muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21309, Karar No: 2014/21482, Tarih: 17.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/21309 E.  ,  2014/21482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 21.10.2004 tarihinde sanık ...'den boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13469, Karar No: 2020/5608, Tarih: 03.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13469 E.  ,  2020/5608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hakimliği

Mahkemesi :İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hakimliği

Taksirle öldürme suçundan mağdur şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03/07/2018 tarihli ve 2015/16001 soruşturma, 2018/88757 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın kabulü ve Adli Tıp Kurumunda bilirkişi raporunun aldırılması gerektiğinden bahisle kararın kaldırılmasına dair İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 2018/7275 değişik iş sayılı kararına müteakip , bu kez taksirle öldürme suçundan şüpheliler ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/07/2019 tarihli 2019/32758 soruşturma, 2019/72405 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliğini 29/07/2019 tarihli ve 2019/5526 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

1- İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/01/2019 tarihli ve 2018/7275 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğince, soruşturma için gerekli bilirkişi raporları ile birlikte Adli Tıp ilgili İhtisas Kuruluna gönderilerek etkin soruşturma yapılmadığından bahisle itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 6545 sayılı Kanunun 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” şeklindeki düzenleme karşısında, Sulh Ceza Hâkimliğince soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi ve Cumhuriyet savcılığınca söz konusu bu hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra şüpheliler hakkında itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesinde,

2- İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29/07/2019 tarihli ve 2019/5526 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

2- İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29/07/2019 tarihli ve 2019/5526 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/01/2019 tarihli ve 2018/7275 değişik iş sayılı kararının yukarıda alınan gerekçe dikkate alındığında, Cumhuriyet savcılığınca söz konusu bu hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra şüpheliler hakkında itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği cihetle, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden yapılan soruşturma sonunda 08/07/2019 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, Cumhuriyet savcılığı tarafından ilgili eksiklikler giderildikten sonra daha önceden anılan kararın kaldırılmasına dair karar veren merciince itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği, kesin nitelikteki İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/01/2019 tarihli ve 2018/7275 değişik iş sayılı kararının olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma yolu ile bozulmadan yeniden verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesinin hukuka uygun olmadığı anlaşıldığından, anılan gerekçe ile itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmemiş olup 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 03/12/2019 gün ve 94660652-105-34-14999-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/12/2019 gün 2019/123423 sayılı ihbarnamesi ile ihbar ve dava evrakı daireye tevdi kılınmakla;

İsabet görülmemiş olup 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 03/12/2019 gün ve 94660652-105-34-14999-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/12/2019 gün 2019/123423 sayılı ihbarnamesi ile ihbar ve dava evrakı daireye tevdi kılınmakla;

Dosya içeriğine göre; 31/01/2015 tarihinde saat 20.30 ile 01/02/2015 günü saat 09.30 sıralarında ...'a ait dairenin mutfak bölümünde ortamda mevcut olan menfezin tıkalı olması nedeniyle yeterli hava sirkülasyonun sağlanamadığı, bacalı kombi cihazı sensörünün işlevselliğini kaybettiği ve ortama yayılan korbonmonoksit gazı sebebiyle ...'ın öldüğü, ...'ın da basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, bilirkişi raporları dikkate alınarak şüpheli ...'ın asli kusurlu olduğu ancak ...'ın ölmesi sebebiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, müşteki ... vekilinin bu karara itirazı üzerine, itirazı inceleyen İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hakimliği tarafından Adli Tıp Kurumundan bilirkişi raporu aldırılması gerektiği gerekçesiyle eksiklerin tamamlanması için kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı müşteki ... vekilinin itirazının kabulü ile kararın kaldırılmasına karar verildiği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden yapılan soruşturmada, Adli Tıp Kurumundan kusur durumuna ilişkin rapor istediği, ancak Adli Tıp Kurumu Başkanlığının 2019/646 sayılı yazısında; trafik kazaları ve tedavi sırasında sağlık personelinden kaynaklanan kusur oranlarının tespit edildiği, diğer konularının inceleme alanı dışında kaldığını belirtilerek dosyayı iade etmesi üzerine, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı da kusur durumu için dosyayı İstanbul Teknik Üniversitesinden seçilen üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi ettiği ve bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 01/07/2019 tarihli raporda: İGDAŞ 'ın kusuru olmadığının belirtilmesi sebebiyle şüpheliler ..., ... ve ... hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararını verdiği, bu karara karşı müşteki ... vekilinin itirazı üzerine İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza hakimliği tarafından itirazın reddine karar verildiği ancak İstanbul Başsavcılığı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararlarında bir isabetsizlik görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarname bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararlarına yönelik yapılan kanun yararına bozma talebinin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14647, Karar No: 2024/8418, Tarih: 09.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14647 E.  ,  2024/8418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2013/257 E., 2016/78 K.

ŞİKAYETÇİ: Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ: Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM: Beraat

TEMYİZ EDENLER: Şikayetçi Bakanlık vekili, katılan mağdure vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, bozma

Şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz isteminin süresinde olmadığı tespit edilmiştir.

Katılan mağdure vekilinin temyiz istemi yönünden, sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Katılan mağdurenin doğum raporu bulunamamış ise de doğum müşahede kaydı ile okula başlama yılı nazara alındığında yaşının on beşten küçük olduğunun anlaşılacağına, katılan mağdurenin suç tarihinde on altı yaşında olduğunu belirten kemik yaşı raporunun hatalı olduğuna, hata hükümlerinden faydalanma imkanının bulunmadığına, katılan mağdurenin savcılık ifadesine itibar edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın, katılan mağdurenin on yedi yaşında olduğunu sanarak hataya düştüğü kabul edilmesine rağmen değişen suç vasfına göre eylemi şikayete tabi reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup, katılan mağdurenin soruşturma evresinde şikayetçi olmadığını beyan etmesi nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde atılı suçtan beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Şikayetçi Bakanlık vekilinin yokluğunda verilip 30.03.2016 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesinde belirlenen bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra 13.04.2016 tarihli dilekçeyle temyiz isteğinde bulunduğu anlaşılmakla, vaki temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Şikayetçi Bakanlık vekilinin yokluğunda verilip 30.03.2016 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesinde belirlenen bir haftalık kanuni süre geçtikten sonra 13.04.2016 tarihli dilekçeyle temyiz isteğinde bulunduğu anlaşılmakla, vaki temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6125, Karar No: 2014/5927, Tarih: 14.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6125 E.  ,  2014/5927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİNCAN 1.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/1322-2012/1164

Taraflar arasında görülen geçici elektrik aboneliğinin sağlanması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde; Ankara İli, A.. Mah. .. Sok. 3/11 .. adresinde bir yıldır ikamet ettiğini, konutuna elektrik akışının sağlanması için müracaatta bulunduğunu, müracaatının taşınmazın yapı kullanım izin belgesi bulunmaması nedeniyle reddedildiğini belirterek, mağduriyetinin giderilmesi açısından elektrik aboneliği tesisini istemiştir.

Davalı vekili; Söz konusu adreste bulunan binaya ferdi abonelik yapılması için İmar Kanununun 31.maddesine göre yapı kullanma izin belgesi olması gerektiğini; binaya ait iskan belgesi getirilmeden davacı adına ferdi abonelik tesisinin mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile davacının taşınmazına abonelik tesisine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı Kullanma İzni başlıklı 30. maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye... ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Yine aynı kanunun Kullanma İzni Alınmamış Yapılar başlıklı 31. maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamıyacakları açıktır.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamıyacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11.maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Yukarıda anılan yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı kullanma (iskan) izninin bulunmaması ve yapı (inşaat) ruhsatının 17.11.2009 tarihinde alınmış olması karşısında, davaya konu yere ilişkin ferdi abonelik tesisinin mümkün olmadığı gibi, yapı (inşaat) ruhsat tarihi itibariyle 3194 sayılı İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin de, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.