muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19256, Karar No: 2024/1986, Tarih: 13.02.2024

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 2, 32, 41, 44, 46, 47, 63, 68 ve 69 uncu maddeleri, 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Yüksek Hakem Kurulunun 17.11.2016 tarihli ve 2016/1265 Esas, 2016/1395 Karar sayılı kararıyla 01.04.2016-31.03.2018 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin 32 nci maddesinde; çalışılan hafta tatili günü için toplam iki yevmiye ödeneceği, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmalar için ise toplam üç yevmiye ödeneceği şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

3. Somut uyuşmazlıkta hükme esas alınan bilirkişi raporunda; hafta tatili ücretinin iki yevmiye, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin üç yevmiye üzerinden hesaplandığı görülmektedir. Ancak toplu iş sözleşmesinin ilgili hükmüne göre çalışılan hafta tatili günü için toplam iki yevmiye, çalışılan ulusal bayram ve genel tatil günü için ise toplam üç yevmiye ödenmesi gerekmektedir. Çalışma karşılığı olmayan bir yevmiye tutarındaki hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, aylık ücretin içinde ödenmiş olduğuna göre hafta tatili ücretinin bir yevmiye, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ise iki yevmiye üzerinden hesaplanması gerekir. Bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2797, Karar No: 2013/17885, Tarih: 08.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2797 E.  ,  2013/17885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/11/2011 tarih ve 2011/41-2011/386 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, helva, lokum ve benzeri emtiada kullanılmak üzere 1973/90912 sayı ile "KOSKA" markasının kardeş olan davacı, davalı şahıslar ve dava dışı diğer kardeşleri adına müşterek marka olarak tescil edildiğini, müşterek markanın sahipleri olan üç kardeşin müşterek markanın adlarına tescilinden bir süre sonra yaklaşık 30 yıl önce işlerini ayırdıklarını ve müvekkillerden ...'ın bir tarafta, diğer kardeşlerin bir tarafta kalarak faaliyetlerini sürdürdüklerini, markanın tanınmış hale geldiğini, ancak davalı tarafın nazar boncuğu ve farklı logolarla markayı kullanarak tanınmış markanın müşterek kullanımına tecavüz ettiğini, davalıların bu eylemlerinin aynı zamanda haksız rekabet oluşturduğunu, davalıların "Hürriyet" ve "Sabah" gazetelerinin 16.01.2011 tarihinde pazar günü yayınlanan nüshalarında çok dikkat çekici şekilde çok büyük puntolarla "29 yıl önce kardeşlerden biri ayrılmıştır" logosunun içinde "Nazar Boncuğu olan ürünlerini" belirtmek suretiyle müvekkilinin müşterek marka hakkından faydalanma hakkına tecavüz eder şekilde ilan verdiklerini, hatta televizyonlara da taşındığını, bu durumun müvekkilinin maddi ve manevi zarar görmesine neden olduğunu ileri sürerek, davalıların müşterek marka kullanımına aykırı olarak tüketiciler nezdinde tereddüt ve karışıklıklar yaratan ilan ve duyuruların durdurulmasına, muarazanın giderilmesine, haksız rekabetin men'ine, maddi durumun ortadan kaldırılmasına, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, hükmün ilanına, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "KOSKA" ortak markasını markadaki "O" harfinin içerisine nazar boncuğu yerleştirerek kullanmasında amacının markaya tecavüz etmek olmadığını, aksine bu markanın ortak marka olması ve aynı markayı kullanan iki ayrı firma tarafından üretilmiş gıda ürününden dolayı yaşanabilecek tüketici şikayetlerini ve hukuki meseleleri giderebilmek için markanın ortaklarının her birinin kullandığı markalar arasında küçük farklar oluşturma amacını güttüğünü, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; bir marka hakkı sahibinin, markasını esaslı unsurlarını değiştirmeden ve küçük değişikliklerle kullanma hakkını marka hakkının bir sonucu olduğu, davacının da aynen davalı gibi "KOSKA" markasını çeşitli değişikliklerle ve ilavelerle kullanageldiği, böylelikle davalı yanın bu eyleminin davacıların müşterek marka hakkına tecavüz ya da hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmayacağı; gazetelerdeki ilan hakkında ise, reklamın davacı taraftan açıkça söz etmediği, davacının varlığını bilenlerin, dolaylı olarak davacıyı hatırlayacakları, ancak bu kişilerin de davacının ürünlerinin “bildikleri” kalitesi hakkında herhangi bir olumsuz imaj sahibi olmayacakları, ilanın karışıklığı önlemek amacıyla yapıldığını düşünecekleri, bugüne kadar tarafların kısmen sessiz kalmak suretiyle ortak kullanım prensiplerine uydukları, ancak bir noktadan sonra taraflar arasında marka üzerindeki ortaklığın fiilen bittiğinin anlaşıldığı, davalının bu ilanla amacının bu ortaklığı bitirmek ve bu amaçla yumuşak bir geçiş yapmak olduğu, davacının ise ortaklığın bitmesine mani olmak istediği, davalıların davaya konu eylemlerinin davacıların müşterek marka hakkından kaynaklanan marka kullanım hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6356, Karar No: 2018/9901, Tarih: 26.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/6356 E.  ,  2018/9901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan kurulan hükümde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında TCK.nun 267/4 delaletiyle 109. madde hürriyeti tahdit suçundan kurulan hüküm yönünden ise;

a) Çatalca Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2009/149 esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında hürriyeti tahdit suçundan yönteme ve biçime uygun olarak açılmış dava bulunmadığı, 5271 sayılı CMK.nun 225/1. maddesi uyarınca "hüküm ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilir." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak yazılı şekilde açılmayan davadan hüküm kurulması,

b) Kabul ve uygulamaya göre de; mağdurun hangi tarihte ne şeklide ve nasıl gözaltında kaldığı araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326/son madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA, 26.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11346, Karar No: 2014/2731, Tarih: 04.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11346 E.  ,  2014/2731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (üç kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (iki kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan (bir kez) mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eylemlerini kendi öz kızlarına karşı işlediği halde, hakkında TCK.nın 53/5. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından ve iddianamede olay anlatımında .... yerine .. isminin ikinci kez belirtilmesi yazım hatası olarak kabul olunmakla anılan hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle mağdureler... ve..'ye karşı işlemiş olduğu re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA,

Sanığın mağdure ...'e karşı işlemiş olduğu hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine,

-2-

Ancak;

Mağdurenin 07.06.2011 tarihli beyanında sanığın cezaevinden çıktıktan sonra bir kez ifade tarihinden 15-20 gün öncesinde eylemini gerçekleştirdiği belirtmiş olması ve mahkemece de sübut bu şekilde kabul edildiği halde hükmün gerekçe kısmında suç tarihi cezaevinden çıktığı tarih olan 09.11.2010 kabul olunduğu halde gerekçeli hüküm başlığında 2010 yılı ve öncesi olarak suç tarihi belirtilmek suretiyle çelişkiye düşüldüğü, sanığın 2010 yılı ve öncesi eylemler nedeniyle açılan davadan beraat ettiği de gözetilmeden, İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurululunun 22 Mart 2013 tarihli mağdurenin 2010 yılı ve öncesi olaylar nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun tespiti karşısında, sanığın cezaevinden çıktıktan sonraki eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda yeniden rapor aldırılarak sonucuna göre TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi.

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8487, Karar No: 2013/14156, Tarih: 04.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/8487 E.  ,  2013/14156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eyleminin işgal ve faydalanma olarak kabulü ile hüküm kurulmuşsa da mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporundan suça konu sahada ceviz ve kavak ağaçları dikili olduğunun, sahanın eski haline getirilmediğinin anlaşılması karşısında tebliğnamenin bir nolu bendinde yazılı bozma düşüncesine iştirak olunmamış, müsaderesine karar verilen ağaçların değerleri üzerinden nispi vekalet ücreti tayin edilmemesi temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen para cezasının taksitlendirilmesinde uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nin 232/6 maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1 .maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince kararda taksitlendirmeye ilişkin paragrafa “... TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca ....” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/375, Karar No: 2025/3570, Tarih: 21.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/375 E.  ,  2025/3570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/543 E., 2024/2477 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/124 E., 2023/20 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 01.02.2017 tarihinde geçici işçi vasfıyla yüklenici firma nezdinde işe başlayan davacının 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (375 sayılı KHK) gereği eklenen geçici 23. madde hükmü gereği 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna atandığını, davacının sürekli işçi kadrosuna atadıktan sonra davalı tarafından mesleki bilgi ve becerisi gözetilerek 10.03.2020 tarihinde süresiz olarak bilgi işlem-veri kayıt işinde görevlendirildiğini, 25.10.2021 tarihli temizlik işlerinin yapılmasına dair görevlendirme tarihine kadar sürekli şekilde bilgi işlem-veri kayıt personeli olarak çalıştığını, ancak veri kayıt işinde çalışan davacının meslek kodunun 9112.13 temizlik işleri meslek koduyla Kuruma bildirildiğini, davacının işe girdiği ilk günden itibaren hiçbir zaman temizlik işleri yapmadığını, davacı gerçeğe aykırı şekilde Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına bildirilen meslek kodunun düzeltilmesini davalıdan talep etmişse de işverence talebi reddedilerek davacının temizlik işlerinde görevlendirildiğini, temizlik işlerinin yapılmasına dair görevlendirmenin çalışma koşullarının ağırlaştırılması mahiyetinde olduğunu ve davacının üyesi bulunduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinin 29/d hükmüne aykırı olduğunu ileri sürerek dava konusu temizlik işlerinin yapılmasına dair görevlendirmenin çalışma koşullarında esaslı değişiklik teşkil ettiğinin ve toplu iş sözleşmesinin 29/d hükmüne aykırı olduğunun tespiti ile iptaline, toplu iş sözleşmesinin 29/d hükmü uyarınca davacının daha önce yapmakta olduğu veri kayıt-bilgi işlem veyahut da aynı vasıfta işleri yapmakla görevlendirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 01.03.2017 tarihinde temizlik personeli olarak yüklenici firma nezdinde çalışmaya başladığını, devamında temizlik personeli olarak sürekli işçi kadrosuna geçtiğini, davacının işe girdiği tarihten itibaren yoğun bakım, acil servis, sterilizasyon birimi, yataklı hasta servislerinde temizlik personeli olarak görev yaptığını, pandemi döneminde Hastanedeki personelin art arda Covid olması nedeni ile çalışma rutininin bozulduğunu, artan hasta sayısının iş yükünü arttırdığını, bu dönemde hastanenin diş polikliniklerinde sadece acil olan hastalara bakıldığını, davacının da diş polikliniklerinde temizlik personeli olarak tecrübeli olduğunu, acil hasta için açık olan diş polikliniğinde hem temizlik hem de hasta kayıt işi yaptığını, bazen de covidli personel yerine başka birimde geçici süre ile veri kayıt işi yaptığını, bu durumun pandemiye özel bir durum olduğunu, davacıya resmî bir görevlendirme yapılarak veri kayıt işinin sürekli olarak yaptırılmadığını, pandemi sürecinin getirdiği olumsuzluk nedeni ile 01.11.2020-18.10.2021 tarihleri arasında hem kayıt, hem temizlik işini beraber yürüten davacının 18.10.2021 tarihinden sonra yine diş polikliniği ve diğer polikliniklerin temizliğinde kadrosuna uygun olarak çalıştığını, işe giriş bildirgesinde de işe giriş tarihi 02.04.2018, meslek adı ve kodunun ise 9112.13 - Temizlik Görevlisi (Hastane) olarak gösterildiğini, davacının aylık ücret ve özlük işlemlerinin temizlik personeli olarak yürütüldüğünü, davacının kadrosunun karşılığı olan işi yaptığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; somut olayda davacının iş sözleşmesinin feshedilmediği, çalışmaya devam ettiği, dosyada mevcut görevlendirme yazısı, tanık beyanları ve son olarak davacının temizlik işlerinde çalışmaya başlatıldığına dair beyanları birlikte değerlendirildiğinde, davacının iş sözleşmesinde yapılan değişikliğin esaslı değişiklik olup olmadığının saptanmasında hukuki yararının bulunduğu, davacının fiilen Başhekimlik sekreteri olarak çalışmakta iken temizlik görevlisi olarak çalıştırılmasının 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22. maddesi gereğince çalışma koşullarında esaslı değişiklik teşkil ettiğinin tespitine karar verildiği, diğer taraftan iş hukuku mevzuatında görevlendirme emrinin iptaline ve eski işine iadeye yönelik bir düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle, davacı hakkında temizlik görevlisi olarak yapılan görevlendirmenin iptali ve önceki yaptığı işi yahut bu işle vasıf olarak benzer işi yapmakla görevlendirilmesi taleplerinin ise hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının veri kayıt görevini yapmakta iken temizlik işlerini yapmak üzere görevlendirildiği ve görevlendirilmenin iptali ile daha önce yapmakta olduğu sekreterlik, bilgi işlem, veri kayıt veya aynı vasıfta işleri yapmakla görevlendirilmesinin talep edildiği, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediği, davacı tarafından yapılan görevlendirme işleminin iptalinin istendiği, iş hukuku mevzuatında görevlendirme emrinin iptaline ve eski işine iadeye yönelik bir düzenleme bulunmadığından edaya yönelik bu talebin hukuki yarar yokluğu sebebiyle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, dosyada mevcut görevlendirme yazısı, tanıkların beyanları ve son olarak davacının temizlik işlerinde çalışmaya başlatıldığına dair beyanları birlikte değerlendirildiğinde temizlik görevlisi olarak çalıştırılmasının 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi ve işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 29/d hükmü uyarınca çalışma koşullarında esaslı değişiklik niteliğinde olduğu ve bu yönden tespit talebinin kabulüne karar verilmesinin yerinde bulunduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının alt işveren firma nezdinde 01.03.2017 tarihinde temizlik personeli olarak çalışmaya başladığını ve akabinde temizlik personeli olarak sürekli işçi kadrosuna geçtiğini, davacının işe girdiği tarihten itibaren yoğun bakım, acil servis, sterilizasyon birimi, laboratuvar gibi birimlerde temizlik personeli olarak çalıştığını,

