muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2620, Karar No: 2009/4154, Tarih: 06.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2620 E.  ,  2009/4154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOLU 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/01/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan dedeleri S. Ç.’ın çekişme konusu taşınmazları ölünceye kadar bakım akdi ve satış yoluyla davalılara temlik ettiğini, tüm temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, payları oranında iptal ve tescil istemişler, yargılama sırasında davacı İ.davasından feragat etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, Davacı İ.yönünden davanın feragat nedeniyle reddine; davacı A. yönünden ise, murisin mal kaçırma kastının olmayıp kendisine bakan ve ilgilenen ve de kendisiyle birlikte çalışan varislerine emeklerinin karşılığını vermek amacıyla hareket ettiği ve sağlığında mallarının bir kısmını paylaştırma kastı taşıdığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı A.Ö.vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, Borçlar Yasasının 18. maddesinden kaynaklanan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali- tescil isteğine ilişkindir.

Davalılar, miras bırakanın davacılara da taşınmaz verdiğini, çekişmeli taşınmazları bedel ödeyerek satın aldıklarını, ancak murisin yakınları oldukları için uygun koşullarda satış yapıldığını bildirip davanın reddini savunmuşlar, davacılardan İ. Ö. vekili 11.4.2008 günlü oturumda davadan feragat etmiş, mahkemece temliklerin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Miras bırakan S.'in 5.4.2007 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları olarak kendisinden önce vefat eden kızı İ.ten olma torunları olan davacılar ile dava dışı eşi ve kızı H. ile yine çocukları olan bir kısım davalıların kaldıkları, murisin 457 parsel sayılı taşınmazını davalı oğlu K.'e 697 parsel sayılı taşınmazını davalı oğlu H.'ye 15.10.1995 tarihinde satış suretiyle 64 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümünü satış suretiyle 28.12.1998 tarihinde davalı kızı K.'ye ve davalı damadı Ü..a , 196 sayılı parseldeki 3 nolu meskenin kat irtifakına ayrılan 1/6 arsa payını davalı A.'e 1.3.2005 tarihinde satış suretiyle, 64 nolu parseldeki 1 nolu meskeni davalı torunu A.'e, 7 nolu meskeni de yine davalı torunu İ.'ya 12.5.1994 tarihinde ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiği kayden sabittir..

Davalı torunların murise karşı bakım borcunu yerine getirdikleri ve 64 nolu parseldeki 1 ve 7 nolu bağımsız bölümlerin temlikinin muvazaalı olmadığı belirlenmek suretiyle anılan taşınmazlar yönünden davanın reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.Davacı Ahmet'in bu taşınmazlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine.Davacının diğer taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Miras bırakanın müteahhitlik yaptığı, mal satmaya ve paraya ihtiyacının olmadığı, daha bir çok taşınmazının bulunduğu tartışmasızdır.

Miras bırakanın müteahhitlik yaptığı, mal satmaya ve paraya ihtiyacının olmadığı, daha bir çok taşınmazının bulunduğu tartışmasızdır.

Davalılar, murisin davacılara da taşınmazlar verdiğini, mallarını paylaştırmayı amaçladığını savunmuşlarsa da paylaştırma ancak mirasçılar arasında olabileceğinden, henüz mirasçı olmayan davalı torunlar ile davalı damadın bu savunmalarına itibar edilmemiştir.Toplanan delillerden ve tüm dosya içeriğinden davalı torun A. ile davalı damat Ü.'a satış şeklinde yapılan temliklerin bedelsiz diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, davalılar torun A. ve damat Ü.'a temlik edilen taşınmazlar hakkındaki davanın kabul edilmesi, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve hakların araştırılması, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi ve her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınması, böylece yukarda değinilen anlamda mirasçılar arasında bir paylaştırma yapılıp yapılmadığının açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre çekişmeli 457-697 ve davalı K.'ye temlik edilen 5 nolu bağımsız bölümle ilgili bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, avukatlık ücretine esas alınması gereker dava değeri iptal konusu yapılan payla sınırlı olduğu halde bu yön gözardı edilerek davalılar lehine fazla avukatlık parası tayin ve takdir edilmesi de isabetsizdir.

Davacının bu yönlere hasren temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 6.4.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33417, Karar No: 2013/21171, Tarih: 24.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/33417 E.  ,  2013/21171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

İki sınır arasında temel cezanın tayini yetkisi kullanılırken hakkaniyet ve orantılılık ilkelerine uyulmadan ve ölenin yakınlarının şikayetçi olmadığı da gözetilmeden üst sınıra yakın ceza tayini ve sabıkasız olan sanık hakkında suç işleme yönündeki olumsuz tutumundan bahisle TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16603, Karar No: 2015/31556, Tarih: 10.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16603 E.  ,  2015/31556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/419108

MAHKEMESİ : Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2014

NUMARASI : 2009/3 (E) ve 2009/2 sayılı Ek Karar

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine , ancak;

1)Sanığın, mağdur eşini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silah sayılan bıçak ile yaraladığı olayda, iki nitelikli halin TCK 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin birleşmesi nedeniyle,TCK 86/2 maddesi gereğince temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2)Kabule göre; Sanığın, mağdur eşini bıçakla yaralama eylemi nedeniyle sanığa verilen cezanın, TCK'nin 86/3. maddeye göre ancak bir kez artırılabileceği gözetilmeden, TCK'nin 86/2. maddesine göre uygulama yapıldıktan sonra 86/3-a ve 86/3-e maddesi uyarınca cezanın iki defa arttırılması suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın ceza miktarı itibarıyle kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 10/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10274, Karar No: 2016/5175, Tarih: 09.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10274 E.  ,  2016/5175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2015

