muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1893, Karar No: 2015/800, Tarih: 22.01.2015

Dolayısıyla, 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamı, sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak kayıtsız şartsız iade öngören 121. madde hükmüne göre lehe bir düzenleme getirilmiştir.

Hal böyle olunca, sosyal güvenlik hukukunun yukarıda açıklanan niteliği karşısında sigortalı lehine düzenleme getiren 5510 sayılı Kanun'un anılan hükmünün devam etmekte olan uyuşmazlıklarda uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca, 5510 sayılı Kanun'un geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralda yer almamaktadır.

5510 sayılı Kanun'un geçici maddelerinde önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kuralda -bulunmadığından, Kanunun 96. maddesinin sigortalı yararına getirdiği bu yeni düzenlemenin Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında sonuç itibariyle; kamusal niteliği gereği sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasaların yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurması; 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamının sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121.madde hükmüne göre daha lehe bir düzenleme getirilmesi ve 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralın da yer almaması karşısında yersiz ödemelerin iadesi talebine ilişkin devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde, 5510 sayılı Kanun'un 96.maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanun'un 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanunu'nun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

5510 sayılı Kanun'un 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanunu'nun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (Lex Pesterior deraget priori); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (Le Specialis Per generalem non deregatur); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır. Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanun'un 818 sayılı Borçlar Kanunu'na göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanun'un 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır. Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanun'un, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacıya boşanması sebebi ile hak sahibi sıfatıyla yetim aylığı bağlanmıştır. 31.5.2013 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, "boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği" yönündeki tespit üzerine davacının yetim aylığı kesilerek, Kurumca yersiz ödenen aylaklar borç kaydedilmiştir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere kolluk araştırması yapılmalı, ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, tutanak tanıkları dinlenilmeli, özellikle davacı ile eski

-eşinin 2007 seçimlerinde İstanbul/Beyoğlunda oy kullandıkları dosyadan anlaşılması nedeniyle tekrar ilgili seçim kurulundan nerede oy kullandıklarına dair açık şekilde bilgi istenerek, davacının çocuklarının eğitim-öğretim hayatına hangi adreste devam ettikleri araştırılarak ve birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucunda davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucunda davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3225, Karar No: 2014/243, Tarih: 14.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3225 E.  ,  2014/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2012

NUMARASI : 2011/149-2012/27

Davacı S.. K.. vekili vdl. tarafından, davalı G.. K.. aleyhine 04/05/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davacının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Karar taraflarca temyiz edilmiştir. Bunlardan davalı, HUMK’nun 432/1. maddesinde yazılı onbeş günlük ve 427/4 ve 433/2. maddelerinde belirlenen on günlük süreleri geçirdikten sonra temyiz ettiğinden temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının altınlarının çalındığından bahisle haksız olarak kendisinden şikayetçi olduğunu belirterek manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalının soyut bilgilerle davacıdan şüphelendiğini belirterek şikayetçi olmasının, kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Olayın gelişimi, davacıya yüklenen suçun niteliği ve yukarıdaki ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Olayın gelişimi, davacıya yüklenen suçun niteliği ve yukarıdaki ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davalının temyiz isteminin yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 14/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13741, Karar No: 2015/28019, Tarih: 29.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/13741 E.  ,  2015/28019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/130316

MAHKEMESİ : Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2010

NUMARASI : 2008/413 (E) ve 2010/1049 (K)

SUÇLAR : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın, eşi olan mağdurun kendisinden boşanmak istemesi nedeniyle, mutfaktan aldığı bıçağı, o sırada yatakta uyumakta olan 4 yaşındaki müşterek kızları Aleyna'nın boğazına dayayıp, eşine hitaben, “...öldüreceğim” deyip, ardından bıçağı ... kucağındaki oyuncak bebeğe saplayıp, “beni bırakırsan, seni de ...da öldürürüm” diyerek tehdit etmesi biçiminde kabul edilen eylemde, olay sırasında uyumakta olan ve olaydan sonra uyanan 4 yaşındaki mağdurenin eylemden haberinin olmaması sebebiyle bu mağdureye karşı işlediği iddia olunan tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığı, ayrıca sanığın tüm eylemlerinin kül halinde mağdur ... yönelik olarak bizzat mağdurun ve yakınının hayatına yönelik saldırı gerçekleştireceğinden bahisle silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, eylemin iki ayrı suç olarak kabul edilerek, mağdur Hatice'ye yönelik eylem bakımından ayrıca nitelendirmede hataya düşülmek suretiyle iki ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanık .. temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1956, Karar No: 2014/977, Tarih: 19.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2012/1956 E.  ,  2014/977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜM : Sanığın ...'a yönelik yaralama eyleminden dolayı, TCK'nun 86/1-3-e, 87/1-d, 62, 53 maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.

Sanığın ...'a yönelik hakaret suçundan dolayı, TCK'nun 125/1-4, 62, 53 maddeleri uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası.

Sanığın ...'a yönelik eyleminden dolayı,TCK'nun 86/2-3-e, 62, 53 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'ı kasten yaralama, hakaret, mağdur ...'ı kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde hakaret ve mağdur ...'ı kasten yaralama suçlarının niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, TCK.nun 50, 51 maddeleri ile CMK.nun 231. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1-Sanık hakkında mağdur ...'a hakaret ve mağdur ...'ı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2-Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik yaralama eylemi nedeniyle kurulan hüküm yönünden;

Bir olayda sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs mü yoksa kasten yaralama mı olduğunun kabulü için, suçta kullanılan aletin cinsi, kullanılış şekli, isabet eden bölge, darbe adedi ve şiddeti, hedef seçme olanağının bulunup bulunmadığı, mağdurdaki yaraların yerleri ve özellikleri, sanığın kendiliğinden mi yoksa engel bir nedenden dolayı mı eylemine son verdiği gibi ölçütlere bakılması gerekir.

2-Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik yaralama eylemi nedeniyle kurulan hüküm yönünden;

Bir olayda sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs mü yoksa kasten yaralama mı olduğunun kabulü için, suçta kullanılan aletin cinsi, kullanılış şekli, isabet eden bölge, darbe adedi ve şiddeti, hedef seçme olanağının bulunup bulunmadığı, mağdurdaki yaraların yerleri ve özellikleri, sanığın kendiliğinden mi yoksa engel bir nedenden dolayı mı eylemine son verdiği gibi ölçütlere bakılması gerekir.

Olayımızda da sanığın arkadaşları ile birlikte, mağdur ...'ın işlettiği gazinoya eğlenmek için gittikleri, içki içtikleri, ayrılacakları sırada getirilen hesabı fazla bulan sanığın itiraz ettiği ve gazino çalışanları ile tartıştığı, mağdur ... tarafından dışarı çıkartıldığı sırada yüksek sesle küfür etmeye başladığı, mağdur ...'ın sanığın yanına gelerek, küfür etmemesi için uyarması üzerine, sanığın bıçakla mağdur ...'ı göğsünden bir, batından üç kez vurarak yaraladığı, mağdurun batın bölgesindeki iki bıçak darbesinin diafragma ve dalak yaralanması meydana getirdiği, ayrı ayrı yaşamsal tehlikeye neden olduğu, mağdur ...'ın sanık ...'e müdahale ederek, yumruk vurarak yere düşürdüğü, bunun üzerine sanığın bıçakla mağdur ...'a da bir kez vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı ve kaçtığı anlaşılmakla, yukarıda belirtilen kriterlerden suçta kullanılan aletin cinsi, hedef alınan vücut bölgesi, darbe sayısı, yaraların yerleri ve niteliği, engel durumun varlığı dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle CMUK.nun 326. maddesi uyarınca ceza miktarı itibari ile kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 19/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15128, Karar No: 2013/5232, Tarih: 14.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/15128 E.  ,  2013/5232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketin Katar'ın başkenti Doha’da inşaat kalıp ustası olarak çalıştığını, tüm işçiler gibi şantiyede barındığını ve üç öğün yemek şirketçe karşılandığını, onbeş günde bir cuma günü izin kullandığını, ancak iş yoğunluğu durumlarında bu iznin de kullandırılmadığını, resmi ve dini bayramlar ile hafta sonu aralıksız çalıştığını, fakat hafta tatili ve yıllık izin ücretleri ödenmediğini, yaz kış mesai uygulaması 08:00-19:00 arası olup iş durumuna göre her gün bu saatin üzerinde ortalama iki saat fazla çalışma yaptığını, ancak fazla mesai ücretlerini alamadığını, iş sözleşmesinin davalı şirketçe hiçbir gerekçe gösterilmeden ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, son aylara ait sigortası dahi yatırılmadığını, son maaşının da ancak bir takım belgeler zorla imzalatılarak ödendiğini ve bunun haricinde hiç bir hak ve alacağı ödenmeden işine son verildiğini belirterek müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yurtdışına işçi olarak götürüldüğünü, 09.01.2007’de feshi ihbar bildiriminde bulunulduğunu ve 18.02.2007’de iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacının aynı tarihte şirketi ibra ettiğini, kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin talep edemeyeceğini, ücretin tam olarak ödendiğini, tutulan puantajlarda talep edilen tüm alacakların ayrıntılarıyla gösterildiğini ve davacının kabulü ve imzasını taşıyan puantaja göre bordrolar tanzim edilerek ödemeler yapıldığını, işçinin işvereni ibra ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin iş bitimi sebebi ile davalı tarafından feshedildiği değerlendirilerek, delil durum ve alınan bilirkişi raporuna göre ihbar ve kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücreti isteklerinin kabulüne, diğer taleplerin ise reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi hususu uyuşmazlık konusudur. Davacı haklı sebep olmaksızın işverence işten çıkarıldığını iddia etmiş, davalı ise işçinin istifa ettiğini savunmuştur. Davalı delilleri arasında sunulan ve davacı imzasını taşıyan 17.07.2006 tarihli belgede, işçinin özel sebeplerden dolayı istifa ettiği beyanı ve çıkışının verilmesi isteği yer almaktadır. Davacı vekili, bu belgenin çalışırken baskı ile alındığını iddia etmiş ise de yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarının bu belgeye ilişkin beyanları olmamıştır. Davacı tanıkları, işverence üzeri kapatılarak Arapça belgeler imzalatıldığını söylemiş ise de, sözkonusu istifa dilekçesinin Türkçe olduğu açıktır. Davacı tarafından istifa dilekçesinin baskı altında alındığı kanıtlanamamıştır. Bu durumda davacının iş sözleşmesini istifa suretiyle sona erdirdiği anlaşılmaktadır. İstifa eden işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamayacağından bu taleplerin reddi gerekirken, yazılı şekilde hatalı gerekçe ile kabul edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır. İş sözleşmesinin 17.07.2006 tarihinde son bulduğu ihtilafsızdır. 23.07.2006 tarihini taşıyan ibraname davalı delilleri arasında dosyaya sunulmuş, işçinin tüm hak ve alacaklarının ödendiği savunulmuştur. Mahkemece sözkonusu ibraname davacıya gösterilerek isticvap edilmeli, bir imzanın davacıya ait olup olmadığı sorulmalı, bir irade fesadı durumu bulunup bulunmadığı belirlenmeli ve sonucuna göre geçerliliği bir değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi de bozma nedeni sayılmıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/371, Karar No: 2017/1054, Tarih: 09.03.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/371 E.  ,  2017/1054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2911 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK’nın 43/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara yüklenen suçların tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre; hükümden önce 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının "b" bendinde yer alan "kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme ve Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarih, 96-375 ile 147-36 sayılı ve 11.07.2014 tarih, 386-353 sayılı kararı karşısında; kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24820, Karar No: 2013/10102, Tarih: 13.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/24820 E.  ,  2013/10102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. Mahkemece bozma ilamına uyularak karar verilmiş ise de, bozma ilamının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesi ile kazanılan hizmetler, işveren tarafından primi ödenmiş hizmetler üzerinden kazanılacağından ve mülga 506 sayılı Yasanın 77, 79 ve 85. maddeleri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen şekilde ve yine 5510 sayılı Yasanın 3. maddesinin 5754 sayılı Yasanın 1. maddesi ile değişik 14 ve 15. alt bentlerinde belirtildiği şekilde ay 30 gün, yıl ise 360 gün olarak bildirilen süreyi ifade ettiğinden ve hesaplamanın bu şekilde bildirilen hizmet cetvelindeki primi ödenmiş 2490 gün üzerinden yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü