muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/780, Karar No: 2014/15557, Tarih: 19.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/780 E.  ,  2014/15557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2009/111-2013/305

Davacı E.. Ö.. vekili Avukat N.. K.. tarafından, davalı H.. K.. aleyhine 20/03/2009 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı eski eşi tarafından e-mail adresine gönderilen hakaret içerikli mesajlar ile kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek uğradığı manevi zararın davalıya ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı ise ,davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece;manevi tazminat istemin kısmen kabulüne karar verilerek 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda,olay tarihi,olayın gelişimi, hakaret eyleminin karşılıklı olması ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Davaya konu olayda,olay tarihi,olayın gelişimi, hakaret eyleminin karşılıklı olması ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6266, Karar No: 2019/12993, Tarih: 11.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/6266 E.  ,  2019/12993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılara ait işyerinde bilgi işlem teknisyeni olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile eşitliğe aykırılık tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının müvekkili ... Deniz Otobüsleri San. ve Tic. A.Ş.de hiçbir kaydının olmadığını, yüklenici firmalar ile hizmet alımı işi yaptıklarını, işçi teminine yönelik bir ilişki olmadığını, diğer müvekkili şirketin ise ... Deniz Otobüsleri San. ve Tic. A.Ş.nin hissedarı olduğunu ve 16/05/2012 tarihi itibari ile sicilden terkin olduğunu, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalılara ait iş yerinde çalıştığı, iş sözleşmesinin davalılarca haklı neden olmadan feshedildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu yine eşitsizlik tazminatına da hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davacının davalı ... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş. nezdindeki hizmet süresi 01/11/2005-31/12/2007 ve 01/01/2009-31/12/2011 tarihleri arasında olup Mahkemece karar gerekçesinde hizmet süresinin 01/01/2009-31/12/2011 arası olduğunun yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Taraflar arasında, davalı ...Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A. Ş. nin davacı alacaklarından sorumlu olup olmadığı, hususunda uyuşmazlık vardır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının davalı... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş.nin asıl işverenliğinde çalıştığı, diğer davalı Tass Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A. Ş.nin ise özelleştirme döneminde... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş. hisselerini devraldığı ancak davalı... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş.nin tüzel kişiliğinin ve faaliyetlerinin devam ettiği anlaşılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının davalı... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş.nin asıl işverenliğinde çalıştığı, diğer davalı Tass Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A. Ş.nin ise özelleştirme döneminde... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş. hisselerini devraldığı ancak davalı... Deniz Otobüsleri San ve Tic. A.Ş.nin tüzel kişiliğinin ve faaliyetlerinin devam ettiği anlaşılmıştır.

Tüzel kişiliği oluşturan ortakların şahsen sorumluluğu olmayacağı gibi davalı Tass Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş.nin davacının işvereni olduğuna yönelik delil de yoktur. Buna göre Mahkemece gerekçesiz şekilde davalı Tass Denizcilik ve Ulaştırma Hizmetleri Turizm San. ve Tic. A.Ş.nin davacının alacaklarından sorumlu tutulması hatalıdır.

4- İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında de uyuşmazlık vardır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.7.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.).

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez (Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez (Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle farklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemeleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece "talebin yerinde olduğu" şeklindeki gerekçesiz karar ile eşit davranmama tazminatına hükmedilmiştir.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece "talebin yerinde olduğu" şeklindeki gerekçesiz karar ile eşit davranmama tazminatına hükmedilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere 4857 sayılı Yasanın 5. maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiş olup davacı tarafından, bu ve benzeri sebeplere dayalı bir ayrım yapıldığı ileri sürülüp, kanıtlanmadığından eşit davranmama tazminatı talebinin reddi yerine yetersiz gerekçe ile kabulü hatalıdır.

5-Taraflar arasında diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma alacağı olup olmadığı, hususundadır.

Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığını ancak ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek alacak talep etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı iddiasına göre alacak hesabı yapılmıştır.

Söz konusu alacağın varlığını ipatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarının beyanları hesaba elverişli olmayıp alacağı ispatlamada yetersizdir. Davalı tanıklarının beyanlarına göre ise fazla çalışma çıkmamaktadır. Bu halde tanık beyanları dışında başka delil de olmadığından alacağın ispatlandığı söylenemez.

Mahkemece fazla çalışma ücretine yönelik talebin reddi yerine davacı iddiasına göre hesaplama yapan rapora göre alacağın hüküm altına alınması da hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/489, Karar No: 2020/1001, Tarih: 11.03.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/489 E.  ,  2020/1001 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava; yükleniciden eser sözleşmesinden kaynaklanan şahsi hakkını temlik alan üçüncü kişinin temliken tescil istemine ilişkin olup, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, Osmaniye ili merkez Rızaiye mahallesindeki 2013 ada, 51 parsel sayılı taşınmazın maliki davalı ... ile yüklenici davalı ... ve temsilcisi ... arasında, Osmaniye 1. Noterliği'nin 12.3.2012 tarih ve 003302 yevmiye nolu arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, yüklenicinin bu inşaatın işlerini 19.12.2012 tarihli sözleşme ile taşeron davalı, ...Taah. Gıda Nak. Tic. ve San. Ltd. Şti.'ye yaptırdığını, ilk sözleşmede yükleniciye isabet eden dava konusu daire ile diğer dairelerin, yüklenici tarafından taşeron ...Taah. Gıda Nak. Tic. ve San. Ltd. Şti.’ye bırakıldığını, bu şirketinde dava konusu zemin artı 2 kat, kuzeybatı cephesindeki 7 nolu bağımsız bölümü, 17.05.2012 tarihli adi yazılı sözleşme ile davacıya temlik ettiğini, işin bitmesine rağmen daire tapusunun halen müvekkiline devredilmeyip, davalı arsa maliki Ökkeş üzerinde kaldığını belirterek, dava konusu bağımsız bölümün davalı ... adına bulunan tapu kaydının iptâli ile müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... cevabında; dava konusu bağımsız bölümün sözleşmede yüleniciye bırakıldığını, kademeli devir yapılacağını savunmuş, davalılar Şenay ve ..., davacı ile doğrudan akdî ilişkilerinin bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini bildirmişler, davalı ... İnş. Taah. Gıda Nak. Tic. ve San. Ltd. Şti. tebligata rağmen cevap vermemiştir.

Davalı ... cevabında; dava konusu bağımsız bölümün sözleşmede yüleniciye bırakıldığını, kademeli devir yapılacağını savunmuş, davalılar Şenay ve ..., davacı ile doğrudan akdî ilişkilerinin bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini bildirmişler, davalı ... İnş. Taah. Gıda Nak. Tic. ve San. Ltd. Şti. tebligata rağmen cevap vermemiştir.

Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeniyle, yükleniciden temlik alınan şahsi hak nedeniyle temliken tescil tescil istemine ilişkin olup, mahkemece; edimini ifa etmeyen yüklenicinin temlik işleminin geçersiz olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Yerel mahkemeninde kabulünde olduğu gibi, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yükleniciye sağladığı şahsi hak, sözleşmenin diğer tarafı arsa sahibine karşı ileri sürülebileceği gibi, TBK 183, 184 (BK.162,163). maddeleri uyarınca; üçüncü kişilere temlik de edilebilir. Borçlunun rızasını gerektirmeyen bu kazandırıcı işlem ile şahsi hakkı temellük eden üçüncü kişi, bu hakkını arsa sahibine karşı ileri sürebilir, hatta onu ifaya zorlayabilir. Ancak borçlu arsa sahibinin de TBK 188. (BK 167) maddesi uyarınca temliki öğrendiğinde kendi akidine karşı ileri sürebileceği def’i ve itirazları temlik alana karşı ileri sürmesi mümkündür. Karşı edim yerine getirilmemiş ise arsa sahibi edimini yerine getirmekten kaçınabilir. Bu durumda temlik alanın temlik eden yüklenicinin edimlerini yerine getirdiğini ve temlike hak kazandığını kanıtlamalıdır.

Davacının temliken tescil talebinde bulunabilmesi için, davalı yüklenicinin ve taşeronun arsa sahibine karşı olan yükümlülüklerini yerine getirmesi zorunludur. Mahkemece öncelikle yapılacak keşif ve alınacak bilirkişi raporuna göre, davalı arsa sahibi ile davalı ... arasında düzenlenen arsa payı karşılığı sözleşmesine göre imalâtın getirildiği seviyenin belirlenmesi, seviyenin belirlenmesinden sonra, davacı ile davalı ... İnş. Taah. Gıda Nak. Tic. ve San. Ltd. Şti. arasındaki sözleşmeye göre davacıya imalât bedeli karşılığı satıldığı anlaşılan dairenin 7 nolu bağımsız bölüm olup olmadığı, bundan sonra satış bedelinin ödenip ödenmediği belirlenip, gerektiğinde varsa kalan bedelin depo edilmesi suretiyle tescile karar verilmesi gerekir.

Mahkemece belirtilen hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 143,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7773, Karar No: 2015/408, Tarih: 27.01.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/7773 E.  ,  2015/408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ile davalılar Orman Yönetimi ve Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi,gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 04/09/2013 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını belirttiği tapuda kayıtlı olmayan kendi zilyedliğinde bulunan taşınmazın orman sınırı içine alındığını ileri sürerek, sınırlamanın iptalini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine;

... İli, ... İlçesi, ... Beldesinde bulunan fen bilirkişi raporunda (A2) ile gösterilen 18480,87 m2, (B) harfi ile gösterilen 4958,20 m2 ve (C) harfi ile gösterilen 25435,93 m2 kısımlar yönünden orman sayılan yerlerden olması nedeniyle davanın reddine,

(A1) ile gösterilen 18480,87 m2 kısmın orman sınırı dışına çıkartılarak davacı ... oğlu ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ile davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Yörede 1974 yılında 766 sayılı Tapulama Kanununa göre yapılan kadastro çalışmasında taşınmaz çalılık olarak tapulama dışı bırakılmıştır.

Taşınmazın bulunduğu ... Beldesinde 2012 yılında 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması yapılmış ve 15/08/2013 tarihinde 1 ay süre ile ilân edilmiştir.

Dava, 1 aylık sürede açılan orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; orman bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın tamamı 1976 ve 1957 tarihli memleket haritalarında yeşil renkli bölümde ise de, (A1) ile işaretli bölümün 1953 tarihli hava fotoğrafında üstünde küçük bitki formları bulunan açık alanda olduğunun açıklanması karşısında (A1) ile işaretli bölümün orman sınırı dışına çıkarılmasına, diğer bölümler hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. Orman bilirkişisi tarafından (A2), (B) ve (C) ile işaretli bölümlerinde saçlı meşe ağacı bulunduğu, ziraat bilirkişi tarafından ise (A2) ile işaretli bölümünün kısmen elma bahçesi olduğu açıklanmış ise de, mahkemece bu çelişki üzerinde durulmamış, taşınmazın hangi bölümünde hangi ağaçların bulunduğu, sayısı, yaşı, kapalılık oranı, taşınmazdaki dağılımları krokili olarak gösterilmemiş, eski tarihli hava fotoğrafında görüldüğü bildirilen küçük bitki formlarının cinsi açıklanmamış, yeni tarihli hava fotoğrafları da incelenmemiştir.

O halde; mahkemece önceki bilirkişiler dışında belirlenecek bir orman, bir ziraat, bir fen elemanı bilirkişi marifetiyle yeniden yapılacak keşifte, çekişmeli taşınmazı geniş çevresiyle gösteren kadastro paftası ile daha önce uygulandığı bildirilen 1953 tarihli hava fotoğrafı ile 1976 ve 1957 tarihli memleket haritaları yanında, 1980'li yılara ait hava fotoğrafları da bulunduğu yerden getirtilerek birbiri üzerine aplike edilmeli, çekişmeli taşınmazın konumu, eylemli durumu, hangi bölümünde hangi ağaçların bulunduğu, sayısı, yaşı, kapalılık oranı, taşınmazdaki dağılımları tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli, ağaç yaşı itibarıyla

memleket haritasındaki görünümün doğru olup olmadığı, eski tarihli hava fotoğrafında var olduğu bildirilen bitki örtüsünün cinsinin ne olduğu araştırılmalı, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre de; orman kadastrosuna itiraz davalarında tescil hükmü kurulamayacağı halde, (A1) ile işaretli bölümün davacı adına tesciline karar verilmesi ve reddedilen bölüm yönünden her iki idare lehine vekâlet ücreti takdiri gerekirken, hangi idare olduğu açıklanmadan vekâlet ücreti takdir edilmiş olması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; hükme yöneltilen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 27/01/2015 günü oy birliği ile karar verildi.