muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3510, Karar No: 2014/9616, Tarih: 21.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3510 E.  ,  2014/9616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 06.03.2011 tarihli 5 yıl süreli bayilik sözleşmesi imzalandığını, davalının LPG alımında özellikle 2011 yılı Temmuz ayından itibaren azalma görüldüğünü, davalının iş yerinde 17.11.2011 tarihinde İmamoğlu Sulh hukuk Mahkemesince 2011/8 D.İş sy. Dosyası üzerinden yapılan tespitte aynı zamanda başka bir dağıtım şirketi olan ... ...nin tüplerini satışa arz ettiğinin tespit edildiğini, bunun üzerine sözleşmenin 3/a ve 4/a maddelerine aykırılık nedeniyle sözleşmenin 26. Maddesinde düzenlenen derhal fesih hakkı kullanılarak müvekkili şirket tarafından 18.11.2011 tarihinde ... 27. Noterliğince keşide edilen ihtarname ile feshedildiğini, sözleşmeye aykırı eylemleri nedeniyle sözleşmenin feshine neden olan davalıdan sözleşmenin 27. Maddesi gereği şimdilik 5.000,00 TL kar mahrumiyeti bedeli ile sözleşmenin 28. Maddesi gereği hesap edilen 46.370,00 TL. cezai şart alacağının tahsilini talep ve dava etmiş, davacı vekili, 11.04.2013 tarihinde davasını ıslah ederek kar mahrumiyetine ilişkin taleplerini 25.000,00 TL arttırarak 30.000,00 TL’ye, cezai şart talebini 77.730,00 TL arttırarak 124.100,00 TL’ye çıkardıklarını ve ilk (dava dilekçesiyle) talep edilen miktarlara temerrüt tarihinden, arttırılan miktara ise ıslah tarihinden itibaren avans faizi yürütülmesi suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından yapılan tespitte başka bir firmaya ait tüplerin müvekkilinin iş yerinin dışında bulunduğunu, müvekkilinin iş yerinde ... markalı tüplerin satılmadığını, müvekkilinin oğlu...’ın ... bayiliğini yaptığını, davacının müvekkilini uyarmadan sözleşmeyi feshettiğini, davacının kar kaybı bulunduğunu ispat etmesi gerektiğini, davacının müvekkilinin bulunduğu bayilik bölgesinde davacı şirketin ne kadar sürede bayilik açacağı tespit edilerek kar kaybının hesaplanması gerektiğini, ticari faaliyetini esnaf olarak devam ettiren müvekkilinin ekonomik mahvına neden olacak şekilde cezai şart alacağına hükmedilmemesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi kök ve ek raporlarına göre; davalının giderek artan ve tamamen bitme noktasına gelen alımları da dikkate alındığında, işyerinde sözleşmeye aykırı olarak, başka bir şirkete ait (oğlunun üstlendiği bayilik ilişkisine konu) tüplerin bulundurulduğu, işyerinde fiilen başka bir şirketin bayilik faaliyetlerinin, özellikle hemen işyeri karşısındaki ve oğlu adına kayıtlı bulunan bayilik iş ve işlemlerinin bayi adresinde de yürütüldüğü, bu durumda davacının sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğinin anlaşıldığı, bayilik sözleşmesinin 27. maddesi hükmü uyarınca hesaplanan davacının 220.338,36 TL kar kaybı, 28. maddesi hükmü uyarınca hesaplanan 124.285,00 TL. cezai şart alacağı bulunduğu ancak davacının talebi ile bağlı kalınarak 124.100,00 TL. cezai şart alacağının ve 30.000 TL. kar mahrumiyeti alacağının kabul edildiği, bu miktar cezai şart alacağını davalının ekonomik yönden mahvına neden olacak bir miktara ulaşmadığı gerekçesiyle davacının kar mahrumiyetinden kaynaklanan 30.000,00 TL' nin ( bu miktarın 5.000,00 TL' sine 26/11/2011 tarihinden itibaren ve kalan 25.000,00 TL' sine 11/04/2013 tarihinden itibaren ) işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, cezai şarttan kaynaklanan 124.100,00 TL'nin ( bu miktarın 46.370,00 TL'sine 26/11/2011 tarihinden itibaren ve kalan 77.730,00 TL' sine de 11/04/2013 tarihinden itibaren) işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6890, Karar No: 2022/9165, Tarih: 18.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/6890 E.  ,  2022/9165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.05.2022 tarihinde 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden Başkan Vekili ...'ın karşı oyu ile oy çokluğu ile diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 18.05.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010, 2011 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 18.05.2022
Yargıtay — Esas No: 2021/6819, Karar No: 2023/6640, Tarih: 20.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/6819 E.  ,  2023/6640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı ... İdaresi vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

İlk Derece Mahkemesinin verdiği önceki karar, Yargıtay tarafından bozulmuş olup, hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; “Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yörede 1948 yılında yapılan tahdidin ... noktalarının bulunamadığı, 1977 yılında ilan edilen ve 1744 ... Kanuna göre yapılan aplikasyona göre taşınmazın konumunun belirlendiği, 1948 yılı tahdit tutanağında taşınmazla ilgili olan 10935 ve 10936 ... noktalarının okunmasında ...’ya ait tarlanın ormana komşu gösterildiği, hali hazırda dava konusu yere komşu 156 ada 127 ve 115 parsellerin ... ve oğlu ...adına tapuda kayıtlı olduğu, bu durumda (B) harfli bölümün de 1948 yılındaki tahdit tutanaklarına göre eylemli durumunun orman olduğunun ve orman sınırının içinde bulunduğunun anlaşıldığı, aplikasyonun, ilk tahdidin zeminde bulunan yerine uygulanmasından ibaret olup taşınmazın tahditteki konumunu değiştirmişse aplikasyona değer verilemeyeceği ve aplikasyon ile ilk tahdit çeliştiği zaman ilk tahdit esas alınacağı açıklanarak, davacı ... İdaresinin davasının tamamen kabulü gerekirken dava konusu fazlaya ilişkin (B) harfi ile gösterilen 403,45 m2'lik kısmın reddine ilişkin hüküm kurulmasının isabetsizliğine ” değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; hükmüne uyulan bozma ilamındaki gerekçelerle davanın kabulü ile ... ili ... ilçesi Yakacık köyü mevkinde bulunan bilirkişi heyetinin 06/02/2015 tarihli raporu ve ek-1 nolu ölçü krokisinde "A" harfi ile gösterilen toplam 332,93 m2 lik kısım ile "B" harfi ile gösterilen 403,45 metrekarelik kısımların orman niteliği ile Maliye Hazinesi adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... İdaresi vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirmesine, uyulan bozma ilamı doğrultusunda hüküm verildiğine ve 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, uyulan bozma ilamı ile İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... İdaresi vekili ve davalı ... vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

7139 ... Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5011, Karar No: 2015/15739, Tarih: 01.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/5011 E.  ,  2015/15739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2014

NUMARASI : 2013/393-2014/626

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan yapı ve ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan yapı ve ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davalı idare vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası “09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği” gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin kamulaştırmasız el atmalarda nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; harca ilişkin 2. bendinin sonuna ayrı bir paragraf olarak (Alınması gereken 2.403,00-TL nispi harçtan maktu harcın mahsubundan sonra kalan 2.378,00-TL'nin davalı idareden tahsili ile Hazineye gelir kaydedilmesine, davacı tarafça yatırılan 447,00TL'nin davacıya iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıdaki yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8541, Karar No: 2012/10832, Tarih: 20.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8541 E.  ,  2012/10832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 09/03/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayın oluş biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan 5.000 TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9227, Karar No: 2017/15241, Tarih: 14.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/9227 E.  ,  2017/15241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı 3. kişi vekili, müvekkili şirketin şantiyesinde yapılan hacizde müvekkili şirkete ait malların haczedildiğini, mahcuzlara taşeron borçlu şirketin hak edişlerinde ihrazat-imalat olarak yer verildikten sonra bedellerinin ödendiğini,takip borçlusu Tem İnşaat...Şti'nin haczin yapıldığı tarihte sözkonusu projeye ait şantiyede herhangi bir görevinin bulunmadığını iddia ederek istihkak iddialarının kabulüne, mahcuzlar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz yapılan işyerinin çok büyük bir şantiye olup borçluya ait malların ve depolarının yer altında olduğunun tespit edildiğini, yer altındaki alanda başka bir çok alt müteahhit firmaların isimlerinin yazılı olduğunu, bu depolardan bazılarının borçlu şirkete ait olduğunun ve depolar üzerinde borçlu şirket ünvanının yazılı olduğunun tespit edilerek tutanağa geçirildiğini, evrak araştırması neticesinde borçlu şirkete ait birçok belge ve fatura örneklerinin bulunduğunu, borçlu şirket ile davacı şirketin muvazaalı işlemler içerisinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı borçlu davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece,davacı 3. kişi tarafından .... Projesinin üstlenildiği, davalı borçlunun da bu şantiyede alt taşeron olarak çalıştığı, davacı 3. kişi ile davalı borçlu arasındaki sözleşme ve ek sözleşmeye göre iş tesliminin 30.09.2012 tarihinde yapılacağı, bu süre dolmadan davalı borçlunun davalı alacaklıya verdiği takip dayanağı 30.08.2012 keşide tarihli bir adet çek ödenmediği için icra takibi yapıldığı, hacizdeki evrak araştırmasında, davalı borçluya ait 29 adet evrak bulunduğu, davalı borçlunun ünvanı yazılı kutular içerisinde yer alan kullanılmamış menkul malların haczedildiği, davacı 3.kişi ile davalı borçlu arasında sözleşme 18.09.2012 tarihinde feshedilmiş ise de, yıl sonuna kadar cari hesap ilişkisinin devam ettiği, haczin de dönem bitmeden 12.11.2012 tarihinde yapıldığı, buna göre haczin İİK.'nun 96, 97 maddelerine göre yapıldığı, karinenin aksinin davacı 3. kişi tarafından ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı 3. kişi vekili temyiz etmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK'nun 96 vd maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmişse de, alınan bilirkişi raporu, toplanan deliller, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Kararı, davacı 3. kişi vekili temyiz etmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK'nun 96 vd maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmişse de, alınan bilirkişi raporu, toplanan deliller, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece, davacı 3. kişi şirket ile davalı borçlu şirket arasında akdedilen 12.07.2010 tarihli sözleşme ile sonradan yapıldığı ileri sürülen adi nitelikli tüm tadil sözleşmelerin, mali kayıtlar, ticari defterler ve faturalar ile işin geldiği aşama nedeniyle 21 nolu hak ediş gözönünde bulundurularak, dosyanın öncelikle, iki inşaat ve bir makine mühendisinden oluşacak bilirkişi heyetine tevdii ile yapılan işin geldiği aşama, hak ediş raporları ve ödenen hak ediş bedeli göz önünde bulundurularak saptanmalı, bu belirlemeden sonra ise seçilecek iki mali müşavir ve bir eser (inşaat) sözleşmesinden anlayan uzman bilirkişilerden oluşacak bilirkişi kurulundan rapor alınması yoluyla, haciz tarihi itibariyle yapılan iş ve ödeme miktarları da göz önünde bulundurularak mahcuzların mülkiyetinin davacı 3. kişiye geçip geçmediğinin belirlenmesi, bu araştırmalar sonucu elde edilecek bilgi ve belgelerin dosyada bulunan diğer deliller ile birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma neticesinde yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.