muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/26549, Karar No: 2017/18131, Tarih: 14.11.2017

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 25/12/2006 olmasına karşın 07/08/2017 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğinde olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Taraflar arasında bozmadan sonra ıslah yapılıp yapılamayacağı ihtilaflıdır.

Bozmadan sonra ıslah yapılıp yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK.nın  değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi “ İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerini ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı “ hükmünü içermektedir.

Yargıtay Kanunu'nun 45/5. maddesi karşısında Dairemizce “Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararına uygun karar verilmesi gerekmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacı vekilinin bozmadan sonra 13.07.2017 tarihli dilekçesi ile “kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ve fazla çalışma alacağı talebini ıslah” ederek yaptığı talep artırımına değer verilerek karar verilmesi, HMK.nun 177/1. maddesinin “Islah tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir” hükmü ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK.nın  değiştirilmesine gerek olmadığına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı YİBK” karşısında isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yerolmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5185, Karar No: 2018/10211, Tarih: 29.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/5185 E.  ,  2018/10211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu aleyhine kira alacağı ve tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuş mahkemece itirazın kaldırılması davasının reddine, tahliye konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, 06/01/2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 12/01/2016 tarihinde başlattığı icra takibi ile 06/01/2016 - 06/12/2016 dönemine ait 30.564,00 TL kira ve 4.40 TL işlemiş faiz alacağının tahsilini talep etmiş, davalı borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesi ile borca itiraz etmiştir. Takip dayanağı kira sözleşmesi ile kira bedelinin yıllık peşin ödeneceği kararlaştırılmış olup takip konusu kira alacağı takip tarihi itibariyle muaccel hale gelmiş ise de davalı borçlu uzayan kira dönemi bitmeden kiralanan taşınmazı tahliye etmiştir.

Kiralananın tahliye edildiğinin (kiracının kiralananı iade borcunu yerine getirdiğinin) kabul edilebilmesi için, kiralananın fiilen boşaltılması yeterli değildir. Anahtarın da kiralayana teslim edilmesi gerekir. Kiracının bildirdiği tahliye tarihinin kiralayan tarafından kabul edilmemesi; başka bir ifadeyle, tahliye tarihinin taraflar arasında çekişmeli olması halinde; kiralananın fiilen boşaltıldığını ve anahtarın teslim edildiğini, böylece kira ilişkisinin kendisince ileri sürülen tarihte hukuken sona erdirildiğini kanıtlama yükümlülüğü, kiracıya aittir. Kiracı, kiralananı kendisinin ileri sürdüğü tarihte tahliye ettiğini ispatlayamazsa. kiralayanın bildirdiği tahliye tarihine itibar olunmalıdır.Anahtarın kiralayana teslimi, hukuki işlemin içerisinde yer alan bir maddi vakıa olmakla birlikte, sözleşmenin feshine yönelik bir

hukuki sonuç doğurduğundan, bunun ne şekilde ispat edileceği hususu, yıllık kira bedelinin tutarı esas alınmak suretiyle, HMK'nın 200 ve 201.maddeleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. Diğer ifadeyle, yıllık kira bedelinin tutarı senetle ispat sınırının üzerindeyse ve kiralayanın açık muvafakati yoksa bu yön kiracı tarafından ancak yazılı delille ispatlanabilir; tanık dinlenemez. Kiralayan anahtarı almaktan kaçınırsa, kiracının yapması gereken, mahkemeden bu yolda tevdi mahalli tayinini isteyip, tayin edilecek yere anahtarı teslim etmek ve durumu kiralayana bildirmektir. Kiracının kiralananı iade borcu, ancak bu şekilde, durumun kiralayana bildirildiği tarihte son bulur. Aksi takdirde, kiracının, kira parasını ödemek de dahil olmak üzere, sözleşmeden kaynaklanan yükümlülükleri devam eder.

Somut olayda; davalı borçlu kiralananın anahtarlarını 06/05/2016 tarihinde icra müdürlüğü kasasına teslim etmiş, davacı alacaklıya anahtar teslimine ilişkin herhangi bir tebliğ çıkarılmamıştır. Davacı alacaklı vekili 11/05/2016 tarihinde anahtarı teslim almıştır. Bu durumda anahtar teslim tarihinin 11/05/2016 olduğunun kabulü gerekir. Kiracı anahtar teslim tarihine kadar olan kira bedellerinden sorumlu olup, tahliye tarihinden sonraki istek erken tahliye nedeniyle uğranılan kira (kaybı) tazminatı niteliğinde bulunduğundan yargılamayı gerektirir. Bu nedenle Mahkemece borçlunun 2016 yılı Ocak ayına ait 13.01.2016 tarihli kira ödemesi dikkate alınarak, anahtar teslim tarihine kadar olan kiralar yönünden davanın kabulüne, kalan aylar yönünden ise uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle tüm kira bedelleri yönünden davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin alacağa yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün ÎİK'nun 366. ve 6100 sayılı HUMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca IİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6068, Karar No: 2018/277, Tarih: 16.01.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/6068 E.  ,  2018/277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-) Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Afyonkarahisar İl Kontrol Laboratuvarı Müdürlüğü’nün 01/06/2011 tarihli Muayene ve Analiz Raporlarında belirtilen bulgular ile Refik Saydam Hıfzıssıhha Merkezi Başkanlığı Gıda Güvenliği ve Beslenme Araştırma Müdürlüğü Analiz Raporlarında belirtilen bulgular arasında çelişki olduğu da göz önünde bulundurularak ve numune alım tarihine göre ilgili mevzuatta izin verilen limitler itibariyle bir değerlendirme yapılarak, suç konusu bulgur pilavı ve vanilyalı pudingden alınan numunelerin, TCK'nın 186/1. maddesi kapsamında “kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş veya değiştirilmiş” nitelikte olup olmadığı hususunda uzman kişi ya da kurumlardan rapor aldırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3-)Sanık hakkında, mahkemenin, kasıtlı bir suçtan sabıkası bulunmadığı ve tekrar suç işlemeyeceği hususundaki gerekçesiyle, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesine göre cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, bu kez sanık hakkında pişman olmadığı ve suçtan oluşan maddi zarar belirlenemediği halde zararı gidermediğine yönelik yasal olmayan gerekçelerle 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 16/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15264, Karar No: 2012/1030, Tarih: 16.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15264 E.  ,  2012/1030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Davaya konu taşınmazın 1042 parsel numarası ile arsa vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 16.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10437, Karar No: 2014/9062, Tarih: 09.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/10437 E.  ,  2014/9062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Düşme

Sanıklar hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan açılan kamu davası ile ilgili karar verilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4752, Karar No: 2022/6819, Tarih: 31.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/4752 E.  ,  2022/6819 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 32. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 23. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan, karara yönelik temyiz isteminin 7036 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alının temyiz karar harcının davalı ... Genel Müdürlüğüne iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2482, Karar No: 2024/9123, Tarih: 28.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2482 E.  ,  2024/9123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/3465 D.İş

SUÇ : 6136 sayılı ateşli silahlar ve bıçaklar ile diğer aletler hakkında Kanun'a aykırılık

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılması talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 08.02.2018 tarihli kararı ile şüpheli hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca kaldırma talebinde bulunulması üzerine Nevşehir Sulh Ceza Hakimliğinin 02.08.2022 tarihli kararı ile yeni delil bulunmadığından talebin reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2022/26482 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/62053 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/62053 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, şüphelinin kullandığı araçta olay günü ruhsatsız tabanca ele geçirilmesi üzerine başlatılan soruşturma kapsamında Jandarma Kriminal Laboratuvarı Amirliğince düzenlenen 19/01/2018 tarihli uzmanlık raporunda "..inceleme konusu tabancanın; 6136 sayılı kanun kapsamındaki, vahim nitelikte olmayan ateşli silahlardan olduğu..." hususu belirtilmiş olmasına karşın Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından söz konusu raporda tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamında kalan silahlardan olmadığının belirtildiği değerlendirilerek 08/02/2018 tarihli ve 2018/365 soruşturma, 2018/853 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verilmesini müteakip, soruşturma savcılığınca Kayseri Polis Kriminal Laboratuvarı Müdürülüğüne yaptırılan inceleme sonucu düzenlenen 29/06/2022 tarihli uzmanlık raporda söz konusu tabancanın 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliğe sahip ateşli silahlardan olduğunun belirtilmesi üzerine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2 maddesi gereğince 08/02/2018 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması talebinin Nevşehir Sulh Ceza Hakimliği'nin 02/08/2022 tarihli ve 2022/3465 değişik iş sayılı kararıyla dosyaya yeni delil yansımadığı gerekçesiyle reddine dair karar verildiği anlaşılmış ise de,

Dosya içeriğindeki mevcut bilgi ve belgelerle örtüşmemekle birlikte, Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/02/2018 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın gerekçesini oluşturan ve bu yöndeki kanaate dayanak olan, esas delil mahiyetindeki Jandarma Kriminal Laboratuvarı Amirliğince düzenlenen 19/01/2018 tarihli uzmanlık raporundan sonra bu kez Kayseri Polis Kriminal Laboratuvarı Müdürülüğünce suça konu aynı tabanca ile ilgili olarak düzenlenen 29/06/2022 tarihli uzmanlık raporunun, 08/02/2018 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ile Jandarma Kriminal Laboratuvarı Amirliğince düzenlenen 19/01/2018 tarihli uzmanlık raporu arasındaki çelişkiyi bertaraf eder mahiyette olması karşısında, yeni delil olarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, talebin kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. a) 23.12.2017 tarihinde şüphelinin bulunduğu araçta tabanca olduğuna dair ihbar üzerine kolluk görevlilerince yapılan kontrolde, araçta alkollü olması nedeniyle kendinden geçmiş vaziyette bulunan sürücü koltuğundaki şüphelinin yan tarafında, ön yolcu koltuğunda bir adet ruhsatsız tabancanın ele geçirildiği belirlenmiştir.

b) Merkez Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliğinin 19.01.2018 tarihli raporu ile tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamındaki, vahim nitelikte olmayan ateşli silahlardan olduğu belirlenmiştir.

c) Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 08.02.2018 tarihli kararı ile 19.01.2018 tarihli rapor ile söz konusu tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamında kalan yasak niteliği haiz ateşli silahlardan olmadığı, bu nedenle suçun yasal unsurları oluşmadığından kovuşturmaya yer olmadığına, tabanca ve fişeğin sahibine iadesine karar verildiği belirlenmiştir.

d) Kolluk tarafından tanzim edilen 08.06.2022 tarihli tutanak ile söz konusu tabancanın incelenmesinde 6136 sayılı Kanun kapsamına giren silahlardan olabileceği değerlendirilerek idari işlem yapılmadığı belirtilerek Cumhuriyet savcısının talimatı ile silahın yeniden adli emanete alınmasına karar verildiği belirlenmiştir.

e) Söz konusu tabanca ile ilgili düzenlenen Kayseri Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 29.06.2022 tarihli raporda, tabancanın 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz ateşli silahlardan olduğu, ancak aynı Kanun'un 12 nci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında vahim silahlardan olmadığı belirtilmiştir.

f) Belirtilen rapor üzerine Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli hakkında verilen 08.02.2018 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılması talebinde bulunulduğu, Nevşehir Sulh Ceza Hakimliğinin 02.08.2022 tarihli kararı ile kriminal inceleme raporlarının aynı yönde olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında dosyaya kamu davası açılmasını gerektirir yeterli şüphe seviyesine varmış yeni delil yansımadığı belirtilerek talebin kesin olarak reddine karar verildiği belirlenmiştir.

2. a) 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir."

b) 5271 sayılı Kanun’un, 172 nci maddesinin ikinci fıkrası;

"Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; şüpheliden ele geçen tabanca ile ilgili olarak Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliğince düzenlenen 19.01.2018 tarihli raporda, tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamında olduğu, ancak vahim nitelikte bulunmadığının belirtilmesine rağmen Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca söz konusu rapor hatalı değerlendirilerek tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamında bulunmadığı ve dolayısıyla suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, tabancanın sahibine iadesine ilişkin işlemler sırasında kollukça yapılan incelemede 6136 sayılı Kanun kapsamında olabileceği değerlendirilerek Cumhuriyet savcısından talimat alınarak yeniden rapor için tabancanın kriminale gönderildiği, Kayseri Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen raporun da Jandarma Kriminal Laboratuvar Amirliğince düzenlenen raporda olduğu gibi tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz olduğu ancak aynı Kanun'un 12 nci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında vahim nitelikte olmadığının belirtildiği, her iki raporun da aynı mahiyette olduğu gözetildiğinde dosya kapsamında yeni delil bulunmadığı belirlenmekle, Nevşehir Sulh Ceza Hakimliğinin kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılması talebinin reddi kararında bir isabetsizlik bulunmadığı ancak 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz olduğu belirlenen tabancanın her daim müsadere davasına konu edilebileceği gözetilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği Tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17388, Karar No: 2012/664, Tarih: 31.01.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/17388 E.  ,  2012/664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü, 152 ada 34 parsel sayılı 215,73 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı gerçek kişi adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmakla birlikte mütegayip eşhastan kalan yani kayıp ve yitik kişilerden Hazineye intikal eden tapulu yer olduğu iddiasıyla kadastro mahkemesinde tespite itiraz davası açmıştır. Askı ilan süresi içerisinde dava açılmadığı gerekçesiyle kadastro mahkemesince verilen görevsizlik kararı üzerine davacı yanın başvurusu ile dosya sulh hukuk mahkemesine intikal ettirilmiştir. Mahkemece, davacı Hazinenin davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 31/01/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.