muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11301, Karar No: 2023/1974, Tarih: 26.04.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının sahip olduğu mal varlığı üzerinde olağanüstü bir hareketlilik tespit edilemediği gibi davalının kazancını gereksiz harcadığına ya da mal varlığından gereksiz bir tasarrufta bulunduğuna ilişkin bir olguya da rastlanılmadığı, gerçekleşen bu durum karşısında davalı eşin, sahip olduğu mal varlığı üzerinde yapmış olduğu tasarruflar ile ailenin ekonomik varlığını tehlikeye soktuğunun kabulü mümkün olmadığı, olağanüstü bir harcamasına da rastlanılmadığı, davalının yapmış olduğu tasarrufların ise normal mahiyette olduğu gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 199 uncu maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince delillerin hatalı değerlendirildiğini, davanın kabulü gerektiğini belirterek ileri sürerek karar kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafça, davalı kadının ailenin ekonomik varlığının korunmasını gerektirecek veya evlilik birliğinden doğan mali yükümlülüklerini yerine getirmekten kaçınmak amacına yönelik bir davranışının bulunduğunun, süresinde ve usulüne uygun bildirdiği delillerle kanıtlanamadığı, 4721 sayılı Kanun'un 199 uncu maddesi koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerektiği, İlk Derece Mahkemesince de davanın reddi yönünde verilen kararın isabetli olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; tanık anlatımlarındaki dava konusu evi satmakla tehdit ettiğini ve dosyada toplanan delillerden davalının maaşı kadar çevresine hediyeler aldığının açık ve net bir şekilde anlaşıldığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından açılan tasarrufun sınırlanması davasında, davalı kadının ailenin ekonomik varlığının korunması ve evlilik birliğinden doğan mali bir yükümlülüğün yerine getirilmesini gerektirecek ölçüde tasarruf yetkisinin sınırlanması gerekip gerekmediği ile bu gerekliliğin davacı tarafından ispatlanmış olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından açılan tasarrufun sınırlanması davasında, davalı kadının ailenin ekonomik varlığının korunması ve evlilik birliğinden doğan mali bir yükümlülüğün yerine getirilmesini gerektirecek ölçüde tasarruf yetkisinin sınırlanması gerekip gerekmediği ile bu gerekliliğin davacı tarafından ispatlanmış olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi ile 199 uncu maddesi; 6100 sayılı Kanun’un 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6388, Karar No: 2012/6428, Tarih: 19.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/6388 E.  ,  2012/6428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19.11.2009 tarih ve 2008/251 - 2009/805 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 17.04.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait işyerinin alt katında bulunan şekerleme fabrikasında 22.11.2003 tarihinde çıkan yangının sıçraması sonucu davacı şirketin depo bölümünde bulunan malzemeler başta olmak üzere, şirkete ait pek çok malzeme ve eşyanın zarar gördüğünü, davalı ... şirketi tarafından müvekkili şirket zararının tazmin edilmemesi üzerine müvekkilince gönderilen 25.02.2004 tarihli ihtarname sonrasında davalının, bir kısım malzemelerin sigorta bedeli olan (8.590,55) TL'nı ödemekle yetindiğini ileri sürerek, yangında kullanma koşulları ortadan kalkan malzeme bedeli olan (175.000) TL ile kazanç kaybı olan (32.000) TL olmak üzere toplam (207.000) TL'nın ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yangından doğrudan etkilenen emtia ve zarar bedelinin davacıya ödendiğini, davacının iddia ettiği gibi emtianın saklama koşullarının bozulmasının, emtianın hasara uğraması sonucunu doğurmayacağını, poliçede teminatın (170.000) TL olup, dava dilekçesinde kompenentlerin (175.000) TL bedelli olduğunun beyan edildiğini, genel hükümler gereği kazanç kaybına ilişkin talep şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemize ait 30.11.2007 tarihli ilama dayanılarak, davacının (2.659) TL hard disc zararı ve (1.785) TL iş durması zararı talep edebileceği gerekçesiyle, davanın (4.444) TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve mahkemece davacının işyerinde bulunan hard disclerin uğradığı hasar bedelinin tespitinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Dava, işyeri sigortası sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

2- Dava, işyeri sigortası sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Dairemize ait bozma ilamında da belirtildiği gibi davacının işbu davada, ilki yangında saklama koşulları ortadan kalktığı için artık kullanılmasının mümkün olmadığı iddia edilen malzeme bedeli olarak (175.000) TL., diğeri kazanç kaybı olarak nitelenen (32.000) TL. olmak üzere iki kalem zarar talebi vardır. Gerçek zarar miktarını kanıtlamak yükümlülüğü ise davacı sigortalıya aittir.

Bu konuda dosyaya sunulan Kartal 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2003/113 D.İş sayılı tespit davasında alınan bilirkişi raporunda, davacıya ait hassas elektronik malzemelerin camdan sıkılan sudan ve buhardan etkilendiği ve elektrostatik duyarlı elemanlar koşullarının bozulduğu, kompenentlerin çalışıp çalışmadığını tespit etmek için bizzat üretici firma tarafından test edilmesinin en sağlıklı yöntem olduğu bildirilmiştir.

Her ne kadar mahkemece davacının uğradığı zarar miktarının tespiti konusunda bilirkişi görüşüne başvurulmuşsa da, alınan raporlar kendi içinde çelişkili olduğu gibi hüküm kurmaya elverişli de değildir. Zira 22.12.2004 tarihli raporda, numunelerde bir bozulma tespit edilmediği ve depodaki sıcaklığın limitlerin dışına çıkmadığı için elektronik elemanların kullanılmasında bir sakıncanın olmadığı bildirildikten sonra, aynı raporda ve 10.04.2005 tarihli ek bilirkişi raporunda bu kez, (789) cins ve (10.000) adetten oluşan kompenentlerin riziko nedeniyle zarar görmüş olabilecekleri ve tek tek test yapılmadan kullanılmasının davacıyı sorumlu kılacağı belirtilmiş, daha sonra da davacının emtiaların toplam değerinin %15’i oranında test masrafını zarar kalemi olarak talep edebileceği bildirilmiştir. Oysa yukarıda da açıklandığı üzere davacının test masrafı adı altında bir zarar talebi olmadığından, taleple bağlılık ilkesi gereği, bu türden bir tazminata hükmedilmesi mümkün değildir. Davacı vekili tarafından da bu raporlara karşı, elektrostatik duyarlı elemanlar koşullarının bozulması halinde artık bu malzemelerin güvenli şekilde kullanılamayacağı ve fiziksel bozulma aranmasının hatalı olacağı ve raporlar arasında çelişki olduğu bildirilerek itiraz edilmiştir. Mahkemece davacı vekilinin bu itirazları karşılanmaması doğru olmamıştır.

Yine Dairemiz bozma ilamından sonra alınan bilirkişi raporunda, davacının emtiaların toplam değerinin %15’i oranında test masrafını zarar kalemi olarak talep edebileceği görüşünde ısrar edilmiştir. Oysa yapılacak test masrafları, gerçek zararın tespiti için gerekli ise ancak bu durumda ve yargılama giderleri içinde dikkate alınabilir. Dolayısıyla mahkemece bu giderlerin zarar kalemi olarak nazara alınmamasında bir isabetsizlik yoktur. Fakat mahkemece sadece davacının yanan hard discleri nedeniyle uğradığı zarara ve iş durması zararına hükmedilmesiyle, bu kez de davacının işyerinde bulunan kompenentler dolayısıyla bir zararının bulunup bulunmadığı tespit edilmemiş ve eğer varsa bu nedenle uğradığı gerçek zarara hükmedilmemiş olmaktadır.

Bu durum karşısında mahkemece, davacının işyerinde bulunan elektronik malzemelerin elektrostatik duyarlı elemanlar koşullarının bozulması nedeniyle güvenli bir şekilde kullanılıp kullanılamayacağının ve işyerindeki malların meydana gelen yangın dolayısıyla uğradığı gerçek zarar miktarının ne olduğunun, bu konuda uzman bilirkişilerden oluşturulacak yeni bir heyet aracılığıyla, taraflar arasındaki poliçe genel şartları hükümleri ve gerekirse BK.’nun 42 ve 43. maddeleri de nazara alınmak suretiyle incelenip tespit edilmesi, bu konudaki ispat yükümlülüğünün davacıda olması nedeniyle gerekli görülmesi halinde yapılacak test masraflarının da öncesinde davacıdan tahsil edilmesi ve yargılamanın sonucuna göre bu masrafların yarılama giderleri arasında dikkate alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Yine mahkemece dava tarihinden itibaren temerrüt faizine hükmedilmişse de dosyaya sunulan ekspertiz raporundan, davacının hasarı davalıya ihbar tarihinin 22.12.2003 olduğu anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki poliçe genel şartlarının “Rizikonun Gerçekleşmesi Halinde Sigortacının Hakları ve Yükümlülükleri” başlıklı B.3. maddesinde, “sigortacı hasar miktarına ilişkin belgelerin kendisine verilmesinden itibaren bir ay içerisinde gerekli incelemelerini tamamlayıp hasar ve tazminat miktarını tespit edip sigortalıya bildirmek zorundadır” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Bu durumda mahkemece temerrüt olgusunun poliçe genel şartlarının B.3. maddesi hükmü uyarınca tespit edilmesi ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, davalı sigortacının dava tarihinde temerrüde düştüğünün kabulü ile hükmedilen alacağa, yazılı şekilde dava tarihinden itibaren temerrüt faizi yürütülmesi de doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de davacı yararına bozulması gerekmiştir.

4- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davacı vekilince sunulan dava dilekçesinde her ne kadar ikinci zarar taleplerinin, davalının hasarı gidermemesi dolayısıyla iki ay iş yapamamaları nedeniyle uğradıkları gelir kaybı olduğu bildirilmiş ise de yine davacı vekilince sunulan 19.11.2004 tarihli dilekçede, bu kez gelir kaybı taleplerinin, aynı malzemenin dışarıdan kullanılmak zorunda kalınması nedeniyle yaptıkları (48.982,33) TL. tutarındaki ek giderden ibaret olduğu bildirilmiş ve bu konuya ilişkin faturalar sunulmuş, 22.12.2004 tarihli bilirkişi raporuna itirazlarına dair 23.02.2005 tarihli dilekçede de gelir kaybı talepleri yönünden bilirkişi raporunda, dışarıdan aldıkları malzemeler konusunda sundukları faturaların değerlendirilmediği belirtilmiştir.

Davalı vekilince de davacı vekilinin bu beyanlarına karşı çıkılmadığına göre mahkemece, davacının sonradan dışarıdan mal almak şeklinde endekslediği tazminat talebinin, taraflar arasındaki sigorta poliçesi genel şartları uyarınca teminata dahil olup olmadığının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davacı yararına poliçede yer alan iş durması tazminatına hükmedilmesi dahi doğru olmamış, kararın bu nedenle de davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle de davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın taraflar yararına BOZULMASINA, takdir edilen 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak yek diğerine verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harçların istekleri halinde temyiz edene iadesine, 19.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14941, Karar No: 2011/8167, Tarih: 09.06.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/14941 E.  ,  2011/8167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... ve savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanık ... ve savunmanlarının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve bir mazeret de bildirmedikleri anlaşılmakla; adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/05/2010 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... yönünden sanığın babası ... ... tarafından yakınan ... ... ...'a yapılan kısmi iade işleminin soruşturma aşamasında yapıldığına dair dosyada bir bilgi ve belge bulunmadığından iadenin kovuşturma aşamasında yapıldığının kabul edilmesine, karar gerekçesinde bu hususun yazılmasına ve indirimin de buna uygun oranda yapılmasına karşın kısa kararda ve hükümde iadenin soruşturma aşamasında yapıldığından bahsedilmiş olması yerinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanık ...'in yakınan Naser Hasanzadeh'e karşı yağma eyleminin geceleyin (saat 22.20'de), silahla ve birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirildiği, eylemin 5237 sayılı TCK.'nun 149/1-a,c,h bentlerine uyduğu halde aynı yasanın 149/1-a,d bentleri ile uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle adı geçen sanıklar hakkındaki, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 09.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14012, Karar No: 2020/1870, Tarih: 11.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/14012 E.  ,  2020/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Suça sürüklenen çocuğun mağdur ...’ya yönelik 23.12.2011 tarihli hırsızlık eylemi nedeni ile Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/12/2011 tarih, 2014/574 Esas ve 2014/277 Karar sayılı ilamı ile hükmedilen hapis cezasının, Dairemizin 24. 05.2018 tarih, 2016/9625 Esas ve 2018/7666 Karar sayılı ilamı ile onama sureti ile kesinleştiği; buna göre suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nun 43/1 maddesi kapsamında tartışılarak sonucuna göre Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.05.2013 tarih, 2012/1543 Esas ve 2013/257 Karar, 15.03.2016 tarih, 2014/847 Esas ve 2016/128 Karar sayılı kararlarda belirtilen ilkeler çerçevesinde teşebbüs aşamasında kalan suçlar bakımından 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin gerektirdiği arttırım miktarınca cezaya hükmedilmesi gerektiği halde ikinci bir suç olarak kabul edilip yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun cezasından 5237 sayılı TCK’ nun 31/3 maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’ nun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; suç tarihinde 18 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 11.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16910, Karar No: 2015/29851, Tarih: 02.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/16910 E.  ,  2015/29851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Denizli 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2011/269-2014/179

DAVA : Davacı, yıllık izin, fazla mesai ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; ödenmeyen yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; sadece kış dönemi için fazla çalışma hesabı yapılması gerektiğini, davacının fazla çalışma yapması halinde karşılığının zamlı ücret ödemesi yerine serbest zaman kullanımı olarak karşılandığını, pazar günleri çalışma yapmadığını, dini ve milli bayramlarda izin verildiğini, yıllık izinlerini de kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatili çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması şartıyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır. Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya kapsamındaki işçi imzasını ihtiva eden ücret bordrolarında hafta tatili çalışma alacağına ilişkin tahakkukların bulunduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu tahakkukların bulunduğu aylar dışlanmak suretiyle hafta tatili ücret alacağının hesaplanması gerekmektedir.

3-Taraflar arasında davacı işçinin yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.

3-Taraflar arasında davacı işçinin yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Sözleşmenin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu sebeple zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Yıllık izin hakkı anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşçinin iş sözleşmesinin devamı süresinde kullanmadığı yıllık izinlere ait ücreti fesihten önce istemesi mümkün değildir.

Dosya içindeki ücret bordrolarında yıllık izin ücreti tahakkuku bulunun dönemler dışlanmak sureti ile yıllık izin alacağının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.