muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4404, Karar No: 2024/4776, Tarih: 02.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamında celp edilen Kurum kayıtlarının ve Bursa 9.İş Mahkemesinin 2014/670 Esas sayılı dosyasının incelenmesinde, ...'in 12.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle düzenlenen 23.06.2014 tarihli ve 016659 sayılı Kurum sağlık kurulu raporunda, sigortalının sürekli iş göremezlik oranının %9,3 olarak tespit edildiği ve kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, yine 23.06.2014 tarih ve 016660 sayılı Kurum sağlık kurulu raporunda, Kurum sigortalısı ...'in 07.06.2006 ve 12.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazaları nedeniyle sürekli iş göremezlik oranları hakkında birleştirme kararı verilerek balthazard formülüne göre sigortalının sürekli iş göremezlik oranının %18,55 olarak tespit edildiği ve kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, Kurum sigortalısı ...'in 12.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle Kurum sigortalısı tarafından davalı ... aleyhine açılan Bursa 9.İş Mahkemesinin 2014/670 Esas sayılı maddi ve manevi tazminat dosyasında, alınan SSYSK raporunda , sigortalının 12.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kayıp oranının %9,3 olduğu ve kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, davalının itirazı üzerine dosyanın ATK 3.İhtisas Kuruluna gönderildiği, ATK 3.İhtisas Kurulu raporunda, 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında fonksiyonel maluliyetine neden olacak derecede araz bırakmadığından sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığına karar verildiği, işbu sefer dosyanın ATK 2.Üst Kuruluna gönderildiği, ATK 2. Üst Kurulu raporunda, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu kararında belirlenen oran ile Adli Tıp İkinci Üst Kurulu kararı arasındaki farkın SSYSK kararına esas teşkil eden muayene bulgularının, Uludağ Üniversitesi Hastanesinin 22/03/2017 tarihli raporunda ve Kurulun 08.03.2019 tarihli muayenesinde tespit edilen bulgularla farkından kaynaklandığı, kişinin klinik bulgularında geçen zaman içerisinde düzelme olmasının tıbben beklenen bir durum olduğu, Uludağ Üniversitesi Hastanesinin rapor tarihi olan 22.03.2017'ye kadar SSYSK kararının kabulü gerektiğine karar verildiği, Adli Tıp 2. Üst Kurulundan alınan rapor ile çelişkinin giderildiği ve uyuşmazlığa son verildiği anlaşılmakla ATK 2.Üst Kurulu raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile davalı Kurum sigortalısı ...'in 12.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle 22.03.2017 tarihine kadar meslekte kazanma gücü kayıp oranının % 9.3 olduğuna, 22.03.2017 tarihinden sonra meslekte kazanma gücü kayıp oranının % 0 olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepler

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepler

1.Davacı vekili, istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesi ile hüküm kısmının açıkça çeliştiğini, gerekçe kısmında belirtilen hususların; davanın haklılığını ve tam kabulü gerektiğini gösterdiğini, bu nedenle hüküm kısmında "davanın kabulüne" yerine "davanın kısmen kabulüne" yazılarak, haklı olduğu davada davacı aleyhine yargılama giderine ve vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olmadığını istinaf başvuru sebep ve gerekçeleri olarak ileri sürmüştür.

2.Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesinde özetle; Kurum sigortalısı olan diğer davalı ...'in 12.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle %9.3`oranında iş göremez durumuna gelmesi ve öncesinde 07.06.2006 tarihinde geçirdiği iş kazası sebebiyle %10,2 maluliyetinin bulunması sebebiyle Kurum tarafından her iki iş kazasından toplamda %18,55 birleşen maluliyet oranı tespit edildiğini ve 27.04.2015 tarihinden geçerli olarak birleşen %18,55 maluliyet oranına göre gelir bağlandığını, davalı Kurumca tespit edilen maluliyet oranının geçerli olduğunu, eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığını istinaf başvuru sebep ve gerekçeleri olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda; davalı sigortalı tarafından, dava konusu iş kazasından dolayı maddi ve manevi tazminat istemi ile davacıya karşı açılan dava nedeniyle Bursa 9. İş Mahkemesinin 2014/670 E. sayılı dosyasında anılan yasal prosedüre uygun olarak inceleme yapılması, Adli Tıp İkinci Üst Kurulunun bu konuda son merci olması ve mütalaasının bağlayıcı nitelikte bulunması, davacı işverenin taraf olarak yer aldığı anılan dosyada düzenlenen raporlara itibar edilmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı gibi bu durumun; yargılamanın makul sürede sonuçlandırılması ve usul ekonomisi ilkelerine de uygun düşmesi, davacının Kuruma yaptığı başvuruya Osmangazi Sosyal Güvenlik Merkezinin 13.03.2020 tarihli yazısı ile olumsuz cevap verilmesi, davacı işveren tarafından eldeki davanın da; davalı sigortalının iş kazasından ötürü hiç sürekli iş göremezliğe uğramadığının tespiti istemiyle açılmış olması hep birlikte değerlendirildiğinde, davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden yerinde bulunmayan istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

