muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6341, Karar No: 2016/21745, Tarih: 24.10.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/6341 E.  ,  2016/21745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I)Sanıklar ...,... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

II)Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik incelemede;

Diğer sanıkların sanık ...'ın ağaçları motoruyla kestiğini, tanık ...’un ise sanığın motoruyla ağaç çekerken ve yüklerken gördüğünü beyan ettiği görülmekle, bu beyanlara neden itibar edilmediği tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/594, Karar No: 2011/3819, Tarih: 07.10.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/594 E.  ,  2011/3819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

3167 sayılı Kanun'un 4814 sayılı Kanun'la değişik 3.maddesinin 2.fıkrası ile 5.maddesinin 1 ve 2. fıkralarında, ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nca hazırlanarak 09.04.2003 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2003/1 sayılı tebliğin geçici 2.maddesine göre; 4814 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 08.03.2003 tarihinden önce veya sözü edilen tebliğin yayımını izleyen üçüncü ayın sonu olan 31.07.2003 tarihine kadar düzenlenmiş çeklere vergi kimlik numarasının yazılmamış olmasının "çekin geçerliliğini etkilemeyeceği", 31.07.2003 tarihinden sonra düzenlenen çeklere vergi kimlik numarasının yazılmamış olması durumunda ise "çekin geçerli olmayacağı" kabul edildiğinden;

Somut olayda, keşide tarihi "20.09.2005" olan suça konu çekin, vergi kimlik numarası bulunmadığı görülmekteyse de; hesabın bulunduğu banka şubesinin dosya içerisinde bulunan cevabı yazısında çek defterinin 10.10.2001 tarihinde verildiğini ve yenisi ile değiştirilmediğini bildirmesi ve çekin ileri tarihli olarak keşide edildiği yönündeki iddia da dikkate alınarak, çekin ileri tarihli olarak tedavüle sürülüp sürülmediği araştırıldıktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi yasaya aykırı bulunduğundan, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek, katılanın temyiz itirazları yerinde görülmekle, hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8846, Karar No: 2010/542, Tarih: 26.01.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/8846 E.  ,  2010/542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmasına olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 26.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5658, Karar No: 2021/781, Tarih: 28.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/5658 E.  ,  2021/781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- 2009 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak; yüklenen suçun sübutu kabul edilmiş, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin olunmuş, cezayı artırıcı ve azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Sanığa yüklenen "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarının 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesinde belirtilen cezasının türü ve üst sınırına göre, tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 28.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1967, Karar No: 2022/3568, Tarih: 13.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1967 E.  ,  2022/3568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : MUĞLA SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının yapılan yargılamasında, davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun kabulü ile davanın kabulüne dair yeniden kurulan hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile aralarında 25/04/2013 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kantin kira sözleşmesi bulunduğunu, sözleşmede kira bedelinin üçer aylık dönemler halinde peşin olarak ödeneceği kararlaştırıldığı halde ödenmemesi nedeni ile davalıya ihtar tebliğ edilerek 30 gün ödeme süresi verildiğini, davalı tarafça süresi içinde ödeme yapılmadığından sözleşme ve şartnameye aykırı davranması nedeni ile sözleşmenin 04/07/2014 tarihinde feshedilerek tahliye için davalıya süre verildiğini, kiralananın tahliye edilmemesi üzerine kaymakamlık aracılığıyla 28/11/2014 tarihinde tahliye işleminin tamamlandığını ileri sürerek; tahliye tarihine kadar kira alacağı 174.949,39 TL, sözleşmenin 11. maddesine istinaden cari yıl kira bedeli 226.016,48 TL, sözleşmenin 14. maddesine istinaden fesihden sonra kiralananın teslim edilmesine kadarki 147 gün için cari yıl kira bedelinin %1’i oranında cezai şart 332.244,11 TL toplamı 733.209,98 TL'nin 05/11/2015 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; cevap dilekçesi sunmamıştır.

İlk derece mahkemesince; hüküm kurmaya elverişli bilirkişi heyeti raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, 174.949,39 TL kira alacağının 05/12/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte; kira sözleşmesinin 11. maddesi gereğince 226.016,48 TL cezai şart alacağının; 14. maddesi gereğince takdiren

174.949,39 TL cezai şart alacağının asıl alacağı geçmeyecek şekilde davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından istinaf edilmiştir.

174.949,39 TL cezai şart alacağının asıl alacağı geçmeyecek şekilde davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; sözleşmenin 14. maddesindeki cezai şarta ilişkin düzenlenmenin geçerli olup tacir olan davalıyı bağladığı, davacı tarafça kira sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği, davalının cezai şartın mahvına sebep olacağını ileri sürmediği gerekçesiyle cari yıl kira bedelinin %1’i oranındaki cezai şart miktarı olan 332.244,11 TL'den sorumlu olduğu gözetilerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile 174.949,39 TL kira alacağının 05/12/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte; kira sözleşmesinin 11. maddesi gereğince 226.016,48 TL cezai şart alacağının; 14. maddesi gereğince takdiren 332.244,11 TL cezai şart alacağının asıl alacağı geçmeyecek şekilde davalıdan alınarak davacıya verilmesine; Fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Taraflar arasında, 2886 sayılı Kanunda belirtilen usule göre kiraya verildiği hususunda uyuşmazlık bulunmayan, yer teslim tarihi 10/05/2013 tarihinden itibaren üç yıl süreli kira sözleşmesinin 14. maddesinde, " Kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmaz idareye teslim edilmezse, geçen her gün için, cari yıl kira bedelinin yüzde biri oranında ceza, itirazsız olarak ödenir." hususu kararlaştırılmıştır.

Kira sözleşmesinin 14. maddesindeki bu hüküm, T.B.K'nun 179. ve devamı maddelerinde düzenlenen cezai şart niteliğindedir. Cezai şart geçerli bir borcun yerine getirilmemesi veya eksik yerine getirilmesi ya da belli bir yerde belirli bir zamanda yerine getirilmemesi durumunda, borçlunun ödemesi gereken bir edimdir.

Bu noktada, bölge adliye mahkemesince, kiraya verenin, sözleşmeyi haklı nedenle feshettiği gözetilerek, davanın kabulüne karar verildiğinden, fesih nedeniyle cezai şart istenebilmesi için, feshin haklı ve hukuka uygun olması gerektiği hususuna kısaca değinilmekte fayda bulunmaktadır.

Bu noktada, bölge adliye mahkemesince, kiraya verenin, sözleşmeyi haklı nedenle feshettiği gözetilerek, davanın kabulüne karar verildiğinden, fesih nedeniyle cezai şart istenebilmesi için, feshin haklı ve hukuka uygun olması gerektiği hususuna kısaca değinilmekte fayda bulunmaktadır.

Davacı tarafça, kira bedelinin süresinde ödenmemesi nedeniyle sözleşmenin tek taraflı feshedildiği ve davalıya kiralananı tahliye etmesi için bildirim yapıldığı belirtilmiştir. Kira akdinin sona erme sebepleri ve akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 327 vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Akdin feshi için, bu maddelerde yer alan koşulların bulunması tek başına yetmez. Ayrıca, bu konuda tahliye talebinin ilama bağlanmış olması gerekir. Somut olayda, idarece sözleşmenin tek taraflı olarak feshine karar verilmiş ise de, bu kararın her hangi bir ilama bağlanmadığı anlaşılmaktadır. Mahkeme kararı ile tahliye ilamı alınmadığı sürece akdin sözleşmede belirlenen tarihten önce sona erdiğinden söz edilemez ve dolayısıyla feshe dayalı olarak davalıdan cezai şart istenemez ise de temyiz edenin sıfatına göre, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Bu itibarla, bölge adliye mahkemesince, sözleşmenin 14. maddesi gereğince, takdiren 332.244,11 TL cezai şart alacağının, asıl alacağı geçmeyecek şekilde davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de, gerek sözleşmedeki hükümde gerekse de kanunda, bu yönde bir düzenleme mevcut olmadığından, cezai şart alacağına, asıl alacağı geçmeyecek şekilde hükmedilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinde yer alan, “ Kira sözleşmesinin 14. maddesi gereğince takdiren 332.244,11 TL cezai şart alacağının asıl alacağı geçmeyecek şekilde davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” cümlesinin hükümden çıkarılarak yerine, “Kira sözleşmesinin 14. madde gereğince 332.244,11 TL cezai şart alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” ifadelerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 13/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16856, Karar No: 2019/15379, Tarih: 19.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/16856 E.  ,  2019/15379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekili tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulduğuna,kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekili tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 12.10.2016 tarihinde sanık ...'ün öldüğünün anlaşılması karşısında; bu husus araştırılarak, 5237 sayılı TCK.nın 64. maddesi gereğince hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9531, Karar No: 2023/5709, Tarih: 19.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/9531 E.  ,  2023/5709 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/603 E., 2021/231 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Siirt Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 28.04.2014 tarihli ve 2014/566 Esas No.lu iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında, suç tarihinde birden fazla kişiyle birlikte gece vakti, şikâyetçinin işyerine girip hırsızlık yapmak amacıyla işyerinde bulunduğu sırada polis ekiplerinin gelmesi üzerine suç üstü yakalanması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 31/2, 116/4, 119/1-c, 31/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2015 tarihli ve 2014/163 Esas, 2015/206 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 35/1-2, 31/2, 62, 116/4, 119/1-c, 31/2, 62, 50/3 ve 50/1-a maddeleri uyarınca sırasıyla 3.740,00 TL ve 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yukarıda anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 11.09.2019 tarihli ve 2019/897 Esas, 2019/12265 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda rapor alınmadan hüküm kurulması ve suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmadan karar verilmesi gerekçeleriyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2019/603 Esas, 2021/231 Karar sayılı kararı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 35/2, 116/2-4, 119/1-c, 31/2, 62, 50/1-a, 52/1-2. maddeleri uyarınca sırasıyla 3.740,00 TL ve 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2019/603 Esas, 2021/231 Karar sayılı kararı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 35/2, 116/2-4, 119/1-c, 31/2, 62, 50/1-a, 52/1-2. maddeleri uyarınca sırasıyla 3.740,00 TL ve 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi; suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, lehe kanun maddelerinin uygulanmadığı, indirim oranlarının alt sınırdan uygulandığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verme şartları oluşmasına rağmen uygulanmadığı ve re'sen dikkate alınabilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suça sürüklenen çocuğun, olay günü saat gece 02.45 sıralarında, şikâyetçiye ait iş yerine temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ... ile birlikte girdiği ve herhangi bir ürün alamadan polis ekipleri tarafından suç üstü yakalandıkları tüm dosya kapsamında Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuk savunmasında atılı suçu ikrar etmiştir. 03.04.2014 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporu, 03.04.2014 tarihli tutanak dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin Mahkemece belirtilen uygulanmama gerekçesinin yerinde ve yeterli olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2019/603 Esas, 2021/231 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3910, Karar No: 2015/22865, Tarih: 01.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/3910 E.  ,  2015/22865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(...) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.