muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5433, Karar No: 2019/1790, Tarih: 04.03.2019

Davalı vekili, müvekkili şirketin ...unvanı ile ... Ticaret Sicil Memurluğunda 25/03/2005 tarihinde 549764 sicil numarası ile tescil edildiğini ve ticari faaliyetine başladığını, müvekkili şirketin Nace Kodu 23.11.00 olup bu sınıflandırmaya göre iştigal alanının levha veya tabaka halinde düz cam imalatından ibaret olduğunu, "Düzce Cam" ibaresinin müvekkili şirket tarafından yapılmış olan marka başvuruları arasında sadece iki adet marka başvurusunda yer aldığını, bunların "Düzce Cam" ve "Düzce Cam San. ve Tic. A.Ş. şekil" yönünde marka başvuruları olduğunu, müvekkili şirket tarafından "Düzce Cam" markası için sadece 21. sınıf başvurusunda bulunulduğunu, "...şekil " markası için ise 19, 20 ve 21. sınıflarda tescil başvurusunda bulunulduğunu, bu başvurularla ilgili kayıt numaralarının 2010/59197, 2011/99274, 2011/99275 olduğunu, "...şekil " markasıyla ilgili olarak 20. sınıftaki başvurusuyla ilgili herhangi bir itiraz ile karşılaşılmadan tescil aşamasına gelindiği ve 21. sınıftaki başvurunun ise değerlendirme aşamasında kaldığını, "Düzce Cam San. ve Tic. A.Ş. şekil " markası başvurusuyla ilgili sadece 19. sınıfta kurum marka başvurularını kısmi olarak reddettiğini ve müvekkilince ... nezdinde bu red kararına karşı KHK'nın 49. maddesine göre itiraz edildiğini, henüz kurumun bu itirazlarıyla ilgili herhangi bir karar verilmediğini, davacı tarafın dava dilekçesinde "Düzce Cam"'ın kendi markası olduğunu iddia etmesine rağmen davacının "Düzce Cam" isminde bir markasının bulunmadığını, müvekkili şirketin işlenmemiş cam üretimi ve ürettiği bu camın satışı faaliyeti yapmakta olduğu ve 21. sınıfta faaliyet gösterdiğini, davacının tam olarak ne alanda faaliyet gösterdiğini bilmemekle birlikte Türkiye'de işlenmemiş cam üretimini sadece Şişe Cam ve müvekkili şirketin yaptığını, bu nedenle davacının işlenmemiş cam üretimi yapamayacağını, davacının işlenmemiş cam faaliyetinin girdiği 21. sınıfla ilgili herhangi bir tasarruf yetkisinin olmadığı gibi korunmaya değer bir hakkının da bulunmadığını, buna rağmen davacının "Düzce Cam" markasının sahibi olmadığı halde sahibi imiş gibi algı uyandırmaya çalıştığını ve sahibi olduğu markaların sınıfını ticari ve hukuki teamüllere aykırı olarak genişletmeye çalışarak müvekkili şirketin kısa sürede meydana getirdiği büyük ve haklı itibarını zedelemeye çalıştığını ve tüm bu nedenlerden dolayı açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamı sonrası iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; ... nezdinde 2005 55865 tescil nolu "Düzce Cam+şekil" markanın 19. sınıfta davacı adına tescil edilmiş olduğunu, davalı adına 19. sınıfta esas unsuru "Düzce Cam" ibaresi olan bir marka tescili olmadığı, davacının markasını 19. sınıfta kullanma hakkının kendisine ait olduğunu beyan ettiği, davalının ise "Düzce Cam" markasını 19. sınıfta değil 21. sınıf kapsamında kullandığını beyan ettiği, dosya kapsamında yapılan teknik incelemede de davalının ürettiği ürünlerin 21. sınıfta tarif edilen "İşlenmemiş Cam, Yarı İşlenmiş Cam" olduğu tespit edildiği, davalı eyleminin davacının marka hakkına tecavüz teşkil etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16403, Karar No: 2013/19974, Tarih: 04.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/16403 E.  ,  2013/19974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresinin sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının (20/06/2005 - 18/07/2005 tarihleri arasındaki rafineri ve ham fabrika bölümündeki çalışmaları hariç) 01/11/1987 - 01/10/2008 tarihleri arasında geçerli olmak üzere davalı iş yerindeki geçici ve daimi kadro ile çalışılan sigorta primi ödenmiş günlerine X 0,25 formülü ile belirlenecek miktar kadar sürenin "İTİBARİ HİZMET SÜRESİ" olarak eklenmesi gerektiğinin tespit ve kabulüne,“ karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Kanunun geçici 3’üncü maddesi dikkate alınarak 1086 sayılı Kanunun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 3. bendine, “… sigorta primi ödenmiş günlerine x 0,25 formülü ile belirlenecek miktar kadar sürenin” sözcüklerinden sonra gelmek üzere, “davacıya ait sigortalılık süresine” sözcüklerinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/19919, Karar No: 2022/6085, Tarih: 13.10.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/19919 E.  ,  2022/6085 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.09.2021 tarih ve 2020/216- 2021/242 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanığın; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9, 63/1. maddeleri gereğince mahkûmiyetine dair Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.09.2021 tarih ve 2020/216- 2021/242 sayılı hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuğunu örgütle iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-Takdiri indirim nedeni olarak sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar karar yerinde tartışılıp değerlendirilmeden olumsuz kişiliğine yahut davranışına dair dosyaya yansıyan bir tespit bulunmayan geçmişte de sabıkası olmayan sanık hakkında yerinde olmayan gerekçe ile TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Yargılama aşamasında sanığın savunmasının alınması sırasında bulundurulan tercüman bilirkişi ücretinin 5271 sayılı CMK’nın 202. maddesine aykırı olarak sanıktan tahsiline karar verilmesi,,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın tutuklulukta geçirdiği süre, atılı suçlar için kanun maddelerinde öngörülen ceza miktarları, mevcut delil durumu ve bozma nedeni gözetilerek tutukluluk halinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17472, Karar No: 2014/19135, Tarih: 18.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/17472 E.  ,  2014/19135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz.(Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08.04.2003 tarihinde kocasından anlaşmalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı,nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9808, Karar No: 2006/12599, Tarih: 02.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/9808 E.  ,  2006/12599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili ile dahili davalı İl Özel İdare Müdürlüğü tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Mahallesi ... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulü ile (A ve B) ile gösterilen toplam 11226,48 m2'lik taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili ile dahili davalı İl Özel İdare Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu ve bu güne kadar da genel arazi kadastrosu yapılmamıştır.

1- Davacı dava dilekçisinde dava ettiği çekişmeli taşınamazın doğu sınırını 1. piyade taburu olarak göstermiş olup, bilirkişi raporunda (B) ile gösterilen ve tel örgü içinde kalan kısmın 1. piyade taburuna ait olduğu ve davacı tarafından dava edilen kısım içinde kalmadığı anlaşıldığından bu kısmın davacı adına tesciline karar verilemez.

2- (A) ile gösterilen kısma gelince; mahkemece bu kısma yönelik olarak yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki: Davalı Özel İdare Müdürlüğü 12.07.1965 tarih 10 sırada kayıtlı tapu kaydına dayanmış olup, mahkemece öncelikle bu tapu kaydı tüm geldi ve gitti kayıtları ve varsa krokisi ile birlikte getirtilerek, önceki bilirkişiler dışında bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte uygulanarak tapu kaydının kapsamı tam olarak belirlenmeli, taşınmazın tapu kaydı kapsamında kalıp kalmadığı kesin olarak tespit edilmelidir. Ayrıca mahkemece yapılan üç keşif sonuçu alınan fenni bilirkişi raporlarında çekişmeli taşınmazın yüzölçümü farklı farklı hesaplanmış, bu farkın neden kaynaklandığı hiçbir bilirkişi raporunda açıklanmamış olup bu farkın neden kaynaklandığı da bilirkişiye açıklattırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirip, oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine ve İl Özel İdare Müdürlüğünün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıran İl Özel İdare Müdürlüğüne iadesine 02/10/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14375, Karar No: 2014/14320, Tarih: 16.10.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/14375 E.  ,  2014/14320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 24.06.2014 tarihli geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmeden, gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin hangi yıla ilişkin olduğu belirtilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmıştır.

Bu nedenle; bilirkişi kurulunca münavebeye alınan karpuz, domates ve taze fasulyenin 2012 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden ayrıca gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6953, Karar No: 2017/12398, Tarih: 08.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6953 E.  ,  2017/12398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, tazminat miktarları ile tedbir ve yoksulluk nafakalarının miktarları yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, kadının tüm, erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davalıya geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.08.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2014/27625, Karar No: 2016/5997, Tarih: 21.04.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/27625 E.  ,  2016/5997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa ait depoda 110 lt mazot ve 9 adet 12.5 kg'lık motor yağı ele geçirilmesi, numuneye ilişkin analiz raporundan açıkça tağşiş ve/veya hile amacı ile akaryakıta katılabilecek ürün içermekte olduğunun anlaşılması ve sanığın dolmuş şoförlüğü yaptığını beyan etmesi karşısında olayın oluş şekli itibariyle ticari mahiyette olduğu gözetilmeksizin sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.