muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17985, Karar No: 2015/26114, Tarih: 02.06.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 28.09.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 02.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3297, Karar No: 2021/4654, Tarih: 01.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/3297 E.  ,  2021/4654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

I. 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun, yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 Sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8 maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II. 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi:

1- Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suç konusu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenleme suçundan açılan ve ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/212 Esas sırasında kayıtlı olduğu anlaşılan dava dosyasının akıbeti araştırılarak, kesinleşip kesinleşmediğinin belirlenmesi, özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; gerektiğinde suç konusu faturaları düzenleyen şirket ile sanığın defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin, banka dekontlarının doğruluğunun bankalar nezdinde araştırıp, ödemelerin alıcılar hesabına geçip geçmediği değerlendirilerek, faturaları düzenleyen şirketin, yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10738, Karar No: 2019/3072, Tarih: 02.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/10738 E.  ,  2019/3072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, yersiz olarak alınan gecikme zammının yasal faiziyle birlikte iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Yersiz alınan primlerin istirdadı istemine ilişkin olan davada; yersiz olduğundan bahisle iadesine karar verilen 9.080.53 TL geçikme zamının ödeme tarihini takip eden ay başından iadenin yapılacağı ayın başına kadar geçen süre yönünden işleyecek yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1 numaralı bendinde "Davacının davalı 9.080.53 TL geçikme zamının yönünden borçlu olmadığının tespiti ile, hahsız yere ödenen 9.080.53 TL’nin ödemeyi takip eden ay başından, iadenin yapılacağı ayın başına kadar geçen sürede hesaplanacak yasal faiziyle birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine“ şeklinde yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33492, Karar No: 2011/18005, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/33492 E.  ,  2011/18005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

3167 sayılı Kanunun 4814 sayılı Kanunla değişik 3.maddesinin 2.fıkrası ile 5.maddesinin 1 ve 2.fıkralarına, ayrıca Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nca hazırlanarak 09.04.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2003/1 sayılı Tebliğin geçici 2.maddesine göre; 4814 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 08.03.2003 tarihinden önce veya sözü edilen Tebliğin yayımını izleyen üçüncü ayın sonu olan 31.07.2003 tarihine kadar düzenlenmiş çeklere vergi kimlik numarasının yazılmamış olmasının "çekin geçerliliğini etkilemeyeceği", 31.07.2003 tarihinden sonra düzenlenen çeklere vergi kimlik numarasının yazılmamış olması durumunda ise "çekin geçerli olmayacağı" kabul edildiğinden; keşide tarihi "15.11.2006 ve 16.11.2006" olan ve üzerinde vergi kimlik numarası bulunmayan suça konu çeklerin, belirtilen dönemlde ileri tarihli olarak düzenlenip düzenlenmediği ve muhatap banka tarafından hesap sahibi sanığın elindeki çek defterinin yenisi ile değiştirilip değiştirilmediği saptanarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Yasaya aykırı olup bu itibarla katılan vekilin temyiz itirazları yerinde görülerek hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi hükmü uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13423, Karar No: 2018/5458, Tarih: 07.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/13423 E.  ,  2018/5458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet,Görevi Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Sanık ... hakkında 2006 yılında sahte fatura kullanmak suçundan; Mahkumiyet

Görevi kötüye kullanmak suçundan;Düşme ve ceza verilmesine yer olmadığına

Sanık ... hakkında Görevi kötüye kullanmak ve vergi usul kanununa muhalefet suçlarından;Düşme ve ceza verilmesine yer olmadığına

1-Sanık ... hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin vekalet ücreti istemi ile sınırlı temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 31.12.2005 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanık ... hakkında "Görevi Kötüye Kullanma ve Vergi Usul Kanununa Muhalefet" suçlarından verilen hükümlere yönelik katılan ... vekili ile katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydında, hükümden sonra 10.04.2016 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekillerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3-Sanık ... hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin vekalet ücreti istemi ile sınırlı temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

3-Sanık ... hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin vekalet ücreti istemi ile sınırlı temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-5271 sayılı CMK'nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. Maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. İncelenen dosyada, "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçu neticesinde oluşan herhangi bir somut maddi zarar bulunup bulunmadığı katılan kurumdan sorulmadan, bulunması halinde zararın giderilip giderilmediği araştırılmadan, adli sicil kaydında suç tarihi itibariyle engel sabıka kaydı bulunmayan ve hükmedilen cezası ertelenen sanık hakkında "zarar giderilmediğinden" şeklideki yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b-1136 sayılı Kanun'un 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiş olduğundan kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c)5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde "hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine" karar verilerek infazın kısıtlanması,

4-Sanık ... hakkında "Görevi Kötüye Kullanma" suçundan verilen düşme ve ceza verilmesine yer olmadığı kararlarına yönelik katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

4-Sanık ... hakkında "Görevi Kötüye Kullanma" suçundan verilen düşme ve ceza verilmesine yer olmadığı kararlarına yönelik katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Isparta Belediye Başkanı olan sanık ...'ın görev yaptığı 2004 ve 2005 yıllarında belediyece fatura bastırılması mümkün olmadığı halde Isparta Belediyesi adına ne zaman ve hangi matbaada bastırıldığı tespit edilememekle birlikte üzerinde "Vergi Usul Kanunu Yönetmelik hükümlerine tabi değildir" ibaresi bulunan üçer nüshalı ellişer yapraklı beş cilt fatura bastırıldığı, Isparta Belediye Başkanlığınca 2004-2005-2006 yıllarında 1. ciltteki 24 adet faturadan birinin Eğirdir Dağ Komando Okul Komutanlığı adına diğerlerinin ise belediyenin hakim ortağı olduğu üç şirket adına düzenlendiği, Eğirdir Dağ Komando Okul Komutanlığı adına düzenlenen fatura bedelinin tahsil edildiği, Belediyenin hakim ortağı olduğu ISTEM Ltd.Şti. adına düzenlenen 10 adet fatura ile ISBAŞ A.Ş. adına düzenlenen 11 adet fatura bedellerinin ise bu şirketler tarafından belediye hesabına veya başka bir hesaba aktarılmadığı, tahsil edilmeyen fatura bedellerinin söz konusu şirketler yılı hesabında borç olarak yer almasına rağmen Belediye hesabında zamanında (01.02.2008 tarihine kadar) muhasebeleştirilmediği, bu faturaların düzenlenmesine esas herhangi bir alım-satım ve ihale dosyasının mevcut olmadığı, bu işlemin Belediye Başkanlığının sermayesine iştirak ettiği şirketlerce ödenecek vergiyi önlemek amacıyla düzenlendiği, dönemin Hesap İşleri Müdürü olan sanık ...'ın söz konusu faturaları imzalayarak ve mühürleyerek düzenlenen faturaları zamanında muhasebeleştirmemesi şeklinde sübuta eren eyleminin zincirleme şekilde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, eylemlerin yıllar itibariyle bölünerek 2004 yılı için zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle kamu davasının düşürülmesine, 2005 ve 2006 yılı için ise ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/182, Karar No: 2023/2552, Tarih: 26.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/182 E.  ,  2023/2552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇTAN ZARAR GÖREN : Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.10.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının f bendi, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2-Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.06.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.06.2015 tarihli kararının Cumhuriyet Savcısı, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve katılan ... (Aymaz) vekili

tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.05.2022 tarihli kararı ile (...onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak suça sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1,3-f ve 109/5. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,) bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine; Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.10.2022 tarihli kararı ile bozma ilamına uyarak, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının f bendi, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. Bozma üzerine; Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.10.2022 tarihli kararı ile bozma ilamına uyarak, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının f bendi, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz istemi; suçun sübutuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, delillerin hatalı değerlendirildiğine, etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğine, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İncelemeye konu olay; 15 yaşından küçük olan mağdurenin velayeti altında bulunduğu ailesine haber vermeden olay akşamı kardeşi ile evden çıkıp erkek arkadaşı olan sanık ile buluşup parka gitmeleri, sanık ve mağdurenin park içinde kuytu bir alana giderek sanığın mağdureye karşı basit yönden cinsel istismar eyleminde bulunması iddiasına ilişkindir.

2. Sanık mağdureye karşı basit yönden cinsel istismareyleminde bulunduğunu, ikrar etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurenin anlatımını doğrulayan tanık Ö.A. beyanı ve sanığın tevilli ikrarı karşısında sanık müdafiin bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18.10.2022 tarihli kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.04.2023 tarihinde karar verildi.