muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/20109, Karar No: 2011/1775, Tarih: 24.02.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/20109 E.  ,  2011/1775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 82/12.maddesine göre borçlunun haline münasip evi "ancak evin kıymeti fazla ise bedelinden haline münasip bir yer alınabilecek miktarı borçluya bırakılmak üzere haczedilerek satılır." Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin "haciz anındaki" sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla "yükümlü" olduğu kişileri kapsar.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerler makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu ögeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha "görkemli" bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, meskeniyet itirazında bulunulan konutun İzmir Karşıyaka'da 104 m² yüzölçümlü 124.800 TL değerinde olduğu, borçlunun emekli inşaat mühendisi olduğundan bahsedilerek haline münasip olan aynı alana sahip farklı meskeni 100.000 TL'ye edinebileceği belirtilmiştir. Zabıta araştırmasına göre borçlu sözkonusu meskende eşi ile birlikte yaşamaktadır.

Açıklanan durum itirbariyle rapor ve mahkemenin değerlendirmesi yukarıda açıkladığımız kıstaslara uygun bulunmamaktadır. Alacaklının kıymete ve rapordaki değerlendirmelere itirazı da dikkate alınmamıştır.

İcra mahkemesince borçlunun oturduğu konutun gerçek kıymetinin değerlendirmesi yapılarak, ayrıca borçlunun farklı muhitlerde mesken alabileceği miktarlar da belirlenerek ve yukarıda yazılı kıstaslar da gözönüne alınmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8205, Karar No: 2021/1459, Tarih: 18.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/8205 E.  ,  2021/1459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davalılardan ... yönünden men'i müdahale ve ecrimisil talebinin kabulüne, davalılardan ... yönünden esastan reddine, diğer davalılar yönünden feragat nedeniyle reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı ile davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, vekil edeninin maliki bulunduğu 2701, 2704, 2705, 2707, 2708 ve 2711 parsel sayılı taşınmazlara davalıların uzunca bir süreden beri ve davacının rızası dışında zirai faaliyetlerde bulunarak haksız biçimde müdahale ettiklerini, bu müdahaleler nedeniyle müvekkilinin anılan taşınmazlardan yararlanamadığını açıklayarak, davalıların vekil edenine ait anılan taşınmazlara vaki haksız elatmalarının önlenmesini, davalıların anılan taşınmazlara yönelik haksız müdahaleleri nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak ve dava tarihinden geriye doğru 5 yıllık süreyi kapsamak üzere her bir davalıdan 1.000,00 TL ve toplamda 10.000,00 TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte talep etmiş, 25.02.2014 tarihli 1. celsede davalılardan ... ve ... dışındaki davalılar yönünden davadan feragat ettiklerine dair beyanda bulunmuştur.

Davalılardan ..., ... ve ... vekili dava konusu taşınmazlardan 2704 parsel ile bu parsele bitişik olan parselin çalılık ve taşlık halinde iken vekil edenleri tarafından 1990-1991 yıllarında imar-ihya edilerek zeytin ve incir ağaçları dikilip yetiştirildiğini, esasen davacının bu taşınmazlarda hiçbir emeğinin olmadığını ve açılan davanın haksız olduğunu savunmuştur.

Davalılardan ... yasal süresinden sonra sunduğu cevap dilekçesinde davanın raddini savunmuştur.

Diğer davalılar ise kendilerine usulüne uygun tebligatlara rağmen davaya yönelik cevap dilekçesi sunmamışlardır.

Davalılardan ... yasal süresinden sonra sunduğu cevap dilekçesinde davanın raddini savunmuştur.

Diğer davalılar ise kendilerine usulüne uygun tebligatlara rağmen davaya yönelik cevap dilekçesi sunmamışlardır.

Mahkemece, toplanan delillere, tarafların yer gösterimlerine ve dinlenen tanık beyanlarına göre keşfe katılan Fen Bilirkişisi ...'un mahkemeye sunmuş olduğu 22.07.2014 tarihli raporunda belirtildiği üzere dava konusu parsellerden 2701 nolu parselin krokide (C) ile gösterilen 1.162,00 m2 lik kısım ile 2708 nolu parselin (B) ile gösterilen 440,00 m2 lik kısımların davalı ... tarafından kullanıldığının tespit edildiği, keşfe katılan Ziraat Mühendisi bilirkişi ...'ün mahkemeye olduğu 30.09.2014 tarihli raporunda ise davalı ...'ın sorumlu olduğu ecrimisil bedelinin (5 yıllık) 5.770,00 TL olduğunun, ...'ın diktiği toplam zeytin ağacı bedelinin ise 25.300,00 TL olduğunun tespit edildiği, 2701 parsel sayılı taşınmaza taşınmaza davalı tarafından fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 22.07.2014 tarihli ekli bilirkişi raporunda C harfi ile gösterilen 1.162,00 m2 lik alana zeytin ağaca ve incir ağaca dikmek suretiyle yapılan müdahalenin men'ine ve 1.000,00 TL ecrimisil bedelinin tapu kaydındaki payı oranında davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar vermek gerektiği, davalılardan ... yönünden yapılan değerlendirmede bu davalının dava konusu taşınmazlarda bir kullanımının bulunmadığının anlaşılması karşında onun yönünden açılan davanın sübut bulmadığından reddine karar vermek gerektiği, davacı vekilinin 25.02.2014 tarihli 1. celsede davalılardan ... ve ... dışındaki davalılar yönünden davadan feragat ettiklerine dair beyanda bulunması ve vekaletnamesinde davadan feragat yetkisinin bulunması nedeniyle de davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden açılan davanın feragat nedeniyle reddine karar vermek gerektiği şeklindeki gerekçelerle davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile, davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, davalı ... yönünden esastan reddine, davalı ... yönünden davanın kabulü ile, davalı tarafından dava konusu 2701 parseli fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 22.07.2014 tarihli ekli bilirkişi raporunda C harfi ile gösterilen 1.162,00 m2 lik alana zeytin ağacı ve incir ağaca dikmek suretiyle yapılan müdahalenin men’ine ve 1.000,00 TL ecrimisil bedelinin tapu kaydındaki payı oranında davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine hüküm, davacı ile davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; tapulu taşınmazlarda mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları, davacının ise aşağıda belirtilen hususlar dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dava; tapulu taşınmazlarda mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları, davacının ise aşağıda belirtilen hususlar dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacının dava konusu taşınmazlardan 2704 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazına gelince, davacı ... mülkiyet hakkına dayanarak 2704 parsel sayılı taşınmaz hakkında elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talebinde bulunmuştur. Anılan taşınmazın tapu kaydına göre davacı ... adına pay bulunmamakta ise de, taşınmazda 1/10 payın ... oğlu ... adına kayıtlı olduğu, taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen davacı tanığı ... beyanında davacı ...’ın ...’nın oğlu olduğunu bildirmiştir. Buna göre öncelikle 2704 parsel sayılı taşınmazın 1/10 pay maliki olan ...’nın ölü olup olmadığı, ölü ise mirasçılık belgesi dosya arasına alınmalı, davacı ...’ın adı geçen pay malikinin mirasçısı olup olmadığının belirlenmesi, daha sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanmış ve toplanacak deliller çerçevesinde karar verilmesi gerektiği halde eksik araştırma ve inceleme ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de davacı olarak Yerel Mahkeme ilamında ... yerine ... yazılması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacının (2) no’lu bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının, davalı ... vekilinin ise tüm temyiz itirazlarının reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 29,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 39,11 TL'nin temyiz eden davalı ...'dan alınmasına, 18.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3580, Karar No: 2010/7292, Tarih: 15.06.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/3580 E.  ,  2010/7292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :4.11.2009

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmasına olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine, taşınmaz üzerindeki bütünleyici parçanın aidiyeti konusunda tapuda şerh ve taraflar arasında ittifak olmadığından oran kurulmamasında bir usulsüzlük olmamasına, taşınmaza satış aşamasında yeniden değer takdir edilebileceğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden paylarına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 15.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13485, Karar No: 2019/43, Tarih: 14.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/13485 E.  ,  2019/43 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir

Mahkemece, davanın kabulüne, 08.04.2015 tarihli ödemeler yönünden dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 02.04.2004 tarihli iş kazasında yaralanan sigortalıya bağlanan ilk peşin değerli gelirin tahsili istemine ilişkin olup davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun'un 26. maddesidir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; Kurum zararının tahsili için ilk önce davanın ... 2. İş Mahkemesi 2011/537 E. sayılı dosyası ile açıldığı, davalı şirketin %70 kusurlu olduğu tespit edilerek taleple bağlı kalınarak karar verildiği, mahkemece verilen kararın dairemizce onanarak kesinleştiği, işbu davanın da ek dava olarak açıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı Kurum tarafından açılan ilk davada 123.116,49 TL peşin sermaye değerli gelir ile 2.920,36 TL masraf ve ödemelerden 26.472,00 TL'sinin talep ediliği, mahkemece davanın davalı işveren yönünden kabulüyle 26.472,00 TL tahsiline karar verildiği, ancak dairemizin bozma ilamıyla 85.320,87 TL olan ilk peşin sermaye değerli gelirin talep edilebileceğinin belirtildiği, ilk davada yeniden yapılan yargılamada talep kadar olan toplam 26.472,00 TL'nin davalı şirketten tahsiline karar verildiği anlaşılmıştır.

