muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5096, Karar No: 2017/10008, Tarih: 11.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/5096 E.  ,  2017/10008 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 2.145,84 TL maddi, 6.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmün davacı vekili tarafından, temyiz edilmesinden sonra, 16/10/2017 tarihli dilekçe ile temyiz talebinden vazgeçilmesi karşısında, davalı vekilinin temyizine hasren yapılan incelemesinde;

Gerekçeli karar başlığında "koruma tedbirleri nedeniyle tazminat" yerine "CMK'nın 141-142 maddeleri uyarınca tazminat" ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Mahkemece resen atanan bilirkişi tarafından, asgari ücret üzerinden yapılan hesaplama sonucu, maddi kayıp olarak tespit edilen miktarın, davacı lehine maddi tazminat olarak hüküm altına alınmış olması ve tebliğnamede bozma nedeni olarak gösterilen hususun usul ekonomisi açısından etkili olmayacağı, manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun vasıf, mahiyet ve niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespit edilmesi nedenleriyle tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin tazminat miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme aykırı olarak, ONANMASINA, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36240, Karar No: 2014/1659, Tarih: 07.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/36240 E.  ,  2014/1659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/317-2013/414

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinin Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştıma hastanesi inşaatında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım alacaklarının tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştırma Hastanesi inşaatında kalıp ustası olarak çalıştığını, iş bittikten sonra işten çıkartıldığını, fazla çalışmasının olmadığını, çalışmalarının karşılığının bordrolara yansıtıldığını ve banka aracılığıyla ödendiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını ve izinlerini kullandığını, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğinin işverence ıspatlanamadığı, sözleşmenin iş bitimi sebebi ile sona erdiği, davacının tazminata hak kazandığı, hafta tatillerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, kararın davalının temyizi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucu, 21.06.2013 tarihli ilam ile, özetle, “...Dosya içeriğinden, mahkemece, 17.04.2013 tarihli karar duruşmasında, davalının talebi ile davanın dava dışı taşeron İ.. K..na ihbar edilmesine karar verildiği, bu ara kararının gereği yerine getirilmeden davanın esası hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmış olup, davanın dava dışı taşeron İ.. K..'na ihbar edilerek, varsa delillerinin toplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece, davalının, davanın ihbarını bilirkişi raporu alındıktan ve dava ıslah edildikten sonra, karar aşamasında talep ettiği, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 62/2 fıkrasındaki, "... Davanın ihbarı sebebiyle yargılama bir başka güne bırakılamaz ve ihbarın tevali etmesi gibi zorunlu olan durumlar dışında süre verilemez..." şeklindeki düzenlemeye göre yargılamanın uzatılmayacağı gerekçesiyle bozma ilamına uyulmayarak, önceki kararda direnildiği anlaşılmıştır.

Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Dairemizin 21.06.2013 tarihli bozma ilamının ortadan kaldırarak; dava dosyası için Tetkik Hakimi M. Yıldız tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinin Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştıma hastanesi inşaatında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım alacaklarının tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi 200 yataklı Eğitim ve Araştırma Hastanesi inşaatında kalıp ustası olarak çalıştığını, iş bittikten sonra işten çıkartıldığını, fazla çalışmasının olmadığını, çalışmalarının karşılığının bordrolara yansıtıldığını ve banka aracılığıyla ödendiğini, hafta tatillerinde çalışmadığını ve izinlerini kullandığını, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğinin işverence ispatlanamadığı, sözleşmenin iş bitimi sebebi ile sona erdiği, davacının tazminata hak kazandığı, hafta tatillerinde çalıştığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, mahkemece, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacının, haftanın dört günü 08.00-18.00 saatleri arasında on saat çalıştığı, bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle günlük dokuz saat çalıştığı, haftanın üç günü, 08.00-20.00 saatleri arasında

oniki saat çalıştığı, birbuçuk saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle onbuçuk saat çalıştığı, haftada toplam altmış saat çalıştığı, kırkbeş saatin düşülmesiyle onbeş saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, yapılan işin inşaat işi olduğu ve çalışılan bölgenin mevsim şartları dikkate alındığında, özellikle kış aylarında havanın kararmasından sonra çalışma olamayacağı kabul edilerek fazla çalışma süresi ve alacağının tesbiti gerekirken hatalı yorum ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4781, Karar No: 2013/11859, Tarih: 25.06.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/4781 E.  ,  2013/11859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında 01/04/2008 tarihli 5 yıl süreli bayilik sözleşmesi yapıldığını, ancak davalının 12/05/2011 tarihli ihtarname ile sözleşmeyi tek taraflı olarak haksız yere feshettiğini, sözleşmenin 27. maddesinde bayinin sözleşmeyi süresinden evvel feshetmesi halinde müvekkiline 100.000-USD cezai şart ödeyeceğinin düzenlendiğini, davalı tarafın sözleşmeyi fesih nedeni olarak müvekkili ile davadışı ... Petrolcülük A.Ş. arasındaki sözleşmenin sona ermesini gösterdiğini, müvekkili ile davadışı ... Petrolcülük A.Ş. arasındaki hukuki ilişkiye davalının taraf olmadığı ve davalıyı ilgilendirmediğini belirterek, 100.000-USD cezai şart karşılığı olan 162.800-TL'nin fer'ileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının davadışı ... Petrolcülük A.Ş. ile yaptığı sözleşme uyarınca taahhüt ettiği edimler nedeniyle oluşan durumdan dolayı müvekkiline husumet yöneltemeyeceğini, bayilik sözleşmesinin feshinin haksız olmayıp müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, müvekkilinin davadışı ... AŞ. ile yaptığı akaryakıt bayilik sözleşmesi ve bu şirket lehine tanınan intifa hakkı uyarınca davacı ile LPG bayiliği sözleşmesi imzaladığını, davacı ile davadışı ... A.Ş.'nin sözleşmesinin sona ermesi nedeniyle müvekkilinin de davacıyla olan sözleşmesi sona erdiğinden fesih ihtarı gönderdiklerini, cezai şart miktarının müvekkilinin ekonomik mahvına sebep olacak nitelikte olduğunu beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacı ile davalı arasındaki ticari ilişkinin önce 15/03/2001 tarihli sözleşme ile başlamış olduğu, bu nedenle davalı tarafın aradaki ticari ilişkiyi tamamen davadışı ... Petrolcülük ...ile irtibatlandırmasının doğru olmadığı, davacı ile davadışı ... A.Ş. arasındaki sözleşmenin 14.3 maddesinde davacı ile davadışı ... A.Ş. arasındaki sözleşme süresinin bitmesine rağmen bayiler ile davacı arasındaki sürenin bitmemesi halinde tarafların yükümlülüklerinin devam edeceğinin hükme bağlanmış olduğu, davalının basiretli tacir gibi davranma yükümlülüğü nedeniyle bu maddeye aykırı olarak sözleşmesinin feshedilemeyeceğini bilmesi gerektiği, davalının davadışı ... A.Ş. (...)'nin isteğiyle fesih yolunu tercih etmiş olduğu ve sonuçlarına katlanması gerektiği, 100.000-USD' lik cezai şart miktarının akaryakıt istasyonu işletmeciliği yapan davalı şirketin ekonomik yıkımına sebep olabilecek nitelikte görülmediğinden cezai şartın tenkis edilmediği belirtilerek, davanın kabulü ile, 100.000-USD'nin dava tarihi itibariyle karşılığı olan 162.800-TL cezai şart alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek değişken oranlı avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Bilindiği gibi, TTK’nın 24.maddesi uyarınca tacir sıfatına haiz borçlu fahiş olduğu iddiası ile BK’nun 161/son maddesine dayalı olarak cezai şartın tenkisini talep edemez. Ancak BK’nun 19-20 ve BK’nun 161/2.maddeleri gereğince cezai şart tacir borçlunun ekonomik olarak mahvına sebep olacak derecede ağır ve yüksek ise bu husus genel adap ve ahlaka aykırı sayılacağından, mahkemece cezai şarttan indirim yapılabileceği Yargıtay'ca kabul edilmektedir. Bu durumda mahkemece, tarafların iktisadi durumu, davalı borçlunun ödeme gücü ve kabiliyeti, gözönüne alınarak, bu yönde davalı defter ve kayıtları incelenip, somut verilere dayalı ayrıntılı bilirkişi raporu alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle uygun sonuç dairesinde cezai şarta dair bir karar verilmesi gerekirken, alınan ek rapordaki sadece yoruma dayalı görüşe dayanarak cezai şartın davalı şirketin ekonomik yıkımına sebep olabilecek nitelikte görülmediğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13695, Karar No: 2015/4035, Tarih: 01.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13695 E.  ,  2015/4035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/12/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacıların temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar davacılar ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının kasten yaralama eylemi nedeni ile uğradıkları manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı ise, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilerek her bir davacı yararına 500,00'er TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda, olay tarihi ile davacıların, davalının silahlı yaralama eylemine maruz kalması ve yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen 500,00 TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Davaya konu olayda, olay tarihi ile davacıların, davalının silahlı yaralama eylemine maruz kalması ve yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen 500,00 TL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, davalının temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14331, Karar No: 2012/3092, Tarih: 28.02.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/14331 E.  ,  2012/3092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin ve kendisini vekille temsil ettiren her bir taraf için ayrı ayrı 825.-TL vekalet ücretine hükmedildiğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 28.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9389, Karar No: 2015/21335, Tarih: 10.09.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/9389 E.  ,  2015/21335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/301455

