muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5239, Karar No: 2013/4228, Tarih: 25.03.2013

Somut olayda, davacı ücretinin 750,00 TL net olduğunu iddia etmiştir. Davacı tanıkları davacı iddiasını doğrulamışlardır. Davalı, davacının 837,00 TL brüt ücret aldığını savunmuştur. Alanya Ticaret Odasından gelen yazıda davacının asgari ücret alabileceği belirtilmiştir.

Bilirkişi 750,00 TL net ücretin 2010 yılında ödendiği, 2011 de işveren değiştikten sonra son işveren yanında daha altında ücret almasının gerçekçi olmadığı, ücretin brüt değil net 663,00 TL(brüt 926,11 TL) aldığı yorumuyla ücreti 663,00 TL net olarak kabul etmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davacının 663,00 TL net ücret alabileceği kabul edilmiş ise de, 2011 yılı 2.döneminde asgari ücret 837,00 TL olup davacıya da 837,00 TL brüt ödeme yapıldığı, Alanya Ticaret Odası yazısındaki ücretle uyumlu olduğu açıktır. Davacı tanıklarından ... davacıdan 1 yıl önce, diğer tanık İlyas 2 yıl önce çıkmış olup davacının son ücretini bilecek konumda değillerdir. Tanık ...’nın ise işverene karşı açılmış davası bulunmakla menfaat birliği içinde olduğu kabul edilmelidir.

2013/5239 -2013/4228 S/4

Bilirkişi ve tanık beyanlarıyla kabul edilen 663,00 TL ücretin, davalı işveren tarafından fazla çalışma ücreti ile birlikte davacıya bordro karşılığı ödendiği dosyada bulunan Ekim 2011 bordrosundan açıkça görülebilmektedir. Bu durum karşısında tanık beyanlarında davacının 730,00 TL aldığına ilişkin beyanların işveren tarafından fazla çalışma ile birlikte ödenen bu ücrete yönelik olduğu açıktır. Bilirkişi bu ücreti yorumla asıl ücret olarak kabul etmek gerektiğini belirtmiş ise de, ücretin miktarına ilişkin kabul hakimin takdir yetkisinde olup bilirkişinin yetki sınırları dışına çıktığı açıktır.

Tüm dosya kapsamına göre davacının 837,00 TL brüt ücret aldığının aksi ispatlanamadığından bu ücrete itibarla tüm alacakların hesaplanması gerekirken yerinde olmayan yorumla ücretin 663,00 TL net olarak kabulü isabetsiz olmuştur.

3.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

2013/5239 -2013/4228 S/5

Somut olayda, davacı işçiye bazı aylarda fazla çalışma ödemesi yapılmıştır. Bilirkişi bu ödemelerin ücret niteliğinde olduğunu kabul ederek bu ayları hesaplama dışı bırakmamıştır. Tahakkuk yapılan aylar ve ayrıca çalışılmayan ulusal bayram genel tatillerle çakışan günler dışlanmadan fazla çalışma ücretinin hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ;Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4288, Karar No: 2012/5986, Tarih: 18.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4288 E.  ,  2012/5986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul yasasına aykırılık

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı ;

a-123 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddeleri uyarınca 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

b-123 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddeleri uyarınca 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

Sanıklar müdafiinin gerekçeli temyiz dilekçesi ile yasal süresinden sonra vaki duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilip incelenerek gereği görüşüldü:

I-2003 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelen sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının 31.12.2003 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-2004 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarına gelince;

Sanık ... ... yönünden yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan İzmir Vergi Dairesinin mütalaası ve ekindeki vergi suçu raporlarına uygun olarak sanıklar hakkında "muhteviyatı itibariyle sahte fatura düzenlemek suçundan" VUK.nun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebi ile kamu davası açıldığı halde dosya içeriğine uygun düşmeyen, dava ve mütalaa da bulunmayan "sahte fatura kullanmak suçundan" hüküm kurularak suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek fazla ceza verilmesi,

1-213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan İzmir Vergi Dairesinin mütalaası ve ekindeki vergi suçu raporlarına uygun olarak sanıklar hakkında "muhteviyatı itibariyle sahte fatura düzenlemek suçundan" VUK.nun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebi ile kamu davası açıldığı halde dosya içeriğine uygun düşmeyen, dava ve mütalaa da bulunmayan "sahte fatura kullanmak suçundan" hüküm kurularak suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek fazla ceza verilmesi,

