muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/19636, Karar No: 2018/2931, Tarih: 15.02.2018

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge adliye mahkemesince, davacı işçinin davalı işyerinde temizlik işçisi olarak görev yaptığı, görevleri arasında üretim alanı tuvaletlerinin temizliği ve sarf malzeme tamamlama işinin de bulunduğu, davacı işçi hakkında değişik tarihlerde yapmakla ödevli olduğu görevlerin hatırlatıldığı nedeniyle tutanak tutulduğu, davacının ihtarname ile erkek tuvaletinin temizliği esnasında geri dönüşü olmayan problem yaşayabileceği korkusunu ileri sürdüğü, davalının gerek ihtarlar gerekse tanık beyanları ile buna karşı önlemleri aldığını ortaya koyduğu gibi davacı tarafından bu önlemlerin alınmadığının iddia edilmediğinin dosya içeriği ile sabit olduğu, davacının savunmalarında belirttiği sebeplerin görevini yapmamasını haklı kılmadığı, 30.11.2015 tarihinde davacının iş akdinin feshedildiği, iş akdinin fesih nedeninin 4857 Sayılı İş Kanununun 25/II-(h) bendindeki eyleme uyduğu, davacının ödevli olduğu görevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar ettiği, bu nedenle işverenin feshinin haklı olduğu anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olduğundan HMK.nun 353/1-b-2 maddesine göre bu hatanın düzeltilmesi yoluna gidildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

F) Gerekçe:

Davacının davalıya ait işyerinde çalıştığı, davacının işyerinde kendisine verilen işleri yaptığı, ancak iş yeri yetkilisinin üretim bölümündeki erkekler tuvaletinin temizik görevini davacıya verdiği, davacının bu durumda adaba ve ahlaka aykırı bir durumla karşılaşma ihtimali bulunduğundan sıkıntı yaratabileceğini belirterek, erkekler tuvaletinin temizlik görevini temizlik işi yapan erkek çalışana verilmesinin uygun olacağını söylediği, yetkilinin kabul etmediği, temizlik yapmak zorunda olduğunu belirttiği anlaşılmıştır.

Dinlenen tanıklar; davacının temizlik personeli olarak çalıştığını, erkekler tuvaletinin temizlenme işininde kendisine verildiğini erkekler tuvaletini temizleyen erkek işçinin olduğunu ancak sonradan bu işinde davacıya verildiğini, davacıda zor durumda kaldığını, bunun üzerine işverenin davacının iş akdini feshettiğini ifade etmişlerdir.

Toplanan deliller, tanık anlatımları ve dosya kapsamından, davacının davalı şirket iş yerinde büro temizlik görevini yapmakta iken üretim bölümündeki erkekler tuvaletinin temizlik görevinin verildiği, davacının ise bu görevi temizlik işine bakan erkek çalışana verilmesinin uygun olacağını belirtip yapmak istemediği, yaptığı takdirde adaba, ahlaka aykırı durumla karşılaşma ihtimalinin söz konusu olabileceğini ifade ettiği ancak işverenin kabul etmeyip davacının verilen görevi yani erkekler tuvaletinin temizliğini yapmasını istediği, davacı bu görevi yapmak istemeyince iş akdini feshettiği anlaşılmaktadır.

Olayların gelişim biçimi, davacının büro temizliği ve çay servisi işini yapmakta iken, iş yerinde temizlik işinde çalışan erkek personel bulunmasına rağmen davacı kadın işçiye erkekler tuvaleti temizliği görevinin verilmesi, davacının bundan kaynaklanacak sıkıntılarını ve sorunları iletmesine rağmen ısrarla erkekler tuvaletinin temizlik işini yapması istendiği, davacının adaba ve ahlaka aykırı istenmeyen durumlarla karşılaşması riski bulunduğundan bu görevi kabul etmemesinin yasaya uygun ve haklı bir neden olduğu, iş yerinde temizlik işi yapan erkek personel bulunmasına rağmen ısrarla bu görevi davacıya yaptırmak istemesi ve kabul etmemesi üzerine iş akdini feshetmesinin yasaya aykırı olup fesih haksız olduğundan davanın kabulüne, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine ilişkin İlk Derece Mahkemesinin kararı yerindedir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi ve 6100 sayılı HMK.’un 373/2. maddeleri uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

G) Sonuç: Yukarda açıklanan gerekçe ile

1.Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davalı tarafından gerçekleştirilen feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı nezdindeki işyerine İŞE İADESİNE,

4.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

5.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

6. Alınması gereken 35,90 TL. karar harcından davacının yatırdığı 31,40 TL. peşin harcın mahsubu ile 4,50 TL. bakiye karar harcının davalıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

7. Davacının yaptığı 213,00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, gider avansından kullanılmayan miktarların istekleri halinde ilgililere iadesine,

8. Davacı vekil ile temsil edildiğinden, karar tarihindeki AAÜT uyarınca belirlenen 2.180,00 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

9. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

10. Dosyanın kararı veren ilk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2018 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15491, Karar No: 2014/9022, Tarih: 07.07.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15491 E.  ,  2014/9022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2011/463-2013/280

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı ve davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanma tazminatı ve ıslah dilekçesi ile talep edilen tahliye nedeniyle kira alacağı, tamirat süresince yoksun kalınan kiranın kaybı istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davacının hor kullanma tazminatı isteminin kabulüne, ıslah edilen kısım ile ilgili talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacılar ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalının müvekkillerine ait taşınmazda kiracı olduğunu, davalının kiralananı kötü kullanması ve izinsiz tadilat yapması nedeniyle doğan zararın yaptırılan tespitte 41.000 TL olarak belirlendiğini belirterek kira kaybı alacağına ilişkin talebi saklı kalmak kaydıyla 41.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile tamir süresi ve taşınmazın yeniden kiraya verilebileceği süreye ilişikin olarak talebini 32.400 TL arttırarak 73.400 TL alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde, dava konusu taşınmazın inşaatı bitmeden kiralandığını, eksik imalatların müvekkili tarafından yapıldığını, taşınmazın hor kullanıldığı ve izinsiz tadilat yapıldığı iddiasının doğru olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.01.2002 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı B.K.’nun 256 (6098 sayılı T.B.K.’nun 316) maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı tam bir özenle kullanmak ve aynı Kanunun 266. (6098 sayılı TBK'nun 334) maddesi gereğince sözleşme sonunda aldığı hali ile kiralayana teslim etmekle yükümlüdür. Ancak, kiracı sözleşmeye uygun kullanma dolayısıyla oluşan eskime ve bozulmalardan sorumlu olmayıp, münhasıran kötü kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasardan sorumludur. Davalının kiralananı kullandığı süre ve kullanma amacı gözetildiğinde olağan kullanımdan kaynaklanan yıpranma ve eskimelerin olacağı kuşkusuzdur. O halde mahkemece alınacak bilirkişi raporu ile tespit edilen hasar ile ilgili olarak hor kullanım ve olağan kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasar ayrımı yapıldıktan sonra kullanım süresi ile orantılı olarak yıpranma payının hesap edilip alacaktan düşülmesi gerekir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporlarında tespit edilen hasarın hor kullanmadan mı, yoksa olağan kullanımdan mı kaynaklandığı açık bir şekilde belirlenmediği gibi, hasar bedeli tespit edilirken kullanım süresi ile orantılı olarak yıpranma payının hesap edilip alacaktan mahsup edilip edilmediği anlaşılamamıştır. Ayrıca dava dilekçesindeki açıklamalar değerlendirildiğinde davacının kiralananın eski hale getirilmesi için yapılan tamirat ve tadilat masraflarının tahsili isteminde de bulunduğu anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da, hor kullanma nedeni ile taşınmaza verilen zararın giderilmesi bedeli yanında, kiralananın eski hale getirme bedeli de hesaplanmıştır. Ancak mahkemece, kiracının yapmış olduğu tadilatları eski hale getirme ile sorumlu olup olmayacağına ilişkin bir değerlendirme yapılmamıştır. O halde mahkemece, hasar kalemlerine ilişkin olarak hor kullanım ve olağan kullanım nedeniyle oluşan zarar ve hasar ayrımı yapıldıktan sonra kullanım süresi ile orantılı olarak yıpranma payının hesap edilip, alacaktan düşülmesi gerekir. Ayrıca sözleşme hükümleri ve imar mevzuatı da dikkate alınarak davalı kiracının eski hale getirme yükümlülüğü olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15724, Karar No: 2016/6115, Tarih: 11.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15724 E.  ,  2016/6115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : 1-TCK'nın 86/2, 86/3-e, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca, 12 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyet

2-TCK'nın 151/1, 62/1, 53/1. maddesi uyarınca, 10 ay hapis cezası ile mahkumiyet.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılan ...’a ait restoranta arkadaşları ile gittiği, burada alkol almaya başladığı, katılan ... ile çıkan tartışma sonucunda masa, sandalye ile tabak ve bardakları kırdığı, akabinde kendisini sakinleştirmeye çalışan arkadaşı katılan ...’e bıçakla vurmak suretiyle yaraladığı, bu şekilde katılanlara yönelik atılı suçları işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın savunması, katılanlar beyanı, tanık anlatımları, tutanak içeriği, adli rapor ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarını işlediği anlaşıldığından hakkında verilen mahkumiyete yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53. maddesi ile ilgili hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı çerçevesinde uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 11/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9274, Karar No: 2011/14102, Tarih: 13.10.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/9274 E.  ,  2011/14102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık vekilinin süresinde yapılmayan temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddi ile müdahil idarenin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

Duruşmaları vekil vasıtasıyla takip eden orman idaresi lehine müsaderesine karar verilen ev ve ağaçların değeri üzerinden nisbi vekalet ücreti tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesi gereğince karara "katılan idare kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden müsaderesine karar verilen ev ve ağaçların değerleri üzerinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 310. TL. Nisbi vekalet üceritinin sanıktan tahsili ile katılan idareye verilmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/343, Karar No: 2010/4000, Tarih: 03.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/343 E.  ,  2010/4000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :06.06.2008
Yargıtay — Esas No: 2013/9949, Karar No: 2013/12834, Tarih: 03.07.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/9949 E.  ,  2013/12834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ..... Şti ve diğerleri aleyhine 22/02/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, ...gazetesinin 14/01/2011 tarihli yayında ve internet sitesinde "Komisyoncu İl Başkanı" başlıklı yazı ile müvekkiline hakaret edildiğini, bu konu ile ilgili müvekkili hakkında yapılan soruşturma sonucunda takipsizlik kararı verildiğini, müvekkilinin sabit olarak aklanmasına rağmen yapılan yayının hukuka aykırı olduğunu, belirterek, davalılıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu haber nedeniyle davacının kişilik haklarının ihlale uğradığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durumda halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu yayında, ...'li milletvekilleri ile ... genel başkanının da yer aldığı ... Araştırma Komisyonu tarafından 2003 yılında hazırlanan raporda davacı hakkında yolsuzluk yaptığı iddiaları yer almasına rağmen davacının ... il temsilcisi olarak atanması eleştirilmiştir. Bu kapsamda, davacı hakkında yapılan haberde yer alan bilgilerin ... araştırma Komisyon raporuna dayandığı ve yazının yayınlandığı tarih itibariyle güncel bir konuya ilişkin olup yayımlanmasında kamu yararı bulunduğu, konunun önemi ve değeri göz önünde tutulduğunda düşünsel bağlılığın da korunduğu, kişilik haklarına saldırı oluşturulabilecek bir yoruma da yer verilmediği sonucuna varılmaktadır. Şu durumda, çatışan yararlar dengesinin davacı yararına bozulmadığı, davalılar yönünden de hukuka uygunluk nedenlerinin bulunduğu ve böylece davacının kişilik haklarının saldırıya uğramadığı benimsenmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davalıların tazminatla sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3548, Karar No: 2021/660, Tarih: 01.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3548 E.  ,  2021/660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Susurluk Asliye Hukuk Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 06.12.2018 tarih ve 2017/271-2018/606 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalı şirket arasında imzalanan 07.09.2006 tarihli Akaryakıt Bayilik Sözleşmesi ve sözleşmenin eki niteliğindeki taahhütname ile davalının yılda 500 m3 beyaz ürün, 5 ton madeni yağ satmayı ve satış taahhüdünden eksik sattığı beher m3 beyaz ürün için 30 USD tutarında cezai şart ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini ancak taahhüt ettiği mal alımını gerçekleştirmeyerek davacı şirketi zarara uğrattığını, davalılardan ...'nun sözleşmenin ve eklerinin garantörü diğer davalı ...'ın ise davalı şirket lehine kurulan ipoteğin yükümlüsü taşınmazın maliki olduğunu, malikin dava açılmadan önce ölmesi nedeniyle mirasçılarının davaya dahil edildiğini, davalılar aleyhinde açılmış olan Susurluk Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/727 esas, 2009/28 karar numaralı dosyası ile 53.736,60 USD cezai şart alacaklarının sabit olduğunu, mahkemece taleple bağlı kalma kuralı gereğince fazlaya ilişkin talep hakkını saklı tutarak 20.000.-USD cezai şarta hükmettiğini ileri sürerek, bakiye 33.736,60 USD 09.09.2007-08.09.2010 dönemi için şimdilik 20.000.-USD olmak üzere toplam 53.736,60 TL cezai şartın ticari faiziyle davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Reha-Pet Petrol Ürünleri Turizm Nakliyat Gıda San. Ltd. Şti. vekili, davacının taleplerinin 1 yıllık zamanaşımına tabi olup dava tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin dolmadığını, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığını, talep edilen faiz oranının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, cezai şart alacağının sözleşmenin tarafları arasında ileri sürülebileceğini, 3. kişilerden talep edilemeyeceğini savunarak, davanın husumetten ve esastan reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davalıya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Davalı ... ve ... vekili, cezai şart alacağının sözleşmenin tarafları arasında ileri sürülebileceğini, 3. kişilerden talep edilemeyeceğini savunarak, davanın husumetten ve esastan reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davalıya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davacının cezai şart alacağı talebinin, davalı Reha-Pet Petrol Ürünleri Turizm Nakliyat Gıda San. Tic. Ltd. Şti.'nin taahhütlerini yerine getirmemesi sebebiyle sözleşme tarihi olan 07.09.2006 tarihinden bayilik sözleşmesinin sona erdiği 18.09.2010 tarihine kadar geçen dönemi kapsadığı, sözleşme ve eki taahhütnameye göre beher yılda asgari 2000 m3 beyaz ürün alınacağının taahhüt edildiği, yıl bitmeden o yıla ilişkin eksik ürün alındığından bahisle cezai şart istenemeyeceğinden 2007-2010 tarihleri arasındaki dönem için ilk davanın açıldığı 26.12.2007 tarihinde cezai şart isteminde bulunulamayacağı, bir sonraki yıl ihtirazi kayıt konulmaksızın davalı şirkete ürün verilmeye devam edilmesi sebebiyle de geçmiş yıla ilişkin cezai şart alacağı isteminde bulunulamayacağı, ayrıca davacı şirket ile davalı Reha-Pet Petrol Ürünleri Turizm Nakliyat Gıda San. Tic. Ltd. Şti. arasında 07.09.2006 tarihinde imzalanmış olan bayilik sözleşmesinde davalı ...'nun garantör olarak imza attığı, ancak sözleşmenin eki niteliğindeki taahhütnamede imzasının bulunmadığının görüldüğü, asgari alım şartı ve cezai şart hükümleri bulunan taahhütnamede imzası bulunmadığından bu taahhütnameye dayanılarak garantör sıfatıyla davalı ...'ndan cezai şart isteminde bulunulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.