MAHKEMESİ : Kaş Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2012/366 (E) ve 2013/345 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma, kıyı kanununa muhalefet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Belediye sınırlarında bulunan taşınmaza tecavüz suçundan kurulan hük- mün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan Kalkan Belediye Başkanlığına tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün 6360 sayılı Yasanın geçici 1. maddesinin 13. fıkrasındaki "1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur." hükmü uyarınca;ilçenin bağlandığı belediye başkanlığına CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise katılan temsilcisinin temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 10.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/325, Karar No: 2014/73, Tarih: 18.02.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/325 E.  ,  2014/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ANKARA 4. Ağır Ceza

Günü : 25.02.2009

Sayısı : 143-70

Sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesince 21.03.2008 gün ve 358-201 sayı ile, eylemin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğundan bahisle verilen görevsizlik kararı üzerine yargılama yapan Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesince 25.02.2009 gün ve 143-70 sayı ile; sanığın 5237 sayılı TCK’nun 81, 35, 29, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba karar verilmiş, hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.10.2012 gün ve 6647-7129 sayı ile;

“1-Sanık müdafıinin süresinde olmakla beraber, sanık hakkında verilen ceza süresi itibari ile yetkisi bulunmadığından, duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine,

2- Oluşa ve dosya kapsamına göre;

Sanık ve mağdurun yakın arkadaş oldukları, olay tarihinde mağdura ait araç ile alkol almak için tenha bir yere gidip sohbet ettikleri, sanığın aksi kanıtlanamayan savunmasına göre, dönüş yolunda aracın içerisinde, mağdurun ekonomik açıdan zor durumda olduğunu söylediği, sanığın da mağdura sorumluluk sahibi olması konusunda nasihatte bulunduğu, buna sinirlenen mağdurun sanığa sinkaflı şekilde küfretmesi üzerine sanığın aldığı alkolün etkisi ile üzerinde taşıdığı bıçağı çıkarıp, mağdura batın ve uyluk bölgesinden vurması sonucunda, mağdurda yaşamsal tehlikeye yol açacak şekilde dalak laserasyonu ve omentum yaralanması geliştiği, sanığın mağduru olayın gerçekleştiği saat itibari ile tenha olan yerde aracın içerisinde yaralı vaziyette bırakarak kaçtığı, mağdurun kendi imkanları ile sağlık kurumuna müracaat ederek, yapılan tıbbi müdahale sonucu hayatta kaldığı olayda;

Sanığın kastının öldürmeye yöneldiği anlaşıldığından; nitelikli kasten yaralama suçunu işlediğine yönelen tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ümit'in mağdur Oğuz'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı nedenlerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vasfa, TCK'nun 27. maddesinin şartlarının oluştuğuna, teşebbüs nedeniyle aşağı hadden hüküm kurulması gerektiğine, ağır tahrikin varlığına ve sair nedenlere yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile;