muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11585, Karar No: 2014/11216, Tarih: 04.06.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'nin 1980 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 15.09.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3062, Karar No: 2018/2643, Tarih: 26.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3062 E.  ,  2018/2643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 1- Sanıkların 2003 takvim yılındaki işledikleri suçlar hakkında; ortadan kaldırma

2- Sanıkların 2004 takvim yılındaki işledikleri suç hakkında; beraat

3- Sanık ... hakkında; defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan beraat

4- Sanıklar ... ve ... haklarında; defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarından mahkumiyet

1)Sanıklar hakkında 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasının zamanaşımını nedeniyle ortadan kaldırılması hükmüne ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2)Sanıklar hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

3)Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

3)Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında 213 Sayılı Yasanın 367.maddesi gereğince dava şartı olan “mütalaa” bulunmadan dava açıldığı anlaşılmış ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “defter belge ibraz etmeme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sorgunun yapıldığı 12.11.2009 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen, bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

4)Sanıklar ... ve ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde,

Sanık ...'in alınan savunmalarında, ...'ya maliyedeki işlerini takip etmesi için vekalet verdiğini, ...' in diğer sanık ... ile işbirliği yaparak kendisinin ilgisinin bulunmadığı suça konu şirketi kurduklarını,bu nedenle sanıklar hakkında Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı'na şikayette bulunduğunu beyan etmesi, sanık ...'ın de alınan savunmalarında ... ... ... isteğiyle suça konu şirkete kuruluş aşamasında ortak olduğunu, hiç bir faaliyetinden haberdar olmadığını, sonrasında da hissesini devrettiğini beyan etmesi karşısında, sanık ...'in şikayeti üzerine Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı'nca başlatıldığı anlaşılan tahkikatın sonucunun araştırılması, suça konu ... Şirketinin kuruluşuna ve devir işlemlerine ilişkin belgelerin getirtilip incelenmesi, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar ... ile ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4370, Karar No: 2015/15842, Tarih: 30.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/4370 E.  ,  2015/15842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini haklı sebeple sona erdirdiğini beyan ederek, kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma ile genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacının sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle haklı feshedildiğini, alacak isteklerinin yerinde olmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda kış ve yaz aylarına ilişkin günlük çalışma sürlerine göre fazla çalışma saatleri belirlenirken ara dinlenme yarım saat olarak esas alınmıştır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan (11 saat dahil) çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (11 saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten daha fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda çalışmanın günlük onbir saat ve üzeri kabul edilen dönemler için ara dinlenme bir saat kabul edilmiştir. Oysa açıklanan ilke uyarınca onbir saat ve üzeri çalışma günleri için bir buçuk saat ara dinlenme süresinin düşülerek fazla çalışma ücretinin belirlenmesi gerekir.

Sonuç:

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda çalışmanın günlük onbir saat ve üzeri kabul edilen dönemler için ara dinlenme bir saat kabul edilmiştir. Oysa açıklanan ilke uyarınca onbir saat ve üzeri çalışma günleri için bir buçuk saat ara dinlenme süresinin düşülerek fazla çalışma ücretinin belirlenmesi gerekir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesien, 30.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8409, Karar No: 2022/185, Tarih: 12.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8409 E.  ,  2022/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20.12.2019 tarih ve 2019/674 E. - 2019/1213 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline geri çevrilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra iade edildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasındaki alışveriş sebebiyle davalıdan alacaklı olduğunu, davalının borcuna karşılık verdiği çeklerin borçluya gösterilen anlayış nedeniyle takipsiz kalmasının akabinde davalının çeklere dayanan takipleri icra mahkemesi kararları ile geri bıraktırdığını, temel ilişkiden kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla Küçükçekmece 3.İcra Müdürlüğünün 2012/616 sayılı dosyası ile yaptıkları takibe davalının itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini ve davalının %40'tan aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu alacak hakkında daha önce icra takipleri yapıldığını ve zamanaşımı nedeniyle takiplerin İcra Mahkemesi kararları ile iptal edildiğini, aynı alacak için davacının ikinci kez talepte bulunduğunu ve dava açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ve tüm dosya kapsamına göre yapılan yargılama sonucunda; davacının talebinin dayanağının zamanaşımına uğramış çekler olduğu, bu çeklerde davacının lehtar, davalının keşideci konumunda olduğu ve aralarında temel ilişki bulunduğu, bu nedenle davacının alacağını tanık dahil her türlü delille ispatlayabileceği, ancak tanık beyanlarının kesin bilgiye ve görgüye dayanmadığı, bilirkişinin dayandığı proforma faturaların, niteliği itibariyle malların teslimine ilişkin irsaliye niteliğinde olmaması nedeniyle mal teslimini ispatlamadığı, davacının dayandığı irsaliyelerde ise, davacının malları teslim ettiği şoförlerin imzası olup, nakliye firması tarafından malların davalıya teslim edildiğine dair davalının imzası veya buna ilişkin herhangi bir yazılı delil bulunmadığı, davacının yemin deliline de dayanmadığı, daha sonra yemin deliline dayansa da karşı tarafın buna muvafakatının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12723, Karar No: 2023/12795, Tarih: 13.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12723 E.  ,  2023/12795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1309 E., 2023/1500 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: ... 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/200 E., 2023/114 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özet olarak; davacının 01.11.2014-07.05.2018 tarihleri arası Kurumca verilen Tarım Bağ-Kur'lu olduğu dönem nedeniyle belirtilen tarihler arası ek-5 sigortalılığının iptal edildiğini, davacının tarım Bağ-Kur prim ödemelerinin 01.04.1998-28.02.1999, 23.11.2009-23.10.2014 tarihleri arasında olduğunu, bu tarihten sonra tarımsal faaliyetinin bulunmadığını, bu tarihten sonra bir müddet SGK statüsünde çalıştığını, daha sonra ek-5 sigortalısı olduğunu, ek-5 prim ödemelerine devam ettiğini ileri sürerek davacının 11.11.2014 tarihinden itibaren iptal edilen ek-5 sigortasının ihyasına, 01.11.2014-07.05.2018 tarihleri arası Tarım Bağ-Kur sigortalılığının iptaline, 30.05.2018 tarihini takip eden aydan itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili tarafından; davacının 01.04.1998 tarihinde başlayan 2926 sayılı Kanuna tabi sigortalılığının 23.10.2014 tarihinde başlayan 4/a çalışması nedeniyle 22.10.2014 tarihinde durdurulduğunu, 4/a çalışması bittiği tarihten sonra 4/b sigortalılığının başlatılamadığını, 11.11.2014 tarihinde ek-5 madde kapsamında tescilinin yapıldığını, 04.05.2018 tarihine kadar düzenli ödendiğini, davacının ek-5 kapsamında sigortalı olmak için talepte bulunduğu tarihte ziraat odası kaydı bulunduğundan 4/a kapsamındaki çalışmasının bittiği tarihten itibaren 4/b kapsamındaki sigortalılığının devam ettirilmesi gerektiğinden 11.11.2014-04.05.2018 tarihleri arasında ek-5 sigortalısı sayılmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davanın kabulüne, davacının 01/11/2014-07/05/2018 tarihler arası Tarım Bağ-Kur sigortalılığının iptaline, davacının 11/11/2014-04/05/2018 tarihleri arasında ek-5 sigortalısı olduğunun kabulüne, 11/11/2014 tarihinden itibaren iptal edilen ek 5 sigortalılığın ihyasına, davacıya 30/05/2018 tarihini takip eden ay başı olan 01/06/2018 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının bağlanmasına, aksi yöndeki kurum kararının iptaline" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili; 2013/11 sayılı genelgeye göre ek 5. madde kapsamında sigortalı olabilmek için Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının a, b, c bentleri ile 506 sayılı Kanun'un geçici 20 inci maddesi ve 2925 sayılı Kanun kapsamında çalışmamak, isteğe bağlı sigortalı veya isteğe bağlı iştirakçi olmamak, Kurumdan ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20 inci maddesi kapsamındaki sandıklardan kendi sigortalılıklarından dolayı gelir ve aylık almamak, 18 yaşını doldurmuş olmak şartlarının getirildiğini, sigortalı ...'in Kanun'un ek 5 inci maddesi kapsamında sigortalı olmak için talepte bulunduğu tarihte Ziraat Odasında üye kaydı bulunduğundan, 4/a kapsamındaki çalışmasının bittiği tarihten sonra Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi kapsamında sigortalılığının devam ettirilmesi gerektiğini, 11.11.2014-04.05.2018 tarihleri arasında Kanun'un ek 5 inci maddesi kapsamında sigortasının sayılması mümkün bulunmadığını, dosya kapsamında dinlenen tanık anlatımlarının genelinde ...'in kendi arazisinde çalıştığını ve iş akdiyle ve bağımlı olarak herhangi bir işte çalışmadığını kendi bahçesinde kendi tarımsal faaliyetlerinde bulunduğunu, yevmiye karşılığı başkasının yanında tarla işinde çalışmadığını beyan ettiklerini, bazı tanıklarında sadece bazen köydeki farklı kişilerin kendisinden yardım istediğinde zaman zaman ve çok kısa bir süre onlara yardım ettiğini beyan ettiklerini, davacının sürekli ve iş akdine bağımlı hiçbir çalışmasının bulunmadığını belirterek kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına yönelik istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353-(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine " karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle, Kurum işlemlerinin hukuka uygun olduğunu beyanla, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle, Kurum işlemlerinin hukuka uygun olduğunu beyanla, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 11.11.2014 tarihinde iptal edilen ek-5 sigortalılığının ihyası ile 01.11.2014-07.05.2018 tarihleri arası Tarım Bağ-Kur sigortalılığının iptali ve 30.05.2018 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.