muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3665, Karar No: 2022/10535, Tarih: 30.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3665 E.  ,  2022/10535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.05.2022 tarihinde 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden Başkan Vekili ...'ın karşı oyu ile oy çokluğu ile diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 30.05.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. (TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuından açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 30.05.2022
Yargıtay — Esas No: 2012/3070, Karar No: 2012/7726, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3070 E.  ,  2012/7726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.04.2011 gün ve 2010/36 Esas, 2011/77 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmesi ve incelemenin de sanık ... müdafii tarafından duruşmalı olarak yapılmasının talep edilmesi üzerine 20.06.2012 çarşamba günü saat 13.30'a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanığın müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bu gün dava evrakı incelenerek aşağıdaki karar ittihaz olundu.

Sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece 19 Mayıs Üniversitesi sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezince düzenlenen 07.01.2010 tarihli rapor yeterli görülmeyip Adli Tıp

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece 19 Mayıs Üniversitesi sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezince düzenlenen 07.01.2010 tarihli rapor yeterli görülmeyip Adli Tıp

Kurumundan mağdurenin ruh sağlığı konusunda rapor alınması cihetine gidilmiş ise de, söz konusu 07.01.2010 tarihli raporda Muhammet ve Samet'in sanığı oldukları her iki olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesine karşın, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 29 Eylül 2010 tarihli raporunda, mahkemenin sorusu ile sınırlı olarak, mağdurenin 29.11.2009 tarihinde yani sanık ...'in faili bulunduğu ikinci olaya ilişkin ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi karşısında; bu raporun gerek sanık ...'in fiiline ilişkin ilk olaya ait mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusunda herhangi bir görüş taşımadığı gibi şayet ilk olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığı bozulmuş ise, diğer sanık ...'in fail olduğu ikinci olay nedeniyle ruh sağlığının ayrıca bozulmuş olup olmadığı hususu müphem kaldığından Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan bu konularda tamamlayıcı ve açıklayıcı rapor alınarak sonucuna göre sanıklar hakkında 103. maddenin 6. fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının tayin ve takdiri gerekirken, bu husus yerine getirilmeden eksik araştırma ile sanıkların cezalarının 103/6. maddesi uyarınca arttırılması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17735, Karar No: 2014/3714, Tarih: 19.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/17735 E.  ,  2014/3714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/319093

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 24. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2013

NUMARASI : 2012/740 (E) ve 2013/828 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görül- meyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmet- lerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığın mahkemede alınan savunmasında bıçağın kendisine ait olma- dığını beyan etmesi karşısında soruşturma aşamasında dinlenen tanık H.. K.. ve tutanak mümzileri dinlenmeden eksik araştırma ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygu- lanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13894, Karar No: 2010/1340, Tarih: 11.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13894 E.  ,  2010/1340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2008

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, davalı adına kayıtlı olan 1 ada 3 parsel sayılı taşınmazın konumunun 3621 Sayılı Yasanın 5.maddesince, Kıyı Kanununun uygulanmasına dair yönetmeliğin 10.maddesine ve Anayasanın 43.maddesine aykırı olduğunu ileri sürüp, kıyıda kalan kısmının tapusunun iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın 454.60 m2'lik kısmının jeolog bilirkişilerce belirlenen kıyı kenar çizgisinin içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .......'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin 22.07.1975 tarihinde yapıldığı, 25.08.1978’de kesinleştiği ve davanın 10.04.2006  tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kalan bölümü devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin " bu kanunun 12. maddesinin 3. fırkası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 25.08.1978 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Diğer taraftan her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. Dava açıldığı tarihte haklı olanın sonradan yürürlüğe giren yasa gereğince haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan Avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı tartışmasızdır.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ve kurallar gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Öyleyse, Hazinenin tüm temyiz itirazı yerinde değildir. Reddine.

