muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1301, Karar No: 2017/16842, Tarih: 22.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/1301 E.  ,  2017/16842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Karayolları Genel Müdürlüğü yönünden reddine İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, ... İlçesi ... ... Mahallesi 868 ada 1 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11799, Karar No: 2021/14268, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11799 E.  ,  2021/14268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Ordu Çocuk Mahkemesinin 03/07/2020 tarihli ve 2019/360 esas, 2020/96 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/03/2021 gün ve 626-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31/03/2021 gün ve 2021/35838 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Ordu Çocuk Mahkemesinin 03/07/2020 tarihli ve 2019/360 esas, 2020/96 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında Ordu Çocuk Mahkemesinin 03/07/2020 tarihli kararı ile nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçları ile birlikte işlediği kabul edilen mala zarar verme suçundan hırsızlık yapılan iş yerinin cam balkon kapı kilidinin kırılması iddiası nedeniyle eylemi sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; 15/11/2019 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporunda kapı kilidinin kırıldığına dair bir tespitin bulunmaması, suça sürüklenen çocuğun ve suçları birlikte işlediği kabul edilen ...’un beyanlarında kapı kilidinin kırılarak girildiğine dair bir ifadenin bulunmaması, anılan Mahkemenin kararın “Delillerin Değerlendirilmesi ve Mahkemenin Kabulü” kısmında sürgülü camın ittirilerek iş yerine girildiğinin kabul edilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçunu işlediğine dair de mahkumiyete yönelik her türlü şüpheden uzak, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeksizin, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, müştekinin beyanında sürgülü cam kilidinin kırık ve bu nedenle 200 TL zararının olduğunu söylemesi, olay yeri inceleme raporunda sürgülü camın sert bir cisimle zorlanarak açıldığının belirtilmesi karşısında; mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararında isabetsizlik olmadığı anlaşılmakla (ORDU) Çocuk Mahkemesinden verilen 03/07/2020 tarihli ve 2019/360 Esas – 2020/96 Karar sayılı karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 15/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4588, Karar No: 2022/6612, Tarih: 14.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/4588 E.  ,  2022/6612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanma

1- ''2004 takvim yılında sahte belge kullanma'' suçundan kurulan düşme hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Derhal beraat kararı verilebilecek haller dışında zamanaşımı nedeniyle verilen düşme hükümlerine yönelik sanık müdafisinin temyizde hukuki yararı bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-''2006, 2007 takvim yıllarında sahte belge kullanma'' suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 24.01.2012 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 21.12.2012 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Gerekçeli kararda sanığın eylemleri ''sahte fatura kullanmak'' olarak kabul edildiği halde, hüküm fıkralarında '' belgeleri ibraz etmemek'' suçlarını işlediği şeklinde belirtilmesi suretiyle hükümlerin karıştırılması yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olması karşısında; sanığa yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte belge kullanma” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 14.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20454, Karar No: 2016/5358, Tarih: 10.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/20454 E.  ,  2016/5358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 2776 ada 9 parsel sayılı 815.71 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 683l sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve ...'nun kullanımında olduğu şerhi yazılarak arsa vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... Belediye Başkanlığı vekili, taşınmazla ilgili güncelleme çalışmaları yapılırken Belediye'nin haberdar edilmediği iddiasıyla taşınmazın beyanlar hanesine Belediye adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 10.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6329, Karar No: 2021/9560, Tarih: 02.11.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/6329 E.  ,  2021/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe karşı borçlu ... Nakliyat...Tic. Ltd. Şti.nin icra mahkemesine başvurusunda; takip dayanağı çekin 12/07/2018 olan keşide tarihinin 26/12/2018 olarak tahrif edilerek yeniden tedavüle çıkarıldığını, paraf imzanın keşideciye ait olmadığını, tahrifattan önceki tarihe göre sorumlu olduğunu, bu tarihe göre de çekin süresinde ibraz edilmeyip çek niteliğini yitirdiğini ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece; çekin keşide tarihinin üzerinin çizildiği ve paraf imza atıldığı,paraf imzanın keşideciye ait olmadığı iddiasının şikayetçi borçlu tarafından ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği, borçlu tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye mahkemesince; keşide tarihinde yapılan değişikliğe ilişkin paraf imzanın bulunduğu çekin düzeltilen keşide tarihine göre süresi içinde ve usulüne uygun olarak ibraz edildiği gerekçesi ile istinaf isteminin HMK 353-(1)-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Şikayetçi borçluya karşı müracaat borçlusu durumunda olan ilk cirantanın çeki ciro yoluyla eline geçirmesi ve yeniden tedavüle koyarak başkasına ciro etmesi mümkün ise de çekin, ilk ciranta tarafından ciro edildikten sonra, ikinci ciranta tarafından tekrar ilk cirantaya ciro edilmesi ve ilk cirantanın da 6102 sayılı TTK'nun 788. maddesi koşullarında yeniden çeki tedavüle çıkararak ciro etmesi halinde, ikinci tedavülden önceki ikinci cirantanın sorumluluğu kalmadığından, ikinci ciranta hakkında takip yapılamaz. Bu durumda, keşideci ,lehtar ciranta ve ilk cirantanın takip alacaklısına karşı sorumluluğu vardır. Zira ilk ciranta, çeki yeniden tedavüle çıkarmakla, ciro etmeden önceki durumuna döndüğünden ikinci cirantanın sorumluluk zinciri içinde yer alması mümkün değildir.

