muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5922, Karar No: 2017/4517, Tarih: 06.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/5922 E.  ,  2017/4517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalıya ait otogar yazıhanesinde bilet kesim görevlisi olarak çalışmaya başladığını, ....03.2010 yılında emekli olduğunu kıdem tazminatının ödendiğini, sonrasında ara vermeksizin devam ettiği işyerinde 31.03.2012 tarihinde iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını, ücretinin de ödenmediğini, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığını fazla çalışma yaptığını beyanla kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacağının faizleri ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının yıllık izin kullanmadığı, fazla mesai yaptığı ve hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar temyiz etmiştir.

....Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

.... Davacının ihbar tazminatına ve hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı konuları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim süresi tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24 ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 4857 sayılı Kanun'un .... maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar süresi tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin mülga 1475 sayılı Kanun'un .... maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin mülga 1475 sayılı Kanun'un .... maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, davacı Bölge Çalışma Müdürlüğüne verdiği şikayet dilekçesinde kooperatif yönetiminin değişmesiyle kendisine yıldırma politikası uygulandığını sürekli görev yerinin değiştirildiğini, bu tavırlar üzerine işi bırakmak zorunda kaldığını beyan etmiş davacı işçi tarafından iş akdinin haklı sebeplerle feshedildiği anlaşılmıştır. Bu durumda davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Öte yandan, tanık beyanlarına göre davacının, tüm hafta tatillerinde çalıştığı gerekçesiyle hafta tatili alacağına hükmedilmiştir. Davacı Bölge Çalışma Müdürlüğüne verdiği dilekçede hafta tatilini pazar günleri kullandığını ancak çoğunlukla yaz aylarında hafta tatilinde çalıştığını beyan etmiş davacı tanığı olarak dinlenen komşu yazıhane görevlisi ... davacının hafta tatili kullanmadan haftanın ... günü cumartesi pazar günleri de hafta içi gibi çalıştığını, çok ihtiyacı olduğunda bazen ayda bir izin yaptığını beyan etmiştir. Davacı tanığı ... yeniden dinlenilerek yaz ve kış aylarında hafta tatili çalışmasının ne şekilde olduğu, hafta tatili kullanıp kullanmadığı sorularak beyanına göre alacağı varsa hesaplattırılarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16013, Karar No: 2017/202, Tarih: 11.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/16013 E.  ,  2017/202 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Sanıklar haklarında ; TCK'nın 89/1-3-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, katılan vekili ve sanıklar müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında, üst hadde yakın temel ceza tayini dikkate alındığında, teblignamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin, suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, katılan vekilinin, cezanın alt hadden uygulandığına, adli para cezası hükümlerinin tercih edildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 11.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19371, Karar No: 2017/2976, Tarih: 17.04.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/19371 E.  ,  2017/2976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tarihinde uygulama noktasında kolluk görevlilerince durdurulan sanığın kullandığı araçta ele geçen 34.160 kg fuel oil cinsi yakıtın kaçak olduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık tarafından ibraz edilen sevk irsaliyesinin düzenleyicisi gözüken Amcaoğlu Pet.Ürünleri..Şti. Firması yetkilileri hakkında mahkemesince bulunulacak suç duyurusunun sonucunun beklenip, anılan şahıslar hakkında kamu davası açılması halinde iş bu dosya ile birleştirilmesi, dava açılmaması halinde ise ilgili evraklar dosya arasına celp edildikten sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi;

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.04.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10762, Karar No: 2010/11621, Tarih: 30.09.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/10762 E.  ,  2010/11621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı ... hükmün; Dairemizin 14.04.2010 gün ve 2010/1792 - 5072 sayılı ilamıyla bozma kararı verilmiş, süresi içinde davalı ... vekilleri tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... İlçesi, ... Mahallesi 630 ada 59 parsel sayılı 23821,46 m2 yüzölçümlü taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile davalı adına tespit edilmiştir. Hazine, taşınmazın Hazineye ait olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Orman Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya müdahale etmiştir. Mahkemece, Hazine ve Orman Yönetiminin davasının reddi ile dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, Dairece "taşınmazın (A) ve (B) bölümlerine ilişkin davanın kabul edilmesi gereğine değinilerek" hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Bu kez, davalı gerçek kişi vekilleri tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 Sayılı Yasanın 4.maddesi ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince orman sınırlandırması yapılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; tesbit tarihinden 20 yıl öncesine ait memleket haritası ve ... fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin belirlenmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının bu resmi belgelerle denetlenmediği gibi, taşınmazın (A) ve (B) ile gösterilen bölümler üzerinde bulunan meyve ağaçlarının cinsi, yaşı, sayısı ve (B) ile gösterilen bölüm üzerinde bulunan meşe ağaçlarının sayısı, yaşı, dağılımı, kapalılık oranı da belirlenmemiştir. Yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

Bu nedenlerle; mahkemece, eski tarihli ve tesbit tarihinden 20 yıl öncesine ait memleket haritaları ile ... fotoğrafları varsa amenajman planları ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında kalan ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir mühendis ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği

belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; ... yapısı, bitki örtüsü, çevresi incelenmeli; taşınmazın (A) ve (B) ile gösterilen bölümleri üzerindeki meyve ağaçları ile diğer ağaçların cinsi, yaşları, sayısı, (D) ile gösterilen bölümler üzerindeki meşe ağaçlarının yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı ile (A) ve (B) bölümlerinin gerçek ve kesin eğimleri belirlenmeli; bitişikteki orman parselleri ile aynı özellikte ve devamı niteliğinde olup olmadıkları saptanmalı; orman kadastrosu ile irtibatlı kroki düzenlettirilmeli; yine yukarıda değinilen diğer belgeler ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle uygulattırılıp, orjinal renkli (renkli fotokopi) eski ve tesbit tarihinden 20 yıl öncesine ait memleket haritaları ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulama ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı yönünde rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece anılan yönler gözetilmeksizin ... biçimde hüküm kurulması isabetsiz, Dairece hükmün kesin nitelikli bozulması maddi yanılgı niteliğindedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı gerçek kişinin karar düzeltme isteminin KABULÜNE, Dairenin 14.04.2010 gün ve 2010/1792 - 5072 sayılı kesin nitelikli bozma kararının kaldırılmasına, hükmün açıklanan nedenlerle taşınmazın (A) ve (B) bölümlerine ilişkin olmak üzere değiştirilerek BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 30/09/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14603, Karar No: 2013/2347, Tarih: 07.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/14603 E.  ,  2013/2347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.07.2012 gün ve 2008/242 Esas, 2012/314 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK.nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında, hapis cezasının 6 yıl 3 ay yerine, 6 yıl 4 ay olarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde TCK.nın 62. maddesinin uygulanmasından sonra sanık hakkında 6 yıl 4 ay olarak tayin edilen hapis cezasının, 6 yıl 3 aya indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur hakkında düzenlenen Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 15.08.2007 tarihli raporunda, muayenesi sırasında "klinik seviyede psikopatolojik araz tespit edilmediği", bu duruma göre mağdurun olay nedeniyle ruh sağlığının bozulmadığının bildirildiği, anılan Kurulun 23.12.2011 tarihli raporunda ise "travma sonrası stres stres bozukluğu" denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiğinden, mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesi karşısında, her iki rapor arasındaki çelişki giderilerek mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu Kanununun 15. maddesine göre Adli Tıp Genel Kurulundan nihaî rapor alınması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Nüfus kaydına göre 18.09.1998 doğumlu olup, suç tarihinde 9 yaş içerisinde bulunan mağdura karşı cinsel istismar eylemlerini kolundan tutup zorla götürerek işlediğinin anlaşılmasına rağmen sanık hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanmaması,

Nüfus kaydına göre 18.09.1998 doğumlu olup, suç tarihinde 9 yaş içerisinde bulunan mağdura karşı cinsel istismar eylemlerini kolundan tutup zorla götürerek işlediğinin anlaşılmasına rağmen sanık hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21508, Karar No: 2016/7072, Tarih: 21.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21508 E.  ,  2016/7072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İŞ) Mahkemesi

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Kurum tarafından muvazaalı boşanma gerekçesi ile kesilmiş bulunan ölüm aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davasının reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56. maddesinin ikinci fıkrası olup, uyuşmazlığın çözümünde sosyal güvenlik, sosyal güvenliğin amaç ve yöntemleri, sosyal sigortalar, sosyal güvenlik sistemi gibi kavram ve olguların değerlendirilmesine gereksinim bulunmaktadır.

Sosyal sigorta sistemlerinde sigortalılar veya hak sahipleri belli şartların yerine getirilmesi halinde sosyal edime (yardıma) hak kazanırlar. Sosyal edim ya da sosyal yardım hakkı kişilerin belli bir yardım ya da edim üzerinden yargısal yönden icrası mümkün kamusal talep hakkını ifade eder. Sosyal sigortalar; sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme, zorunluluk ilkelerine dayanmakta olup, özellikle inceleme konusu 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi yönünden önem arz eden sosyal koruma ilkesiyle, toplumun ekonomik ve sosyal yönden en fazla gereksinimi olan bireylerini/gruplarını koruma, güvenceye kavuşturma ve onlara hizmet amaçlanmakta, yaşamlarını sürdürebilmeleri için bu kişilerin sosyal güvenlik şemsiyesi altına alınması hedefi öne çıkmaktadır. Devletler tarafından amaç olarak benimsenen sosyal güvenlik genellikle sosyal sigortalar ile sosyal yardım ve hizmetler olarak adlandırılan iki temel yöntem uygulanmak suretiyle sağlanmaya çalışılmaktadır. İki ana rejimden meydana gelen Türk Sosyal Güvenlik Sisteminde, yardımlar genellikle devlet bütçesinden veya gönüllü özel yapılanmalardan karşılandığı, katılmasız veya primsiz rejim olarak adlandırılan sosyal yardım ve hizmetlerin yanı sıra sistemin temel dayanağını oluşturan ve ilgililerin herhangi bir maddi katkısının söz konusu olmadığı katılmalı veya primli rejimde bulunmaktadır.

Ülkemizde, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu, 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına Ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu olmak üzere beş ana sosyal güvenlik yasası bulunmakta olup, bu mevzuatlarda düzenlenen sosyal güvenlik hakkı, Sosyal Sigortalar Kurumu, kısaca Bağ-Kur olarak adlandırılan Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu , Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı tarafından yerine getirilmekte iken, öncelikle 20/05/2006 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren örgütlenme yasası niteliğindeki 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu ile kamu tüzel kişiliğine sahip, idari ve mali açıdan özerk, Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) kurularak, anılan üç kurum tek çatı altında bu Kurumda birleştirilmiş, sonrasında mevzuat birliğini sağlamaya yönelik olarak, istisnaları dışında 01/10/2008 günü yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun kabul edilmiştir. Tüm modern sosyal güvenlik sistemlerinde yer alan ölüm sigortası, sigortalının yaşamını yitirmesi durumunda geride kalan ve hak sahibi olarak nitelendirilen (tanımlanan) kişilerin geleceklerini güvence altına almayı amaçlamaktadır. Söz konusu kanunlarda iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası veya ölüm sigortası kollarından hak sahiplerine ölüm geliri, ölüm aylığı, dul ve yetim aylığı bağlanabilmesi için bazı koşullar öngörülmüş, bunlar arasında anne/baba üzerinden hayattaki kız çocuğuna veya eş üzerinden sağ kalan diğer eşe tahsis yapılabilmesi evli olmama şartına bağlanmıştır. 506 sayılı Kanunun 99. ve 1479 sayılı Kanunun 43. maddelerinde "hakkı doğuran olay tarihi" ibarelerine yer verilmiş, 5510 sayılı Kanunun 35. maddesinde "hak sahibi olma niteliğinin kazanıldığı tarih", 97. maddesinde "hakkın kazanıldığı tarih" ve "hakkın doğduğu tarih" sözcükleri kullanılmıştır. Kız çocuğuna anne/baba üzerinden ölüm geliri/aylığı veya yetim aylığı bağlanabilmesi için yalnızca ölümün gerçekleşmesi veya evli olunmaması yeterli bulunmayıp, tahsis için her iki olgunun bir arada varlığı gerekmektedir. Evli kız çocuğu kimi zaman boşanmayla, bazen de ölümle hak sahibi sıfatını kazanmakta, başka bir anlatımla, sigortalı anne/baba yaşamını yitirmesine karşın kız çocuğu evli ise hak sahibi olamamakta, evli olmayan kız çocukları ise sigortalı anne/baba hayatta olduğu sürece bu sıfatla anılmamakta ve her iki durumda da gelire/aylığa hak kazanılamamaktadır. Şu durumda, evli kız çocuğu bazen boşanmayla, kimi zaman da ölümle ve hangisi daha sonra ise o tarihte hak sahibi olmaktadır. Dolayısıyla, hak sahibi olma niteliğinin kazanıldığı tarih (Hakkın kazanıldığı tarih-Hakkın doğduğu tarih-Hakkı doğuran olay tarihi) değişkenlik arz etmektedir.

Anılan beş temel kanunda yer almayan inceleme konusu norm ilk kez 5510 sayılı Kanunun " Gelir ve aylık bağlanmayacak haller" başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci(son) fıkrasında düzenlenerek 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Fıkrada "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar 96. madde hükümlerine göre geri alınır" düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28/04/2011 tarihinde verilen karar ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu kuşkusuzdur.