Davalının temyiz itirazlarının belirtilen sebeplerle kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  11.02.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13088, Karar No: 2022/3030, Tarih: 21.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/13088 E.  ,  2022/3030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibarıyla 12 yaşını doldurup 15 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa yüklenen suçun Yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırları itibarıyla lehe olan 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirlenen 6 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilen dönemdeki durma süresi de belirtilen olağanüstü zamanaşımı süresine eklendikten sonra hüküm tarihine kadar kadar gerçekleştiği gözetilmeden, kamu davalarının düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

27.02.2007 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında suça konu bıçağın müsaderesine karar verilmiş ise de; müsadere kararı güvenlik tedbiri olmakla birlikte hükmün bir parçası niteliğinde olup, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte verilen müsadere kararı da bu hükme bağlı olduğundan askıda bir karardır ve hüküm açıklanıncaya kadar hukuki sonuç doğurma yeteneği bulunmamaktadır. Açıklanan nedenle suçta kullanılan silahın TCK.nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, aynı Kanunun 322/1. maddesine göre, zamanaşımı nedeniyle kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİ, adli emanetin 2003/14 sırasında kayıtlı bizatihi suç teşkil eden bıçağın TCK.nın 54/4. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi, 21.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3004, Karar No: 2015/3302, Tarih: 05.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3004 E.  ,  2015/3302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/06/2013

Numarası : 2011/935-2013/287

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı N.. K..'nın Moral ve Sosyal Hizmetler Döner Sermaye Şubesinde 01.06.1996 tarihinden bu yana hizmetli olarak çalışmakta olduğunu, davacının üyesi olduğu Türk Harb – İş Sendikası ile davalı arasında bağıtlanan ve 31.12.2008 tarihinde sona eren Toplu İş Sözleşmesine göre davacının aylık brüt ücretinin 3.061,12 TL olduğunu, daha sonra davalı ile Türk Harb–İş Sendikası arasında 01.01.2009 tarihinden geçerli olmak üzere 2 yıl süreli ve 01.11.2011 tarihinden geçerli olmak üzere 2 yıl süreli yeni Toplu İş Sözleşmeleri imzalandığını, 2008 yılı Aralık ayı sonunda davalı işverence davacıya ve diğer çalışma arkadaşlarına “Burası zarar ediyor, burayı kapatacağız, işinize devam etmek istiyor iseniz dediğimizi yaparsınız. Aksi halde iş akitlerinizi feshediyoruz.” denilerek bir takım belgeler imzalatıldıktan sonra işlerine devam ettirildiklerini, TİS’in 18. maddesine göre, davacının ücreti, ilk işe başladığı tarihten itibaren her 2 ayda bir enflasyon farkı yansıtılarak ödendiği halde, 01.01.2009 tarihinden itibaren davacının ücreti brüt 2.000,00 TL.’na indirilerek enflasyon farkı uygulanmak suretiyle ücret tahakkuku yapıldığını, davacı, ücretinin eksik olduğunu işverenine söylediğinde “ Bir süre böyle çalışacağız. İlerideki şartlara göre tekrar değerlendirilir ” denilerek davacının ücretinin eksik ödendiğini, davacının ücretinin indirilmesiyle birlikte, TİS’in 23. maddesi uyarınca Mart, Haziran, Eylül ve Aralık aylarında olmak üzere yılda 4 ikramiyesinin de eksik ödendiğini, TİS’in 16. maddesine göre normal çalışma saatleri haftalık 38 saat olduğu halde, davacı bu sürelerden fazla çalıştırılmasına rağmen fazla çalışma ücretlerinin de eksik ödendiğini, TİS’in 16/a–2. maddesinde fazla çalışma ücretlerinin, saat ücretinin 2 katı olarak ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davacının, çalıştığı sürece haftanın 5 günü 08.00 – 17.00 saatleri arası çalıştırılmış olmakla birlikte, zaman zaman ayda 1–3 defa hafta tatilinde de olmak üzere haftanın 7 günü çalıştırıldığını, davacının bu çalışmalarının 01.01.2009 tarihinden itibaren eksik ücretle tahakkuk ettirildiğini, aynı şekilde, davacının ücretinin indirilmesiyle birlikte fazla çalışma ücretlerinin de eksik tahakkuk ettirilerek ödendiğini, bu yüzden hüküm tesis edilirken takdiri indirim yapılmaması gerektiğini, davacının ilkokul mezunu olduğunu ve kendisine imzalatılan belgelerin neler olduğu bilinmemekle birlikte, olası bir ücret indirimini kabul etmiş olmasının da kabul edilemez olduğunu, davacı, işe girdiği tarihten beri işinde bir değişiklik yapılmadan aynı şekilde çalıştığından kazanılmış haklarının ve TİS hükümlerinin ortadan kaldırılamayacağını, kaldı ki, müzayaka halinde olan ve güçsüz durumdaki davacının, işini kaybetmemek için ücret indirimini kabul etmesinin de İş Yasasının genel esprisi ve zayıfı koruyucu ilkesi doğrultusunda, gerçek bir rıza olduğunun kabul edilemeyeceğini öne sürerek 01.01.2009–30.11

