muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13636, Karar No: 2012/15650, Tarih: 31.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/13636 E.  ,  2012/15650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/232697

MAHKEMESİ : İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2009

NUMARASI : 2007/231 (E) ve 2009/672 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı, mühür bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

01.12.2006 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağı, 12.03.1990 tarihli mühürleme tutanağı ve tutanak düzenleyicisi tanığın yeminli anlatımına göre, sanığın evinde bulunan mühürlü sayacın girişinden ayrı bir hat alınarak kaçak elektrik kullanıldığı sabit olup, sanığın atılı elektrik enerjisi hırsızlığı ve mühür bozma suçlarından mahkumiyeti yerine, suç tarihinden önce ve sonraki günlük elektrik tüketim ortalamasının birbirine yakın olduğuna ilişkin yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 31.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17800, Karar No: 2023/779, Tarih: 22.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/17800 E.  ,  2023/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

T. C.

Y A R G I T A Y

3. C E Z A D A İ R E S İ

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Y A R G I T A Y İ L Â M I

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1002 E., 2019/549 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet, istinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.07.2018 tarihli ve 2018/126 Esas, 2018/278 sayılı Kararı ile sanığın silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkraları ile 63 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 09.04.2019 tarihli ve 2018/1002 Esas, 2019/549 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın ByLock kullanmadığına ve ByLock kullanımına ilişkin delillerin hukuka uygun olmadığına ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince, sanığın örgüte ait ByLock isimli haberleşme ağına örgütsel amaçla bağlantı kurmak suretiyle FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütü'nün hiyerarşik yapısına dahil olduğu ve üzerine atılı "Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma" suçunu işlediği vicdani kanaatine varılmış, suçun işleniş şekli, sanığın örgüt içerisinde yer aldığı tabaka ve eylemlerinin bir özellik arzetmemesi nedeniyle hakkında alt sınırdan ceza tertibi yoluna gidilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince, sanığın örgüte ait ByLock isimli haberleşme ağına örgütsel amaçla bağlantı kurmak suretiyle FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütü'nün hiyerarşik yapısına dahil olduğu ve üzerine atılı "Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma" suçunu işlediği vicdani kanaatine varılmış, suçun işleniş şekli, sanığın örgüt içerisinde yer aldığı tabaka ve eylemlerinin bir özellik arzetmemesi nedeniyle hakkında alt sınırdan ceza tertibi yoluna gidilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, her ne kadar hükümden sonra Afyon Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanıktan ele geçirilen dijital materyallere ilişkin rapor, irtibatı nedeni ile sanık yönünden dosyaya ek delil olarak gönderilmiş ise de; dosya kapsamında mevcut bulunan ve hükme esas alınan diğer delillerin, kabul ve uygulamaya göre hüküm vermeye yeterli olduğu tespit edilmekle, hükümden sonra gönderilen delilin suçun sübut ve vasıflandırması ile cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirmesi yönünden sonuca etkili görülmemiş olmakla, İlk Derece Mahkemesinin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin istinaf talepleri yerinde görülmemiş olmakla, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

1. Amacı, yapılanması ve faaliyet yöntemlerine ilişkin ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 Kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı Kararında ve Dairemizin müstakar kararlarında açıklandığı üzere, FETÖ/PDY, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının öngördüğü düzeni ortadan kaldırmayı ve yerine başka bir düzen getirmeyi amaçlayan bir terör örgütüdür.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında Bylock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle; örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespit edilmesi halinde sanığın örgütle bağlantısını gösteren bir delil olacağı kabul edilmiştir.

3. Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre, ... ID numarası üzerinden ByLock iletişim sistemini örgütsel iletişim amacıyla kullanan sanığın anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılmak suretiyle üyesi olduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, temyiz dilekçesinde ileri sürülen esasa müessir olabilecek savunmaların özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, incelenen hükümde hukuka aykırılık saptanmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 09.04.2019 tarihli ve 2018/1002 Esas, 2019/549 sayılı Kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11122, Karar No: 2014/3732, Tarih: 26.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/11122 E.  ,  2014/3732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2010/196-2013/123

