muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4550, Karar No: 2013/10080, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/4550 E.  ,  2013/10080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.12.2009 gün ve 2007/174 Esas, 2009/280 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yüksek Öğretim Kurumları veya birimlerinden, bir çocuk psikiyatri uzmanın zorunlu katılımı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre oluşturulmuş bir heyetten, Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağdurenin yaşı da gözetilerek suç tarihinden itibaren en az 6 ay süre geçtikten sonra yapılacak muayeneye sonrasında eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor aldırılarak sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekmesine karşın, Norveç vatandaşı olup halen ülkesinde bulunan mağdure Jeanette hakkında olaydan bir gün sonra 06.07.2007 günü alınan Alanya Devlet Hastanesi psikiyatristi tarafından düzenlenen raporda ruh sağlığının böyle bir olayda bozulabileceğinin belirtildiği, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 24.07.2007 günlü raporunda da aktif stres belirtileri teşhisi nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu Başkanının 17.04.2009 günlü yazısında ise mağdurenin muayenesi yapılmadan dosya üzerinden rapor düzenlenemeyeceğinin açıklanmasına göre, mağdurenin halen ülkesinde bulunması nedeniyle muayenesi yapılarak rapor alınması konusundaki güçlük, kaldı ki eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulduğuna dair rapor alınsa dahi suç tarihinden bu yana geçen yaklaşık 6 yıllık süre de ...

gözetildiğinde böyle bir raporun sanık aleyhine yorumlanamayacağı da dikkate alınarak sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/41342, Karar No: 2017/21527, Tarih: 12.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/41342 E.  ,  2017/21527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığında ücretine yıl içerisinde Ocak ve Temmuz aylarında zam yapılacağı şeklinde ki taahhüt ile işe başladığını ancak daha sonra yapılan zammın yılda bire düşürüldüğünü ve en son 2009 yılında işverenin eşit işlem yapmak borcuna aykırı olarak diğer arkadaşlarına nazaran davacıya çok az zam yapıldığını ileri sürerek eşitlik ilkesine aykırılık nedeni ile ücret farkı, kıdem tazminatı farkı, ayrımcılık tazminatı, ihbar tazminatı ve ikramiye ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, taraflar arasında yazılı bir zam yapma taahhüdünün bulunmadığını, işçiler arasında dengeleme yapılmak amacında olduklarını, eşit işlem yapma ilkesinin ihlal edilmediğini ve davacının ödenmeyen ücret alacağı bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, kanuni süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10. ve 55. maddelerinde ifade edilmiş, 10. maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55. maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi,... İnsan Hakları Sözleşmesi,... Sosyal Şartı,... Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi,... İnsan Hakları Sözleşmesi,... Sosyal Şartı,... Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli... Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15. maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir.

Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir. Kanun'un 5. maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli-kısmî süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır. Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 18. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Kanun'un 5. maddesiyle 18. maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Kanun'un 5. maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda, mahkemece bilirkişi marifetiyle davalı iş yerinde çalışan üretim işçisi ... ile üretim ustabaşısı ... isimli işçiler emsal alınarak uyuşmazlık konusu dönemde adı geçen işçilere yapılan zam oranları tespit edilmiş ve davacıya eksik oranda zam uygulandığı, işverenlikçe objektif olarak kurulmuş bir performans ölçüm sistemine göre farklı oranlarda zam yapıldığının kanıtlanmadığı, iş yerinde yapılan uygulamanın keyfi olduğu ve eşit işlem yapma borcu ile bağdaşmadığı gerekçesiyle davacının ayrımcılık tazminatı ve ücret farkı talepleri kabul edilmiştir. Dosya içeriğine göre davacı iş yerinde ...-bakım teknisyeni olarak çalışmış olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda zam ve ücret karşılaştırılması yapılan işçiler davacının emsali olmadığı gibi dosya kapsamında işçiye farklı ücret uygulaması yapıldığına ilişkin somut bir delil bulunmamaktadır. Yukarıdaki ilke kararı içeriğine göre de ayrımcılık tazminatını gerektiren haller açıklanmış olup ayrımcılık tazminatına hak kazanma şartları oluşmamıştır. Mahkemece, eşitlik ilkesine aykırılık tazminatı ve ücret farkı alacağının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

3-Dosya içeriğine göre, işveren tarafından 08.03.2010 tarihinde davacıya tebliğ edilen fesih bildirimi ile 56 gün ihbar öneli tanınarak iş sözleşmesinin 03.05.2010 tarihinde feshedileceği işçiye bildirilmiştir. İşverence, davacıya kanuni ihbar öneli verilmiş olup, bu süre içerisinde işçinin sağlık raporu sebebiyle işe devam edemediği günlerin mevcut olması sonuca etkili değildir. Bu itibarla, ihbar tazminatı isteminin de reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12/10/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7453, Karar No: 2012/12584, Tarih: 12.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7453 E.  ,  2012/12584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında olduğu gibi bırakılamayan yapı ve ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, imar uygulaması sırasında olduğu gibi bırakılamayan yapı ve ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın idari yargının görevinde olduğundan bahisle görev nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; gecekondu sahibi davacı ... (... yönünden davalı idarece yıkım kararı alınıp tebligat yapılmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda işin esasına girilip gerekli incelemeler yapıldıktan sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın görev yönünden reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36278, Karar No: 2014/1660, Tarih: 07.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/36278 E.  ,  2014/1660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/312-2013/409

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinin Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştıma hastanesi inşaatında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım alacaklarının tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştırma Hastanesi inşaatında kalıp ustası olarak çalıştığını, iş bittikten sonra işten çıkartıldığını, fazla çalışmasının olmadığını, çalışmalarının karşılığının bordrolara yansıtıldığını ve banka aracılığıyla ödendiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını ve izinlerini kullandığını, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğinin işverence ıspatlanamadığı, sözleşmenin iş bitimi sebebi ile sona erdiği, davacının tazminata hak kazandığı, hafta tatillerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, kararın davalının temyizi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucu, 21.06.2013 tarihli ilam ile, özetle, “...Dosya içeriğinden, mahkemece, 17.04.2013 tarihli karar duruşmasında, davalının talebi ile davanın dava dışı taşeron İ.. K..na ihbar edilmesine karar verildiği, bu ara kararının gereği yerine getirilmeden davanın esası hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmış olup, davanın dava dışı taşeron İ.. K..'na ihbar edilerek, varsa delillerinin toplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece, davalının, davanın ihbarını bilirkişi raporu alındıktan ve dava ıslah edildikten sonra, karar aşamasında talep ettiği, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 62/2 fıkrasındaki, "... Davanın ihbarı sebebiyle yargılama bir başka güne bırakılamaz ve ihbarın tevali etmesi gibi zorunlu olan durumlar dışında süre verilemez..." şeklindeki düzenlemeye göre yargılamanın uzatılmayacağı gerekçesiyle bozma ilamına uyulmayarak, önceki kararda direnildiği anlaşılmıştır.

Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Dairemizin 21.06.2013 tarihli bozma ilamının ortadan kaldırarak; dava dosyası için Tetkik Hakimi M. Yıldız tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinin Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştıma hastanesi inşaatında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım alacaklarının tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştırma Hastanesi inşaatında kalıp ustası olarak çalıştığını, iş bittikten sonra işten çıkartıldığını, fazla çalışmasının olmadığını, çalışmalarının karşılığının bordrolara yansıtıldığını ve banka aracılığıyla ödendiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını ve izinlerini kullandığını, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğinin işverence ispatlanamadığı, sözleşmenin iş bitimi sebebi ile sona erdiği, davacının tazminata hak kazandığı, hafta tatillerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, mahkemece, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacının, haftanın dört günü 08.00-18.00 saatleri arasında on saat çalıştığı, bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle günlük dokuz saat çalıştığı, haftanın üç günü, 08.00-20.00 saatleri arasında

oniki saat çalıştığı, birbuçuk saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle onbuçuk saat çalıştığı, haftada toplam altmış saat çalıştığı, kırkbeş saatin düşülmesiyle onbeş saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, yapılan işin inşaat işi olduğu ve çalışılan bölgenin mevsim şartları dikkate alındığında, özellikle kış aylarında havanın kararmasından sonra çalışma olamayacağı kabul edilerek fazla çalışma süresi ve alacağının tesbiti gerekirken hatalı yorum ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13685, Karar No: 2014/8785, Tarih: 28.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13685 E.  ,  2014/8785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2010/295-2013/264

Davacı D.. Ş.. vekili tarafından, davalı K.. Ö.. aleyhine 05/07/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile dava dışı K.. Ş..'in evliliklerinin devamı sırasında, davalının dava dışı K.. Ş.. ile ilişki kurduğu; davacının nufus bilgilerine davalının resmi yapıştırılarak çıkarılan kimlik belgesi ile resmi mercileri yanıltmak suretiyle boşanma kararı aldıkları ve resmi belgede sahtecilik suçundan yargılandıkları, bu nedenle evlilik birliğinin sona erdiği ileri sürülerek manevi tazminat isteminde bulunulmuştur.

Mahkemece; davalının, davacının eşiyle olan evlilik dışı ilişkisinin davacının evliliğinin bitmesine dahi sebep olduğu, daha öncesinde de davacının gıyabında hakkında sahte kimlikle boşanma kararı verilmesine sebep olduğu, tüm bu olayların davacının psikolojik, sosyal ve günlük yaşantısını ağır biçimde sarstığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden; davacı ile dava dışı eşinin, Marmara Ereğlisi Aile Mahkemesi'nin 2010/1 Esas, 2011/51 Karar sayılı boşanma davası ile boşanmalarına ve dava dışı eşin, davacıyı aldatması nedeni ile 10.000,00 TL manevi tazminat ödemesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davalının, davacının resmi nikâhlı eşi ile evli olduğu süre içinde duygusal birliktelik kurduğu, eşin davacıya karşı sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, davalının da eşin eylemine bilerek iştirak etmek sureti ile davacının zarar görmesine neden olduğu anlaşılmaktadır.

BK'nın 50 ve 51. maddelerinde haksız eylemin ve bunun sonucunda doğan zararın birden fazla kişi tarafından meydana getirilmesi durumunda zarar görenin dilediği takdirde eyleme katılanların birisinden, birkaçından veyahut tamamından zincirleme olarak sorumlu tutulmalarını isteme hakkına sahip bulunduğu düzenleme altına alınmıştır. Aynı hüküm 6098 sayılı yeni Türk Borçlar Kanunu’nun 61. maddesinde de tekrar edilmiştir.