2.Davalı Kurum vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

2.Davalı Kurum vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının, alt işveren kaydı ile yapımını üstlendiği Sabire Kerto ve hissedarlarına ait inşaat iş yerinde çalıştırdığı davalı ...'in 12.04.2012 günü iç mekan duvar sıvama işini yaptığı esnada düşme sonucu geçirdiği iş kazasından kaynaklanan sürekli iş göremezlik derecesinin belirlenmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1740, Karar No: 2014/7424, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1740 E.  ,  2014/7424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın, babasından yetim maaşını alabilmek için 24/08/2005 tarihinde eşi ... Salar'dan muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/04/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14955, Karar No: 2013/1151, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/14955 E.  ,  2013/1151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.06.2011 gün ve 2009/303 Esas, 2011/183 Karar sayılı re'sen temyize tâbi olan hükmün sanık müdafii tarafından da temyizi üzerine Dairemizin 19.12.2011 gün ve 2011/19243 Esas, 2011/5206 sayılı ilamı ile "Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı 19.10.2009 günlü  iddianameyle kamu davası açılmasından sonra usûlen sorgusu yapılıp savunması alınmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının ihlal edilmesi ve Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca 06.12.2010 tarihinde tanzim olunan ve "Kronik Post Travmatik Stres Bozukluğu" tespitiyle mağdurenin ruh sağlığında meydana geldiği bildirilen bozulmanın 18.09.2009 tarihli ilk iddianamede anlatılan olaydan mı, 19.10.2009 tarihli iddianamede anlatılan ikinci olaydan mı yoksa her iki olayın birleşmesinden mi kaynaklandığı konusunda bir açıklık bulunmadığı ve bu nedenle bu hususlarda sadece dosyanın gönderilerek Adli Tıp Kurumundan ek mütalaa alınması gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle hüküm kurulması," nedenine dayanılarak bozulduğu,

Bozma üzerine yeniden yargılama yapan mahkeme, bozma ilamında yer alan ilk hususa uyulmasına karar verip, ikinci hususa ise, "aynı bozma ilamında ikinci bozma sebebi olarak gösterilen mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın birinci olaydan mı yoksa ikinci olaydan mı yoksa her iki olayın birleşmesinden mi kaynaklandığının belirtildiği, önceki kararımızda mağdurenin her iki olay sırasında da 18 yaşını ikmal ettiği kabul edilerek sanık hakkında TCK.nın 102. maddesinden hüküm kurulduğu, bu itibarla ruh sağlığındaki bozulmanın ayrı ayrı hangi olaydan meydana gelmiş olmasının suçun vasfı ve verilecek ceza miktarına etki etmeyeceği, bu tür suçlarda mağdurenin ruh sağlığındaki bozulma teselsül etmeyeceğinden 43 maddenin uygulanmasının mümkün olmadığı, sonuç olarak ruh sağlığı bozulan mağdure yönünden hangi eylemden kaynaklandığı sorusuna aranacak cevabın sanığın hukuki durumunu değiştirmeyeceği gibi böyle bir tespitin de çok zor olduğu, dosya üzerinden ATK'nın böyle bir talep konusunda

karar vermesinin sağlıklı da olamayacağı, sonucu değiştirmeyecek bir tespit için mağdurenin tekrar ATK'na gönderilmesinin de mağdureyi tekrar mağdur yapma ve belki olayı tekrar yaşayıp ruh sağlığının daha da olumsuz yönde etkilenmesine sebebiyet verme sonucu doğurabileceği ve nihayet gereksiz zaman ve masraf kaybına yol açacağı hususları bir arada değerlendirilerek bozma kararının ruh sağlığı ile ilgili bölümüne uyulmamasına ve bu yönde direnilmesine" karar verilip ilk bozmanın savunmaya ilişkin şartları gerçekleştirildikten sonra 10.05.2012 gün ve 2012/118 Esas, 2012/147 sayılı hükümle ilk hükümdeki gibi karar verilmiş bu hüküm de süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiği,

Re'sen temyize tâbi olan bu hükmün sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "onama istekli 27.06.2012 gün ve 2012/153398 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilerek, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve "sanık hakkında iki ayrı iddianame ile açılan kamu davalarının yerel mahkeme tarafından birleştirilerek zincirleme suç hükümlerinin uygulanmış olması, cinsel saldırı suçunun temel şeklinin zincirleme şekilde gerçekleştirildiğinin kabul edildiği hallerde, mağdurun ruh sağlığının bozulmasının ancak bir kez gerçekleşebileceğine nazaran, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç haline zincirleme suç hükümlerinin uygulanması olanağının bulunmadığının kabul edilmiş olması, 18.05.2009 tarihli iddianame ile hukuki kesinti oluştuktan sonra sanığın 19.10.2009 tarihli iddianameye konu suçu işlediği, dolayısıyla sanığın eylemleri iki ayrı suçu oluşturduğu halde, yerel mahkemenin zincirleme tek suç oluşturduğu yönündeki kabulünün karşı temyiz olmadığından, ancak eleştiri konusu yapılıp, bozma nedeni yapılamayacak olması karşısında; yerel mahkemece, mağdurun 31.05.2009 tarihinde gerçekleşen eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunu belirten Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu raporu esas alınarak hüküm kurulması isabetli olup, eksik araştırma ile hüküm kurulması söz konusu olmadığına, yerel mahkeme gerekçesindeki direnme gerekçesinin isabetli olduğuna ve hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verildiğinin anlaşılması üzerine dosya incelenip gereği düşünüldü:

18.05.2009 tarihli iddianame ile hukuki kesinti oluştuktan sonra sanığın 19.10.2009 tarihli iddianameye konu suçu işlemesi karşısında, sanığın ayrı ayrı cinsel saldırı suçlarından cezalandırılması yerine ikinci açılan davanın ilk eylemlerinin teselsülü kabul edilip yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tâbi hükmün ONANMASINA, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/3539, Karar No: 2022/2872, Tarih: 24.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/3539 E.  ,  2022/2872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Uygulama Kadastrosu Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin vermiş olduğu önceki karar ... tarafından bozulmuş olup uyulan bozma ilamında özetle; “tesis kadastrosuna ait denetime elverişli nitelikteki hesap çizelgesi, eski tarihli hava fotoğrafları, uydu fotoğrafları ve ortofoto getirilmesi, dosyanın keşfe hazır hale getirilmesi ve mahallinde yöntemine uygun bir keşif yapılarak kadastro teknisyeni sıfatına sahip önceki bilirkişi dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulu eliyle tesis kadastrosu paftası ile uygulama kadastrosu paftasının çakıştırılması suretiyle yöntemine uygun harita ve rapor düzenlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, uygulama kadastrosuna itiraza ilişkindir. Uygulama kadastrosunun amacı, tapulama, kadastro veya değişiklik işlemlerine ilişkin; sınırlandırma, ölçü, çizim (tersimat) ve hesaplamalardan kaynaklanan hataları gidermektir. Uygulama kadastrosuna itiraz davaları, kadastro faaliyetinin yöntemine uygun yapılıp yapılmadığının denetlenmesine yöneliktir.

Uygulama kadastrosu yapılırken öncelikle zeminde bulunan ve tesis kadastrosu tarihinde mevcut olan sabit nokta ve sınırlardan, aynı döneme ya da yöreye ait farklı amaçlarla üretilmiş haritalar ile benzeri verilerden yararlanılarak yapılan teknik çalışmalarla, tesis kadastrosuna ait pafta haritaları ortofoto üzerine işlenmekte; haritanın zemine uygun olmaması halinde farklılıkların nerelerden ve hangi sebeplerden kaynaklandığının tespit edilip varsa hatalar yöntemine uygun şekilde giderilmekte, düzenlenen ada raporu ile yapılan teknik çalışmalar ve gerekçeleri açıklanmakta; bundan sonra yönetmelikte açıklanan ilkeler çerçevesinde taşınmazların bütün sınırları tek tek değerlendirmeye tabi tutularak ilk tesis kadastrosu sırasındaki gerçek fiili duruma ulaşılmaya çalışılarak, uygulama tutanağı düzenlenmekte ve uygulama kadastrosu haritaları üretilmektedir. İşte, uygulama kadastrosuna itiraz davaları, uygulama kadastrosu faaliyetinin yöntemine uygun yapılıp yapılmadığının denetlenmesine yönelik davalardır. Bu nedenle Mahkemelerce, uygulama faaliyetine eşdeğer ve amaca uygun bir araştırma yapılması zorunludur.