muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/117, Karar No: 2022/4445, Tarih: 28.04.2022

**5. Ceza Dairesi         2022/117 E.  ,  2022/4445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi kötüye kullanma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Burhaniye Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/12/2020 tarihli ve 2020/3217 soruşturma, 2020/2297 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci Burhaniye Sulh Ceza Hâkimliğinin 28/01/2021 tarihli ve 2020/2863 Değişik iş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, müşteki ...'nın şikayeti üzerine, noter olan şüpheli hakkında görevi kötüye kullanma suçundan yürütülen soruşturma sonucunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; 1512 sayılı Noterlik Kanunu'un 154. maddesinde yer alan "Adalet müfettişleri veya mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından düzenlenen dosya, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne tevdi olunur. İnceleme sonunda kovuşturma yapılması gerekli görüldüğü takdirde dosya, suçun işlendiği yer Ağır Ceza Mahkemesine en yakın bulunan Ağır Ceza Mahkemesi Cumhuriyet Savcılığına gönderilir. Cumhuriyet Savcısı beş gün içinde, iddianamesini düzenleyerek dosyayı son soruşturmanın açılmasına veya açılmasına yer olmadığına karar verilmek üzere Ağır Ceza Mahkemesine verir. İddianamenin bir örneği, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun hükümleri uyarınca, hakkında kovuşturma yapılan notere tebliğ olunur. Bu tebliğ üzerine noter, kanunda yazılı süre içinde bazı delillerin toplanmasını ister veya kabule değer bir istemde bulunursa nazara alınır. Gerekirse soruşturma Başkan tarafından derinleştirilir. Haklarında son soruşturmanın açılmasına karar verilen noterlerin duruşmaları, suçun işlendiği yer Ağır Ceza mahkemesinde yapılır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, noter olan şüpheli hakkındaki soruşturma evrakının kovuşturma izni için Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne gönderilmeden, hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırı cihetle, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/11/2021 gün ve 94660652-105-10-2548-2021-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Burhaniye Sulh Ceza Hâkimliğince verilen 28/01/2021 tarihli ve 2020/2863 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 28/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8339, Karar No: 2013/9910, Tarih: 27.06.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/8339 E.  ,  2013/9910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 10.04.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalılar. Davanın reddini savunmuşlardır

Mahkemece, dava konusu taşınmazların ortaklığının satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Ortaklığın satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım ortaklara ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün ortaklar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında ortaklara dağıtılır.

Somut olayda, dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların mülkiyetinin davalı ...'ya ait olduğu 01.10.2012 tarihli oturumda taraflarca kabul edildiği halde bu husus dikkate alınmadan ziraat bilirkişisinin 15.11.2012 tarihli raporunda ağaçlar her üç malike ait gibi oranlama yapılmıştır. Muhdesatlar yönünden belirtilen duruma göre oran kurulması gerekirken bilirkişi raporundaki hatalı değerlendirme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'nın diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 27.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30931, Karar No: 2018/4246, Tarih: 10.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30931 E.  ,  2018/4246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İncelemeye konu ticareti terk suçu, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerini yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terk etmek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanamaz. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı işyeridir. 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun kanunda düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez terkedilmesi mümkün olan ticari işletmenin faaliyetini sürdürdüğü işyerinin kapatılması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hem de sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanun'un 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği husunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında daha önceden İ.İ.K'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan verilen cezanın kesinleştiğinin UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; İİK.'nın 337/a maddesine aykırılık suçundan kesinleşen Antalya 1. İcra Ceza Mahkemesinin 2013/1334 E. 2014/74 K. sayılı dosyasının getirtilerek incelenmesi suretiyle mahkumiyete konu dava ile temyiz incelemesine konu iş bu davanın aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerinin terkedilmesinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek aynı ticari işletmeye ait olduğunun belirlenmesi halinde, mükerrer olan bu davanın reddine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın CMUK’nın 325. maddesi uyarınca hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ye sirayetine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2703, Karar No: 2010/4827, Tarih: 22.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/2703 E.  ,  2010/4827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 22.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12817, Karar No: 2010/3236, Tarih: 24.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12817 E.  ,  2010/3236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, akde aykırılık nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalı kiracının kira bedellerini ve apartman aidatlarını sürekli olarak geciktirdiğini, defalarca ihtarname çekilmesine neden olduğunu, maddi ve manevi olarak müvekkilini zor durumda bıraktığını ileri sürerek feshi ihbar ve akde aykırırlık nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, dava konusu kiralananın 6570 Sayılı Yasa kapsamında bulunduğundan feshi ihbar yoluyla tahliyesinin istenemeyeceğini, kira parası ve aidat ödemelerinin geç yapılmasının akde aykırılık teşkil etmeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Borçlar Kanunu’nun 256. maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı kira süresi boyunca tam bir ihtimam dairesinde kullanmak zorundadır. Anılan madde hükmü gereğince akde aykırılıktan dolayı kiracının tahliyesine karar verilebilmesi için kiracıya akde aykırı davranışına son vermesi hususunda kiralayan tarafından süreli bir ihtar tebliğ ettirilmesi ve tanınan bu süre içerisinde de akde aykırılığın giderilmemiş olması gerekir. Kiralananın açıktan fena kullanılması durumunda akde aykırılığın giderilmesi amacıyla kiracıya ihtar gönderilmesine gerek yoktur.

