muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/776, Karar No: 2020/1035, Tarih: 17.02.2020

Kararı davalı ..., ...Temizlik ve Sosyal Hizmetler İnşaat Turizm Ticaret Pazarlama Ltd. Şti, -... Temizlik ve İlaçlama Hizmetleri Organizasyon Turizm İnşaat Bilgisayar ve Danışmanlık Ticaret Ltd. Şti. vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ...Ltd. Şti. ve davalı ... Temizlik Ltd. Şti vekillerinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Kabule göre ise, davalı ... harçtan muaf olduğu halde aleyhine harç yüklenmesi doğru olmamıştır. Mahkeme kararının bu sebeple bozulması gerekir ise de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HUMK'nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun bulunarak, hükmün aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklana nedenlerle, davalı ...Ltd. Şti. ve davalı ... Temizlik Ltd. Şti vekillerinin tüm, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm bölümünde 10. sıra bendinde yer alan “..307,19 TL’lik kısmının davalı ...’nden..’’ ibaresi ile 11. sıra bendinde yer alan“..342,31TL’lik kısmının davalı ...’nden..’’ ibaresinin hükümden çıkarılmasına karar verilerek, mahkeme kararının değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, fazla yatırılan temyiz peşin harçların talep halinde davalılar ...Ltd. Şti. ve davalı ... Temizlik Ltd. Şti'ye iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8799, Karar No: 2011/10420, Tarih: 30.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8799 E.  ,  2011/10420 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.6.2006 gün ve 6-174 sayılı hükmün Dairemizin 7.12.2011 tarih ve 2010/13207-2011/1670 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, davalıdan harici sözleşme ile daire satın aldığını ve karşılığında 10.000 TL kaparo verdiğini, tapuda devir yapılmadığını ileri sürerek ödediği 10.000 TL’nin tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce; “ Davalı’ 19.2.2010 tarihli dilekçesinde dairenin satış bedeli olarak 10.000 TL kaparo bedelini davacıdan aldığını kabul ettiğine göre bu parayı dava dışı şirket yetkilisi olarak şirket adına aldığını ispat yükü davalıdadır. Davalı, bu savunmasını ispatlayamamıştır. Davanın kabulü gerekirken, yazılı şekilde husumetten reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.^” gerekçesiyle bozulmuştur. Davacı eldeki bu davasında davalıdan harici sözleşme ile daire satın aldığını ve kaparo ödediği halde dairenin verilmediğini, kaparonun da ödenmediğini ileri sürmüş, davalı ise, Davacı’nın dava dışı şirket tarafından yapılan binadan dubleks bir daire satın almak istediğini, şirket yetkililerine verilen talimat üzerine Davacının 8 nolu dubleks daireyi beğendiğini, sonuçta davacını daire maliki olan şirkete 10.000 TL kaparo verdiğini, bakiye satış bedelinin ödenmemesi nedeniyle devrin gerçekleşmediğini ve taşınmazın halen şirketin üzerinde olduğunu, bu sebeple davada kendisine husumet yöneltilemeyeceğini ileri sürmüştür. Davacı Vekili delil olarak sadece yemin deliline dayanmıştır. Davalı tarafın bedelin şahsen alındığına dair bir kabulü bulunmamaktadır. Öyle olunca, ispat yükü Davacıda olup,

davacı tarafından Davalıya yöneltilen yeminin eda ettirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, davanın husumetten reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirir. Ne varki, bu sebeple kararın bozulması gerekirken, zuhulen ispat yükünün davalıda olduğu ve davalının savunmasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle kararın bozulduğu anlaşılmış olup, davalı yanın karar düzeltme istemini kabulü ile Dairemizin 7.2.2011 gün ve 2010/13207 esas ve 201///1670 karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak mahkeme kararının açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 7.2.2011 gün ve 2010/13207 esas ve 201///1670 karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak mahkeme kararının açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/715, Karar No: 2022/11312, Tarih: 02.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/715 E.  ,  2022/11312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyizinin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyizinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 143. maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapıldığı halde indirim oranının ¼ olarak belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/2-h, 143/1. maddesi uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirilmesi sırasında 5 yıl hapis yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmiş ise de, aynı Kanun’un 168/2. ve 62. maddeleri ile yapılan sonraki uygulamalar nedeniyle sonuç ceza doğru olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamış, Dairemizin 11.07.2019 tarihli bozma ilamından önce iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen ve sadece suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilen 30/03/2015 tarihli kararda, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/3 . maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 10 ay 20 gün olduğu, bu cezanın suça sürüklenen çocuk açısından kazanılmış hak oluşturduğu, bozma ilamı sonrasında yapılan kovuşturmada yeni hüküm kurulurken suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan tüm maddeler (TCK'nın 116/4, 119/1-c, 31/3 ve 62/1. maddeleri) uygulandıktan sonra sonuç ceza belirlenip, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek hükmolunan yeni cezanın önceki hükümde verilen 10 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun sonuç olarak 10 ay 20 hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca 6.400 TL adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 02/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33023, Karar No: 2014/22389, Tarih: 30.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/33023 E.  ,  2014/22389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/201431

MAHKEMESİ : Tavas Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2012

NUMARASI : 2012/64 (E) ve 2012/115 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde düzenlenen "malın değerinin azlığı" kavramının; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan eşyanın alınması durumunda suçun işleniş özelliği değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak suretiyle uygulanabileceği; somut olayda sanığın gece saat 23:00 sıralarında müştekiye ait tütün dikmede kullandığı demirlerin bir kısmını tanık R.. O..'ın alınan beyanında da belirttiği üzere omuzuna alarak çaldığı ve hurdacıya 50,00 TL sattığı şeklinde gerçekleşen eyleminde, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Hüküm fıkrasında, 5271 sayılı CMK.nun 223/4-d bendi yerine şahsi cezasızlık sebebine ilişkin aynı Kanunun 223/4-b bendinin gösterilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1286, Karar No: 2018/8556, Tarih: 27.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/1286 E.  ,  2018/8556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/12/2014 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına haksız saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/07/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının eski eşi ile davalı arasında bir ilişki olduğu ve aile mahkemesi kararında da bu ilişkinin boşanma sebebi olarak kabul edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle

bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5016, Karar No: 2013/9367, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/5016 E.  ,  2013/9367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili 29.12.20011 tarihli dilekçesi ile müvekilleri ... Köyü 112 ada 2 parsel sayılı taşınmazda hisse sahibi olduklarını, dava konusu 112 ada 2 parsel sayılı taşınmazda 26.9.2006 tarihli işlem ile orman şerhi konulduğunu tesadüfen öğrendiklerini, taşınmazın ormanla bir ilgisi olmadığını belirterek kadastro mahkemesinde açtığı davada orman sınırlamasına itiraz ile taşınmazda bulunan orman şerhinin kaldırılmasını talep etmiş, yargılama sırasında kadastro mahkemesi davanın askı ilân süresinden sonra açılmış olması nedeni ile görevsizlik kararı ile dosyayı genel yetkili mahkemeye gönderilmesine karar vermiştir.

Birleşen 2012/488 E. sayılı dosyada ise; yine davacılar vekili aynı taşınmazda pay sahibi olduklarını ileri sürdüğü diğer davacılar açısından aynı taleple dava açmış, davaların birleştirilmesi sonucu temyize konu dosyada, mahkemece; davanın hak düşürücü süre nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman tahdidine itiraza ve çekişmeli taşınmazda bulunan orman şerhinin silinmesi istemine yöneliktir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 20.08.1996 tarihinde 6 ay süre ile ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B çalışması bulunmaktadır.

Mahkemenin, 6831 sayılı Kanunun 11. maddesi gereğince, orman kadastrosunun ilân edildiği tarih ile dava tarihine kadar 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğine yönelik kararı yerinde ise de, mahkemece yeterli inceleme ve araştırma yapılmadan hüküm kurulmuştur. Şöyle ki; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde, 20.08.1996 tarihinde 6 ay süre ile ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B çalışması bulunmakta olup, mahkemece dava konusu taşınmaz başında keşif yapılmamış, bilirkişilerden dava konusu taşınmazın kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulamasına göre konumunu belirtir rapor almamış, taşınmazın kesinleşen orman tahdit hattı dışında kalan taşınmazlardan olduğunun saptanması durumunda taşınmaza konulan orman şerhin hataen yazılmış olduğu ve davacıların herhangi bir süreye bağlı olmadan yanlış yazılan bu şerhin silinmesini isteyebilecekleri hususu düşünülmemiştir.

Ayrıca, davanın niteliğine göre Orman Yönetiminin davada taraf sıfatı bulunmakta olup, Orman Yönetiminin davaya dahili de sağlanmamıştır.

O halde; mahkemece, Orman Yönetimi davaya dahil edildikten sonra, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman

Ayrıca, davanın niteliğine göre Orman Yönetiminin davada taraf sıfatı bulunmakta olup, Orman Yönetiminin davaya dahili de sağlanmamıştır.

O halde; mahkemece, Orman Yönetimi davaya dahil edildikten sonra, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman

mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 2 Eylül 1986 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan 6831 sayılı Orman Kanununa Göre Orman Kadastrosu ve Aynı Kanunun 2/B maddesinin uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, hava fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümünde yazılı esaslar gözönünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeğe çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, dava konusu taşınmazın 20.08.1996 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman tahdidi içinde kaldığının saptanması halinde, orman tahdidinin kesinleşmesinden dava tarihine kadar 10 yıllık süre geçtiğinden dava hakdüşürücü süre nedeni ile reddedilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 24/10/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8760, Karar No: 2012/13697, Tarih: 27.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8760 E.  ,  2012/13697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 29/09/2010 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, trafik kazası nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının aracı ile desteklerine çarparak ölümüne neden olması nedeniyle 15.000,00'er TL manevi tazminat istemişlerdir.

Yerel mahkeme 2.500,00'er TL manevi tazminata hükmetmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olayın gelişimi, davanın davalının kusur oranına göre açılmış olması, davacıların ölene yakınlıkları ve yukarıda anılan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları azdır. Şu durumda yerel mahkemece davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, davalının tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.