muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1009, Karar No: 2022/5303, Tarih: 11.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/1009 E.  ,  2022/5303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2020/290-2021/1651

İlk Derece

Mahkemesi : ... Batı 2. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı şirketin Sınav Dershanesi Etimesgut şubesinde 1hafta denene süresi ile 15/12/2009 tarihinde işe girdiğini, çalışmasından memnun kalındığından 1 hafta sonra şirketin Eryaman şubesinin tadilat ve inşaat aşaması sırasında binada bekçi olarak çalışmaya başladığını inşaat işinin bitmesine müteakip aynı yerde ara vermeksizin kat görevlisi olarak çalışmaya devam ettiğini, ancak işe girişinin bildirilmediğini, primlerinin ödenmediğini ileri sürerek 15/12/2009-01/06/2010 arasındaki hizmetlerinin tesbitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Fer-i müdahil kurum vekili davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; Davacının işe başlaması ile birlikte sigorta bildirimlerinin yapıldığını, taraflar arasında imzalanan sözleşmede de açıkca bu hususun belirtildiğini sözleşmenin 01/06/2010 tarihinde imzalandığını bu sözleşmenin aksinin iddia edilmesinin hakkaniyete uygun olmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Davanın reddine karar verilmiştir.

B-BAM KARARI

1) Davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı yasanın 79. maddesi ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 86. maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur.Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda davacı dava konusu dönemde inşaat bekçiliği yaptığını iddia etmiş davalı şirketin ise eğitim kurumu işletmeciliği konusuyla iştigal ettiği belirgin olup buna karşın Bekçilik yapıldığı iddia edilen inşaatın davalı tarafından yaptırılıp yaptırılmadığı araştırılmadan karar verilmesi hatalıdır. Bu nedenle öncelikle işverenin kim olduğu belirlenmeli, inşaatın başka bir işveren tarafından yaptırıldığının belirlenmesi halinde taraf teşkili sağlanmalı, İnşaatın davalı tarafından yaptırıldığının belirlenmesi durumunda ise İnşaat işyerine ilişkin işyeri dosyası ile varsa dönem bordroları getirilmeli tanıklar dinlenmeli tüm deliller toplandıktan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/1. maddesi gereği kaldırılarak, ilk derece mahkeme kararının BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 11.04.2022 gününde oybirliğiyle karar.
Yargıtay — Esas No: 2017/7462, Karar No: 2018/2441, Tarih: 24.05.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/7462 E.  ,  2018/2441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Bölge Adliye Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : İstanbul Anadolu 1 Ağır Ceza Mahkemesinin 05/05/2017 tarih,2017/74 esas ve 2017/147 karar sayılı mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin esastan reddi

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi’nce verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelenerek;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 Sayılı CMK’nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler dikkate alınarak, CMK’nın 289. maddesinde yer alan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafinin temyiz isteklerinin suçun vasıflandırılmasına ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere ilişkin olarak yapılan incelemede;

İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/05/2017 tarih, 2017/74 esas ve 2017/147 karar sayılı mahkûmiyet hükmüne ilişkin “istinaf başvurusunun esastan reddi” kararının tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10961, Karar No: 2020/709, Tarih: 04.02.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/10961 E.  ,  2020/709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm :TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyete ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın, ceza miktarı itibariyle yasal şartları taşımayan duruşma talebinin CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, örgüt liderinin talimatı üzerine hesap açtığı yada işlem yaptığı yönünde delil bulunmayan sanığın Bank Asya nezdindeki mutad bankacılık işlemlerinin ve çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet ya da delil olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu görülmekle, sanığın bylock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmesi beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın, Nevşehir 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9879, Karar No: 2022/4886, Tarih: 04.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/9879 E.  ,  2022/4886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz itirazının incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelemesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4 ve 31/3 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanunun 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının karar tarihi olan 01.06.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 04.04.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11956, Karar No: 2018/3301, Tarih: 22.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11956 E.  ,  2018/3301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin, ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı “ yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirketin ilgili vergi beyanlarını şikayet tarihi ve sonrasında da verdiği, verilen beyannamelere ve ek beyannamelerin içeriğine göre şikayet tarihi itibariyle faal mükellef olduğunun anlaşılması karşısında, atılı suçun yasal unsurları oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yerine 50. maddesi yazılması ve bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi yerine 52. maddesi yazılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5530, Karar No: 2012/8869, Tarih: 06.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/5530 E.  ,  2012/8869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında Yuvalıdere Köyü çalışma alanında bulunan 148 ada 38 parsel sayılı 2026.57 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve parsel ve içerisindeki fındık ağaçları ... kızı Ayten Berber tarafından kullanılmakta olup halen kendisine ait olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile davalı Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı, çelişmeli taşınmazın kendi zilyetliğinde olduğu ancak soyadının Baba olduğu halde Berber olarak tespit edildiği iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın beyanlar hanesindeki şerhin iptali ile "parsel üzerindeki fındık ağaçları ... kızı ... tarafından kullanılmakta olup halen kendisine aittir" şerhinin yazılmasına, tapunun beyanlar hanesinin bu şekilde düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5979, Karar No: 2016/4197, Tarih: 24.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/5979 E.  ,  2016/4197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 24/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/24464, Karar No: 2008/8045, Tarih: 26.05.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/24464 E.  ,  2008/8045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere ve özellikle alınan kusur raporunun olaya uygun olmasına ve taraflara ücrete ilişkin herhangi itiraz olmadığına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Olayın oluş şekline, müterafik kusur oranlarına, davacının duyduğu elem ve ızdırabın derecesine, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna 26.6.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının içeriğine ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimine ve hak ve nesafet kurallarına göre 4.000,00 YTL. manevi tazminat yerine 10,000,00 YTL. manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ.Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tamamen silinmesine, yerlerine,

"1-Maddi tazminat isteminin kabulü ile 6.304,65 YTL. maddi tazminatın ve manevi tazminatın kısmen kabulü ile 4.000,00 YTL. manevi tazminatın olay tarihi olan 22.08.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine fazla talebin reddine,

2-Alınması gereken 556,45 YTL. ilam harcından davacı tarafça yatırılan 637,20 YTL. peşin harçtan davalı taraf harçtan bağışık olduğundan, harç alınmasına yer olmadığına yatırılan toplam 662.50 YTL. harcın istek halinde davacıya ödenmesine,

3-Maddi tazminat yönünden 756,56 YTL. avukatlık ücreti ile kabul edilen manevi tazminat yönünden 480,00 YTL. avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya reddedilen manevi tazminat yönünden 1.200,00 YTL. avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

4-Davacı tarafça yapılan 541,60 YTL. yargılama giderinden red ve kabul oranına göre takdiren 400,00 YTL.'sinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.05.2008 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

Dava, iş kaza sonucu beden güç kaybına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece 6.304.65 YTL maddi, 10.000.00 YTL manevi tazminatın 22.8.2005 olay tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle davalı DSİ Genel Müdürlüğünden tahsiline karar verilmiştir.

Dava, iş kaza sonucu beden güç kaybına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece 6.304.65 YTL maddi, 10.000.00 YTL manevi tazminatın 22.8.2005 olay tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle davalı DSİ Genel Müdürlüğünden tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden atölye ustası olan davacının olay günü bir kamyonun arızalı olan frenini tamir ederken frenin cırcır pimini takmak için beraber çalıştıkları ...’den aracı çalıştırıp el frenini indirip kaldırmasını istediği, ...’in el frenini arka arkaya indirip kaldırmaya başladığı, davacının bu defa...’e frenin kolunu indirmemesine söylediği ancak çalışan aracın gürültüsünden bu sözleri duymayan ...’in fren kolunu indirmesi üzerine davacının sol el 3. ve 4. parmaklarının şase ile cırcır arasında kalarak 3. parmağının 1. boğumdan koptuğu, 4. parmağının tırnak hizasında ezildiği, davacının 22.8.2005-15.10.2005 tarihleri arasında 53 gün istirahatli kaldığı, SGK Sağlık Dairesi Başkanlığınca % 4,1 oranında beden güç kaybına uğradığına karar verildiği, mahkemece alınan kusur raporunda davacıya % 50, işverene % 50 oranında kusur izafe edildiği olay tarihinde davacının 42 yaşında olduğu anlaşılmaktadır.

B.K.’nun 47.maddesi gereğince Hakim hususi halleri nazara alarak cismani zarara uğrayan kimseye yahut adam öldüğü takdirde ölenin ailesine manevi zarar namıyla adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir.

Kanunun takdir hakkı verdiği konularda, hakimin hukuka ve hakkaniyete göre karar vereceği M.K.’nun 4.maddesinde açıklanmıştır. Asıl olan takdir edilecek manevi tazminat miktarının zarara uğrayanda bir huzur hissi ve tatmin duygusu doğurmasıdır. İnsan zararı, yaşama, vücut ve ruh bütünlüğünü koruma hakkının tabii sonucu olan “ Temel insan hakkı” na dayanır. Ölçülen mameleki değer değil “insani değer” dir. İnsan zararı insandan insana değişmeyen, konumsal değil, mutlak eşitliğin egemen olduğu zarardır. Yaşama ve vücut bütünlüğünü koruma hakkı kişilerin konumuna göre farklılık göstermez. Bu ilkenin doğal bir sonucu olarak ta bu hakların karşılığı olan zarar ve tazminatta da farklılık yaratılmamalıdır.

Yargıtay’ın 22.6.1966 gün 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında benimsenen ve Dairemiz çoğu kararında da belirtilen görüş gereğince kuşkusuz manevi tazminata hükmedilirken ölenin veya cismani zarar uğrayanın olaya birlikte sebebiyet verme nispetinin yahut müterafik kusurunun özel hal ve şartlar içinde takdir edilmesi gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 8.10.2003 günlü 2003/ 21-500 Esas, 2003/541 Karar nolu kararına konu olayda 2.5.2001 tarihinde cerayan eden iş kazasında sağ el 3. ve 4. parmaklarının ucu kesilen 20 gün süreyle istirahatli kılınan ve SGK’ca % (0) oranında malul kaldığı tesbit edilen, mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda işverene % 85, işçiye % 15 kusur izafe edilen sigortalı yararına mahkemece hükmedilen 5.000.00 YTL manevi tazminat uygun bulunarak direnme kararı onanmıştır.