muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10526, Karar No: 2022/9358, Tarih: 15.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/10526 E.  ,  2022/9358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını ve sendika üyesi olduğunu, işyerinde 01.03.2014-29.02.2016 yürürlük tarihli toplu ... sözleşmesi bulunduğunu ileri sürerek ödenmeyen fazla çalışma, cumartesi ve pazar günü ücretleri, gece zammı ücreti ve harcırah alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ... sözleşmesinin sona erdirilmesi sırasında tüm alacaklarının ödendiğini, işyerinde tutulan puantaj kayıtlarına göre davacının fazla çalışma yapmadığının sabit olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.05.2017 tarihli ve 2015/322 Esas, 2017/139 Karar sayılı kararı ile davacının davalı işyerinde fazla çalışma yaptığını tanık beyanları ile ispat ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesinin 20.11.2019 tarihli ve 2017/2481 Esas, 2019/2903 Karar sayılı kararı ile

"...

Tanık beyanlarına göre, davacının fazla mesai yaptığını ve hafta tatili günlerinde de çalıştığını ispatladığı, davacıya ait bordroların imzasız olduğu, bir kısım bordrolarda fazla mesai tahakkukları olsa bile bordro karşılıklarının ödenip ödenmediğinin belli olmadığı, davacının .../07/1998 tarihinden itibaren DİSK Genel ... Sendikası üyesi olduğu, DİSK Genel ... Sendikası'nın da davalı işyerinde Toplu ... Sözleşmesi yapmaya yetkili olduğu, Toplu ... Sözleşmesi'nin 45. Maddesine göre Cumartesi ve Pazar günü çalıştırılan işçilere hafta içinde izin kullandırılmazsa 2 ilave yevmiye ücret ödeneceğinin belirtildiği ve bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaların da doğru olduğu...." belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 17.05.2021 tarihli ve 2020/141 Esas, 2021/8971 Karar sayılı ilâmı ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek davacının tüm çalışma dönemine ilişkin bordroları ve banka kayıtlarının celbi ile imzasız bordrolarda fazla çalışma, cumartesi ve pazar günü çalışma karşılığı tahakkuk ettirilen miktarların davacıya ödenip ödenmediği araştırıldıktan sonra ödeme yapıldığının anlaşılması hâlinde ödenen tutarın hesaplamalardan mahsubu ile sonuca gidilmesi gerektiği belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmı doğrultusunda ödenen miktarların mahsubu ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, davacının tüm alacaklarının ödendiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacıya ödenen fazla mesai, cumartesi ve pazar mesaisi ücretinin tespiti ile hesaplanan alacaklardan mahsubu noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/441, Karar No: 2013/1146, Tarih: 21.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/441 E.  ,  2013/1146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.09.2011 tarih ve 2009/821-2011/559 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı taşınmazın su baskını sebebiyle hasar gördüğünü, sigorta eksperleri tarafından yapılan inceleme sonucunda hasarın davalıya ait daireden kaynaklandığının saptandığını, tespit edilen 1.572,00 TL hasar bedelinin sigortalıya 07.07.2009 tarihinde ödendiğini ileri sürerek, 1.572,00 TL’nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin talebe konu taşınmazı sattığını ve bu nedenle kendisine husumet düşmediğini, müvekkilinin hiçbir kusurun bulunmadığını, talebe konu taşınmazda meydana gelen su baskınının, ortak kullanım alanı olan binanın çatı katından ve su oluklarından kaynaklandığını savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının, sigortalı evin üst katında bulunan ve hasarın meydana gelmesine neden olduğu iddia edilen bağımsız bölümün tapu kayıt maliki olmadığı sabit olduğundan, BK’nun 58. maddesi gereğince yapı maliki sıfatı ile sorumlu tutulamayacağı, 4 nolu bağımsız bölümün davalının kullanımında olduğunun da tespit edilemediği, bu nedenle, davalının, sigortalı konutta meydana gelen zarardan sorumlu olmadığı gerekçesiyle, davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 21.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9881, Karar No: 2010/17990, Tarih: 21.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9881 E.  ,  2010/17990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerinde bulunan ağaçlara maktuen değer biçilmesinde, ağaç bedeli, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/942, Karar No: 2017/8002, Tarih: 06.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/942 E.  ,  2017/8002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 14/02/2013 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 2013 yılbaşı gecesinde güven timi olarak adlandırılan görev kapsamında sivil polis olarak görev yaptığını, davalıların çalıştığı Takvim Gazetesi'nin 02/01/2013 günlü baskısında, hem manşette hem de devamında 13. sayfasında yayınlanan haberde fotoğrafının yayınlandığını, fotoğrafının üstüne konuşma baloncuğu açılarak "çekin, çekin herkese gösteririz" şeklinde yazı yazıldığını, bu yayın ile kendisinin tacizci olarak yansıtıldığını, bu şekilde kişilik haklarına saldırının gerçekleştiğini ve manevi zararı oluştuğunu belirterek oluşan manevi zararının tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, manşet altında yayınlanan yayının kamuoyunda ahlaki yönden olumsuz gözle bakılan ve zaman zaman nefret boyutuna ulaşan taciz niteliğindeki davranışları konu edinmesinde toplumsal yararın bulunduğu ve haber niteliği taşıdığı kabul edilebilirse de taciz niteliğinde bir davranışı olduğuna yönelik herhangi bir delil bulunmayan davacının da tacizci gibi algılanmasına neden olabilecek şekilde onun ağzından resim üzerine yazılan sözler nedeniyle davacının manevi zarar gördüğünün kabulü gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24. ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; 2013 yılbaşı gecesi...'daki kutlamalarda meydana gelen taciz olayı fotoğraflanarak mizahi bir anlatımla kamuoyuna duyurulmuştur. Davacı kutlamaların yapıldığı yerde sivil polis olarak görev yaptığına göre, üzerinde üniforma bulunmayan davacının mesleğinin ve hangi maksatla kutlamalarda bulunduğunun davalılarca bilinmesi mümkün değildir. Dosya kapsamından davalıların özel bir kastına veya kötüniyetine de rastlanılamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/12/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 06/12/2017
Yargıtay — Esas No: 2017/3975, Karar No: 2017/5803, Tarih: 21.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/3975 E.  ,  2017/5803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet (iki kez)

