muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3200, Karar No: 2016/6470, Tarih: 01.11.2016

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Bozma üzerine yapılan yargılamada sanığın 2005 ve 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin iddia edilmesi, dosya içeresinde yer alan vergi tekniği raporlarında; yoklamalarda mükellef şirket ve temsilcilerine ulaşılamaması, gerçek anlamda ticari faaliyetinin olduğuna ilişkin tespit yapılamaması, vergi borçlarının ödenmemesi, ilgili dönemlere ait vergi beyannamelerinin verilmemesi, şirketin faaliyet gösterdiği adres çevresinde şirketin ve ortaklarının tanınmaması, 31.12.2004 yılında re'sen terk ettirilmesine rağmen VEDOP sorgulamada Ba-Bs formlarına göre 2005-2006 takvim yıllarında düzenlenen faturalara rastlanması nedeniyle şirketin faaliyetinin sahte belge ticareti olduğunun değerlendirilmesi; aşamalarda alınan, dosya içinde mevcut bilirkişi raporlarında da, 2005 takvim yılında ... adına düzenlenen toplam 6 adet faturanın, faturaların basımını yapan Ekol matbaasının 15.09.2001 yılında faaliyetini terk ettiği anlaşıldığından sahte basım faturalar olduğunun tespit edilmesi, 2006 takvim yılında... Diş Prot. San. Tic. Ltd. Şti adına adına düzenlenen toplam 5 adet faturanın ise ödemelerin nakit olması, faturalarda irsaliye numaralarının yer almaması ve malların iş yerinde teslim edildiğine dair bir ibare bulunmaması nedeniyle gerçek bir mal veya hizmet satışına dayanmayan sahte faturalar olduğunun ortaya konulması; hakkında beraat kararı verilen sanık ...'ün, olay tarihinde işsiz olduğunu, kendisine iş vereceklerini söyleyerek nüfus cüzdanını alan sanığın bilgisi dışında kendisini şirkete ortak ettiğini, söz konusu şirkette hiç çalışmadığını, şirketi görmediğini, araştırmalarına göre şirketin paravan şirket olduğunu öğrendiğini beyan etmesi; sanığın ise bahse konu şirketi ... ile birlikte 2002 yılında kurduklarını, 5 yıllığına şirket müdürü seçildiğini, ... ve... Ltd. Şti. yetkilileri ile herhangi bir irtibatının olmadığını, 2003 yılında ortağı ile anlaşamaması nedeniyle şirketi terk ettiğini ancak hisse devri yapmadığını, düzenlenen faturalarla kendisinin bir ilgisinin olmadığını savunması; söz konusu faturaların sahte olduğunun mahkemece de kabul edilmesine rağmen ... adına düzenlenen faturalardaki yazı ve imzaların grafoloji uzmanından alınan bilirkişi raporuna göre sanığın eli ürünü olmadığından bahisle sanık hakkında beraat hükmü kurulmuş ise de; uygulamada çoğu zaman faturadaki isim ve unvanla mal alış-satışı sırasında muhatap olunan şahısların farklı olduğu, faturaların malın teslimi sırasında genelde firmaların yetkili satış elemanlarınca düzenlendiği, söz konusu faturaları kullanan şirket yetkililerinin de bu doğrultuda vergi denetmenlerine beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, yukarıda belirtilen hususlarla birlikte sanığa yüklenen suçların tüm unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6870, Karar No: 2021/13801, Tarih: 02.11.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/6870 E.  ,  2021/13801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : 1) Çorum 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.07.2020 gün, 2019/361 Esas, 2020/105 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 53. maddeleri uyarınca “müebbet” hapis cezası,

2) Hükmün sanık ve müdafiinin ve katılanlar ... vekilinin istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.11.2020 gün, 2020/1939 Esas, 2020/2412 Karar sayılı kararı ile; “istinaf başvurusunun esastan reddine” dair,

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.11.2020 gün, 2020/1939 Esas, 2020/2412 Karar sayılı kararının, sanık ve müdafii ile katılanlar ... vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmolunan cezanın 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.11.2020 gün, 2020/1939 Esas, 2020/2412 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ve müdafinin meşru müdafaa, haksız tahrik, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılanlar vekilinin eylemin tasarlayarak ve canavarca hisle işlendiğine yönelen sair temyiz sebeplerinin reddiyle; CMK’nin 302/1. maddesi gereğince; tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Çorum 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/11/2021 gününde Üye Sayın ...’in hükmün bozulması yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'in maktul ...'ı kasten öldürdüğü sübuta eren dosyada yerel mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesi kararını onaylayan dairemizin çoğunluk görüşüne sanık hakkında haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği kanaatiyle katılmıyorum. Şöyle ki;

KARŞI OY

Sanık ...'in maktul ...'ı kasten öldürdüğü sübuta eren dosyada yerel mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesi kararını onaylayan dairemizin çoğunluk görüşüne sanık hakkında haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği kanaatiyle katılmıyorum. Şöyle ki;

Olay 28.10.2018 günü sabah saatlerinde gerçekleşmiştir. Olaydan bir gün önce sanığın aynı köyden komşuları olan maktul ...'ın oğlu katılan ... kendilerine ait hayvanları sanığın evinin önünden geçirerek otlatmaya götürmek istemiş, o sırada evinin önüne çıkan sanık da burasının kendisine ait arazi olup İsmet'in hayvanlarını buradan geçiremeyeceğini söyleyerek hayvanları geri çevirmiş, bu nedenle katılan ...'le tartışmışlardır. Bu olaya tanık ... de şahit olmuştur.

Tanık ... beyanında; olaydan bir gün önce katılan ...'in hayvanlarını otlatmaya götürdüğü sırada sanığın İsmet'in hayvanlarının geçmesine engel olduğunu tarafların karşılıklı geçerim, geçemezsin diyerek atıştıklarını, daha önceden o yolu 50 yıldır kullandıklarını, kimsenin buna karışmadığını söylemiştir.

Dosya kapsamındaki belgelere göre maktul ... ve yakınları olay günü sabahı kendilerine ait büyükbaş hayvanları sanığın evinin önünden geçen yoldan geçirip otlatmaya götürmek isterken sanık evinden dışarı çıkmış ve bu yoldan geçmelerini istemediği için hayvanları oradan geçiren maktul ...'a tüfekle ateş ederek öldürmüştür.

Olay yeri inceleme raporu ekinde bulunan kroki incelendiğinde olay yerinde 4 av tüfeği kartuşu bulunduğu 1, 3, 5, 7 no.lar ile numaralandırılan kartuşların bulundukları yerin sanık ...'in ağılı, evi, çeşmesinin önünde bulundukları görülmüştür.

Sanık bu arazinin kendilerine ait tapulu taşınmaz olup zemindeki yolun kendi tapulu arazisinden geçen kadimden beri bulunmayan bir yol olduğunu bu nedenle karşı tarafın kendi evinin avlusundan da geçen bu yolu kullanarak hayvanlarını geçiremeyeceğini iddia etmektedir. Maktul taraf ise bu yolun sanığa ait olmadığını, umuma ait köy yolu olup geçme hakları bulunduğunu iddia etmekte, tartışma da bu nedenle doğmaktadır.

Yargılama aşamasında yerel mahkeme Çorum Kadastro Müdürlüğüne yazı yazarak bahse konu yolun resmi ve tescilli yol olup olmadığını sormuş, gelen 15.06.2020 tarihli cevabi yazıda bu yolun zeminde mevcut olduğunu ancak tescilli ve resmi bir yol olmadığını ve sanık olan ...'nın kendine ait 132 ada 1 parsel sayılı araziden geçtiği bildirilmiştir. Cevabi yazının ekindeki Kadastro Teknisyeni tarafından düzenlenmiş krokide de 18 no.lu parsel istikametinden gelen ve pembe ile gösterilen kadastro yolunun 181 ada 17 no.lu parsele kadar uzandığı ancak orada sonlandırılmış olduğu buradan sonra 17 no.lu parsel içinden fiilen devam eden yolun ise 17 no.lu parselin arazisi olarak görüldüğü belirtilmiştir.

Davaya konu olan 181 ada 17 no.lu parsele ait Çorum Kadastro Mahkemesine ait 2019/15 Esas sayılı dava dosyası incelendiğinde sanığın annesi olan ... ... adına 2016 yılında yapılan tespit işlemine Maliye Hazinesinin itiraz ettiği, mahkemece yapılan keşifte dava konusu taşınmazın 20 yılı aşkın süredir davalı ve ataları tarafından nizasız ve fasılasız kullanıldığı, öncesinde devletin hüküm ve tasarrufunda ve kamu orta malı niteliğinde taşınmazlardan olmadığından, herhangi bir kamu hizmetine tahsis edilmediğinden davacının davasının reddi ile davalı ... ... adına tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiştir.