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira parasının tahsiline yönelik olarak yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davalının 2009/18558 nolu takip dosyasındaki 12.860,00 TL asıl alacağa ilişkin itirazın iptaline, icra inkar tazminat taleplerinin reddine, karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacı ile davalı arasında 15.04.2007 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede aylık kira bedelinin 3000 TL olduğu ve sözleşmenin hususi şartlar kısmında kira parasının, sene sonunda %15 olarak artırılacağının kararlaştırıldığını, sözleşmenin bitim tarihinden itibaren taraflar arasında sözleşmenin sona erdirilmesine ilişkin her hangi bir girişimde bulunulmadığını ve davalı-borçlunun söz konusu mecurda oturmaya devam ettiği halde 2008 yılı Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık ile 2009 yılı Ocak ayı dönemine ilişkin kira paralarını ödemediğini, bunun üzerine Şişli 8.İcra Müdürlüğünün 2009/18558 esas sayılı dosyası ile davalı hakkında icra takibine geçildiğini, borçlunun itirazı üzerine söz konusu takibin durduğunu belirterek, davalı borçlunun Şişli 8.İcra Müdürlüğünün 2009/18558 esas sayılı dosyaya yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin devamına %40'ı oranında tazminata mahkum edilmesini talep etmiştir. Davalı vekili cevabında; 15.04.2007 tarihinde başlayan kira akdinin 1 yıl süreli olduğu için 15.04.2008 tarihinde sona erdiğini, kiralayan - davacı tarafından davalıya bir yıllık kontrat bitmeden önce müracaatla işlerini tamamlayıp taşınmazı tahliye etmesi için 1 ay süre verildiğini, davalının taşınmazı 15.05.2008 tarihinde tahliye ederek anahtarı teslim ettiğini, davalının 15.04.2007 tarihinden beri bütün kiralarını eksiksiz olarak tamamen ödediğini, en son oturduğu bir ay için depozito olarak verilen 2.500 TL tarafların uzlaşmasıyla kiraya sayıldığını belirterek davanın reddini, savunmuştur.

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 15.04.2007 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede yıllık kira bedeli 3000 TL olup,her ayın onbeşinde peşin ödeneceği belirtilmiş, sözleşmenin özel şartlar 8. maddesinde Kiracının kiralananı boşaltmak istediği takdirde 1 ay evvelinden mal sahibine ulaşacak şekilde bildirimde bulunmak zorunda olduğu kararlaştırılmıştır. Bu şart geçerli olup, tarafları bağlar. Davacı tarafından davalı hakkında 2008 yılı 6,7,8,9,10,11,12.aylar ile 2009 yılı 1. Ay kira bedelinin tahsili için icra takibi yapılmıştır. Davacı, kiralananın 15/05/2008 tarihinde tahliye edildiğini, kira borcu bulunmadığını ileri sürerek itiraz etmiştir. Davacı taşınmazı tahliye edeceğini davalıya yazılı olarak bildirmemiştir. Davalı tarafından taşınmazın 15/05/2008 tarihinde tahliye edildiği iddia edilmiş, bu iddia mahkemece kabul edilmiş, davacı tarafından bu husus temyiz edilmemiştir. O halde taşınmazın 15/05/2008 de tahliye edildiğinin kabulü gerekir.

Kiracı kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek kiralananı tahliye etmiş ise kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte davacı kiralayanın bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapması gerekir. Aksi halde hakim tarafından alacak miktarı tenkise tabi tutulur. Bu durumda davacının zararı tahliye tarihinden kiralananın aynı koşularla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Sözleşmenin özel şartlar 8. maddesinde taraflar bir aylık feshi ihbar süresi belirlemekle bu süreyi bir ay olarak kararlaştırmışlardır. Bu durumda mahkemece yeniden kiraya vermek için gereken makul süre bir ay kabul edilerek davalı kiracının 15/05/2008 tahliye tarihinden itibaren bir aylık kira bedelinden de sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde makul süre kira bedelinin saptanması suretiyle hüküm kurulması doğru değildir.

Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15139, Karar No: 2015/3414, Tarih: 05.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/15139 E.  ,  2015/3414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, haşhaş, silaj mısır ve fiğ ürünlerinin 2012 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilerek bedeline hükmedilen elma, söğüt ve akasya ağaçlarının yaşlarına göre 2012 yılı rayiç değerlerine ilişkin verinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek alınacak belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2095, Karar No: 2007/21729, Tarih: 03.12.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/2095 E.  ,  2007/21729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2006

Davacı, 29.11.1993 tarihinden geçerli olmak üzere davalı işyerindeki daimi ve geçici kadro ile geçen sigorta primi ödenmiş çalışma sürelerine Yasada belirtilen miktar kadar itibari hizmet zammından yararlandırılması ile sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, sigortalılık süresine işin niteliği nazara alınarak her tam yıl için Yasanın belirlediği itibari hizmet süresinin eklenmesi istemine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5/IV maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Yasanın öngördüğü birinci koşul sigortalının fabrika, atölye, havuz ve depolarda, trafo binalarında çalışması, ikinci koşul ise; IV.bendin (1.2.3.4.) alt bentlerinde belirtildiği biçimde a) çelik, demir ve tunç döküm, b) zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit ve boya işleriyle gaz maskesi ile çalışmayı gerektiren işleri, c)  patlayıcı maddeler yapılması, d) kaynak işleri yapmasıdır.  Başka bir anlatımla, IV.bendin alt bentlerinde belirtilen işleri yaparken fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının da olayda ayrıca gerçekleşmesi koşuldur.

Somut olayda, davacının işyerindeki çalışmalarının Şeker ambarı ve Rafineri  alt bölümlerinde geçici işçi statüsünde, Türbin dairesi alt bölümünde geçici işçi, kad. Dai.işçis, Tür. Yrd. San. Mak. ve Tür. Yrd. San.Baş. Mak. yardımcısı olarak muvakkat ve daimi işçi statüsünde geçtiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemece tarafları aynı olmayan daha önce yargılaması sonuçlandırılmış başka bir dosyada yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu ile tespit edilen veriler esas alınarak düzenlenen rapor hükme esas alınmış ise de söz konusu rapor  Ek 5/IV maddesinin alt bentlerinin öngördüğü koşullarının varlığı konusunda yeterli değildir.

Gerçekten, davacının gerek kampanya döneminde, gerekse kampanya dönemi dışında,  Ek 5/IV maddesinin alt bentlerinin öngördüğü koşullar ile çalışıp çalışmadığı, çalıştığı bölümlerde zehirli gazlara maruz kalınıp kalınmadığı, zehirli gazlara maruz kalınıyorsa bunların işçi sağlığı açısından tehlike oluşturacak değerde, öngörülen ve kabul edilebilir sınırların üzerinde olup olmadığının mahallinde ölçümleme yapılarak belirlenmesi gerektiği açıktır.

Gerçekten, davacının gerek kampanya döneminde, gerekse kampanya dönemi dışında,  Ek 5/IV maddesinin alt bentlerinin öngördüğü koşullar ile çalışıp çalışmadığı, çalıştığı bölümlerde zehirli gazlara maruz kalınıp kalınmadığı, zehirli gazlara maruz kalınıyorsa bunların işçi sağlığı açısından tehlike oluşturacak değerde, öngörülen ve kabul edilebilir sınırların üzerinde olup olmadığının mahallinde ölçümleme yapılarak belirlenmesi gerektiği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle mahallinde keşif yapılmak suretiyle Ek5/IV maddesinin alt bentlerinin öngördüğü koşulların oluşup oluşmadığı yöntemince araştırılmadan soyut ifadelere  dayalı yetersiz bilirkişi raporunun karara esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı Türkiye Şeker Fabrikası A.Ş.'ye iadesine, 03.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4301, Karar No: 2015/21786, Tarih: 03.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/4301 E.  ,  2015/21786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun ... şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır.

Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

5237 sayılı TCK’nın “Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler” başlıklı dördüncü kısmının, “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar ”başlıklı birinci bölümünde,265. maddesi ile düzenlenen;“Görevini Yaptırmamak İçin Direnme”suçuyla korunan hukuki yarar,kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi olup;bu suçta,kamu faaliyetlerine kişilerin saygı göstermelerinin sağlanması ve kamu görevlerinin yerine getirilmesini dolayısıyla da kamu görevini yerine getirenleri engellemeye yönelik fiillerin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. Öte yandan, kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir ve/veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır. Maddede düzenlenen görevini yaptırmamak için direnme suçu,seçimlik hareketli bir suç olup kamu görevlisinin görevini yapmasını engellemek amacıyla,cebir ve/veya tehdit kullanılması ile suç oluşmaktadır. Bu suçun oluşabilmesi için,öncelikle engellenmek istenen işin o kamu görevlisinin görevine giriyor olması zorunludur. Zira madde, kamu görevlisinin yerine getirdiği herhangi bir iş için değil,görevine giren bir iş için koruma sağlamaktadır. Cebir, kamu görevlisine karşı fiziki güç kullanılmasıdır. Cebrin sınırı, kasten yaralama suçunun temel şekli veya daha az cezayı gerektiren hâli kapsamında değiştirilebilecek boyutta olmasıdır. Cebirle,kasten yaralamanın neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerine sebebiyet verilirse,fail ayrıca bu suçtan da beşinci fıkra uyarınca cezalandırılacaktır. Cebir veya tehdidin alenî olması şart değildir. Bu manada cebir ve tehdit, kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engellemeye elverişli, doğrudan kamu görevlisine yönelik ve ortadan kaldırılmadığı sürece göreve devam edilmesine engel olan güç kullanılmasını ifade eder.