muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19181, Karar No: 2014/26113, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19181 E.  ,  2014/26113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/210-2014/269

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2999, Karar No: 2014/14904, Tarih: 28.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/2999 E.  ,  2014/14904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA:Davacı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... Enerji A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalılardan ... A.Ş.'nin asıl işveren diğer davalı ... Ltd. Şti.'nin alt işveren olduğu ...'daki enerji nakil hattı işinde çalıştığını, işin bitmesine rağmen işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacağı, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıradan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah ederek artırmıştır.Davalı ... A.Ş. vekili, davalı şirket ile diğer davalı şirket arasında bir alt yüklenici sözleşmesi bulunmadığnı, bu sebeple diğer davalı ... Ltd. Şti.'nin işçisinin alacaklarından dolayı davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, davacının iddialarını ıspatlaması gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.Diğer davalı ... Ltd. Şti. yetkilisi, ... Ltd. Şti. ile diğer davalı arasında taşeronluk sözleşmesi olduğunu, ... ekibinin yüklendiği işi bitirip diğer davalı ... A.Ş.'ye teslim ettiğini, ancak ... A.Ş. tarafından ...'ye yapılması gereken ödeme tam olarak yapılmadığı için işçi ücretlerinin ödenemediğini, işçilerin durumunu diğer davalı şirkete bildirdiklerini, davacının, işyerinde iddia edilen ücret ve tarihlerde çalıştığını, bir miktar ücret alacağının kaldığını, fazla çalışma ve hafta tatili alacağının olmadığını, işçilerle günlük ücret anlaşması yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, davacının bildirilen emsal ücretle çalıştığı, ücret ve hafta tatili ücreti alacağı olduğu, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Kararı kanuni süresi içinde davalı ... A.Ş. temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hesaplamalara esas alınan çalışma süresinin doğru olup olmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.Somut olayda, mahkemece, tanık beyanlarının ortalamasına göre, davacının haftada yedi gün 07.00-19.00 saatleri arasında, bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle günlük onbir saat, haftalık yetmişyedi saat çalıştığı, otuziki saat fazla çalışma yaptığı tesbit edilerek, bir işçinin devamlı surette haftada onsekiz saatten fazla çalışma yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu sebebiyle davacının günlük üç saat, haftalık onsekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, tanıkların gün batımına kadar çalıştıklarını beyan etmeleri ve çalışılan bölgede güvenlik sebebiyle gün batımından sonra çalışılamayacağı dikkate alındığında, davacının, 07.00 ile güneş batımı saatleri arasında çalıştığı kabul edilmelidir. Çalışma süresi içinde güneşin battığı saatler belirlenerek, davalı yönünden oluşan usuli kazanılmış hak gereği günlük üç saati geçmeyecek şekilde fazla çalışma süresi tespit edildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.Öte yandan, davacının çalışmaları Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmemiştir. Mahkemece, hesaplamalara esas alınan çalışma süresi, davacının iddia ettiği tarihler arasında kesintisiz olarak kabul edilmiş ise de, yurda giriş çıkış kayıtlarında, ilk yurttan çıkış ve son yurda giriş tarihlerinin, kabul edilen çalışma süresinin başlangıç ve bitiş tarihlerinden farklı olduğu, ayrıca çalışma iddia edilen tarihlerde birden fazla yurda giriş ve çıkış yapıldığıda görülmektedir. Davacının Sosyal Güvenlik Kurumu dosyası getirtilmemiş, getirtilenlerde ise başka işyeri çalışmaları olduğu dikkate alınmamıştır. Bu durumda, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu dosyası getirtilerek, varsa başka işyeri çalışma süreleri dışlanmalı, işe başlama ve işten çıkış tarihleri yurda giriş-çıkış kayıtlarına göre belirlenmeli, ayrıca, çalışma süresi içinde yurda giriş-çıkış tarihleri arasındaki sürelerdede çalışma olmadığı kabul edilmeli, çalışma süresi bu ölçütlere göre belirlendikten sonra alacak hesabı yapılmalıdır. Mahkemece bu hukuki ve fiili olgular dikkate alınmadan eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14662, Karar No: 2015/12804, Tarih: 08.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/14662 E.  ,  2015/12804 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın trafik kontrolünde yapılan ölçümünde 255 promil alkollü olarak araç kullandığı somut olayda, sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine sanığa az ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/152, Karar No: 2006/185, Tarih: 11.07.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/9-152 E., 2006/185 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/9-152 E., 2006/185 K.**

**- AĞIR HAPİS CEZASI**- 4959 S. TOPLUMA KAZANDIRMA KANUNU [ Geçici Madde 1 ]

- 4959 S. TOPLUMA KAZANDIRMA KANUNU [ Madde 3 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık M…

…. N…

… K…

…….'in mensubu bulunduğu silahlı PKK örgütünün elemanı olarak Devletin hakimiyeti altındaki topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vehamet arzeden olaylara fiilen katıldığı iddia ve kabul edilerek Erzincan 1. DGM'since 07.02.1996 gün ve 301-20 sayılı karar ile TCY.nın 125 ve 59/1. maddeleri uyarınca müebbet ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, bu karar Yargıtay 9. Ceza Dairesince 25.11.1996 tarihinde onanarak kesinleşmiştir.

Hükümlü M…

…. N…

… K…

…….'in 05-08.08.2003 havale tarihli dilekçeler ile mahkemeye başvurarak hükümden sonra yürürlüğe giren 4959 sayılı Topluma Kazandırma Yasası hükümlerinden yararlanmak istemesi üzerine, Erzurum DGM'since duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda 12.12.2003 gün ve 195-286 sayı ile; sanık hakkındaki Erzincan DGM'nin hükmünün iptaline, sanığın TCY.nın 125, 59/1 ve 4959 sayılı Yasanın 4/c-1. maddesi uyarınca 14 yıl ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın, o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 09.03.2004 gün ve 403-640 sayı ile;

"Örgüt tarafından işlenen suçlara iştirak eden hükümlü 4959 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten önce yakalandığı, örgütün dağılmasına veya meydana çıkarılmasına yardım etmediği gibi, örgütün amaçladığı suçun işlenmesine engel olabilecek bilgi, belge vermediği ve çaba da göstermediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, anılan Yasadan yararlanma talebinin reddi yerine kabulü ile yazılı şekilde hüküm tesisi" isabetsizliğinden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi ise 10.08.2004 gün ve 229-64 sayı ile;

"Doğubeyazıt doğumlu olup, Örtülü köyü mezrasında ikamet eden ve çobanlık yapan hükümlünün kendi özgür iradesi ile 1992 Haziran ayında yasadışı PKK terör örgütünün dağ kadrosuna katıldığı, örgütte kaldığı süre içerisinde örgüt adına silahlı eylemlere katıldığı, son olarak 12.05.1994 tarihinde Çaldıran beldesinde güvenlik güçleri ile katıldığı çatışmadan sonra örgütten koparak yalnız başına Doğubeyazıt ilçe girişinde Yılanlı köyü yakınlarında durumundan şüphe eden polisler tarafından yakalandığı, sorgusunda yasadışı PKK terör örgütü üyesi olduğunu açıklayıp katıldığı eylemler ile örgüt hakkında ayrıntılı bilgiler verdiği, yapılan yargılama sonucunda Erzincan 1 Nolu DGM'nin, Yargıtay 9. Ceza Dairesi Başkanlığınca onanarak kesinleşen 1994/301 esas, 1996/20 karar sayılı ilamla TCK.nun 125. ve 59/1. maddesi uyarınca müebbet ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği söz konusu dosyanın incelenmesinden anlaşılmıştır.

Hükümlünün 11.02.2000 tarihli 4450 sayılı Yasadan faydalanma isteğine ilişkin dilekçesi üzerine Erzurum DGM'since yapılan inceleme sonunda istemi yerinde görülmeyerek reddedildiği mahkemenin 2000/63 D.İş. sayılı dosyasının incelenmesinden anlaşılmıştır.

Söz konusu bozma ilamında hükümlünün 4959 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten önce yakalandığı, örgütün dağılmasına veya meydana çıkarılmasına yardım etmediği, bilgi-belge vermediği belirtilmiş ise de; hükümlünün son olarak 12.05.1994 tarihinde Çaldıran beldesinde girdiği çatışmadan sonra örgütten ayrıldığı, buradan ikameti olan Doğubeyazıt'a giderken 14.05.1994 tarihinde şüphe üzerine durdurulmak istenirken yakalandığı, kendisiyle ilgili bir soruşturma olmamasına rağmen hükümlünün gözaltına alınınca özgür iradesiyle 20 sayfadan ibaret ifade verip katıldığı eylemler ile bildiği diğer örgüt mensuplarının isimlerini açıkladığı, kesinleşen dava dosyası ile sabit olup hükümlünün daha sonra terör örgütü mensuplarının kaldığı koğuştan da ayrılarak, itirafçı olarak bilinen kişilerin kaldığı koğuşlarda kalmaya başladığı da cezaevi idaresinin yazılarıyla sabittir. 05.08.2003 gün, 4959 sayılı Yasada söz konusu Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten sonra yakalanması veya teslim olması koşulu bulunmadığı gibi söz konusu yasadan faydalanamayacak olanlar Yasanın 3. maddesinde a, b, c bentlerinde sınırlı olarak sayılmış olup, hükümlünün söz konusu durumu bunlardan hiçbirine uymamaktadır.

Bunun dışında Erzurum DGM'nin, örneğin dosyada mevcut bu hükümlü ile aynı konumda bulunan Y…

….. S…

…. isimli hükümlü ile ilgili olarak vermiş olduğu ve hükümlü Y…

…. S…

….'ın 4959 sayılı Yasanın 4/c-1. maddesi uyarınca 14 yıl ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin 2003/173 esas, 2004/19 sayılı kararı Yargıtay 9. Ceza Dairesi Başkanlığının 27.05.2004 gün, 2004/2169-2455 esas-karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

4959 sayılı Topluma Kazandırma Yasasının 3. maddesine yasadan faydalanamayacak olanların ayrıntılı ve sınırlı olarak sayılmış olması, hükümlünün şüphe üzerine yakalandığında kendiliğinden yasadışı örgütün üyesi olduğunu açıklayıp katıldığı eylemler ile örgüt hakkında bildiklerini ayrıntılı olarak açıklamış olması, karardan sonra pişmanlığını dile getirip 3149, 4450 sayılı Yasalardan faydalanmak isteğine dair başvuruları, 4959 sayılı Yasanın uygulanmasına ilişkin Erzurum DGM'sinden verilen, yukarıda belirtilen ve Yargıtay 9. Ceza Dairesi Başkanlığınca onanan Y…

….. S…

…. isimli hükümlü ile aynı konumda bulunmaları da dikkate alındığında hükümlünün 4959 sayılı Yasadan faydalanması somut olaya, Yasaya, adalete ve hakkaniyete uygun düşeceği sonuç ve kanısına varılmıştır." gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

O yer C.savcısının temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 15.03.2005 gün ve 20-27 sayı ile;

….. S…

…. isimli hükümlü ile aynı konumda bulunmaları da dikkate alındığında hükümlünün 4959 sayılı Yasadan faydalanması somut olaya, Yasaya, adalete ve hakkaniyete uygun düşeceği sonuç ve kanısına varılmıştır." gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

O yer C.savcısının temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 15.03.2005 gün ve 20-27 sayı ile;

"Somut olayda, sanık yargılandığı suçtan hükümlü olup, talebi üzerine hakkında, lehe hükümler içeren 4959 sayılı Yasanın uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi için duruşma açılarak yeniden yargılama yapılmıştır. Yargılama aşamasında gerek bozmadan önce, gerekse bozmadan sonra duruşmalarda hazır bulunmak isteyen sanık hakkında gıyapta yargılama yapılmış, savunması ve aleyhine olan bozma kararına karşı diyecekleri, yargılandığı suçtan verilen hükmün infaz edilmekte olduğu Ağrı ilinde bulunan ağır ceza mahkemesine talimat yazılmak suretiyle tespit edilmiştir. Yerel Mahkemenin CYUY.nın 226 ve 308/8. maddeleri hükümlerine aykırı olarak, sanığı duruşmaya getirtip savunmasını almadan ve aleyhine olan bozmaya karşı diyeceklerini saptamadan direnme kararı verdiği, bu şekilde savunma hakkının kısıtlandığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla yargılandığı suçtan hükümlü bulunan ve hakkında yeniden duruşma açılan sanığın celbi ile duruşmada hazır bulundurulup, savunması alınmadan ve aleyhine olan bozmaya karşı diyeceği sorulmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkı kısıtlandığından, diğer yönleri incelenmeyen hükmün öncelikle bu usuli nedenle bozulmasına karar verilmelidir." gerekçesiyle hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise bozma kararına uyarak gereğini yerine getirmiş ve 07.06.2005 gün ve 107-91 sayı ile önceki gerekçelerini tekrarlamak suretiyle Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararına karşı direndiğini belirterek bu kez hükümlünün 4959 sayılı Yasanın geçici 1. maddesi uyarınca 14 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCY.nın 53/1. maddesindeki hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, aynı Yasanın 63. maddesi uyarınca nezarette ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin cezasından mahsubuna ve hükümlünün infazının durdurulmasına karar vermiştir.

Bu hükmün de, o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının Daire bozması gibi ve 5237 sayılı TCY. hükümleri uygulanmak suretiyle karma uygulama yapılması nedenleriyle "bozma" istekli, 09.07.2005 gün ve 135425 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup, düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Hükümlü M…

…. N…

… K…

Bu hükmün de, o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının Daire bozması gibi ve 5237 sayılı TCY. hükümleri uygulanmak suretiyle karma uygulama yapılması nedenleriyle "bozma" istekli, 09.07.2005 gün ve 135425 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup, düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Hükümlü M…

…. N…

… K…

…….'in 05-08.08.2003 havale tarihli dilekçeler ile mahkemeye başvurarak hükümden sonra yürürlüğe giren 4959 sayılı Topluma Kazandırma Yasası hükümlerinden yararlanmak istemesi üzerine, Erzurum DGM'since duruşma açılarak yapılan yargılama sonunda 12.12.2003 gün ve 195-286 sayı ile sanık hakkındaki Erzincan DGM'nin hükmünün iptaline, sanığın 765 sayılı TCY.nın 125, 59/1 ve 4959 sayılı Yasanın 4/c-1. maddesi uyarınca 14 yıl ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın, o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 09.03.2004 gün ve 403-640 sayı ile; hükümlünün 4959 sayılı Yasadan yararlanma koşulları bulunmadığından talebinin reddi yerine kabulü isabetsizliğinden hüküm bozulmuş, Yerel Mahkeme ise önceki hükümde direnmiştir.

Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.08.2004 gün ve 229-64 sayılı direnme kararı ise, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 15.03.2005 gün ve 20-27 sayı ile; yargılandığı suçtan hükümlü bulunan ve hakkında yeniden duruşma açılan sanığın celbi ile duruşmada hazır bulundurulup, savunması alınmadan ve aleyhine olan bozmaya karşı diyeceği sorulmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle, usule ilişkin nedenle diğer yönleri incelenmeksizin bozulmuş, Yerel Mahkemece bozma gerekleri yerine getirilerek bu kez, hükümlünün 4959 sayılı Yasanın geçici 1. maddesi uyarınca 14 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCY.nın 53/1. maddesindeki hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, aynı Yasanın 63. maddesi uyarınca nezarette ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin cezasından mahsubuna ve hükümlünün infazının durdurulmasına karar verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun uyum ve kararlılık gösteren içtihatları gereğince, Ceza Genel Kurulunun bozma kararı ile direnme hükmü tümüyle ortadan kalkmıştır. Yerel Mahkeme artık yeni ve değişik bir karar vermekte serbesttir. Nitekim Yerel Mahkemece de somut olayda, 5237 sayılı TCY hükümleri uygulanmak suretiyle önceki hükümden tamamen farklı yeni bir hüküm tesis edilmiştir. Diğer yönden bozmaya uyularak verilen kararlar da, yeni bir karar olup, hukuken direnme niteliğinde değildir. Bu nedenle, öncelikle Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir. Özel Dairece incelenmeyen bir hükmün doğrudan doğruya ve ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi Usul Yasasına aykırıdır.

Özel Daire görüşünün belli olduğundan bahisle, tekrar dairece inceleme yapılmasının davayı gereksiz yere uzatacağı gibi bir görüş de ileri sürülemez. Çünkü Özel Daire görüşünde değişiklik olabileceği gibi, davaların uzamasını önlemek amacıyla da olsa, emredici usul ku-rallarının uygulanmasından vazgeçilemez.

Öte yandan Ceza Genel Kurulu bozma kararına uyulduktan sonra verilen kararın yeniden ve doğrudan Ceza Genel Kurulunca incelenmesi, Ceza Genel Kurulu kararlarına karşı direnilmeyeceğine ilişkin CYUY'nın 326. maddesine aykırıdır. Zira, doğrudan doğruya Ceza Genel Kurulunca inceleme yapılması, Yerel Mahkeme kararına direnme niteliği kazandıracak ve Ceza Genel Kurulu kararlarına karşı yerel mahkemelerin direnme yetkisi olmadığına dair temel ilke zedelenecektir. Bu nedenlerle hukuken yeni olan bu kararın Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.

Bu nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Temyiz incelemesi yapılması için dosyanın Yargıtay 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 11.07.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10212, Karar No: 2021/16362, Tarih: 26.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10212 E.  ,  2021/16362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafii duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de; 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunun 299. maddesi gereğince yasal süresinde ileri sürülmediğinden duruşmasız olarak yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 01/03/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7070 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabul Edilmesine Dair Kanunun 5. maddesi ile değişik 188/1. maddesine eklenen ''Müdafiin mazeretsiz olarak duruşmaya gelmemesi veya duruşmayı terk etmesi halinde duruşmaya devam edilebilir'' şeklindeki cümle de gözetilerek sanık ...’nın müdafiine duruşma günü usulüne uygun olarak bildirilmiş olmasına rağmen 09/09/2020 tarihli oturuma mazeret bildirmeksizin katılmadığı anlaşıldığından, tebliğnamede bu konuda bozma isteyen düşünceye katılınmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulaması yönünden, 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasa'nın 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin, tebliğnameye kısmen uygun kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 26.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.