Sanık ...'in annesi ... adına 2016 yılında 20 yıllık kesintisiz zilyetliğe dayalı yapılan kadastro tespit işlerinde veya bu tespitin iptali için açılan kamu davasında bahse konu arazide umuma ait bir yol bulunmamaktadır. Arazide mevcut yolun sanığın arazisinde kaldığından da hiç bir tereddüt bulunmamaktadır.

Yerel mahkeme gerekçesinin haksız tahrik kısmında sanık lehine haksız tahrik oluşmadığını belirtirken şu şekilde bir kabul yapmıştır. "Kendisine ait olduğunu ileri sürdüğü yolun köylüler tarafından eskiden beri kullanılan Maliye Hazinesine ait yer olduğunun Kadastro Müdürlüğünün cevabi yazısı ile Jandarma marifetiyle mahallinde yapılan araştırmayla ortaya konulduğu, söz konusu yolla ilgili kadastro mahkemesinde henüz sonuçlanmamış bir dava bulunmasının yolun niteliğini değiştirmeyeceği"

Davaya konu 181 ada 17 no.lu parselin kadastro çalışmaları sırasında bu parselde umuma ait bir yol olduğuna dair bir tespit yoktur. Kaldı ki her ne kadar mahkeme, kadastro müdürlüğünün cevabi yazısından bahsetmişse de bu yazı ve ekli krokide 17 no.lu parsele kadar uzanan köy yolunun burada sonlanmış olduğu hem krokide açıkça işaretlenmiş hem de üst yazıda buranın sanığın annesine tespit gördüğü bildirilmiştir.

Olayımız 28.10.2018'de gerçekleşmiş, yerel kadastro mahkemesi de 21.12.2018 tarihinde bu tespitin doğru olduğu kanaatine vararak maliye hazinesinin tespite yaptığı itirazın reddi ile taşınmazın tespit gibi tesciline hükmetmiştir.

Olayımız 28.10.2018'de gerçekleşmiş, yerel kadastro mahkemesi de 21.12.2018 tarihinde bu tespitin doğru olduğu kanaatine vararak maliye hazinesinin tespite yaptığı itirazın reddi ile taşınmazın tespit gibi tesciline hükmetmiştir.

Tüm dosya kapsamından, suç tarihinde davaya konu taşınmazın sanığın annesi adına 20 yıllık nizasız ve fasılasız malik sıfatı ile zilyetlik nedeniyle tespit gören bir arazidir, bu arazide umuma ait yol bulunduğuna dair bir iddia yoktur, açılan dava bu parselin hazineye ait olduğuna yöneliktir, olay tarihinden 2 yıl önce sanığın annesine yapılan tespitin haklı olduğu olaydan 2 ay sonra kadastro mahkemesinin kararıyla da tasdik edilmiş ve fiilen yol geçen parselin sanığın annesi adına içinden yol geçmeksizin tespit edildiği ve bu şekilde tescil gördüğü anlaşılmış olmakla bu mahkeme kararı da sanığın bu parselde yol bulunmadığına dair kendi inancını desteklemektedir. Zeminde mevcut yol sanığın annesine ait sonradan tescil olunan parsel içindedir. Sanık bunu bildiği için fiilen kullanılan ve evinin avlusundan geçen yolu istemediği kişilere kullandırmak zorunda değildir. Olaydan bir gün önce sanığın evinin avlusundan geçen bu yoldan maktule ait hayvanların izinsiz geçmesi nedeniyle sanıkla maktulün oğlu tartışmışlar, bir gün sonra da yine aynı yerden geçen maktul, maktulün oğlu, diğer yakınlarını gören sanık bir önceki günkü olayın etkisiyle av tüfeği ile ateş ederek maktulü öldürmüştür. Bahsettiğimiz nedenlerle sanık lehine haksız tahrik indirimi yapılması gerekir iken sanık lehine haksız tahrik nedeni bulunmadığı gerekçesi ile haksız tahrik indirimi yapmayan yerel mahkeme kararlarını onaylayan dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/4353, Karar No: 2019/3296, Tarih: 30.04.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/4353 E.  ,  2019/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan iş verenlere ait iş yerinde geçen çalışmalarının 30 gün gerçek maaş üzerinden tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan ...... ( ... ) vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 01/08/2008-19/02/2010 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde net 1300 TL ücretle geçen çalışmasının ve prime esas kazancının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile varılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

