muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4967, Karar No: 2015/875, Tarih: 26.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/4967 E.  ,  2015/875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2006/315-2013/443

Davacı A.. M.. vekili Avukat Emel tarafından, davalı M.. A.. aleyhine 26/09/2006 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, aracı ile seyir halinde iken, davalı tarafından silahlı saldırıya uğradığını belirterek uğramış olduğu maddi ve manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının yaşanan olay nedeni aracının hasarlandığı ve 10 gün işinden kalacak şekilde ruhsal yönden olaydan etkilendiği, acı ve üzüntü yaşadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olayın oluş şekli, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler nazara alındığında hükmedilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Davaya konu olayda, olayın oluş şekli, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler nazara alındığında hükmedilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29985, Karar No: 2013/24877, Tarih: 13.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/29985 E.  ,  2013/24877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Kabul ve uygulamaya göre, sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 91/1-2.cümlenin, 91/1. maddesinden sonra uygulanmaması; 93/1 ve 93/2. maddelerinin tatbikinde sonuç olarak 12 ay yerine bir yıl hapis cezasına hükmolunması sonuç cezalar doğru olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Mahallinde yapılan 24/9/2010 tarihli keşif sonucu düzenlenen orman mühendisi bilirkişinin raporunda, dava konusu yerin 269,56 m2.lik kısmında yeni açma, 625m2.lik kısmında ise işgal ve faydalanmada bulunulduğunun, işgal ve faydalanma sahası üzerinde gürgen ve meşe sürgünleri ile bakımsız 20 adet fındık ocağı bulunduğunun, fındıkların ekonomik bir değeri olmadığının belirtilmesine karşılık mahkemece fındıkların toplandığının gözlemlenerek sanığın eyleminin sabit olduğuna karar verilmesine, sanığın ise suça konu yerin amcasına ait olup fındıkların 15 yıldır mevcut olduğunu, ancak kendisinin toplamadığını, o güne kadar bakımlarını da yapmadığını beyan etmesine; yine orman mühendisi bilirkişinin 21/7/2009 tarihli keşif ile bu keşifte verdiği raporlarında, suça konu sahadaki ağaçların 2007 yılı 10-11.aylarında kesilerek açma yapıldığını, açma eylemi tamamlandıktan sonra fındık fidanlarının tesis edildiği bildirmesine göre mahallinde ziraat mühendisi de hazır bulundurularak yeniden keşif yapılıp öncelikle suça konu kesilen ağaçların açma sahası içinde kalıp kalmadığının, kalıyorsa açma suçlarında suç tarihinin açma tarihi olarak kabulü gerekip 8/2/2008 tarihinde 6831 sayılı Kanunda yapılan değişiklikten önce ağaç kesiminin açma suçunun unsuru olarak kabul edildiği de göz önüne alınarak açma eyleminin hangi tarihte tamamlandığının tespit edilip 08/02/2008 tarihinden önce ise sanık hakkında sadece açma eylemi yönünden ceza tayini gerektiğinin; yine işgal ve faydalanma sahası

yönünden de sahadaki fidanların bakımlarının yapılıp yapılmadığının bilirkişi vasıtasıyla tespit edilip, köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin de dinlenilerek suça konu sahanın suç tarihi, öncesi ve halen sanığın kullanımında olup olmadığının, ürünlerinin sanık tarafından toplanıp toplanmadığının tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabul ve uygulamaya göre de ;

2) Sanık hakkında ağaç kesme eylemi yönünden hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşılık gerekçe gösterilmeksizin ... adli para cezasının alt sınırdan ayrılarak tayin edilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de ;

2) Sanık hakkında ağaç kesme eylemi yönünden hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşılık gerekçe gösterilmeksizin ... adli para cezasının alt sınırdan ayrılarak tayin edilmesi,

3) 5347 sayılı Kanunun 5320 sayılı Kanun değişik 3. maddesinin geçici 1. maddesi gereğince 01/06/2005 tarihinden sonra açılan davalarda şahsi hak talepleri yönünden katılan idarenin hukuk mahkemelerinde dava açmakta muhtariyeti yerine yazılı şekilde tazminat ve ağaçlandırma giderlerinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

4) Sanık hakkında tayin edilen hapis ve ... adli para cezalarının ayrı ayrı para cezasına çevrilmesi gerektiği gözetilmeden cezalar toplanarak para cezası tayin edilmesi,

5) Motorlu testere ile yapılan arttırımda dayanağı kanun maddesinin hatalı gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21706, Karar No: 2017/11089, Tarih: 22.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/21706 E.  ,  2017/11089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret farkı, ilave tediye ücreti farkı, ikramiye farkı, iş güçlüğü tazminatı farkı, bakım tazminatı farkı, fazla mesai ücreti farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Yerel mahkeme kararının davacı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 08.09.2014 gün, 2013/10619 Esas, 2014/25521 sayılı kararıyla kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozma kararına direnilmesi ve bu kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 03.05.2017 Gün, 2015/9-3134 Esas, 2017/884 sayılı kararıyla mahkemece verilen kararın Özel Dairece bozulması üzerine davalı vekili tarafından 26.01.2014 havale tarihli dilekçe ile benzer mahiyette bulunan İzmir 8. İş Mahkemesi’nin 2014/658 E. Sayılı dava dosyası ve işbu direnmeye konu dosya yönünden aynı tarihte aynı öğretim görevlisinden tanzim edilen hukuki mütalaalar sunularak bu mütalaalar uyarınca direnilmesi talep edildiği, mahkemece 09.03.2015 tarihli duruşmada verilen ara karar ile “ibraz edilen hukuki mütalaanın incelenmesine bundan sonra Yargıtay bozma kararına uyulmasının değerlendirilmesine” denilerek yargılamaya devamla direnme kararı verildiği, mahkemenin direnme olarak adlandırdığı bu kararın gerçekte direnme olmayıp yeni delil niteliğinde olan Özel Daire bozma kararından sonra dosya arasına alınan hukuki mütalaaya dayanılarak temyize konu kararın verildiğinin anlaşıldığı dolayısıyla mahkemenin direnmeye konu hükmünün yeni hüküm niteliğinde olup, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının inceleme merciinin Özel Daire olduğu gerekçesiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalıştığını, 15.06.2004 tarihine kadar 31 TL/gün ücret üzerinden çalışmakta iken oluru alınmaksızın İş Yasası’nın 62, 22. maddesi, TİSGLK. nun 6/2. maddesine aykırı olarak 24,44 TL'sına düşürüldüğünü, sonraki TİS zamlarının eksik ücret üzerinden uygulandığı dolayısıyla ücret ve ücrete bağlı ilave tediye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı ve fazla çalışma ücretlerinin eksik ödendiğini iddia ederek ücret farkı, ilave tediye ücreti farkı, ikramiye farkı, iş güçlüğü tazminatı farkı, bakım tazminatı farkı, fazla mesai ücreti farkı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; İçlerinde davacının da bulunduğu bir grup işçinin sınavla kayıp kaçak taramaları, kaçak ihbarlarının değerlendirilmesi, abone bilgi kütüklerinin incelenmesi endeks okuma, açma, sayaç sökme - takma işlerini üstlenen yüklenicilerin denetlenmesi işinde geçici işçi kadrosu ile işe alındığını, ... Genel Müdürlüğü'nün 28.08.2007 tarihli yazıları uyarınca sürekli işçi kadrolarına geçirildiğini, davacının Tes-iş Sendikası üyesi olduğunu, ... Genel Müdürlüğü ile üyesi Tes-İş Sendikası arasında 31.05.2004 tarihli bir protokol yapıldığını, bu protokol uyarınca davacının ücretinin sözleşmede öngörülen görev tanımının karşılığı 31 TL'den 24,44 TL'ye çekildiğini ve TİS'ne uygun olarak ücret ve ücrete bağlı alacaklarının ödendiğini, muvafakati alınmaksızın ve TİS' ne aykırı olarak ücretinin düşürülmesinin söz konusu olmadığını, zira TİS gereği temel ücret dışında öngörülen sosyal yardım ve ek ödemelerin ilavesi ile davacının giydirilmiş ücretlerinde herhangi bir düşme olmadığını, davanın reddi gerektiğini, kaldı ki bir kısım talep ve dava konusu yapılan alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ve diğer işçilerin temel ücretin düşmüş olmasından haberdar olunmasına rağmen 7 yıl boyunca bu itirazsız kabul edilen ücretler ile bu muvafakatin işverende ve mahkememizde kuşku oluşturmayacak şekilde ortaya konduğu ve 01.03.2003 tarihinde çalışmakta olan sendika üyesi işçilerin ücretlerine yapılan intibakla daha fazla ücret ödemesi yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçi davalı işverenlik nezdinde hizmet ilişkisi çerçevesinde çalışmaya başladığını, daha sonra sendikaya üye olduğunu, TİS’nden yararlanmaya başlaması ile birlikte iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücret miktarının düşürüldüğünü iddia ederek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almaktadır.

Yukarıdaki hüküm “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü daha işçi lehine olmak koşuluyla somut olaya tatbik edilebilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'nden yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK’nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup kanuna aykırıdır.

Bozma sonrası her ne kadar emsal ... 8. İş Mahkemesi’nin 2014/658 Esas sayılı dosyası ile bu dosyaya aynı mahiyette aynı öğretim görevlisinden alınan hukuki mütalaa sunulup bu mütalaa değerlendirilerek karar verilmiş ise de, emsal nitelikte olan ... 8. İş Mahkemesi’nce bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda fark ücret hesaplamaların yapılarak hüküm altına alındığı ve hükmün Dairemizin 08/03/2016 gün ve 2015/35646 Esas, 2016/5328 Karar sayılı kararıyla onandığı anlaşılmıştır.

Ayrıca emsal Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 02.12.2015 gün ve 2015/9-990 Esas, 2015/2743 Karar sayılı ilamında davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel (kök) ücretinin Toplu İş Sözleşmesi ile düşürüldüğünün açık olduğu, temel ücretin davacının hesaplanan fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti gibi alacakları etkileyeceği, iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesinin 2822 sayılı Kanun’un 6/II. Maddesi (6356 sayılı Kanun’un 36/I. maddesi) uyarınca işçiye yararlılık ilkesinin ihlali niteliğinde olduğu ve yasaya aykırı olduğu, toplu iş sözleşmesi ile aynı kıdem ve aynı işte çalışan işçilerin aynı ücretle çalışmalarının gerektiği eşit işe eşit ücret ilkesi uyarınca hareket edildiğinin savunulabileceği ancak ekonomik gerekçeler olmadığı sürece eşitliğin yüksek ücrette sağlanması kısaca düşük ücret alanların ücretinin yüksek ücret alanla eşitlenmesinin gerekeceği, yararlılık ilkesinin emredici niteliğinin bu ilkeden önce geleceği gerekçeleriyle yerel mahkeme direnme kararının hatalı olduğu içtihat edilmiştir.

Kaldı ki 31.05.2004 tarihli protokol Aralık 2003’te başlayan işçilere yöneliktir. Davacı ise 10.11.2003 tarihinde işe başlamıştır. Bu açıdan anılan protokolün davacıyı kapsadığı da düşünülemez.

Buna göre dosyada bulunan zamanaşımı savunması nazara alındığı belirtilerek hesaplama yapılan bilirkişi raporundaki hesaplamalar denetlenerek gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerinin kabulüne karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8767, Karar No: 2017/10854, Tarih: 22.11.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/8767 E.  ,  2017/10854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davacı vekili, 03.05.2015 tarihinde ... plakalı aracın müvekkili şirketin araca çarparak kaçtığını ve aracın hasarlanmasına sebep olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin talep ve hakları saklı kalmak kaydı ile 1.404,20 TL tutarındaki onarım bedeline ilişkin tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı tarafça verilen dava dilekçesinin HMK 119/1-b bendinde belirtilen eksikliğin davacı tarafca verilen süre içinde tamamlanmaması nedeniyle davacının davasının HMK 119/2 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosya kapsamına göre; mahkemece davacı tarafa 07/04/2016 tarihli tensip zaptında; dava dilekçesinde belirtilmeyen davalıya ait isim ve adres bilgisinin bildirilmesi için 1 haftalık kesin süre verildiği görülmüştür. Tensip zaptı davacı vekiline tebliğ edilmiş, davacı vekilince, davalının isim ve adres bilgisine ulaşılmasının hukuken mümkün olmadığından tensip zaptında belirtilen ara kararın yerine getirilemeyeceği bildirilmiş, bunun üzerine mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Mahkemece verilen kesin süre usulüne uygun olmadığı gibi, davacı vekilince, müvekkilinin aracına çarpan karşı aracın kaçtığını, bu nedenle sadece aracın plakasını bildiklerini, plakaya göre çarpan aracın trafik kaydına, malikine vs hukuken ulaşamadıklarını belirtilmiştir. Bu halde, Mahkemece aracın bildirilen plakasına göre trafik kaydının getirtilmesi, trafik kaydına göre aracın malik ve adres bilgileriin tespit edilmesi yoluna gidilebileceği gözönüne alınmadan, usulüne uygun ara karar oluşturulmadan ve dahi verilen süreye riayet edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan

harcın istek halinde davacıya geri verilmesine, 22/11/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

1.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren HMK'nun 119.maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar düzenlenmiş olup 1 fıkranın b bendine göre dava dilekçesinde davacı ve davalının ad ve adreslerinin yazılması gerekip yazılmaması halinde ikinci fıkra gereğince hakimin davacıya eksikliği tamamlaması için bir haftalık kesin süre vereceği bu süre içinde eksikliğin tamamlanmaması halinde davanın açılmamış sayılacağının hükme bağlanmıştır ve bu hüküm emredici niteliktedir.

-KARŞI OY-

1.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren HMK'nun 119.maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar düzenlenmiş olup 1 fıkranın b bendine göre dava dilekçesinde davacı ve davalının ad ve adreslerinin yazılması gerekip yazılmaması halinde ikinci fıkra gereğince hakimin davacıya eksikliği tamamlaması için bir haftalık kesin süre vereceği bu süre içinde eksikliğin tamamlanmaması halinde davanın açılmamış sayılacağının hükme bağlanmıştır ve bu hüküm emredici niteliktedir.

Somut olayda davacı tarafça dava dilekçesinde davalı olarak sadece ... ... plakalı araç maliki" gösterilmiş olup mahkemece verilen kesin süreye rağmen davalının ad-soyad ve adresi sunulmadığından davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.Öncelikle, H.M.K 119/1-a maddesi gereğince tarafın dava dilekçesinde belirlenmesi davacıya ait bir görev olup, mahkemeye bırakılamaz. Üstelik davacı tarafça internet üzerinden plaka sorgulaması yapılarak veya trafik kazası nedeniyle emniyete şikayette bulunması halinde davalının ad-soyad ve adresinin tesbit edilmesi mümkün iken davacı tarafça sadece plaka numarası bildirilerek mahkemece araştırma yapılması istenmesi uygun olmadığı gibi açıkca yasaya aykırıdır.Ancak, davacı vekilinin usulüne uygun olarak çıkarılan tebligat 12.4.2016 tarihinde tebliğ edilmiş, mahkemece verilen kesin sürenin dolması beklenmeden 15.4.2016 tarihinde karar verilmiştir. Herne kadar tebligattan sonra davalı tarafça verilen dilekçe ile davalının adresinin tekrar mahkemece araştırılması istenip davalının ad-soyad ve adresi bildirilmemiş ise de yine de mahkemece kesin sürenin bitimi beklenip verilen sürenin dolmasından sonra karar verilmesinin gerektiği, kanundan kaynaklanan kesin sürenin hakim veya taraflarca artırılıp eksiltilmesinin mümkün bulunmadığı bu nedenle kararın; mahkemece kesin süre bitmeden karar verilmiş olması nedeniyle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma gerekçesindeki görüşüne katılmıyorum.