muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35447, Karar No: 2016/17120, Tarih: 09.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/35447 E.  ,  2016/17120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai, ilave tediye, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil, bayram yardımı, ücret farkı, hafta tatili, iş riski ve sorumluluk zammı, aile yardımı ile gece zammı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işçi olarak davalı Belediyede çalışmaya başladığını, 14.10.2011 tarihinde 6111 sayılı Kanun ihtiyaç fazlası işçi kapsamında ... bünyesine geçirildiğini, davalı Belediyede çalıştığı dönemlerde hak etmiş olmasına rağmen talep etmiş oldukları alacaklarını alamadıklarını belirterek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının haklarının ödendiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalara göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai ve gece zammı ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının haftalık altı saat fazla mesai yaptığı belirtilerek hesaplama yapılmıştır. Bilirkişi kök raporunda davacı ve davalı tanık beyanlarına göre davacının su arızada çalıştığı dönemde olarak haftalık dört saat fazla mesai yaptığını belirterek hesaplama yapılmıştır. Tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, tanık beyanları ve emsal dosyalar dikkate alındığında bilirkişinin kök raporundaki fazla mesai tespitlerinin dosya kapsamına daha uygun olduğu anlaşıldığından mahkemece bu rapor dikkate alınarak fazla mesai alacağı hüküm altına alınması gerekli iken yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalıdır.

Gece zammı alacağı bakımından;

Gece zammı alacağı bakımından;

4857 sayılı İş Kanunu'nun 69. maddesinde çalışma hayatında "gece" en geç saat 20:00'de başlayarak en erken saat 06:00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemi kapsadığı, ikinci fıkrada ise bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabileceği üçücü fıkrada ise işçilerin gece çalışmaları yedi buçuk saati geçemeyeceği düzenlenmiştir. Ancak mevzuatımızda gece çalışmasının en az kaç saat olduğu yönünde bir düzenleme bulunmamaktadır. Avrupa Birliği Hukukunda 2003/188 sayılı Direktif'in 2. maddesinde tanımlar başlığında gece işçisinin “Bir yandan, günlük çalışma süresinin en az üç saati gece süresine rastlayan, diğer yandan, yıllık çalışma süresinin belirli bir kısmının gece dönemine rastlaması muhtemel olan ve bahsedilen belirli kısım ilgili üye devletlerin seçimine bağlı olarak endüstrinin her iki tarafının görüşleri alınmasını müteakip ulusal kanunlar tarafından ya da, toplu sözleşmeler ya da ulusal veya bölgesel düzeyde endüstrinin iki tarafı arasında sonuçlandırılan sözleşmeler tarafından tanımlanan işçiler olduğu belirtilmiştir. Burada gece işçisi tanımlaması ile üç saatlik gece çalışması olan kimsenin gece işçisi olduğu açıklanmıştır.

