muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10410, Karar No: 2015/27809, Tarih: 29.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/10410 E.  ,  2015/27809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının,kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum yada kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının, ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir. Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için,bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi,basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Sanığın, müşteki ... isimli kişiye ait sürücü belgesine kendi fotoğrafını yapıştırıp sahte olarak oluşturduktan sonra katılanın oto kiralama işyerine gelerek kendisini bu isimle tanıtıp sahte belgeyi ibraz ederek ... plaka sayılı aracı üç günlüğüne kiralayarak kira sözleşmesi imzaladığı, süre bitmesine rağmen aracın işyerine teslim edilmeyerek başkasına sahte belgelerle satıldığı, sanığın suçunu kabul ettiği, böylece sanığın, sahte sürücü belgesini kullanarak nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın ikrarı, katılan ve müşteki beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan ve Yargıtay bozma ilamına uyan mahkemenin kararında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

1-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın ikrarı, katılan ve müşteki beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan ve Yargıtay bozma ilamına uyan mahkemenin kararında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasndan, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın c bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

2-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

a-Dosya içerisinde suça konu sürücü belgesinin aslının bulunmadığı ve belge aslının bulunmaması halinde ise, belgenin unsurlarını irdeleme imkanının olmayacağı ve aldatma kabiliyetinin olup olmadığının belirlenemeyeceği dikkate alınarak, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, suça konu belge aslının nerede olduğunun araştırılması, bulunması halinde, dosyaya getirtilerek, yapılan sahtecilikte aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayininin hakime ait olduğu da gözetilip, söz konusu belgenin mahkeme heyeti tarafından incelenip özelliklerinin zapta geçirilmesi, bu şekilde, sahtecilikte aldatma kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti, sanık ve adına belge düzenlenen müşteki ...'a ait imza örneklerinin de usulüne uygun olarak alınarak, mukayeseye elverişli belge asıllarıyla birlikte kriminale gönderilerek, söz konusu belgedeki imzanın kime ait olduğu, belgenin tamamen sahte olup olmadığı hususlarının kesin olarak belirlenmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği halde, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7145, Karar No: 2013/11526, Tarih: 04.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/7145 E.  ,  2013/11526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali-Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak duruşma günü tebliğ pulu bulunmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 19/09/2000 başlangıç tarihli sözleşme uyarınca 6 nolu sergi salonunda kiracı olduğunu, kira paralarını ödemeyen davalı hakkında icra takibi başlattıklarını, davalının yapılan takibe; salonların icra marifetiyle tahliye edilerek 3.kişiye teslim edildiğinden bahisle itiraz ettiğini, ne var ki bu itirazın yerinde olmadığını davalı hakkında verilen tahliye kararının tam olarak infaz edilemediğini, salonlara bağlı depolar olduğunu, bu kısımların tahliyesine devam edilmek üzere infaz işlemine ara verildiğini dolayısıyla usulüne uygun bir tahliyeden bahsedilemeyeceğini, salonların ihtiyati tedbir kararı doğrultusunda dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.ye teslim edildiğini, salonları teslim alan bu şirket ile davalı arasında ortaklık ilişkisi olduğunu ve bu şirketin salonları davalıya tebaan kullandığını, bu süreçte fuar organizasyonlarına devam edildiğini, fuar takviminde aksama yaşanmadığını, davalının salonlara ilişkin yer tahsisini sürdürdüğünü, davalının kira alacağının doğmadığını belirttiği dönem için kısmi kira ödemesi yaptığını davalının itirazının haksız ve kötü niyetli olduğunu belirterek itirazın iptaline, kiralananın tahliyesine ve %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise; davaya konu alacak hakkında menfi tespit davası açtıklarını, menfi tespit davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, verilen tahliye kararı doğrultusunda davaya konu fuar salonların icra marifetiyle tahliye edilerek 24.12.2008 tarihinde davacıya teslim edildiğini, bu durumun tahliye tutanağında açıkça belirtildiğini, tahliyeyi müteakip dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.’nin başvurusu üzerine icra mahkemesince İİK. 276.maddesi kapsamında salonların dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.ye teslimine karar verildiğini ve teslimin 16.01.2009 tarihinde gerçekleştiğini, salonların 24.12.2008 tarihinden itibaren müvekkilinin kullanımında olmadığını, kullanılamayan bir dönem için kira parası istenemeyeceğini, salonların teslim edildiği ... Fuarcılık A.Ş. ile müvekkili arasında iddia edildiği gibi bir ilişki olmadığını, faaliyet alanlarının farklı olduğunu, müvekkilinin fuar düzeleme yetkisine sahip şirketlere alan tahsisi yaptığını belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece; kiralanın icraen tahliyesi ile birlikte kira ilişkisinin ortadan kalktığı, davalının davaya konu dönemde kiracılık sıfatının bulunmadığı, gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 1 nolu fuar sergi salonu için 03.03.1993 başlangıç tarihli, 5,6 ve 7 nolu salonlar için 19.09.2000 başlangıç tarihli ve her biri beşer yıl süreli kira sözleşmeleri bulunmaktadır. Davalı firma, fuar organizasyonları yapan kuruluşlara alan tahsisi yapmakta olup davacıya ait teşhir salonlarını bu amaçla kiralamıştır. Davalı vekili, verilen ancak henüz kesinleşmemiş olan tahliye kararı doğrultusunda müvekkilinin 1,5,6 ve 7 nolu sergi salonlarından 24.12.2008 tarihinde tahliye edildiğini, salonların mahkeme (... 1.İcra Mahkemesinin 2009/1049 esas) kararı ile tedbir mahiyetinde 16.01.2009 tarihinde dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.’ye teslim edildiğini, bu süreçte davacı tarafından açılan tahliye davasının retle sonuçlanıp kesinleşmesi üzerine salonları 3.kişi olan ... Fuarcılık A.Ş.’den 02.12.2009 tarihinde teslim aldıklarını belirterek 24.12.2008 ile 02.12.2009 tarihleri arasındaki dönem için kira ödeme yükümlülüğü bulunmadığını savunmaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık 24.12.2008 ile 02.12.2009 tarihleri arasındaki döneme münhasır olup bu dönemde davacının davalıdan kira parası isteyip isteyemeyeceği noktasında toplanmaktadır. Kural olarak bir kira ilişkisi tarafların ortak iradesi veya kesinleşmiş bir yargı kararı ile ortadan kaldırılabilir. Taraflar arasında akdi ilişkinin sonlandırılmasına yönelik irade birliği bulunmadığı gibi kiralananın tahliyesine yönelik verilip kesinleşen bir yargı kararından da söz etmek mümkün değildir. Önceden davalı hakkında verilen tahliye hükmü Dairemizce karar düzeltme aşamasında bozulmuş, bu doğrultuda davanın reddine dair verilen karar kesinleşmiştir. Henüz kesinleşmemiş mahkeme kararı sonucu kiralananın icra marifetiyle tahliye edilmiş olması taraflar arasındaki akdi ilişkinin ortadan kalktığı şeklinde yorumlanamaz. Bu yönüyle mahkemenin, tahliye hükmünün infazı ile birlikte kira ilişkisinin ortadan kalktığına yönelik gerekçesi yerinde değildir.

Kiralananın icra marifetiyle tahliye edildiği ve davacıya teslim edildiği 24.12.2008 tarihi ile salonların dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.’ye teslim edildiği 16.01.2009 tarihleri arasındaki dönem için davalıdan kira alacağı istenemeyeceği açıktır. Davaya konu sergi salonları 16.01.2009 ile 02.12.2009 tarihleri arasında dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.’nin kullanımında kalmıştır. Davacı, bu süreçte işleyen kira paralarından davalının sorumlu olduğunu iddia etmekte, buna karşılık davalı da 3.kişi konumunda olan söz konusu firmanın kullanımı nedeniyle kendisinden kira parası istenemeyeceğini savunmaktadır. Davacı ile ... Fuarcılık A.Ş. arasında herhangi bir akdi ilişki bulunmamaktadır. Bu aşamada dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.'nin salonları kullanımının neye dayalı olduğunun değerlendirilmesi gerekmektedir. Taraflar arasında Dairemizce temyiz incelemesi yapılan ... 3.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/855 esas, 2012/427 sayılı kararına yönelik verilen bozma kararında (6.HD. 2012/14284 esas 2012/16432 karar) belirtildiği üzere dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.'nin, teşhir salonlarını davalı ile olan alt kira ilişkisi nedeniyle kullandığı sabittir. Bu kapsamda dava dışı ... Fuarcılık A.Ş.’nin salonları kullanımının davalıdan bağımsız olduğu düşünülemez. Kaldı ki, davalı alt kiracısı olan ... Fuarcılık A.Ş.'den taşınmazın teslim edildiği 16/01/2009 tarihinden sonraki kira bedellerini isteyebilecektir. Öte yandan her iki şirketin yönetim kurulu başkanı aynı kişi olup diğer bazı yönlerden de her iki şirket arasında organik bağ bulunduğu dosya içeriğinden ve bilirkişi raporundan anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı ... Uluslararası Fuarcılık A.Ş.ye nazaran taşınmazı elinde bulunduran ... Fuarcılık A.Ş.’nin üçüncü kişi olduğuna ilişkin davalı savunması TMK.’nun 2.maddesindeki iyi niyet kuralları ile bağdaşmaz. Sonuç olarak salonların icra marifetiyle tahliye edilerek anahtarının davacıya teslim edildiği tarih olan 24.12.2008 ile alt kullanıcı olarak kabul edilen ... Fuarcılık A.Ş.’ye teslimin gerçekleştiği 16.01.2009 tarihleri arasındaki dönem hariç olmak üzere uyuşmazlığa konu diğer dönemlerde salonların fiili hakimiyetinin davalıda olduğunun kabulü ile davalının

sorumluluğunda kalan dönemler için mahkemece alacağın sözleşme koşullarına göre hesaplanarak ve ayrıca taraflar arasında aynı alacağa ilişkin açıldığı bildirilen menfi tespit davaları olduğu da gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/442, Karar No: 2013/21502, Tarih: 18.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/442 E.  ,  2013/21502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 27.09.1989-01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının çalıştığı iş yeri yaptığı işin 506 sayılı Yasanın ek 5. maddesi kapsamında olduğu rafineri ve makinistlik bölümünde toplam 1183 gün prim ödeme gün sayısı bulunduğu anlaşıldığından 296 gün itibari hizmet süresinin bulunduğunun TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 27.09.1989-01.10.2008 tarihleri arasında ham fabrika bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 1183x0.25=296 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirketten alınmasına, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7504, Karar No: 2012/14060, Tarih: 02.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/7504 E.  ,  2012/14060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 23/07/2008 gününde verilen dilekçe ile ölümlü trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/07/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalılar taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 02/10/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davalılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların temyiz itirazlarına gelince:

Dava, ölümlü trafik kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, kusur durumu, davacıların ölene olan yakınlığı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

Davaya konu olayda; olayın oluş şekli, kusur durumu, davacıların ölene olan yakınlığı, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA; davalıların tüm temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine, bozma nedenine göre davacıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davacılar yararına takdir olunan 900.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.