muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/896, Karar No: 2018/3108, Tarih: 20.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/896 E.  ,  2018/3108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın vasisi olan ...’ın mernis adresine doğrudan yapılan gerekçeli karar tebliğ usulsüz olduğundan sanığın temyiz dilekçesi süresinde kabul edilmiştir.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 Esas sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması; somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle sanığın savunmasında ve temyiz dilekçesinde belirttiği 2009 yılında cezaevine hükümlü olarak girdiğine ilişkin savunmasında belirttiği bu hususlar ile şikayet tarihinden önce sanığa vasi tayin edilip edilmediği ayrıca mahkemece sanığın cezaevine ne zaman girdiği cezaevine girdiği tarihten şikayet tarihine kadar cezaevinde aralıksız kalıp kalmadığı araştırılarak, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21305, Karar No: 2014/37019, Tarih: 12.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/21305 E.  ,  2014/37019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/76661

MAHKEMESİ : Iğdır(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2013

NUMARASI : 2012/229 (E) ve 2013/34 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun soruşturmada sanığın elindeki ağaç sopa ile kendisine vurduğunu beyan etmesi ve mağdurun bu beyanının doktor raporu ile doğrulanması karşısında, sanığın eylemini TCK'nin 6/1-f-4 maddesi kapsamında silah ile gerçekleştirdiği, bu nedenle eylemin TCK'nin 86/2 ve 86/3-e maddeleri kapsamında kaldığı ve şikayete tabi olmadığı gözetilmeden, suçta kullanılan ağaç sopanın niteliği ve cinsinin tam olarak tespit edilememesi nedeniyle TCK 6/1-f-4 maddesi kapsamına dahil edilmediği ve eylemin TCK'nin 86/2. maddesi kapsamında kaldığı belirtilerek mağdurun şikayetten vageçme beyanı dikkate alınarak yazılı şekilde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3169, Karar No: 2021/5056, Tarih: 18.05.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3169 E.  ,  2021/5056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

İlk derece mahkemesince davacı tarafın karar düzeltme başvurusunun değerlendirilmesi için gönderilen dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, davalı tarafça düzenlenen elektrik faturalarıyla tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin iadesi istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, işbu kararın temyizi üzerine Dairece verilen 21/09/2020 tarih ve 2019/2643 Esas, 2020/4415 Karar sayılı ilamla karar onanmıştır.

Davacı vekili tarafından sunulan 16/11/2020 tarihli dilekçeyle, karar ile ilgili kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş, ilk derece mahkemesince dosyanın gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca dosya içeriğinin karar düzeltme talebi olduğundan bahisle dosyanın iade edilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince talep ile ilgili değerlendirme yapılmak üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dairece yapılan incelemede; davacı vekili tarafından sunulan dilekçenin içerik itibari ile karar düzeltme talebi değil, kanun yararına bozma talebi niteliğinde olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 363. maddesi uyarınca; kanun yararına bozma istemlerinin Adalet Bakanlığına gönderilmesi gerekmektedir.

Buna göre, dosyanın Adalet Bakanlığı’na gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine İADESİNE, 18/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5980, Karar No: 2016/4198, Tarih: 24.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/5980 E.  ,  2016/4198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 24/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1471, Karar No: 2011/5790, Tarih: 03.05.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/1471 E.  ,  2011/5790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :19.1.2011

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı kayyımı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin ve taşınmazın değerinin satış aşamasında yeniden tespit edilebileceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmazın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcının temyiz edenden alınmasına, 3.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10660, Karar No: 2023/1415, Tarih: 29.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10660 E.  ,  2023/1415 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların erkeğin ailesi ile aynı binada oturduklarını, erkeğin ayrı ev vaadini tutmadığını, kadına ve çocuğuna zaman ayırmadığı, kadına fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, hakaret ettiğini, kadının ailesi ve arkadaşları ile görüşmesine engel olduğunu, kadının özel hayatını ihlal ettiğini, erkek ve erkeğin ailesinin kadına hizmetçi muamelesi yaptığını, erkeğin kadını evden kovduğunu, kadının babasını arayarak kızını almasını söylediğini, ortak çocuğu annesi ile görüştürmediğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, ortak çocuk için aylık 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın için 3.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile yasal faiziyle beraber 500.000,00 TL maddî ve 500.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaların gerçeği yansıtmadığını, kadının evdeki eşyaları kırıp döktüğünü, şiddet uyguladığını, çıldırmış gibi her şeye saldırdığını, bu hususta video kaydı olduğunu, eşyalara zarar verdiğini, müvekkilinin ve çocuğunun can güvenliğinin tehlikede olduğunu, kadının velâyet talebinin sadece müvekkilini rahatsız etme amacı taşıdığını, kadının sosyal medyadan çocuğu almakla tehdit ettiğini, kadının ruhen sağlıklı olmadığını, eve misafir bile gelmediğini, kadının çocuğa da şiddet uyguladığını, agrasif yapısının olduğunu, kendi isteği ile müşterek haneyi terk ettiğini, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, müvekkili ve ailesinin kadının yapması gereken çoğu işi yaparak etrafa rezil olmaktan kurtulduklarını, evin temizliğini bulaşığını müvekkilinin yapmak durumunda kaldığını belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, erkek lehine 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesine talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin tartışma sonrası kadının yüzüne havluyla vurduğu, kadının da evi düzenleyip temizlemediği, ortak çocuğa vurduğu, kolunu sıkıştırıp kızarmasına neden olduğu, erkeğin üzerine yürümeye çalıştığı, erkeğe sürekli ağır hakaretler ettiği, en son olayda da hakaretler edip ev eşyalarını sağa sola fırlatıp zarar verdiği, hukuka uygun yollarla elde edilmeyen ses ve görüntü kayıtlarına itibar edilemeyeceğinden son olayda kadına ait ses ve görüntülere itibar edilemediği, diğer bir kısım iddiaların da ispat edilemediği, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin az, kadının ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, alınan uzman raporları göz önüne alınarak, çocuğun yaşı, anne sevgi ve ilgisine olan ihtiyacı, dosyadaki mevcut durum, maddî ve manevî menfaatleri doğrultusunda tarafların ortak çocuğunun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk için aylık 500,00 TL tedbir ve 750,00 TL iştirak nafakasına, kadın lehine karar kesinleşinceye kadar devam etmek üzere aylık 500,00 TL tedbir nafakasına, erkek lehine 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata, kadının tazminat taleplerinin ve yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; Mahkemece kusur değerlendirilmesinin hatalı yapıldığını, tarafların eşit kusurlu olduğunu belirterek kararı kusur belirlemesi, tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi, erkek lehine hükmedilen tazminatlar yönünden istinaf etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; şiddet vakıasının tamamen kurgusal bir iddia olduğunu, ispatlanamadığını, kadının iddialarını ve davasını ispat edemediğini, lehine hükmedilen tazminat miktarlarının yetersiz olduğunu, ağır kusurlu kadına tedbir nafakasına hükmedilmesinin hatalı olduğunu, müşterek çocuğun anne bakımına muhtaç olacak kadar küçük yaşta bir çocuk olmadığını, çocuk ile baba arasında anneye kıyasla daha yakın bir ilişki olduğunu, velâyet konusunda çocuğun babasını tercih etmesinin mutlak olduğunu, annenin asabi ve şiddete meyilli bir yapısının olduğunu, psikolojik rahatsızlıklarının bulunduğunu, çocuk ile iletişiminde sıkıntılar yaşandığını, çocuğun bakım ve yetiştirilmesine dair sorumluluklarını yerine getirmediğini, her iki tarafın maddî gücü, sosyal ve ailevi yapısı, yaşadıkları mesken ve diğer imkânlar ile kabiliyetler bir arada değerlendirildiğinde velâyetin tarafına verilmesi gerektiğini belirterek asıl davanın kabulünü, kusur belirlemesini, aleyhe hükmedilen tedbir nafakasını, yargılama giderleri ve vekâlet ücretini, lehe hükmedilen tazminat miktarlarını ve müşterek çocuğun velâyeti yönünden kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğe yüklenen kusurun gerçekleştiği, erkeğin gerçekleşen kusurunun yanında bağımsız konut temin etmeme, kadının ailesi ile görüşmesini sınırlandırma ve tanık Ebru'nun beyanından anlaşılacağı üzere kadına birden fazla kez şiddet uygulama kusurlarını işlediği, kadına yüklenen kusurların gerçekleştiği, erkeğin, kadının başka bir kusurunu ispat edemediği, gerçekleşen olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu, ortada evlilik birliğini temelinden sarsan birliğin devamına imkan vermeyen bir geçimsizliğin mevcut ve sabit olduğu, davanın ve karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına dair verilen kararının isabetli olduğu, çocuğun anne yanında kalmasının üstün menfaatine olduğu, iki ayrı sosyal inceleme raporu ile tespit edilen, ayrılık döneminde anne yanında yaşayan, anneye karşı güven ve sevgi bağının sağlıklı olarak kurulduğu anlaşılan ortak çocuğun velâyetinin annesine verilmesinin isabetli olduğu, tedbir nafakasının niteliği nazara alındığında kadın ve ortak çocuk lehine tedbir nafakası takdirinin doğru, miktarlarının ise makul olduğu, velâyeti anneye verilen ortak çocuğun ihtiyaçları için baba aleyhine iştirak nafakası takdirinin doğru miktarının ise makul olduğu, yapılan yargılama sonucunda eşit kusurlu bulunan, boşanmayla yoksulluğa düşeceği anlaşılan kadın lehine yoksulluk nafakası koşullarının oluştuğu, kadının davası kabul edildiğine göre davada kendisini vekille temsil ettiren kadın yararına asıl dava için karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekâlet ücreti takdir edilmesinde usul ve esas açısından hukuka aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle kusur gerekçesinin açıklandığı şekilde düzeltilmesine, kadın lehine aylık 750,00 TL yoksulluk nafakasına, erkeğin yasal koşulları oluşmayan tazminat taleplerinin reddine karar verilerek, kadının kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ile erkek lehine hükmedilen tazminatlar yönünden istinaf talebinin kabulüne, kadının diğer, erkeğin tüm istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; eşit kusura diyeceklerinin olmadığını, ancak kadın lehine tedbir nafakasına hükmedilmediğini ve yoksulluk nafakası miktarının yetersiz olduğunu, erkeğin gelirinin yüksek olduğunu belirterek kararı tedbir nafakası ile yoksulluk nafakasının miktarı yönünden temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; eşit kusura diyeceklerinin olmadığını, ancak kadın lehine tedbir nafakasına hükmedilmediğini ve yoksulluk nafakası miktarının yetersiz olduğunu, erkeğin gelirinin yüksek olduğunu belirterek kararı tedbir nafakası ile yoksulluk nafakasının miktarı yönünden temyiz etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; şiddet vakıasının tamamen kurgusal bir iddia olduğunu, ispatlanamadığını, müşterek evlerinin bağımsız olduğunu, kadının iddialarını ve davasını ispat edemediğini, ağır kusurlu kadına nafaka hükmedilmesinin hatalı olduğu gibi nafaka miktarlarının oldukça yüksek olduğunu, tazminat taleplerinin reddinin hatalı olduğunu, müşterek çocuğun anne bakımına muhtaç olacak kadar küçük yaşta bir çocuk olmadığını, çocuk ile baba arasında anneye kıyasla daha yakın bir ilişki olduğu, velâyet konusunda çocuğun babasını tercih etmesinin mutlak olduğu, annenin asabi ve şiddete meyilli bir yapısının olduğu, psikolojik rahatsızlıklarının bulunduğu, çocuk ile iletişiminde sıkıntılar yaşandığı, çocuğun bakım ve yetiştirilmesine dair sorumluluklarını yerine getirmediği, her iki tarafın maddî gücü, sosyal ve ailevi yapısı, yaşadıkları mesken ve diğer imkânlar ile kabiliyetler bir arada değerlendirildiğinde velâyetin tarafına verilmesi gerektiğini belirterek kararı kusur belirlemesi, kadının kabul edilen davası, velâyet, nafakalar, reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında görülen boşanma davasında kusur değerlendirmesi ve buna bağlı kadının davasının kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, velâyet düzenlemesi, nafakalar, tazminatlar ve nafaka miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 175 inci maddesi 182 nci ve 330 uncu maddeleri, ve 327 nci, 328 inci, 329 uncu 336 ncı madde hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.