muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8838, Karar No: 2019/23978, Tarih: 23.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/8838 E.  ,  2019/23978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01.04.2006-25.10.2009 tarihleri arası insan kaynakları müdürü olarak çalıştığını, son ücretinin 7.374,45 TL olduğunu, iş sözleşmesinin geçersiz sebeple yönetim kurulu kararıyla 23.10.2009 tarihinde feshedildiğini, 01.04.2006 tarihli iş sözleşmesinin 11/2 maddesine göre davalının 52 hafta ihbar tazminatı ödemesi gerekirken, 16 hafta ihbar tazminatı ödediğini, davalının ihbar tazminatını giydirilmiş ücret üzerinden ödemesi gerekirken çıplak ücret üzerinden ödediğini, saha tazminatı, aile yardımı, çocuk yardımı, bireysel sigorta ödemesi, lojman, araba, telefon ve yemek yardımı yapılmasına rağmen bu kalemlerin ücrete dahil edilmediğini ileri sürerek, fark ihbar tazminatı, ödenmeyen 36 haftalık ihbar tazminatı ve 6 aylık cezai şart tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, feshin işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan geçerli sebeplere dayandığını, her ne kadar taraflar arasındaki iş sözleşmesinde ihbar süresi 52 hafta olarak belirlenmiş ise de, düzenlemenin haksız olup, ihbar süresinin sözleşmeyle artırılabileceğine ilişkin kanundaki düzenlemenin amacını aşan MK 2. maddesine göre iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu, saha tazminatının ihbar tazminatına ilave edildiğini, ücrete ilave istenilen diğer kalemlerin hesaplama yapılırken ihbar tazminatına ilave edilip, giydirilmiş ücret üzerinden hesaplanıp 16 hafta üzerinden ihbar tazminatı ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma sonrasında yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının net alacağı belirlenirken vergi dilimlerinin dikkate alınmasının gerekip gerekmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma sonrasında yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının net alacağı belirlenirken vergi dilimlerinin dikkate alınmasının gerekip gerekmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda bozma sonrası yapılan yargılamada davacının ihbar tazminatı alacağı 32 hafta üzerinden bilirkişi tarafından belirlenen brüt ücret üzerinden resen hesaplanarak, davacıya daha önce yapılan ödemeler mahsup edilerek hüküm altına alınmıştır. Mahmece dava tarihi olan 2010 yılında damga vergisi oranı binde %0,66 olduğundan belirlenen alacaktan bu oran üzerinden damga vergisi kesintisi yapılması yerinde ise de, 2010 yılında gelir vergisi dilimlerinin göz ardı edilmesi ve tüm alacak için %15 oranında gelir vergisi kesintisi yapılarak hüküm kurulması hatalı olmuştur. Mahkemece 8.800,00-TL’ye kadar olan gelirler için uygulanacak olan oranın %15, 22.000,00-TL’nin 8.800,00-TL’si için 1.320,00-TL fazlası için %20, 76.200,00-TL’nin 22.000,00-TL’si için 3.960,00-TL fazlası için %27,76.200,00-TL’den fazlasının ilk 76.200,00-TL’si için 18.594,00-TL fazlası için %35 olarak belirlendiği dikkate alınarak davacının net alacağının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12837, Karar No: 2014/7478, Tarih: 08.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/12837 E.  ,  2014/7478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2009/564-2013/164

Davacı H.. D.. vekili Avukat E.. A.. tarafından, davalı M.. T.. aleyhine 26/08/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olan olayda; dava konusu olayın gelişim biçimi, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/05/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/05/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davaya konu olay, davalının memuriyet yetkisini kullanırken meydana gelmiş olması nedeniyle Anayasa'nın 129/5. maddesi ve 657 sayılı yasanın 13. maddesindeki düzenlemeler dikkate alınarak davanın husumetten reddi gerekirken; mahkemece, işin esasının incelenmiş olması anılan mevzuata aykırı olup, kararın bu nedenle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 08/05/2014
