muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3523, Karar No: 2016/4398, Tarih: 12.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/3523 E.  ,  2016/4398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen, tapu iptali tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, miras payı oranında tescil istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın, 11653 parsel sayılı taşınmazını oğlu davalı ...’a temlik ettiğini, ...’ın da 20 gün sonra diğer davalı eşi ...’ya devrettiğini, yapılan işlemin hukuki niteliği konusunda bilgi sahibi olmadığını, satış olduğu takdirde ortada gerçek bir satışın olmadığı, bağış olduğu takdirde ise saklı payına tecavüz edildiğini ileri sürerek, taşınmazın devrine ilişkin işlemin iptalini istemiş, aşamadaki beyanında davanın taşınmazdaki 6 numaralı bağımsız bölüm haricindeki tüm bağımsız bölümlere ilişkin olduğunu, 6 nolu bağımsız bölüm hakkında feragat beyanında bulunduklarını, bu bölüm hariç tüm kayıtların iptali ile davacının ¼ miras payı oranında tescilini istemiştir.

Davalılar, dava konusu taşınmazın 3.5.1988 tarihinde ... tarafından ... Belediyesi'nden satın alındığını, taşınmaz üzerindeki evin inşaatının ve masrafının davalı ... ile birlikte mirasbırakan tarafından yapıldığını, mirasbırakanın taşınmazın çıplak mülkiyetini ...’a devrettiğini, satış bedeli için eşi ...’nın altınlarını sattığını, bir miktar para da ekleyerek babasına verdiğini, 25.1.1996'da intifa hakkının da davalı ...’a satıldığını, bu satış karşılığında para ve 3.800 m² alana sahip Sedat’a ait arazinin mirasbırakana verildiğini, 6.12.2001 tarihinde inşaatları tamamlanarak kat mülkiyetinin kurulduğunu, taşınmazda 6 bağımsız bölüm oluştuğunu, oluşan bu 6 bağımsız bölümden sadece bir adedinin davalı ...’ya satıldığını, yapılan işlemlerin bağış olmayıp, mal kaçırma ya da muvazaanın sözkonusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı ... aleyhindeki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, dava konusu 11653 parsel sayılı taşınmazdaki 1, 2, 3, 5 ve 6 bağımsız bölümlerin tapu kaydının iptali ile 3/16 pay oranında davacı adına tescile karar verilmiştir.

Mahkemece, davalı ... aleyhindeki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, dava konusu 11653 parsel sayılı taşınmazdaki 1, 2, 3, 5 ve 6 bağımsız bölümlerin tapu kaydının iptali ile 3/16 pay oranında davacı adına tescile karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, çekişme konusu 11653 parsel sayılı kargir ev vasfındaki taşınmazın 19/04/1990 tarihinde mirasbırakan tarafından intifa hakkı üzerinde bırakılıp, çıplak mülkiyetinin davalı ...’a satış suretiyle temlik edildiği, 25/01/1996 tarihinde intifa hakkının da devredildiği, taşınmazda 06/12/2001 tarihinde kat mülkiyeti kurulduğu, 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerin işyeri, 3 nolu bağımsız bölümün depo, 5 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin mesken vasfı ile davalı ... adına tescil edildiği, 4 nolu bağımsız bölümün 26/12/2011 tarihinde davalı ... tarafından, diğer davalı eşi ...’ya satış suretiyle devredildiği, davacı vekilinin 08/03/2013 tarihli dilekçesi ile davanın taşınmazdaki 6 numaralı bağımsız bölüm haricindeki tüm bağımsız bölümlere ilişkin olduğunu 13/06/2012 tarihli dilekçesi ile de 6 nolu bağımsız bölümden feragat ettiklerini, bu bölüm hariç tüm kayıtların davacının 1/4 miras payı oranında tescilini istediklerini bildirdiği, mirasbırakan ...’nün 05/07/2007 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı ..., davalı ... ve dava dışı çocukları ... ve ...’i bıraktığı anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıklar ve yerel bilirkişiler temlikin satış olduğunu bildirmişler; davalı, bedeli eşinin altınlarını satarak ve mirasbırakana bir taşınmaz vererek ödediğini savunmuştur.

Gerçekten de, davalı ...’a ait 3192 parsel sayılı taşınmaz 09/04/1997 tarihinde mirasbırakana satış suretiyle aktarılmıştır.

Yine, dinlenen tanıklar mirasbırakanın diğer çocuklarından mal kaçırmasını gerektirecek bir vakıa ortaya koymuş değillerdir. Kaldı ki, tanık olarak dinlenen dava dışı mirasçıların beyanlarından, mirasbırakanın çocuklarından Mehmet’e ev yapımı konusunda yardım yaptığı, kızı ...’a bir bahçeyi karşılıksız olarak verdiği, davacı ...’e demir ve çimento gönderdiği, bir davacı tanığının beyanına göre de bütün çocuklarına aynı mesafede bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olgular yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde temlikin gerçek satış olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18325, Karar No: 2018/13327, Tarih: 29.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2016/18325 E.  ,  2018/13327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 29.05.2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalılar vekili Av. ... ve karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, vekil edeninin yakın mirasbırakanı ...'ın vefatından sonra mirasçılar arasında yapılan fiili taksim uyarınca 4022 (yenileme ile 8749 ada 30 parsel) ve 72 parsel sayılı taşınmazların vekil edenine düştüğünü, ...'ın diğer mirasçılarının fiili taksime göre tapuda kendilerine intikal eden hisselerini devretmelerine rağmen davalıların dava konusu taşınmazları vekil edenine devretmediklerini, yapılan fiili taksime tüm mirasçıların tanık olduğunu, davalılardan ...'ın da dava konusu yerlerin vekil edenine ait olduğunu belirten yazılı beyanının olduğunu belirterek 4022 parsel sayılı taşınmazın 3/20 hissesi ile 72 parsel sayılı taşınmazın 1/5 hissesinin iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 8749 ada 30 parselde kayıtlı davalı ...'ın 3/20 hissesinin iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, ..., ... ve ... için açılan davanın husumetten reddine, 72 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, tüm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK'nın 676 ve müteakip maddelerine dayalı miras taksim anlaşmasından kaynaklanan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 8749 ada 30 parselde kayıtlı davalı ...'ın 3/20 hissesinin iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, ..., ... ve ... için açılan davanın husumetten reddine, 72 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, tüm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK'nın 676 ve müteakip maddelerine dayalı miras taksim anlaşmasından kaynaklanan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların yakın mirasbırakanı ...'ın 15.11.1983 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları olarak davalıların yakın mirasbırakanı ..., davacı ... ve dava dışı diğer mirasçıların kaldığı, mirasçılar arasında ... 2. Noterliği'nin 31.10.1990 tarihli ve 28648 yevmiye numarası ile Düzenleme Suretiyle ... Sözleşmesinin imzalandığı, taksim sözleşmesinin 3/e bendinde dava konusu taşınmazın sınırları belirtilmek sureti ile 15,5 dönümünün davacı ...'a verildiğinin yazılı olduğu, davacı tarafından, dosyaya, davalılardan ...'ın imzasını taşıyan, dava ve temyize konu 4022 parsel sayılı taşınmazda mirasçıların herhangi bir hakları olmadığına dair yazılı belge sunulduğu, bu belgenin düzenlenme tarihinin dava tarihinden sonraki bir tarih olduğu, 4022 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı incelendiğinde ise, kök muris ... adına tapulama yolu ile 18.03.1969 tarihinde tescil edildiği, 08.03.2012 tarihinde tashih ile ... olarak tapuya kayıt edildiği, 05.04.2012 tarihinde ise muris ... mirasçılarına intikal yapıldığı, intikalden sonra davalıların yakın mirasbırakanı ... dışındaki ... mirasçılarının dava konusu taşınmazdaki paylarını davacı ...'a devrettikleri, davalılar ... mirasçılarının kendi adlarına intikal yapıldıktan sonra paylarını davalılardan ...'a devrettikleri, tapu kaydının son halinde ise davalılardan ...'ın 3/20 hisse ile davacı ...'ın 17/20 hisse malik olduğu, 4022 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Yasa uyarınca 12.01.2015 tarihinde yapılan yenileme çalışmaları ile 8749 ada 30 parsel numarasını aldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, terekenin tamamı veya bir kısmı üzerinde miras payının devri konusunda mirasçılar arasında yapılan sözleşmelerin geçerliliği yazılı şekle bağlıdır (TMK.m.677/1). Mirasçılar arasındaki devirler için söz konusu olan bu yazılı şeklin adi yazılı olarak yapılması yeterlidir. Ancak; mirasçılar adına paylı mülkiyet şeklinde tapuya kayıtlı olan taşınmazlarda payın temlikinin resmi şekilde tapu memuru önünde yapılması gereklidir (TMK.m.706, 6098 sayılı TBK.m 237).

Bilindiği üzere, terekenin tamamı veya bir kısmı üzerinde miras payının devri konusunda mirasçılar arasında yapılan sözleşmelerin geçerliliği yazılı şekle bağlıdır (TMK.m.677/1). Mirasçılar arasındaki devirler için söz konusu olan bu yazılı şeklin adi yazılı olarak yapılması yeterlidir. Ancak; mirasçılar adına paylı mülkiyet şeklinde tapuya kayıtlı olan taşınmazlarda payın temlikinin resmi şekilde tapu memuru önünde yapılması gereklidir (TMK.m.706, 6098 sayılı TBK.m 237).

Somut olayda, dosya içerisinde yer alan 31.10.1990 tarihli miras taksim sözleşmesinin yukarıda belirtilen ilkeler ve kanun maddeleri ışığında TMK'nun 677. maddesine göre geçerli bir sözleşme olduğu hususu tartışmasızdır. Bahse konu sözleşmenin ... başlığını taşıyan 3/e bendinde aynen ''... ili ... köyü, Kuyucak (Saklık) mevkiindeki doğusu ... ve kaş, batısı ..., güneyi ... ve ... kuzeyi ... ile çevrili 28 dönümden ibaret tarlanın 15.5 dönümü''nün davacıya düştüğü yazılıdır. Tüm dosya içeriğine göre temyize ve davaya konu 4022 parsel sayılı taşınmazın, taksim sözleşmesinde az yukarıda sınırları belirtilen 3/e bendindeki taşınmaz olduğu konusunda da ihtilaf bulunmamaktadır. Ancak sözleşme içeriğine göre dava konusu taşınmazın 15,5 dönümü davacı ...'a verilmiştir. Mahkemece tanık beyanları, fiili taksim, davacı tarafından sunulan 11.06.2011 tarihli yazılı belge ve taksim sözleşmesine itibar edilerek dava konusu taşınmazda davalılardan Ömer'e ait 3/20 payın tamamının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, taksim sözleşmesinde dava konusu taşınmazın tamamının değil 15,5 dönümünün verileceği kararlaştırılmış ve davacı dava konusu taşınmazın tamamında hak sahibi olduğuna dair yukarıda bahsi geçen TMK 677,676 maddesi kapsamında fiili taksime ilişkin yazılı bir belge de sunmadığı gibi dosyaya davacı tarafından sunulan ve dava tarihinden sonra düzenlenmiş olan 11.06.2016 tarihli belge de resmi şekilde yapılmadığından geçersizdir.

O halde, mahkemece yapılacak iş, dava konusu 4022 parsel sayılı (yenileme ile 8749 ada 30 parsel) taşınmazda taksim sözleşmesinde belirlenen miktarın hesaplanması için, uzman bilirkişiden alınacak rapora göre dava konusu taşınmazın taksim sözleşmesinde belirlenen miktar yönünden davanın kabulüne karar vermek olmalıdır. Bu husus gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Bundan ayrı, bir kısım davalılar aleyhine açılan dava husumetten reddedildiği halde, bu davalılar aleyhine de yargılama gideri, harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı, bir kısım davalılar aleyhine açılan dava husumetten reddedildiği halde, bu davalılar aleyhine de yargılama gideri, harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.630,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davalılara verilmesine, HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 29.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4169, Karar No: 2013/23452, Tarih: 11.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/4169 E.  ,  2013/23452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanığın kovuşturma aşamasında sunduğu dilekçe ekindeki askerlik sevk belgesinden 22.02.2010 tarihinde askere sevk edildiği ve yargılama aşamasında asker olduğu anlaşılmakla; 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanununun 5530 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 20/1. maddesinde yer alan "Er ve erbaşlar ile yedek subayların askere gitmeden veya silah altına çağrılmadan önce işledikleri yukarı haddi iki yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçlara ait davalarda soruşturma ve kovuşturma işlemleri askerliklerini bitirmelerine kadar geri bırakılır." hükmü uyarınca sanık hakkındaki kovuşturma işlemlerinin askerliğinin bitimine kadar geri bırakılması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanarak, yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16677, Karar No: 2014/18368, Tarih: 10.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/16677 E.  ,  2014/18368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 11/09/2003 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 10/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.