muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8649, Karar No: 2015/20934, Tarih: 28.10.2015

İşyerindeki uygulamaların tüm işçiler yönünden ortak bir nitelik taşıması mümkün olduğu gibi, eşit konumda olan bir ya da birkaç işçi açısından süregelen uygulamalar da çalışma koşullarını oluşturabilir.

Çalışma koşullarındaki değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin kârlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır. İş görme ediminin yerine getirilmesinin şeklini, zamanını ve hizmetin niteliğini işveren belirler. İşverenin yönetim hakkı, taraflar arasındaki iş sözleşmesi ya da işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlenmeyen boşluklarda uygulama alanı bulur.

Yasanın 22 nci maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma koşullarının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu kurala bağlanmıştır. Çalışma koşullarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı alınması yasa gereğidir. Aynı zamanda işverence değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir. İşçi çalışma koşullarında yapılmak istenen değişikliği usulüne uygun biçimde yazılı olarak ve süresi içinde kabul ettiğinde, değişiklik sözleşmesi kurulmuş olur. İşçinin değişikliği kabulü, sadece bu işlem yönünden geçerlidir. Bir başka anlatımla işveren işçinin bir kez vermiş olduğu değişiklik kabulünü, daha sonraki dönemlerde başka değişiklikler için kullanamaz.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. Bu sürenin geçirilmesinden sonra, işçinin değişiklik önerisini kabul etmesi, işçi tarafından işverene yöneltilen yeni icaptır. İşveren iş sözleşmesini ancak altı işgünlük sürenin geçmesinden sonra feshedebilir. İşçinin altı işgünü geçmesinden sonra yaptığı kabul beyanı üzerine işverenin iş sözleşmesini feshi, kendisine yöneltilen yeni icap beyanının örtülü olarak reddi anlamına gelir.

İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır. Bu durumda işveren, değişiklik teklifinden vazgeçerek sözleşmenin eski şartlarda devamını isteyebilir ya da çalışma koşullarında değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak koşulu ile sözleşmeyi feshedebilir.

4857 sayılı Kanunun 22 nci maddesinde, çalışma koşullarında esaslı değişiklik sebebiyle işçinin iş sözleşmesini haklı olarak feshedebileceği öngörülmemiştir. Bununla birlikte çalışma koşullarının değiştirilmesi aynı zamanda koşullarının uygulanmaması anlamına geldiğinden, aynı Yasanın 24 üncü maddesinin (II-f) bendinde belirtilen hal, işçinin haklı fesih nedenleri arasında sayılmıştır. Bu durumda işçinin ihbar tazminatı talep hakkı doğmazsa da, kıdem tazminatı ödenmelidir. Bununla birlikte, çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmeyen işçinin iş sözleşmesinin işverence feshi halinde, ihbar ve kıdem tazminatlarını talep hakkı doğar.

Somut olayda, davacı, davalı hastanede porter ve diyaliz teknisyeni olarak çalışmak üzere işe alınmış olup, sonradan yapılan değişiklik ile kendisine -hastaların alt bakımı dahil- yeni görevler verilmiş ve davacının görevi ağırlaştırılmıştır. Dairemizde, aynı gün yapılan temyiz incelemesi sonucu, davacı ile aynı görevi yapan(porter olarak)... isimli davacının Karşıyaka 3. İş Mahkemesi’nin 2011/605 Esas sayılı dosyasındaki kararın ONANMIŞ olması da dikkate alınarak davacının çalışma şartlarının ağırlaştırıldığı, bu ağır çalışma şartlarının davacı tarafından kabul edilmemesi üzerine davalı tarafından yapılan feshin haklı nedene dayanmadığı anlaşılmakla mahkemece kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4957, Karar No: 2009/5820, Tarih: 28.09.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/4957 E.  ,  2009/5820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 168 ada 104 parsel sayılı 21.531 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle davalı Hazine adına ham toprak niteliği ile tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde satın alma, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın murisi ... mirasçıları adına tescili için dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesi gereğince ispatlanamayan davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece ilk defa 13.10.2008 tarihli oturumda yokluğunda davacı tarafa keşif için gerekli masrafı yatırması hususunda kesin süre ihtaratında bulunulmuş davacıya davetiye tebliğ edilmemiştir. 17.11.2008 tarihli oturumda önceki ara kararı tekrarlanarak keşif günü olarak 19.12.2008 tarihi belirlenmiş, 26.11.2008 tarihinde davacıya ihtarlı davetiye tebliğ edilmiştir. Davacının katılmadığı bir sonraki oturum olan 26.01.2009 tarihinde 10.02.2009 tarihinde yeniden keşif yapılmasına karar verildiği halde davacıya davetiye çıkartılmamıştır. Mahkemece keşif için gerekli masrafın yatırılması hususunda kesin süre ihtarları önceki ara kararlara atıfta bulunmak suretiyle yapılmıştır. Mahkemece 13.10.2008 tarihli ara kararında keşif masrafının yatırılacağı kesin sürenin son günü "keşif günü mesai saati bitimi" olarak belirlenmiş olup, sonraki keşif ara kararlarında bu ara karara atıfta bulunularak keşif günü belirlenmiştir. Keşif masrafının keşif günü yatırılması halinde bilirkişi adayı ve tanıklara çıkarılacak davetiyeler için ayrılan süre yeterli bulunmamaktadır. Bilirkişi adayı ve tanıklar adına çıkarılacak davetiyeler için verilen sürenin yeterli olmadığı açıkça belli olan bu ara kararına dayanılarak keşif delilinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilemez. Süreler tayin edilirken Tebligat Tüzüğü'nün 12. maddesinin mutlaka gözönünde bulundurulması gerekir. Tüzüğün anılan maddesine göre "Tüzüğün 8. maddesinde sayılan vasıtalarla yapılanlar dışındaki her nev'i tebliğ evrakı ve davetiyelerin alakalılara ulaşması ve alakalıların tebliğin veya davetiyenin icaplarını yerine getirebilmesi için bu evrakı çıkaran merci tarafından tayin edilecek müddetin hesabında evrakın gönderileceği mahallin yakınlık veya uzaklığı, mevsimin yaz veya kış olması, nakil vasıtalarının durumu gibi hususlar nazara alınır. Bu suretle tayin edilecek müddet, tebliği çıkaran merciin bulunduğu köy veya belediye hududu dahilinde tebligat yapılacaksa 3 günden, köyde veya aynı vilayetin diğer bir kazasında tebligat yapılacaksa 15 günden, diğer bir vilayet içinde tebligat yapılacaksa 1 aydan az olamaz" hükmü yer almış bulunmaktadır. Buna göre ara kararı yasal unsurları

./..

2009/4957-5820 S/2

./..

2009/4957-5820 S/2

taşımamaktadır.3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/1. maddesinin ara kararı gereğini yerine getirmekle yükümlü taraf aleyhine uygulanabilmesi için dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra yapılacak oturumda keşif gününün belirlenip keşif için gerekli hakim, katip, mübaşir, taraf tanıkları, yerel bilirkişi adayları, teknik ve uzman bilirkişi ücreti tanık ve bilirkişilere çıkarılacak davetiye masrafları ve araç gideri kalemler halinde saptanıp davacı tarafa keşif masrafını yatırması için makul süre verilerek, masraf yatırıldığında arazi başında keşif yapılıp, tarafların tüm delilleri değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmelidir. Yanlış değerlendirme sonucu yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4665, Karar No: 2014/5652, Tarih: 28.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/4665 E.  ,  2014/5652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve ... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.07.2012 gün ve 163/133 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı kayyım vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, 108 ada 10 sayılı parselin son durumuna göre 16 kişi adına, aynı ada 19 sayılı parselin ise toplam 4 kişi adına tapuda paylı mülkiyet şeklinde kayıtlı bulunduklarına tespitlerinin de bu şekilde yapıldığına, paylı mülkiyette paydaşların belirlenmiş payları olmadığına paydaşlardan her birinin payının her parselin tamamı üzerinde söz konusu olduğuna, her parselin toplam metrekaresi paylara göre dağıtılacak metrekare miktarında olması gerektiğine, bağımsız olarak her paydaşın görünürde metrekare miktarında payı bulunmadığına, öte yandan her iki parselde birden fazla paydaş adına tapuda kayıtlı olup, davacıların TMK'nun 713/2 maddesi gereğince tapu kütüğünde maliki kim olduğu anlaşılamayan hukuki sebebine dayanmış iseler de, paylı mülkiyette çok paydaşın söz konusu olduğu durumlarda davacıların aralıksız çekişmesiz malik sıfatı ile zilyetliğinden sözedilemeyeceğine, kimin ya da hangi paydaşın payını kullandıklarının bilinmesi ve saptanması olanağı görülmediğine, TMK'nun 713/2. maddesinde yer alan hukuki sebeplere dayalı olarak açılan davalarda iptali istenen kayıt maliklerine kayyım atanmak suretiyle davanın yürütülmesi mümkün olmadığına, sapma göstermeyen Daire uygulamasının bu yönde bulunduğuna, bizzat kayıt maliklerinin ölmüş olmaları halinde mirasçılarına, bunlarında olmaması durumunda TMK'nun 501. maddesi gereğince davanın Hazineye yöneltilerek açılması gerektiğine, bu nedenle kayyım vekiline vekalet ücreti takdirine gerek olmadığına göre, yerinde olmayan davacılar vekili ile kayyım vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca Hazine'den harç alınmasına mahal olmadığına ve aşağıda dökümü yazılı 21,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 4,05 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına, 28.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1099, Karar No: 2020/2287, Tarih: 25.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/1099 E.  ,  2020/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı ile davalı ... Tem. Org. Tic. Ltd. Şti. ve ... İnş. Tem. Nak. Tic. Ltd. Şti. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı işçinin işçilik alacaklarının tahsili için müvekkili aleyhine dava açtığını ve kazandığını, ardından müvekkili aleyhine icra takibi başlattığını, müvekkilinin takip dosyasında 9.660,85 TL ödeme yaptığını, yapılan ödemeden davalı yüklenicilerin sorumlu olduğunu ileri sürerek, 9.660,85 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketlerden müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... A.Ş, ... Temizlik Ltd. Şti, ... İnşaat Ltd. Şti. vekilleri davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmeler gereğince işçilik alacaklarından davalıların sorumlu olduğu, davalı yüklenicilerin davacıya karşı işçiyi çalıştırdıkları dönemle sınırlı olarak sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının rücu alacağı 9.651,15 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan sorumlu olduğu dönemlere ilişkin oranlarda tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalılardan ... Temizlik Organizasyon Ltd Şti. ile ... İnşaat Temizlik Ltd Şti vekilleri temyiz etmiştir.

1- Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 Sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'a eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında, 2016 yılı için 2.190,00 TL'dir. Davacı vekilince temyize konu yapılan reddedilen kısım yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalılardan ... İnşaat Temizlik..Ltd Şti. vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Davalı vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını da ileri sürmüş ise de, davacı vekilinin temyiz dilekçesi, davalı vekiline 24.04.2017 günü tebliğ edilmiş olup, hüküm davalı vekili tarafından HUMK'nın 433. maddesinde öngörülen 10 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra, 10.05.2017 tarihinde temyiz edilmiştir. Bu nedenle davalı vekilinin süresinde olmayan katılma yolu ile temyiz isteminin süreden reddine karar vermek gerekmiştir.

3- Davalılardan ... Temizlik Organizasyon Ltd Şti. temyiz itirazları yönünden;

3- Davalılardan ... Temizlik Organizasyon Ltd Şti. temyiz itirazları yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün reddedilen miktar itibariyle kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılardan ... İnşaat Temizlik Ltd Şti. vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılardan ... Temizlik Organizasyon Ltd Şti. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz eden ... Tem. Org. Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, ... İnş. Tic. Ltd. Şti.'den alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 25.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14704, Karar No: 2012/990, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14704 E.  ,  2012/990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 846 ada 853 parsel numarası ile tarla vasfında hazine ve sanık adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3085, Karar No: 2021/16810, Tarih: 02.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3085 E.  ,  2021/16810 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Açıklanan nedenlerle;

Sanık hakkında mağdurlar ... ve ....'dan 10 TL alması şeklinde gerçekleşen olayda verilen cezadan 5237 sayılı TCK’nin 150/2. maddesiyle değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi, mağdur ...'ın montunun alınması şeklinde gerçekleşen olayda ise suç tarihi itibariyle montun değeri tespit edilerek sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 150. maddesinin uygulanabilirliğinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02.11.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14430, Karar No: 2011/15435, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/14430 E.  ,  2011/15435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalı aleyhine 29.03.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, ecrimisil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen 24.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, 129 parsel sayılı taşınmazlarına komşu parsel maliki davalının elattığını belirterek, müdahalesinin önlenmesini ve 2000,00 TL ecrimisilin tahsili isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, inşa ettiği duvarın ve diktiği ağaçların kendi tapulu taşınmazı içinde kaldığını, müdahalesinin bulunmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece müdahalenin önlenmesi isteminin kabulüne, ecrimisil isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir. Bu karar Dairemizce "davacıların aktif dava ehliyetleri olup olmadığı araştırılıp bu husus açıklığa kavuşturulmadan davanın esası hakkında hüküm tesisi doğru değildir." gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulmuştur. Davacılara ait taşınmazda müşterek malik olan ... harçlı dilekçe ile davaya müdahil olmuştur. Bozma kararından sonra davacılar aşamalarda verdikleri beyanlarda davalının müdahalesinin önlenmesi, kal ve ecrimisil isteminde bulunmuşlardır. Mahkemece mahallinde tekrar keşif yapılmış ve bilirkişi raporuna göre davalının 300m2 lik yere elatmasının önlenmesine, duvarın ve ağaçların kal'ine ve ecrimisil isteminin de kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemi ile açılmış olup bozma kararından sonra ıslah edilerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemi ile birlikte kal isteminde de bulunulmuştur. 04.02.1948 tarihli ve 10/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, bozmadan sonra ıslah yapılması mümkün değildir. Usulüne uygun olmayan ıslah istemi doğrultusunda duvar ve ağaçların kal'ine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bentte yaılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 14.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.