muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/77, Karar No: 2017/1320, Tarih: 08.11.2017

Kararı, davalı ...Yapım ve Gösteri Hizmetleri Ltd. Şti. vekili ile davalı ... Televizyon Prodüksiyon Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davacının hak sahibi olduğu eserin izinsiz olarak davalılar tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Davacı, eser sahibi bulunduğu masalın isimsiz olarak kullanıldığı iddiasını ileri sürmüş, davalı taraf ise davacının eser sahibi olmadığını, eserin anonim olduğunu savunmuş ve dosya içeriğinden dizinin senaryo yazarı dava dışı Muharrem Buhara tarafından da, davacının eser sahibi olmadığına ilişkin İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nde dava açıldığı, bu davanın o davadan tefrik edildiği anlaşıldığı gibi dava dışı Muharrem Buhara hakkında İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi'nde de davacının şikayeti üzerine aynı hususla ilgili ceza davası açıldığı anlaşılmaktadır. Anılan davalarda verilecek kararlar iş bu davanın sonucunu etkileyeceğinden mahkemece, belirtilen davaların sonuçlarının beklenmesi gerekirken davanın yukarıda yazılı gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre mümeyyiz davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir…”

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Atv Televizyon Prodüksiyon Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında esere tecavüzün tespiti, önlenmesi, durdurulması, kaldırılması ve tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili müvekkilesinin "Buhur Dağı ve Kınalı Ceylan Masalı" adlı öykünün yazarı olduğunu, eserin 2004 yılında "Hayal" adlı edebiyat dergisinde ve bir internet sitesinde müvekkilesinin adı ile yayımlandığını; davalıların yapımcı ve yayıncı olduğu Sıla adlı televizyon dizisinin 42'nci bölümünde eserin müvekkilesinin izni ve bilgisi olmadan çeşitli değişikliklerle senaryoya eklendiğini ve başrol oyuncularından birine bir masal gibi anlattırıldığını ileri sürerek esere yönelik tecavüzün tespitine, önlenmesine, durdurulmasına, kaldırılmasına ve maddi ve manevi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Televizyon Prodüksiyon, Paz. San. ve Tic. AŞ. vekili internet üzerinde yapılan aramada öykünün yazarının belli olmadığını ve anonim eser niteliğinde göründüğünü, sözleşme gereği yükümlülüğün ... Yapım ve Gösteri Hizm. Ltd. Şti.'ne ait olduğunu ve istenilen tazminatın da fahiş olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... Televizyon Prodüksiyon, Paz. San. ve Tic. AŞ. vekili internet üzerinde yapılan aramada öykünün yazarının belli olmadığını ve anonim eser niteliğinde göründüğünü, sözleşme gereği yükümlülüğün ... Yapım ve Gösteri Hizm. Ltd. Şti.'ne ait olduğunu ve istenilen tazminatın da fahiş olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalılar ...Yapım ve Gösteri Hizm. Ltd. Şti. ve FM Yapım, Yayıncılık Hizm. Ltd. Şti. vekili adı geçen dizinin 42'nci bölümünün yapımcısının FM Yapım, Yayıncılık Hizm. Ltd. Şti. olduğunu, bu nedenle diğer müvekkilinin sıfatının bulunmadığını; senaryo yazarı Muharrem Buhara'nın eseri, davacıya ait olduğunu bilmeden ve anonim olduğu düşüncesiyle senaryoda kullandığını, senaristin bu faaliyeti sırasında müvekkillerinden talimat ya da onay almadığını; dava konusu eserin davacıya ait olduğunun kabulü halinde dahi kusur ve zarar unsurlarının gerçekleşmediğini, ayrıca tazminatın da fahiş olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece "Buhur Dağı ve Kınalı Ceylan Masalı" adlı öykünün FSEK anlamında bir ilim ve edebiyat eseri olduğu, eserin yaratıcısının İlke Ersoy Kıbrıscıkçı olduğu, eserin sahibinden izin alınmaksızın dizide kullanıldığı; bu suretle eser sahibinin çoğaltma ve umuma iletim mali hakları ile adın belirtilmesi ve eserin bütünlüğünün korunmasını isteme manevi haklarının ihlal edildiğinin kabulü ile tüzel kişiliği yargılama sırasında sona eren davalılardan FM Yapım Yayıncılık Hizmetleri Ticaret Limited Şirketi hakkında karar verilmesine yer olmadığına; diğer davalılar bakımından mali ve manevi haklara tecavüz oluşturduğunun tespitine, 15.000,-TL telif tazminatı (FSEK.m.68/1) ile takdiren 3.000,-TL manevi tazminatın tahsili ile davacıya verilmesine, diğer taleplerin reddine ve karar özetinin ilanına karar verilmiştir.

Hükmün davalılar ...Yapım ve Gösteri Hizmetleri Ltd. Şti. vekili ile davalı ... Televizyon Prodüksiyon Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıya metni aynen alınan gerekçe ile bozulmuştur.

Yerel mahkemece bozma kararında belirtilen dava dosyalarının akıbetleri ilgili mahkemelerden sorulduktan sonra gelen cevaplara göre bunların beklenmesinin mümkün olmadığı ve o dava dosyalarının sonuçları ile mahkemenin bağlı bulunmadığı belirtilerek önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararı davalılar ... Televizyon Prodüksiyon, Pazarlama San. ve Tic. AŞ. ile ...Yapım ve Gösteri Hizmetleri Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyize getirilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, dava dışı senarist tarafından eldeki davanın davacısı aleyhine "davacının eser sahibi olmadığının tespiti" istemiyle Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinde ve şikayet üzerine adı geçen senarist aleyhine Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinde açılan ceza davasının sonuçlarının eldeki davanın sonucunu etkileyip etkilemeyeceği, burada varılan sonuca göre bunların bekletici mesele yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, işin esasının incelenmesinden önce temyize konu kararın yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, dolayısıyla temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı yoksa Özel Daire tarafından mı yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılıp, değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozma kararından esinlenerek, herhangi bir yeni delil toplamadan, önceki deliller çerçevesinde karar vermeli, gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanunun 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429’uncu maddesi).

Mahkemenin yeni bir bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozma kararından esinlenip gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozma kararında işaret olunan şekilde değerlendirerek, dolayısıyla ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olguyu değiştirerek karar vermiş olması halinde direnme kararının varlığından söz edilemez (Hukuk Genel Kurulunun 06.05.2015 gün ve 2014/13-2172 E., 2015/1311 K. sayılı kararı).

Somut olayda mahkemece, bozma kararı sonrasında, bozma kararında belirtilen her iki davanın akıbetleri ilgili mahkemelerinden sorulmuş; Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesindeki davanın Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150’nci maddesi uyarınca takip edilmeyerek işlemden kaldırıldığı; Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesindeki yargılamaya ise devam edildiğine dair cevabi yazılar dosyaya eklenmiştir. Bu haliyle mahkemece bozma kararında gösterilen gerekçe benimsenmiş ve anılan mahkemelerden gelen yazı cevapları değerlendirilerek temyize konu karar verilmiştir.

Ne var ki, temyize konu karar bu haliyle Özel Daire bozma kararı gereklerinin yerine getirildiği ve belirlenen yeni duruma göre bu dava dosyalarının beklenmesine gerek olmadığı yönündeki yeni gerekçeye dayalı yeni bir hüküm niteliğindedir.

Hâl böyle olunca, bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi Hukuk Genel Kuruluna değil Özel Daireye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar ... Televizyon Prodüksiyon, Pazarlama San. ve Tic. AŞ. ile ...Yapım ve Gösteri Hizmetleri Ltd. Şti. vekillerinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 08.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/834, Karar No: 2014/7671, Tarih: 18.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/834 E.  ,  2014/7671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/03/2012

NUMARASI : 2010/104-2012/60

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.03.2012 tarih ve 2010/104-2012/60 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.04.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. Ö. K. E. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1997 yılında kuruluşundan itibaren “A.” ibaresini restoranında, yaptığı sözleşmelerde, el ilanlarında, menülerinde vs. araçlar üzerinde gerek işletme adı tanıtım vasıtası olarak gerekse markasal olarak kullandığını, davalının ise 03.12.2008 tarihinde S.Y. Org. Gıda İnş. Tur. San. Tic. Ltd. Şti. olarak kurulmuşken 01.07.2009 tarihinde unvanını A.Ş. Gıda İnş. Tur. San. Tic. Ltd. Şti. olarak değiştirdiğini, davalının aynı sektörde “a.” ibaresini işletme adı ve markasal olarak kullanımının müvekkilinin tescilsiz olarak kullandığı markası ile iltibas yarattığını, davalının A. ibaresini işletme adı olarak seçmesinin haksız rakabet yaratıp tüketiciler nazarında karışıklığa neden olacağını ve davalının haksız kazanç sağlayacağını, A. ibaresi üzerinde müvekkilinin öncelikli gerçek hak sahibi olduğunu, müvekkili şirketin 1997 yılında kurulmuş olup tüm aktif ve pasifi ile 2005 yılında devralındığını, kuruluşundan beri işletme adı ve markasal olarak kullanımının devam edip ayırt edicilik kazandırıldığını, davalının 1976 yılında kurulduğunu bildirerek tüketicileri yanıtma yoluna gittiğini, davalının müvekkilinden haberdar olmamasının mümkün bulunmadığını, altınşiş ibaresini ticaret unvanın esaslı unsuru olarak alması ve markasal kullanımının MK’nın 2. maddesine aykırılık yarattığını ileri sürerek, davalının ticaret unvanındaki Altınşiş ibaresine ilişkin her türlü kullanımının haksız olduğunun tespiti ile haksız rekabetin men'ine, A. ibaresinin davalının ticaret unvanından çıkartılarak sicilden terkinine, davalıya ait A. ibaresini havi basılı evrak, el ilanı, menü, tabak, peçete, kartvizit, tabela ve tanıtım vasıtaları ve sayılı her türlü malzemenin toplatılmasına ve imhasına, silinebilecek olanların üzerinden silinmesine, davalı tarafından kullanılan “www.a..net” ve “www.a..com.tr” alan adlı internet sitelerinin kapatılmasına ve davalı adından terkinine, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının “A.” marka veya ibaresini daha evvel kullanması olgusunun haksız rekabet koşullarının gerçekleşmesi için başlı başına yeterli bulunmadığı, işletme adı olarak kullanım halinde haksız rekabetin oluşabileceği hususu bilirkişi raporunda açıklanmış ise de hukuken markasal oluşumun ülkemizdeki gelişim süreci izlendiğinde bu yönün yeni bir düzenleme olmadığı, davacının bu işletme adı ile bir marka olduğunu bu husustaki tescil olgusunu gerçekleştirerek zamanında tedbirini alması gerektiği, davalının son unvan değişikliği ile bu ibareyi kullanmaya daha yatkın ve yakın (şirket unvanının ilk kelimesi) göründüğü, kaldı ki benzeri nitelikli davacıdan da evvel “A. K.” ibaresiyle bir başka firmanın aynı işle iştigal ettiğinin bilirkişi raporunda açıklandığı, bu durumda davacının anılan ibare veya işletme adını davalıdan daha evvel kullanmasının davalıya karşı açılan bu davada haksız rekabetin varlığını kanıtlamak yönünde yeterli bulunmadığı, davalı şirket veya başkaca firmaların benzeri ibare ve unvanlarla davacıdan evvel faaliyet gösterdiği anlaşılmakla bu ibarenin yalnızca davacıya münhasır aidiyeti kanıtlanamadığı gibi tescil edilerek hukuken korunan bir ibare ve işletme adı da olmadığından davacının davalıya karşı korunmaya değer bir üstün hakkının bulunduğu kanaatine varılamadığı gerekçesiyle davalı aleyhine açılan haksız rekabetin tespiti ile men'i davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının tescilsiz şekilde işletme adı ve markasal olarak kullandığını ve öncelikli hak sahibi olduğunu iddia ettiği “altınşiş” ibaresinin davalı tarafından kötüniyetle ticaret unvanı olarak tescili ve markasal kullanımının haksız rekabet yarattığı iddiasıyla davalının ticaret unvanındaki "A. ibaresine ilişkin her türlü kullanımının haksız olduğunun tespiti ile haksız rekabetin men'ini, A. ibaresinin davalının ticaret unvanından terkini, davalıya ait A.ibaresini havi basılı evrak vs’nin toplatılması, imhası, silinebilecek olanların üzerinden silinmesi, hüküm özetinin ilanı istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davalı aleyhine açılan haksız rekabetin tespiti ile men'i davasının reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu “a.” ibaresini müvekkili şirketin kurulduğu tarihten beri tescilsiz olarak işletme adı ve markasal olarak kullandığını, söz konusu ibare üzerinde öncelikli hak sahibi olduğunu, TTK’nın 57/5. maddesi hükmü uyarınca davalının “a.” ibaresini 2009 yılında ticaret unvanının esas unsuru olarak alması ve markasal kullanımının haksız rekabet yarattığını ve davalının anılan ibareyi ticaret unvanına eklerken, işletme adı ve markasal olarak kullanırken kötüniyetli olduğunu iddia etmiş ve “a.” ibaresinin davalının unvanından terkini talep etmiştir.

6762 sayılı TTK’nın 57/5. maddesinde “Başkasının emtiası, iş mahsulleri, faaliyeti veya ticaret işletmesiyle iltibaslar meydana getirmeye çalışmak veya buna müsait bulunan tedbirlere başvurmak, hususiyle başkasının haklı olarak kullandığı ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtalariyle iltibasa meydan verebilecek surette, ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtaları kullanmak veyahut iltibasa meydan veren malları, durumu bilerek veya bilmiyerek, satışa arz etmek veya şahsi ihtiyaçtan başka her ne sebeple olursa olsun elinde bulundurmak” hüsnüniyet kaidelerine aykırı hareket olarak düzenlenmiştir. Bu hüküm kapsamında bir tacirin şahsı, faaliyeti veya emtiası yerine diğer tacirin şahsı, faaliyeti veya emtiasının müşteriler tarafından karıştırılmasına ve taklit edilmiş olan o malın-hizmetin asıl alınmak istenen mal-hizmet yerine yanlışlıkla ve alınmasına imkan hazırlayan her türlü hareket ve beyanlar iltibas yaratacak hareketler olarak değerlendirilmektedir. Davacı vekili,

müvekkilinin “A.” ibaresi üzerinde öncelikli hak sahibi olduğunu iddia etmiş olup şayet davacı taraf dava konusu ibare üzerinde iddia ettiği gibi öncelikli hak sahibi ise davalıya karşı dava açma hakkına sahip olacaktır. Bu itibarla mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda davacının iddia ve taleplerinin TTK’nın 57/5. maddesi kapsamında değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yerinde bulunmayan gerekçe ile davalı aleyhine açılan haksız rekabetin tespiti ile men'i davasının reddine karar verilmesi doğru görülmediği gibi davalı şirketin ticaret unvanındaki “a.” ibaresinin terkini talebi konusunda da olumlu ya da olumsuz bir değerlendirme yapılamaması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22705, Karar No: 2014/11109, Tarih: 22.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/22705 E.  ,  2014/11109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 05/07/2013

Numarası : 2012/847-2013/302

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı M.. B.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu dellilerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı belediye tarafından, davalı şirkete ihale edilen park ve bahçeler ile hizmet binası ve nikah salonu gibi yerlerin güvenliği ile ilgili işlerde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek tazminat ve işçilik alacaklarını talep etmiştir.

Davalı belediye başkanlığı vekili davanın reddine karar verilmesini, davalı şirket vekili davacının elemanı olarak çalıştığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, fazla çalışma yapmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, hafta tatili ücret alacağının olmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık davacının fazal çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı ve gece çalışması yapıp yapmadığı noktalarında toplanmaktadır.

İşçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez.(İş Kanunu, Md.69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırk beş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedi buçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Somut olayda, davacının işyerinde ara dinlenmeler düşüldükten sonra, hafta içi 12 saat çalışma 36 saat dinlenme, hafta sonu ise 14 saat çalışma ve 34 saat dinlenme şeklinde çalıştığı ve gece çalışması yaptığı sabittir. Bilirkişi, gece çalışmaları yönünden günde 7,5 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmesi gerektiği kabulü ile 12 saat çalışma yapılan gecelerde 12-7,5=4,5 saat, 14 saat çalışma yapılana gecelerde 14-7,5=6,5 saatlik sürelerin gece fazla çalışması niteliğinde olduğu davacının bir hafta 20 saat, diğer hafta 15,5 saat fazla çalışması olduğu ve (20+15,5=35,5/2=17,75) haftalık ortalama 17,75 saat fazla çalışma yaptığını kabul ederek alacakları günlük 1 saate denk gelen ücretin %50 artırılmış kısmı üzerinden hesaplamıştır. Bilirkişi gece çalışmalarını iki haftanın ortalamasını alarak 17,5 saat üzerinden hesaplamışsa da fazla çalışmanın haftalılk esasa göre her hafta için ayrı ayrı yapılmaması hatalıdır.

4857 SK.69. Maddesine göre gece çalışması; Çalışma hayatında "gece" en geç saat 20.00'de başlayarak en erken saat 06.00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemdir.

4857 SK.69. Maddesine göre gece çalışması; Çalışma hayatında "gece" en geç saat 20.00'de başlayarak en erken saat 06.00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemdir.

Bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabilir.

Davacının çalışma saatleri itibariyle çalışmaları gece çalışması niteliğinde ise de, 16:00-20:00 ile sabah 06:00-08:00 saatleri arası çalışması gece çalışma saatleri dışında kaldığından, bu saatlerin gece çalışması sayılacağına ilişkin yönetmelik de bulunmadığından bilirkişinin günlük hafta içi 12 ve hafta sonu 14 saatin tamamını gece çalışması olarak değerlendirmesi hatalıdır.

Haftalık çalışma süresi kural olarak 45 saat olup bu haftalık fazla çalışma süresini aşan kısım fazla çalışmadır. Bir saate denk gelen ücretin %50 artırılması ile hesaplama yapılması gerekir. Ancak gece çalışmalarının 7,5 saati geçen kısmı 69.maddeye göre fazla çalışma niteliğinde olup, 45 saat aşılmasa da o günlerde 7,5 saati aşan kısımlar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Davalı işveren bu fazla çalışmanın normal kısmını yani 45 saat içinde kalan kısmının aylık ücret içinde ödemiştir. Bu durumda davacının 7,5 saati aşan kısımlar açısından sadece %50 zamlı kısım alacağı bulunmaktadır. Mahkemece gerekirse bilirkişiden rapor alınmak suretiyle 45 saat geçemeyen saatler yönünden %50 zamlı kısmı hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece bu yön gözetilmeden hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalı M.. B..'na iadesine, 22/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.