NUMARASI : 2012/198-2015/77

Taraflar arasında görülen davada ......... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19/02/2015 tarih ve 2012/198-2015/77 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı şirketin .... Şubesi aracılığıyla dava dışı şirkete motor bloğu gönderdiğini, ancak söz konusu emtianın davalı tarafından taşınması sırasında hasara uğradığını, emtianın taşıma hatası nedeniyle kırılması sonucunda kullanılamaz hale geldiğini ileri sürerek, 12.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının iddia ettiği gibi bir hasarın meydana gelmesinde müvekkili şirketin kusurunun bulunmadığını, hasarın ambalajlama hatasından kaynaklandığını, talep edilen miktarın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; davacıya ait motor bloğunun davalı tarafından taşınması esnasında hasar görerek kullanılamaz hale geldiği, davalı taşıyıcının emtiayı itirazı kayıt koymadan teslim aldığı ve oluşan zararın paketlemeden kaynaklandığını ispat edemediği, söz konusu zararın meydana gelmesindeki tüm kusurun davalıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 12.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, yurt içi taşımadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece, bozma ilamına uyularak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, Dairemizin bozma ilamında, “hasarın ambalaj hatasından ileri geldiği hususundaki ispat yükünün davalı üzerinde olduğu gözetilerek, davalıya bu konudaki tüm delillerini bildirmek üzere süre verilmesi, bildirilen deliller ile birlikte mümkünse hasarlı emtia üzerinde de taşıma konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yapılması ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi” belirtilmiş olup, mahkemece, bozma ilamına uygun olarak verilen ara karar; davalı vekiline tebliğ edilmiş ve yapılan keşif sırasında davalı şirket çalışanlarınca davaya konu motor bloğu, bilirkişi incelemesi için gösterilmemiştir. Bunun üzerine, davalı vekiline, dava konusu motor bloğunun keşif mahallinde hazır edilmediği takdirde bu delilden vazgeçmiş sayılacağı ihtaratı yapılarak yeni bir keşif günü tayin edilmiş ve davalıya bilirkişi ve araç ücretinin yatırılması için kesin süre verilmiştir. Verilen kesin süre içerisinde davalı vekili bilirkişi ve araç ücretini yatırmış ancak dava konusu motor bloğunun incelemeye hazır edileceğini ve keşfin yokluğunda yapılması talebini içerir mazeret dilekçesi sunarak keşfe katılmamıştır. Bu durumda, mahkemece, davalı vekilinin yokluğunda keşif yapılarak bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davalı mazereti konusunda bir karar da vermeden davalı şirket yetkilisinin mahkemede hazır bulunmadığından bahisle davalının savunmasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12942, Karar No: 2006/13242, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/12942 E.  ,  2006/13242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.6.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Deresi Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10861, Karar No: 2016/3661, Tarih: 15.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/10861 E.  ,  2016/3661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın niteliği, cezanın türü, süresi ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamı itibariyle diğer temiyz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Sanığın katılan kurum tarafından kamulaştırılan arazi üzerinde bulunan ağaçları kesip götürdüğü, suça konu ağaçların kamu, kamu kurum ve kuruluşlarındaki veya kamu yararına veya hizmetine tahsis edilmiş eşya niteliğinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/1-a maddesinden hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK' nın 53/1-2-3 fıkralarında belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- TCK'nın 51/3. maddesi gereğince, hapis cezası ertelenen sanık hakkında belirlenen denetim süresinin alt sınırının mahkum olunan hapis cezasından daha az olmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... 'un temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmekle, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 15/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2160, Karar No: 2024/461, Tarih: 01.02.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2160 E.  ,  2024/461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi vekili ve şikayet olunan Vergi Dairesi vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun şikayetçi yönünden esastan reddine; şikayet olunan Vergi Dairesi yönünden istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunan Vergi Dairesi vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili dava dilekçesinde; borçludan ipoteğe dayalı alacağı olduğunu, ipotekli taşınmazın satışı gerçekleştirilerek sıra cetveli düzenlendiğini, düzenlenen sıra cetvelinde tahsil harcının ipotek bedeli içinden kesildiğini ancak tahsil harcından borçlunun sorumlu olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan Vergi Dairesi vekili cevap dilekçesinde; icra müdürlüğü işleminden kaynaklanan sorumluluğun kendilerine yüklenemeyeceğinden bahisle şikayetin reddini dilemiştir. Diğer şikayet olunan usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile üst sınır (limit) ipoteğinde, borcun ulaşacağı miktar belirsiz olduğundan tahsil harcının limit miktarı üzerinden alınması gerektiği bu itibarla tahsil harcının ipotek miktarı olan paradan kesilmesinin hukuka uygun olduğundan bahisle şikayetin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili ve şikayet olunan Vergi Dairesi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Şikayetçi vekili istinaf dilekçesinde; bütün harç ve masrafların borçluya ait olduğunu tahsil harcının sorumlusunun daima borçlu olduğunu, dolayısı ile tahsil harcının ipotek bedelinin içinden değil dosyada mevcut olan ipotek limitini aşan ihale satış tutarından karşılanması gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Şikayet olunan vekili istinaf dilekçesinde; yargılama sürecinde idare vekili olarak davayı takip etmiş olmalarına rağmen lehlerine vekalet ücretine hükmedilmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç