muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11005, Karar No: 2022/1423, Tarih: 07.02.2022

İnceleme konusu dosyada; davacının 01.04.1988 - 15.08.2005 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalılığının olduğu, 30.09.2003 tarihinden başlamak üzere 2004, 2005 yıllarında ve 30.06.2011-31.08.2016 tarihleri arasında prim ödemelerinin bulunduğu, 03.01.2019 tarihinde tahsis talebinde bulunması üzerine; davacının 29.04.2004 tarihli dilekçesi ile sigortalılık süresinin vergi mükellefiyet süresine göre tespit edilmesini talep ettiğinden bahisle sigortalılık süresinin vergi kayıt süresine göre yeniden düzenlendiği ve 01.10.1987 - 15.04.1988 ve 18.04.1988 - 30.09.1991 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun kabul edildiği anlaşılmaktadır. Vergi sürelerine göre kabul edilen sigortalılık süresinden sonra davacının fazla ödediği prim tutarının iade edilmek üzere muhasebe işlemi yapıldığı ancak davacının iade almayarak 19.03.2019 tarihli dilekçesi ile isteğe bağlı sigortalılık olarak değerlendirilmesini istemesi üzerine 01.02.2012 - 19.03.2019 tarihleri arasında 4/1-a sigortalısı olmadığı sürelerin dışında 4/1-b kapsamında isteğe bağlı sigortalı kabul edilmiştir. Aynı zamanda davacı 10.10.1988 - 27.04.2004 tarihleri arasında esnaf ve sanatkarlar siciline kayıtlıdır.

Mahkemece; dava edilen dönemde primler düzenli ödendiğinden Medeni Kanunun 2. maddesindeki objektif iyiniyet kuralı gereği davanın tümden kabulüne karar verilmiş ise de; Medeni Kanunun 2. maddesindeki objektif iyiniyet kuralının somut olaya uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Bu nedenle davacanın esnaf ve sanatkarlar sicil kaydı da gözetilerek faaliyet durumu araştırılmalı, bir sonuca varılamadığı taktirde nizalı döneme ilişkin olarak ilk prim ödemesinin 30.09.2003 tarihinde yapıldığı, 2004 ve 2005 yıllarında da muhtelif aylarda prim ödemesinin yapıldığı gözetilip, söz konusu ödemelerden vergi kaydına dayalı olarak kurumca kabul edilen sigortalılık sürelerine ilişkin prim borcu kurumdan da sorulup mahsup edildikten sonra bakiye kalan miktarların ileriye yönelik olarak karşılık geldiği süre isteğe bağlı sigortalılık olarak kabul edilip tahsis talebinin de buna göre incelenmesi gerekmektedir.

Mahkemece yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular göz önünde bulundurulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15688, Karar No: 2022/25782, Tarih: 20.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/15688 E.  ,  2022/25782 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Tehdit suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 14/02/2019 tarihli ve 2019/13909 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı sonrasında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının soruşturmaya ilişkin ortaya çıkan yeni deliller nazara alınarak şüpheliler hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphe elde edildiğinden bahisle söz konusu ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına yönelik talebinin reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hakimliğinin 07/05/2019 tarihli ve 2019/1763 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09/11/2022 gün ve 2022/125983 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

"Dosya kapsamına göre, şüpheliler hakkında tehdit suçundan yapılan soruşturma evresi sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca suç teşkil edecek herhangi bir delil bulunmadığından bahisle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair 14/02/2019 tarihli kararın verilmesini müteakip, soruşturmanın devamında ortaya çıkan tanık ...'in 12/03/2019 tarihinde alınan ifadesinin, atılı suç hakkında evvelce yapılmış olan soruşturmanın seyrini etkileyecek, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak önemli ve yeni delil mahiyetinde olduğu, bu halde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2. maddesinde, "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz" şeklinde yer alan düzenleme nazara alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2. maddesi uyarınca talebin kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'', 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.", 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. Anılan maddeye göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

CMK’nın 172/2. maddesinde ise; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

