muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1462, Karar No: 2023/4432, Tarih: 27.03.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 13.12.2021 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve uygulanan toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 17.03.2022 tarihli ve 2022/2816 Esas, 2022/3608 Karar sayılı ilâmı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporunda dava konusu alacağa ilişkin hesaplamaların dava tarihine kadar yapıldığı, arabuluculuk faaliyetinin ise tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirildiği, 03.01.2020 olan arabuluculuk son tutanak tarihi ile 13.01.2020 olan dava tarihi arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında, bu dönem yönünden davanın dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda yapılan hesaplama esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacıya hak kazandığı ücretlerin eksiksiz ödendiğini, ücretinin düşürülmediğini, davacının iddialarının hukuki dayanağının bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; arabuluculuk anlaşamama tutanağının düzenlendiği tarihten sonraki döneme ilişkin fark ücret alacağı yönünden davanın, dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilip verilmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9662, Karar No: 2014/5732, Tarih: 03.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/9662 E.  ,  2014/5732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ardahan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2011/81-2013/70

Davacı M.. K.. vekili Avukat T. E. tarafından, davalılar F.. Y.. vd aleyhine 03/03/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Kuzey Anadolu gazetesinin 27/03/2010 tarihli sayısında, '' P. Kaymakamı M.. K.. Başbakan tarafından başarısız sayıldı...'' başlığı ile verilen haberin ve aynı sayfadaki makalenin kendisi hakkında küçük düşürücü ifadeler içerdiği ve kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, dava konusu yayında öz ile biçim arasındaki dengenin korunmadığı, haberin görünür gerçeğe uygun olmadığı, hukuka aykırılığın gerçekleşip davacının kişilik haklarının zarar gördüğü gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davaya konu haberde, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından 94. dönem kaymakamlık kursu mezuniyet ve kura çekimi töreninde yapılan konuşmanın tamamına ''Posof Kaymakamı M.. K.. Başbakan tarafından başarısız sayıldı...'' başlığı altında yer verildiği anlaşılmaktadır. Bu haberde davacının kişilik haklarına saldırı olarak değerlendirilebilecek bir yoruma yer verilmediği gibi, gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekmek amacıyla ilginç bir başlık altında haberin verilmesi de hukuka aykırılık oluşturmaz. Dava konusu yazı ise; aynı sayfada ''Soruşturmalık Kaymakamlar'' başlığı ile yer almıştır. Söz konusu yazı bir bütün olarak incelendiğinde; Başbakan tarafından yapılan konuşmada Posof'un adının geçmesinden yola çıkılarak Posof'un genel sorunlarına değinildiği, bu bağlamda yazının bir eleştiri niteliği taşıdığı anlaşılmaktadır. Şu durumda söz konusu yazıdaki ifadeler düşünce özgürlüğü kapsamında kalmakta ve davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmamaktadır. Ayrıca, davacının eşinin diş hekimi olup, Posof'ta mülkiyeti İl Özel İdaresi'ne ait olan iş hanında kiralamış olduğu bir dükkanda bu mesleği yürüttüğü dosya kapsamından anlaşıldığına göre, mahkemece belirtildiğinin aksine görünür gerçeklik olgusunun gerçekleştiği açıktır.

Açıklanan nedenlerle, yazıda kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece belirtilen olgular gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle, yazıda kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece belirtilen olgular gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6643, Karar No: 2022/3489, Tarih: 28.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/6643 E.  ,  2022/3489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazların reddine, ancak;

1-Sanığın üzerine atılı suçu silahla ve birden fazla kişi ile birlikte işlemesi karşısında, TCK'nın 3 ve 61. maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 109/3-a-b maddesindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanırken, katılanın sanığın kız kardeşini telefonla mesaj atmak suretiyle rahatsız etmiş olması sebebiyle eylemi gerçekleştirdiğinin kabul edildiği olayda eylemin meydana geliş şekli, ve meydana gelen zarar dikkate alınarak sanık hakkında TCK.' nın 29. maddesi uygulanırken, dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde indirim oranının üst sınırdan yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15228, Karar No: 2014/15602, Tarih: 20.11.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/15228 E.  ,  2014/15602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2014/149-2014/368

Davacı-karşı davalı F.. Ö.. vekili Avukat H.. A... tarafından, davalı-karşı davacılar A.. T.. vdl aleyhine 12/12/2007 gününde verilen dilekçe ile asıl ve karşı davanın haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı H.. T.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-karşı davacı H.. T..'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı-karşı davacı H.. T..'in diğer temyiz itirazına gelince;

Asıl ve karşı dava haksız fiil nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Bozma sonrasında Mahkemece; asıl dava ile karşı davacılardan H.. T.. dışındaki davacılar hakkında karar kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, karşı davacılardan H.. T.. yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı-karşı davacı H.. T.. tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu edilen olayda; olayın gelişimi, davalı-karşı davacı H.. T..'in ayak parmaklarında kırık oluşacak şekilde yaralanması ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davalı-karşı davacı H.. T.. yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

Davaya konu edilen olayda; olayın gelişimi, davalı-karşı davacı H.. T..'in ayak parmaklarında kırık oluşacak şekilde yaralanması ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davalı-karşı davacı H.. T.. yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı-karşı davacı H.. T.. yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ise (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15212, Karar No: 2018/8498, Tarih: 27.12.2018

**4. Hukuk Dairesi         2015/15212 E.  ,  2018/8498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... (...) aleyhine 04/10/2013 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/03/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının evli olduğunu bildiği davacının eşi ile gönül ilişkisi yaşamasının evliliğin sorunlarının giderilmesini imkansız hale getirdiği, bu durumun davacıya karşı haksız fiil niteliğinde sayılması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3239, Karar No: 2013/4476, Tarih: 26.03.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3239 E.  ,  2013/4476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan taşınmazın tapu kaydının iptali ve terkini isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9888, Karar No: 2018/5319, Tarih: 12.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/9888 E.  ,  2018/5319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 17/04/2014 tarih, 2013/12443 Esas, 2014/4326 Karar sayılı bozma ilamı sonrası alınan 06/10/2015 tarihli bilirkişi heyet raporunda sanığın görevden ayrıldığı tarih olan 09/06/2009 itibariyle kasada bulunması gereken paranın 10.647 TL olduğu ancak kasaya girişi yapılan dikiliden ağaç satışına ilişkin 6.000 TL gelire ilişkin ...Orman İşletmesi'nden ağaç alımı yapılıp yapılmadığı hususunun araştırılması gerektiği, bu nedenle bu miktarın hesaplara dahil edilmediği, bu durumda kasada bulunması gereken miktarın 6.122 TL olduğu ayrıca ...Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/529 Esas, 2006/415 sayılı kararı uyarınca sanığın kooperatiften 4.495 TL alacaklı olup, ferileri ile birlikte alacağının 7.404 TL olduğu, bu nedenle zimmetinde kalan kooperatif parasının bulunmadığı yönünde görüş bildirildiği halde 04.04.2016 tarihli bilirkişi raporunda dikiliden ağaç satışına ilişkin 6.000 TL gelir hesaba katılıp sanığın kooperatiften olan alacağı 4.495 TL olarak kabul edilmek suretiyle 6.152 TL kooperatif parasının sanığın uhdesinde kaldığı yönünde görüş bildirildiği, her iki raporda kooperatifi ilgilendirmeyen amaç dışı harcamaların gider olarak gösterildiği iddiasıyla ilgili her hangi bir değerlendirme yapılmadığı, sanığın söz konusu harcamaların kooperatif faaliyetleri çerçevesinde yapıldığına dair savunması nazara alınarak; mevcut raporlar arasında çelişkiye neden olan 6.000 TL'lik gelire ilişkin ...Orman İşletmesinden ağaç alımı yapılıp yapılmadığı hususu araştırılarak bu miktarda gelirin elde edilip edilmediğinin belirlenmesi, şahsi harcama niteliğinde olduğu iddia edilen giderlerin kooperatif amaçları çerçevesinde yapılan giderler niteliğinde olup olmadığının tespiti amacıyla söz konusu giderlere ilişkin tüm belgelerin temini, sanık tarafından konu hakkında bilgi sahibi olduğu bildirilen ...

... ve... 'ün tanık olarak dinlenmeleri ile kooperatifin suç dönemine ilişkin tüm gelir-gider evrakı ile birlikte dosyanın kül halinde emekli Sayıştay denetçilerinden oluşacak yeni bir bilirkişi heyetine tevdii ile mevcut raporlar arasındaki çelişkileri gideren ve amaç dışı harcama niteliğinde olduğu iddia edilen giderlerin nelerden ibaret olduğu, kooperatif amaçlarıyla bağdaşıp bağdaşmadığı hususlarını inceleyen ve kooperatifin suç dönemine ilişkin gelir ve giderlerini dayanak belgeleriyle birlikte incelemek suretiyle sanığın uhdesinde kalan kooperatif parası bulunup bulunmadığını belirleyen bilirkişi raporu alınması sonrasında sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;