506 sayılı Yasanın 77. maddesinde prime esas gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, meslek durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, davalı ... ......' a ait işyerinin hangi tarihte faaliyete başladığı, davacının motorsiklet ehliyetini ne zaman aldığı araştırılmadan, davacının çalışmasına ilişkin yeteri kadar bordro ve/veya komşu işyeri tanığı dinlenmeden ve ücrete ilişkin TÜİK' ten emsal ücret araştırması yapılmadan eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Somut olayda, davalı ... ......' a ait işyerinin hangi tarihte faaliyete başladığı, davacının motorsiklet ehliyetini ne zaman aldığı araştırılmadan, davacının çalışmasına ilişkin yeteri kadar bordro ve/veya komşu işyeri tanığı dinlenmeden ve ücrete ilişkin TÜİK' ten emsal ücret araştırması yapılmadan eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacı davalı işyerinde ...... ile ...... taşıma işini yaptığını iddia ettiğinden davacıya ait ...... ehliyet belgesi getirtilerek hangi tarihten itibaren ehliyetinin olduğunu tespit etmek, davalı ... Bozkurt' a ait işyerinin ihtilaflı dönemde faal ve kapsama alınabilecek nitelikte olup olmadığını vergi kaydı, davalı işyerine ait elektrik, su abonelikleri, kira sözleşmesi ve ......, ...... aracılığıyla araştırmak, davalı işyerinin hangi tarihlerde faal olduğunu belirlemek, tespiti istenen dönem içerisinde davacının davalı işyerlerinde geçen çalışmalarının tespitine yönelik olarak ihtilaf konusu her iki işyerinin dönem bordrolarında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordrolu tanıklara ulaşılamazsa ya da beyanları ile yetinilmemesi halinde ve davalı işyerinin Kanun kapsamına alındığı tarihten önce de faal olduğunun belirlenmesi halinde bu süreler yönünden de geçerli olmak üzere Sosyal Güvenlik Kurumu, ......, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle yapılacak araştırma neticesi davalı işyerlerine komşu işyerleri belirlenerek bu işyerlerinin uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı çalışanları, yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek davacının çalışmasının başlama ve bitme tarihleri ile hangi işyerinde hangi tarihler arasında çalıştığını netleştirmek, gerçek ücretin belirlenmesi açısından da; TÜİK' ten emsal ücreti sormak, davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek toplanan tüm delilleri birlikte değerlendirmek ve sonucuna göre Mahkemece bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum ve davalı ... Bozkurt vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan .........'a iadesine 30/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9619, Karar No: 2014/6427, Tarih: 27.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/9619 E.  ,  2014/6427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2012/438-2013/436

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 03.06.2008-17.05.2012 tarihleri arasında çalışan davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18-21. Maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve davacı işçinin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, şube kapanması nedeniyle geçerli nedenlerle tüm yasal hakları ödenmek suretiyle feshedildiğini, davacı işçinin 17.05.2012 tarihli fesih bildirimini ve feshe bağlı ek ödeme ve sulh sözleşmesini ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığını, sulh sözleşmesi ile davacı işçiye son aya ait brüt ücret, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve çalışanın 4 aylık ücretine denk gelen brüt ücretten oluşan sosyal paketin ödenmesi konusunda taraflarca mutabakata varıldığını, taraflar arasındaki sulh protokolünün varlığına rağmen dava açılmasının davalı bankadan haksız kazanç elde etmeye yönelik olduğunu, davacı işçinin işbu davayı açmasında hukuki menfaati olmadığını, davacı işçi ile akdedilen sulh sözleşmesinin davacı işçinin lehine makul yararın ötesinde sonuçlar doğurmakta olduğunu ve sulh sözleşmesini davalı banka ile uzlaşarak kendi özgür iradesi ile imzaladığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli olduğunu kanıtlayacaktır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (04.04.2008 gün ve 2007/29752 Esas, 2008/7448 Karar sayılı ilamımız). Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildikten sonra iş sözleşmesinin sona ermesine bağlı ek ödeme ve sulh sözleşmesinin birlikte imzalandığı, bu sözleşmenin işverenin feshini ortadan kaldırmadığı, iş sözleşmesinin ikale ile sona ermediği, dosya kapsamındaki bilirkişi raporuna göre davalı işveren şube kapanması nedeni ile iş sözleşmesinin feshinde, davacının istihdam fazlası olduğunu, bu işletmesel kararı tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlayamadığı anlaşıldığından, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesi gerekirken fesihten sonra düzenlenen sözleşmeye dayanılarak davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 450.00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 27.02.2014 günü oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. 27.02.2014