muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11488, Karar No: 2023/8653, Tarih: 19.12.2023

III. OLAY VE OLGULAR

.... İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mağdure ve sanığın kardeş oldukları, mağdurenin lise 11. Sınıf öğrencisi olduğu, 06.04.2021 tarihinde okulunda rehber öğretmen olarak görev yapan tanık ... ....'nın yanına giderek başından geçen olayları anlatmasıyla tutanak altına alındığı, mağdurenin aşamalardaki beyanında sanığın eylemlerinin 8. sınıfa giderken başladığını, evde olduğu sırada elbisenin dışından ve içinden cinsel bölgelerine dokunduğunu, bu şekilde değişik zamanlarda 10-11 kez dokunmuş olduğunu, 9. sınıfa gittiği sırada sanığın kendisini kucaklayarak bir odaya götürdüğünü, cinsel organını bacaklarının arasına sokarak istismarda bulunduğunu, cinsel oranının az da olsa cinsel organına girdiğini, cinsel organından sıvı geldiğini, en son eyleminin bir ay önce gerçekleştiğini, kardeşi ...'e de dokunmasını gördüğünü, ...'den uzak durmasını söylediğini beyan ettiği, babasının kuzeni olan ... ....'nın yabancı numaradan aranarak mağdure ... hakkında arkasından cinsel ilişkiye girdiği, ... ve ...'nda adının çıktığı şeklinde söylemesi üzerine mağdurenin başından geçenleri okul arkadaşları tanıklar ... ve ... ...'e anlattığı, mağdure ...'nin 07.04.2020 tarihli raporunda mevcut haliyle himen fehvasının vücuda organ veya sair cisim duhulüne müsait olmadığı, bu bölgeden vücuda organ veya sair cisim girmemiş olduğu, anal bulgu bulunmadığı, olayın üzerinden geçen süre dikkate alınarak sürüntü örneklerinin alınmasına gerek görülmediğinin belirtildiği, bu raporla mağdurenin, sanığın cinsel oranının az da olsa cinsel organına girdiği şeklindeki beyanını doğrulamadığı, 08.04.2021 tarihli Kahramanmaraş Necip Fazıl Şehir Hastanesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin raporunda mağdurenin cinsel istismar fiilinin hukuki analam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişmiş olduğu, beyanlarına itibar edilmesine engel psikiyatrik hastalığının bulunmadığı, ruh ve beden bakımından yaşıtları düzeyinde kendisini savunmasına engel durum olmadığının belirtildiği, mağdurenin anne ve babasının şikayetçi olmamaları nedeniyle mağdurlara kayyım atandığı, sanığın alınan savunmalarında 2 yıl kadar önce evlerinde bulundukları sırada kardeşi ... ile birlikte evde olduklarını evde başka kimsenin olmadığını, ...'nin salonda oturarak televizyon izlediğini, odaya girince ...'yi gördüğünü, bir anlık nefsine yenilerek ...'nin yanına yaklaştığını ve yaklaşık 10 ... kalça bölgesine dokunduğunu, ...'nin üzerinde kıyafet bulunduğunu, ...'nin "yapma" demesi üzerine eylemini sonlandırdığını, başka bir eyleminin bulunmadığını savunduğu ve bu delillere göre sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 03.10.2022 tarihli ve 2022/1755 Esas, 2022/2480 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11105, Karar No: 2011/1438, Tarih: 15.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11105 E.  ,  2011/1438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar dahili davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-'şer TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 15.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11955, Karar No: 2018/7142, Tarih: 19.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11955 E.  ,  2018/7142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

..

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamında incelenmesine ihtiyaç olduğundan; 2007 yılı Eylül ayı ve 2010 yılı Ocak ayı arasındaki davalı işyeri ortakları ve ...l'e ait işyeri ve vergi kaydı bilgilerinin ilgili Sosyal Güvenlik Kurumu ve Vergi Dairelerinden sorularak temin edilip dosyaya eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.3.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12927, Karar No: 2016/14825, Tarih: 23.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/12927 E.  ,  2016/14825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalının iş sözleşmesini fesihte geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik sıkıntı, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, galericiler sitesi inşaatında inşaat işçisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin işin bitme aşamasına geldiği gerekçesiyle geçerli sebebe dayanılarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Söz konusu fesih gerekçesi nazarı dikkate alındığında, işin bitimi sebebiyle davacı dışında işyerinden çıkarılan başkaca kişilerin de bulunup bulunmadığı, bulunmakta ise bu kişilerin yerine daha sonradan başka işçilerin alınıp alınmadığı hususlarının araştırılması gerekmektedir. Özellikle davalı tanığının davacının iş akdinin feshinden sonra bazı kişilerin işe alındığını beyan ettiği, diğer davalı tanığının ise yalnızca tadilat ve benzeri sebeplerle sınırlı gün ve sayıda işçi çalıştırıldığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, söz konusu bu işçilerin davacı ile aynı nitelikte olup olmadıkları ve çalışmalarının kısa süreli olup olmadığının tespiti suretiyle karar verilmesi gerekirken eksik araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13825, Karar No: 2014/17522, Tarih: 28.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/13825 E.  ,  2014/17522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve

kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşi ...'den 20/01/2009 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2387, Karar No: 2021/16833, Tarih: 01.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/2387 E.  ,  2021/16833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... hakkında nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuklar ..., ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 165/1, 31/3. maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen, 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının, karar tarihi olan 12.04.2016 gününden incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 01/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14800, Karar No: 2012/982, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14800 E.  ,  2012/982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 1031 parsel numarası ile arsa vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/990, Karar No: 2020/2183, Tarih: 19.11.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/990 E.  ,  2020/2183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Diyarbakır Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yapan sanığın, Hizan Noterliği tarafından düzenlenen 01/07/2009 tarihli genel vekaletnamesiyle katılanın vekilliğini üstlendiği, sanığın davacı vekili sıfatıyla Hizan Tapu Sicil Müdürlüğü aleyhine Hizan Asliye Hukuk Mahkemesine müracaat ederek katılan lehine tapu tescil davası açtığı ve davanın 2009/56 esas sayılı sırasına kaydedildiği, açtığı davanın 04/03/2010 tarihli celsesine mazeret bildirmeksizin katılmayarak HUMK.un 409/1.maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılmasına ve üç ay içinde yenileme talebinde bulunmayarak da HUMK.nın 409/5.maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi suretiyle görev gereklerini yapmakta ihmal göstererek katılanın mağduriyetine neden olduğu, sanığın eyleminin TCK'nın 257/2. maddesinde düzenlenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, oluşa uygun düşmeyen gerekçe ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nm 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10003, Karar No: 2010/3968, Tarih: 08.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/10003 E.  ,  2010/3968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 04.05.2005 tarihli “Suçüstü Yakalama, Zapt etme ve Teslim Tutanağı” içeriği ile işyeri çalışanları tanıklar ... ... ve ...’un olayın hemen akabinde kollukta verdikleri anlatımları ve tüm dosya içeriğine göre, adı geçen tanıkların çalıştığı ... adlı mağazadan olay öncesinde meydana gelen hırsızlık eylemleri nedeniyle video kamera kasetlerinin içine tedbir olarak alarm bandrolü (denetim pulu) konulduğu, sanığı olay tarihinde gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işyerine müşteri gibi gelip beş adet video kamera kasetini çalıp cebine koyduğu, mağazadan çıkarken alarmın ötmesi üzerine işyeri çalışanları anılan tanıkların sanığı yakalamak istedikleri, sanığın cebinde mağazadan çaldığı kasetlerde olduğu halde, tanıklara bıçak çekerek “üzerimden çıkan bu başka bir şey yok” diyerek kaçmaya başladığı, tanıkların sanığı yakalamak amacıyla takip ettikleri sırada, sanığın çaldığı kasetlerden iki tanesini yere atarak kaçmaya devam ettiği, tanıkların ısrarla sanığı takip edip yakalayacakları anda sanığın yeniden bıçak çekerek tanıkları tehdit ettiği, daha sonra kendisinde kalan üç adet kaseti de yere atıp “bunları alın beni bırakın” diyerek tanıklardan kendisini bırakmasını istediği ancak olay yerine gelen kolluk görevlilerince yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın mağazadan çaldığı kasetlerle birlikte kaçarken kendisini yakalamak isteyen yakınanları bıçakla tehdit edip kaçmak şeklinde gelişen eylemin 765 sayılı TCY’nın 497/1; 5237 sayılı

TCY’nın 149/1-a maddesindeki yağma suçunu oluşturduğu, sanığın bıçakla yakınanları tehdit etmesinin kendisini kurtarmaktan çok, çaldığı mallarla kaçmayı sağlamaya yönelik bulunduğu gözetilmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçelerle yazılı biçimde karar verilmesi,

2- 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 ve 5237 sayılı TCY hükümlerine göre yağma suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması zorunluluğu,

3- Kabul ve uygulamaya göre de;