muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5385, Karar No: 2025/5805, Tarih: 12.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5385 E.  ,  2025/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/312 Değişik İş

SUÇ : Sahte fatura kullanma

KARAR : İtirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hükümlü hakkında, Küçükçekmece 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2019/1311 Esas, 2021/882 Karar sayılı kararıyla, "2010 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükme yönelik hükümlü müdafi ve katılan vekilinin istinaf başvurularının, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 02.03.2022 tarihli ve 2022/786 Esas, 2022/804 Karar sayılı vekalet ücreti yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmesi suretiyle kesinleşmesi sonrası; Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Daire Kanun'un (7394 sayılı Kanun) 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikler nedeniyle uyarlama yapılması talebinde bulunması üzerine, Mahkemece yapılan uyarlama yargılamasında, aynı Mahkemenin 19.12.2023 tarihli ve 2023/928 Esas, 2023/1000 Karar sayılı kararıyla hükümlünün, 213 sayılı Kanun'un 359/b ve 5237 sayılı Kanun'un 62. maddeleri uyarınca neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin karara yönelik hükümlü müdafinin itirazının reddine dair mercii Küçükçekmece 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.05.2024 tarihli ve 2024/312 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 06.05.2024’te kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 18.09.2024 tarihli ve 2024/22569 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98298 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98298 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 18.09.2024 tarihli ve 2024/22569 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98298 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98298 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Sanığın inceleme dışı 2011 takvim yılına ait sahte fatura kullanmak eylemi nedeniyle 213 sayılı Kanun'un 359/b-1 ve 5237 sayılı Kanun'un 43/2, 62/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/11/2017 tarihli ve 2016/599 esas, 2017/970 sayılı kararının, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 11/08/2018 tarihli ve 2018/78 esas, 2018/98 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmesini müteakip, anılan mahkumiyete ilişkin infazın 01/04/2021 tarihinde tamamlandığı,

Sanığın inceleme konusu 2010 takvim yılına ait sahte fatura kullanmak eylemi nedeniyle 213 sayılı Kanun'un 359/b-1 ve 5237 sayılı Kanun'un 43/2, 62/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Küçükçekmece 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/12/2021 tarihli ve 2019/1311 esas, 2021/882 sayılı kararının, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 02/03/2022 tarihli ve 2022/786 esas, 2022/804 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmesini takiben, 7394 Sayılı Kanun gereğince uyarlama yargılamasına konu edildiği,

15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında, sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarına ve yıllar içerisinde işlenen suçlara ilişkin, tek bir cezaya hükmedilerek 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmak suretiyle bir karar verilmesi gerektiği ancak yukarıda bahsedildiği üzere dosya safahatleri itibariyle Küçükçekmece 20. Asliye Ceza Mahkemesi ve Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesi dosyalarının birleştirilme imkanın bulunmadığı,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/03/2016 tarihli ve 2014/10-847 esas, 2016/128 karar sayılı ilâmında vurgulandığı üzere zincirleme suça dâhil olan bir suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ve bu karar kesinleşmiş ise, zincirleme suça konu ikinci suçla ilgili olarak mahkemece; kesinleşen hükme konu eylem de gözönüne alınarak zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle hüküm kurulmalı, kesinleşen hükümdeki ceza sonuç cezadan indirilmeli, böylece yargılaması devam eden suça ilişkin cezanın belirlenmesi gerektiği nazara alındığında,

Bu kapsamda, Küçükçekmece 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 2023/928 esasına kayden görülen uyarlama yargılamasında sanığın 2010 ve 2011 takvim yıllarına ait eylemleri nedeniyle tek bir cezaya hükmedilip 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmak suretiyle bir karar verilmesi, 2010 takvim yılına ait eylem nedeniyle Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/11/2017 tarihli ve 2016/599 esas, 2017/970 sayılı kararı ile verilen ve infazı tamamlanan cezanın mahsup edilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34. maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.

...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlü hakkında, Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.06.2016 tarihli ve 216/18461 Soruşturma, 2016/5912 Esas sayılı iddianamesiyle aynı mükellefiyetine ilişkin olarak "2011 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan açılan kamu davasında; Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.11.2017 tarihli ve 2016/599 Esas, 2017/970 Karar sayılı kararıyla, 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına mahkûmiyetine ilişkin hükme yönelik hükümlü müdafinin istinaf başvurusunun, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 11.01.2018 tarihli ve 2018/78 Esas, 2018/98 Karar sayılı esastan ret kararı ile kesinleşmesi üzerine, adli sicil kaydına göre hükmün 01.04.2021 tarihinde infaz edildiği anlaşılmıştır. İstinaf kanun yolundan geçmek suretiyle kesinleşen ve birleştirilmesi olanağı bulunmaya 2 farklı dosyada, aynı mükellefiyetine ilişkin olarak "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçundan mahkûmiyetine karar verilen hükümlü hakkında iş bu dosya kapsamında uyarlama yargılaması yapılırken, 7394 sayılı Kanun’un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” hükmü gözetilerek, suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına müteakip, Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.11.2017 tarihli ve 2016/599 Esas, 2017/970 Karar sayılı kararıyla hükmedilen 3 yıl ay 15 gün hapis cezası dikkate alınarak, ek cezaya hükmedilip hükmedilmeyeceğinin değerlendirilmesi ile aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura kullandığı belirtilen hükümlü hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından bahisle itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi belirtilen gerekçelerle yerinde görülmüştür.

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Küçükçekmece 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.05.2024 tarihli ve 2024/312 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8767, Karar No: 2010/1672, Tarih: 23.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/8767 E.  ,  2010/1672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü ... hakkında kurulan Erdemli Sulh Ceza Mahkemesinin 26.09.2000 gün ve 1999/734-2000/586 sayılı ilk hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği, aynı dosyada sanık olan ... ve ... ’nun haklarında kurulan ilk hükmü temyiz etmeleri üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesince bozma kararı verildiği, adı geçen mahkemenin her üçü hakkında yeniden verdiği 23.12.2003 tarih, 2002/187 esas ve 2003/1016 karar sayılı mahkumiyet kararını ...’in temyiz etmediği, sanıklar ... ve ... ’nun temyizi üzerine Dairemizce zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verildiği, ... hakkında verilen görevsizlik kararı üzerine Erdemli 1.Asliye Ceza Mahkemesinin vermiş olduğu 02.05.2006 tarih, 2006/40 esas ve 2006/128 sayılı kararı hükümlü ... savunmanının temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere adı geçen hükümlü hakkında temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hükmün ancak, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep üzerine ya da mahkemece kendiliğinden uyarlama yargılaması yapılmasının mümkün olduğu, hükümlü hakkında kurulan ilk hükmün kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanıklar ... ve ... hakkında kurulan ilk hüküm ile 23.12.2003 tarihli hükmün temyiz edilmesi ve bozulmaları üzerine, yargılamanın birlikte yapıldığı, hükümlü ... hakkında kurulan ilk hüküm dışındaki hükümlerin hukuki değerden yoksun ve yok

hükmünde bulunduğu anlaşıldığından, hükümlü ... savunmanının, hükümlü hakkında kurulan Erdemli 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2006 tarih, 2006/40 esas ve 2006/128 karar sayılı hükme yönelik temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, hükümlü hakkında kurulan ilk hükümle ilgili uyarlamanın mahallinde yapılması için dosyanın gereği yapılmak üzere İADESİNE, 23.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8938, Karar No: 2009/10042, Tarih: 30.09.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/8938 E.  ,  2009/10042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.05.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapusunun iptali ile kıyı olarak terkinini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre, çekişme konusu taşınmazın kadastro tesbiti 04.10.1967 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 28.05.2008 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına ekleme yapılmıştır. Anılan hüküm, “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklindedir.

Diğer taraftan, 5841 Sayılı Kanununun 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Kadastro Kanununa geçici 10. madde eklenmiştir. Bu madde ise “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Anılan hükümler gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği 04.10.1967 tarihi ile davanın açıldığı 28.05.2008 tarihi arasında Kadastro Kanununun değişik 12. maddesinde sözü edilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği açıktır. Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi gereken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 30.09.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15274, Karar No: 2015/4206, Tarih: 06.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15274 E.  ,  2015/4206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 10/06/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/07/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; dava konusu yayının, davacı tarafından davalılara yönelik olarak yazılan yazılar nedeniyle kaleme alınmış bulunması, yerel bir yayın organında yayımlanması ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, mahkemece takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha ılımlı bir düzeyde tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7619, Karar No: 2024/8650, Tarih: 18.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7619 E.  ,  2024/8650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/149 E., 2024/102 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda,Yargıtay 10. Hukuk Dairesince Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde;davacının davalı sitede işe başladığı tarih 01.07.2015 olduğu halde Kuruma 08.12.2015 tarihinde bildirildiğini, davacının 01.07.2015 tarihinden itibaren davalı ... Yönetiminde site görevlisi sıfatı ile çalıştığını, işe başlangıç tarihinin zamanında bildirilmemesinin davacının maddi kayba uğramasına neden olduğu gibi emeklilik işleminin de gecikmesine sebep olduğunu ileri sürerek, davacının davalı ... Yönetiminde belirtilen tarihler arasında çalıştığının ve bu işyerinde sigorta başlangıç tarihinin 01.07.2015 tarihi olarak tespiti ile bu süreler içinde yatırılmayan primlerin davalı tarafından yatırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1-Davalı ... yöneticisi ... cevap dilekçesinde özetle; davacının davalı sitede kapıcı olarak 08.12.2015 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, davacının site arsasının iki ortağından biri olan ... tarafından yönetim kurulmadan önce oturtulduğunu, 08.12.2015 tarihine kadar davacının maaşını ... Yapı (...) ödediğini, 01.01.2016 tarihine kadar davacıya Site Yönetimi tarafından hiçbir maaş ödenmediğini, 01.07.2015 tarihinde Kaldera Sitesinde sadece dört site sakini oturduğunu, site sakinlerinin defalarca ...'e kendi elemanı olan davacı ...'yi Kuruma kayıt yaptırması, site yönetiminin bir an önce kurulması gerektiği söylendiğini, bu konuda kendisine yazılı ikaz yapıldığını, ancak Kuruma kayıt ettirmeye yanaşmadığını, halen aynı işyerinde ... Yapı İnş. (...) adına site proje tanıtım ve satış sorumlusu olarak çalışan Tayfun Kale isimli kişiyi de Kuruma kayıt ettirmeden çalıştırdığını, davacının 01.01.2016 tarihinde oluşan yeni yönetime kendisini 01.07.2015-08.12.2016 tarihleri arasındaki dönemde Kuruma üye yapılmadığını söylediğini, yeni yönetim olarak cevaben kendisine söz konusu süre içerisinde ... adına çalıştığından dolayı yönetimin henüz oluşmadığını, bu sebeple yönetim ile kendi arasında herhangi bir sözleşmenin olmadığı, karar defterinde kapıcı olarak görev yapacağına dair bir konunun geçmediği ve karar defterinin hiçbir yerinde adının yazmadığı 27.06.2016 tarihinde mesajla kendisine bildirildiğini, ... yapı adına çalışan davacıyı Kuruma kayıt ettirmeye yanaşmayan site aidatları için bankada hesap açmaya yanaşmayan ... Yapının tutumu yüzünden 15.08.2015 tarihinde yönetimin feshedildiği ve bütün sorumluluğun ... Yapıda olduğuna dair ... tarafından imzalandığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

2-Feri müdahil Kurum vekili davaya verdiği cevap dilekçesinde özetle; davacının talebinin haksız olduğunu, zamanaşımı, yetkisizlik, görevsizlik, husumet, hak düşürücü süre, kesin hüküm ve derdestlik gibi ilk itirazlarda bulunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.01.2020 tarihli ve 2016/1279 E., 2020/4 K., sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulü ile davacının davalı apartmana ait ... sicil numaralı işyerinde 08.07.2015-07.12.2015 arasında ve 01.07.2016-13.07.2016 arasında asgari ücret üzerinden çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 04.11.2021 tarihli ve 2020/539 E., 2021/1707 K., sayılı kararıyla; davalı apartmanın daire sayısı, davacının çalıştığı iddiasını doğrular tanık beyanları, davacının ikamet kayıtları ile sigortalı bildirimi yapılan süreler nazara alındığında çalışmasının Mahkemece kabul edilen sürelerde ve tam zamanlı çalışma olarak tespit edilmesinde isabetsizlik olmadığı, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.