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilip re'sen temyize tabi hükümler ile ilgili olarak 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, re'sen temyize tabi hükümlerin ONANMASINA, 21.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13468, Karar No: 2013/14234, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/13468 E.  ,  2013/14234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, Silopi İcra Müdürlüğünün 2008/677 sayılı takip dosyasından 24.11.2008 tarihinde haczedilen menküllerin borçluya ait olduğunu, haczin boçlunun işyerinde yapıldığını, 3.kişi tarafından mahcuza ilişkin olarak sunulan faturadaki mal ile mahcuzun aynı olmadığını ileri sürerek 3.kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmesini talep etmiştir

Davalı 3.kişi yetkilisi duruşmada, haczin yapıldığı adresin kendisi ve borçlunun birlikte işlettikleri yol şantiyesi olduğunu, resmiyette işletenin borçlu olarak görünmesine rağmen kendisinin gayri resmi ortak olduğunu, mahcuzunda kendi şirketine ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece dava konusu makinanın davacı 3.kişiye ait olduğu, mahcuz mala ilişkin faturanın şirket defterilerinde kayıtlı olduğu gerekçesiyle davanın reddine, haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK'nun 99. maddesine dayanan istihkak davası niteliğindedir.

Haciz, davalı 3.kişi ile borçlunun birlikte faaliyet gösterdikleri inşaat sahasında gerçekleştirilmiştir. Bu husus 3.kişi yetkilisinin beyanları ile sabittir. Bu durumda davalı 3.kişi ile borçlu mahcuzu birlikte elde bulunduruyorlar

addolunur, dolayısıyla mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olup aksini davalı 3.kişinin ispat etmesi gerekir. Bu yasal karinenin aksi 3.kişi tarafından güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlanamadığı takdirde haczedilen mal borçlunun sayılır. Davalı 3.kişi 07.05.2007 tarihli faturaya dayanmış, faturanın 3.kişinin ticari defterlerinde kayıtlı olduğu bilirkişi tarafından belirtilmiş ise de hükme esas alınan bilirkişi raporunda faturadaki makinenin özellikleri itibariyle mahcuza uymadığı, haczedilen araç ile faturadaki aracın aynı olup olmadığının ticari defterler üzerinden tespit edilemediği belirtilmiştir. Bu durumda davalı 3.kişi tarafından sunulan faturanın hacizli malı kapsayıp kapmadığının tespiti halinde bu faturanın gerçekliğinin saptanması için faturayı düzenleyen firma ile davalı 3.kişinin ticari defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak faturanın ticari defterlerde, hacizli malında envanterde kayıtlı olup olmadığı tespit edilerek rapor alınması ve gerektiğinde firma yetkililerinin tanık olarak dinlenilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı alacaklıya geri verilmesine 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4284, Karar No: 2017/185, Tarih: 10.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/4284 E.  ,  2017/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın bu eylemi, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 10.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/231, Karar No: 2009/2494, Tarih: 18.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/231 E.  ,  2009/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kırıkkale 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.10.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/9302, Karar No: 2014/4459, Tarih: 17.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/9302 E.  ,  2014/4459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2012/6-2013/60

Davacı M.. İ.. vekili Avukat M..F.. tarafından, davalılar Ü.. Ö.. vd aleyhine 03/01/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, idari yargı kararının uygulanmamasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; davalıların kusur durumları, olayın gelişim süreci, davacının uğramış olduğu maddi zarar miktarı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.