muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3276, Karar No: 2014/14066, Tarih: 20.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/3276 E.  ,  2014/14066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatak Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2009/33-2013/145

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmazlara ekilebilir net ürün gelirine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Dava konusu taşınmazın nitelikleri, geometrik durumları, yüzölçümü ve su borusu hatlarının güzergahı dikkate alındığında irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranlarının taşınmazların tüm değerinin binde beşini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranlarda değer düşüklüğü olduğunun kabulü ile irtifak hakkı bedellerinin fazla tespiti,

2)Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünde, irtifak nedeniyle değer kayıp oranı hesaplandığında, ayrıca değer azalışı olamayacağı gözetilmeden, fazla bedelin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19131, Karar No: 2014/29890, Tarih: 22.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/19131 E.  ,  2014/29890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere, yükletilen suçlara ve düşme kararlarına yönelik temyiz iddiaları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanık hakkında zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi karşısında, taşınması ve bulundurulması suç teşkil etmeyen emanette kayıtlı bulunan demir kısmı 10,5 cm uzunluğunda açılıp kapanabilen siyah plastik saplı bıçağın sanığa iadesi yerine, müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, hüküm fıkrasında bıçağın müsaderesi ile ilgili kısımdan “TCK'nın 54 md. gereğince MÜSADERESİNE,” ibaresinin çıkarılarak yerine, “sahibi olan sanığa iadesine” ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümler, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10262, Karar No: 2020/5463, Tarih: 02.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2018/10262 E.  ,  2020/5463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde davalı vekilince duruşmalı olarak istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 02.06.2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ... bulunan ... Otelde 21/07/2011- 19/12/2014 tarihleri arasında 2011-2012 döneminde net 1.700,00 TL, 2013-2014 döneminde net 2.000,00 TL ücretle ön büro satış müdürü olarak, 14/08/2015- 31/10/2016 tarihleri sırasında ise net 3.500,00 TL ücret ile genel müdür olarak iki dönem halinde çalıştığını ancak ...’ya prime esas kazancının asgari ücret olarak bildirildiğini, her iki dönem çalışmasının da davalı tarafından haksız ve bildirimsiz olarak sonlandırıldığını, ilk dönem için 24/12/2014 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatı olarak maaş ödemesi adı altında 4.000,00 TL, ikinci dönem çalışması karşılığı olarak da 11/11/2016 tarihinde 1.987,52 TL kıdem tazminatı ve 1.218,09 TL ihbar tazminatı ödendiğini, ödemelerin eksik olduğunu ve ödenmeyen başka işçilik alacaklarının da bulunduğunu ileri sürerek fark kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ilk çalışma döneminin, verimli çalışmaması nedeni ile 4847 sayılı Kanun’un 17. maddesi gereğince kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek sureti ile sona erdirildiğini, ayrıca davacının ilk iş sözleşmesinin feshedildiği tarih olan 19/12/2014 tarihinde ibraname verdiğini, bilahare davacının 14/08/2015 tarihinde davalı işyerinde tekrar çalışmaya başladığını, bu çalışmasının da 31/10/2016 tarihinde sona erdiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiğini başka bir işçilik alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

"1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür."

2-Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağının hesaplanma yöntemi noktalarında toplanmaktadır.

1475 sayılı Kanun’un 14/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair sürenin hesabında, işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi, hizmet birleştirmesi için şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Ancak, tasfiye edilen dönem için yapılan ödemelerin yasal hakların altında kaldığının anlaşılması halinde yine tasfiye esası benimsenmekle birlikte, zamanaşımı def’inden etkilenmemesi halinde ilgili döneme ilişkin fark alacak, ait olduğu dönem ücretine göre belirlenmelidir.

4857 sayılı Kanun'un 54. maddesinde, yıllık ücretli izine hak kazanmak için gerekli sürenin hesabında, işçinin aynı işverenin bir veya çeşitli işyerlerinde çalıştığı sürelerin birleştirilerek göz önüne alınacağı hükme bağlanmıştır. Bu durumda, işçinin daha önce aynı işverenin bir ya da değişik işyerlerinde geçen hizmetlerinin yıllık izne hak kazanma ve izin süreleri hesabı yönlerinden dikkate alınması gerekir. Bununla birlikte, işçiye önceki feshe bağlı olarak kullanmadığı izin ücretleri tam olarak ödenmişse, bu dönemin sonraki çalışma sürelerine eklenerek izin hesabı mümkün değildir. Önceki çalışma döneminde izin kullandırılmak veya fesihte karşılığı ödenmek suretiyle tasfiye edilmeyen çalışma süreleri, aynı işverenin bir ya da değişik işyerlerindeki çalışmalara eklenir. İşçinin aralıklı olarak aynı işverene ait işyerinde çalışması halinde, önceki dönemin kıdem tazminatı ödenerek feshedilmiş olması, izin yönünden sürelerin birleştirilmesine engel oluşturmaz. Yine, önceki çalışılan sürede bir yılı doldurmadığı için izne hak kazanılmayan süreler de, işçinin aynı işverene ait işyeri ya da işyerlerindeki sonraki çalışmalarına eklenerek yıllık izin hakkı belirlenmelidir. Aralıklı çalışmada yıllık izin hesabında, önceki çalışma döneminin zamanaşımına uğraması için önceki dönemin bitişi ve sonraki çalışma döneminin başlangıcı arasında 5 yıllık zamanaşımı süresinin geçmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta taraflar arasında davacının 21/07/2011-19/12/2014 ve 14/08/2015-31/10/2016 tarihleri arasında iki dönem halinde çalıştığı ve dönemlerin kıdem ve ihbar tazminatı ödenecek şekilde sonlandığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı işverence ilk dönem için 24/12/2014 tarihinde, ikinci dönem için ise 11/11/2016 tarihinde davacıya kısmi ödemeler yapılmıştır. Uyuşmazlık; talep edilen alacakların hesabında her iki çalışma döneminin birleştirilip birleştirilemeyeceği noktasındadır.

Dosya incelendiğinde, ilk dönem için fesih ile aynı tarihli düzenlenen ibranamede, 605,02 TL 2014 yılı 12. ay ücreti, 366,42 TL yıllık ücretli izin, 1.709,54 TL ihbar tazminatı ve 3.840,71 TL kıdem tazminatı olmak üzere toplam net 6521,71 TL ödenmesi kararlaştırılmış olup davacıya 24.12.2014 tarihinde 4.000,00 TL, 17.01.2015 tarihinde ise 605,02 TL ödendiği görülmektedir. 17.01.2015 tarihinde yapılan ödemenin ücret alacağı karşılığı, 4.000,00 TL’nin ise kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağı karşılığı yapıldığı sonucuna varılmaktadır.

Şu halde; ilk dönem, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağı eksik de olsa ödenerek sonlandırılmıştır. O halde; bu dönem bakımından kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağının bu dönemin son bulduğu tarihteki ücret seviyesine göre hesaplanması, ödenen 4.000,00 TL’nin ise her 3 alacak kalemine de oranlanarak mahsubu yapılması gerekirken bu dönemin sonraki dönem ile birleştirilmesi ve mahsubun sadece kıdem ve ihbar tazminatından yapılması doğru görülmemiştir.

İkinci dönem bakımından ise; talep edilen alacaklar bu dönemin son bulduğu tarihteki ücret seviyesine göre hesaplanmalı, bu dönem işçinin her yıl için hak kazanacağı yıllık ücretli izin süresi belirlenirken önceki dönem kıdem süresi de dikkate alınmalı, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece belirtilen hususlar üzerinde durulmadan davacının tüm çalışma süresinin birleştirilerek talep edilen iş bu alacakların son ücret seviyesine göre hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık, kıdem ve ihbar tazminatlarının hesabında esas alınacak ücret konusundadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

İlk Derece Mahkemesince yargılama aşamasında tanık beyanları ile sabit olduğu gerekçesiyle ayni olarak sağlanan yemek yardımı giydirilmiş ücrete eklenerek kıdem ve ihbar tazminatları hesaplanmıştır. Ancak dava dilekçesinde, işverence işyerinde ayni olarak yemek yardımı sağlandığı konusunda bir açıklamada bulunulmamış olup, yemek ücretinin giydirilmiş ücrete eklenmesi talep aşımı mahiyetinde olduğundan doğru bulunmamıştır.

3-Taraflar arasında davacının birinci ve ikinci dönem çalışmaları sırasında fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi, ilk dönem işyerinde ön büro satış müdürü olarak çalışmış olup bu döneme ilişkin beyanı hükme esas alınan tanığının işverene karşı aynı mahiyette davası bulunmaktadır. ... tanık anlatımları yan deliller ile desteklenmedikçe tek başına hükme esas alınamaz. Sözü edilen bu tanığın davasında ( ... 5. İş Mahkemesi’nin 03.12.2015 tarih ve 2015/80 esas ve 2015/658 karar sayılı kararı), işçinin 15 Nisan- 15 Ekim tarihleri arası olan yaz sezonunda 8.00-22.00 saatleri arasında günde 3 saat ara dinlenme süresi kullanarak haftada 21 saat fazla çalışma yaptığı ve yaz sezonunda haftanın 7 günü çalıştığı, yaz sezonu dışında fazla çalışma ve hafta tatili gününde çalışma olmadığı kabul edilmiştir. Şu halde bu davacı tanığının beyanı doğrultusunda, davacının yazın 08.00-24.00 saatleri arasında haftanın 7 günü 2 saat ara dinlenme süresi kullanarak, kışın ise 8.00-20.00 saatleri arasında 1.5 saat ara dinlenme süresi kullanarak haftanın 7 günü çalıştığının kabul edilmesi hatalı olmuştur.

Davacının ... bu tanığının kendi dosyasındaki kabul ile davalı tanığı ...’un beyanı dikkate alındığında; davacının ilk dönem için yaz sezonu olan 1 Mayıs- 30 Ekim tarihleri arasında 8.00-22.00 saatleri arasında haftanın 7 günü; kış sezonunda ise, 8.00-18.00 saatleri arasında haftanın 7 günü çalıştığı kabulüne göre hesaplama yapılması gerekmektedir. Belirtilen kabulün aksine yapılan hesap hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davacının ikinci dönem çalışmasına gelince, davacının ikinci dönemde genel müdür olarak çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Şu halde, üst düzey yönetici konumunda olan davacının bu dönemde mesai saatlerini, çalışma düzenini kendisinin belirlediğini kabul etmek gerekir. Hal böyle olunca, bu dönem ücret seviyesi de dikkate alındığında davacının fazla çalışma ücret alacağı talebinin reddi yerine bu yön üzerinde durulmadan bu dönem için fazla çalışma alacağının kabulü hatalı olmuştur.

Sonuç:

Davacının ikinci dönem çalışmasına gelince, davacının ikinci dönemde genel müdür olarak çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Şu halde, üst düzey yönetici konumunda olan davacının bu dönemde mesai saatlerini, çalışma düzenini kendisinin belirlediğini kabul etmek gerekir. Hal böyle olunca, bu dönem ücret seviyesi de dikkate alındığında davacının fazla çalışma ücret alacağı talebinin reddi yerine bu yön üzerinde durulmadan bu dönem için fazla çalışma alacağının kabulü hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalı yararına takdir edilen 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6630, Karar No: 2022/14364, Tarih: 14.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/6630 E.  ,  2022/14364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davasında; temyiz dilekçesinin içeriğine göre sanıklar hakkında beraat hükmü verilmesini talep eden sanıklar müdafisinin temyizde hukuki yararının bulunduğu kabul edilip, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle suç tarihlerinin "21.01.2007" ve "25.11.2007" olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanıklara yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; sanıklar müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 14.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11650, Karar No: 2013/10565, Tarih: 03.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/11650 E.  ,  2013/10565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 27/07/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, trafik kazası sonucu desteklerinin ölümü nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olay tarihi, ölenin davacılar ile olan yakınlık derecesi, davalının kusur oranı, dava konusu kazanın meydana geliş şekli ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha üst düzeyde uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.