Eldeki davada, SGK'nın cevabi yazılarıyla, ilk davada hükmedilen miktara mahsuben yargılama devam ederken 03.09.2010 tarihinde 38.950,00 TL, 12.10.2012 tarihinde 30.000,00 TL, 03.09.2013 tarihinde 10.000,00 TL ve işbu dava açıldıktan sonra 08.04.2015 tarihinde 10.000,00 TL'nin kuruma ödendiği bildirilmiştir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; ilk rücu davası kapsamındaki ödemeler ile ödeme tarihine kadar işlemiş faizler de gözetilip, Kurumun ilk rücudaki alacağı açık ve net bir şekilde belirlenip, hükmedilen miktarlar da mahsup edilip, eldeki davada istenmesi ve hükmedilmesi gereken tutarlar belirlenmelidir.

Kabule göre de; mevcut dava açıldıktan sonra yapılan 10.000,00 TL ödeme yönünden davanın konusuz kaldığına dair kabul isabetsiz olup, ödemelerin ancak infaz aşamasında dikkate alınacağı gözetilmelidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 14.01.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3229, Karar No: 2014/7824, Tarih: 10.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3229 E.  ,  2014/7824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, tehdit ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Adli Tıp Kurumunun istikrar kazanmış uygulamasına göre TCK.nın 102/5. maddesi kapsamında beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin kesin rapor verilebilmesi için olay tarihinden itibaren en az bir yıllık sürenin geçmesi koşulunun arandığı, Mersin Üniversitesi Hastanesi tarafından düzenlenen 29.11.2012 tarihli olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığını belirten raporun ise bu süreden önce alınması nedeniyle usulüne uygun olmadığının ve sanığın yalnız kaldığını bildiği mağdurenin evine rızası dışında girip onu zorla yere yatırdıktan sonra üzerine çıkarak göğsünü ve vücudunun diğer bölgelerini ellediği, mağdurenin kilot ve pantolonunu zorla soymaya çalıştığı, ancak mağdurenin etkin direnmesi ve sanığın da inzal olması nedeniyle eylemlerini tamamlayamadığının ve eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında tebliğnamede bu hususlarda bozma isteyen görüşlere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesine gelince;

Sanığın olay sırasında evin balkon kapısını kapatarak, mağdureyi bulunduğu evde yere yatırıp bir süre içeride tutması şeklindeki eyleminin, cinsel saldırı suçunun cebir unsuru olduğu gözetilerek, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5766, Karar No: 2017/13961, Tarih: 20.12.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/5766 E.  ,  2017/13961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;Tüm dosya içeriğine göre; suça sürüklenen çocuk ile iştirak halinde suç işleyen temyiz dışı sanık ...’ın hırsızlık amacıyla müştekiye ait işyerinin çatısına geçmesi ile iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun tamamlandığının gözetilmeden; iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 35.maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından; yine suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre 11/03/1996 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle, 19/12/2013 ve 31/12/2013 tarihli duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilerek CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması, telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 20/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5368, Karar No: 2018/9774, Tarih: 27.12.2018

**21. Hukuk Dairesi         2018/5368 E.  ,  2018/9774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 01.09.1990 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, ... İnşaat Ltd Şti ünvanlı rafineri işyerinde sigorta başlangıç tarihinin 01/09/1990 olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 108.maddesinin 1. fıkrasında; " Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının uygulanmasında nazara alınacak sigortalılık süresinin başlangıcı, sigortalının, yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihtir." hükmü düzenlenmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 108.maddesinin 1. fıkrasında; " Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının uygulanmasında nazara alınacak sigortalılık süresinin başlangıcı, sigortalının, yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihtir." hükmü düzenlenmiştir.

Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için sigortalı işe giriş bildirgesinin varlığı yeterli değildir. Aynı zamanda o kimsenin Yasa'nın belirlediği biçimde (506 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ve 5510 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi) eylemli olarak çalışması da koşuldur. Bu yön 506 sayılı Yasa'nın 6. maddesi ile 5510 sayılı Yasa'nın 7/a maddesinde ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1999/21-549-555, 2005/21-437-448 ve 2007/21-306-320 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır. Bu bakımdan davacının işyerinde eylemli olarak çalışıp çalışmadığının yöntemince araştırılması gerektiği ortadadır. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. Yöntemince düzenlenip süresi içerisinde Kuruma verilen işe giriş bildirgesi, kişinin işe alınmış olduğunu gösterirse de fiili çalışmanın varlığının ortaya konulması açısından tek başına yeterli kabul edilemez. Sigortalılıktan söz edebilmek için, çalışmanın varlığı, Yargıtay uygulamasında 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesine dayalı sigortalılığın tespiti davaları yönünden kabul edilen ilkelere uygun biçimde belirlenmelidir. Zira, sigortalılığın başlangıcına yönelik her dava sigortalılığın tespiti istemini de içerir. Aksine düşünce, özellikle yaşlılık aylığının kabulü için öngörülen sigortalılık süresi yönünden çalışanlar ile çalışmayanlar arasında adaletsiz ve haksız bir durum yaratır. Bu nedenle, işe giriş bildirgesinin verildiği ancak yasal diğer belgelerin bulunmadığı durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.