muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23668, Karar No: 2012/19868, Tarih: 20.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/23668 E.  ,  2012/19868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık müdafiinin 2002 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu nedeniyle verilen düşme kararına yönelik temyizinin incelenmesinde;

Sanık hakkında verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararına karşı müdafiinin temyizinde hukuki yararı bulunmadığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihleri olan 31.12.2002 ve 31.03.2004'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/107, Karar No: 2014/1598, Tarih: 04.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/107 E.  ,  2014/1598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tosya Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2013/93-2013/102

Davacı M.. Ş.. tarafından, davalı İ.. H.. aleyhine 05/09/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Şikayet dilekçesinin içeriği, olay tarihi ve olayın gelişimi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalının diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/750, Karar No: 2015/3421, Tarih: 04.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/750 E.  ,  2015/3421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastro tesbitine itiraz davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 26/11/2014 gün ve 2014/8704 - 2014/9874 sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan kullanım kadastrosu sırasında ... ilçesi, ... köyü, 166 ada 1 ve 168 ada 6 parsel sayılı, sırasıyla 9273,40 m² ve 6913,43 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereği orman niteliğini kaybedip, orman kadastro komisyonlarınca orman alanı dışına çıkarılan yerlerden oldukları gerekçesiyle, tutanaklarının beyanlar hanesine 2/B madde şerhi ile birlikte “Taşınmazın tamamı eylemli ormana dönüşmüştür" şeklinde eylemli orman şerhi verilerek, çalılık niteliği ile adına tesbit edilmişlerdir.

Asıl dosya davacısı ... 26/06/2012 tarihli dilekçesiyle; ... köyü, 168 ada 6 sayılı parselin 2/3 miktarındaki bölümünün, birleştirilen dosya davacısı ... ise, aynı tarihli dilekçesiyle aynı parselin 1/3 miktarındaki bölümünün, kendi kullanımlarında olan fındık tarlası olduğu iddiasıyla belirtikleri oranda taşınmazın beyanlar hanesine lehlerine kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle ayrı ayrı dava açmışlardır.

Mahkemece, fen bilirkişinin davacıların davaya konu yaptığı parselin 166 ada 1 sayılı parsel olduğu yönündeki beyanı üzerine 31/12/2013 tarihli celsede ... köyü, 166 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tutanak aslının davalı şerhiyle dosyaya getirtilmesine karar verilmiştir.

Bir sonraki celse olan 28/03/2014 tarihli celsede ise; davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın fen bilirkişi ...'in 06/05/2013 tarihli raporuna ekli 3 nolu krokide (B) harfi ile belirtilen 2689,66 m² yüzölçümündeki bölümünün bu parselden ayrılarak aynı adada yeni bir parsel numarası ile ve bahçe vasfıyla adına tapuya tesciline, beyanlar hanesine "6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır." ve "parsel üzerindeki fındık ağaçları ... oğlu ...’ye ait olup, halen kendisinin kullanımındadır." şerhlerinin yazılmasına, aynı krokide (A) harfi ile belirtilen 6583,74 m² yüzölçümündeki bölümün ise, 166 ada 1 parsel sayısıyla ve bahçe vasfıyla adına tapuya tesciline, beyanlar hanesine "6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır." ve "parsel üzerindeki fındık ağaçları ... oğlu ...'ye ait olup, halen kendisinin kullanımındadır." şerhlerinin yazılmasına karar verilmiş, davalı ... Yönetiminin temyizi üzerine Dairece hüküm onanmıştır.

Davalı ... vekili bu sefer, davacıların 168 ada 6 sayılı parsele dava açtıklarını, bilirkişilerin de 168 ada 6 sayılı parsel hakkında rapor düzenlendiklerini ancak mahkeme kararının 166 ada 1 sayılı parsele ilişkin olduğu ve davaya konu yapılan taşınmazın eylemli orman olduğu iddialarıyla Daire kararının düzeltilmesini istemiştir.

