muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/278, Karar No: 2024/710, Tarih: 21.02.2024

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık sürücü Adnan'ın, yönetimindeki beyaz renkli Mercedes E250 marka otomobil ile 25.03.2018 tarihinde gece saat 23.15 sıralarında, açık havada, aydınlatması mevcut ve azami hız limitinin 50 kilometre/saat olarak belirlendiği yerleşim yeri içinde, bölünmüş, 10,5 metre genişliğindeki üç şeritli, asfalt kaplama, yüzeyi ıslak, yatay güzergâhı düz, düşey güzergâhı eğimsiz, görüşe engel bir durumun ve yol sorununun bulunmadığı caddede, Gökkent Kavşağı istikametine doğru beyanına göre 100 kilometre/saat hızla seyir hâlindeyken, makas atmak tabir edilen biçimde trafik akışını tehlikeye düşürecek manevralarla önce sol şeritten orta şeride yönelip, tanık Süleyman'ın idaresindeki aracın önüne geçtiği, daha sonra ön ilerisinde orta şerit üzerinden ilerleyen tanık Ali'nin yönetimindeki aracı geçmeye çalıştığı, adı geçen tanık sürücüyü orta şeridin sağına yaklaştırdıktan sonra bu defa sola yöneldiği ve sol şerit üzerinden ilerleyen sürücü Mehmet idaresindeki beyaz renkli Opel marka otomobili geçmek istediği; ancak yakın mesafeden tehlikeli ve kontrolsüz biçimde sol şeride manevra yaptığı sırada aracının sol yan kısmının sürücü Mehmet idaresindeki otomobilin sağ ön kısmına çarpması nedeniyle sürücü Mehmet'in direksiyon hakimiyetini kaybederek, orta refüjü aşıp, otomobilinin ön kısımlarıyla bölünmüş yolun karşı yön bölümünden gelmekte olan mağdur sürücü Atilla'nın yönetimindeki ambulansın ön kısımlarının çarpıştığı, kazanın akabinde durmayıp, olay yerinden kaçan sanığın, kaza anında alkollü olup olmadığının belirlenemediği, aracının fren izi uzunluğuna ilişkin de herhangi bir belirleme yapılmadığı, otomobili sürücüsü Mehmet'in ise alkolsüz olduğunun ve ıslak zeminde 32 metre fren izi bırakan otomobilinin hız göstergesinin 105 kilometrede takılı kaldığının tespit edildiği, ayrıca sanığın 30.05.2006 tarihli eski tip (E) sınıfı olmak üzere kazaya karışan sürücülerin sürücü belgelerinin mevcut olduğunun tespit edildiği, kaza anındaki hızlarının ise teknik olarak belirlenemediği, meydana gelen trafik kazası sonucu sürücü Mehmet ile adı geçenin otomobilinde yolcu olarak bulunan eşi Zehra, çocukları Hamza ve Safiye Nur, kardeşleri Mustafa, Soner, Kader olmak üzere yedi kişinin öldüğü, mağdur ambulans sürücüsü Atilla'nın hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak, sağ ayak bileğindeki fonksiyonel kısıtlılıktan dolayı organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde ve ambulansta acil tıp teknisyeni olarak bulunan mağdur ...'ın etkisi basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilir ölçüde hafif nitelikte yaralanarak, sanıktan şikâyetçi oldukları, başlangıç ve gelişim süreci ile sonuçları bu şekilde gerçekleşen kazanın oluşumunda, Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 27.07

...'ın etkisi basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilir ölçüde hafif nitelikte yaralanarak, sanıktan şikâyetçi oldukları, başlangıç ve gelişim süreci ile sonuçları bu şekilde gerçekleşen kazanın oluşumunda, Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 27.07.2018 tarihli raporunda belirtildiği üzere, sanığın asli ve ölen sürücünün tali kusurlu olduğu, ayrıca, işleyen trafik içinde makas atarak ilerleyen sanığın bilinçli taksirle hareket ettiği kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3176, Karar No: 2013/2722, Tarih: 18.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/3176 E.  ,  2013/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 05/11/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davalı ... Belediyesi ve ... Ltd. Şti. bakımından kısmen kabulüne, davalı ... yönünden açılmamış sayılmasına dair verilen 14/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararının ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılardan ... Ltd. Şti.'nin davalı ...'ndan aldığı ihale sonucunda .... Belediyesi sınırları içindeki yollara ve kaldırımlara parke taşı döşemesini yaptığı sırada parke taşının çökmesi neticesinde zarar gördüğünü belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalılar, zarardan sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalı ... Ltd. Şti.'nin olayın meydana gelmesinde kusurunun bulunduğu, davalı ...'nın ise meydana gelen zararda kusursuz sorumlu olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu zarar, davalı ... Başkanlığının kamu hizmeti niteliğindeki idari faaliyetleri sırasında meydana gelmiştir. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu 2. maddesi hükmünce talep bir tam yargı davası niteliğindedir ve bu davalara bakma görevi idari yargı yerine aittir. 6100 sayılı HMK.114 maddesinde de yargı yolu dava şartları arasında sayılmış olup dava şartlarının mevcudiyeti mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilecektir. Bu durumda mahkemece dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddedilmesi gerekirken esastan incelenmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı ...'nın diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/782, Karar No: 2015/9839, Tarih: 27.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/782 E.  ,  2015/9839 K.**

* BEDEN VEYA RUH SAĞLIĞINI BOZACAK ŞEKİLDE NİTELİKLİ CİNSEL SALDIRI

* KİŞİYİ HÜRRİYETİNDEN YOKSUN KILMA

* SUÇA YARDIM EDEN SIFATIYLA İŞTİRAK ETMEK

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 109

**"İçtihat Metni"**

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi.

Sanık T.. müdafiin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık T.. hakkında kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanıklar V.. ve Z.. P.. haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraatleri ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık T..ve müdafii, katılan vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, T.. hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanıklar V.. ile Z.. P.. haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat kararlarının ONANMASINA,

Sanıklar V.. ve Z.. P..haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa uygun kabul ve dosya içeriğine göre, atılı suçu sanık T..'le birlikte ve cinsel amaçla işledikleri halde sanıklar haklarında, 5237 sayılı TCK'nın 109/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanıklar R.. ve C.. haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesine gelince,

Sanık T..'in, katılanı zorla kaçırarak anne ve babası olan sanıkların evine götürüp, onların bilgisi dahilinde aynı odada yattıkları sırada nitelikli cinsel saldırıda bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanıkların atılı suça yardım eden sıfatıyla iştirak ettiklerinin sabit olması ve mağdurenin eylem sırasında direnip bağırmasına rağmen sanıkların bir müdahalede de bulunmadıklarının anlaşılması karşısında, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen ve kanuni olmayan gerekçelerle beraatlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili, sanık V.. müdafii ile sanık Z.. P..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25054, Karar No: 2017/15887, Tarih: 20.12.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/25054 E.  ,  2017/15887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun sair temyiz itirazları temyiz edenin sıfatı gözetildiğinde bu hususa ilişkin temyiz itirazları dışında yerinde değil ise de,

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı ve ihtiyati haciz kararının infazının istendiği, borçlu şirketin icra mahkemesine yaptığı başvuruda, ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/659 E. sayılı dosyasından 22/07/2015 tarihinde iflasın ertelenmesi davası kapsamında şirket hakkında tedbir kararı verildiğini, tedbir kapsamında muhafaza ve hacizlerin kaldırılması ve takibin iptalini talep ettiği, mahkemece, tedbir kararından sonra takip açılmış olduğundan davanın kabulüne ve icra takibinin durdurulmasına karar verilmiştir.

... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin şikayete konu yapılan 2015/659 E. sayılı ve 22/07/2015 tarihli iflasın ertelenmesi kapsamında verilen tedbir kararı ile “...6183 sayılı Kanun ile yapılan takipler de dahil olmak üzere hangi nedene dayanırsa dayansın davacı şirket hakkında her türlü ihtiyati haciz-ihtiyati tedbir ve muhafaza işlemleri de dahil, tüm takip işlemlerinin yapılmasının ihtiyati tedbir yolu ile durdurulması” şeklinde karar verildiği görülmüştür.

İcra Müdürlüğünce, daha önce borçlu tarafından 22/02/2016 tarihinde yapılan tedbire ilişkin talepler üzerine takibin durdurulmasına; hacizlerin fekkine ilişkin talebin ise reddine karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda, ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen tedbir kararının tarihi 22/07/2015 olup, 10/02/2016 tarihinde ihtiyati haciz kararı alınmış ve takip 12/02/2016 tarihinde başlatılmıştır. Bu durumda, mahkemece verilen tedbir kararı yorumlanamayacağından dolayı icra müdürlüğünce takibin durdurulmasına karar verilmiş olmakla bu karar sonucu itibariyle doğrudur. Ancak verilen tedbirde, ihtiyati hacizle ilgili olarak uygulanmasının durdurulmasına karar verilmiştir.

Şu durumda, ticaret mahkemesinin 22/07/2015 tarihli tedbir kararında ihtiyati haciz ve tedbir uygulamalarının da durdurulmasına karar verilmiş olup, ihtiyati haciz kararı ve bu karar kapsamında hacizlerin uygulanması tedbir kararından sonraki tarihli olduğundan mahkemece ihtiyati haciz kapsamında konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Şu durumda, ticaret mahkemesinin 22/07/2015 tarihli tedbir kararında ihtiyati haciz ve tedbir uygulamalarının da durdurulmasına karar verilmiş olup, ihtiyati haciz kararı ve bu karar kapsamında hacizlerin uygulanması tedbir kararından sonraki tarihli olduğundan mahkemece ihtiyati haciz kapsamında konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18094, Karar No: 2015/5861, Tarih: 08.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/18094 E.  ,  2015/5861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasıyla açılmış olmakla, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun Geçici 14. maddesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 2015/8 sayılı iş bölümü kararı uyarınca temyiz inceleme görevinin Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunması nedeniyle görevli Dairenin belirlenmesi bakımından dosyanın, 6644 sayılı Kanunla değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60/2 maddesi uyarınca Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 08.05.2015 gününde oybirilği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/20577, Karar No: 2007/9518, Tarih: 06.06.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/20577 E.  ,  2007/9518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Gaziosmanpaşa 3. Aile  Mahkemesi

TARİHİ        :15.09.2006

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının l. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 06.06.2007 çar.
Yargıtay — Esas No: 2008/13568, Karar No: 2011/22064, Tarih: 23.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/13568 E.  ,  2011/22064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek, sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Defter ve belgeleri gizlemek suçundan beraat, sahte fatura düzenlemek suçundan; 213 SK'nun 359/b-1, TCK 80 maddeleri gereğince 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına (3 kere)

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme merciinin Yargıtay’ın ilgili dairesi olduğundan, sanığın ve müdafiinin gıyabında verilen gerekçeli karar 17.02.2006 tarihinde sanık müdafiinin daimi çalışanına tebliğ edilmiş ise de;sanık müdafiinin 23.02.2006 tarihinden geçerli olmak üzere 5 gün raporlu olduğu, temyiz isteminin rapor süresinin bitimi olan 28.02.2006 havale tarihli dilekçe ile yapıldığı ve süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede gereği görüşüldü.

5237 sayılı TCK.nun 7 ve 5252 Sayılı Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2000-2001-2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek, 2004 takvim yılında defter ve belgeleri gizlemek” suçlarının işlendiği tarihte yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 2000-2001-2002 takvim yılları ile 16.03.2004 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3247, Karar No: 2010/9959, Tarih: 01.07.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/3247 E.  ,  2010/9959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde davalının bağımsız bölümünde projeye aykırı yapılan imalatların eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, 3 nolu bağımsız bölümünün balkonunu kapattığını ileri sürerek sözü edilen balkonun projesine uygun eski hale getirilmesini de istemiştir.

Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesi hükmüne göre kat malikleri anataşınmazın mimari durumunu titizlikle korumakla yükümlü oldukları gibi, kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça ortak yerlerde inşaat, onarım, tesis ve değişiklikler yaptıramaz.

Yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda; davalının, 3 nolu bağımsız bölümünün ön cephesindeki balkonunda PVC ve camla yanlara açılıp kapanır şekilde tesisat yaptığı anlaşılmaktadır. Bu tarz tesisat sabit eser niteliğindedir ve aynı zamanda tüm kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası ile mümkündür. Balkonu kapatma malzemesinin saydam (cam) ya da ışık geçirmeyen nitelikte olması veya tek parçadan ya da bir kaç parçadan oluşması sonucu değiştirmez. Saptanan bu durum karşısında davalının bağımsız bölümünün balkonunu projeye aykırı olarak ve tüm kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızasını almaksızın kapatmış olmasının, Kat Mülkiyeti Yasasının yukarıda değinilen 19. maddesi hükmüne aykırılık oluşturduğu gözetilerek bu yöndeki istemin kabulü ile dava konusu edilen balkonun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle (balkonların eski hale getirilmesi yönündeki) davacının bu isteminin de reddi doğru görülmemiştir.

./..

-2-

2010/3247-9959

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3034, Karar No: 2014/720, Tarih: 22.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3034 E.  ,  2014/720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2012

NUMARASI : 2011/516-2012/389

Davacı R.. S.. vekili Avukat A..H..tarafından, davalı T.. A.. vd. aleyhine 28/11/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/10/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı sonucu manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayın gelişimi, tarihi ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3255, Karar No: 2019/5108, Tarih: 16.07.2019

**16. Hukuk Dairesi         2019/3255 E.  ,  2019/5108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 10. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Davacı Hazine tarafından çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinden sonra yapılıp kesinleşen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı öne sürülerek tapu kaydının iptali ve terkin istemiyle dava açılmış olduğu anlaşılmakla; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 30.01.2019 tarih ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8. Hukuk Dairesi'ne ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın, anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 16.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.