muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/37036, Karar No: 2013/5545, Tarih: 13.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/37036 E.  ,  2013/5545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın mağdure eşini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4. maddesi kapsamında silahtan sayılan bıçakla yaralama suçu düşünüldüğünde, TCK'nin 86/3. fıkrasında gösterilen kasten yaralama suçunun nitelikli hallerinin birden fazla olması durumunda mahkemenin temel cezayı tayin edenin alt sınırdan uzaklaşması gerektiği gözetilerek belirlenen cezadan bir kez artırım yapılması gerekirken her bir nitelikli hal için ayrı ayrı artırım yapılmak suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

2) Mahkemenin kabulüne göre de ,

a) Adli emanete alınan bıçak hakkında 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi gereğince zoralım kararı verilmemesi,

b) Sanığın gözetim altında kaldığı sürenin 5237 sayılı TCK'nin 63. maddesi uyarınca cezasından indirilmesine karar verilmemesi,

c) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesince tayin olunan cezanın TCK'nin 86/3-a. maddesince 1/2 oranında arttırılması sonucu 6 ay hapis cezasının TCK'nin 86/3-e. maddesince yeniden yarısı oranında arttırıma tabi tutulması sonucu hapis cezasının 9 ay yerine 8 ay olarak eksik tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13238, Karar No: 2012/4338, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13238 E.  ,  2012/4338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla birden çok kez cinsi münasebette bulunmak suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 18.12.2008 gün ve 2008/547 Esas, 2008/742 Karar sayılı hükme ilişkin temyiz isteminin reddine dair 01.02.2010 günlü aynı sayılı Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle sanığın, hakkında Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2008 gün ve 2008/547 Esas, 2008/742 Karar sayılı kararı ile verilen ve süresi içinde temyiz edilmeksizin kesinleşen hükmü temyiz etmesi üzerine, Mahkemenin hükmün bir haftalık yasal süreden sonra temyiz edildiğinden bahisle temyizin reddine dair 01.02.2010 tarihli kararı usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın temyiz talebinin reddiyle, Ek Kararın ONANMASINA, 12.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13923, Karar No: 2013/16630, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13923 E.  ,  2013/16630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-29.10.2010 olan kamulaştırma (değerlendirme) tarihinden önce dava konusu taşınmazın; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığının, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığının, özellikle etrafının meskûn olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezlerine uzaklığının, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanaklarının, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 2442 parsel sayılı taşınmazın 29.10.2010 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen 6321 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 25.06.2003 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu 2442 parsel ile somut emsal alınan 6321 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2010 yılı emlak vergisine esas m² değerlerinin belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan 6321 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 25.06.2003 tarihli resmi satış akit tablolarının (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı örneği ile 25.06.2003 tarihli satışı da gösterir takyidatlı tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazıları ile getirtilen belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5540, Karar No: 2022/1846, Tarih: 09.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/5540 E.  ,  2022/1846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Düşme

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2012 tarih, 2012/36360 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan da kamu davası açıldığı halde Mahkemece hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, sanığa yüklenen bu suç yönünden mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden; “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan ise, 213 sayılı Kanun'un 367. maddesi gereğince kovuşturma şartı olan mütalaa bulunmadığından kamu davalarının düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA, 09.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19007, Karar No: 2017/2151, Tarih: 20.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/19007 E.  ,  2017/2151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret farkı, fazla mesai farkı, hafta tatili farkı, ulusal bayram ve genel tatil farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı, iş güçlüğü tazminatı farkı, bakım tazminatı farkı ve vardiya tazminatı farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalıştığını, .... Sendikası ile Tedaş Genel Müdürlüğü arasında imzalanan protokol gereğince günlük yevmiyesinin düşürüldüğünü, bu düzenleme neticesinde müvekkilinin almış olduğu maaşları yanında, yevmiyeleri baz alınarak ödenen diğer ücretlerinin de eksik ödendiğini, aynı taleplerle, aynı konuda, aynı davalıya yönelik, hemen hemen aynı dilekçe ile açmış oldukları.... İş Mahkemesinin 2012/236-260 esasları arasında yargılaması yapılmış olan seri davalarla ilgili verilen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi kararında da açıkça yer aldığı üzere, yevmiye düşürülmesine yönelik bu işlemin 2822 sayılı TİSGLK’nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırı olduğunun tespit edildiğini, yine iş bu dava ile aynı talep ve konuları içeren .... İş Mahkemesinin kararında, yevmiye düşürülmesinin İş Kanununun 22. ve 62. maddelerine aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle hüküm kurulduğunu ve bu kararların da Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından onanarak kesinleştiğini, Toplu İş Sözleşmesi kapsamında yıllık artışlar uygulanmış olsa da ilk başta yapılan hukuka aykırı indirim sebebi ile ikramiyeler, maaşlar ve ücretlerin hep eksik olarak ödendiğini ileri sürerek, ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, ilave tediye, ikramiye alacağı, iş güçlüğü tazminatı, vardiya tazminatı ve bakım tazminatı ücreti fark alacaklarının ödetilmesi talebiyle dava açmıştır.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının esasa ilişkin taleplerini .... Sendikası ile Tedaş Genel Müdürlüğü arasında akdedilmiş bir protokole dayandırdığını, müvekkilinin söz konusu protokolün tarafı olmadığını, tarafı olmadığı protokol gereğince sorumluluğunun mümkün olmadığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte sorumluluk bakımından Tedaş Genel Müdürlüğüne başvurulması gerektiğini, davacının başka bir kamu kurumuna nakledilme talebinde bulunduğunu, bu talebi doğrultusunda gerekli işlemlerin yapıldığını, tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, davacının da imzaladığı ibraname ile müvekkil kurum nezdinde hiçbir alacağının kalmadığını kabul ettiğini, iş riski primi alacağına ilişkin talebinin de yasal dayanaktan yoksun olduğunu, öncelikle davacının iş riski taşıyan tasnifte yer alıp almadığının belirtilmediğini, davacının tüm taleplerinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davaya konu isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi ilave tediye alacağı isteğinde bulunmuş, mahkemece alacağın kabulüne karar verilmiştir.

İlave tediye alacaklarının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve ona bağlı müesseselerde çalışan işçilere ilave tediye yapılması hakkındaki kanun ile düzenlenmiştir.Kanunun 1. maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkca belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işyerinin Özelleştirme Yüksek Kurulunun 07/03/2013 tarih ve 2013/20 sayılı kararı ile özelleştirme kapsamına alındığı, işyerinin hisselerinin tamamını satın alan iş ortaklığına hisse devrinin 28/05/2013 tarihinde gerçekleştiği Dairemizden geçen emsal dosya içeriklerinden (örneğin Dairemizin 2016/32874, 32875 Esas sayılı dosyaları) anlaşılmaktadır. Davacının ilave tediye hakkı devir tarihine kadar olup, davacının ilave tediye alacağının devir tarihine kadar hesaplanması gerekirken yerinde tespit içermeyen bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Davacı işçi Toplu İş Sözleşmesinin 96. maddesi kapsamında bulunan vardiya tazminatı talep etmiş ve mahkemece de istek taleple bağlı kalınarak hüküm altına alınmıştır.

Toplu İş Sözleşmesinin 96. maddesinde 3'lü vardiya düzeninde aylık ücretin %32 si, 2'li vardiya düzeninde ise aylık ücretin %25 i oranında vardiya tazminatı ödeneceği belirtilmiş ancak mahkemece davacının hangi vardiya düzeninde çalıştığı tespit edilmeden "Taleple bağlı kalınarak 100,00 TL net 3'lü ve 2'li vardiya tazminatı fark alacağının" tahsili yönünde hüküm kurulmuştur.

Toplu İş Sözleşmesinin 96. maddesinde 3'lü vardiya düzeninde aylık ücretin %32 si, 2'li vardiya düzeninde ise aylık ücretin %25 i oranında vardiya tazminatı ödeneceği belirtilmiş ancak mahkemece davacının hangi vardiya düzeninde çalıştığı tespit edilmeden "Taleple bağlı kalınarak 100,00 TL net 3'lü ve 2'li vardiya tazminatı fark alacağının" tahsili yönünde hüküm kurulmuştur.

Davacının davalı işyerinde hangi vardiya düzeninde çalıştığı dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Mahkemece davacının hangi vardiya düzeninde çalıştığı tespit edilmeli ve her kısmi davanın, aynı zamanda alacağın tamamına yönelik bir tespit hükmü de içermesi gerektiğinden davacının bu alacak kaleminde hakettiği toplam miktar mahkeme kararında açıkça belirtilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 20/02/2017gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davalı işletmede, bireysel iş sözleşmesine bağlı olarak saptanan yevmiye ücreti ile çalışmaktayken, üyesi olduğu sendikanın işverenle imzaladığı ve kendisinin de taraf olduğu toplu iş sözleşmesi ile getirilen ilave haklar nedeniyle eline geçen toplam miktar artmış olan işçinin temel ücretinin (yevmiyesinin) yine toplu iş sözleşmesine konan bir hüküm ile düşürülmesinin geçerli olup olmayacağı uyuşmazlık konusudur.

2822 sayılı Kanunun 6. maddesinde aynen “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir.” ifadeleri yer almaktayken şu anda yürürlükte olan 6356 sayılı STİSK’nun 36. maddesinde de “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe iş sözleşmeleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. İş sözleşmelerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Toplu iş sözleşmesinde iş sözleşmelerine aykırı hükümlerin bulunması hâlinde ise iş sözleşmesinin işçi yararına olan hükümleri geçerlidir.” Denilmektedir. Açık yasal düzenlemeye göre bireysel iş sözleşmesinden sonra imzalanan toplu iş sözleşmesinin bireysel iş sözleşmesiyle çeliştiği durumlarda bireysel iş sözleşmesinin işçi lehine olan kısmı esas alınacaktır.

Somut uyuşmazlıkta meseleye sadece yevmiye ücreti üzerinden bakıldığında bireysel iş sözleşmesindeki hükmün işçi lehine olarak aynen uygulanmaya devam edilmesi gerektiği akla gelebilir ancak bu yaklaşım doğru değildir. Şöyle ki; ücret yevmiyeden ibaret olmayıp ücrete ek ödemeler ile birlikte bir bütün olduğundan asıl kıyaslanması gereken davacının bireysel iş sözleşmesi ile çalışırken eline geçen aylık ücret ile daha sonraki aylarda TİS'e göre ödenen aylık ücrettir. Buna bakıldığında ise toplu iş sözleşmesi ile getirilen yevmiyeye ek ödemeler nedeniyle yevmiye ücreti düşmüş görünse dahi aslında işçinin eline geçen parada açık bir artış olduğu görülmektedir ve bu durum tarafların da kabulündedir. Hâl böyle olunca sadece yevmiye miktarının düşürülmesinden yola çıkıp, ilave getirilen haklar görmezden gelinerek hak talep etmek doğru değildir.

Netice itibariyle, bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinin ücrete ilişkin hükümlerine ay sonunda ele geçen ücret olarak bakıldığında ki doğru bakış açısı budur, toplu iş sözleşmesi işçinin daha lehine olduğuna göre sadece yevmiyenin düşürülmüş olması kıyasa esas alınması gereken ücretin düşürülmesi anlamına gelmediğinden hukuki dayanaktan yoksun olan davanın tamamen reddi gerekir şeklindeki kanaatim nedeniyle aksi yöndeki sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/13161, Karar No: 2017/6284, Tarih: 24.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13161 E.  ,  2017/6284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 13/02/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davacının...’de ve dünyada tanınan bir televizyoncu olduğunu, yapımcılığını yaptığı program ve yarışmaların izlenme rekorları kırdığını, ancak davalılar tarafından 19/01/2014 tarihinde ... Gazetesinin pazar günleri çıkardığı “... Pazar” ekinin 9. sayfasında “Utanmazlık Markası ...” üst başlığı ve “... Marka Oldu” alt başlığı ile yayınlanan bir röportajla davacının kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekilleri, davaya konu röportajın basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, okuyucularla fikir paylaşma amacıyla yapılan eleştiri niteliğinde bir röportaj olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davaya konu röportaj yayını nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayımlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu somut olayda; söz konusu röportajın davacının televizyoncu kimliği ve yaptığı programlar ele alınarak kişisel düşüncelere de yer vermek suretiyle yazıldığı, röportajın bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri sınırları içinde kaldığı ve davacının topluma mal olmuş bir insan olarak eleştirilere katlanma yükümlülüğü bulunduğundan istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/10/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairemiz çoğunluğunca istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairemiz çoğunluğunca istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Dosya kapsamına, kararın dayandığı kanıtlar ve yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar usul ve yasaya uygun olup, tazminat miktarına ilişkin görüşüm saklı kalmak kaydıyla, istemin tümden reddi gerektiğine dair sayın çoğunluğun görüşüne ve bu yöndeki bozma kararına katılmıyorum. 24/10/2017
Yargıtay — Esas No: 2011/12654, Karar No: 2011/5933, Tarih: 24.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/12654 E.  ,  2011/5933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Fetih temizlik Ltd. Şti. Ve ... Grup İnş. Yem. Tem. Day. Tük. Mad. Turz. Nak. Elek. Oto. Ltd. Şti. ile davalı kurum arasındaki temizlik hizmetlerine ilişkin hizmet alım sözleşmelerinin ilgili taraflardan istenerek, alınacak belgeler eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.