2-Sanık ...'nın aşamalarda ısrarlı şekilde faturaların düzenlenmesinden ve idari işlerden ağabeyi olan diğer sanığın sorumlu olduğunu, kendisinin imalethane kısmında çalışıp faturalardaki sahteciliği vergi denetimi sırasında öğrendiğini, faturalardaki imzaların da diğer sanığa ait olduğunu savunmasına, sanık ... ...'nın da bu savunmayı doğrulayıp kardeşinin faturaların düzenlenmesinden bilgisi olmadığını, ekonomik sıkıntıya girdiği için muhteviyatı itibariyle faturalar düzenlendiğini ikrar etmesine göre; adına fatura düzenlenenler dinlenmeden, faturaların kim tarafından düzenlendiği de incelenmeden cezaların şahsiliği ve sanıkların suçun işlenmesindeki rolleri gözetilmeden sanık ...'nın savunmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği gerekçesine dayılı olarak eksik soruşturma sonucu ve yetersiz gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Ege Vergi Dairesi'nin 08.04.2009 ve 19227 sayılı yazı cevabında düzenlenen vergi inceleme raporlarına göre tahakkuk eden vergi ve cezalarını yeniden yapılandırıp 18 taksite bağlanan mükellefin ilk 4 taksiti ödeyip, ödemelerin devam ettiğinin bildirmesi karşısında; kasıtlı suçtan mahkumiyetleri bulunmayan sanıklar hakkında kamu zararının henüz tamamen giderilmediğinden bahisle CMK'nun 231, kişilik özellikleri gerekçe gösterilerek 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin uygulanma talebinin reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10376, Karar No: 2008/293, Tarih: 17.01.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/10376 E.  ,  2008/293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUT ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/02/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları D.’ın mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak dava konusu 75 parsel sayılı taşınmazını davalılara satış yoluyla temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, miras bırakanlarının tüm mallarını mirasçılarına taksim ettiğini, kanser hastası olduğu için paraya ihtiyacının olduğunu belirtmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile davacı M. E.’nin davasının feragat nedeniyle reddine, davacılar R..., M...., A... S...’ın davalılar A... ve M.. E.... hakkındaki davasının reddine, davacılar R...., M..., A.... S....’ın davalı İ....’e karşı açtıkları davanın kabulü ile tapunun iptal ve tesciline karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, Borçlar Yasanının 18.maddesinden kaynaklanan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali., pay oranında tescil isteğiyle açılmış davacılardan M.... 13.10.200 günlü dilekçesi ile davasından feragat etmiştir.

Davalılar, miras bırakanın sağlığında malvarlığını taksim ettiğini davacılar ile dava dışı mirasçıların paylarını aldıklarını, murisin kanser olması nedeniyle tedavi giderlerini karşılamak amacıyla davalı İ... bedeli karşılığı pay satışı yaptığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacı M...'in davasının feragat nedeniyle reddine, davalılar A... ve Musa hakkındaki davanın anılan davalılara temlikinin paylaştırma amacı ile yapıldığı gerekçesiyle reddine, davalı İ.... hakkındaki davanın ise temlikin muvazaalı olduğu benimsenmek suretiyle kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan delillerden ve tüm dosya içeriğinden miras bırakan D.... E....'nin 9.4.2005 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları olarak davacılar davalı A... ve M... ile dava dışı eşi ve çocuklarını bıraktığı davalı İ...'in murisin dünürü (oğlu A....'in kayınpederi) olduğu, çekişmeli 775 parsel sayılı 62450 m2 miktarlı tarlı ve zeytinlik vasıflı taşınmaz murise aitken 26/62 payını uhdesinde bırakıp 18/62 şer payını toplam 500 milyon lira bedelle 23.5.2003 tarihinde davalı çocuklarına, kalan 26/62 payını da 25 milyar lira bedelle 25.10.2004 tarihinde diğer davalı İ....'e satış suretiyle temlik ettiği, murisin kanser hastası olup 4.11.2004 -12.11.2004 tarihleri arasında hastanede yatarak tedavi gördüğü anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya yukarıdaki ilkeler ışığında bakıldığında miras bırakanın mallarını mirasçıları arasında paylaştırdığından ve bir denkleştirme yaptığından sözetme olanağı yoktur.Şöyleki savunmada davacıları ve diğer mirasçılara muris tarafından verildiği bildirilen 685,784,778,926 ve 932 nolu parsellerin halen muris adına kayıtlı olduğu sabittir.Bu durumda, murisin mallarını taksim ettiği; yolundaki tanık beyanlarına itibar edilemiyeceği de kuşkusuzdur.

Öte yandan dinlenen tüm tanıklar hatta tapunun iptali halinde mirasçı sıfatı ile hak sahibi olarak dava dışı kardeşler dahi davalı İsmet'e yapılan temlikin satış olduğunu, murisin elde ettiği para ile tedavisini yaptırdığını bildirmişlerdir.Gerçekten de murisin hastaneye yatmadan hemen önce (25.10.2004 tarihinde) davalı İsmet'e pay satışı yapması bu ifadeleri doğrulamaktadır.

Tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde davalı İsmet'e yapılan temlikin gerçek satış diğer davalılar A... ve M....'ya yapılan temlikin bedelsiz ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.Hal böyle olunca, davalı İsmet hakkındaki davanın reddine, diğer davalılar hakkındaki davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir.

Bu durumda davalı A.. ve M....'nın temyiz itirazlarının reddine, davacılar ile davalı İsmet'in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.1.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6922, Karar No: 2016/10968, Tarih: 28.11.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/6922 E.  ,  2016/10968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Davacı vekili; müvekkili nezdinde kasko poliçesi ile teminat altına alınmış bulunan aracın Davalı ... AŞ ne ait menhol kapağına çarparak araçta hasar meydana geldiğini; 25726,00 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, davalının sorumluluğunda bulunan menhol kapağının gerekli bakım ve onarımını yapmaması nedeni ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 19.294,50 TL tazminatın 22.09.2014 ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davalıya kaza ile ilgili yazılı ya da sözlü bildirim yapılmadığını, kazanın menhol kapağı nedeni ile meydana gelip gelmediğinin ve menhol kapağının davalıya ait olup olmadığının belirlenmesi gerektiğini, kazanın meydana gelmesinde sürücünün kusurlu olduğunu davanın haksız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; dava konusu kazadan sonra düzenlenen ve aksi sabit oluncaya kadar geçerli maddi hasarlı kaza tespit tutanağına göre kazaya neden olan menhol kapağının davalı ... AŞ ne ait olduğu, kaza tespit tutanağının aksinin davalı tarafından ispat edilemediği, bilirkişi raporu ile belirlenen kusur oranları ve hasar bedelinin ayrıntılı ve gerekçeli olup hüküm kurmaya elverişli olduğu anlaşılmış olup, davanın kısmen kabulü ile davalının %75 kusur oranına tekabül eden 16.284,00 TL hasar bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranlarının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına kaza tespit tutanağında kapağın davalı kuruma ait olduğunun belirlenmesine ve aksinin de ispat edilememiş olmasına göre, davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 29,20 TL temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna ve aşağıda dökümü yazılı 834,27 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 28/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2955, Karar No: 2010/4766, Tarih: 29.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/2955 E.  ,  2010/4766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, nüfus kütüğünde Açelya olan adının Açelya Ada olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; turizm işiyle ilgilendiğini, turistlerin ... olan adını söylemekte zorlandıklarını, çoğu kişinin kendisini bazen ... bazen de Ada adıyla çağırdıklarını, bu nedenle adına Ada adının da eklenmesiyle "..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Yasasının 27. maddesi hükmüne göre adın düzeltilmesi haklı nedenlere dayanılarak hakimden istenebilir. Somut olayda davacı yanın dava dilekçesinde ileri sürdüğü hususlar dosyada toplanan kanıtlar ve özellikle tanık anlatımları, anılan yasa maddesi hükmüne göre haklı neden sayılarak davanın kabulü ile davacının adının istem gibi düzeltilmesine hükmedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/6535, Karar No: 2021/22395, Tarih: 08.12.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/6535 E.  ,  2021/22395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin sadece 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek bu hükme hasren yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurup 18 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa yüklenen bıçak ve diğer aletleri sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşımak suçu için , yasa maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde belirlenen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımı süresinin, 21.04.2016 tarihli hükümden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşılmış ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e, 66/2. ve CMK.nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, Adli Emanetin 2013/3038 sırasında kayıtlı bıçağın TCK.nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine, 08.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.