muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10309, Karar No: 2012/4154, Tarih: 13.03.2012

Somut uyuşmazlıkta norm kadro uygulaması kararının yeni işçi alımı, alt işveren uygulaması ve nakle tabi olan personelin istihdamına devam edilmesi nedeni ile yerinde olmadığı, işverenin fesih nedeni ile çelişen uygulamalar yaptığı görülmektedir.

Emekliliğe hak kazanma nedeni ise, halen işyerinde aynı şekilde çalışan işçiler bulunması nedeni ile objektif ve genel uygulama yapılmaması, bu konuda belirleyici ve bağlayıcı bir karar alınmaması nedeni ile geçersizdir.

Diğer bir fesih nedeni olan personel yapısında eğitim düzeyi ve yabancı dil bilgisinin yeni teknolojinin gerektirdiği yetkinliklere uyum sağlamak üzere değişiklik yapılması gerekliliğinin ortaya çıkılması nedenine gelince; Davalı işveren bu konuda somut veriler sunmadığı gibi, aynı eğitim düzeyinde işçi çalıştırmaya devam etmiş, davacı işçinin eğitim düzeyinin yaptığı görevde yetersiz olduğunu kanıtlayamamış, aksine şahsi sicil dosyalarına göre işçilere görev tanımına göre eğitim vermiştir. Belirtilen fesih nedeni açıklanan nedenlerden dolayı yerinde değildir.

Sonuç olarak, davalı işverenin aldığı işletmesel karar sonucu davacının istihdam fazlası olduğunu, bu kararı tutarlı şekilde uyguladığını, feshin kaçınılmazlığını ve feshe son çare olarak başvurulduğunu kanıtlayamadığı, fesih nedenleri ile çelişen uygulamalara girdiği sabittir. Davacının iş sözleşmesinin feshi geçerli nedene dayanmadığından davanın kabulü gerekir. Yazılı şekilde davanın reddi hatalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının dört aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5.Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yapmış olduğu 735,30 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1200- TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 13/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10734, Karar No: 2020/11566, Tarih: 21.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/10734 E.  ,  2020/11566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada, ... 13. Sulh Hukuk ile Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... 13. Sulh Hukuk Mahkemesince, küçük ...'in yerleşim yeri adresinin ... Köyü No: ... / ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesince, kayyıma muhtaç ...'in ... Mah. ... Sk. No:.../... .../... adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında ... Jandarma Komutanlığınca yapılan kolluk araştırması sonucunda kayyım tayini istenilen küçük ... 'in "... mahallesi No: ... / ..." adresinde oturmadığı, kimse tarafından tanınmadığı, fakat detaylı yapılan araştırma neticesinde ... Mahallesi ... Sokak No :.../... .../..." adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince İstanbul 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/804, Karar No: 2009/2667, Tarih: 16.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/804 E.  ,  2009/2667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kocasinan Belediye Başkanlığından gelen 30.10.2007 günlü yazıda, dava konusu taşınmazın 1/25000 ölçekli çevre düzeni planında bulunduğu, Büyükşehir Belediye Başkanlığından gelen 22.1.2008 günlü yazıda ise, dava konusu taşınmazın bir kısmının 1/5000 ve 1/1000 ölçekli imar planında ağaçlandırılacak alan, gelişme konut alanı, yol ve demiryolu olarak planlandığı, taşınmazın kuzeyinin imar planı dışında olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı bildirilmiş; ancak, kamulaştırılan 7.230,54 m2 lik kısmın imar planı içersinde olup olmadığı, imar planı içersinde ise, imar planının ölçeği ve türü, imar planına alınma tarihi açıklanmamıştır.

Bu sebeple dava konusu taşınmazın kamulaştırılan 7.230,54 m2 lik kısmının imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının , kısmen imar planı içersinde ise imar planı içersinde bulunan ve bulunmayan kısımlarını (imar planının ölçeği ve türünü de gösterir şekilde) gösteren krokinin yine Belediye Başkanlığından,

./..

2009/804-2667 -2-

2-Dava konusu 205 parsel numaralı taşınmazın değerlendirme tarihi (8.10.2007), somut emsal alınan 5 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi (27.10.1998) itibarıyla imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parseli olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşüldü ise ne oranda düşüldüğünün Belediye İmar Müdürlüğünden ve Tapu Sicil Müdürlüğünden,

3-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak alınan 5 parsel numaralı taşınmazın 27.10.1998 günlü satışına esas alıcısını, satıcısını ve satış bedelini gösterir tapu kaydının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14905, Karar No: 2024/6414, Tarih: 28.05.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/14905 E.  ,  2024/6414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/966 E., 2019/2754 K.

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak sanıkların atılı suçtan ayrı ayrı beraatlerine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 13.09.2019 tarihli ve 2019/966 Esas, 2019/2754 sayılı Kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2018 tarihli ve 2017/72 Esas, 2018/1138 sayılı Kararı ile sanıkların atılı suçtan mahkumiyetlerine hükmedilmiş, kararların sanıklar müdafii ile katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 13.09.2019 tarihli ve 2019/966 Esas, 2019/2754 sayılı Kararı ile sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümlerin kaldırılarak atılı suçtan ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

Dairemizce, işin esasının incelenmesine geçilmeden önce temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekip gerekmediğinin ön sorun olarak ele alınması gerekmektedir:

Bu aşamada istinaf ve temyize ilişkin yasal düzenlemelerin açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup, bu tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesi; “(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir.

(2) Ancak;

a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c) (Ek: 20/7/2017 - 7035/20 md) Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

d) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g) On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

h) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

ı) Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez" şeklindedir.

Aynı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendindeki istisnaya ilişkin önceki düzenleme, ilk derece mahkemesince verilen beraat hükmünün istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesinin mahkûmiyet kararı vermesi hâlinde de temyiz yolunun kapalı olmasının Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 27.12.2018 tarihli ve 2018/71 Esas, 2018/118 sayılı Kararı ile iptal edilmesi üzerine 28.02.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 20.02.2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile iptal gerekçesi doğrultusunda yeniden düzenlenerek;

"d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları... temyiz edilemez” şeklinde son halini almıştır.

"d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları... temyiz edilemez” şeklinde son halini almıştır.

Tüm bu açıklama ve yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin olarak ilk derece mahkemesinin verdiği kararlar hakkında bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu hükmettiği beraat kararları temyiz edilemeyeceğinden, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi gereği, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve aynı Kanun'un 272 nci maddesinin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, İlk Derece Mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23458, Karar No: 2017/4996, Tarih: 04.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/23458 E.  ,  2017/4996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, 01/02/2003 tarihinde meydana gelen trafik kazasında ... plakalı aracın, yaya olarak müvekkillerinin murisi ...'e çarparak feci bir şekilde ölümüne neden olduğunu, söz konusu kazanın oluşumunda ...'in her hangi bir kusurunun bulunmadığını, ... plakalı araç sürücüsünün %100 oranında kusurlu olduğunu, müvekkillerinin zarar gören 3. Kişi konumunda bulunduğunu ve müteveffa ile maddi yönden düzenli ve eylemli bir yardım aldıklarından destekten yoksun kalma tazminatı talep etme yetkisine sahip olduklarını, müvekkillerinin desteğinin ölümüne sebep olan ... plakalı ticari aracın 765538 poliçe numaralı .... ... ile davalı müflis ...... A.Ş. tarafından sigortalı olduğunu, ... şirketi iflas ettiğinden davalının işleten gibi sorumluluğu bulunduğunu, müvekkillerinin müflis şirkete kazadan hemen sonra başvurduklarını zararlarının karşılanmadığını, kaza tarihi itibariyle müvekkillerinin müşterek çocuklarının desteğinin 13 yaşında başarılı bir öğrenci olduğunu, okul saatleri dışında ve tatil günlerinde ailesine yardım ve hizmet ederek maddi destek sağladığını tüm bu nedenlerle fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkili baba için 15.000,00 TL anne için 15.000,00 TL olmak üzere toplam 30.000,00 TL destekten yoksun kalma maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren hesaplanacak artan oranlardaki avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; davanın zamanaşımına uğradığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu eylemin suç teşkil ettiği, 765 sayılı TCK'nun 455/1 ve 102/4 maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğu, davanın zaman aşımı süresi içinde açılmadığı gerekçesiyle süresinde açılmayan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 6,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 04/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6384, Karar No: 2023/1606, Tarih: 16.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6384 E.  ,  2023/1606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1659 Esas, 2021/875 Karar

DAVA TARİHİ : 13.10.2015

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/187 E., 2019/395 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 14.03.2023 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında 20.09.2010 tarihli bayilik sözleşmesi ve ekinde bu sözleşme ile ilişkilendirilen protokol bulunduğunu, buna göre akaryakıt satışında İzmir rafineri fiyatlarının esas alınması gerekirken davalının Mersin rafineri fiyatlarını esas alarak fatura düzenlediğini, bu nedenle müvekkilinin payına düşen kâr miktarının eksik hesaplandığını, ayrıca 5 yıllık sözleşme sonunda ariyetlerin müvekkilinde kalacağına dair anlaşma varken protokolün bu maddesinin üzerinin davalı tarafça tek taraflı olarak çizildiğini ve davalının anlaşmaya aykırı davrandığını ileri sürerek şimdilik 50.000,00 TL'nin ihtarname tarihi olan 20.07.2015 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile beraber davalıdan alınarak davacıya ödenmesini, ariyet malzemenin mülkiyetinin müvekkiline aidiyetinin tespitini, bunun talepleri kabul görmez ise ariyet malzemenin bedeli olan 10.000,00 TL'nin sonradan bakiye harçları ikmal edilmek şartı ile artırılmak üzere ticari faizi ile beraber tahsili ile müvekkile ödenmesine karar verilmesini, protokolün 3. 2. 2 nci maddesinde belirtilen ariyet ve demirbaş eşyaların dava sonuna kadar müvekkilin kullanımında kalması yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini, her türlü yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işbu davanın taraflar arasında imzalanan sözleşme hükümlerine aykırı olduğunu, protokol hükmünün sonradan çizildiği konusundaki iddianın gerçek dışı olduğunu, protokolün zaten bu şekilde imzalandığını, taraflar arasında imzalanan bayilik sözleşmesinin 27 nci maddesinde ariyet konusu ürünlerin davacıya yediemin olarak bırakıldığı ve talep edildiği an müvekkiline iade edilmesi gerektiğinin de açıkça hüküm altına alındığını, davacının sözleşme süresince hiçbir itirazda bulunmayarak müvekkilinden mal alımına devam ettiğini, faturalara itiraz etmediğini ve ticari ilişkiyi ve fiyatları benimsediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında akdedilen ve çekişmesiz olan bayilik sözleşmesi ve eki protokolün 3.2.3 üncü maddesi uyarınca İzmir Tüpraş depo satış fiyatlarının uygulanmasının gerektiğine dair anlaşmaya varıldığı, bayilik sözleşmesi ve eki protokolün 3.2.2. nci maddesi uyarınca taraflar arasında ariyete ilişkin 5 yıllık sözleşme sonunda ariyet olarak verilen demirbaşların davacı bayinin mülkiyetine geçeceği hususunun taraflarca serbest iradeleri ile kararlaştırıldığı, bu madde metninin paraflanmadan üzerinin çizildiği, bu haliyle çizilen maddenin kimin tarafından çizildiğinin anlaşılamaması karşısında hükmün geçerliliğinin devam ettiği, aksinin dürüstlük ilkesi ve hukukun genel ilkelerine aykırı olacağı gerekçesiyle davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin tek taraflı değişiklik yapma hakkı bulunmakla beraber, davacı yan bu değişiklik yapma hakkını kabul ettiği gibi, müvekkilince yapılan uygulamaya sessiz kalarak zımnen benimsediği, ayrıca itiraz edilmeyen satış faturaları kesinleştiğini, 5 yıl boyunca da bu şekilde devam ettiğini, üstü çizilen bir hükmün çizeni belirli olmaması sebebiyle geçerli kılınmasının kabulü mümkün olmadığını, kararın gerekçesinin noksan olduğunu, protokolün işbu maddesinin son cümlesi üstü çizilmek sureti ile taraflarca imzalandığı, bilirkişi raporuna itirazlarının karşılanmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç