muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1223, Karar No: 2019/3047, Tarih: 16.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1223 E.  ,  2019/3047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 07/11/2017 tarih ve 2014/1393-2017/806 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete Nakliyat Sigortası Poliçesi ile sigortalanan Beko Elektronik A.Ş.'ye ait 550 adet LCD TV'nin İstanbul'dan Almanya'ya taşınması için davalı taşıma şirketine ait araçlara yüklendiğini, ancak sigortalı emtiaların araç ile birlikte çalınması nedeniyle yurt dışındaki alıcısına teslim edilemediğini, daha sonra kayıp 550 adet TV'den 311 adedinin bulunduğunu, bulunan malların gönderilerek kontrol ve iyileştirme işlemlerinin yapıldığını, kayıp 239 adet TV'nin ise halen bulunamadığını, sigortalı emtianın davalı taşıma şirketinin sorumluluğu altında iken söz konusu hasara uğraması nedeniyle meydana gelen zararı davalı taşıyıcı ile CMR Sigorta Poliçesi ile taşıyıcının sorumluluğunu üstlenen davalı ... şirketinin ödemekle yükümlü olduklarını, müvekkili tarafından sigortalıya 253.178,95 TL hasar tazminatının ödendiğini, müvekkili tarafından halefiyete dayalı olarak davalılara başvuruda bulunulmasına rağmen davalıların ödeme yapmadığını ileri sürerek, 253.178,95 TL'nın ödeme tarihi olan 25.08.2005 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Gökbora Ulus. Nak. ve Tic. A.Ş. vekili, davacının sigortalısının ihraç ettiği malların bedelini yurt dışındaki alıcıdan tahsil ettiğini, bu nedenle sigortalının herhangi bir zararının olmadığını, davanın CMR'de düzenlenen 1 yıllık zamanaşımı süresi içinde açılmadığını, dava konusu olayda müvekkilinin bir kusurunun bulunmadığını, malların çalınmasının müvekkilinin önleyebileceği bir durum olmadığını, talep edilen tazminat ve faizin de fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davacının taşıyıcının sorumluluğunu ispat ile yükümlü olduğunu, hasarla ilgili yeterli delilin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, Almanya'da yapılan yargılama sırasında alınan sanık ifadeleri, telefon kayıtları, yapılan tahkikat sonucu sürücü ...y'un olaya karıştığına dair delil bulunmadığı, taşıyanın diğer araçlarda olduğu gibi gerekli özen ve dikkati gösterdiği, gasp olayında kusurlu bulunmadığı ve davalı taşıyanın önleyebileceği bir durum olmadığı, olayın doğumunda taşıyıcıya ve dolayısıyla sigorta şirketine yüklenebilecek kusur bulunmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR hükümlerine tabi taşıma sırasında davacı tarafından sigortalı emtianın çalınması nedeniyle oluşan ve dava dışı sigortalıya ödenen zararın davalılardan rücuen tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı Gökbora Ulus. Nak. ve Tic. A.Ş. şoförü ...y’un birbiri ile çelişen iki ifadesinden birine itibar etmek suretiyle, taşınan malların araç ile birlikte gasp edildiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davalı firma şoförü...Almanya’da bulunan Goldene Bremm BGSI merkezine gidip polis memurlarına vermiş olduğu ilk ifadesinde, Goldene Bremm isimli otoparkta saat 07.20'de duş yaptığı esnada ... plakalı çekici ile 34 ... plakalı römorkun çalındığını beyan etmiş, soruşturmanın ileri safhalarında ise bu kez otoyolda seyir halinde trafikte sıkıştırıldığını, araç ve malların gasp edildiğini beyan etmiştir. Dosyadaki Saarbrücken Asliye Mahkemesinin kararı da dahil olmak üzere mevcut delillerden, hangi ifadenin doğru olduğu ve hangisine itibar edilebileceği net olarak anlaşılamamaktadır. Mahkemece, sadece davalı şoförün lehe ifadesi dikkate alınarak karar verilmiştir. Ancak, davalı Gökbora Ulus. Nak. ve Tic. A.Ş. aracın mallar ile birlikte gasp edildiğini, sorumluluğunun bulunmadığını savunduğuna göre, bu konudaki ispat külfeti davalı Gökbora Ulus. Nak. ve Tic. A.Ş.’de olduğu gözetilerek, tüm deliller toplanıp, yurt dışında bu olaydan dolayı gasp sebebiyle açılmış bir soruşturma ve davanın olup olmadığı konusunda davalının beyanları alınıp, gasp olayı ile ilgili yurt dışı soruşturma ve yargılama evrakları varsa dosyaya kazandırılarak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24757, Karar No: 2019/9514, Tarih: 07.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/24757 E.  ,  2019/9514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 52/2-4, 53, 58 maddeleri gereği mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ün kalaycılık işi ile uğraştığı, katılan tarafından iki adet kazan, bir adet sini, bir adet tencere ve bir adet bakır tabağı kalaylamak amacıyla sanığa verildiği, sanığın suça konu malzemeleri geri vermediği, bu suretle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamının incelenmesinde sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Anayasa Mahkemesi’nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21976, Karar No: 2018/2152, Tarih: 28.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/21976 E.  ,  2018/2152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin, ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı “ yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, mükellefiyetinin devam ettiğinin ve adresin farklı olduğunun bildirilmesi halinde bu adreste zabıta araştırması yaptırılarak delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2)Sanık hakkında, aynı suçtan, Tarsus İcra Ceza mahkemesi’nin 2012/100 E.-2013/136 E. sayılı dosyasından yargılandığının bildirilmesi karşısında; suçun sübutu halinde tek suç olup olmadığı veya sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmasının gerekip gerekmeyeceği hususlarının tartışılması açısından dosyaların birleştirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10965, Karar No: 2024/15452, Tarih: 23.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/10965 E.  ,  2024/15452 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2023/5420 D. İş,

ŞİKAYETÇİ : Bahriye Adar

ŞÜPHELİ : ...

SUÇ : Mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın kabulü

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.07.2024 tarihli ve KYB-2024/66025 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 171/1. maddesinde yer alan “Cezayı kaldıran şahsî sebep olarak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasını gerektiren koşulların ya da şahsî cezasızlık sebebinin varlığı halinde, Cumhuriyet savcısı kovuşturmaya yer olmadığı kararı verebilir.” şeklindeki hüküm ile Cumhuriyet savcısının kararına itirazı düzenleyen aynı Kanun'un 173/5. maddesindeki ''Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.'' şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07/07/2023 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, şüpheli ...'ın müştekinin oğlu olmasından dolayı mala zarar verme olayında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 167/1-b maddesi uyarınca şahsi cezasızlık sebebi bulunmasına istinaden 5271 sayılı Kanun’un 171/1. maddesi uyarınca Cumhuriyet savcısınca takdir hakkı kullanılarak verildiği, bahse konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda kararın itiraza tabi olduğu belirtilmiş ise de, anılan kararın 5271 sayılı Kanun'un 173/5. maddesi uyarınca kesin mahiyette olduğu ve itirazı kabil kararlardan olmadığı gözetilmeden, bu karara yönelik itirazın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın kabulü ile soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesinde,

2- Konya 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 22/11/2023 tarihli kararı ile olaya ilişkin kamera kaydının tarafların aynı ortama getirilerek izlenmesi ve neticesine göre karar verilmek üzere soruşturmanın genişletilmesi gerekçesiyle, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanun’un 173/4. maddesinde yer alan “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenlemeler gereğince kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi halinde, Cumhuriyet savcılığınca belirtilen eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 171/1. maddesinde yer alan “Cezayı kaldıran şahsî sebep olarak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasını gerektiren koşulların ya da şahsî cezasızlık sebebinin varlığı halinde, Cumhuriyet savcısı kovuşturmaya yer olmadığı kararı verebilir.” şeklindeki hüküm ile Cumhuriyet savcısının kararına itirazı düzenleyen aynı Kanun'un 173/5. maddesindeki ''Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.'' şeklindeki düzenlemeler birlikte nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07.07.2023 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, şüpheli ...'ın şikâyetçinin oğlu olmasından dolayı mala zarar verme olayında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 167/1-b maddesi uyarınca şahsi cezasızlık sebebi bulunmasına istinaden 5271 sayılı Kanun’un 171/1. maddesi uyarınca Cumhuriyet savcısınca takdir hakkı kullanılarak verildiği, bahse konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda kararın itiraza tabi olduğu belirtilmiş ise de, anılan kararın 5271 sayılı Kanun'un 173/5. maddesi uyarınca kesin mahiyette olduğu ve itirazı kabil kararlardan olmadığı gözetilmeden, bu karara yönelik itirazın usûlden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde itirazın kabulü ile soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının (1) numaralı kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Konya 1. Sulh Ceza Hakimliğinin, 22.11.2023 tarihli ve 2023/5420 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, (1) numaralı kanun yararına bozma talebinin kabulü neticesinde verilen karar itibarıyla (2) numaralı kanun yararına bozma talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 23.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/939, Karar No: 2022/3075, Tarih: 13.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/939 E.  ,  2022/3075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda Çumra Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 30/09/2021 tarihli 2021/205 Esas 2021/484 Karar sayılı karar yasal süre içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar, mirasbırakanları ...’ın maliki olduğu 391, 867 ve 890 parsel sayılı taşınmazlarını birlikte yaşadığı davalıya 1986 ve 1991 yıllarında satış suretiyle temlik ettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, resmi eşi ... ve ondan olma çocuklarından mal kaçırdığını, bilahare davalının 890 sayılı parseli üçüncü kişiye sattığını (bu parsele ilişkin haklarını saklı tuttuklarını) ileri sürerek, dava konusu 391 ve 867 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı, mirasbırakan ile 1960 yılından 2000 yılına kadar birlikte yaşadığını, altı çocuklarının bulunduğunu, mirasbırakanın evlenirken söz verdiği mehir olarak 391 sayılı parseli 1986 yılında devrettiğini, diğer dava konusu 867 sayılı parseli ise ölünceye kadar mirasbırakan ile ilgilenmesi karşılığı verdiğini, mal kaçırma amacı bulunmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, mirasbırakanın tüm bakım ve gözetimi ile davalının ilgilendiği, mirasbırakanın da bakım karşılığı çekişmeli taşınmazları devrettiği, mal kaçırma amacı bulunmadığı, aksinin de kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, mirasbırakanın tüm bakım ve gözetimi ile davalının ilgilendiği, mirasbırakanın da bakım karşılığı çekişmeli taşınmazları devrettiği, mal kaçırma amacı bulunmadığı, aksinin de kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

Dairenin 04/06/2020 tarih ve 2016/16426 E., 2020/2248 K. sayılı kararıyla; “Somut olaya gelince; mirasbırakanın resmi nikahlı eşi ... ile çocukları doğduktan sonra birlikte yaşamadığı, ölünceye kadar davalı ... ile birlikte yaşadığı ve ondan da altı tane çocuğunun bulunduğu, mirasbırakanın eşi ... ve çocukları ile arasının iyi olmadığı, onlarla ilgilenmediği, bu husus değerlendirildiğinde mirasbırakanın mal kaçırmak için bir amacının olduğu, dava konusu taşınmazların halen mirasbırakana ait olduğunun bilindiği, davalı taraf 391 sayılı parselin mehir olarak verildiğini savunmuş ise de; mirasbırakan ile davalının 1960 yılında birlikte yaşamaya başladığı (davalının da kabulünde olduğu), anılan taşınmazın ise 26 yıl sonra 1986 yılında devredildiği, savunmanın hayatın olağan akışına uygun olmadığı, öte yandan davalı taraf 867 sayılı parselin de bakım karşılığı verildiğini savunmuş ise de; mirasbırakanın ölümüne yakın bakıma ihtiyaç duyduğu, ne var ki anılan taşınmazın 1991 yılında temlik edildiği, devir tarihinde mirasbırakanın bakım ihtiyacı bulunmadığı, ayrıca davalının savunmalarını destekler mahiyette bir delil sunmadığı, mirasbırakanın terekesinde önemli yer teşkil eden dava konusu taşınmazları devrettiği ve geriye azımsanmayacak miktarda bir malvarlığı da bırakmadığı anlaşılmıştır. Yukarıda yer verilen olgu ve ilkeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde; yapılan temlikler ile mirasbırakanın mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak hareket ettiği saptanmıştır.Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Kabule göre de; dava reddedildiği halde maktu karar ve ilam harcına hükmedilmesi gerekirken, nispi karar ve ilam harcına hükmedilmesi de hatalıdır. ” gerekçesi ile mahkeme kararı bozulmuş; bozma kararına karşı karar düzeltme yoluna başvurulmamıştır.

3. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 30/09/2021 tarihli ve 2021/205 E., 2021/484 K. sayılı kararıyla; bozma kararında belirtilen gerekçe benimsenmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

3. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 30/09/2021 tarihli ve 2021/205 E., 2021/484 K. sayılı kararıyla; bozma kararında belirtilen gerekçe benimsenmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davalının 1960 yılından mirasbırakanın ölümüne dek mirasbırakan ile birlikte yaşadığını, davalının 40 yıllık evlilikleri süresince mirasbırakan ve annesine baktığını,dava konusu 391 parsel sayılı taşınmazın davalıya mehir olarak verildiğini, ancak o tarihlerde kadastro çalışmaları yapılmadığından, taşınmazın davalıya devredilemediğini, mirasbırakanın mehir borcunu ödeyebilmek adına 1986 yılında dava konusu taşınmazı davalıya devrettiğini,dava konusu 867 parsel sayılı taşınmazın ise mirasbırakan tarafından 1991 yılında ölünceye kadar bakma akdi ile davalıya devredildiğini, davalının da ölünceye kadar mirasbırakana baktığını ve akdin yükümlülüklerini yerine getirdiğini, mirasbırakanın eşi ...'ye de çok sayıda taşınmaz verdiğini, ancak o dönemde taşınmazların tapulama işlemleri yapılmadığından daha sonra taşınmazların ... adına tespit ve tescil edildiğini,yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de doğru hesaplanmadığını ileri sürerek hükmün bozulmasını istemiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal- tescil isteğine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun'un 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.