Yargıtay — Esas No: 2015/13114, Karar No: 2017/5963, Tarih: 17.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13114 E.  ,  2017/5963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğü adına ... Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/04/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet eylemi nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının Orman Kanunu’na muhalefet ederek işgal ve faydalanma suçunu işlediğini belirterek, bu eylem nedeniyle oluşan ağaçlandırma gideri zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının işgal ve faydalanma eylemi nedeniyle cezalandırılmasına karar verildiği, bu nedenle de davaya konu zararın oluştuğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden; davalı hakkında tanzim edilen suç tutanağı uyarınca, dava konusu yere kestane ağacı dikmek suretiyle işgal ve faydalanma eylemini işlediğinin tespit edildiği, ceza dosyasına sunulan 18/07/2013 tarihli teknik bilirkişi raporuna göre, orman boşluğuna kestane fidanı dikildiği, toprağın üretim gücünden faydalanıldığı ancak herhangi bir orman ağaç ya da ağaççığı ile orman diri ve ölü örtüsünün kesilmediği, eylemin işgal ve faydalanma olduğu, tazminata konu bir hususun bulunmadığı belirtilmiş, ... 1. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucu eylem "işgal, faydalanma ve orman içine yerleşme" olarak değerlendirilerek kamunun ve mağdurun herhangi bir zarara uğramadığının kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Dava konusu edilen tazminat tutarı işgal edilen ve faydalanılan sahanın yeniden ağaçlandırılması için gerekli olan ağaçlandırma giderine ilişkindir.

Şu durumda, dava konusu yerde davalı tarafından herhangi bir ağaç kesilmediği ve orman örtüsünün tahrip edilmediği ve dolayısıyla maddi bir zararın oluşmadığı anlaşıldığından ağaçlandırma gideri istemine ilişkin olan davanın reddi yerine kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5442, Karar No: 2021/7475, Tarih: 20.10.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/5442 E.  ,  2021/7475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî (TMK m. 174/1) ve manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen bölge adliye mahkemesi hükmünün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi.20.10.2021 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2014/23034, Karar No: 2015/34676, Tarih: 16.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/23034 E.  ,  2015/34676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, sefer primi ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalılara ait işyerinde tır şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde de çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacı uluslararası tır şoförü olarak çalışmış olup, fazla mesai ve hafta tatili alacaklarını ispat noktasında tanık beyanlarına dayanmıştır. Dinlenen tanıklar davacı ile yurtdışına çıkmayan ve davacının çalışma şartlarını bilmeyen kişilerdir. Bu durumda anılan alacakların usule uygun şekilde ispatlandığı kabul edilemez. Fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti isteklerinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6328, Karar No: 2024/2718, Tarih: 03.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/6328 E.  ,  2024/2718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1374 Esas, 2022/716 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/294 E., 2016/326 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili Şirketin ayakkabıcılık sektöründe ve benzeri alanlarda faaliyet gösterdiğini ve bu alanda ülkenin en büyük ve en tanınmış ayakkabı firmalarından biri olduğunu, aynı zamanda ayakkabı marketi sisteminin öncüsü bulunduğunu, “...”, “...”, “... akademi”, “... shoe store ayakkabının merkezi”, “... sport”, “... türkiyenin 1 numaralı ayakkabı merkezi”, “... şekil”, “...”, “... ...”, “... ayakkabımı seviyorum şekil”, “...” ibareli "..." esas ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "..." ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı Kuruma başvurduğunu, başvuruya yaptıkları itirazlarının nihai olarak dava konusu YİDK kararı ile reddedildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin markaları ile benzer olduğunu, iltibas tehlikesinin bulunduğunu, tüketicilerin başvuruyu müvekkilinin seri markalarından birisi olarak algılayacağını, ... markası tanınmış olduğundan tüm sınıflar bakımından koruma altında bulunduğunu, dava konusu markanın müvekkiline ait ... markasının ayırt edici karakterinin zedeleneceğini, markanın tanınmışlığından haksız bir yarar sağlanacağını ve markanın itibarına zarar verileceğini ileri sürerek 2013-M-5626 sayılı YİDK kararının iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; her iki markanın söyleniş tarzının farklı olduğunu, müvekkiline ait" ..." markasında vurgunun "VYA" ibaresinde olduğunu, bu ibarenin İngilizce bir kelime olan ve çiçek anlamına gelen “flower” ibaresinden esinlenerek yaratıldığını, davacı markası ile hiçbir bağlantısının olmadığını, markalar arasında görsel ve işitsel açıdan bariz farklılıklar bulunduğunu, müvekkili markasında esas unsurun ... ibaresi olmadığını bu nedenle iltibas iddialarına itibar edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik bulunmadığı gibi emtia benzerliği de olmadığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıya ait “...”, “...”, “... akademi”, “... shoe store ayakkabının merkezi”, “... sport”, “... türkiyenin 1 numaralı ayakkabı merkezi”, “... şekil”, “....” ibareli markalar ile dava konusu “...” ibareli marka başvurusunun benzer olmadığı, bu nedenle bu markalarla davalı başvurusu arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas tehlikesi bulunmadığı, ancak dava konusu başvuru ile davacının 2009/57900 sayılı “...” ibareli markasının benzer olduğu, dava konusu marka kapsamında yer alan 19. sınıf "Tabaka veya şerit halinde tabii veya sentetik yüzey kaplamaları, ısı ile yapıştırılabilen sentetik kaplamalar; çatılar için ziftli kartonlar", 20. sınıf "panolar, resimler, tablolar için çerçeveler, kimlik kartları, künyeler, isimlikler, etiketler. Ahşap veya sentetik malzemeden mamul ambalaj, nakliye ve depolama amaçlı variller,kutular, ambalaj kapları, sandıklar" malları ve 37. sınıf "Ayakkabı,çanta,kemer tamiri hizmetleri” yönünden iltibas tehlikesi bulunduğu, davacının “...” markasının tanınmış olduğu, ancak bu marka ile davalı markası benzer olmadığı, benzer olan “...” ibareli davacı markasının ise tanınmış bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile YİDK 2013-M-5626 sayılı kararının 19. sınıf "tabaka veya şerit halinde tabii veya sentetik yüzey kaplamaları, ısı ile yapıştırılabilen sentetik kaplamalar, çatılar için ziftli kartonlar" 20 sınıf "panolar, resimler, tablolar için çerçeveler, kimlik kartları, künyeler, isimlikler, etiketler, ahşap veya sentetik malzemeden mamul ambalaj, nakliye ve depolama amaçlı variller, kutular, ambalaj kapları, sandıklar", 37. sınıf "ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri" yönünden kısmen iptaline, dava konusu markanın da sayılan mal ve hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu markanın müvekkilinin tanınmış" ..." ibareli markalarından türetildiğini, dava konusu markanın müvekkilinin" ..." ibareli markaları ile benzer olduğunu, müvekkilinin ... ibareli seri markaları bulunduğunu ve dava konusu markanın müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, bu durumun hiç değerlendirilmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın tümden kabulünü istemiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu markanın müvekkilinin tanınmış" ..." ibareli markalarından türetildiğini, dava konusu markanın müvekkilinin" ..." ibareli markaları ile benzer olduğunu, müvekkilinin ... ibareli seri markaları bulunduğunu ve dava konusu markanın müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, bu durumun hiç değerlendirilmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın tümden kabulünü istemiştir.

2. Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu marka ile davacının "..." ibareli markası arasında benzerlik bulunmadığını, ayrıca anılan davacı markası ile dava konusu marka arasında emtia benzerliği şartının da gerçekleşmediğini, müvekkilinin inşaat sektöründe faaliyet gösterdiğini, markaların karıştırılma ihtimali bulunmadığını, davacının ... markasının tanınmış olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

3. Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu başvuru ile davacının 2009/57900 sayılı markası arasında benzerlik bulunmadığını, anılan davacı markasının tertip tarzı itibariyle" ..." ve "VE" ibarelerinin ayrı bir görünüm sergilediğini ve markanın bu hali ile "... ve ayakkabımı seviyorum " şeklinde okunup algılandığını, genel izlenim itibariyle markaların benzer olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın tümden reddini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç