muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8701, Karar No: 2013/15841, Tarih: 30.09.2013

Mahkemece dinlenen davacı tanıklarından ... beyanında aylıkların ödenmediğini, özellikle son iki yıl boyunca aylık sadece 50,00 TL ödeme yapıldığını ,bakiye kısımların ise ödenmediğini belirtmiştir.

Davacı asil 01.10.2012 tarihli duruşmada kendisine en son 2009 yılı Ağustos ayında ücret ödendiğini, bu aydan sonra ise çıktığı tarihe kadar ücret ödenmediğini, daha fazla dayanacak gücü kalmadığından işten çıkmak zorunda kaldığını, ancak işyerinden ayrıldığı tarihi şu anda hatırlamadığını, işten ayrılma tarihinin kış sonrası yaz aylarına denk geldiğini, en son ücretinin ödendiği Ağustos ayından önce Nisan veya Mayıs gibi Denizbanktan nasılsa ücretlerinin ödendiği, kredi borcunu ödeyebileceği düşüncesiyle araba almak için kredi çektiğini, ancak henüz bu kredi tutarını harcamadığını, Ağustos ayından sonra ücret ödemeleri yapılmayınca bu çektiği krediden evini geçindirmeye çalıştığını ve krediyi 2009 yılı Nisan veya Mayıs ayında çektiğine ... olduğunu, krediyi çektikten sonraki birkaç ay ücret ödemelerinin düzenli yapıldığını, krediyi çektiğinden sonraki Ağustos ayında da ödeme yapıldıktan sonraki aylarda ücretlerinin ödenmediğini beyan etmiştir.

Davacı vekili 16.01.2013 havale tarihli beyan dilekçesinde davacının hizmet süresinin SGK kayıtlarında belirli olduğu, davacı asilin ilk defa mahkemeye çıkması nedeniyle işten ayrılış ve son defa ücret aldığı ay ile ilgili olarak sehven yanlış bilgiler verdiğini ileri sürmüş, ekli makbuzun incelenmesinde Denizbank A.Ş. Bursa Yıldırım

Şubesi tarafından tanzim edilen 11.01.2008 işlem tarihli ve 4.200,00 TL işlem tutarlı banka dekontunun otomatik taksitli kredi kullandırımına ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, kısmi ücret alacağına ilişkin bir kısım ücretlerin ödenmediği tanık beyanları ile de desteklenen davacının ilgili bankadan taksitli kredi kullandığı tarihle ücret alacağına ilişkin dönem arasındaki çelişkili durumun gerekçe kabul edilerek ödemeyi yazılı belge ile ispatla yükümlü olan davalı işverenin bu hususu yazılı belge ile ispat edemediği göz ardı edilerek ücret alacağına ilişkin istemin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21421, Karar No: 2014/3326, Tarih: 10.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/21421 E.  ,  2014/3326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2012/590-2013/397

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı nezdinde sigortalı müvekkili işyerinin çekme katının meydana gelen depremler ve kar ağırlığı sonucu 18.06.2007 tarihinde çöktüğünü, sigorta tazminatının ödenmediğini ileri sürerek şimdilik 7.000 TL’nin tahsilini talep ve dava etmiş, 15.06.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 30.000.00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, binanın yapısıyla ilgili doğru beyanda bulunulmadığını, tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, rizikonun teminat dışında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen ilk hüküm, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 08.05.2012 tarihli 2010/7000 Esas 2012/7291 Karar sayılı ilamıyla bozulmuştur. Bozma ilamında da belirtildiği gibi, davacının kiracı olarak bulunduğu binanın bakımsızlık nedeniyle çökmüş olduğu açıktır. Taraflar arasında düzenlenen sigorta poliçesinde emtia ve demirbaş güvence altına alınmıştır. Somut olayda güvence altına alınan emtia ve demirbaş zararı doğrudan sigortalanan bu kıymetlerin ayıbından meydana gelmiş değildir. Binanın çökmesi sonrasında hasara uğramıştır. O halde, sigortalanan emtia ve demirbaş hasarının, binadaki çökme olayını müteakiben meydana geldiği ve zararın kendi ayıbından kaynaklanmaması nedeniyle teminat içinde kaldığı kabul edilerek, tespit edilecek emtia ve demirbaş gerçek zararının tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 10.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11763, Karar No: 2017/852, Tarih: 09.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/11763 E.  ,  2017/852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat

Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mahkumiyet

A-Sanık hakkında 2007 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hüküm yönünden katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen 2007 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 14.06.2008 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen, bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

B-Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

B-Sanık hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, maddi gerçeğin, lehe yasanın ve zamanaşımı süresinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti bakımından; sahte düzenlendiği iddia olunan 2005, 2006 yıllarına ait faturaların aslı veya onaylı örnekleri dosya içerisine alınarak düzenlenen en son fatura tarihi de belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden, faturaların ve beyannamelerin sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin tespiti bakımından, faturalardaki yazı ve imzalar ile KDV beyannamelerindeki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması KDV beyannamelerine konu edilen faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ile satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespit edilmesinden sonra, sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden, Dairemizin 31.10.2014 tarih ve 2014/7336 Esas, 2014/17879 Karar sayılı ilamına uyulmakla birlikte tam olarak bozma ilamının gereği yapılmadan,eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

2- Kabule göre ise; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5450, Karar No: 2010/7109, Tarih: 01.10.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/5450 E.  ,  2010/7109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kastın aşılması suretiyle ...'ı öldürmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ..., suç delillerini gizlemekten sanıklar ..., ... ile ..., suçu bildirmemeden adları geçen sanıklar ... ile ...'nin yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, sanıklar ... ve ...'in suçu bildirmeme suçundan beraatlerine ilişkin (FETHİYE) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.05.2008 gün ve 218/63 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile sanıklar müdafii taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden temyiz istemi bulunmadığından inceleme dışı bırakılarak sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle ilgili olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’un adam öldürme suçu ile sanıklar ..., ... ve ...’nin suç delillerini gizleme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde ..., ... ve ...’nin suç delillerini gizleme suçlarının niteliği tayin, sanıklar ..., ... ve ...’nin suçlarında takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ile sanık ...’in suçlarında takdiri indirim nedeninin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle kısmen reddedilmiş, sanıklar ... ve ... hakkında suçu bildirmeme suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış ve beraatlarına karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin teşdiden ceza tayinine, ... ve ... yönünden sübuta yönelen, sanık ... müdafiinin lehe hükümler uygulanmadığına yönelen, Cumhuriyet Savcısının ... ve ... yönünden suçu bildirmeme suçunun sübut bulduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Sanıklar ..., ... ve ...’nin suç delillerini gizleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden; 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesi gereğince, hükümde her bir sanığın, sarfına sebep olduğu yargılama giderlerinin ayrı ayrı gösterilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin müteselsilen tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının mahsus bölümündeki "…toplam 36 TL yargılama giderinin sanıklardan müteselsilen tahsiline” ibaresindeki “sanıklardan müteselsilen” ibaresinin çıkartılarak yerine “…12 TL.sinin sanık ...’den, 12 TL.sinin sanık ...’den, 12 TL.sinin sanık ...’dan alınarak hazineye irat kaydına” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümler ile sanıklar ... ve ... hakkında suçu bildirmeme suçundan kurulan beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2- Sanık ...’un adam öldürme ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçları ile sanık ...’in suçu bildirmeme suçu yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ...’in olay akşamı saat 23.00 sıralarında yanında çalışan maktul ile alacak meselesinden tartıştıkları, maktulün sanığı darp ederek dışarı çıkıp kimliği belirlenemeyen bir arkadaşının aracına bindiği sırada olay yerine gelen ve sanık ...’in maktulle aralarında geçen olayı öğrenen sanık ...’un elinde bıçakla maktulün yanına giderek maktulün sağ karın bölgesine bıçağı sapladığı, aldığı darbe sonucu araçtan inip diz üstü yere düşen maktule bir kez de tekme ile vurup olay yerinden ayrıldığı, ertesi günü maktulün cesedini olay yerine yakın bir yerde bulduğunu iddia eden sanık ...’in olayı sanık ... ile onun babası ... ve amcası ...’ye haber vererek cesedi gömmek hususunda yardım istediği, ...’ın kepçe ayarlayarak çukur kazdırılmasını sağladığı ve olaydan birkaç gün sonra sanıklar ..., ... ve ...’nin gece vakti gizlice cesedi çukura atarak üzerini toprakla kapattıkları, olaydan yaklaşık bir ay sonra kolluğa yapılan bir ihbar üzerine maktulün cesedinin toprağa gömülü halde bulunarak kepçe yardımıyla çıkarıldığı, olay yeri tespit tutanağına göre cesedin çıkarılması esnasında vücut bütünlüğünün kısmen bozulduğunun belirtildiği, ... Adli Tıp Morg İhtisas Dairesi raporuna göre ileri derecede çürüme nedeniyle ölüm nedeninin tespit edilemediği olayda;

a) Sanık ...’un adam öldürme suçu yönünden; sanık ...’un bıçağı maktulün sağ karın bölgesine sapladığını belirtmesi, olaydan yaklaşık bir ay sonra gömülü halde bulunan maktulün cesedi üzerinde yapılan otopside kafa ve göğüs bölgelerinde kemik kırıkları ile batın boşluğunda yırtık ve defekt alanları tespit edilmesi karşısında; dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, maktulün kesin ölüm nedeni, sanık ...’un eylemi ile maktulün ölümü arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı, maktuldeki kemik kırıklarının sopayla vurma sonucunda mı yoksa sonradan dış etkenler sonucunda mı oluştuğu yönünde rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sanık ...’un 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçu yönünden; sanığın suçta kullandığı bıçağın olaydan sonra bulunamaması nedeniyle 6136 sayılı Kanunun 4. maddesi kapsamındaki yasak bıçaklardan olup olmadığı yönünde bir araştırma yapılamadığı anlaşılmakla bu suçtan beraatı yerine yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

c) Sanık ...’in suçu bildirmeme suçu yönünden; olayın başından sonuna kadar sanık ...’in kastının, diğer sanık ...’un işlediği adam öldürme suçunu ve suç delillerini gizleme yönünde olduğu anlaşılmakla, fikri içtima nedeniyle sanık ... hakkında suç delillerini gizleme suçundan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerekirken, ayrıca suçu bildirmeme suçundan da hüküm kurularak TCK.nun 44. maddesine aykırı davranılması,

c) Sanık ...’in suçu bildirmeme suçu yönünden; olayın başından sonuna kadar sanık ...’in kastının, diğer sanık ...’un işlediği adam öldürme suçunu ve suç delillerini gizleme yönünde olduğu anlaşılmakla, fikri içtima nedeniyle sanık ... hakkında suç delillerini gizleme suçundan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerekirken, ayrıca suçu bildirmeme suçundan da hüküm kurularak TCK.nun 44. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve ... müdafiileri ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 01.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2913, Karar No: 2015/5281, Tarih: 23.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/2913 E.  ,  2015/5281 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının Ekim 2002-Şubat 2007 ve Mayıs 2007-11/05/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İhbar önelleri ve ihbar tazminatı yönlerinden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş sözleşmesi taraflara sürekli olarak borç yükleyen bir özel hukuk sözleşmesi olsa da, taraflardan herhangi birinin iş sözleşmesini bozmak için karşı tarafa yönelttiği irade açıklamasıyla ilişkiyi sona erdirmesi mümkündür.

Fesih hakkı iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren bozucu yenilik doğuran ve karşı tarafa yöneltilmesi gereken bir haktır.

Maddede düzenlenen bildirimli fesih, belirsiz süreli iş sözleşmeleri için söz konusudur. Başka bir anlatımla belirli süreli iş sözleşmelerinde fesheden tarafın karşı tarafa bildirimde bulunarak önel tanıması gerekmez.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, davacı 11.05.2012 tarihinde kendisinin ayrıldığına dair evrakları imzalamaması üzerine işten çıkarıldığını, davalı ise davacının kendilerine bilgi vermeden işten ayrıldığını savunmuştur. Davacı tanığı Teyer davacının ödenmeyen ücret alacakları nedeniyle istifa ettiğini beyan etmiştir. Davalı tanıkları da davacının işi kendisinin bıraktığını beyan etmişlerdir. Dosya kapsamından davacının ödenmeyen fazla çalışma alacağı nedeniyle iş sözleşmesini eylemli olarak işyerini terketmek suretiyle feshettiği anlaşılmaktadır. Sözleşmeyi fesheden taraf ihbar tazminatı talep edemeyeceğinden ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16873, Karar No: 2014/24396, Tarih: 18.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16873 E.  ,  2014/24396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2014

NUMARASI : 2013/453-2014/328

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin Hava Kuvvetleri Komutanlığına bağlı 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı (Eskişehir) işyerinde mühendis olarak çalıştığını, Türk H..-İ.. Sendikası üyesi olduğunu, TÜHİS ile Türk H..-İ.. Sendikası arasında imzalanan 23. dönem toplu iş sözleşmesinin 40., 60/c. ve 60/ç. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin eki niteliğinde değil, ücretin temel niteliğinde olduğunu, bu yönde Ankara 3. İş Mahkemesinin Yargıtay tarafından onanan 2010/1026 sayılı kararının bulunduğunu, Sayıştay Temyiz Kurulu kararıyla aksi yönde değerlendirmeyle çıkarılan sorguların kaldırıldığını, ancak davalı işverenlikçe 6772 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 2822 sayılı toplu iş sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu'nun 5. maddelerine ve Sayıştay kararına dayanılarak, toplu iş sözleşmesinin 59/ç. ve 40. maddelerindeki zamlı ücretlerin ilave tediye ve akdi ikramiye ödemelerinde dikkate alındığını, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 50. ve 57. maddeleri uyarınca yıllık, günlük ve ücretli mazeret izni gibi tüm izin ücretlerinin cetveldeki saat ücretinin toplu iş sözleşmesinin anılan maddelerindeki oranlar kadar ayrı ayrı arttırılmak suretiyle bulunacak arttırılmış (zamlı) saat ücreti esas alınarak hesaplanması gerekirken zamsız saat ücreti üzerinden ödendiğini, davalı Bakanlığın işçilerin sendika üyelik aidatlarını %25 zamlı saat ücretini esas alarak ödediğini, Ankara 13. İş Mahkemesi ve Ankara 10. İş Mahkemesince alınan kararların emsal nitelikte olduğunu beyanla müvekkilinin toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi ile 60. maddesinin c. ve ç. fıkralarındaki zamlı ücretlerin eklenmesi suretiyle bulunan zamlı saat ücretinin temel saat ücreti kabul edilmesi gerektiğinin tesbitine, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla; verimlilik teşvik primi fark alacağı, yabancı dil primi fark alacağı ve yabancı dil primi eklenmesinden kaynaklı yıllık izin ücret fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, 6772 sayılı Kanunu'nun 4/2-f. maddesi hükmü ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.06.1991 tarihli 1991/137 sayılı ilave tediyeye esas aylık istihkakların hesabında primlerin asıl ücretten sayılamayacağı yönündeki kararının, toplu iş sözleşmesinin 40. ve 60/c., c. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin ücretin temeli niteliğinde değil eki niteliğinde olduğunu desteklediğini, toplu iş sözleşmesinin 59/c. maddesinde teşvik primi dahil farklı ücret ve primlerin esas ücret üzerinden ödenmesi gerektiğinin açıkça belirtildiğini, müvekkilince sendika üyelik aidatlarının zamsız ve primsiz çıplak ücret üzerinden kesildiğini, müvekkilinin ilave tediye ödemelerinde mühendis ve yüksek mühendis zamlarını zaten dikkate aldığını, sorunun bu zamların toplu iş sözleşmesinin 60. maddesinde yer alan yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde de dikkate alınıp alınamayacağı ile ilgili olduğunu, toplu iş sözleşmesinin sistematiğine ve tarafların iradelerine göre mühendis ve yüksek mühendis zamlarının yabancı dil bilgisi zammı, tehlike zammı ve verimliliği teşvik primi ödemelerinde dikkate alınmaması, normal ücret dışında yalnız ilave tediye ve ikramiyelerde dikkate alınması gerektiğini, 40. maddede yer verilen mühendis ve yüksek mühendis zamlarının 60. maddede belirtilen zamlar açısından dikkate alınması gerektiği yönünde bir düzenleme bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının teşvik primi alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde işyerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden Makina, İnşaat, Elektrik, Elektronik, Harita, Fizik, Jeofizik, Kimya, Femi, Uçak, Metalurji, Endüstri, Tekstil, Bilgisayar, İşletme, Uzay, Havacılık, Matematik, Mühendisleri ve Mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri%25, Yüksek Mühendis ve Yüksek Mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri %30 zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram, genel, hafta, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin 59 ve 60. maddelerindeki yabancı dil düzenlemesi dikkate alındığında teşvik primi hesabında %25 ve %15 yabancı dil zammının dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler dikkate alınmadan davacının teşvik primi alacağının hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.