Toplu iş sözleşmesinin 70. maddesinde saat 20:00 ile 06:00 saatleri arasında çalışanlara gece zammı ödeneceği belirtilmiş ve dosya kapsamında göre çalışma saatlerinin 05:00-13:00, 13:00-21:00 ve 21:00-05:00 saatleri olduğu her üç vardiyada sadece gece bölümüne isabet ettiği gerekçesi ile 20:00-21:00, 05:00-06:00 ve 21:00-05:00 saatleri arası için gece zammı hesaplanmıştır. Oysa davacının 13:00-21:00 ve 05:00-13:00 vardiyalardaki ağırlık çalışmasının gece süresinde geçmediğinden bu yönde yapılan hesaplama hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3365, Karar No: 2019/4822, Tarih: 25.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3365 E.  ,  2019/4822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 08/06/2017 tarih ve 2016/169 E- 2017/226 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 05/04/2018 tarih ve 2017/1506 E- 2018/403 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından tescili için başvuruda bulunulan 2015 02080-1 ve 2015 02080-3 sıra numaralı tasarımların, müvekkili adına tesilli 2010 06170 nolu tescil belgesindeki 2 nolu ürünle aynı olması ve ayırt edicilik vasıflarının olmaması sebebiyle tasarım başvurusuna müvekkilince yapılan itirazın davalı Kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, bu kararın haksız olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2016-T-80 sayılı kararının iptaline, 2015 02080-1 ve 2015 02080-3 nolu tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvurunun yeni ve ayırt edici bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin tasarım başvurusunun yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığını, dava konusu kase ve tabak ürününün ihtiva etmesi gereken asgari özellikler bakımından tasarımcının seçenek özgürlüğünün dar olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin 2015 02080/1 ve 3 sıra numaralı tasarımlarının, davacının 2010 06170/2 sıra numaralı tasarımı karşısında bilgilenmiş kullanıcı nazarında farklılıklara sahip olduğu, yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığı, taraf tasarımlarının harcı alem olmadıkları, YİDK kararının iptali ve tasarımların hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15097, Karar No: 2017/25100, Tarih: 16.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15097 E.  ,  2017/25100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16/11/2017 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ilçesi,... Beldesi, ... Mahallesi, 111 ada 30 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki yapılara Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca yayınlanan yapı yaklaşık birim maliyetleri hakkındaki tebliğe göre m² birim fiyatı uygulanıp yıpranma payı da düşülerek, tel çite ise niteliğine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gibi, üzerindeki fındık ağaçlarına taşınmazın kapama fındık net gelirine göre belirlenen bedelinden mutad münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle değer tespiti yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerindeki fındık ağaçları ile zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masrafları ile yıllık ortalama toptan kg. satış fiyatlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilerek bu verilere göre fındık ağaçlarının dava tarihindeki bedelinin tespit edilmesi gerektiği halde 2014 yılı verilerini esas alan rapor doğrultusunda eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.480,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.480,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 16/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8849, Karar No: 2012/9735, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/8849 E.  ,  2012/9735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.11.2010 gün ve 2008/610 Esas, 2010/558 Karar sayılı re'sen de temyize tâbi olan hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın savunmalarında ve özelikle 15.12.2008 tarihli dilekçesinde mağdure ile aralarındaki ilişkinin rızaya dayalı olduğunu, bunun telefon kayıtları ve mesajlaşmalar incelendiğinde ortaya çıkacağını belirtmesi karşısında, ilk eylem tarihi kasım 2007 tarihinden mağdurenin yerleştirdiği kurumu terk ettiği 09.08.2008 tarihleri arasında sanık ve mağdurenin kulandığı telefon numaralarına ilişkin HTS raporları getirtilip birbirlerini arama ve mesajlaşma durumlarının tesbitinden sonra, bu kayıtlarla tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 05.03.2010 tarihli raporunda 15.09.2008 tarihli muayene kaydında mağdurenin beden ve ruh sağlığını bozacak araz tesbit edilmediğinin, 11.01.2010 tarihli muayene kaydında ise kronik postravmatik stres bozukluğu ve kişilik değişikliği olduğu ruh sağlığının etkilendiği belirtilerek mağdurenin olay sebebiyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmiş olması ve muayene kayıtlarındaki farklılıklar sebebiyle, bu çelişki, Adli Tıp Kurumu Kanununun 15/f maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan alınacak raporla giderilmeden hüküm kurulması,

Sanığın baldızı olan mağduru koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunmadığı, baldızı olan mağdurun sık sık evine gelip gitmesi, mağdurun eğitim aldığı okulda velisi sıfatını taşıması sanığa böyle bir yükümlülük yüklemeyeceği gözetilmeden TCK.nın 103/3. maddesi uyarınca uygulama yapılması,

Mağdurun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuyla ilgili hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK.nın 61/4-5. maddesindeki sıralamaya göre 103/2 ve 103/3. maddeleri ile belirlenen cezadan sonra, 103/6. maddesinin tatbiki ile bundan sonra 103/3. maddesi ile belirlenen ceza süresi üzerinden 43/1. maddesi uygulanarak bulunacak miktarın, 103/6. madde ile tayin edilecek ceza süresine eklenmesi suretiyle hüküm kurulması gerekirken, 103/2, 103/3, 43/1 ve 103/6. maddeleri bu sırayla uygulanarak eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 10.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20997, Karar No: 2018/8657, Tarih: 18.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/20997 E.  ,  2018/8657 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi bulunduğu davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL'nin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 30.05.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 4.793,51 TL'ye artırmıştır.

Davalı, istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; dava konusu aboneliğin davalı şirket nezdinde ticarethane olarak işlem gördüğü, dolayısıyla tüketici sıfatına haiz olmayan davacı tarafından açılan davanın Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden bahisle, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un "Amaç" başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra, "Kapsam" başlıklı 2. maddesinde;“Bu Kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde; "Mal: Alışverişe konu olan; taşınır eşya, konut veya tatil amaçlı taşınmaz mallar ile elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri her türlü gayri maddi malları,

.....

Satıcı: Kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye mal sunan ya da mal sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, Tüketici: Ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, Tüketici işlemi: Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlem olarak" tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için, yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için, yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut olayda; uyuşmazlığın davacı ile davalı şirket arasında yapılan elektrik abonelik sözleşmesinden kaynaklandığı, aboneliğin tesisi sırasında davacının avukatlık yaptığına dair vergi levhası ile avukatlık bürosunun bulunduğu işyerine ait kira sözleşmesini ibraz ettiği, ayrıca davacının aboneliğin kurulu bulunduğu yeri ev-işyeri olarak kullandığını ileri sürerek istirdat isteminde bulunduğu gözetildiğinde; davacının kanunda tanımı verilen tüketici tanımına uymadığı, dolayısıyla taraflar arasındaki uyuşmazlığın 6502 sayılı kanun kapsamında kalmadığı anlaşılmaktadır. Esasen, davacının tüketici sıfatına haiz olmadığı mahkemenin de kabulündedir.

Diğer taraftan, avukatlık mesleğini ifa eden davacı tacir olmadığı gibi mesleki çalışmalarını yürüttüğü avukatlık bürosu da ticari işletme değildir. Bu nedenle, somut olayda 6102 sayılı TTK hükümlerinin uygulanamayacağı, buna bağlı olarak uyuşmazlığın çözümünde asliye ticaret mahkemesinin görevli olmadığı açıktır.

Göreve ilişkin düzenlemeler, HMK'nun 1. maddesi uyarınca kamu düzenine ilişkin olduğundan, mahkemelerce ve temyiz incelemesi aşamasında Yargıtay tarafından re'sen incelenir. Uyuşmazlığın, ticari nitelikte olmayan işyerine ait abonelik sözleşmesinden kaynaklanmasına göre, davaya bakma görevi asliye hukuk mahkemesine aittir.

O halde, mahkemece; davaya asliye hukuk mahkemesinde bakılması için görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yanlış gerekçeyle asliye ticaret mahkemesine görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün gerekçesinin değiştirilmesi ve düzeltilerek onanması HUMK'nun 438. maddesinin 7 ve 8. fıkraları hükmü gereğidir.

....

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesinin değiştirilmesine ve hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan "2-Görevli mahkemenin Ankara Asliye Ticaret Mahkemesi olduğuna," ifadesinin çıkartılarak yerine "2-Görevli mahkemenin Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna," ifadesinin yazılmasına, hükmün gerekçesi değiştirilmiş ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2014/3429, Karar No: 2014/14370, Tarih: 23.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3429 E.  ,  2014/14370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2013/477-2014/88

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,ödenmeyen kira paralarının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne,Ankara 31.İcra Müdürlüğünün 2013/2357 sayılı takip dosyasına yapılan itirazın iptaline, takibin 3.895,31 TL asıl alacak üzerinden devamına, fazlaya dair talebin reddine,kabul edilen asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına,alacak likit olduğundan kabul edilen alacağın % 20'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının artış şartı ve alacağın ½ sinin tahsiline ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Kiraya verenlerden K.. M.. vekili,Ankara 31.İcra Müdürlüğünün 2013/2357 Esas sayılı takip dosyası ile başlattığı icra takibinde 11.02.2013 tarihli takip talebi ile 01.04.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesindeki artış oranı gereğince aylık 1.650 TL'den, 2012 yılının 6.ayından bakiye kira alacağı ile 2012 yılının 7-8-9-10-11.ayları kira paraları toplamı olan 9.300 TL'nin işlemiş faiziyle tahsilini talep etmiştir. Davalı borçlu,süresi içinde vermiş olduğu itiraz dilekçesinde “kiralanan yerin alacaklıya haber verilerek 30.06.2012 tarihinde tahliye edildiğini,borcu olmadığını belirterek borca ve faize itiraz etmiştir. Davacı alacaklının genel mahkemede itirazın iptali isteminde bulunması üzerine Mahkemece,bilirkişi raporu doğrultusunda,aylık kira parası 1.500 TL olarak kabul edilerek ödenmediği tespit edilen 7.790,62 TL'nin davacının tapudaki ½ hissesine tekabül eden 3.895,31 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.