muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/334, Karar No: 2011/427, Tarih: 15.06.2011

Bu husus 28.6.1960 tarih,21/9 sayılı YİBK'da da “...Sonradan çıkan içtihatı birleştirme kararının,Temyiz Mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak,henüz mahkemede veya Temyiz Mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir....” şeklinde ifade edilmiştir. Anayasa Mahkemesi iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Somut olaya dönecek olursak,davacı Hazine tarafından çekişmeli taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4.maddesi uyarınca kıyıda kaldığı ileri sürülerek eldeki davanın 04.01.2008 tarihinde açıldığı,yargılama sırasında 25.2.2009 tarihinde kabul edilen 5841 sayılı yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 12/3.maddesindeki;  “...Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz. Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” hükmünün getirilmesi üzerine, Yerel Mahkemece 25.3.2010 tarihinde  hak düşürücü süreden davanın reddine karar verildiği;hükmün davacı Hazine tarafından temyizi üzerine Özel Dairece 20.09.2010 tarihinde yapılan temyiz incelemesi sonucu  davanın 10 yıllık hak düşürücü süreden reddinin doğru olduğu belirtilerek, hükmün sadece yargılama giderleri yönünden bozulduğu  mahkemece önceki kararda direnilmesi üzerine dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na geldiği,bu arada Anayasa Mahkemesince yukarıda açıklandığı gibi, Hukuk Genel Kurulu’nun temyiz incelemesi sırasında davada uygulanan yasa metninin iptali ile yürürlüğünün durdurulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Eldeki dava sonuçlanıp kesinleşmeden o davaya uygulanabilecek olan yasa metni Anayasa Mahkemesince iptal edilip, yürürlüğünün durdurulmasına karar verildiğine göre, iptal kararı sonucu oluşan durumun 28.6.1960 tarih ve 21/9 sayılı YİBK'da da belirtildiği üzere  maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan eldeki davaya da  uygulanması zorunludur.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Özel Dairesince Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni durum dikkate alınarak davanın incelenip karara bağlanması gerekir.

O halde işin esasının incelenmesi için dosya Özel Dairesine gönderilmelidir.

S O N U Ç : 1-Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 20.09.2010 gün ve 7302-9026 sayılı ilamının yukarıda açıklanan gerekçelerle KALDIRILMASINA,

2-İşin esasının incelenmesi için dosyanın 1.HUKUK DAİRESİNE gönderilmesine,

15.06.2011 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20517, Karar No: 2015/19140, Tarih: 13.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20517 E.  ,  2015/19140 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı davalı işyerinde işçi olarak fen işleri temizlik bölümünde 1992-2011 yılları arasında 1660,00 TL ücretle çalıştığını 06.00-19.00 arasında tüm hafta içi ve hafta sonları çalıştığını, festivallerde 06-00.00 arasında ve ulusal bayramların tümünde dini bayramların ilk günü hariç çalıştığını, yine hafta tatillerinde de çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve dini bayramlar ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatillerinde ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir

Davacı fen işleri temizlik bölümünde çalıştığını 06-19.00 arasında tüm hafta içi ve hafta sonu çalıştığını festivallerde 06-00.00 arası ulusal bayramların tümünde dini bayramların ilk günü hariç çalıştığını çalışma saatlerinin dışında, mevcut işleri bitene kadar ve çalıştıkları ünitedeki bölüm amirlerinin çalışma saatlerini sonlandırana kadar devam ettiğini, iş saatlerini aşar şekilde yapılan bu fazla mesai ücretlerinin ise ödenmediğini, hatta yaz döneminde işin yoğunluğu nedeniyle geç saatlere kadar çalıştıklarını ve sabahın erken saatlerinde de yine mesaisine devam ettiğini, ayrıca ilçe de yapılan festivallerde bu çalışmaların gün içinde daha fazla olduğunu iddia etmiştir.

Davalı ise davacının fazla mesai alacağının olmadığını savunmuştur.

Davacı tanıklarından İsmail Demirci sabah 06:00 akşam 15:00 saatleri arasında çalıştıklarını ancak işin durumuna göre akşam 19:00-20:00 civarlarında da işten ayrıldıklarını, bu şekilde fazla mesai yaptıkları vakitlerin bir ayda ortalama 10 günü bulduğunu, normalde hafta sonu tatillerinin cumartesi ve pazar günleri olarak bildirildiğini ancak hafta sonu izinlerinin doğru dürüst kullandırılmadığını, bir ayda ortalama 4 gün haftalık izin kullandırıldığını, hafta sonları çalıştıkları vakitlerde de mesai saatlerinin sabah saat 06:00 akşam 18:00 arasında olduğunu, hafta sonları genellikle bu saatler arasında çalışıldığını, dini bayramlarda ikili gruplar halinde vardiyaya kaldıklarını, bayramın yarısında bir grup, yarısında da diğer grubun çalıştığını, milli bayramlarda hep çalıştıklarını, dini ve milli bayramlarda çalıştıkları günlerin parasının ödenmediğini, ödense bile hak ettiklerinin üçte biri kadar para ödendiğini, fazla mesai ücretlerinin de hakkı ile ödenmediğini Ali Yaman sabah 05:30 ' da kışın 06:00'da çalışmaya başladıklarını, akşam 15:00’in normal mesaimizin bitiş saati olduğunu ancak ayda ortalama 6-7 gün fazla mesai yapıldığını, fazla mesaiye kaldıkları vakitlerde akşam 17:00 civarında işi bıraktıklarını, normalde hafta sonu tatillerinin cumartesi ve pazar günleri olarak bildirildiğini ancak hafta sonu izni olarak sadece pazar günleri izin kullanabildiklerini, hafta sonları çalıştıkları vakitlerde de mesai saatlerinin sabah saat 06:00 akşam 15:00 arasında olduğunu, ancak cumartesi günleri de iş uzadığı zaman 15:00'ten sonraya da kaldıklarını, dini bayramlarda ikili gruplar halinde vardiyaya kaldıklarını, bayramın yarısında bir grup, yarısında da diğer grubun çalıştıklarını, milli bayramlarda bazen çalıştıklarını, senede beş tane milli bayram tatili var ise üçünde çalıştıklarını, dini ve milli bayramlarda çalıştıkları günlerin parası anlaşmaya göre normal ücretin 3 katı olarak ödenmesi gerektiği gibi ancak normal çalışma gününün ücreti ödendiğini, amirlerinin biz dini, milli bayramlarda veya hafta sonu cumartesi günleri mesaiye kaldıkları zamanları kayıt altına aldıklarını, buna göre ödeme yapıldığını, ancak bir ay içerisinde normalde ödenmesi gereken fazla mesai ücretleri hiç bir zaman ödenmediğini, diğer tanık ..

... vardiyaların 06:00-15:00 ve 15:00-23:00 saatleri arasında olduğunu, ancak akşam vardiyasının genelde 23:00'e kadar sürmediğini, bayram, festival zamanları ve yaz tatillerinde ikinci vardiyanın çalışması 23:00'e kadar sürdüğünü, cuma ve pazartesi günleri köylere de çöp toplamaya gidildiğini, köye çöp toplamaya gidildiği günlerde vardiya sistemi olmadığını, normal günlerdeki gibi sabah 06:00-15:00 arasında çalışma gerçekleştiğini, köye gidilen zamanlarda dönüşlerin bazen saat 15:00' dan sonrasını da bulabildiğini, bu durumlarda işçiye fazla mesai hesaplanıp ödendiğini, işçilerin köye gittikleri günlerde onların çalışma saatlerini daha esnek tutulduğunu, bazen sabah 06:00 yerine 08:00'de de işe başladıklarını, böyle durumlarda akşam 15:00 da değil 17:00' de de geldiklerini, işin başlayış bitiş ve düzenlemesini köyden çöp toplama günlerinde işçiler bıraktıklarını, işçilere haftada bir gün cumartesi veya pazar günlerinde hafta tatili izni kullandırıldığını, işin durumuna göre bu hafta tatili günü belirlendiğini, hafta tatilinde çalışma genelde olmadığını, bazen bayram günleri, festivaller ve bu gibi yoğun iş zamanlarında hafta tatili kullandırılmadığını, çalıştırılan günlerde mesai yazıldığını beyan etmişlerdir.

Mahkemece temizlik görevlisi olarak çalışan davacının haftada 6 gün 06:00-15:00 saatleri arasında çalışması gerekirken haftanın üç dört gününde 17:00' a kadar çalıştığı yönündeki tanık ifadeleri göz önünde bulundurularak haftada 3 gün günde 2 saatten 6 saat fazla mesai yaptığı, tanık beyanlarından davacının haftada 6 gün çalıştığı, Toplu İş Sözleşmesine göre çalışma süresinin haftada 5 gün olduğu, cumartesi ya da pazar günü her hafta bir gün çalışma için hafta tatilinde çalışma karşılığı ücret alacağının bu doğrultuda hesap edilmesi gerektiği, davacının temizlik hizmetinin gereği olarak resmi tatillerde de çalıştığı, kabul edilmiştir.

Somut olayda davalı işyeri resmi kurum olup kural olarak resmi kurumlarda yapılan çalışmaların vardiya çizelgeleri, nöbet listeleri , puantaj kayıtları ve benzeri belgelerle kayıt altına alınmasının esas olduğu hususu gözönüne alınarak mahkemece davalı Belediyenin kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak davacının hafta tatilleri ve ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı ve fazla mesai yapıp yapmadığının tespit edilmesi gerekirken aynı taleplerle işverene dava açan ve bu nedenle beyanlarından kendi lehlerine sonuç çıkabilecek olan tanık beyanlarına itibarla fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının kabulü hatalı olup eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 13/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30275, Karar No: 2016/10353, Tarih: 25.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/30275 E.  ,  2016/10353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece  verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taraflar arasında olay gününden bir gün önce yaralama ve tehdit olayının meydana gelmesi, bu sebeple aralarında tartışmanın yaşanması, suça sürüklenen çocuğun savunmasında olay günü katılan ile karşılaştıklarını ve katılanın kendisine bıçak çekerek üzerine doğru geldiğini beyan etmesi, mahkemece dinlenen tanık ...' un beyanında Katılanın elinde bıçak olduğunu ve suça sürüklenen çocuğun yerde bulunan sopa ile katılana vurduğunu belirtmesi karşısında suç tarihinden bir gün önce yaşanan yaralama ve tehdit olayına ilişkin soruşturma evrakı dava açıldı ise dosya getirtilip incelenerek ve denetime imkan verecek şekilde onaylı sureti dosya içine alınarak suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 29/1. maddesince haksız tahrikin uygulanıp uygulanamayacağının CMK 230 maddesine uygun olacak şekilde karar yerinde açıkça tartışılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde gerekçesiz bir biçimde TCK'nın 29/1. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak  BOZULMASINA,  25.04.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13557, Karar No: 2010/10172, Tarih: 12.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13557 E.  ,  2010/10172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... AŞ ve ... aleyhine 24/12/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Yerel mahkemece alınan 24.04.2009 günlü bilirkişi kurulu raporunda ölenin 6/8 davalı sürücü ...’ın ise 2/8 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş; davalı sürücünün yargılandığı ceza dosyasında keşif yapılarak alınan bilirkişi raporunda ölen birinci derecede, davalı sürücü ikinci derecede kusurlu bulunmuş, ceza mahkemesince Adli Tıp Kurumu'ndan alınan 27.10.2008 günlü raporda ise; seçenekli olarak olayın gelişimindeki varsayımlara göre ölen ve davalı sürücünün ayrı ayrı birinci ve ikinci derecede kusurlu oldukları yönünde görüş bildirilmiştir.

Dava konusu olay nedeniyle Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 30.12.2008 gün ve 2008/182-365 sayılı kararı ile davalı sürücünün tam kusurlu bulunarak cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği, ceza ve hukuk mahkemelerince farklı kusur oranları benimsenmiş bulunması nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7154, Karar No: 2022/18985, Tarih: 15.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/7154 E.  ,  2022/18985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Vergi Usul Kanununa aykırılık, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

...

...

...

A) Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında Vergi Usul Kanununa aykırılık suçlarından kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında 2010 takvim yılından kurulan temyize konu mahkumiyet hükmünün, 5237 sayılı TCK'nin 67/2-d maddesi gereğince iştirak halinde birlikte suç işledikleri iddia olunan ve hakkında beraat hükmü kurulan sanık ... hakkındaki dava zamanaşımı süresini kestiği ve bu nedenle sanığın sorgusunun yapıldığı tarihten itibaren olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) Sanıklar ... ve ... hakkında 2011 takvim yılında Vergi Usul Kanununa aykırılık suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 2010 takvim yılından açılan davada, sanık ... hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu, 2011 takvim yılından kurulan beraat hükümleri için zamanaşımını kesen son sebebin ise sanıkların sorgularının yapıldığı tarih olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen “2011 takvim yılında Vergi Usul Kanununa aykırılık” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık ...’ın sorgusunun yapıldığı 16.01.2014, sanık ...’ın sorgusunun yapıldığı 08.04.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

C) 1- Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan sanık ... için kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, sanık ... için kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

C) 1- Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan sanık ... için kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, sanık ... için kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan temyize konu mahkumiyet hükmünün, 5237 sayılı TCK'nin 67/2-d maddesi gereğince iştirak halinde birlikte suç işledikleri iddia olunan ve hakkında beraat hükmü kurulan sanık ... hakkındaki dava zamanaşımı süresini kestiği ve bu nedenle sanığın sorgusunun yapıldığı tarihten itibaren olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

a)Yapılan tebligatta varlığı anlaşılan 21/02/2012 tarih ve AGB-A-680/17-17 sayılı defter ve belge isteme yazısının aslı veya onaylı örneğinin dosyada bulunmadığının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; öncelikle defter ve belge isteme yazısı dosya arasına alınarak, defter ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin tespit edilmesi, vergi incelemesi amacıyla istendiğinin anlaşılması halinde; defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin, saklama zorunluluğu olan beş yıllık süre içerisinde usulüne uygun olarak vergi incelemesi amacıyla istendiğine ilişkin yapılan tebligata rağmen vergi incelemesi için yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter, kayıt ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanık ...’a ait olduğu ve bu sorumluluğun vekaletname ile devredilemeyeceği gözetilmeden tüm unsurları ile oluşan defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan sanık ...’ın mahkumiyeti yerine beraatine, sanık ...’ın ise beraati yerine mahkumiyetine hükmolunması,

b) Suçun sübutu halinde ise; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanık ...’ın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Sanık ... için kabule göre de;