muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/734, Karar No: 2015/1556, Tarih: 17.03.2015

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4) Temyiz edenlerin sıfatları ve dilekçelerinin içerikleri dikkate alınarak, suça sürüklenen çocuk .. hakkında mağdur ..'i kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur ..'i kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ..'nin mağdur ..'i kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur .. kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan .. vekilinin bir nedene dayanmayan, suça sürüklenen çocuk .. müdafıinin haksız tahrik indiriminin yetersiz olduğuna, mağdur .. yönelik eylemde suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

a-) Suça sürüklenen çocuk .. mağdur .. kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

b-) Suça sürüklenen çocuk .. mağdur ..’i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyizlere gelince:

Olayın meydana gelmesine suça sürüklenen çocuk..'nun sebebiyet verdiği, olayın başlangıcından sonra telefonla suça sürüklenen çocuk ..’yi çağırdığı, üzerinde taşıdığı bıçakla hemen olay yerine gelen ..'nin, olayın sebebine dahi bilmeden .. yanında kavgaya katılıp mağdurlar .., .. ve .. bıçakla yaraladığı olayda, mağdurlardan kaynaklanan suça sürüklenen çocuğa yönelik haksız fiil olarak nitelendirilebilecek herhangi bir söz ve davranış bulunmadığı halde, daha az ceza almaya yönelik savunmasının aksi sabit olmadığı gerekçesiyle suça sürüklenen çocuk lehine haksız tahrik hükmünün uygulanması,

Yasaya aykırı, katılan .. vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 17/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19896, Karar No: 2015/1849, Tarih: 28.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/19896 E.  ,  2015/1849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz ve Kıyı Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmaza tecavüz ettiğinden bahisle açılan davada, tek bir fiilden dolayı birden fazla beraat hükmü kurulması, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan temsilcisinin, suçların sabit olduğuna yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3160, Karar No: 2019/2081, Tarih: 13.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3160 E.  ,  2019/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 07/04/2015 gün ve 2013/83 - 2015/97 sayılı kararı onayan Daire'nin 02/05/2017 gün ve 2015/15487 - 2017/2527 sayılı kararı aleyhinde davalı şirket vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2012 02136/2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 sıra numaralı tabak tasarımlarının, müvekkili adına 2005 01873/1 sayı ile tescilli bulunan, katalogda yayımlanan “square” adlı seriye dahil tasarımın aynısı olup, davalı tasarım başvurusunun, müvekkilinin tasarım tescilinden ... hakları ile bağdaşmadığını, davalının tasarım başvurusuna konu ettiği tabak formunun müvekkilinin tescilli tasarımı olduğunu, müvekkili şirketin kataloglarından görüleceği üzere “square” serisinin farklı desenlerle piyasaya sunulduğunu, belirleyici ve ayırt edici olanın formun kendisi olduğunu, müvekkilinin Porland Porselen San. ve Tic. A.Ş. ile aynı şirketler grubuna dahil olduğunu ve müvekkili tasarımının da tanınmış Porland Porselen markası ile kamuya sunulduğunu, bu şekilde “square” ürün serisinin pazarda haklı bir şöhret elde ettiğini, davalının tescil girişiminin bu şöhretten ve pazar payından haksız istifade edilmesi sonucunu doğurduğunu, haksız rekabet teşkil ettiğini, kaldı ki, davalı şirketin daha önce de iki defa müvekkili adına tescilli olan formu 2008 00467/3 ve 2009 01960/3, 4 sayı ile kendi adına tescil ettirmek istediğini, davalının bu ısrarının iyi niyetli olmadığını gösterdiğini ileri sürerek, TPMK YDİK’in 2013/T-203 sayılı kararının iptali ile 2012 02136/2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 sıra numaralı tasarımların tescilinin hükümsüzlüğü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı şirket vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı şirket vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/211, Karar No: 2019/6969, Tarih: 09.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/211 E.  ,  2019/6969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların nitelikli hırsızlık olarak kabul edilen eylemlerinden dolayı 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; anılan Kanun’un 142/2-h maddesinde düzenlenen suçun, suç tarihinde yürürlükte bulunan 18/06/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası halinde “...Beş yıldan on yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.” şeklinde yaptırım öngörülmesi ve kararın hüküm kısmında cezanın alt hadden verildiğinin belirtilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuklar hakkında temel cezanın 5 yıl hapis cezası yerine 4 yıl olarak belirlenmesi ve suç tarihinde yürürlükte bulunan, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 143. maddesinde yapılan değişiklik ile hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde failin cezasında yapılması gereken arttırım miktarının yarı oranına yükseltildiği gözetilerek suça sürüklenen çocukların suçu gece vakti işlediğinden bahisle cezasında yarı oranında arttırım yapılması gerekirken yazılı şekilde 1/4 oranında arttırım yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nun 151/1, 31/2 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin mahkumiyet karar tarihi olan 03/02/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelelemesinde;

1-Suç tarihinde 12-15 arası yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 05.11.2014 tarihinde işlediği iddia olunan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarına ilişkin, 5237 sayılı TCK'nun 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerekirken; 16.08.2013 tarihli, başka bir eyleme ilişkin ve onaysız fotokopiden ibaret raporun dosyaya eklenmesi ile yetinilmesi,

2-“Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu” şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan İstanbul Çocuk Eğitimevi'nde tutuklu olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuk ...’in kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2017/637 Esas ve 2018/58 Karar sayılı ilamı ile doğum tarihinin 30/12/2000 olarak değiştirilmesi sonucunda suça sürüklenen çocğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 09.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24796, Karar No: 2014/7184, Tarih: 01.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/24796 E.  ,  2014/7184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 29/07/2013

Numarası : 2012/308-2013/511

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 27.04.2005-20.03.2012 tarihleri arasında çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmesini istediği için sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı tanığı Ergün davacının işe araba yıkamacı olarak kendisinin aldığını beyan etmiştir. Hükme esas alınan tanıkların güvenlik görevlisi olarak çalıştığı dönemde 18:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını ifade ettikleri görülmüştür. Davalı tarafından bilirkişi raporuna süresinde yapılan itirazında eklediği belgeden davacının 29.09.2006 tarihinde güvenlik görevlisi sertifikası aldığı anlaşılmaktadır. Davacının 29.09.2006 tarihi öncesi güvenlik görevlisi olarak çalışmadığı ve bu dönemde fazla çalışma yaptığını ispata yeter delil bulunmadığı ve bu yönde davalının açık itirazları dikkate alınmadan tüm dönem üzerinden fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-4857 Sayılı İş Kanunu 69.maddeye göre:

“Madde 69 - Çalışma hayatında "gece" en geç saat 20.00'de başlayarak en erken saat 06.00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemdir.

Bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabilir.

İşçilerin gece çalışmaları yedibuçuk saati geçemez.”

Bilirkişi işyerinde postalar halinde çalışma uygulaması bulunmadığı halde davacının 18:00-08:00 saatleri arasındaki çalışmasından iki saat ara dinlenmek suretiyle günde 12 saat çalıştığını, gece çalıştığından 7,5 saati aşan 4,5 saatin fazla çalışma olduğunu kabul ederek haftalık 13,5 saat fazla çalışma alacağı hesaplamıştır.

İşçilerin gece çalışmaları yedibuçuk saati geçemez.”

Bilirkişi işyerinde postalar halinde çalışma uygulaması bulunmadığı halde davacının 18:00-08:00 saatleri arasındaki çalışmasından iki saat ara dinlenmek suretiyle günde 12 saat çalıştığını, gece çalıştığından 7,5 saati aşan 4,5 saatin fazla çalışma olduğunu kabul ederek haftalık 13,5 saat fazla çalışma alacağı hesaplamıştır.

Davacının iki günde bir 18:00-08:00 saatleri arasında çalıştığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacının gece 20:00-06:00 saatleri arasında 10 saat çalıştığı bu saatlerin dışındaki çalışmalarının ise 4 saat sürdüğü açıktır. İşyerinde postalar halinde çalışma bulunmadığından işin yarısından fazlası gece döneminde geçse de çalışmanın tamamı gece çalışması niteliğinde sayılamayacaktır. Bilirkişice 14 saatlik çalışma süresinden iki saat ara dinlenmesini orantı kurarak gece ve gündüz çalışmalarından indirmek suretiyle sonuca gitmesi gerekirken gece çalışmanın 69.madde düzenlemesine aykırı olarak 12 saat olarak kabulü hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 01/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2123, Karar No: 2019/1763, Tarih: 07.03.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2123 E.  ,  2019/1763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

K A R A R

A)Davacı İstemi:

Dava, davacının davalı Köy Muhtarlığı nezdinde geçen ve Kurum'a bildirimi yapılmayan 01/04/2003 - 31/03/2014 tarihleri arasındaki hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

B)Davalılar Cevabı:

Davalı Kurum vekili tarafından sunulan dilekçe ile hak düşürücü sürenin davada söz konusu olduğu belirtilerek davanın reddine karar verilmesi talep olunmuştur.

Davalı ... vekili tarafından sunulan dilekçe ile sağlık ocağı ile köy ilkokullarının ayrı tüzel kişiliği bulunduğu, köy muhtarlığının köy ilkokulu ve sağlık ocağında çalışanları istihdam etmesinin yasal olarak mümkün olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir .

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı:

Mahkemece, davanın kabulü ile “davacının 11580362 sigorta sicil numarası ile davalı ...'na intikal eden 1103926,09 sicil numaralı işyerinde hizmetli olarak 15/09/2003-30/03/2014 tarihleri arasında asgari ücret ile toplam 3029 gün çalışmış olduğunun tespitine,” şeklinde karar verilmiştir.

D) İstinaf Başvurusu :

Davalı ... vekili tarafından sunulan istinaf başvuru dilekçesi ile husumet itirazlarının dikkate alınmadığı belirtilerek ilk derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesi talep olunmuştur.

Davalı Kurum vekili tarafından sunulan istinaf başvuru dilekçesi ile davada hak düşürücü sürenin söz konusu olduğu belirtilerek eksik inceleme ve araştırma neticesi kurulan ilk derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talep olunmuştur.

E)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf kanun yoluna başvuran davalılar vekillerinin dilekçelerinde yer verdikleri itirazların yerinde olmadığı, kamu düzenine ilişkin konularda kararın esasına etkili bir aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından

“Davalılar vekillerinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine,” karar verilmiştir.

F) Temyiz:

Davalı Kurum vekili tarafından sunulan dilekçe ile Kurum'un dava açılmasına sebebiyet vermediği, feri müdahil sıfatının bulunduğu, aleyhine yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilemeyeceği belirtilmek ve istinaf başvuru dilekçesinde yer alan itirazlar yinelenmek suretiyle kurulan hükmün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Davalı ... vekili tarafından sunulan dilekçe ile husumet itirazı yinelenmek suretiyle kurulan hükmün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

G) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16/09/1999 gün 1999/21-510-527, 30/06/1999 gün 1999/21-549-555- 03/11/2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ihtilaf konusu dönem içerisinde davacı adına Kurum'a yapılmış herhangi bir hizmet bildiriminin bulunmadığı, davalı Köy Muhtarlığı'nın 30 Mart 2014 yerel seçimleri ile köy tüzel kişiliğinin sona erip mahalle muhtarlığına dönüştüğü, davalının Köy Muhtarlığı olarak 01/03/1966-30/11/1985 tarihleri arasında Kanun kapsamında kaldığı ve 01/09/2009 tarihinden itibaren “bekçilik” faaliyetinden dolayı Kanun kapsamının devam ettiği, İlçe Kaymakamlığı Toplum Sağlığı Merkezi'nin 01/06/2015 tarih ve 218 sayılı yazı cevabı ile; ...Köyünde ( Mahallesi ) bulunan Köy Tüzel Kişiliğine ait bina 01/04/2003 – 13/09/2011 tarihleri arasında sağlık evi olarak kullanıldığı, Sağlık Bakanlığının 13/09/2011 tarihli ve 413 sayılı yazısı ile faaliyeti sonlandırıldığı , 13/12/2010 tarihinde illerinde aile hekimliğine geçilmesi ile bu tarihten itibaren ... Aile Sağlığı Merkezi Aile Hekimleri tarafından gezici sağlık hizmetleri kapsamında haftada 1 gün , 4 saat süre ile muayene , poliklinik vb. olarak kullanıldığı”nın Mahkeme'ye bildirildiği, Köy vezne defteri ve köy masraf senetlerinin incelenmesinden 24/11/2004-15/07/2013 tarihleri arasında davacıya “okul temizliği, bakımı” adı altında ödemelerde bulunulduğu, İlçe Kaymakamlığından ihtilaf konusu dönem içerisinde okullarının açılış ve kapanış tarihi bilgileri ile okulda ve sağlık ocağında görev yapan personellere ait kayıtların getirtildiği, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı ve kamu tanıklarının dinlenildiği, tanıkların davacının Köy İlkokulunda ve Sağlık Ocağında geçen çalışma iddialarını doğruladıkları, davacının okulların açılış-kapanış tarihleri dikkate alınarak ..

... Köy İlkokulunda 15/09/2003-31/03/2014 tarihleri arasında, okullarının açık olduğu tarihler arasında tam gün çalışma esasına göre, okulların kapalı olduğu yaz döneminde ise okul bahçesinin sulanması ve okulda düğün yapılması günlerinde olmak üzere ayda toplam 1 gün kısmî süreli çalışma esasına göre, yine yaz döneminde 01/05/2010 tarihine kadar sağlık ocağında her hafta Salı ve Perşembe günleri öğleden sonra yarım gün olmak üzere haftada 1 gün , ayda 4 gün kısmî süreli çalışma esasına göre, 01/05/2010 tarihi ve sonrasında sağlık ocağında her hafta Perşembe günleri öğleden sonra yarım gün olmak üzere ayda 2 gün kısmî süreli çalışma esasına göre hizmetinin bulunduğunun kabulü ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.Somut olayda, her ne kadar davacı tarafından dava dilekçesinde köy muhtarlığı davalı taraf olarak gösterilmiş ise de ücret ödemesinin davalı köy muhtarlığınca gerçekleştirilmiş olması hizmetin muhtarlık nezdinde geçtiği anlamına gelmez. Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı okul ve Sağlık Bakanlığı'na bağlı sağlık ocağında geçen çalışmalarının Kurum'a bildirilmemesinden Milli Eğitim Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı sorumludur. Hal böyle olunca hasımda yanılma olduğu ortadadır. Yapılacak iş; işverenin Milli Eğitim Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı olduğunun kabulü ile davanın yöntemince Milli Eğitim Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığı'na yöneltilmesi için davacıya süre verilerek davalı sıfatı ile davaya dahil edilmeleri sağlandıktan sonra davalı tarafların da göstereceği tüm deliller toplanıp değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.Kabule göre de, gerekçe ile hüküm arasında çelişkili şekilde ve davacının hangi tarihler arasında ne kadar süre ile çalıştığı açık olarak belirtilmeksizin infaza elverişli şekilde hüküm kurulmaması isabetsiz olmuştur.