muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7600, Karar No: 2016/7705, Tarih: 09.06.2016

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince, dava dışı .. isimli hastanın davacının görev yaptığı poliklinikte diş tedavisi gördüğü ve davacı ile dava dışı başka hekimlerce süreç içerisinde toplam 9 dişinin çekildiği, ilerleyen günlerde hastanın yüz felci geçirdiği, başka bir sağlık merkezi tarafından yapılan muayenesinde tükürük bezi kanseri teşhisi konulduğu, bu arada dava dışı hasta ile davalı ... muhabirinin röportaj yaptığı, röportajda hastanın özel muayenehanede yaptırdığı tetkikte çenesinde kırık olduğunun kendisine söylendiğini, diş çekimi yapılırken kırılmış olabileceğini düşündüğünü ifade ettiği ve röportaj sonrasında davaya konu haberin yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece tedavi belgeleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış, raporda; hastaya yapılan diş tedavilerinde çene kırığı teşhisi bulunmadığı belirtilmiştir. Şu halde; davaya konu haber yapıldığı an itibari ile görünür gerçeğe uygundur ve günceldir. Basının okuyucunun dikkatini habere çekmek amacı ile çarpıcı başlık ve ifadeler kullanmasının bir gazetecilik tekniği olması ve haber içeriğindeki bir kısım bilgilerin ayrıntı niteliğinde bulunması karşısında; özle biçim arasındaki dengenin bozulduğundan da söz edilemez.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7446, Karar No: 2019/4062, Tarih: 27.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/7446 E.  ,  2019/4062 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... (Müteveffa) aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17/09/2015 tarih ve 2014/340-2015/402 sayılı hükmün davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyanın incelenmesinde; davalılar ..., ..., ...’a yapılan gerekçeli karar tebliğinin usul ve yasaya uygun olmadığı anlaşılmıştır. Şöyle ki; davalılar ..., ..., ...’a Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve tebligat sırasında en yakın komşusuna haber verilmediği, tebliğ imkansızlığı nedeninin de açıklanmadığı anlaşılmıştır.Dolayısıyla davalılar ..., ..., ... adına Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesine göre yapıldığı anlaşılan gerekçeli karar tebliği usulüne uygun değildir. Davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE karar vermek gerekmiştir. 27/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18577, Karar No: 2011/18395, Tarih: 08.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/18577 E.  ,  2011/18395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki olduğu 1 nolu bağımsız bölümün satılması amacıyla davalıya vekaletname verdiğini, davalının vekalete istinaden taşınmazı 4.6.2009 tarihinde tapuda 50.000TL bedelle sattığı halde satış bedelinden 30.000TL’yi kendisine ödemediğini, bu alacağın tahsili için davalı aleyhine başlattığı icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya ait taşınmazı vekaleten sattığını, satış işleminin davacının muvafakati ile gerçekleştiğini, alıcı tarafından kendisine herhangi bir ödeme yapılmadığını, davacının borcuna karşılık bedelsiz olarak devredildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taşınmazın davacının borcuna karşılık devredildiği hususunun ispat yükümlülüğünün davalıya ait olduğu, davalının bu hususta herhangi bir delil sunmadığı, resmi işlemlerin aksinin tanıkla ispatlanamayacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisine ait taşınmazı 50.000TL bedelle vekaleten sattığını, tahsil ettiği satış bedelinin 30.000TL’sini kendisine ödemediğini, bu paranın tahsili için başlattığı icra takibine de itiraz ettiğini ileri sürerek, vaki itirazın iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır.Davalı, satış işleminin davacının muvafakati ile gerçekleştiğini, davacının borcuna karşılık bedelsiz olarak devredildiğini,

2011/18577-18395

Davacı, davalının kendisine ait taşınmazı 50.000TL bedelle vekaleten sattığını, tahsil ettiği satış bedelinin 30.000TL’sini kendisine ödemediğini, bu paranın tahsili için başlattığı icra takibine de itiraz ettiğini ileri sürerek, vaki itirazın iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır.Davalı, satış işleminin davacının muvafakati ile gerçekleştiğini, davacının borcuna karşılık bedelsiz olarak devredildiğini,