Dava, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen Ek 4. maddesine göre yapılan kullanım kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3302 sayılı Kanunla değişik 6831 sayılı Kanuna göre yapılarak 24.11.1987 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman tahdit ve 2/B uygulama çalışmaları ve

4999 sayılı Kanuna göre yapılarak 05.04.2005 tarihinde ilân edilen orman kadastro düzeltme çalışmaları bulunmaktadır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; mahkemece 19/04/2013 tarihinde fen, orman ve ziraatçı bilirkişiler eşliğinde yapılan keşif sırasında tutulan keşif tutanağında dava dilekçesinde parsel sayısı verilen taşınmazla, zeminde gösterilen taşınmazın parsel sayılarının birbirinden farklı olduğunu dair bir belirtme veya tespit bulunmamaktadır. Bu nedenle orman ve ziraatçı bilirkişiler raporlarında, davaya konu taşınmazın parsel sayısı olarak 168 ada 6 parsel sayısını bildirmişler ve beyanlarını bu parsel hakkında vermişlerdir. Ancak, fen bilirkişi 06/05/2013 tarihli raporunda; “…davaya konu olan yerin ... köyü, 168 ada 6 sayılı 2/B parseli içinde kalmadığını, 166 ada 1 nolu 2/B parseli içerisinde kaldığını tespit ettim” yönünde rapor ibraz etmiştir.

Bunun üzerine fen bilirkişi ... 31/12/2013 tarihli celsede mahkemece dinlenilmiştir. Bilirkişi bu celsedeki beyanında “…bana sormuş olduğunuz birleşen ve bu dosya içerisinde dava konusu yapılan 166 ada 1 parsel sayılı taşınmazla ilgili yapılan keşfi hatırlıyorum. Her iki dosyada ayrı ayrı yapılan keşifte mahalli bilirkişiler ayrı ayrı her iki davacının yerlerini zeminde göstermişlerdi. Buna göre ben ölçümlerimi yapmıştım. Hatta krokimi çizmiştim. Ancak, raporuma eklemeyi unutmuşum. Şu anda yanımda getirdim. İbraz ediyorum…” şeklinde beyanı üzerine mahkemece aynı celsede ... köyü 166 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanak aslının dosyaya getirtilmesine karar verildiği ve bir sonraki celse olan 28/03/2014 tarihli celse de ise, yukarıda gösterilen şekilde karar verildiği anlaşılmıştır.

Buna göre, mahkemenin keşif tutanağı, orman ve ziraatçı bilirkişi ile fen bilirkişi raporu ve mahkemece duruşma sırasında alınan fen bilirkişi beyanı birlikte gözetildiğinde, zeminde keşfi yapılan yerin 168 ada 6 sayılı parsel mi; yoksa 166 ada 1 sayılı parsel mi olduğu yönünde tereddüt oluşmaktadır. Mahkemece, bu tereddüt tüm bilirkişiler dinlenerek veya bu bilirkişilerden ortak rapor alınarak giderilmemiştir.

Buna göre, mahkemenin keşif tutanağı, orman ve ziraatçı bilirkişi ile fen bilirkişi raporu ve mahkemece duruşma sırasında alınan fen bilirkişi beyanı birlikte gözetildiğinde, zeminde keşfi yapılan yerin 168 ada 6 sayılı parsel mi; yoksa 166 ada 1 sayılı parsel mi olduğu yönünde tereddüt oluşmaktadır. Mahkemece, bu tereddüt tüm bilirkişiler dinlenerek veya bu bilirkişilerden ortak rapor alınarak giderilmemiştir.

O halde, sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için, önceki bilirkişiler dışında bir fen ve bir ziraat mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu yardımıyla yeniden yapılacak keşifte, davacıların zeminde gösterdikleri yerin parsel sayısı kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmeli, taşınmaz üzerinde neler bulunduğu (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı, yaşları vb.) keşif tutanağına yazılmalı, kadastro tutanaklarının beyanlar hanesinde yer alan tamamı eylemli ormana dönüşmüştür şeklindeki şerh gibi taşınmazın eylemli orman olup olmadığı belirlenmeli, bu cümleden olarak; ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, taşınmazın toprak yapısı, bitki örtüsü çevre parseller ile karşılaştırmak ve üzerindeki ağaçlar tek tek sayılmak suretiyle taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların cinsi, sayısı ve yaşı, ağaçların türlerine göre taşınmazın hangi bölümlerini hangi yoğunlukta kapladıkları ve kapalılık oranı, hakim ağaç türü, varsa aşılı ağaçların kök yaşı ve aşı yaşı detaylı ve teknik ölçülerde saptayacak rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, yukarıda açıklandığı gibi mahkemece verilen karar eksik incelemeye dayalı olup, kararın yukarıda belirtilen nedenler ile bozulması gerekirken, yanılma sonucu hükmün onandığı anlaşıldığından, davalı ... vekilinin karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin önceki onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 26/11/2014 gün ve 2014/8704 - 2014/9874 sayılı onama kararı kaldırılarak, 28/03/2014 gün ve 2013/115 - 2014/43 sayılı yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/05/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12450, Karar No: 2013/15551, Tarih: 07.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/12450 E.  ,  2013/15551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elektrik aboneliği tesisi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin elektrik aboneliği için davalı kuruma başvurduğunu, dava konusu binada İmar Kanunu'nun geçici 11.maddedeki şartların mevcut olmasına rağmen abonelik işlemini yapmadığını belirterek geçici abonelik tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, abonelik hizmetine konu konutun yapı (inşaat) ruhsatının bulunduğu, 3194 sayılı İmar Kanununun 5784 Sayılı Yasanın 25.maddesiyle eklenen geçici 11.madde hükmü uyarınca davacı adına geçici abonelik tesisi koşullarının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı kullanma izni başlıklı 30.maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Yine aynı kanunun kullanma izni alınmamış yapılar başlıklı 31.maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları açıktır.

....

....

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Somut olaya gelince; davacının ikamet ettiği bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı (inşaat) ruhsatının 16.09.2009 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14590, Karar No: 2013/4915, Tarih: 02.05.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/14590 E.  ,  2013/4915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi çekişmeli 164 parsel sayılı taşınmazın kısmen kesinleşen orman tahdit sınırları içinde orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Çekişmeli ... Köyü 164 parsel sayılı 6187 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tapuda ... adına kayıtlıdır. Mahkemenin davanın reddine dair verdiği karar Orman Yönetimi ve Hazinenin temyizi üzerine;

Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 17.12.2009 gün ve 2009/16341-18886 sayılı kararıyla [Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; kesinleşmiş tahdit haritası ve tapulama paftası ölçekleri denkleştirilerek sağlıklı bir biçimde zemine uygulanıp, çekişmeli taşınmazın tahdit hattına göre konumu duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmamış, eski ve yeni hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan elde edilmiş memleket haritaları ile topoğrafik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro paftası örneği getirtilerek uygulanıp taşınmazın niteliği ile konumu ve tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı saptanmamıştır. Ayrıca, bozma öncesi orman bilirkişi ve kadastro teknisyeni tarafından sunulan 27.09.2004 tarihli raporda çekişmeli taşınmazın üzerinde sık kapalılıkta 40-50 yaşlarında kızılçam ağaçları bulunduğu belirtildiği halde, bozma sonrası orman bilirkişi kurulu ve harita mühendisi tarafından düzenlenen 25.12.2008 tarihli ek raporda ise, taşınmazın bulunduğu köyün 15-20 yıl önce terk edildiği, bu nedenle 10-20 yaşlarında doğal kızılçam fidanları ile kaplandığı açıklanmış, mahkemece bu çelişki de giderilmemiştir. Eksik araştırma ve incelemeye, çelişkili bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz.

Bu nedenle; mahkemece eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları ile tespit tutanağının düzenlendiği tarihten 15-20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ve bu fotoğraflardan elde edilmiş memleket haritaları, topoğrafik fotogometri yöntemiyle düzenlenmiş kadastro paftası örneği ile tüm komşu taşınmazlara ilişkin kadastro tespit tutanakları, varsa dayanak belgeleri ilgili yerlerden getirtildikten sonra önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir mühendis, bir ziraat mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 2 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 6831 sayılı Orman Kanununa göre Orman Kadastrosu ve Aynı Kanunun 2/B maddesinin uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, hava fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise, o esas alınır.” hükmü ile 15/7/2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümde yazılı esaslar gözönünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon