muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/952, Karar No: 2022/686, Tarih: 25.01.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/952 E.  ,  2022/686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali-tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulü hakkındaki karara karşı davalı tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen başvurunun esastan reddine ilişkin karar süresi içinde davalı tarafından duruşma istemli temyiz edilmiş olarak; duruşma günü olarak saptanan 25.01.2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ...... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı süresinde verilen ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar, mirasbırakan babaları ...′ın kendilerinden mal kaçırmak amacıyla dava konusu taşınmazını intifa hakkını süresiz üzerinde bırakarak yakın dostunun oğlu olan davalıya muvazaalı biçimde temlik ettiğini ileri sürerek, tapu iptali-tescile karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı, satışın gerçek olup taşınmazı 70.000 Euro karşılığında satın aldığını, muvazaa bulunmadığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30/10/2018 tarihli ve 2017/60 E., 2018/577 K. sayılı kararında; davacı çocuklarıyla iyi ilişkileri bulunmayan mirasbırakanın davaya konu taşınmazını mirastan mal kaçırmak amacıyla davalıya temlik ettiği; kaldı ki, taşınmazın intifa hakkıyla yükümlü olarak temlik edilmesinin de muvazaa olgusunu desteklediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davada ileri sürülen savunmalar tekrarlanmış ve eksik araştırma yapıldığı belirtilmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 29/12/2020 tarihli ve 2019/1510 E., 2020/1031 K. sayılı kararında; davalının satın aldığı taşınmaz ev niteliğinde olup, satış tarihinde intifa hakkının mirasbırakana ait bulunduğu, bir kimsenin ev nitelikli taşınmazı intifa hakkı ile yükümlü olarak almasının onu kullanmayacağı anlamına geleceği, bu durumun da hayatın olağan akışına ters düşeceği yönündeki İlk Derece Mahkemesinin gerekçesi benimsenerek davanın kabulü doğru bulunmuş; karar ve ilam harcı bakımından düzeltme yapılarak yeniden hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz nedenleri

Davada ileri sürülen savunmalar ve itirazlar tekrarlanmıştır.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz nedenleri

Davada ileri sürülen savunmalar ve itirazlar tekrarlanmıştır.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. ve Tapu Kanunu'nun (TK) 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.3. Değerlendirme

Getirtilen kayıt ve belgelerden; 1938 doğumlu mirasbırakan ...′in dava konusu Fethiye Günlükbaşı Mahallesindeki 12 parsel sayılı (794 m2. 2 katlı betonerme bina ve arsası) taşınmazının intifa hakkını süresiz üzerinde bırakarak kuru mülkiyetini 25.04.2014 tarihli resmi akitte davalı ...′a sattığı; 22.10.2014 tarihinde ölünce de, geride mirasçıları olarak 1962 doğumlu kızı ... ile 1966 doğumlu kızı ...′in kaldıkları görülmektedir.

3.3. Değerlendirme

Getirtilen kayıt ve belgelerden; 1938 doğumlu mirasbırakan ...′in dava konusu Fethiye Günlükbaşı Mahallesindeki 12 parsel sayılı (794 m2. 2 katlı betonerme bina ve arsası) taşınmazının intifa hakkını süresiz üzerinde bırakarak kuru mülkiyetini 25.04.2014 tarihli resmi akitte davalı ...′a sattığı; 22.10.2014 tarihinde ölünce de, geride mirasçıları olarak 1962 doğumlu kızı ... ile 1966 doğumlu kızı ...′in kaldıkları görülmektedir.

Diğer taraftan, mirasbırakanın eşinin kanserden öldüğü, mirasbırakanın da kanser tedavisi gördüğü ve hastalığının son aşamalarda bulunduğu çekişmesizdir.

Öte yandan, dinlenen tanık beyanlarından, mirasbırakanın tek geliri olan emekli maaşının tedavi sürecinde kendisine yetmediği, bu nedenle taşınmazını satmaya karar verdiği, hatta bu konudan kızlarını da haberdar ettiğini ancak ilgi göstermediklerini tanık Şaban Çetin′e söylediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda değinilen olgular (V/3.2.) numaralı bentte açıklanan ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, taşınmazın kendilerinden mal kaçırmak amacıyla davalıya temlik edildiğini ileri süren davacıların bu iddialarını 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi çerçevesinde inandırıcı delillerle kanıtlayamadıkları; bunun yanında, mirasbırakanın hastalığının aşaması da dikkate alındığında, taşınmazın intifa hakkının mirasbırakan üzerinde kalacak şekilde davalı tarafından satın alınmasının temlikin muvazaalı biçimde yapıldığının kanıtı olarak kabul edilemeyeceği sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabul edilmesi doğru değildir.

VI. SONUÇ:

Davalının açıklanan nedenlerden ötürü yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371/1-a maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, aynı Kanun′un 373/2. maddesi uyarınca dosyanın kararı veren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine; gelen temyiz eden davalı vekili için 3.815.00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davacılardan alınmasına, alınan peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine; 25/01/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20137, Karar No: 2015/23869, Tarih: 23.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/20137 E.  ,  2015/23869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/163390

MAHKEMESİ : Germencik Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2011/164 (E) ve 2012/331 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

H.. Ç..'ın 2007 yılında Van ili Erciş ilçesinde meydana gelen sel felaketinde kendisine ait ruhsatlı av tüfeğinin kaybolduğunu belirterek 10.02.2009 tarihinde Erciş Kaymakamlığı'na başvurduğu ve mahalli gazeteye kayıp ilanında bulunduğu, sanık hakkında kasten adam öldürme suçu nedeniyle yürütülen soruşturma kapsamında suçta kullanılan adli emanete kayıtlı suça konu tüfeğin H.. Ç..'a ait olduğunun anlaşılması, sanığın savunmasında söz konusu av tüfeğinin vefat eden babasından kaldığını belirtmesi nedeniyle sanığın eyleminin TCK'nın 160.maddesinde düzenlenen kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf etme suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, av tüfiği sahibi H.. Ç.. ve sanık duruşmaya davet edilerek H.. Ç..'dan şikayetçi olup olmadığı hususu sorularak, şikayetten vazgeçtiğini beyan etmesi durumunda sanıktan şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre, TCK'nın 160.maddesinde düzenlenen kaybolmuş veya hata sonucu ele geçirilen eşya üzerinde tasarruf suçundan hüküm kurulması veya bu suçtan TCK'nın 73/4-6 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgı sonucu aynı yasanın 165.maddesi gereğince uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 23/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12221, Karar No: 2012/875, Tarih: 26.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/12221 E.  ,  2012/875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüz ölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğine ve taşınmazın değerinin satış aşamasında yeniden belirlenebileceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 26.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18870, Karar No: 2012/19508, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/18870 E.  ,  2012/19508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili süresi içinde işverene başvurduklarını, ihtarın adresin boş ve kapalı olmasından dolayı iade geldiğini, oda yöneticisi Cem Kükeye sözlü olarak bilgi verildiğini, bu esnada ...'ında büroda olduğunu, alacakların neler olduğunun bilindiği zira Ankara İş mahkemesi kararından haberlerinin olduğu, boşta geçen süreye mevduat faizi, başlatmama tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderine yasal fazin hesaplandığını, borcun likit ve hesaplanabilir olması nedeniyle % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini, bunun üzerine Ankara 17. İcra Müdürlüğü'nün 2008/11340 sayılı dosyası ile davalı işveren hakkında ilamsız takip yaptıklarını, davalının icra dosyasına yaptığı itiraz üzerine takibin durduğunu, itirazın haksız ve kötü niyetli olduğunu belirterek Ankara 17. İcra Müdürlüğü'nün 2008/11340 sayılı dosyasında davalının yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin devamına, borcun likit ve itirazın haksız olması sebebi ile % 40 icra inkar tazminatının da davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı işveren vekili, davacı tarafından müvekkili odaya hiçbir şekilde işe iade başvurusunda bulunulmadığını, kanuni süre içerisinde başvuruda bulunmayan davacının, neye göre hesaplama yaptığı belli olmadan müvekkil odaya icra takibinde bulunmasının kanuni dayanağının olmadığını, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, davalıya işe iade için telefonla, gönderilen telgrafla ve icra ödeme emri tebliği ile 10 günlük kanuni süre içinde işe başlama iradesinin açıklandığı, icra emrinin tebliğinden sonra dahi davacının işe başlatılması yoluna gidilmediği bu durumda davacının boşta geçen süre ve işe başlatmama tazminatının ödenmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar vermiştir.

Karar d avalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşverene süresi içinde işe başlatılmak için başvurulduğunu ispat yükü davacı işçiye aittir. Davacı bila tebliğ iade edilen telgraftan başka sözlü başvurusunu kanıtlamak bakımından tanık anlatımına dayanmıştır. Davacı tanıkları dinlenerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile verilmiş olması nedeniyle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3752, Karar No: 2016/5255, Tarih: 14.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3752 E.  ,  2016/5255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 27.12.2010 tarih ve 2010/2392 esas sayılı iddianame ile ... adına “sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasına ilişkin zamanaşımı süresince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nun 225. (1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi suçu raporu ile vergi dairesi başkanlığının "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan verdiği mütalaaya uygun olarak .... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.11.2010 gün ve .... Esas sayılı iddianamesi ile sanığın "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan cezalandırılmasının talep edildiği gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ''sahte fatura düzenlemek'' ve ''sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden, iddianame dışına çıkılmak suretiyle dava konusu yapılmayan “sahte fatura kullanmak” suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18187, Karar No: 2012/23100, Tarih: 06.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/18187 E.  ,  2012/23100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığına “10.12.2006” yerine “19.12.2006” şeklinde yazılması, yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

A- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Müştekiye ait kapısı kilitli otomobilin içinde bulunan oto teybinin çalınması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, aynı Yasanın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması sonuç ceza değişmediğinden ve olay tarihinde güneşin saat 16.21'de batıp 06.41’de doğduğu ve müştekinin otomobili saat 19.00’da evinin önüne park edip 00.30’da polisin haber vermesi üzerine hırsızlık olduğunu öğrendiğini söylemesi karşısında; hırsızlığın gece vakti gerçekleştirildiği halde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile cezasından artırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hak yoksunlukların seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (a), (c), (d) ve (e) bentlerinin de uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, sadece 53/1-b bendinde belirtilen haktan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...arı’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum

olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Müştekiye ait kapısı kilitli otomobilin içinde bulunan oto teybinin çalınması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, aynı Yasanın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

2- Olay tarihinde güneşin saat 16.21'de batıp 06.41’de doğduğu ve müştekinin otomobili saat 19.00’da evinin önüne park edip 00.30’da polisin haber vermesi üzerine hırsızlık olduğunu öğrendiğini söylemesi karşısında; hırsızlığın gece vakti gerçekleştirildiği halde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile cezasından artırım yapılmaması,

3- Sanık hakkında suça doğrudan katıldığı gözetilmeden koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 39/1. maddesi uygulanarak yardım eden sıfatıyla cezasından indirim yapılması,

4- Hükümden sonra, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Özgür Özdemir müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2335, Karar No: 2014/8166, Tarih: 15.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/2335 E.  ,  2014/8166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 23/12/2013

Numarası : 2013/270-2013/745

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Ç.. R.. ile dava dışı T.. Temizlik Ltd. Şirketi arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca davalı Üniversite'ye ait Tıp Fakültesi Hastanesinde çalıştığını, iş müfettişliğince davalıya bağlı Balcalı Hastanesi işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin itiraz edilmemesi nedeni ile kesinleştiğini, bu hali ile davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kamu kurum ve kuruluşlarına İş Kanunu hükümlerine göre çalıştırılmak üzere sürekli veya geçici işçi alınmasına ilişkin usul ve esasların 01.09.2009 tarihinde yürürlüğe giren Kamu Kurum ve Kuruluşlarına İşçi Alınmasında Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ile düzenlendiğini, davacının bu yönetmelikte belirtilen şartlara uygun olarak kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun 01.03.2008-31.12.2010, 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki hizmet alımı sözleşmelerine ilişkin olduğunu, muvazaa raporunun sözleşmelerin bitim tarihi itibari ile hukuken bir geçerliliği kalmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.