muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6402, Karar No: 2014/7244, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/6402 E.  ,  2014/7244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... 'un resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, diğer sanık olan eşi ... ile 26.09.2011 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11301, Karar No: 2015/115, Tarih: 12.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/11301 E.  ,  2015/115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava (değerlendirme) tarihi olan 11.11.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmazlar belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 436 parsel (ifrazla 1024 parsel) sayılı taşınmaz ile buna emsal alınan 938 ada 16 parsel sayılı taşınmazın, bulundukları cadde veya sokak bazında 2011 yılı itibariyle emlak vergisine esas olmak üzere tespit edilmiş olan asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 436 parsel (ifrazla 1024 parsel) sayılı taşınmazın 11.11.2011 olan değerlendirme, emsal alınarak incelenen 938 ada 16 parsel sayılı taşınmazın 04.08.2008 olan satış tarihi itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarına ve imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğine ilişkin belgelerin belediye imar ve tapu müdürlüklerinden

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydı ile emsal alınan taşınmazın akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak belgelerin ve cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14892, Karar No: 2012/1529, Tarih: 16.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14892 E.  ,  2012/1529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BÜYÜKÇEKMECE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/11/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, okul vasfı ile köy tüzel kişiliği adına kayıtlı iken köyün belediye sınırları içine alınması ve hükmi şahsiyetini kaybetmesi nedeniyle davalı belediye adına tescil edilen 599 parsel sayılı taşınmazın 222 sayılı Yasanın 62. ve 65. maddeleri ile aynı yasanın geçici birinci maddesi uyarına İl Özel İdaresi adına tescili gerektiğini ileri sürerek, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, çekişmeli taşınmazın imar  planında ticaret  ve konut  alanında kaldığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın 3402 sayılı Yasanın 16/A maddesi kapsamında bulunmadığı 222 sayılı Yasanın 65 nci maddesi uyarınca davacı adına tescili gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar  verilmşitir.

Karar, taraf vekillerince tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın okul yeri olduğundan bahisle açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece çekişmeye konu edilen 599 parsel sayılı taşınmazın bahçeli kâgir okul ve kâgir lojman olarak k.. Köyü Tüzel Kişiliği adına kayıtlı iken, köy tüzel kişiliğinin sona ermesiyle davalı belediye adına tapuya tescil edildiği, taşınmazın 222 sayılı Yasanın 61. ve 65.maddeleri ve geçici 7.maddesi kapsamında bulunduğu belirlenerek davanın kabulüne karar  verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı vekilinin bu yöne değinen temyiz itirazları yerine değildir. Reddine;

Ne varki, dava konusu .. parsel sayılı taşınmazın 3240 m² olarak 1970 yılında tapulama suretiyle kâgir okul ve kâgir lojman binası vasfıyla k.. Köyü Tüzel Kişiliği adına kayıtlı iken köy tüzel kişiliğinin hükmi şahsiyetini kaybetmesi üzerine 25.2.2000 tarih 1333 yevmiye nolu işlem ile k.. Belediyesi adına tahsisen tescil edildiği, eksikliğin tamamlanma suretiyle getirtilen evraklardan taşınmazın temyiz aşamasında tevhide tabi tutulduğu, geometrik durumu ve yüzölçümünde değişiklikler yapıldığı, yeni tapu kaydının oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, çekişmeli taşınmazın dava açıldığı tarih itibari ile konumunun belirlenmesi ve eksikliğin tamamlanması suretiyle getirtilen kayıtlarda dikkate alınarak taşınmazın tüm gittilerinin belirlenmesi, gerekirse bu yönde bilirkişiden rapor alınması, yeni oluşan tapu durumu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı olduğu üzere karar  verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin, bu yönü ile değinilen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  16.02.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7094, Karar No: 2013/16012, Tarih: 23.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/7094 E.  ,  2013/16012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu sustalı bıçak ile ilgili düzenlenen ekspertiz raporunun aslının, sanıkla ilgili 2008/33338 sayılı soruşturma dosyasında bulunduğunun anlaşılması ve sanığın bütün aşamalarda bıçağın kendisine ait olduğunu kabul etmesi ve ekspertiz raporuna bir itiraz bulunmaması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sanığın, bir sebebe dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Suç tarihi itibari ile sanık hakkında hapis cezası yanında tayin edilen temel adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 5/2. madde ve fıkraları uyarınca 450 TL'den fazla olamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde hapis cezası yanında tayin edilen 25 gün adli para cezası yerine 450 TL adli para cezası, TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sonucu belirlenen 20 gün yerine 375 TL adli para cezası” olarak yazılması ve 52. maddenin uygulanmasına ilişkin bölümün hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12605, Karar No: 2024/4621, Tarih: 16.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/12605 E.  ,  2024/4621 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/762 E., 2015/861 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-a uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli ve 2014/762 Esas, 2015/861 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde katılan mağdurenin eğitim görmekte olduğu okulundan, ikametine yalnız bir vaziyette yaya olarak gitmekte olduğu sırada adına kayıtlı 43 DN \*\* plaka sayılı aracı içerisinde yalnız vaziyette oturmakta olan sanığın, mağdureye bakması üzerine mağdurenin, sanığa hitaben "Ne bakıyorsun" diyerek ikametine doğru yürümeye devam ettiği, bu sırada sanığın da aracı ile mağdurenin peşinden gitmeye başladığı ve bir müddet sonra mağdurenin durması üzerine sanığın, içerisinde bulunmuş olduğu aracın renkli camını indirerek eliyle oynamakta olduğu cinsel organını katılan mağdureye gösterdiği ve sanığın bu eylemi üzerine mağdurenin koşarak ikametine gittiği şeklinde kabul edilen olayda sanığın cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 6545 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi haliyle 105/1, 62/1, 52/2 ve 4. maddeleri uyarınca 7.000 TL adli para ceza ile cezalandırılmasına ve aylık 15 eşit taksitte ödenilmesine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 105/1. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 22.10.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar 8 yılık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3.Açıklanan gerekçeyle Tebliğanamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

III. KARAR

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 22.10.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar 8 yılık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3.Açıklanan gerekçeyle Tebliğanamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli ve 2014/762 Esas, 2015/861 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekili ile sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1-1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, 16.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13228, Karar No: 2011/3018, Tarih: 07.03.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/13228 E.  ,  2011/3018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın üzerinde irtifak hakkı tesisi ile davacı idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan zeytin ürününün 2008 yılı itibariyle kuru şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11939, Karar No: 2006/16227, Tarih: 12.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/11939 E.  ,  2006/16227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kurumun açtığı ihale sonucunda ... ve ... Hastanelerinin temizlik ihalelerini kazandığını, 12.3.1999 tarihinde sözleşme imzaladıklarını, sözleşmeden doğan tüm yükümlülüklerini yerine getirmiş olmasına rağmen davalının son iki adet fatura bedelini ödemediğini ileri sürerek 5.762.162.056 TL'nın tahsline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiş; birleşen davasında da davacının sözleşmenin ifası sırasında bir kısım usulsüzlükler yapmak suretiyle asgari ücret farklarını iki kez tahsil ettiğini, eksik işçi çalıştırıp fazla tahakkuk gösterdiğini, fazla KDV farkı aldığını, tüm bunların müfettiş raporuyla belirlendiğini, ve çalışanı diğer davalı ...'nın da sorumlu olduğunu ileri sürerek şimdilik 3.178.859.356 TL'nın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ... Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçe gösterilerek görev yönünden reddine karar verilmiş; birleşen davanın davacısı tarafından temyiz edilen hüküm, Dairemizce bozulmuş, bozmaya uyulduktan sonra bu kez asıl davanın reddine, birleşen davanın 1.794.74 YTL üzerinden kabulüne birleşen davanın davalılırandan ... hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve birleşen davanın davacısı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-birleşen davanın davacının tüm, davacı-birleşen

davanın davalısının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı-birleşen davanın davacısı 31.7.2001 tarihinde açtığı davasında fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle 3.178.859.356 TL'nın tahsiline karar verilmesini istemiş; daha sonradan davasını ıslah etmediği gibi her iki davada taraflar aynı sözleşmeye dayanmış olsalar bile davalı(birleşen davanın davacısının) herhangi bir takas-mahsup talebi de yoktur. Her iki dava farklı tarihlerde açılmış olup, dayanılan maddi vakalarda biribirinden farklıdır. Hal böyle olunca mahkemece her iki dava hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken kendiliğinden takas ve mahsup işlemi yapmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle davalı- birleşen davanın davacısının tüm, davacı-birleşen davanın davalısının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı-birleşen davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 12.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18653, Karar No: 2020/6461, Tarih: 25.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/18653 E.  ,  2020/6461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hüküm, süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 07.05.2009 tarihinden itibaren sosyal işler sorumlusu olarak çalışmaya başladığını, 03.06.2013 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığını, davacının 03.06.2013 tarihinde işyerine kurum içi evlilik nedeni ile istifa ediyorum ibaresini içeren bir dilekçe vermek zorunda bırakıldığını ve işten çıkarıldığını, ancak davacının istifa etmediğini, davalı şirkette geçerli olan ve fiilen uygulanan yönetmelik ile evli çiftlerin veya akrabaların aynı iş yerinde çalışmasının yasaklandığını, ancak davacının istifa etmediğini, davacıyı defalaraca işten ayrılması gerektiği şeklinde sürekli uyardıklarını, en sonunda baskılara dayanamayarak dilekçeyi vermek zorunda kaldığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin herhangi bir baskı ya da zorlama olmadan kendi hür iradeleri ile evleneceğini gerekçe göstererek sona erdirdiğini, evlilik için istifa etme isteğinin müvekkili şirket tarafından saygıyla karşılandığını, davacının kötü niyetli olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti: