muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/3361, Karar No: 2008/6491, Tarih: 28.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/3361 E.  ,  2008/6491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 126 ada 146 parsel sayılı 20069.80 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile kazandırıcı zamanışımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, paftasında "D" rumuzu ile gösterilen taşınmazın memleket haritasında orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin orman bilirkişi krokisinde yeşil renkle boyalı, kırmızı ile taralı 2520 m2 yüzölçümündeki alanın orman niteliği ile Hazine adına, sarı ile boyalı 17549.80 m2 alanın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1948 yılında seri bazında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1992 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davalı şirketin dayandığı 1999-2000 yıllarında tescil davası sonucu oluşturulan tapu kayıtlarının dava dışı başka parsellere revizyon görüp kesinleştiği, aynı gün Dairede temyiz incelemesi yapılan ... Köyü 126 ada 1, 7, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 20, 48, 49, 135, 148 ve 202 numaralı parsellerin belgesizden zilyetliğe dayalı davalı şirket adına tespitlerinin yapıldığı, davalı şirket eski tarihli sicilden gelen bir takım tapu kayıtlarına dayanmış ise de bu tapu kayıtlarının yukarıda numaraları yazılı parsellerin hangisine ait olduğunu bildirmediği, eski tarihli resmi belgelere dayanılarak yapılan araştırma ve uygulama sonucu çekişmeli parsel bölümünün orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiği gibi 1953 tarihli hava fotoğraflarından bütünlemesi yapılan 1957 tarihli memleket haritasında 8 - 10 mt. boyunda iğne ve geniş yapraklı karışık orman ağaçları ile kaplı olduğu görüldüğü, bu tür taşınmazlara tapuda kayıtlı olsa dahi 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa karşısında tapu kayıtlarının yasal değerini kaybettiği gözönünde bulundurularak Orman Yönetiminin davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı şirketin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/04/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2740, Karar No: 2023/9174, Tarih: 27.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/2740 E.  ,  2023/9174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/432 E., 2022/787 K.

SUÇ : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır.

2.Hatay 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3.Hatay 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 17.05.2022 tarihli kararı ile Ceza İnfaz Kurumunda bulunan sanığın son oturumda hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2022 tarihli ve 2022/432 Esas, 2022/787 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık herhangi bir temyiz nedeni belirtmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, olay günü müşteki ...'ın sevk ve idaresindeki araç ile seyir halinde iken sanık ...'in içinde bulunduğu araç sürücüsü ile aralarında tartışma çıktığı, tarafların araçtan inerek kavga etmeye başladıkları, sanık ...'in müşteki ...'a ele geçirilemeyen bıçakla ve eliyle vurduğu, daha sonra kendi aracına zorla bindirerek götürdüğü sokak arasında aracının dikiz aynasını kırdığı ve müştekiyi burada bırakarak olay yerinden ayrıldığı, sanığın böylece cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2.07.03.2013 tarihli olay yeri basit krokisi, görgü ve tespit tutanağında olay günü 23.00 sıralarında meydana gelen darp, bıçakla yaralama ve otoda zarar olayı ile ilgili fiat doblo marka otomobilin sol dikiz aynasının tamamen kırılmış olduğu, başkaca hasarın olmadığı tespit edilmiştir.

3.08.03.2013 tarihli Hatay Antakya Devlet Hastanesinde düzenlenen adli muayene raporunda, müştekinin sol bacak retialde, sol baldır ortasında kesici delici silahla yapıldığı olası muhtemel kesi olduğu, ancak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğu bildirilmiştir.

4.05.04.2013 tarihli fotoğraf teşhis tutanağında, mağdur ..., kendisini bıçakla yaralayan şahsın sanık ... olduğunu teşhis ettiği imza altına alınmıştır.

3.08.03.2013 tarihli Hatay Antakya Devlet Hastanesinde düzenlenen adli muayene raporunda, müştekinin sol bacak retialde, sol baldır ortasında kesici delici silahla yapıldığı olası muhtemel kesi olduğu, ancak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğu bildirilmiştir.

4.05.04.2013 tarihli fotoğraf teşhis tutanağında, mağdur ..., kendisini bıçakla yaralayan şahsın sanık ... olduğunu teşhis ettiği imza altına alınmıştır.

5.Sanık, olay günü trafikte aralarında tartışma çıktığı, sonradan anlaşarak barıştıklarını, olay büyümesin diye müşteki ... ile birlikte araçla uzaklaştıklarını, zorla araca bindirmediğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın müştekiye karşı cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu adli muayene raporundan anlaşıldığı üzere ele geçirilemeyen ve silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirmiş olması karşısında 5237 sayılı Kanunun 109 uncu maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay ve olgularda belirtilen hususlar dikkate alındığında olay günü aralarında çıkan tartışma neticesi sanığın müştekiyi ele geçirilemeyen bıçakla yaraladıktan sonra zorla kendi aracına bindirip götürdüğü ara sokakta araç sol dikiz aynasını kırdığı ve müştekiyi serbest bıraktığı, sanığın böylece cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Ancak sanık hakkında kurulan hükümde, çocukken işlediği suçtan dolayı verilen mahkumiyet ilamının tekerrüre esas alınması ve adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başka mahkûmiyeti bulunmayan sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2022 tarihli ve 2022/432 Esas, 2022/787 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümden 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkranın çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16267, Karar No: 2013/14107, Tarih: 03.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16267 E.  ,  2013/14107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk (Kadıköy 1. Asliye Hukuk) Mahkemesi’nce verilen 17.05.2012 tarih ve 2008/110-2012/216 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi ile dava dışı şirket arasında emtia nakliyat sigorta poliçesi düzenlendiğini, sigortalı emtianın davalıya ait araç ile taşındığı ancak meydana gelen tek taraflı trafik kazası sonucunda hasarlandığını, hasar bedelinin müvekkili tarafından karşılandığını ileri sürerek, toplan 20.140,63 TL’nin ödeme tarihi olan 31/08/2007 tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen kazanın müvekkilinin kusurundan kaynaklanmadığını, aracın lastiğinin patlaması sonucunda kazanın meydana geldiğini, hasarlanan kolilerin sadece yükün %20’si oranında olduğunu ve bazı şahısların araçta kalan sağlam malları kötü niyetli olarak alıp götürdüklerini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının maliki olduğu kamyonun, dava dışı sürücünün aşırı hız yapması sebebiyle tek tarafı olarak trafik kazası yaptığı, çarpmanın etkisiyle gıda maddelerinin yola savrulduğu, sürücünün %100 oranında kusurlu olduğu, hasarlı ürünlerin tamamının imha edildiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 20.140,63 TL’nin ödeme tarihi olan 31/08/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.076,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11037, Karar No: 2013/4767, Tarih: 22.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11037 E.  ,  2013/4767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'nün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Salihli Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.01.2010 gün ve 2009/265 Esas, 2010/2 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 sayılı Kararında açıklandığı üzere; mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin raporun, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulunun teşekkülüne göre oluşturulmuş bir heyet tarafından düzenlenecek rapora göre belirenmesi gerektiği gözetilmeden, 29.05.2009 günlü Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu Raporuna dayanılarak mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11457, Karar No: 2014/11226, Tarih: 04.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11457 E.  ,  2014/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya

açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...’ın, vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ... dan 25.08.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5160, Karar No: 2019/1205, Tarih: 21.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/5160 E.  ,  2019/1205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil- tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil ile tenkis isteklerine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’ın maliki olduğu 917 sayılı parseldeki 54 no’lu bağımsız bölümü tanıdığı ara malik İsmet üzerinden davalı eşi ...’e satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, devirler sırasında herhangi bir bedel ödenmediğini, muris ve davalının temlikten sonra da çekişmeli taşınmazda oturmaya devam ettiğini, öte yandan mirasbırakanın bankalardaki paralarını da davalı eşine aktardığını ileri sürerek,54 no’lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini, mümkün olmazsa tenkisini, ayrıca davalıya verilen paralar nedeniyle saklı payları oranında ( şimdilik 20.000,00 TL ) bedele hükmedilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın geçirdiği rahatsızlıklar nedeniyle oluşan sağlık harcamalarını karşılamak amacıyla 3. kişiye sattığı bağımsız bölümü bedeli karşılığında satın aldığını, satış bedelini iki taksit halinde banka aracılığıyla ödediğini, murisin bankalardaki parasını kendisine verdiği iddiasının da gerçeği yansıtmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1934 doğumlu mirasbırakan ...’ın 30.08.2007 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak ilk eşinden olma oğlu ...’in mirasçıları olan davacılar ile ikinci eşi olan davalıyı ve dava dışı çocuklarını bıraktığı, murisin maliki olduğu dava konusu 917 sayılı parseldeki 54 no’lu bağımsız bölümün tamamını 10.12.2004 tarihinde 80.000,00 TL üzerinden dava dışı ...’e, İsmet’in de 26.08.2010 tarihinde 115.000,00 TL üzerinden davalı ...’a satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.