muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8458, Karar No: 2013/8315, Tarih: 08.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/8458 E.  ,  2013/8315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. Sıf.)

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 04/02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Her ne kadar mahkemece karar başlığında, davaya iş mahkemesi sıfatıyla bakıldığı yazılmışsa da, bunun sehven yazıldığı anlaşılmış; bu durum mahallinde düzeltilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dşında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız icra takibi ve haciz nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; olayın gelişimi, bankanın yapılan yanlışı fark etmesi üzerine davacı hakkındaki haczi kaldırması ve yukarıdaki ilkeler göz önünde bulundurulduğunda, hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş; bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olayda; olayın gelişimi, bankanın yapılan yanlışı fark etmesi üzerine davacı hakkındaki haczi kaldırması ve yukarıdaki ilkeler göz önünde bulundurulduğunda, hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (3) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29622, Karar No: 2013/20774, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29622 E.  ,  2013/20774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar

hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın ... edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/09/2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13155, Karar No: 2013/342, Tarih: 22.01.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/13155 E.  ,  2013/342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından sanık ..., kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından sanık ..., beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ... ve ... ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nun yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanıklar ... ve ...'ın ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetlerine, sanıklar ... ve ...'in konut dokunulmazlığını bozma, sanıklar ... ve ...'un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanıklar ... ... ... ve ...'nın ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatlerine dair Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.01.2012 gün ve 2011/332 Esas, 2012/12 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar ... ... ve ...müdafileri ve katılan-mağdure vekilleri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen hükmün katılan ...'ya tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye dosyada rastlanmadığından, gerekçeli kararın kendisine tebliğ edildiğini gösteren belge var ise dosyasına konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmü temyizi halinde de bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14215, Karar No: 2013/15718, Tarih: 13.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/14215 E.  ,  2013/15718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; kıyı kanununa dayalı tapu iptali istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2707, Karar No: 2021/2423, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/2707 E.  ,  2021/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında 392,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Bolu İl Emniyet Müdürlüğünün 06/05/2020 tarihli ve 2020/413 sayılı idarî yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idarî para cezasının kaldırılmasına ilişkin Bolu Sulh Ceza Hâkimliğinin 30/06/2020 tarihli ve 2020/1431 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 14.01.2021 gün ve 2020-13537 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2021 gün ve KYB. 2021/8618 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, somut olayda kabahatlinin İzzet Baysal Caddesi üzerinde bekçiler tarafından durdurularak maskesiz sokağa çıktığı gerekçesiyle hakkında düzenlenen idarî yaptırım kararına karşı yapmış olduğu itiraz üzerine, Hâkimlikçe yapılan inceleme sonucunda ''...maske takmanın amacına uygun olarak kullanılması halinde 4 saat süre ile aynı maskenin kullanılabileceği dolayısıyla ortalama bir insanın günde ev dışında 3 tane maske değiştirmesi gerektiği bunun da kişiye belirli bir maliyet külfet getirdiği, ...Anayasanın 73. maddesi gereği mali yükümlülüklerin ancak kanunla konulup kanunla kaldırılabileceği, hem sosyal devlet olma ilkesi, hem de getirilen zorunluluğun mali külfet getirmesi gereği devletin kişi başına her gün üç tane maske sağlama zorunluluğu olduğu..." gerekçesi ile 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 28. maddesinin 8/b bendi uyarınca itirazın kabulüne karar verilmiş ise de,

1-1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu'nun 28. maddesinde ''Umumi hıfzıssıhha meclislerinin mukarreratından mahalli vazifeler ve salahiyetler arasında bulunan işler vali veya kaymakam tarafından icra olunur ve istizana muhtaç olanlar kaymakamlıkça vilayetten ve vilayetçe Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaletinden sorulur.'' şeklinde belirtildiği üzere, il umumî hıfzısıhha meclisleri tarafından alınan kararların il genelinde icra edilmesi görevinin illerde Valilere verildiği,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 09/11/2020 tarihli ve 2020/4354 esas, 2020/14250 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, Valilerin, 1593 sayılı Kanun'un 28. maddesi ile kendilerine verilen icra görevini yerine getirmek ve bulaşıcı ve salgın hastalıkla mücadele etmek amacıyla il umumî hıfzısıhha meclisleri tarafından alınan tedbirleri ve bu tedbirlere uyulmaması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 32. maddesinin uygulanacağını, gerek ilgili kamu kurum ve kuruluşlarına gerekse il genelinde yaşayan halka usûlüne uygun şekilde ilan etmesinin gerektiği,

Somut olayda, Bolu Valiliği tarafından, İl Umumî hıfzısıhha meclisince 1593 sayılı Kanun'un 27. maddesi çerçevesinde alınmış olan "maske tedbiri/yükümlülüğü"ne dair kararın aynı Kanun'un 28. maddesiyle verilen icra yetkisi kapsamında 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 66/1. maddesi çerçevesinde Valilik tarafından usûlüne uygun şekilde ilan edilip edilmediği Valilik makamından sorularak, ilân edilmemiş olması halinde idarî para cezası karar tutanağında zikredilen karara istinaden uygulanan idarî para cezasının şartları oluşmadığından ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazı şekilde karar verilmesinde,

2-Bolu Valiliği tarafından, il umûmî hıfzısıhha meclisince 1593 sayılı Kanun'un 27. maddesi çerçevesinde alınmış olan "maske tedbiri/yükümlülüğü"ne dair kararın aynı Kanun'un 28. maddesiyle verilen icra yetkisi kapsamında 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 66/1. maddesi çerçevesinde Valilik tarafından usûlüne uygun şekilde ilân edilmiş olması halinde ise, idari para cezası kararının Vali tarafından tesis edilmesi gerekirken sadece kabahat tutanağını tutmakla görevli olan idari kolluk yetkilileri tarafından tesis edilmiş olması nedeniyle ortadan kaldırılmasına ve bu hususta süresi içinde yetkili Valilik tarafından idari yaptırım işlemi uygulanması amacıyla kararın ve tutanağın ilgili idareye gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 25.01.2021 tarihli, 2021/627 E. 2021/465 K. ve 2021/628 E. 2021/466 K. sayılı dosyalarında; kabahate konu maske takmamak eyleminin, 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu'nun 282. maddesi kapsamında cezalandırılabileceğine dair kararlarının olduğu anlaşılmakla,

Başvuran hakkında, maske takmama eylemi nedeniyle kesilen idari para cezasının kaldırılmasına dair karara karşı, "maske takma yükümlülüğüne aykırılık eyleminin, 1593 sayılı Kanun'un 282. maddesi kapsamında cezalandırılıp cezalandırılmayacağı" ve "kesilecek idari para cezasının 1593 sayılı Kanun'un 294/2. maddesi kapsamında hangi mülki amir tarafından verileceği" yönlerinden de kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceği hususunda gereğinin takdir ve ifası için dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21802, Karar No: 2017/5955, Tarih: 25.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/21802 E.  ,  2017/5955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davacıların içinde bulunduğu davalı ...'a ait olan ... plakalı otobüs, şoför Davalı ...'ın sevk ve idaresindeyken aynı istikamette seyreden ... plakalı kamyona arkadan çarpması neticesinde trafik kazası meydana geldiğini, meydana gelen kazada otobüs şoförü ...'ın öldüğünü, davacı ...'ın dizinde ağır hasarlar meydana geldiğini topallayarak yürüdüğünü, davacı ...'ın kaza sonrası büyük korku yaşadığını arabaya binemez hale geldiğini, davacının taksicilik yaparak geçimini sağlamaktayken kazadan sonra taksiye binemediğini taksi şoförlüğü yapamadığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile davacı ... için ....000,00 TL maddi ....000,00 TL manevi, davacı ... için ....000,00 TL maddi ....000,00 TL manevi olmak üzere toplam ....000,00 TL tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir. Davacılar vekili; talep konusu cismani zarardan dolayı doğan zararlarına ilişkin dava tarihi olan ....09.2009 tarihinden itibaren ıslah tarihine kadar işlemiş olan ....300,00 TL yasal faizin eklenerek toplam ....300,00 TL nin davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; maddi tazminat taleplerinin reddine, manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile her bir davacı için ....500,00 TL olmak üzere toplam ....000,00 TL manevi tazminatın ....03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı ...,... TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına .../05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11443, Karar No: 2014/1020, Tarih: 17.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11443 E.  ,  2014/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERCİŞ SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2012/9-2013/71

Taraflar arasında görülen davada Erciş Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/02/2013 tarih ve 2012/9-2013/71 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, Erciş Şubesinden 29/01/2010 tarihinde gönderdiği kargonun davalı tarafından alıcı M. U.'a teslim edilmediğini ve gönderinin 03/02/2010 tarihinden bu yana kayıp olduğunu ileri sürerek, 5954,28 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından gönderilen kolinin değer konulmamış koli olduğundan adi koli olarak değerlendirildiğini, konuya ilişkin posta kolileri yönetmeliğinin 10. maddesinin değer konulmamış kolileri tanımladığını, müvekkili idarenin tazminat sorumluluğunun 78. ve 79. madde ile sınırlandırıldığını, idarenin 74. madde gereğince davacıya tazminat ödeme sorumluluğunun bulunmadığını, davacı tarafından gönderilen kolinin yetkili kişiye teslim edildiğini bildirerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Kıbrıs'taki arkadaşlarına hediye olarak göndermek için Erciş'teki bir gümüşçü dükkanından aldığı takıları 29/01/2010 tarihinde PTT ile alıcı M. U. :KTKA T. T. E. B. Kışlası Lefkoşe/Kıbrıs ad ve adresine göndermek üzere kargoya verdiğini, kargonun 03/02/2010 tarihinden bu yana kayıp olduğunu ileri sürdüğü, davacının aldığı takıları 29/01/2010 tarihinde PTT kargo ile gönderdiğini beyan ettiği ancak dava dilekçesinin ekindeki faturanın incelenmesinde, fatura tarihinin 02/02/2010, sevk irsaliyesi tarihinin ise 29/01/2010 olduğunun görüldüğü, tanık beyanı ile davacının belirttiği zarar miktarının çelişkili olduğu, PTT Genel Müdürlüğü'nün 28/07/2010 tarih ve 1038 sayılı yazısı ile kargonun değer konularak değil normal posta olarak gönderildiği belirtilerek kargo alındısı fotokopisi gönderildiği, kargonun alıcının bulunduğu adresteki birlik mutemedine 03/02/2010 tarihinde teslim edildiği, bunun PTT Genel Müdürlüğü Askeri Posta Merkezi Müdürlüğü'nün 10/08/2010 tarih ve 543 sayılı yazısından anlaşıldığı, ayrıca Posta Kolileri yönetmeliğinin 74/3 maddesi uyarınca gönderilen kolinin içinde yasak olan madde bulunması halinde PTT'nin sorumluluktan kurtulacağının belirtildiği, aynı yönetmeliğin 68. maddesinde ise para ve değerli eşyanın değer konulmamış koli ile gönderilmesinin yasak olduğunun belirtildiği, davacının gümüş takılardan oluşan değerli eşyaları değer konulmamış posta ile gönderdiği, bu nedenle davalı tarafın sorumluluğunun ortadan kalktığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.