2011/18577-18395

kendisine ödeme yapılmadığını savunmuştur.Mahkemece, taşınmazın borca karşılık devredildiği hususunda ispat külfetinin davalıda olduğu, davalının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.İşbu davanın davacısı ... davalısı olduğu ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/693 esas sayılı dosyasında vekili aracılığıyla verdiği 1.6.2010 tarihli dilekçesinde... ile kendisine ait 1 nolu daireyi takas ettiklerini,...’ın bu daireyi 135.000 TL bedelle üçüncü şahsa sattığını, kendisinin bu dairenin tapusunu vermek için...’ın isteği üzerine ...’e vekalet verdiğini, ...’in de bu dairenin tapusunu Uğur’un sattığı kişiye verdiğini belirtmiştir.Bu beyana göre dava konusu vekaletnamenin davalıya sırf taşınmazın ferağını vermek üzere verildiği anlaşılmaktadır. Davalının savunması doğrulanmıştır. İspat külfeti davacıya geçmiştir. Davacı dava dilekçesinde “her türlü yasal kanıt” demek suretiyle yemin deliline dayanmıştır. Öyle olunca mahkemece davacıya iddiasını ispat açısından davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 8.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2268, Karar No: 2011/1624, Tarih: 21.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2268 E.  ,  2011/1624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/12/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, davalının eyleminin ağırlık derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 3.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “...5.000,00...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “...3.000,00...” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Alınması gereken 162,00 TL nispi karar harcı davacıdan alınan 202,50 TL peşin harçtan indirilerek fazla alınan 40,50 TL harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 162,00 TL karar harcının davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3402, Karar No: 2019/8381, Tarih: 17.09.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/3402 E.  ,  2019/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 13.12.2013 tarihinde dava konusu otomobili satın aldığını, satın alınan otomobilde meydana gelen farklı arızalar nedeniyle altı defa servise başvurmak zorunda kaldığını, araçta davacı tüketicinin onayı olmadan tamirat ve parça değişimi yapıldığını, dava konusu otomobilin ayıplı olduğunu ileri sürerek; sözleşmenin iptali ile araç için ödenmiş olan bedelin iadesinin yanında karayolları zorunlu trafik sigortası bedeli, motorlu taşıtlar vergisi, müşavirlik bedeli ve değişik iş tespit masraflarının de iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ilk derece yargılama makamına sunmuş oldukları yanıt dilekçeleri ile dava konusu aracın ayıplı olmadığını ve davacının onarım hakkını kullanmış olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, dava konusu ayıplı aracın davalılara iade edilmesine, 97.103,75 TL araç bedeli, 1.147,50 TL motorlu taşıtlar vergisi, 75,00 TL müşavirlik bedeli olmak üzere toplam 98.326,25 TL'nin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, sigorta prim bedellerine ilişkin fazlaya ilişkin istemin reddine, edimlerin aynı anda ifasına, karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece, davacıya ait dava konusu aracın Motorlu Taşıtlar Vergisi'nin de davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Oysa ki, araç davacının kullanımında ve yedinde olduğu zamanda vergi mükellefinin davacı olduğu, bu nedenle MTV'sini kendisinin ödemesi gerektiğine göre, bu istem yönünden talebin reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile bu talep yönünden yazılı şekilde kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

1-Mahkemece, davacıya ait dava konusu aracın Motorlu Taşıtlar Vergisi'nin de davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Oysa ki, araç davacının kullanımında ve yedinde olduğu zamanda vergi mükellefinin davacı olduğu, bu nedenle MTV'sini kendisinin ödemesi gerektiğine göre, bu istem yönünden talebin reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile bu talep yönünden yazılı şekilde kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Davacı, davalıdan sözleşmenin feshi ile birlikte araç için ödenmiş olan 97.103,75.-TL’nin iadesinin yanında karayolları zorunlu trafik sigortası bedeli, motorlu taşıtlar vergisi, müşavirlik bedeli ve tespit masrafları olarak kalem kalem saymak suretiyle toplam 101.451,30.-TL’nin davalılardan tahsiline karar verilmesi için eldeki davayı açmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkeme kararının hüküm fıkrasının 4. bendinde "davacı vekili tarafından dava açılırken yatırılan 29,20 TL peşin harcın talep halinde davacıya iadesine", şeklinde karar verilmekle yetinilerek karar ve ilam harcına ilişkin herhangi bir hüküm kurulmamıştır. Davacı taraf harçtan muaf olmasına rağmen, kabul edilen kısım yönünden davalılar harçtan muaf olmadığından, mahkemece karar tarihi itibariyle harca esas dava değeri üzerinden nispi karar ilam harcı hesaplanarak, yargılama sırasında peşin ödenen harcın mahsubu ile, eksik kalanın davalılardan tahsili ile hazineye irat kaydına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenlerine göre, davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2. bentte açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, 3.bent gereğince davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17482, Karar No: 2014/19136, Tarih: 18.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/17482 E.  ,  2014/19136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklardan ...'nin resmi nikahlı evli iken 26.06.1983 tarihinde vefat eden babasından ölüm aylığı alabilmek için, 06.01.2011 tarihinde kocası olan sanık ...'tan anlaşmalı olarak boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, nitelikli dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10574, Karar No: 2018/1575, Tarih: 07.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/10574 E.  ,  2018/1575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ortak çocuk ...'nın inceleme tarihi itibariyle ergin olduğunun anlaşılmasına göre davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.02.2018(Çrş.)