CMK’nın 172/2. maddesinde ise; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; şüpheliler hakkında tehdit suçundan yapılan soruşturma sonucunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca suç teşkil edecek herhangi bir delil bulunamadığı gerekçesiyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair 14/02/2019 tarihli kararın verilmesinden sonra, yeni delil elde edildiği gerekçesiyle Cumhuriyet Başsavcılığınca ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın merciince kaldırılması talebinde bulunulduğu, ancak bu talebe yönelik herhangi bir karar verilmeden itirazın reddine şeklinde karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Şüpheliler ... ve ... hakkında tehdit suçundan kurulan ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 07/05/2019 tarihli ve 2019/1763 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2330, Karar No: 2013/6116, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/2330 E.  ,  2013/6116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve tehdit suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine, tehdit suçundan ceza tertibine yer olmadığına dair ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.11.2012 gün ve 2012/235 Esas 2012/408 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanığa tayin olunan cezanın miktarına göre, sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonara gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve tehdit suçlarından kurulan hükmün incelenmesinde;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağduredeki ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurun ruh sağlınının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, 18 yaş altındaki çocuklarda suç tarihinden itibaren en az 6 ay, erişkinlerde ise en az 12 ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanunun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınarak yapılması gerektiği gözetilmeden, 22.03.2011 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna dair ... Üniversitesi Hastanesinin söz konusu 12 aylık süreden önce 05.06.2012 ve 13.08.2012 günlerinde yapılan muayenelere istinaden 29.08.2012 tarihinde düzenlenen rapora dayanılarak hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21631, Karar No: 2016/12908, Tarih: 24.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21631 E.  ,  2016/12908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen ve Kuruma eksik bildirilen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 15.12.2004-10.06.2005 ve 07.10.2005-08.02.2006 tarihleri arasında ... Bakanlığına bağlı ... Köyü ... Mezrasında ... Okulunda ücretli öğretmen olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulü ile "davacının davalı işverene ait işyerinde 15.12.2004-10.06.2005 ve 07.10.2005-08.02.2006 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak günün asgari ücreti ile kesintisiz çalıştığının tespitine" karar vermiştir.

Davacının ... Bakanlığına bağlı ... Köyü ... Mezrasında ... Okulunda ücretli öğretmen olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespitine yönelik eldeki dava, ... Kurumu ile ... Müdürlüğü'ne husumet yöneltilerek açılmış ise de ... Bakanlığına bağlı okulda gerçekleşen çalışmaların Kuruma bildirilmesinden ... Bakanlığı sorumludur.

Yapılacak iş; davalının ... Bakanlığı olduğunun kabulü ile husumetin yöntemince ... Bakanlığı’na yöneltilmesi için davacıya süre verilerek davalı sıfatı ile davaya dahil edilmesi sağlandıktan sonra ... Bakanlığının göstereceği tüm deliller toplanıp değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de kamu kurumu olan davalı işyerinde geçen çalışmanın dosyadaki ek ders ücreti çizelgeleri gibi yazılı delillere göre tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile hüküm kurulmuş olması da hatalıdır.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1761, Karar No: 2013/1588, Tarih: 15.11.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1-1761 E.  ,  2013/1588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Demirci Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ:06.06.2012

Taraflar arasındaki davadan dolayı, bozma üzerine direnme yoluyla; Demirci Asliye Hukuk Mahkemesi’nden verilen 06.06.2012 gün ve 2012/100 E., 2012/171 K. sayılı kararın bozulmasını, kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'ndan çıkan 03.07.2013 gün ve 2013/1–77 E.,  2013/1007 K. sayılı ilamın, karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla; Hukuk Genel Kurulu'nca dilekçe, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmadığından, karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 4/b–1 maddeleri gereğince takdiren (218) TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, Harçlar Kanunu uyarınca 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,  15.11.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, Borçlar Kanunu’nun 18 ve 01.04.1974 tarih ½ sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından kaynaklanan muris muvazaası hukuksal sebebine dayalı miras payı oranında tapu iptali tescil olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, murisin sağ kalan kızlarıdır. Davalı ise miras bırakanın birlikte ikamet ettiği tek erkek evladıdır. Dava konusu taşınmaz Demirci ilçe merkezinde S.Caddesine cepheli yan yana .ada ..ve .. nolu parsellerdir. Bu parseller üzerinde zemin katta dükkan üst katta ikametgaha elverişli mesken bulunmaktadır. Tarafların miras bırakanı dava konusu çok kıymetli olan bu taşınmazlarını aynı akitle tapuda davalı oğluna ölünceye kadar bakma koşuluyla devretmiştir. Tarafların miras bırakan sağlığında bakım borçlusuna karşı herhangi bir dava açmamıştır. Ancak, miras bırakanın ölümünden sonra diğer mirasçıların söz konusu akdin muvazaalı olduğundan bahisle böyle bir dava açmasına engel olan herhangi bir yasa hükmü bulunmamaktadır.

Somut olayda, 1. Hukuk Dairesinin bozma kararında belirtilen ölçütlere göre, “ …miras bırakanın sözleşmeyi yapmaktan haklı ve makul bir nedenin bulunup bulunmadığı, bakım borçlusu ve diğer mirasçılarla ilişkileri, murisin yaşı, sağlık durumu, temlik edilen malın tüm mamelekine oranı gibi olgulardan yararlanılması zorunludur…” bu ölçütlere göre muris, söz konusu sözleşmeyi yaptığı tarihte 77 yaşındadır. Sağlık durumu iyidir. Ancak, ömrünün son iki yılında  felçli olmuştur. Felçli olduğu dönemde davacı kızları ile davalı oğlu ikişer aylık dönemler halinde miras bırakana bakmışlardır. Murisin sosyal güvenlik kurumlarından aldığı bir aylığı yoktur. M.hastalandığında sigortalı olan davacı kızları üzerinden tedavisi yaptırılmıştır. Murisin uhdesinde kalan ve köyde bulunan diğer dört adet taşınmazdaki paylarına  isabet eden miktar 1900 m² civarındadır. Tekerede bulunan bu dört gayrimenkul ile  davaya konu taşınmazların değerleri arasında  makul sayılamayacak oranda aşırı bir oransızlık bulunmaktadır. Dolayısıyla Yargıtay 1. Hukuk Dairesi’nin  bu tür davalar için  aramış olduğu ölçütler somut olayda davacılar bakımından gerçekleşmiştir. Söz konusu eldeki iş bu davya konu olay ile birebir örtüşen 1. Hukuk Dairesi’nin 21.01.2013 tarih 2012/12901 Esas 2013/435 Karar sayılı kararı, aynı Dairenin 02.04.2013 tarih 2012/10085 Esas 2013/4738 sayılı kararı, aynı Dairenin 04.03.2013 tarih 2012/14313 Esas 2013/3140 sayılı kararı, yine o Dairenin 12.06.2013 tarih 2013/9933-9763 Esas ve Karar sayılı kararı, aynı Dairenin 01.07.2013 tarih 2013/7859-10984 Esas ve Karar sayılı kararı, ve diğer birçok kararlardaki karşı oy yazısı kapsamını ve gerekçelerini doğrular niteliktedir. Neticeten hukuk Genel Kurulunun çoğunluğu tarafından benimsenen  formül ret şeklindeki görüşe katılmak mümkün değildir. Karar düzeltme isteklerinin kabul edilmesi ve Hukuk Genel Kurulunun önceki kararının ortadan kaldırılarak yerel mahkemenin direnmeye ilişkin kararının onanması gerektiği düşüncesindeyim. Bu nedenlerle ve önceki karşı oy yazısı kapsamındaki açıklanan diğer nedenlerle Hukuk Genel Kurulu’nda çoğunluk tarafından benimsenen görüşe katılmak olanaklı değildir.
Yargıtay — Esas No: 2013/301, Karar No: 2013/4657, Tarih: 01.04.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/301 E.  ,  2013/4657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden malik olduğu 2493 parsel sayılı taşınmazdaki duvarına komşu parselde kayden paydaş olan davalının müdahalede bulunduğunu, ayrıca davalıya ait ceviz ağaçlarının dallarının taşınmazına taşkın olduğunu ileri sürerek el atmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, müdahale iddiasının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle dinlenilen uzman bilirkişi kroki ve raporlarına göre davalıya ait ağaçların ve binaya ait saçakların davacıya ait taşınmaza bir tecavüzünün bulunmadığı anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3,15 TL. bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2019/4923, Karar No: 2022/641, Tarih: 13.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/4923 E.  ,  2022/641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefetten kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK.nın 231/12 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanıklar ..., ... ile ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ve sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefetten kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanıklar müdafilerinin mağdurun özgür iradesi ile hareket ettiğine, rızası olduğuna, hürriyetinin kısıtlanmadığına, sanıkların suçu işlemediğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, hukuka ve yasaya aykırı karar verildiğine, şüpheden sanıkların yararlanacağına, sanık ...'den ele geçirilen bıçağın 6136 sayılı Kanun kapsamında olmadığına, TCK.nın 110. maddesinin uygulanması gerektiğine, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3) Sanık Alparslan hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Suçun işlenmesinde kullanılan aracın sanığın eşi olan malen sorumlu ... adına kayıtlı olduğu, malen sorumlunun ise iyiniyetli üçüncü şahıs olduğunun kabulü ile aracın suçta kullanılmak amacıyla bizatihi tahsis edildiğinin sabit olmaması karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 54/3. maddesi gereğince müsadere kararının işlenen suça nazaran daha ağır ve hakkaniyete aykırı sonuçlar doğuracağı gözetilmeden, suçta kullanılan 32 SN 232 plakalı aracın malen sorumluya iadesi yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "Suçta kullanılan ve el koyma kararı verilen 32 SN 232 plaka sayılı aracın TCK 54 madde gereğince MÜSADERESİNE" ibaresinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,