muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/979, Karar No: 2018/15003, Tarih: 28.11.2018

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (TBK) m. 611. maddesine göre ölünceye kadar bakıp gözetme sözleşmesi, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen bir akittir. (818 s. Borçlar Kanununun (BK) m. 511). Başka bir anlatımla ivazlı sözleşme türlerindendir. Bu sözleşme ile bakım alacaklısı, sözleşme konusu malın mülkiyetini bakım borçlusuna geçirme; bakım borçlusu da bakım alacaklısına yasanın öngördüğü anlamda ölünceye kadar bakıp gözetme yükümlülüğü altına girer. (TBK m. 614 (BK) m. 514)).

Hemen belirtmek gerekir ki, bakıp gözetme koşulu ile yapılan temliki işlemin geçerliliği için sözleşmenin düzenlendiği tarihte bakım alacaklısının özel bakım gereksinimi içerisinde bulunması zorunlu değildir. Bu gereksinmenin sözleşmeden sonra doğması ya da alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş bulunması da sözleşmenin geçerliliğine etkili olamaz.

Kural olarak, bu tür sözleşmeye dayalı bir temlikin de muvazaa ile illetli olduğunun ileri sürülmesi her zaman mümkündür. En sade anlatımla muvazaa, irade ile beyan arasında kasten yaratılan aykırılık olarak tanımlanabilir. Böyle bir iddia karşısında, asıl olan tarafların akitteki gerçek ve müşterek amaçlarının saptanmasıdır. (TBK m. 19 (BK m. 18)). Şayet bakım alacaklısının temliki işlemde bakıp gözetilme koşulunun değil de, bir başka amacı gerçekleştirme iradesini taşıdığı belirlenirse (örneğin mirasçılarından mal kaçırma düşüncesinde ise), bu takdirde akdin ivazlı (bedel karşılığı) olduğundan söz edilemez; akitte bağış amacının üstün tutulduğu sonucuna varılır. Bu halde de Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 01.04.1974 gün ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı olayda, uygulama yeri bulur.

Miras bırakanın, ölünceye kadar bakıp gözetme karşılığı yaptığı temlikin muvazaa ile illetli olup olmadığının belirlenebilmesi içinde, sözleşme tarihinde murisin yaşı, fiziki ve genel sağlık durumu, aile koşulları ve ilişkileri, elinde bulunan mal varlığının miktarı, temlik edilen malın, tüm mamelekine oranı, bunun makul karşılanabilecek bir sınırda kalıp kalmadığı gibi bilgi ve olguların göz önünde tutulması gerekir.

Somut olaya gelince; dinelenen tanıklar, davalı ile mirasbırakanın bir dönem fiilen birlikte yaşadıklarını, mirasbırakanın eski eşinden boşandıktan sonra davacı çocukları ile arasının açıldığını, kendisi ile ilgilenmediklerini söylerek davalı ile ...’e gittiğini beyan etmişlerdir. Bu durumda, mirasbırakan çekişme konusu 652 ada 121 parseldeki 5 nolu bölüm için ölümüne kadar bakılmadığı iddiası ile herhangi bir dava açmadığına göre bu taşınmaz bakımından mirasbırakanın amacının kendisine baktırmak olduğu ve muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı açıktır. Ancak mirasbırakanın 5 nolu bölümün devrine esas 26.07.2010 tarihli akit ile kendisine baktırma imkanı varken malvarlığının kalanını oluşturan diğer iki taşınmazı da 02.11.2012 tarihinde yine ölünceye kadar bakma akdi ile temlik etmiş olması karşısında 342 ve 1306 parsellerin temliklerinde makul sınırın aşıldığının ve mirasbırakanın arasının iyi olmadığı anlaşılan çocuklarından mal kaçırdığının kabulü gerekir.

Hal böyle olunca; dava konusu 652 ada 121 parseldeki 5 nolu bölüm yönünden davanın reddine, diğer iki taşınmaz bakımından ise kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile tüm taşınmazlar yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının değinilen yönler itibariyle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3857, Karar No: 2022/6137, Tarih: 23.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/3857 E.  ,  2022/6137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK. AV. ...

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 5.628,90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 23/06/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9182, Karar No: 2016/4995, Tarih: 24.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/9182 E.  ,  2016/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 1086 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan çilek ürününün 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda 1.yıl ve 2.yıl olarak dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına asgari ve azami toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ... den getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3080, Karar No: 2016/3658, Tarih: 26.05.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/3080 E.  ,  2016/3658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmak, Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar hakkında terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Gerekçeli kararda suç tarihinin "03.05.2012" yerine "2011-2012” olarak gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Aynı dava kapsamında yargılaması yapılan 3713 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine karar verilen sanıklar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, sanıklar müdafii ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen suçların, hükümden önce 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının "b" bendinde yer alan "kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme karşısında; sanık hakkında açılan davaya ilişkin olarak kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, Cmhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21712, Karar No: 2014/18533, Tarih: 25.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21712 E.  ,  2014/18533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bilecik 1. Asliye Hukuk ( İŞ) Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2012/486-2013/392

Davacı-K. Davalı, Kurum işleminin iptaline, kesilen ve ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline,

Davalı-K. Davacı, yersiz olarak ödenen 28.873.83 TL faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün Davacı-K. Davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.09.2008 tarihli emekliliğinin geçerli olduğunun tespiti ile davalı kurumun yaşlılık aylığının kesilmesine ve 38.813,30 TL. nin iadesine ilişkin işlemlerinin iptali ve dava konusu işlem nedeniyle kesilen ve ödenmeyen emekli maaşının yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesi istemine ilişkindir.

Davalı Kurum vekili açtığı karşı davada, davacı tarafından açılan davanın reddine, karşı davalarının kabulü ile 28.873,83 TL. nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 28.873,83 TL.'nın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davalı Kurum vekili açtığı karşı davada, davacı tarafından açılan davanın reddine, karşı davalarının kabulü ile 28.873,83 TL. nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 28.873,83 TL.'nın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 18/06/1991 varide tarihli giriş bildirgesi ile 26/04/1991 tarihinde başlayan vergi kaydı ve 30/04/1991 tarihinde başlayan oda kaydı gereğince davacının Bağ-Kur sigortalılığının başlatıldığı, davacının 26/04/1991-15/08/2008 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğu, davacının 26.04.1991 tarihinden itibaren Kara Yolu ile Şehirler arası yük taşımacılığı faaliyetinden dolayı vergi mükellefi olduğu, 11 DD 020 plakalı aracının 03.09.1992 tarihinde Tarsus Trafik Şube Büro Amirliğinin Araç Tescil Nakil Bildirim Belgesinde 33 PC 475 olarak tescil ettirildiği anlaşıldığından terk tarihinin 03.09.1992 olduğu, 30/04/1991-14/09/2011 tarihleri arasında oda kaydının ve 24/01/2005-15/09/2011 tarihleri arasında esnaf sicil kaydının bulunduğu, 23/11/1982-31/05/1982, 01/06/1983-22/04/1991 tarihleri arasında ve 2012/2-7. aylarda 506 sayılı yasa kapsamında sigortalılığının bulunduğu, davacının 15/08/2008 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu ve 26/04/1991-15/08/2008 tarihleri arasındaki 6209 gün Bağ-Kur ve 2926 gün SSK süresi olmak üzere toplam 9135 gün üzerinden 01/09/2008 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının Kuruma verdiği dilekçe ile 30/06/1992 tarihinde vergi kaydını kapattığını belirterek maaşından yapılan SGDP kesintisinin kendisine iadesine karar verilmesini istediği, Kurum tarafından davacının vergi kaydının sona erdiğinin tespit edilmesinden sonra 5362 sayılı Kanun kapsamında 15/08/2005 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalılığının sona erdirildiği, Bağ-Kur kapsamında hizmet süresi 14 yıl 3 ay 19 güne düşürülmüş olduğundan SSK hizmet süresi ile birlikte toplam 8075 gün hizmetinin olduğu belirtilerek 25 tam hizmet yılını doldurmadığından 01/09/2008 tarihi itibariyle bağlanan yaşlılık aylığının iptal edildiğinin bildirildiği, Kurum tarafından davacıya gönderilen 18/05/2012 tarihli borç bildirim belgesinde yersiz ödenen aylık miktarının 34.204,13 TL ve faizinin 4.602,17 TL olduğu toplam 38.813,30 TL'nin ödenmesi gerektiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanunu 21/06/2005 tarih ve 25852 sayılı Resmi Gazetede yayanlanarak yürürlüğe girmiştir. Yasının üyelik şartları başlıklı 7. maddesinin (c) bendine göre üyelik için vergi mükellefi olmak ya da vergiden muaf olmak koşuldur.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanunu 21/06/2005 tarih ve 25852 sayılı Resmi Gazetede yayanlanarak yürürlüğe girmiştir. Yasının üyelik şartları başlıklı 7. maddesinin (c) bendine göre üyelik için vergi mükellefi olmak ya da vergiden muaf olmak koşuldur.

5362 sayılı Yasanın Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında “15.8.2005 tarihine kadar, mevcut esnaf ve sanatkârlar odalarına kayıtlı üyelerin üyelik nitelikleri bu Kanunun 7 nci maddesinde belirtilen şartlara uygun olarak yönetim kurulu tarafından güncelleştirilir.” hükmü yer almaktadır.

Aynı maddenin 4. fıkrasında “Oda üyeliğine istinaden Esnaf ve Sanatkârlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu üyesi olan, ancak bu Kanunun yürürlüğe girmesiyle üyelik şartlarını taşımadıkları için oda üyelikleri sona erenlerin bu kuruma (Bağ-Kur) olan üyelikleri, yükümlülüklerini yerine getirmeleri kaydıyla devam eder.” denilmektedir.

5362 sayılı Yasa gereğince vergi kaydı bulunmadığı gerekçesiyle oda kaydı sona erenler, istekleri halinde, Kuruma başvurarak zorunlu sigortalılıklarının devamını isteyebilirler. Primlerini sonradan ödeyebilirler. Bu yasa, oda kayıtları sona erenlere, zorunlu Bağ-Kur sigortalılığını sürdürme hakkı vermektedir.

Somut olayda, davacının vergi kaydının son bulmasına rağmen primlerini ödediği anlaşıldığından sigortalılığının geçerli kabul edilmesi gerekmektedir. Davacının 15/08/2005 tarihi itibariyle sigortalılığının ve 01/09/2008 tarihi itibariyle bağlanan yaşlılık aylığının iptal edilmesi doğru değildir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı/karşı davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21607, Karar No: 2013/453, Tarih: 17.01.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/21607 E.  ,  2013/453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/93773

MAHKEMESİ : Muğla 2.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2009

NUMARASI : 2006/311 (E) ve 2009/965 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak ;

1-5237 Sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda uygulama koşulları da oluşmadığı halde aynı Yasanın 145. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

2- Suç tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılmış olan 647 sayılı Yasanın 5. maddesinin sanıklar hakkında uygulanmasının mümkün olmadığının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar H.. K.. ve E.. K.. müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine 17/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9293, Karar No: 2009/11697, Tarih: 13.07.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/9293 E.  ,  2009/11697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

- K A R A R -

Mahkeme kararının, 7. Hukuk Dairesinin bozma kararı üzerine verildiği ve davacı Hazinenin taşınmazın kıyı kenar çizgisi ve nehir yatakları içinde kaldığı iddiası ile dava açtığına göre, 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 13/07/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11577, Karar No: 2006/13187, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11577 E.  ,  2006/13187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ...

Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1733, Karar No: 2018/8755, Tarih: 05.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/1733 E.  ,  2018/8755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesinde yer alan "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurulabilir" şeklindeki düzenleme karşısında; açıklanması geri bırakılan mahkumiyet hükmü ancak açıklanmakla hukuki sonuç doğurmaya başlayıp, infaza elverişli hüküm niteliğini kazanacağından, duruşma açılarak sanığın duruşmaya gelmemesi halinde yokluğunda karar verilebileceği ihtarını içeren uyarılı davetiye ile çağrılması ve geldiğinde savunmasının tespitinden sonra sözü edilen maddenin 11. fıkrası uyarınca hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, bu uyarıyı içermeyen davetiye ile sanığın duruşmaya çağrılması ve sanık müdafiinin mazereti hususunda da herhangi bir karar verilmeden, sanığın ve sanık müdafiinin yokluğunda kısıtlanması hüküm açıklanarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun‘un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.