Davalı vekili, davalı NATO Hava Unsur Komutanlığı'nın taraf sıfatının bulunmadığını, zira davacının iş akdinin NATO Hava Unsur Komutanlığı ile değil, Moral ve Sosyal Hizmetler Döner Sermayesi ile yapıldığını, dolayısıyla davacının işvereninin NATO Hava Unsur Komutanlığı değil, aynı karargahta faaliyet gösteren Moral ve Sosyal Hizmetler Döner Sermayesi olduğunu, kurum yapısında yapılan değişiklikler nedeniyle aylık satışların % 61 oranında düştüğü, bunun da şubede büyük gelir kaybına yol açtığı, ücretler de dahil olmak üzere giderlerin karşılanamadığı, bu sebeple köklü değişiklikler yapmak zorunda kalındığı, bu değişiklikler sonucu, davacının o dönemde çalışmakta olduğu genel hizmetli kadrosunun iptal edildiğini ve kendisine yeni görev ve maaş teklif edildiğini, bu teklifi kabul etmemesi halinde iş akdinin 30.12.2008 tarihinde tüm yasal hakları ödenerek feshedileceğinin bildirildiğini, teklif edilen yeni iş genel hizmet elemanı kadrosunda olmakla, teklif edilen yeni ücretin aylık 2.000,00 TL ve TİS’den gelen tüm hakları olduğunu, davacının, aynı gün düzenlenen 17.12.2008 tarihli belgede, kendi el yazısı ile, teklif edilen yeni kadro ve maaşı kabul ettiğini belirttiğini ve çalışmaya başladığını, halen de çalışmakta olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Moral ve Sosyal Hizmetler Döner Sermayesi'ne bağlı işçilerin işvereninin NATO Hava Unsur Komutanlığı olduğu hususunun Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen karar ile de belirlendiği, bu nedenle husumet itirazının yerinde olmadığı, 17/12/2008 tarihli yazı ile iş akdinin 30 Aralık 2008 tarihinden geçerli olmak üzere feshedileceğinin ve davacının İş Yasasının ön gördüğü kıdem tazminatı ve Toplu İş Sözleşmesi ile hak kazandığı ihbar ücretinin 30 Aralık 2008 tarihinde banka hesabına yatırılacağının belirtildiği, ayrıca davacıya yeni görev ve yeni ücret teklifinde bulunulduğu, davacının, bu yazı altına aynı gün (17.12.2008 tarihli), kendi el yazısıyla yazdığı yazı ile teklif edilen genel hizmet elemanı kadrosunu ve 2.000,00 TL brüt maaşı kabul ettiğini belirttiği, belge içeriğinden anlaşılacağı üzere, ücret düşüşünün ve kadro değişikliği kabul edilerek sözleşme yenilenmesinin kabul edilmemesinin sonucu olarak iş akdinin feshedileceğinin bildirildiği açıklandığına göre işçinin iş akdinin feshedileceği baskısı altında ücret düşümünün ve kadro değişikliğinin kabulü seçeneğinin davacıya sunulduğu, bu sebeple davacı tarafından belge tebliğ alındıktan sonra muvafakatte bulunulmasının özgür irade ile gerçekleşmediği ve iş şartlarındaki esaslı nitelikteki bu değişikliklere özgür iradesi ile muvafakat etmediği ve bu belgenin davacı açısından bağlayıcılığının bulunmadığı gerekçesiyle ücret düşüşünden kaynaklanan ücret farkı ve fazla mesai farkı taleplerinin yapılan hesaplama doğrultusunda kısmen kabulüne, ikramiye farkı alacağı talebinin ise kabulüne karar verilmiştir.