muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6247, Karar No: 2017/9839, Tarih: 22.11.2017

On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1) ..., ..., ..., ...,...,..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2) ..., ..., ...,..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,... ve ... Büyükşehir Belediyelerinin sınırları il mülkî sınırlarıdır.

3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülkî sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin onüçüncü fıkrasında; "1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur" hükmü yer almaktadır. Bu hüküm Kanunun "Yürürlük" başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Mahkemece; 6360 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin onüçüncü fıkrası gereğince, dava konusu taşınmazın sınırları içinde bulunduğu ... Büyükşehir Belediye Başkanlığının davaya katılımı sağlanarak taraf teşkili oluşturulmalı, delilleri toplanmalı, ondan sonra davanın esası hakkında bir karar verilmelidir.

Kabule göre de yörede imar çalışması yapılıp yapılmadığı, imar uygulaması varsa tarihi ve dava konusu taşınmazın imar uygulamasına konu edilip edilmediğinin araştırılmamış olması, eski tarihli hava fotoğrafları ile memleket haritaları ve amenajman planları ile dava tarihinden 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilen memleket haritaları üzerinde yöntemine uygun orman araştırması yapılmamış olması, bilhassa yörede yapılan orman tahdit çalışmalarına ilişkin tüm evrakların ve orman tahdit haritalarının getirtilip yöntemine uygun şekilde uygulanmaması doğru olmadığı gibi, yapılacak uygulama ve usulünce orman araştırması sonucu çekişmeli taşınmazın öncesi itibariyle orman sayılmayan ve kesinleşmiş orman tahdit sınırları dışında olduğunun belirlenmesi halinde ise taşınmazda 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddeleri hükmüne göre ekonomik amaca uygun zilyetlik bulunup bulunmadığı hususları ile tesbitten 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile memleket haritaları üzerinde kullanım ve tasarruf sınırları var olup olmadığının araştırılmamış olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar Hazine, ... ve dahili davalı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/11/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14128, Karar No: 2010/7408, Tarih: 28.04.2010

**3. Ceza Dairesi         2007/14128 E.  ,  2010/7408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hakkında takipsizlik kararı verilen Aziz Sarkaç’ın soruşturma sırasında alınan beyanıyla doğrulanan sanık savunmasına göre müştekinin sanığında içinde bulunduğu grupta olan bir çocuğu tokatlaması ve ardından sanığın elindeki sustalı bıçağı almaya çalışması üzerine kavganın başlaması karşısında sanık hakkında tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

2- Sanık hakkında ruhsatsız bıçak taşıma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) 5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı kanunun 9/3 maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükümleri ile 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren kanun hükümlerinin olaya ayrı ayrı uygulanıp, lehe ve aleyhe olan yasanın saptanması ve her iki uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b) 647 sayılı kanun uyarınca hapis cezasının günlüğü 12 liradan paraya çevrilmesi durumunda suç tarihinde yürürlükte bulunan yasa hükümlerinin sanık lehine olduğunun gözetilmemesi,

c) Kabule göre de;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı yasanın 5/2 maddesi hükmüne göre suç tarihi itibariyle 450 YTL adli para cezasına hükmolunması gerekirken 489 YTL olarak fazla hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden BOZULMASINA, 28.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14881, Karar No: 2016/1168, Tarih: 03.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/14881 E.  ,  2016/1168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Dosya kapsamına göre, müşteki Kamuran'ın evinden 2.40 cm yükseklikteki pencereye belirlenemeyen bir saatte şahsi çeviklik kullanılmak suretiyle pencereyi sökerek girildiği ve içeriden bakır kazan ile tabakların alındığı iddiası ile suça sürüklenen çocuk hakkında açılan davada, sanığa atılan eyleme uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı eyleme uyan 142/1-b, 31/3 ve 116/1, 31/3 ile 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, dava zamanaşımı bakımından 5237 sayılı kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının hüküm tarihi olan 30/04/2008 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

2-Müşteki Abdullah'ın etrafı çevrili ikametinin bahçesinden belirlenemeyen bir saatte ve katılan ... 'ın etrafı çevrili ikametinin bahçesinden geceleyin bakır kazanların çalınmasına yönelik, suça sürüklenen çocuğa atılı eylemlere uyan, 765 sayılı TCK’nın sırasıyla 491/4. ve 492/1. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların türü ve yukarı sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı eylemlere uyan sırasıyla 142/1-b, 116/1, 31/3 ve 142/1-b, 143, 116/1-4 ile 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, dava zamanaşımı bakımından 765 sayılı kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 5 yıllık zamanaşımının hüküm tarihi olan 30/04/2008 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının ayrı ayrı DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8013, Karar No: 2012/10900, Tarih: 25.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8013 E.  ,  2012/10900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/10/2010 tarih ve 2007/111-2010/582 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... ile davalı kooperatif ve davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatife ait otobüste yolcu olarak bulunmakta iken, diğer davalı şirkete ait otobüsün devrilmesi ve içinde bulunduğu araç şoförünün direksiyonu sola kırması neticesinde yoldaki işaret demirine çarptıklarını, otobüsün ön camının patladığını ve camdan fırlayarak yaralandığını, maddi zarara uğradığını, ayrıca olayın sorumlulularının ilgisiz tavırları nedeniyle manevi zararının da bulunduğunu ileri sürerek, tüm maddi zararına rağmen 20 TL otobüs bileti ile 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin olay tarihinde kazaya karışan otobüsün maliki olmadığını savunmuştur.

Davalı kooperatif vekili, otobüs şoförü ...'un, yola devrilen otobüse çarpmamak için diğer tarafın da uçurum olması nedeniyle direksiyonu sola kırdığını, soğukkanlı davranarak faciayı önlediğini, kazanın çok hafif atlatılmasını sağladığını, mücbir sebep sonucu meydana gelen kaza nedeniyle müvekkilinin tazminatla sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., kazada kusurunun bulunmadığını belirtmiştir.

Birleşen davada davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, otobüste yolcu olarak bulunan davacının, meydana gelen kaza neticesinde yaralandığı, ceza yargılamasında sürücünün ağır kusurlu kabul edilerek cezalandırılması cihetine gidildiği, davacının maddi ve manevi yönden zarara uğramasına sebep olan sürücü Vahit ile işleten sıfatıyla davalı kooperatif ve araç maliki şirketin sorumlu oldukları, diğer davalı ...'ın ise araç maliki olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile 20 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... ile davalı kooperatif ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... ile davalı kooperatif ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacının yaralanmasına sebep olan kazadan sürücü, araç maliki ve işleten sıfatıyla sorumlu tutulan tüm davalılar kazanın mücbir sebep sonucu meydana geldiğini, sürücünün önlerinde gitmekte iken devrilen başka bir otobüsten yola savrulan yolculara çarpmamak için direksiyonu kırdığını ve kazanın bu nedenle meydana geldiğini iddia etmiş olması karşısında olayda davalıların kusurlu olup olmadığı önem kazanmaktadır. Mahkemece ceza yargılaması sonucu verilen ve kesinleşip kesinleşmediği anlaşılamayan karardaki, sanık sürücünün asli kusurlu olduğu konusundaki kabulü esas alınarak karar verilmiştir. Ancak, davalı taraf savunmaları doğrultusunda bir inceleme yapılmış ve birleşen dava kapsamında bildirilen esasa etki edecek nitelikteki deliller toplanmış değildir. Bu durumda, öncelikle hükme esas alınan ceza yargılamasına ilişkin dosya dosyanın getirtilmesi, birleşen davada dayanılan tanıkların dinlenmesi, önde devrilen aracın kaza tutanağı getirtilerek kazanın meydana gelmesinde davalıların kusurlu bulunup bulunmadıkları saptanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de; BK'nun 47 nci maddesi hükmüne göre, hakim özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı altında hak sahiplerine verilebilecek tazminatı adalete uygun olarak belirlemelidir. Bu tazminat, zarara uğrayanlarda bir huzur duygusu oluşturmalıdır. Tazminatın sınırı, onun amacına uygun olarak belirlenmelidir. Diğer bir deyişle, takdir edilecek tazminat miktarı mevcut durumda elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. Ancak, dosyada davacıya ait doktor raporu bulunmadığından kaza nedeniyle ne kadar iş ve güçten kaldığı ve hükmedilen manevi tazminatın bu ilkelere uygun olarak takdir edilip edilmediği anlaşılamamıştır. Bu itibarla, davacının tedavisine ilişkin evraklar toplanıp, gerekirse raporu da aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu hususun gözardı edilmesi de doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 25/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19173, Karar No: 2013/17761, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19173 E.  ,  2013/17761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve

özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’ın 1982 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 25.04.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen ve bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen ve bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu

durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11254, Karar No: 2023/1921, Tarih: 01.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11254 E.  ,  2023/1921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret/Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine, kamu düzeni ilkesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... köyü 104 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taraflarınca kamulaştırma kararının iptali için yürütmenin durdurulması talepli iptal davası açtıklarını, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, bedelin tespitinde etkili olabilecek objektif unsurların belirlenmesi gerektiğini, taşınmazın piyasa değeri, büyükşehir ve anayola yakınlığı gibi nedenlerin taşınmazın değerini arttıran sebepler olduğunu, tüm bu unsurların dikkate alınmasını talep ettiklerini, külfet nimet dengesi gözetilerek müvekkilinin mağduriyetinin en aza indirilmesine dikkat edilmesini talep ettiklerini, yargılama giderlerinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunun eksik ve hatalı düzenlendiğini ve buna göre karar verildiğini, bedelin yüksek belirlendiğini, belirlenen objektif değer artış oranını kabul etmediklerini, lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç