muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18270, Karar No: 2022/3022, Tarih: 17.05.2022

(3) Alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü uygulanır.

(4) Zorunlu müdafiilikle ilgili diğer hususlar, Türkiye Barolar Birliğinin görüşü alınarak çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir.

Müdafiin görevlendirilmesinde usul

MADDE 156 - (1) 150' nci maddede yazılı olan hallerde, müdafi;

a) Soruşturma evresinde, ifadeyi alan merciin veya sorguyu yapan hâkimin istemi üzerine,

b) Kovuşturma evresinde, mahkemenin istemi üzerine,

Baro tarafından görevlendirilir.

(2) Yukarıda belirtilen hâllerde müdafi soruşturmanın veya kovuşturmanın yapıldığı yer barosunca görevlendirilir.

(3) Şüpheli veya sanığın kendisinin sonradan müdafi seçmesi halinde, baro tarafından görevlendirilen avukatın görevi sona erer.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlıklı,

MADDE 172- (1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

(2) (Değişik: 1/2/2018 - 7072/9 md.) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hakimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.

(3) (Ek:11/4/2013- 6459/19 md.) Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın etkin soruşturma yapılmadan verildiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmesi veya bu karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi üzerine, kararın kesinleşmesinden itibaren üç ay içinde talep edilmesi hâlinde yeniden soruşturma açılır.

Madde gerekçesi;

"Madde 175 - 1412 sayılı Kanunun l64'üncü maddesinde, yeterli delil bulunmaması veya keyfiyetin takibe değer görülmemesi hâlinde, takipsizlik kararı verilmesine dair hüküm yer almaktadır. Tasarı ilk olarak bu işlemi belirlemek üzere "kovuşturmaya yer olmadığına dair karar" terimini getirmiştir. Soruşturma evresinden kovuşturmaya geçip geçmeme söz konusu olduğundan bu terim değişikliği uygun görülmüştür. Madde ayrıca kamu davasının açılması için şüpheyi haklı kılacak yeterlikte ve kuvvette delil, iz, eser ve emarenin elde edilmemesi ölçütünü kullanmaktadır. Yeterli kuvvette makul şüphe bulunduğu anlaşılacak olursa, kovuşturma evresine geçilecektir.

Maddenin ikinci fıkrasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kamu davasının, aynı eylem ve aynı kişi hakkında açılabilmesi yeni delil, iz, eser

Maddenin ikinci fıkrasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kamu davasının, aynı eylem ve aynı kişi hakkında açılabilmesi yeni delil, iz, eser

ve emarenin meydana çıkmasına veya şüphe nedenlerinin takdirinde ağır hata olmasına bağlanmıştır. Böylece kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların zamanaşımı süresince şüphelinin başında, tabir yerinde ise Demoklesin Kılıcı gibi durması ve onun özgürlükler bakımından bir tehdit oluşturması önlenmek istenmektedir. Bazı usul kanunlarında mahkemelerin beraat kararlarının temyize tabi tutulmadığı görülüyor.

Bu yeni düzenleme neticesinde, Cumhuriyet savcısı kovuşturmaya yer olmadığına dair bir karar verdikten sonra yeni delil, iz, eser ve emare bulunmadıkça artık Adalet Bakanı da Cumhuriyet savcısından kamu davası açmasını isteyemeyecektir. Maddenin son fıkrasında yeni delil, iz, eser ve emarenin ne olduğu tanımlanarak uygulama açısından açıklık getirilmiştir. (https://mevzuat.tbmm.gov.tr/mevzuat/ faces/kanunmaddeleri)

Duruşmanın sona ermesi ve hüküm başlıklı

MADDE 223- ...

(8) Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir.

(9) Derhâl beraat kararı verilebilecek hâllerde durma, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilemez....

02.03.2007 tarih 26450 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik;

Görevin sona ermesi

MADDE 7- (1) Müdafii veya vekilin görevi;

a) Soruşturma evresinde; kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşmesi, yetkisizlik veya görevsizlik kararı, kamu davası açılması hâlinde ise iddianamenin kabulü kararı verilmesi,

b) Kovuşturma evresinde; yargılamanın yapıldığı il veya ilçe dışında yargılamayı gerektirir görevsizlik veya yetkisizlik kararı, esasa ilişkin hükmün kesinleşmesi ya da davanın nakline karar verilmesi,

c) Müdafii, vekil veya kendisine müdafii ya da vekil görevlendirilen kişinin ölmesi,

ç) Kişinin kendisine bir müdafii veya vekil seçmesi,

hallerinde sona erer.

(2) Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının talebi üzerine görevlendirilen müdafii veya vekil azledilemez.

5237 sayılı TCK'nın 43...

Kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kovuşturmaya yetkili makamın kovuşturmaya başlamayacağını, yani başlangıçta şüphelendiği kişiye hiç suç isnad etmeyeceğini bildiren yazılı bir işlemdir (Nurullah Kunter/ Feridun Yenisey/ Ayşe Nuhoğlu: Ceza Muhakemesi

ç) Kişinin kendisine bir müdafii veya vekil seçmesi,

hallerinde sona erer.

(2) Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının talebi üzerine görevlendirilen müdafii veya vekil azledilemez.

5237 sayılı TCK'nın 43...

Kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kovuşturmaya yetkili makamın kovuşturmaya başlamayacağını, yani başlangıçta şüphelendiği kişiye hiç suç isnad etmeyeceğini bildiren yazılı bir işlemdir (Nurullah Kunter/ Feridun Yenisey/ Ayşe Nuhoğlu: Ceza Muhakemesi

Hukuku, Onsekizinci baskı, İstanbul 2010, s. 1173). Niteliği itibariyle adli ve idari bir işlem olup, aynı zamanda temel hak ve özgürlükleri yakından ilgilendirmektedir

(Özbek ve diğerleri, s. 507.). Bu karar adli ve idari bir nitelik taşıdığından kesin hüküm oluşturmaz. Ancak insan haklarını da ilgilendiren yönü itibariyle sıradan bir idari işlem niteliği de taşımamaktadır. Kesinleşmiş bir kovuşturmaya yer olmadığı kararının varlığı ile ceza muhakemesi sona ermekte, yeni delil ortaya çıkması veya İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi kararıyla “etkin soruşturma yapılmadan bu kararın verildiğinin tespit edilmesi” halleri gerçekleşmeden muhakeme yeniden dirilmemektedir.

Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar (CMK. 160/1 m.). Cumhuriyet savcısı, doğrudan doğruya veya emrindeki adli kolluk görevlileri aracılığıyla her türlü araştırmayı yapabilir (CMK. 161/1 m.). Soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilmemesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı süresi ve mercii gösterilir. (CMK. 172/1 m.).

Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren 15 gün içinde bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı Ağır Ceza Mahkemesinin bulunduğu yerdeki Sulh Ceza Hakimliğine itiraz edebilir (CMK. 173/1 m.). İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirecek olaylar ve deliller belirtilir (CMK. 173/2 m.).

Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren 15 gün içinde bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı Ağır Ceza Mahkemesinin bulunduğu yerdeki Sulh Ceza Hakimliğine itiraz edebilir (CMK. 173/1 m.). İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirecek olaylar ve deliller belirtilir (CMK. 173/2 m.).

Sulh ceza hakimliği, istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir (CMK. 173/4 m.). Sulh ceza hakimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek üzere, o yer Cumhuriyet savcılığına talepte bulunabilir. Kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa istemi gerekçeli olarak reddeder. İtiraz edeni giderlere mahkum eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir (CMK. 173/2 m.). Dava zaman aşımı süresi içinde kamu davası açılabilmesi için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmesi ve bu hususta merciince yeniden soruşturmaya başlanılması hususunda bir karar verilmedikçe aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacaktır.

Ayrıntıları, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun, 06.10.2020 tarih, 2016/3-984 esas 2020/400 sayılı kararında belirtildiği üzere; fiil kavramı, ceza muhakemesinde ve maddi ceza hukukunda kullanılan ortak bir kavram olmakla birlikte içerik olarak birbirinden farklılık arz etmektedir. Ceza muhakemesi anlamında fiil, uyuşmazlık konusu olay olup, muhakemenin konusunu oluşturan olayın bütününü ifade etmektedir. Maddi ceza hukukunda ise fiil, belirli bir amaca yönelen, kişinin isteğine göre ve iradesine bağlı, dış dünyada etki doğuran icrai yahut ihmali bir insan davranışıdır. Ceza muhakemesindeki fiil, maddi ceza hukuku anlamında tek bir fiilden oluşabileceği gibi birden fazla fiilden de oluşabilir. Bu itibarla ceza muhakemesindeki fiil kavramı, maddi ceza hukukundaki fiil kavramından daha geniş bir içeriğe sahiptir. Bununla birlikte, maddi ceza hukuku anlamındaki tek fiilin, ceza muhakemesinde birden fazla fiili oluşturması da mümkün değildir. Ceza muhakemesinde Cumhuriyet savcısı, yapmış

olduğu soruşturma sonucunda kaleme aldığı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar veya iddianame ile uyuşmazlığın konusunu ve sınırlarını ortaya koymaktadır. Ceza muhakemesine konu edilen fiilin aynı olup olmadığının tespitinde de iddianame veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda belirtilen olaylar bütününün esas alınması gerekmektedir. Buna göre iddianame ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda yer alan fiilin işlendiği yer, fiilin süresi, zamanı, kullanılan araçlar, kullanılma biçimleri belirtilmek suretiyle bireyselleştirilerek tanımlanan olaylar göz önünde bulundurularak fiilin aynı olup olmadığı belirlenecektir. Fiilin aynı olup olmadığının belirlenmesinde Cumhuriyet savcısınca yapılan hukuki nitelendirmenin bir önemi bulunmamaktadır.

Keza, Ceza Genel Kurulunun, 20.04.1999 tarih ve 61/74 sayılı kararında açıklandığı üzere, ilk mahkumiyet hükmünde TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen teselsül uygulanmasına rağmen daha sonra aynı suç işleme kararı kapsamında ve aynı dönemde ve fakat farklı tarihlerde işlendiği kabul edilen teselsüle dahil eylemlerin ortaya çıkması durumunda, sanığın teselsül kapsamında değerlendirilmesi gereken eylemi/eylemleri nedeniyle müstakilen ayrıca cezalandırılma imkanı bulunmamakta ise de fiiller etkisini ceza üzerinde göstereceğinden, önceki hükümde ceza teselsül nedeniyle azami hadde kadar artırılmamışsa belirlenecek cezanın, artırım oranı daha fazla tutulmak suretiyle tespit edilmesi ve verilecek cezadan, daha önceki ceza mahsup edilerek sonuç ceza belirlenmelidir. Kesinleşen ilamda belirlenen ceza teselsül nedeniyle azami hadde kadar artırılmışsa ikinci hükmü kuracak olan mahkeme, zincirleme suçun varlığını kararda tespit etmekle yetinip ceza verilmesine yer olmadığına karar vermelidir.

5271 sayılı CMK’nın “müdafiin görevlendirilmesinde usul” başlıklı 156. maddesinde soruşturma ve kovuşturma evrelerinde müdafiin görevlendirme yöntemi gösterildikten sonra maddenin 3. fıkrasında: “şüpheli veya sanığın kendisinin sonradan müdafii seçmesi halinde, baro tarafından görevlendirilen avukatın görevi sona erer” şeklinde düzenleme ile görevlendirilen müdafiin görevinin hangi halde sona ereceği hükme bağlanmıştır. Aynı Yasanın 150/4. maddesine dayanılarak çıkarılan ve 02.03.2007 gün ve 26450 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren “Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına ilişkin Yönetmelikin”, “Görevin sona ermesi” başlıklı 7/1-ç. maddesinde de; “Kişinin kendisine bir müdafii veya vekil seçmesi, hâllerinde sona erer” denilmektedir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

a-) Ankara 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2020 tarihli ve 2020/94 değişik iş sayılı kararına yönelik olarak;

Sosyal medya platformunda paylaşılan video kaydına istinaden, DHKP/C terör örgütü yapılanmalarından Halk Cephesi organizesinde Dayanışma Yemeği adı altında, 17.11.2018 tarihinde düzenlenen etkinlikte bulunduğunun tespiti üzerine; terör örgütü propagandası yapma suçundan yapılan soruşturma neticesinde 26.03.2019 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen sanık hakkında, bu kez anılan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kaldırılmaksızın, kullanıcısı olduğu değerlendirilen sosyal medya hesabından 19.01.2014, 26.03.2014, 23.01.2015, 18.03.2016, 20.12.2016, 15.03.2017, 30.03.2018 ve 20.10.2018 tarihlerinde yaptığı paylaşımlarla terör örgütü propagandası

yapmak suçunu işlediği iddiasını içerir 16.12.2019 tarihli iddianame ile açılan ve Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/19 esasına kaydedilen davanın tensip kararında, müsnet suç için 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinde öngörülen cezanın nev ve asgari haddi gözetilmeksizin, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesinde öngürülen yasal şartlar da oluşmadığı halde resen görevlendirilen ve safahatta 24.06.2020 tarihli celsede sanığın seçtiği müdafii ile katılması nedeni ile CMK'nın 156/3. maddesince görevi sona eren zorunlu müdafiine yapılan usulsüz tebligatın, Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.06.2020 tarih, 2020/19 esas ve 2020/143 sayılı kararını kesinleştirmeyeceği anlaşılmakta ise de; bilahare yargılama sürecine zorunlu müdafii olarak başlayan ancak takip eden süreçte vekaletname ibraz eden müdafiin, haberdar olduğu anılan kararı öngörülen yasal sürede ve usulüne uygun olarak kanun yoluna götürmediği anlaşılmakla, zikredilen mahkeme kararı ile inceleme konusu merci kararının kesin karar şartı bağlamında kanun yararına bozma yasa yoluna konu olabileceğinde sorun görülmemiştir.

İşin esası ile ilgili olarak; sanığın, 26.03.2019 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararına konu sosyal medya platformunda paylaşılan video kaydına istinaden DHKP/C terör örgütü yapılanmalarından Halk Cephesi organizesinde Dayanışma Yemeği adı altında, 17.11.2018 tarihinde düzenlenen etkinlikte bulunması ve bu etkinlik kapsamında ki eylemleri ile kullanıcısı olduğu değerlendirilen sosyal medya hesabından 19.01.2014, 26.03.2014, 23.01.2015, 18.03.2016, 20.12.2016, 15.03.2017, 30.03.2018 ve 20.10.2018 tarihlerinde yaptığı iddia olunan paylaşımlarının, özellikle neticesi hareketle bitişik somut tehlike suçu olan terör örgütünün propagandasını yapmak suçunun yapısı itibari ile birbirinden bağımsız farklı fiiller olup, görülmekte olan dava yönünden farklı fiilleri kapsayan kovuşturmaya yer olmadığı kararının, kovuşturma şartı olarak kabulüne yasal imkan bulunmadığı gibi, ayrıntısını ilgili bölümde yer verildiği üzere zincirleme suç/müteselsil suç şartlarının oluşması halinde dahi birbirinden farklı görülen davalarda verilecek cezanın mahsup yöntemi ile de hesaplanabileceğinin gözetilmemesi sureti ile ve kendi içinde de çelişki içeren yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde verilen kararda hukuki isabet bulunmadığından talebin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

b-) Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2021 tarihli ve 2020/211 esas 2021/38 sayılı durma kararına yönelik;

b-) Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2021 tarihli ve 2020/211 esas 2021/38 sayılı durma kararına yönelik;

Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.06.2020 tarih ve 2020/19 esas 2020/143 sayılı kararının, usulüne uygun kesinleşmediğinin ve buna bağlı olarak verilen mercii kararında hata bulunduğunun görülmesi karşısında; hatalı dahi olsa, karar tarihi itibari ile usulünce kaldırılmasına karar verilmeyen itiraz merciinin kesin kararının gereğine tevessül edilmeden 29.09.2020 tarihli yazı ile gönderilen ve yeni esasa kaydedilen dosyada, "muhakeme şartının, kesinleşen karar gerekçeleri kapsamına göre yerine getirilmesi ya da CMK'nın 309. maddesi gereğince itiraz yolları tüketilmek suretiyle kesin sonuca bağlanması için Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine" karar veren mahkemenin, aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava bulunmadığını da belirten kesinleşen karar gereğinin yerine getirilmediği gerekçesi ile durma kararı vererek ihbarda bulunmasında isabet bulunmakta ise de; iş bu kararın dayanağını teşkil eden kesin merci kararının bir numaralı inceleme neticesinde

bozulmasına nazaran, dayanaksız ve konusuz kalan Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2021 tarih ve 2020/211 esas 2021/38 sayılı durma kararının da bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

V-SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2021 tarih ve 2021/18270 sayılı tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Ankara 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2020 tarihli ve 2020/94 değişik iş sayılı ve Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2021 tarih ve 2020/211 esas 2021/38 sayılı durma kararlarının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-a maddesi gereğince mahallinde merci mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4401, Karar No: 2014/4915, Tarih: 27.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4401 E.  ,  2014/4915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/09/2012

NUMARASI : 2011/1097-2012/653

Taraflar arasında görülen abonelik sözleşmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mülk sahibi olduğu binanın elektrik aboneliği için davalı kuruma başvurduğunu, dava konusu binada İmar Kanunu'nun geçici 11.maddedeki şartların mevcut olmasına rağmen abonelik işlemini yapmadığını belirterek geçici abonelik tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; abonelik talep edilen konutun bulunduğu binanın iskan ruhsatının olmadığını, yapı ruhsatının da kanunun aksine 2010 yılında alındığını, geçici aboneliği düzenleyen İmar Kanunu geçici 11.maddenin yürürlülük tarihinden sonra yapı ruhsatının alınmış olması nedeniyle yasa kapsamında olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, abonelik hizmetine konu konutun yapı (inşaat) ruhsatının bulunduğu, 3194 sayılı İmar Kanununun 5784 Sayılı Yasanın 25.maddesiyle eklenen geçici 11.madde hükmü uyarınca davacı adına geçici abonelik tesisi koşullarının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Yine aynı kanunun Kullanma izni alınmamış yapılar başlıklı 31.maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir."hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olaya gelince; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı (inşaat) ruhsatının 20.08.2010 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.