2. Pandemi sürecinin getirdiği olumsuzluk nedeni ile, davacı acil hasta için diş polikliniğinde hem temizlik hem hasta kayıt işi yaptığını, bazen Covid nedeniyle çalışamayan personel yerine de başka birimde geçici süre ile veri kayıt işi yaptığını, bu durumun pandemiye özel bir durum olduğunu, bir yılı aşmayacak şekilde 01.11.2020-18.10.2021 tarihleri arasında hem kayıt hem temizlik işini beraber yürüten davacının 18.10.2021'den sonra yine diş polikliniği ve diğer polikliniklerin temizliğini kadrosuna uygun olarak ifa ettiğini,

3. Davacının sürekli işçi kadrosuna geçişi sırasında işe giriş bildirgesinde işe giriş tarihi 02.04.2018, meslek adı ve kodunun 9112.13 - Temizlik Görevlisi olarak gösterildiğini,

4. Dosyaya sunulan bordrolara göre davacının aylık ücret ve özlük işlerinin temizlik personeli olarak yürütüldüğünü, davacının kadrosunun karşılığı olan işi yaptığını,

5. Davacıya veri kaydı yapması için resmî bir görevlendirme yapılmadığını, pandeminin olumsuz etkileri nedeni ile davacının, diş acil bölümünde ve Covid nedeniyle çalışamayan personeli takviye etmek için hasta kaydı ve temizlik işini kısa bir dönem birlikte yürüttüğünü, davanın tümden reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

4. Dosyaya sunulan bordrolara göre davacının aylık ücret ve özlük işlerinin temizlik personeli olarak yürütüldüğünü, davacının kadrosunun karşılığı olan işi yaptığını,

5. Davacıya veri kaydı yapması için resmî bir görevlendirme yapılmadığını, pandeminin olumsuz etkileri nedeni ile davacının, diş acil bölümünde ve Covid nedeniyle çalışamayan personeli takviye etmek için hasta kaydı ve temizlik işini kısa bir dönem birlikte yürüttüğünü, davanın tümden reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Taraflar arasında, 375 sayılı KHK gereğince sürekli işçi kadrsounda çalışan davacının işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi gereği vasıflı bir işte çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile yapılan görevlendirmenin esaslı değişiklik kapsamında olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

1. Davanın Sağlık Bakanlığı vekilince Sağlık Bakanlığı adına takip edildiği görülmekle; İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemelerinin gerekçeli karar başlıklarında davalı olarak Sağlık Bakanlığı yazılması gerektiği hâlde "..." yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

2. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.