Olayımıza gelince; davada dayanılan ve hükme esas alınan 20.10.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. “Hususi Şartlara İlave” bölümü 7. maddesi ile bir ay zamanında kira bedelinin ödenmemesinin tahliye sebebi olduğu,kira sözleşmesinin taraflarca akdin bitimi tarihinden 30 gün önce feshi ihbar edilmedikçe kira bedeli hariç aynı şartlarla yenileneceği kararlaştırılmış ise de kira parasının ve aidatların ödenmemesi kiralananın kullanımına ilişkin olmadığından akde aykırılık sonucunu doğurmaz. Öte yandan dava konusu kiralanan mesken olarak kullanılmak üzere kiralanmış olup 6570 Sayılı Yasa kapsamında bulunduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Anılan Yasa'nın 11. maddesi gereğince kiracı kira müddetinin bitmesinden en az on beş gün evvel mecuru tahliye edeceğini yazı ile bildirmediği takdirde sözleşme aynı şartlarla bir yıl uzatılmış sayılacağından süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesi istenemez. Diğer taraftan , mahkemece

davacının komşuluk ilişkileri, toplu yaşama uygun olmayan davranışlarının Borçlar Kanunu'nun 256. maddesine aykırılık olarak düşünülmesi gerektiği kanaatine varılmış ise de davada bu nedenlere dayanılmamıştır. Kiralananın doğrudan kullanım ile ilgili olmayan sözleşmenin bir hükmünün yerine getirilmemesine ilişkin akde aykırılık halinde tahliyeye karar verilemez. Bu durum ancak sözleşmenin feshini gerektirir. Ne var ki davacı dava dilekçesinde akdin feshini de talep etmediğinden mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1677, Karar No: 2025/2409, Tarih: 06.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/1677 E.  ,  2025/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2024/3 E., 2024/12 K.

DAVA TÜRÜ : Babalık

Taraflar arasındaki 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 291. maddesi gereğince altsoy tarafından açılan soybağının reddi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın hak düşürücü süre dolduğundan reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince hak düşürücü süre dolmadığından bahisle başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden inceleme yapılmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkmesine gönderilmesine kesin olarak karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, bu karara karşı davalılar vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.04.2024 tarihli ve 2024/ 2993 Esas, 2024/2934 Karar sayılı kararıyla davanın ölümden itibaren bir yıllık hak düşürücü sürede açılmadığı gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın hak düşürücü süre dolduğundan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 04.12.2024 tarihli ve 2024/9228 Esas, 2024/9502 Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili karar düzeltme mahiyetli dilekçesinde; Bölge Adliye Mahkemesinin ilk kararı ile Yargıtay bozma ilamı arasında çelişki olduğunu belirterek Daire kararının kaldırılmasını ve dilekçeden belirtilen sebeplerden kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427 ile 444 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı düzenlemesine yer verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra anılan Mahkemelerce verilen kararların temyizi üzerine Yargıtayca tesis edilen kararlar hakkında 6100 sayılı Kanun'da karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, 6100 sayılı Kanun'un temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması sonucunda verilen Yargıtay kararlarına karşı tarafların karar düzeltme hakkı bulunmadığından davacı vekilinin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin karar düzeltme talepli dilekçesinin REDDİNE,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11284, Karar No: 2015/23574, Tarih: 30.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/11284 E.  ,  2015/23574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı kısmi dava ve birleştirilen ek dava ile, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret,bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, ödenmeyen işçilik alacakları bulunduğunu ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ücreti, ücret,bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kısmi dava ile, birleştirilen ek dava ile de tespit edilen fark alacaklarının da tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, ödenmeyen işçilik alacakları bulunduğunu ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ücreti, ücret,bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kısmi dava ile, birleştirilen ek dava ile de tespit edilen fark alacaklarının da tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacı tarafından bilirkişi raporunda hesaplanan ve dava dilekçesinde talep edilmeyen alacaklar yönünden 2011/394 esas sayılı dava dosyası ile ek dava açıldığı, bu dosya ile dava dilekçesinin davalı işyerine 18/10/2011 tarihinde tebliğ edildiği, bu dosyanın dava dosyamız ile birleştirildiği, davalı şirketin tasfiye halinde olduğundan birleştirilen dosya ile yapılan tebligatın geçersiz olduğu ileri sürülerek zamanaşımı itirazının 06/07/2012 tarihinde davalı vekilince yapıldığı, şirketin ticaret sicil kaydında tasfiye ediliş tarihinin 13/10/2011 olduğunun belirtildiği, dolayısıyla tebligatın geçersiz olduğu, dolayısıyla davalı vekilince öğrenme tarihi olarak belirtilen 06/07/2012 tarihinde zamanaşımı itirazının süresinde yapıldığının kabulü gerektiği, kıdem ve ihbar tazminatında zamanaşımı süresinin akdin fesih tarihinden itibaren 10 yıl, yıllık ücretli izin alacağında 5 yıl olduğu, ücret alacağı niteliğindeki fazla çalışma, genel tatil ile ücret alacağının ise dava tarihinden itibaren geriye doğru 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, birleştirilen davanın açılma tarihinin 04/12/2011 olduğu ve bu tarih itibariyle tüm alacak miktarlarının zamanaşımına uğradığı, dava dosyamızla talep edilen miktarların ise dava tarihi itibariyle zamanaşımına uğramadığı, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğinin davalı işveren tarafından ispatlandığı, kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerektiği, yine işsizlik maaşına hak kazanamayacağı, davacının dini bayramlarda iki gün, diğer bayramlar ve resmi tatillerin tamamında çalıştığı kabul edilerek bayram tatili ve yaz aylarında 15 saat ve kış aylarında 11 saat çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacak miktarının hesaplandığı, yine 14 gün yasal izin hakkının bulunduğu, yıllık izinlerin kullanıldığı ve iddia edilen ücret alacağının ödendiğinin ispat yükü kendisine düşen davalı işveren tarafından davacının imzası bulunan yıllık izin defteri, ücret bordrosu gibi yazılı belgelerle kanıtlanamadığı, miktarının raporda hesaplandığı, ancak dava dilekçesinde talep edilen miktarlar dışındaki miktarlar zamanaşımına uğradığından talep edilen miktarların hüküm altına alınması gerektiği, bu nedenle hakkaniyet indirimi yapılmasına yer olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili, temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: