muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14717, Karar No: 2012/2032, Tarih: 14.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/14717 E.  ,  2012/2032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/11/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/03/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince; Gazetenin yayın tarihi, mahalli bir gazete olması, tirajı, tarafların sosyal ve ekonomik durumu ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru olmamış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9053, Karar No: 2022/2038, Tarih: 14.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9053 E.  ,  2022/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/407 E-2017/407 K sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava ve birleştirilen dava, çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/407 Esas – 2017/407 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu İzmir İli, Narlıdere İlçesi, Narlıdere Mahallesi 83 ada 26 parsel sayılı 200 m² yüzölçümlü, kargir ev vasıflı taşınmazın Hazine tarafından açılan dava sonucunda İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/291 Esas - 2004/455 Karar sayılı ilamı ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 65 m²’lik kısmının tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 07.03.2006 tarihinde kesinleştiği, eldeki davaların 12.10.2015 ve 15.10.2015 tarihlerinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen arsa niteliğindeki İzmir İli, Narlıdere İlçesi, Narlıdere Mahallesi 83 ada 26 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyizine gelince;

Tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen arsa niteliğindeki İzmir İli, Narlıdere İlçesi, Narlıdere Mahallesi 83 ada 26 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyizine gelince;

Dairemizin yerleşik içtihatları gereği, dava konusu taşınmazın değeri belirlenirken dava tarihine göre değerlendirme yapılması gerektiğinden, bu yönden usul ve yasaya uygun olan 03.05.2017 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alınması yerine, tapu kaydının iptaline ilişkin kararın kesinleşme tarihi esas alınarak değer belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/407 Esas – 2017/407 Karar sayılı hükmünün HMK’nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14265, Karar No: 2013/9089, Tarih: 20.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/14265 E.  ,  2013/9089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde, bir adet 50 TL'lik sahte parayı şikayetçinin babası olan ...’a vererek sigara aldığının, daha sonra tanık Ömer Şahin'in işyerine giderek ele geçirilmeyen başka bir sahte 50 TL parayı bozdurmak istediğinin, ancak tanığın paranın sahteliğini anlayarak bankaya vermesi için iade ettiğinin, suça sürüklenen çocuğun buna rağmen şikayetçinin işyerine tekrar giderek bir adet daha sahte 50 TL parayı bozdurmak istediğinin, paranın sahte olduğunu anlayan şikayetçinin parayı kalemle çizerek iade ettiğinin, ancak bir süre sonra işyerindeki kasada sahte parayı fark ederek polise haber vermesi üzerine suça sürüklenen çocuğun yakalandığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK.nun 197/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve davaya bakma görevinin Ağır Ceza Mahkemesinde olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2199, Karar No: 2012/3930, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2199 E.  ,  2012/3930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalı vekili Av.... ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Mahallinde yapılan keşif sırasında bu yönde herhangi bir tespit yapılmamış olduğu halde, bilirkişi kurulu raporunda gerekçe gösterilmeden sulu tarım arazilerindeki ürünler münavebeye alınarak değer biçilmiştir. Sulama kaynağının ne olduğu açıkça gösterilmeden (taşınmazın üzerindeki bir su kaynağından veya yakınındaki bir dereden sulanıp sulanmadığı), sulamanın taşınmazın tamamında ve her mevsim için fiilen yeterli olup olmadığı, dereden sulanıyorsa bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, yeraltı suyundan hangi sistemle yararlanıldığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompajla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden ayrıca ek raporda taşınmazın yan parsellerindeki taşınmazların sulu oluşu ve buna sebep olarak da yanı başındaki su kuyusu oluşu sebep olarak gösterilmiş ise de bahse konu kuyu üzerinde herhangi bir irtifak bulunmadığı da anlaşıldığı halde taşınmazın sulanabilir arazi olarak kabul edilmesi ve bu yönde düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna dayalı hüküm kurulması,

2-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekmektedir.

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünün veri cetvelinde; dekara ortalama verim patateste 3700 kg ve bostan

(kavun)da 1450 kg olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda sırasıyla 3350 kg ve 1400 kg alınması suretiyle düşük değer hesaplanmış olması,

3-Taşınmazın şehir merkezine, karayollarına, demiryollarına, ürün toplama merkezlerine yakın olması gibi nedenler tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en çok %20 objektif artışa neden olabileceği düşünülmeden %30 oranında objektif artış uygulayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

4-Dava konusu taşınmaz 9051,92 m² olup, bunun 4700,53 m²'si kamulaştırılmış geriye 3911,67 m² ve 439,72 m²lik iki parça halinde yer kalmıştır. Artan kısımdan küçük olan parçada bir değer kaybı söz konusu ise de,

3911,67 m²lik (A) harfi ile gösterilen kısmın yüzölçümü geometrik şekli ve tarımsal bütünlüğü dikkate alındığında bir değer kaybı olmayacağının düşünülmemesi, yine değer kaybının hesabında da artan kesim miktarı ile taşınmazın bulunan m² değerinin çarpılması ve böylece artan kesimin tamamının değerinin bulunması, bundan sonra da değer kayıp oranına denk gelecek miktarın hesaplanması gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda artan kesimin değer kayıp oranına denk gelen m² miktarının parasal değer olarak alınması suretiyle hesap hatası yapılması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11481, Karar No: 2014/9278, Tarih: 27.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/11481 E.  ,  2014/9278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2008/51-2013/58

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı Hazine vekili, tespit ve tescil harici bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazın imar planı içerisinde konut sahası olarak ayrılan ve üzerinde kaçak yapılaşmaların bulunduğu kısımlarının 2981/3290/3366 sayılı İmar Affı Yasasının 10/c maddesi uyarınca ..sayılı parseller olarak davalı Belediye adına tescil edildiğini, ancak, taşınmazlar üzerindeki kaçak yapıların yasada öngörülen 10.11.1985 tarihinden sonra yapıldıklarını ve bina sahiplerinin imar affına göre başvurularının bulunmadığını, bu nedenlerle davalı adına tescilin yasaya aykırı olduğunu ve belediyenin Hazine adına tescile muvafakat edip etmediği yönünde yazılan yazılara yanıt vermediğini ileri sürerek, anılan taşınmazların tapularının iptali ve Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda "davanın kabulüne, dava konusu.. parsel sayılı taşınmazların davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile davacı Hazine adına tesciline" karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalı Belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yolsuz tescil nedeniyle tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; paftasında “Sığır Yolu” olarak gösterilen tescil harici alanın 2981 ve 3290 sayılı Yasalar uyarınca davalı Belediye adına tescili yönünde Belediye Encümen kararları alınarak, davacı Hazineden tescille muvafakat istendiği, ancak bu talebin Hazinece uygun görülmediği, bilahare davacı Hazine tarafından anılan taşınmazın idari yoldan Hazine adına tescili yönünde Tapu Sicil Müdürlüğü’ne 8.2.1990 tarihli yazı yazıldığı, bu arada Denizli Belediyesinin Valilik Makamına yönelik 06.02.1990 tarih ve 14-247 sayılı yazısıyla “E.. Köyünde Sığır yolu olarak tescil harici bırakılan yer üzerinde yoğun yapılaşma olduğundan, Belediye adına tescil edilip edilemeyeceği hakkında görüşü istenilen Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Tasarruf İşleri Daire Başkanlığının 29.01.1990 tarihli yazılarından da anlaşılacağı üzere “devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan tescil harici yerlerde yoğun yapılaşma bulunması halinde 2981/3290 sayılı Kanunun 10/c maddesine göre Valiliğin talebine istinaden mücavir alanda, üzerinde yapılaşma bulunan kısmın ifrazen Denizli Belediyesi adına tescili gerekir” denildiğinden, söz konusu sığır yolunun senetsizden Belediye adına tescilinin yapılabilmesi için gereğinin arzedildiği” ve bu yazının 09.02.1990 tarihinde Vali Y. tarafından Tapu Sicil Müdürlüğü’ne havale edildiği; Tapu Sicil Müdürlüğünce de, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Tasarruf Daire Başkanlığının 23.05.1990 tarihli “tapulamaca sığır yolu olarak tescil harici bırakılan taşınmaz malın üzerinde yapılaşma bulunan kısımlarının Belediyeye yönelik 29.01.1990 tarihli talimatları gereği ifrazen Belediye adına, yapılaşma bulunmayan ve imar planı veya ıslah imar planı kapsamında kalan kısımlarının ise Hazine adına tescilinin yapılması gerektiği” yönündeki görüş yazısı alındığı ve Kadastro Müdürlüğü’nce hazırlanan beyanname uyarınca da 10.07.1990 tarihinde üzerinde yapılaşma olan yerlerin .. sayılı parseller olarak davalı Belediye adına, diğer alanların ise ..sayılı parseller olarak Hazine adına tescil edildikleri; bilahare anılan Belediye tarafından imar uygulaması yapıldığı ve çekişme konusu .. . sayılı parsellerin sicil kayıtlarının kapatılarak, 13.05.1991 tarihinde çok sayıda imar parsellerinin oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Davacı Hazine, dava konusu taşınmazların davalı Belediye adına sicil kaydı oluşturulmasının yasal koşullara aykırılık nedeniyle yolsuz olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır. Hemen belirtilmelidir ki, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli ve elverişli olduğu söylenemez. Zira, dava konusu taşınmazların idari tescil öncesi nitelikleri kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmediği gibi, yasal mevzuat hükümleri uyarınca Belediyeye geçen yerlerden olup olmadıkları irdelenmemiş ve yine, Vali Y

. Hemen belirtilmelidir ki, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli ve elverişli olduğu söylenemez. Zira, dava konusu taşınmazların idari tescil öncesi nitelikleri kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmediği gibi, yasal mevzuat hükümleri uyarınca Belediyeye geçen yerlerden olup olmadıkları irdelenmemiş ve yine, Vali Y. tarafından Tapu Sicil Müdürlüğü’ne havale edilmiş olan Denizli Belediyesinin Valilik Makamına yönelik 06.02.1990 tarih ve 14-247 sayılı yazısı irdelenerek, 2981 sayılı Yasa'nın 10/c maddesinde öngörülen “üzerinde yapılanma bulunan Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerler valiliğin talebi üzerine, belediye veya özel idareler adına re'sen tapuya tescil edilir” şeklindeki düzenleme koşullarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde yeterince durulmamıştır.

Bilindiği üzere; çekişmeli taşınmazların Belediye sınırları içerisinde ve kadastro sırasında tespit dışı bırakılan yerler olduğunun belirlenmesi halinde, 1966 tarihinde yürürlüğe giren 775 sayılı Yasa'nın 3/2. maddesinde öngörülen Belediyeye devri gerekli taşınmazlardan olup olmadığının açıklığa kavuşturulması; şayet yasa gereğince Belediyeye devri gereken yerlerden olduğu tespit edilirse, Hazine'nin taşınmazda mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı gözetilerek Hazinenin davasının reddine karar verilmesi; diğer taraftan, 775 sayılı Yasa'nın 3. maddesi her ne kadar 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 sayılı Yasa ile iptal edilmiş ise de; iptal kararının bu tarihten önce doğmuş olan haklara etkili olmayacağı, bir başka ifadeyle kazanılmış hakkın korunması gerekeceği kuşkusuzdur. Diğer taraftan; 3194 sayılı Yasa'nın 11. maddesi, imar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin Belediye veya Özel İdareye terki ile ilgili düzenleme getirmiştir. 3194 sayılı Kanun'un değişiklikten önceki 11/son maddesi aynen “Hazırlanan imar planı içindeki kadastral yollar, meydanlar ile meralar imar planının onayı ile bu yasal düzenlemedeki “mera” tabiri 1998 tarihinde yürürlüğe giren 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 35. maddesi ile hüküm fıkrasından çıkarılarak yasal düzenleme değişikliğe tabi tutulmuştur. Ayrıca; kapanmış yollar bakımından da, 3194 sayılı Yasa'nın 17. maddesi hükmü uyarınca Belediye adına tescilin öngörüldüğü ve 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 21. maddesi hükmünün de kapanmış yolların içinde bulunduğu tüzel kişi adına tescili gerektiğini düzenlediği bilinmektedir. Hal böyle olunca; yukarıda değinilen yasal düzenlemeler gözetilmek suretiyle, kadastral paftalar da getirilerek yerinde uzman bilirkişiler aracılığıyla keşif yapılması, çekişmeli taşınmazların idari tescil işlemi öncesi niteliklerinin kuşkuya yer bırakmayacak

biçimde belirlenmesi, Belediyeye geçen yerlerden olup olmadıklarının araştırılıp değerlendirilmesi; Vali Y. tarafından Tapu Sicil Müdürlüğüne havale edilmiş olan Denizli Belediyesinin Valilik Makamına yönelik 06.02.1990 tarih ve 14-247 sayılı yazısı irdelenerek, 2981 sayılı Yasa'nın 10/c maddesi koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin net bir şekilde ortaya konulması, ondan sonra toplanan ve toplanacak olan deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru olmadığı gibi, kabule göre de; çekişmeli taşınmazların imar uygulamasına tabi tutularak çok sayıda imar parselinin oluşturulduğu gözetilmeksizin, sicil kaydı kapatılan ve bu nedenle üzerinde işlem yapma olanağı kalmayan parseller hakkında hüküm kurulmuş olması da isabetsizdir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle, hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden Belediye Başkanlığına iadesine, 27.06.2014 gününde oybirilğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18902, Karar No: 2014/1356, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18902 E.  ,  2014/1356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/791-2013/211

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR-

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazların tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesi ve taşınmaza bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2)Dava konusu taşınmazlardan 411 parsel sayılı taşınmazın konumu ve bilirkişi raporunda yazılı özellikleri gözönünde bulundurulduğunda, gelir metoduna göre belirlenen bedele % 30 oranında objektif değer artırıcı unsur ilavesi suretiyle değeri tespit edilmesi gerektiği halde, bu oranın % 20 kabulü ile aza hükmedilmesi,

3)Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan ağaçların, değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre birim fiyatlarının İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik inceleme ile ağaç bedellerinin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.