muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12568, Karar No: 2012/12534, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/12568 E.  ,  2012/12534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli sebep olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; açık ihale usulü ile ihale edilen eleman çalıştırma işine ilişkin ihaleyi kazanan ve davacıyı da işe alan asıl işverenin diğer davalı olduğunu beyanla davanın husumet yönünden reddine karar verilmesini, davalı ... Ltd. Şti. ise; 30/06/2009 tarihinden sonra davacının yeni ihaleyi alan alt işverende çalıştığını, davacının şirket ile bir ilişkisi kalmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini, davalı ... ise; davanın süresinde olmadığını, usulen davanın kendisine yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece feshin geçerli bir sebebe dayanmadığı gerekçesiyle ... Ltd. Şti. bakımından davanın kabulüne ve şirkete ait işyerine işe iadesine, mali haklar yönünden davalıların birlikte sorumluluğuna karar verilmiştir.

Karar davalı şirket ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre temizlik işçisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin yazılı fesih bildiriminde bulunulmadan feshedildiği gerekçesi ile feshin geçerli sebebe dayanmadığının ve davalı ... ile temizlik işi ile ilgili hizmet alımı amacıyla yapılan sözleşmeler gereği hizmet veren davalı ... Ltd. Şti. ve davalı ... arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunduğunun kabulü isabetli olmuştur. Bu itibarla davalı ... Başkanlığının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Somut olayda davalı ... ile davalı ... Ltd. Şti. ve daha sonra ihaleyi alan davalı ... arasında yapılan hizmet alım sözleşmesine göre davacının davalı şirkete bağlı temizlik işçisi olarak çalışmış, iş sözleşmesi geçerli bir sebep olmadan davalı ... tarafından feshedilmiştir.

Hizmet alım sözleşmesinin konusu olan temizlik hizmetleri yardımcı iş olup, davacı temizlik işçisi olarak çalıştırılmıştır.

Somut olayda davalı ... ile davalı ... Ltd. Şti. ve daha sonra ihaleyi alan davalı ... arasında yapılan hizmet alım sözleşmesine göre davacının davalı şirkete bağlı temizlik işçisi olarak çalışmış, iş sözleşmesi geçerli bir sebep olmadan davalı ... tarafından feshedilmiştir.

Hizmet alım sözleşmesinin konusu olan temizlik hizmetleri yardımcı iş olup, davacı temizlik işçisi olarak çalıştırılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre temizlik işçisi olan davacı 30/06/2009 tarihine kadar belediyenin temizlik işi ihalesini alan alt işveren davalı ... Ltd. Şti.de, bu tarihten sonra ise yeni ihaleyi alan davalı ...'a ait işyerinde çalıştığı, davalı ... tarafından 31/12/2009 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır. Davanın da tüzel kişiliği olmayan firmanın ticaret unvanı belirtilerek ...'a karşı açıldığı anlaşılmaktadır. Buna rağmen davacının adı geçen gerçek şahısa ait işyerine iadesi yerine davada bir şirket tarafmış gibi hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ...'a ait işyerindeki işine İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğacak olan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 290,55 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak, 05/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2379, Karar No: 2018/8616, Tarih: 10.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2379 E.  ,  2018/8616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmüne göre, bila tebliğ edilen ilk duruşma davetiyesinin ticaretin terk edildiği iddia edilen adrese çıkartılmış olması nedeniyle geçersiz olduğu da dikkate alındığında, duruşma davetiyesi tebligatının doğrudan sanığın MERNİS adresine yapılarak, yokluğunda hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 Esas, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 Esas sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra ve İflas Kanununun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı kanunun 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete’de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

1- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden resen terk çalışmalarına başlandığı belirtilmiş olmakla mükellefiyetinin devam edip etmediği tekrar sorulup, 28/01/2016 tarihli zabıta araştırmasında yaklaşık iki yıl önce adresten ayrıldığı belirtilmiş olmakla 2014 ve 2015 yıllarına ait tüm vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilerek, mükellefiyetinin devam ettiğinin ve adresin farklı olduğunun bildirilmesi halinde bu adreste zabıta araştırması yaptırılarak delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7660, Karar No: 2014/14962, Tarih: 18.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7660 E.  ,  2014/14962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/11/2013

NUMARASI : 2012/1055-2013/945

Taraflar arasında görülen nafakanın artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada; müşterek çocuklardan İrem için aylık nafakanın 800 TL, Alper için ise, aylık nafakanın 700 TL olarak tespitine karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Mahkemece, İrem için aylık nafakanın 600 TL, Alper için ise aylık nafakanın 450 TL olarak tespitine karar verilmiştir.

TMK. 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur.

Davalı eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır".

Aynı Yasanın 328/1.maddesine göre de; "Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur" (TMK. 330/1).

Somut olayda, davacı anne memur olup, aylık 1.200 TL gelirinin bulunduğu, davalı babanın 1.000 TL emekli maaşının olduğu, ayrıca makam şöförlüğü yaptığı ve bu işinden de aylık 1.000 TL aldığı anlaşılmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaç düzeyine, özellikle davacı annenin de çalıştığı ve müşterek çocuğun bakım ve eğitim masraflarına katılma yükümlülüğünün bulunduğu gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı fazla olup, bu husus hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüş, bu sebeple hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı çalışan anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4151, Karar No: 2011/7355, Tarih: 13.12.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/4151 E.  ,  2011/7355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 02.07.2008 tarihinde işe başladığını, müvekkilinin İş Kanunu 25. Maddesine göre işten çıkartıldığını, bu durumun gerçeği yansıtmadığını, işverenin daha az maaşla partime elaman almaya başlayıp, kıdem tazminatı ödememek amacı ile bir yılın bitmesine az bir süre kala müvekkilinin iş akdini fesih ettiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine, işe iadeye ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ... Araç Muayene İstasyonunda "Araç Muayene Uzmanı" ünvanı ile görev yaptığını, yaptığı ilk muayenesinde gözle görülüp tespit edilebilecek kusurları tespit edemediğini, mevzuat hükümleri çerçevesinde, davacı tarafından yapılan hata, denetimler sonucunda, müvekkil şirketin idari para cezası sorumluluğu doğuracağını işverene zarar vermek yada zararın tekrarı tedirginliği yaratmak olarak değerlendirilecek nitelikte olup haklı ve aynı zamanda geçerli fesih nedeni olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan işin niteliğine göre muayenede bu tür aksaklıkların olmasının doğal olduğu, işyerinde bunun denetiminin de yapıldığını, davacının bu eylemi nedeniyle işyerinin zarara uğraması söz konusu olmadığı, davacının kastı yada ağır kusurlu olduğu tespit edilemediği, bu eylemin " işverene zarar vermek yada zararın tekrarı tedirginliği yaratmak "olarak değerlendirilerek feshin haklı ve geçerli olduğunu söylemenin hukuka uygun görülmediğini, ayrıca eylem ve sonuç arasında büyük oransızlık olduğundan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 35 maddesine göre araç muayene işinin yürütümünün sıkı kurallara bağlandığı, Araç Muayene İstasyonlarının Açılması İşletilmesi Ve Araç Muayenesi Hakkında Yönetmeliğin 8 ve 12 maddesinde araç muayene görevinin nasıl yapacağının açıkça anlatıldığı görülmektedir.

Araç muayenesi kamu güvenliliğini doğrudan ilgilendiren bir işlemdir. Özellikle trafik güvenliği açısından çalışanların azami özen gösterme yükümlülüğü içinde olmaları yasadan doğan zorunluluktur.

Araç muayenesi kamu güvenliliğini doğrudan ilgilendiren bir işlemdir. Özellikle trafik güvenliği açısından çalışanların azami özen gösterme yükümlülüğü içinde olmaları yasadan doğan zorunluluktur.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının, davalıya ait araç muayene istasyonunda araç muayene uzmanı olarak çalıştığı, kalite departmanı tarafından ilk muayenede tespit edilen araçtaki sol arka tekerde bijon eksikliği nedeniyle ağır kusurlu bulunduğu ve muayene tekrarına kaldığı, aracın muayene tekrarını davacının yaptığı ancak araçtaki ağır kusur niteliğindeki sol arka tekerdeki bijon eksikliği devam etmesine rağmen bu durum tespit edilemediğinden aracın hafif kusurlu olduğu kabul edilerek muayene onayının verildiği davacı beyanı ve dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerle sabit olduğu anlaşıldığından davacının yapmakla yükümlü olduğu asli işi olan ve trafikte mal ve can güvenliği açısından önemi tartışılamayacak nitelikteki araç muayenesi işinde, açıklanan davranışı işverenin güvenini sarsıcı, ahlak ve iyiniyet kurallarına uygun olmayan haller arasındadır. Fesih haklı nedene dayanmaktadır. İşe iade isteğinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak 13.12.2011 gününde oybirliğiyle tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8601, Karar No: 2016/4373, Tarih: 12.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8601 E.  ,  2016/4373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Suçlamaya konu aracın müsaderesi

5271 sayılı CMK’nun kanun yollarına başvurma başlıklı 260/1. madde ve fıkrasındaki “hakim ve mahkeme kararlarına karşı Cumhuriyet savcısı, şüpheli ve bu kanuna göre katılan sıfatını almış olanlar ile katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş veya katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolları açıktır” hükmü karşısında; müsned resmi belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar gören, malen sorumlu ...'ın temyize hakkı bulunduğu kabul edilerek ve malen sorumlu müdafiinin temyiz isteminin “aracın müsaderesi”ne ilişkin karara yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede gereği görüşüldü;

TCK'nun 54/1. maddesinde, iyiniyetli üçüncü kişilere ait olmamak koşuluyla, kasıtlı bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine tahsis edilen ya da suçtan meydana gelen eşyanın müsaderesine hükmolunacağının öngörülmesi, somut olayda motor ve şase numaralarının sahte olduğu belirlenen araca ilişkin kayıp çalıntı bildirimi olmadığının anlaşılması karşısında, malen sorumlu ...'ın aracın aidiyeti konusunda hukuk mahkemelerinde dava açmakta muhtariyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden müsadereye karar verilmesi,

Yasaya aykırı; malen sorumlu müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasındaki müsadereye ilişkin paragraf çıkartılarak yerine “malen sorumlu ...'ın aracın aidiyeti konusunda hukuk mahkemelerinde dava açmakta muhtariyetine” şeklinde bir paragraf yazılmak suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9380, Karar No: 2011/10147, Tarih: 08.06.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/9380 E.  ,  2011/10147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Nazilli Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :5.11.2009
Yargıtay — Esas No: 2018/2948, Karar No: 2018/8296, Tarih: 02.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/2948 E.  ,  2018/8296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; sanığın mahkumiyetine dair İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14.03.2013 tarih, 2012/748-2013/228 sayılı hükümlerin Dairemizin 14/12/2015 gün ve 2014/19405-2015/22991 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2018 gün ve 2018/33678 sayılı yazısı ile ''Sanığın, iş yerlerine saat 17:00 sıralarında giderek kasiyerlerin yorgunluklarından faydalanarak yaptığı küçük ücretli mal alımını 100 TL vererek ödemek istediği, akabinde para üstü vermeye çalışan kasiyere bozuk parası olduğunu söyleyerek verdiği 100 TL parayı geri aldığı akabinde bozuk parasının ücreti ödemeye yetmediğini söyleyip göstererek verdiği 100 TL paranın iki 50 TL yapılmasını söyleyerek 100 TL vermeden kasiyerin dalgınlığından faydalanarak menfaat elde etmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerde kasiyerlerin eylem saati itibariyle yorgunluklarından da faydalanarak hileli davranışlar ile mağdur kasiyerlerin iradelerini etkileyerek ve sakatlayarak hata yapmalarını sağlayarak menfaat elde etme şeklindeki eylemlerinin dolandırıcılık suçunun unsurlarını oluşturduğu bu nedenle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesindeyiz.

Zira; Hırsızlık suçunda fail, başkasına ait taşınır bir malı zilyedininrızası olmaksızın kendisine ve başkasına yarar sağlamak amacıyla bulunduğu yerden almalıdır.

Fail, başkasının egemenliği altında bulunan malı, bu mala yönelik doğrudan fiili ile almakta, suç konusu mal varlığı değerinin yer ve konumunu değiştirerek egemenlik alanına sokmaktadır. Dolandırıcılık suçunda ise fail, kullandığı hileli hareketlerle mağduru hataya düşürmekte, rızası ile malın veya menfaatin kendisine teslimini sağlamaktadır. Dolandırıcılık suçunda fail amacına ulaşmak için mağduru adeta vasıta olarak kullanmaktadır. “Hırsızlık suçunda mağdurun rızası, teslim iradesi bulunmamasına karşılık, dolandırıcılık suçunda malın teslimi mağdurun rızası ile gerçekleşmekte, fakat bu teslim hile ve desise kullanılarak sakatlanmış, özgür olmayan bir iradeye dayanmaktadır.

Bu anlatılanlar ışığında mağdurun iradesini sakatlayan ve mağdurun tasarrufu altındaki menfaati onu hataya düşürerek kendisine teslim edilmesini sağlayan sanığın eyleminin TCK'nun 157/1 maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu'' şeklindeki gerekçeyle İTİRAZ KANUN yoluna başvurması üzerine, 5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Kanun’un 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2018 gün ve 2018/33678 sayılı itirazının yukarıda açıklanan gerekçeyle KABULÜNE, Dairemizin sanık hakkında hırsızlık suçundan dolayı verilen 14/12/2015 gün ve 2014/19405 – 2015/22991 sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;