muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13219, Karar No: 2014/19159, Tarih: 30.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13219 E.  ,  2014/19159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 16.04.2014

No : 2010/902-2014/298

Davacı, 01.02.2010-01.07.2010 tarihleri arası hak edilen yaşlılık aylıklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

06.04.1986-11.11.1987 ve 03.06.2006-08.02.2010 arası 1.565 gün SSK, 01.05.1988-09.09.1991 arası 3 yıl 4 ay 8 gün (1.208 gün) Tarım Bağ-Kur, 10.09.1991-08.08.2005 tarihleri arası 13 yıl 10 ay 28 gün (5.008 gün) 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı olmak üzere toplam 21 yıl 7 ay 11 gün (7.781 prim gün) sigortalılığı görünen davacıya, 10.02.2010 günlü tahsis başvurusu üzerine, öncesinde geçersiz sayılıp bilahare kurumca geçerli sayılması nedeniyle 29.09.2003-08.08.2005 arası döneme ilişkin olarak çıkarılan 6.018,00 TL’lik prim borcunun 01.06.2010 tarihinde ödenmesi üzerine 01.07.2010 tarihinden itibaren SSK’dan yaşlılık aylığı bağlanmıştir.

10.09.1991-31.10.1993, 08.01.1999-29.09.2003 arası vergi kaydı, 15.10.1991-08.08.2005 arası Oda ve sicil kaydı bulunan davacıya ait sicil dosyasında yer alan, 29.08.2006 günlü 1995/11 sayılı genelge kapsamında verildiği anlaşılan dilekçe ekindeki, aynı tarihli Sigortalılık Belgesi ve Sicil Memurluğu yazılarında, davacının vergi kayıt sürelerinin dışında kendi nam ve hesabına çalışmasının bulunmadığı belirtilmiştir.

Davacı eldeki bu davayla, 01.02.2010 tarihi itibarıyla aylığa hak kazandığını beyanla 01.02.2010-01.07.2010 tarihleri arası hak edilen yaşlılık aylıklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılık süresinin vergi kaydının son bulduğu 29.09.2003 tarihi itibarıyla sona erdiğinden bahisle davanın kabulüne karar vermiştir.

1-Mahkemenin, uyuşmazlık konusu olan 29.09.2003-08.08.2005 tarihleri arası dönemde sigortalı sayılamayacağına ilişkin hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. ve 25. maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler ve tüzel kişilerden limited şirketlerin ortakları zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiş, limited şirket

ortakları yanında anonim şirketlerin kurucu ortakları ile yönetim kurulu üyesi olan ortakları da kapsama alınmıştır. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24. maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, bu düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14. maddesiyle değiştirilen hükümle 02.08.2003 gününden itibaren zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise esnaf ve sanatkâr sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir.

Kural olarak, 1479 sayılı Kanunda yapılan bu değişiklikler, değişiklikten önceki madde hükümlerinin öngördüğü koşullara sahip sigortalıların sigortalılıklarını sonlandırıcı etkiye sahip olmayıp, bu kişilerin sigortalılık nitelikleri geçerliliklerini korumaktadır ve anılan düzenlemeler, yürürlük tarihinden itibaren sigortalılık niteliği kazananlar yönünden kayıt ve koşullar içermektedir. Başka bir anlatımla, yeni düzenlemeler, değişikliklerin yürürlüğe girdiği tarihlerden sonra ilk kez kayıt ve tescil edilecekler için uygulanmalıdır ki, buna aykırı bir düşünce, yasaca ve hukukça kabulü olanaksız olan kazanılmış hakları ortadan kaldırmak niteliğindedir.

Önemle vurgulanmalıdır ki; ilgili vergi, kanunla kurulu meslek kuruluşu, esnaf ve sanatkârlar sicil memurluğu kayıtları zorunlu sigortalılığın dayanak belgeleri niteliğinde olup, anılan kayıtlara sahip kişiler yönünden ancak, “(diğer) sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalma” ve “herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma” olgularının birlikte gerçekleşmesi durumunda zorunlu sigortalılık söz konusu olabilir. Belirtilen kayıtların yokluğunda zorunlu sigortalılıktan söz edilemeyeceği gibi, anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme/sürelere ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi, ödemeler icra takibi sonucu gerçekleşmediği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri kapsamında primler yatırılmadığı sürece ilgili yararına usulü kazanılmış hak olgusunu da oluşturmaz.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığı altında;

21.10.1991 tarihli giriş bildirgesi üzerine 1991 yılından gelen vergi ve oda kaydına dayalı olarak 10.09.1991 tarihi itibarıyla başlayan 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığın, vergi kaydının son bulduğu 29.09.2003 itibarıyla sona erdiği değerlendirilmiş ise de; uyuşmazlık konusu olan 29.09.2003-08.08.2005 arası dönemde,

1479 Sayılı Yasanın 24. maddesi hükmüne göre, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olmak, gelir vergisinden muaf olanlar yönünden de Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunmak, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın karinelerini oluşturmakta ise de, zorunlu sigortalılık için ön koşul, başka sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalmak kaydıyla herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesidir. Dolayısıyla anılan dönemde vergi kaydı bulunmayan davacının, oda ve sicil kaydı bulunmakla birlikte, asıl olan bağımsız çalışma olduğu için, bu dönemdeki bağımsız çalışmanın varlığı usulünce araştırılmalı ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-Öte yandan, davacıya ait Bağ-Kur sigortalılığına ilişkin sicil dosyasında yer alan SSK yazılarında, davacının ilk SSK’lı çalışmasının ve dolayısıyla sigorta girişinin 06.04.1986 şeklinde görülmesi ve anılan sigorta başlangıcı tarihine göre, 506 sayılı Yasanın geçici 81.maddesi uyarınca 25 yıl sigortalılık süresi, 49 yaş ve 5.300 prim gün sayısına tabi olduğu olacağı anlaşılan davacının, 10.02.2010 tahsis talep tarihi itibarıyla 25 yıl sigortalılık süresi ve 49 yaş şartlarının gerçekleşmeyeceği anlaşılmaktadır.

Şu halde yapılması gereken iş; davacıya ait davalı Kurum nezdindeki 01.07.2010 tarihi itibarıyla yaşlılık aylığı bağlanmasına ilişkin tahsis dosyası ile, tahsiste esas alanın SSK, Tarım Bağ-Kur ve Esnaf Bağ-Kur sigortalılığına dair şahsi sicil dosyaları celbedilerek, tahsis şartlarının varlığı usulünce araştırılmalıdır.

3-Kabule göre de, 10.02.2010 günlü tahsis başvurusu uyarınca, aylık başlangıcının, takip eden aybaşı olan 01.03.2010 tarihi olarak alınması gerekirken, 01.02.2010 olarak alınması ayrıca yerinde görülmemiştir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15952, Karar No: 2025/317, Tarih: 13.01.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/15952 E.  ,  2025/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/424 E., 2017/235 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 06.02.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 14.07.2023 tarihli ve 2022/25477 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.09.2023 tarihli ve KYB-2023/89644 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.09.2023 tarihli ve KYB-2023/89644 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Dosya kapsamına göre, sanık hakkında daha evvel 11.01.2014 tarihinde işlemiş olduğu aynı neviden suç nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetime tâbi tutulmasına ilişkin Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 09/02/2016 tarihli ve 2015/189 esas, 2016/61 sayılı kararının 11/03/2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/5. maddesinde yer alan, "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." şeklindeki düzenleme ve benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 2021/2564 esas, 2021/6714 karar sayılı ilâmında yer alan "...kanunî zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan eylem nedeniyle, mahkemesince açılan kamu davasında 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi gereğince "düşme kararı" verilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; ... kararının CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA,.." şeklindeki açıklamalar karşısında,

Sanığın 25.04.2016 tarihinde inceleme konusu aynı nev'iden suç işlemesi nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve yükümlülüklere uymamakta ısrar etmesi nedeniyle açılan kamu davası sonunda Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.12.2017 tarihli ve 2016/424 esas, 2017/235 sayılı kararı ile 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, incelemeye konu 25.04.2016 tarihli eylemin daha önce Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2016 tarihli, 6545 sayılı Kanunla değişik 5320 sayılı Kanun’un geçici 7/2. maddesi gereğince verilen zorunlu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlâli niteliğinde olduğu ve ayrı bir yargılama konusu yapılamayacağı gözetilerek ikinci suçtan dolayı açılan kamu davasında düşme kararı verilip ihbarda bulunulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/424 Esas ve 2017/235 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde:

1. Şüpheli hakkında, 25.04.2016 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Kızıltepe Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2016 tarihli ve 2016/1918 Soruşturma, 2016/25 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

2. Şüphelinin yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle erteleme kararının kaldırılarak Kızıltepe Cumhuriyet Başsavcılığının 06.12.2016 tarihli ve 2016/1918 Soruşturma, 2016/1822 Esas, 2016/1783 sayılı iddianamesi ile Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

3. Yapılan yargılama sonucunda, Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14.12.2017 tarihli ve 2016/424 Esas, 2017/235 Karar sayılı kararı ile sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B. Dosya arasında bulunan Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/189 Esas ve 2016/61 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde:

1. Sanığın 11.01.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle Yenişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2014 tarihli ve 2013/1752 Soruşturma, 2014/313 Esas, 2014/177 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

2. Yapılan yargılama sonucunda Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2016 tarihli ve 2015/189 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararı ile, sanığın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. maddesi ve 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191/8. maddesi

2. Yapılan yargılama sonucunda Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2016 tarihli ve 2015/189 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararı ile, sanığın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. maddesi ve 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191/8. maddesi

delaletiyle 5271 sayılı CMK'nın 231/5.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 11.03.2016 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

3. Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu kararı ile ihbarda bulunulması üzerine, Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2018/215 Esas, 2018/341 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, kararın, istinaf edilmeksizin 30.06.2018 tarihinde kesinleştiği,

4. Hükümlünün infazın durdurulması talebinin reddine dair ek karara itirazı üzerine mercii İnegöl 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ve 2022/242 Değişik iş sayılı kararı ile, itirazın kabulüne, ek kararın kaldırılmasına, infazın durdurularak mahkemesince işlem tesisine kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

C. 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddede yer alan; " (2) Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanunu'nun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." amir hükmü ve 5237 sayılı TCK'nın 191/5. maddesinde yer alan, "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." şeklindeki ve 191/9. maddesinde yer alan "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanununun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171. maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231. maddesi hükümleri uygulanır" şeklindeki düzenlemeler birlikte dikkate alındığında;

Somut olayda; Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2016 tarihli ve 2015/189 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararı ile sanığın 11.01.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle 5320 sayılı Kanun’un geçici 7/2. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kanuni zorunluluk üzerine verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile benzer hukuki sonuçları doğuracağı, bu durumda, incelemeye

konu suç tarihinin 25.04.2016 olması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlenmesi nedeniyle Cumhuriyet savcısı tarafından yeni bir soruşturmaya konu edilmeyip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını veren mahkemeye ihbarda bulunması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılarak kamu davası açılması kanuna aykırı olduğundan, sanığın, incelemeye konu 25.04.2016 tarihli eylemini, Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesince zorunlu olarak verilen ve 11.03.2016 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde gerçekleştirmesi nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı TCK'nın 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğu ve bu suçun sadece ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlâli sayılabileceği, kanunî zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan 25.04.2016 tarihli eylem nedeniyle, mahkemesince, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca "kamu davasının düşmesine" karar verilerek Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

F. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi;

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder." şeklinde düzenlenmiş olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Mahkemesince "düşme" kararı verilip ihbarda bulunulması gerekmekte ise de; zaten ihbarda bulunulduğu ve Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2018/215 Esas, 2018/341 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, kararın, istinaf edilmeksizin 30.06.2018 tarihinde kesinleştiği gözetilerek yeniden ihbarda bulunulmayıp yalnızca düşme kararı verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.12.2017 tarihli ve 2016/424 Esas, 2017/235 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Kızıltepe 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.12.2017 tarihli ve 2016/424 Esas, 2017/235 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

C. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden;

Hüküm fıkrasının;

"Sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE" şeklinde değiştirilmesine, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1312, Karar No: 2020/8079, Tarih: 08.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1312 E.  ,  2020/8079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanun’un 106/4. maddesi gereğince “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” hükmü gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklara adli para cezasını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği şeklinde ihtarat yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...’ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ilişkin bölümlerinin hüküm fıkralarından çıkarılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.