Bu açıklamalardan sonra, somut olayın incelenmesinde;

Bu açıklamalardan sonra, somut olayın incelenmesinde;

Takip dayanağı çekin lehtar Paradise Tarım Sebze Meyve İth.İhr.Tic.San.Ltd.Şti. adına düzenlendiği, çekte ilk cironun lehtara ait olduğu ve borçlu dava dışı ... Tarım Sebze ve Meyve Kom.Soğuk Hava Deposu Petrol Ürün.İnş.Kuym.San.Tic.Ltd.Şti.ne ciro edildiği, ciranta ... Tarım Sebze ve Meyve Kom. Soğuk Hava Deposu Petrol Ürün. İnş. Kuym. San.Tic. Ltd. Şti tarafından şikayetçi borçlu ... Nakliyat Meyve Suları Yaş Sebze Meyve Komisyonculuğu Oto Alım Satğm İnşaat Turizm Pazarlama San. Tic. Ltd Şti.ne ciro edildiği, şikayetçi ciranta tarafından da ... Tarım Sebze ve Meyve Kom. Soğuk Hava Deposu Petrol Ürün. İnş. Kuym. San.Tic. Ltd. Şti.ne geriye ciro edildiği ve son olarak dava dışı ciranta ... Tarım Sebze ve Meyve Kom.Soğuk Hava Deposu Petrol Ürün.İnş.Kuym.San.Tic.Ltd.Şti. tarafından takip alacaklısı Türk Ekonomi Bankası A.Ş.ye ciro edildiği görülmekle, çek tedavüle çıktıktan sonra ödenerek ilk cirantaya döndükten sonra tekrar tedavüle çıktığından ikinci tedavülden önceki ikinci cirantanın sorumluluğu açıklandığı üzere bulunmamakta, ancak keşideci,lehtar ciranta ve ilk ciranta ile takip alacaklısı hamil arasında sorumluluk bulunmaktadır. Zira ilk ciranta çeki yeniden tedavüle sokmakla ikinci cirantaya ciro etmeden önceki durumuna dönmüştür ve alacaklı tarafından ikinci ciranta hakkında takip yapılamayacağının kabulü gerekir.

O halde, ilk derece mahkemesince resen İİK'nun 170/a maddesi uyarınca takibin şikayetçi borçlu yönünden iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; takip dayanağı olan çekin keşide tarihinde tahrifat yapıldığı iddiası keşideci tarafından ileri sürülmese dahi, çekin geçerliliği mutlak def’i mahiyetindeki bu iddiaya bağlı olduğundan muteriz borçlu (ciranta) tarafından alacaklı hamile karşı ileri sürülebilir. Mahkemece HMK'nun 266. maddesi uyarınca yöntemince bilirkişi incelemesi yaptırılarak, takibe dayanak çekin keşide tarihi altındaki imzanın, keşide yerinde mevcut keşideci imzası ile karşılaştırılıp aynı elin ürünü olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, paraf imzanın keşideciye ait olmadığı iddiasının şikayetçi borçlu tarafından ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile, yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 28.04.2021 tarih ve 2021/48 E.-2021/1090 K. sayılı istinaf isteminin esastan reddine ilişkin kararının KALDIRILMASINA, Antalya 7. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 21.11.2019 tarih ve 2019/43 E.-2019/415 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11377, Karar No: 2006/12631, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11377 E.  ,  2006/12631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Deresi Mevkiinde bulunmaktadır. Civarı ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5530, Karar No: 2017/800, Tarih: 06.02.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/5530 E.  ,  2017/800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediğinden, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 06.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2662, Karar No: 2014/12134, Tarih: 10.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2662 E.  ,  2014/12134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/242-2013/1161

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve tahliye istemlerine ilişkindir. Mahkemece itirazın iptali isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı dava dilekçesinde, itirazın iptaline ve tahliyeye karar verilmesi isteminde bulunduğu halde mahkemece tahliye istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi doğru değildir.

3-Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, sözlü kira sözleşmesine dayanarak 19/10/2012 tarihinde başlattığı icra takibi ile 6.680 TL kira farkı alacağının tahsili ile tahliye isteminde bulunmuştur. Davalı borçlu süresi içinde vermiş olduğu itiraz dilekçesinde, taraflar arasında kira sözleşmesi bulunmadığını, kira borcu olmadığını belirterek takibe itiraz etmiştir. Davacı, dava sırasında yazılı kira sözleşmesine dayanmış; davalı vekili, kira sözleşmesinde imzanın sözleşme metni altında bulunmadığını, sözleşme metninin bağlayıcı olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan yazılı kira sözleşmesinde "kiraya verene yapılan ödemeler" başlıklı kısımda, "teslim eden" bölümünde davalının imzası bulunduğu, "teslim tarihi" bölümde karalama yapıldığı, sözleşmede bunun dışında davalının başka bir imzasının bulunmadığı görülmektedir. Bu durumda, yazılı kira sözleşmesindeki hükümler davalıyı bağlamaz. Kira bedeli taraflar arasında çekişme konusu olduğundan davacı TMK’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kira bedelini yasaya uygun delillerle kanıtlamak durumundadır. Bu itibarla Mahkemece davacıya, kira bedeli konusunda yemin delili dahil ispat vasıtalarını sunması için imkan ve süre verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.