakkı doğar.

818 sayılı Borçlar Kanununun 53. maddesine göre hukuk hâkimi kural olarak ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değildir. Ancak; hukuk hâkimi aynı olay sebebiyle ceza yargılamasında hükme dayanak yapılan maddi olgular ile bağlı olduğu gibi, ceza mahkemesinin mahkûmiyet kararları da bağlayıcıdır. Bu kapsamda ceza dosyasında davacı işçinin üzerine atılı suçlamadan delil yetersizliğinden beraatine karar verilmiş olmasının hukuk hakimini bağlayıcılığı bulunmamaktadır.

818 sayılı Borçlar Kanununun 53. maddesine göre hukuk hâkimi kural olarak ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değildir. Ancak; hukuk hâkimi aynı olay sebebiyle ceza yargılamasında hükme dayanak yapılan maddi olgular ile bağlı olduğu gibi, ceza mahkemesinin mahkûmiyet kararları da bağlayıcıdır. Bu kapsamda ceza dosyasında davacı işçinin üzerine atılı suçlamadan delil yetersizliğinden beraatine karar verilmiş olmasının hukuk hakimini bağlayıcılığı bulunmamaktadır.

Davacının iş sözleşmesi işveren tarafından 27.01.2011 tarihinde iş yerini terk etmesi, 28.01.2011 tarihinde işe gelmemesi üzerine mazeretini bildirmesi için 10.02.2011 tarihinde ihtarname gönderilmesine rağmen davacının mazeret bildirmemesi ve işe devam etmemesi gerekçesi ile feshedilmiştir. Davacı ise iş sözleşmesinin daha önce 05.02.2011 tarihinde feshedildiğini iddia etmektedir. Ancak davacı işveren tarafından iddia ettiği tarihte işten çıkarıldığını kanıtlayamamıştır. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının fesih bildiriminde belirtilen 07.02.2011 tarihinden itibaren işyerine özürsüz ve mazeretsiz olarak gitmediği anlaşılmaktadır.

Davacının 05.02.2011 tarihinde işten çıkarıldığını kanıtlayamadığı ve o tarihten itibaren izinsiz, mazeretsiz işe gitmediği dosya içeriği ile sabit olduğuna göre iş sözleşmesinin işverence feshi haklı sebebe dayanmaktadır. Bu sebeple davanın reddine karar vermek gerekirken dosya içeriğine uymayan gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 162,40 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 07.06.2012. gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10339, Karar No: 2015/23171, Tarih: 07.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/10339 E.  ,  2015/23171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar ... ile ... ve ile Veli resmi nikahlı evli iken, kardeş olan sanıklar ... ve ...’ın vefat eden babalarından yetim maaşını alabilmek için 21.05.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak eski eşleri ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1023, Karar No: 2012/879, Tarih: 23.02.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/1023 E.  ,  2012/879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Terör örgütü propagandası yapma, tehlikeli maddeleri izinsiz bulundurma, 2911 sayılı Yasaya muhalefet ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında; ... 2. Çocuk Mahkemesi ile ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30/06/2011 gün ve 2011/98 Değişik İş sayılı kararı zımni görevsizlik olarak kabul edilmekle;

İncelenen dosya içeriğine, suça sürüklenen çocukların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... 2. Çocuk Mahkemesinin 09/06/2011 gün ve 2011/305 E. 2011/440 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33547, Karar No: 2016/9404, Tarih: 30.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/33547 E.  ,  2016/9404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız icra takibine karşı borçluların örnek 7 numaralı ödeme emri tebligatının usulüne uygun yapılmadığını ve anılan tebligattan 10.08.2015 tarihinde haberdar olduklarını ileri sürerek şikayet yoluyla icra mahkemesine başvurdukları görülmektedir.

Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde, tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır” hükmü yer almaktadır.

Madde metni, iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki “adreste bulunmama”, diğeri ise “tebellüğden imtina”dır. Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30. maddesinin birinci fıkrasında; “Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir” hükmüne yer verildiği, Tebligat Kanunu'nun 23.maddesinin 7.bendinde; ''21 inci maddedeki durumun tahaddüsü halinde bu hususlara mütaallik muamelenin yapıldığının, adreste bulunmama ve imtina için gösterilen sebebin tebligat mazbatasına yazılmasının" emredildiği, Tebligat Yönetmeliği'nin 35. maddesinin (f) bendinde ise; ''30 uncu ve 31 inci maddelerdeki durumların gerçekleşmesi halinde bu hususlarla ilgili hangi işlemlerin yapıldığının, adreste bulunmama ve kaçınma için gösterilen sebebin tebligat mazbatasına yazılacağının" hüküm altına alındığı görülmektedir.