muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7625, Karar No: 2015/1663, Tarih: 02.02.2015

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8098, Karar No: 2010/11860, Tarih: 06.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/8098 E.  ,  2010/11860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 06/10/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/112, Karar No: 2013/17596, Tarih: 13.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/112 E.  ,  2013/17596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl vekili Avukat ... ....tarafından, davalılar ... vdl aleyhine 07/08/2007 gününde verilen dilekçe ile ölümlü trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/06/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili ile davacılardan ...Genel Müdürlüğü ve ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan .... Genel Müdürlüğü ve ...'un tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, ölümlü trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalılardan... Genel Müdürlüğü ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, kusur durumu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, davacıların ölene yakınlıkları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, kusur durumu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, davacıların ölene yakınlıkları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, davalılardan ..... Genel Müdürlüğü ve ...'un tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4494, Karar No: 2020/4869, Tarih: 11.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4494 E.  ,  2020/4869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamına göre, suç tarihinde mağdurenin evden habersiz şekilde ayrılmasını müteakip kayıp mağdureyi bularak geri getirmesi konusunda ailesi tarafından aranarak yardımcı olması istenen sanığın bu kapsamda yaptığı araştırma neticesinde ulaştığı mağdureye organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunarak alıkoyduğu iddia edilmiş ise de; olay günü on dört yaşında bulunan mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın olay gecesi mağdureye nitelikli cinsel istismarda bulunduğuna dair cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden ise ailesinin verdiği izin doğrultusunda mağdureyi arayıp bulan sanığın, o gece eve dönmek istemeyen mağdureyle birlikte araçta kalarak nezaret ettikten sonra ertesi sabah evine götürdüğü ve mevcut haliyle eylemde hukuka aykırılık unsurunun gerçekleşmemesinden dolayı müsnet suçun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35661, Karar No: 2020/17332, Tarih: 07.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/35661 E.  ,  2020/17332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01/05/2011 tarihinden 07/04/2015 tarihine kadar katip olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından sırf kadın olması nedeniyle mobbing uygulanarak haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, kasa tazminatı, hafta sonu çalışması, fazla mesai alacağı ve yıllık izin alacaklarının toplamı olan 2.000,00-TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; dava ve taleplerin haksız olduğunu kıdem tazminatı yönünden husumet itirazlarının olduğunu, Türkiye Noterler Birliği Kıdem ve İhbar tazminatı Yönetmeliği 5. maddesi 2. fıkrası uyarınca tüm noterlik personelinin kıdem tazminatları işten ayrılma nedeni ve haklılığı değerlendirilerek ödenmesi gerektiği halde Türkiye Noterler Birliği tarafından ödendiğini, davacı dahil hiçbir personelin görevi dışında bir işe zorlanmadığını, davacının elbisesine makyajına karışmadığını, noterlik resmi bir daire olduğu için davacıyı kıyafet yönünden ikaz ettiğini, noterlik dairesinin kışın ısıtılmadığı, yazın soğutulmadığı hususunda davacının iftira attığını, davacının uyarılara rağmen işe geç gelmeye devam ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı kasa tazminatı talebinde bulunmuş olup mahkemece ödeme belgesi bulunmayan Mart 2014 ila Ekim 2014 arası dönem için kasa tazminatı hüküm altına alınmıştır. Davalı tarafından temyiz aşamasında sunulan bahsi geçen döneme ait imzalı ücret bordroları incelendiğinde her ay davacının iddiası gibi 300,00 TL kasa tazminatının tahakkuk ettirildiği anlaşılmakla, söz konusu ücret bordroları davacı asile gösterilerek imzanın kendisine ait olup olmadığı sorulmalı sonucuna göre kasa tazminatının ödenip ödenmediği belirlenmelidir.

3- Davacı eline net 1.200,00 TL ücret geçtiğini iddia etmiş, bilirkişi davacının net 1.200,00 TL ücrete ilave 300,00 TL kasa tazminatı aldığını kabul ederek davacının hesaba esas ücretinin miktarını hesaplamıştır. Ancak temyiz aşamasında ibraz edilen ve dosya içinde bulunan bordrolar incelendiğinde davacının kasa tazminatı dahil 1.200,00 TL net ücret aldığı anlaşılmakla kasa tazminatının ayrıca ücretin miktarına eklenerek sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13294, Karar No: 2021/7305, Tarih: 26.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/13294 E.  ,  2021/7305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanık idaresindeki otomobille, gündüz vakti, meskun mahal dışı, virajlı, eğimli, bölünmüş asfalt kaplama karayolunda sağ şeritte seyrederken, dönel kavşağa geldiğinde, arkadan gelen trafiği kontrol etmeden dikkatsizce sola manevra yaptığı esnada, sol yan kısımlarına, hemen arkasında sol şeritte seyreden sürücü ... idaresindeki otomobilin sağ ön köşe kısımlarıyla çarpması şeklinde meydana gelen ve bir kişinin ölümü, bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilemez, üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, bir kişinin ise hayati tehlike geçirecek ve vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine, beş kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna, bilirkişi raporlarının hükme esas almaya elverişli olmadığına ve TCK'nın 22/6. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 26/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28208, Karar No: 2014/1562, Tarih: 21.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/28208 E.  ,  2014/1562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/146785

MAHKEMESİ : Samandağ Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2012

NUMARASI : 2011/370 (E) ve 2012/114 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

İşgal edilen yerde dikili bulunan ve sabit tesis niteliğinde olan 50 adet zeytin ağacının 6831 sayılı yasanın 93/3. maddesinin deleletiyle 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek, yediemine alınmış ya da yerinde belirlenmiş bir mahsül bulunmamasına karşın mahsülün müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. Maddesi uyarınca hüküm fıkrasının müsadere ile ilgili kısnından “Mahsülün” kelimesi çıkarılarak yerine “İşgal edilen yerde dikili bulunan 50 adet zeytin ağacının" ibaresi eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7845, Karar No: 2017/7346, Tarih: 16.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/7845 E.  ,  2017/7346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : .... ve diğerleri vekili Avukat ... ve diğerleri

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar .... ve diğerleri aleyhine 17/02/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; ....'nin sahibi olduğu "www.....com.tr" adlı internet sitesinde ve ... Gazetesi'nin 23/01/2015 tarihli sayısında; baş sayfada "Varan-4 İşte... İmamları .... İl İmamı ..." manşetiyle, 16. sayfada "... Yapı'nın...'de de 8 İl İmamı Var" başlığı ve ".... İl İmamı ..." başlığıyla yayınlanan haberde, davacının .... İl İmamı olarak ... bünyesinde görevlendirildiğinden bahsedildiğini, bu haber nedeniyle davacının kişilik haklarının davalılar tarafından ihlal edildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davaya konu haberin son zamanda Türkiye’nin gündeminden düşmeyen güncel bir konu ile ilgili olduğu, aynı zamanda basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının fotoğrafları da yayınlanarak kamuoyunda suçlu olarak ilan edildiği, yasa dışı bir örgütün il imamı olarak gösterildiği, haberin objektif sınırlar içerisinde kalmak sureti ile yapılmış bir yayın olmadığı, basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, davaya konu haber yayını nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel kanunlarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde, haberin güncel olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, habere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı anlaşıldığından, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davalıların sorumluluğuna karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3391, Karar No: 2021/2883, Tarih: 25.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/3391 E.  ,  2021/2883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 01.06.2017 gün ve 2016/61 - 2017/83 sayılı kararı onayan Daire'nin 09.04.2019 gün ve 2017/4029 - 2019/2788 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınan ve bilinen bir tiyatro yazarı olduğu, "MEM İLE ZİN" adlı tiyatro oyununun müvekkili tarafından yazıldığını, fakat davalı tarafından sahnelendiğinde yazmış olduğu oyun metninde oyunun anlam ve kurgusal bütünlüğünü bozacak şekilde yeni metin eklemelerinin yapıldığını, bazı sahnelerin değiştirildiğini ileri sürerek, şimdilik FSEK'nin 66. maddesi gereğince tecavüzün ref'ine, FSEK'nin 68. maddesi gereğince 3 kat tazminat istemiyle HMK'nın 107'inci maddesi hükmünce 10.0000,00 TL maddi, FSEK'nin 70. maddesi gereğine 500.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini dava ve talep etmiş, 03/12/2014 tarihli ıslah dilekçesiyle 10.000.- TL olan maddi tazminat istemini 53.600,00 TL arttırarak 63.600,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile 63.600,00 TL maddi tazminatın ve 15.000,00 TL manevi tazminatın 02.10.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, hükmün ilanına dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, davalıdan harç ve ceza alınmasına yer olmadığına, 25/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1830, Karar No: 2020/8504, Tarih: 09.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1830 E.  ,  2020/8504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/4 ve 31/2. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, mahkumiyetin verildiği tarih olan 26/11/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143 ve 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.