muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5978, Karar No: 2024/4220, Tarih: 04.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5978 E.  ,  2024/4220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1027 E., 2023/1040 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/482 E., 2023/153 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde; kadının sadakat yükümlülüğünü yerine getirmediğini, asabi ve geçimsiz bir kişiliğinin bulunduğunu, evlilik birliğinden doğan sorumluluklarını yerine getirmediğini, vefat eden çocuğa karşı annelik vazifelerini yerine getirmediğini, hakaretler ederek evi terk ettiğini, makasla öldürmekle tehdit ettiğini, erkeğin fiziksel, duygusal, ekonomik, görsel, sosyal şiddete maruz kaldığını belirterek davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, yasal faizi ile birlikte 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-davalı erkek vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu belirterek birleşen davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-davacı kadın asıl davaya cevap dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, erkeğin engelli olan ortak çocukla ilgilenmediğini, kadına hakaret edip tehdit ettiğini, son zamanlarda sevgi ve saygı göstermemeye başladığını, bıçakla öldürmekle ve uykuda öldürmekle tehdit ettiğini, geçimsiz ve asabi olduğunu, arkadaşının olmadığını, akrabaları ile ilişkisinin iyi olmadığını, eve misafir gelmesini istemediğini, kışın misafir geldiğinde habersiz olarak doğal gazı kestiğini, her tartışmada evden kovduğunu, evde kalması halinde öldüreceğini söylediğini, evin en temel ihtiyaçlarını karşılamadığını, ortak çocuğun vefatından sonra kadının bulaşıkçılık yaparak evin ihtiyaçlarını karşıladığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili birleşen dava dilekçesinde; cevap dilekçesinde dayandığı vakıaları tekrarlayarak birleşen davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadına aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakanın her yıl TÜFE oranında artırılmasına, 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata, ortak konutun kadına tahsisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının, erkeğin ailesine soğuk davrandığı, kayınvalide ve kayınbabasına "ağzına sıçayım, yüzüne sıçayım" şeklinde hakaret içerikli sözler söylediği; erkeğin ise çocuğu ile ilgilenmediği, genel olarak çocukla kadının ilgilendiği, erkeğin engelli olan ortak çocuğu hastaneye nadiren götürdüğü, erkeğin kadını aşağılayıp, psikolojisinin bozuk olduğunu beyan edip "gerizekalı" dediği, "dayaklıksın sen seni öldürmek lazım" şeklinde sözler sarfettiği, kadını evden gönderdiği ve bir kaç gün daha ailesinin yanında kalmasını istediği, zaman zaman şiddet uygulayıp harçlık ve otobüs bileti vermediği, mevcut kusur durumuna göre erkeğin ağır kadının az kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 800,00 TL tedbir ve aylık 1.100,00 TL yoksulluk nafakasına, 25.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminata, ortak konutun kadına tahsisi talebinin reddine, erkeğin tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; birleşen davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatlar, reddedilen tazminatlar, vekâlet ücreti yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatların miktarı, vekâlet ücreti, ortak konutun kadına tahsisi edilmemesi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; birleşen davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatlar, reddedilen tazminatlar, vekâlet ücreti yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatların miktarı, vekâlet ücreti, ortak konutun kadına tahsisi edilmemesi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece belirlenen kusur derecesinin yerinde olduğu fakat kusurlu vakıa belirlenmesinde hata edildiği, dosya kapsamına göre erkeğin eşini tehdit ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı, eşine karşı sürekli aşağılayıcı sözler söylediği, hakaret ettiği, kış ayında kadını doğal gaz yanmasın diye ailesinin yanına gönderdiği, kadının ailesinin müşterek konuta gelmesini istemediği, harçlık vermediği, kadının ihtiyaçlarını karşılamadığı; kadının ise eşine hakaret ettiği, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarının az olduğu gerekçesiyle erkeğin kusur belirlemesine, kadının ise kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarına, ortak konutun tahsisi talebinin reddine ilişkin istinaf taleplerinin kabulü ile kararın hüküm kısmının ilgili bentlerinin kaldırılmasına, yerlerine yeniden hüküm kurulmasına, kararın gerekçesinin açıklandığı şekilde düzeltilmesine, kadın yararına aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına, nafakanın her yıl TÜFE oranında artırılmasına, 70.000,00 TL maddî ve 65.000,00 TL manevî tazminata, ortak konutun kadına tahsisine, tarafların sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının kusurlu olduğunu, kadının tanık beyanlarının duyuma dayalı olduğunu, asıl davanın tüm talepleri ile kabulü ve birleşen davanın da reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek birleşen davanın kabulü, kusur belirlemesi, hükmedilen nafaka ve tazminatlar, reddedilen tazminatlar, vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının kusurunun bulunmadığını, asıl davasının kabulü nedeniyle vekâlet ücretine hükmedilmesinin haksız olduğunu, hükmedilen tazminatların miktarının düşük olduğunu belirterek asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı ve vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2.Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının kusurunun bulunmadığını, asıl davasının kabulü nedeniyle vekâlet ücretine hükmedilmesinin haksız olduğunu, hükmedilen tazminatların miktarının düşük olduğunu belirterek asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı ve vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikteki geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına tazminat ve nafaka verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, şartları var ise tazminatların ve nafakaların miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, taraflarca açılan her iki davanın kabulü ile taraflar aleyhine hükmedilen vekâlet ücretinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3518, Karar No: 2010/9520, Tarih: 30.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3518 E.  ,  2010/9520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.12.2008 tarih ve 2007/211 - 2008/1323 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yurtiçi ve yurdışında fuar organizasyonları yaptığını, İtalya'nın Verona kentinde düzenlenen Marmomacc Fuarına davalının katılımına dair sözleşme imzalandığını, davalının standının tahsis ve muhafaza edilmesine rağmen katılmadığı gibi katılım bedelini de ödemediğini ileri sürerek, 5.058,11 TL'nın temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı temsilcisi, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında fuara katılım sözleşmesinin bulunduğu, davalının mazeret bildirmeksizin fuara katılmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve bilgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, daha önceki yıllarda davalı şirket adına sözleşme imzalayıp seyahat yapan Mehmet Alpaslan'ın bu davaya konu konu sözleşmeyi de ticari mümessil olarak imzaladığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 232,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5043, Karar No: 2023/3225, Tarih: 20.11.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/5043 E.  ,  2023/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2022/242 E., 2023/170 K.

DAVA TARİHİ : 10.07.2017

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 140.000,00 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1. Dava, taşınmaz satım ve devir sözleşmesinden kaynaklanan 140.000,00 TL alacağın tahsili istemine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesince, davanın davalı ... yönünden reddine, davalı şirket yönünden 5.000 TL üzerinden kısmen kabulüne yönelik olarak verdiği kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu karar Dairemizce davacı taraf lehine bozularak dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından bozmaya uyularak yeniden esastan karar verilmiş ve bu defa 140.000,00 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, davalı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından bozmaya uyularak yeniden esastan karar verilmiş ve bu defa 140.000,00 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, davalı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

4. Hukuk ve adalet anlayışında yaşanan gelişmelere orantılı olarak 1982 Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36.maddesinde Adil yargılanma hakkı temel insan hakları arasında sayılmıştır. Adil yargılanma ilkesi kapsamındaki haklardan biri de, Mahkemeye Erişim Hakkıdır. Diğer bir anlatımla, mahkemeye erişim hakkı adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından birisidir. Mahkemeye erişim hakkı şüphesiz yüksek mahkemeye ulaşma hakkını da kapsar (AYM 23.10.2019 T. ve 2016/73086 BB no’lu). Mahkemeye ulaşmayı aşırı derecede zorlaştıran ya da imkânsız hale getiren uygulamalar mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir (..., Adil Yargılanma Hakkı Rehberi, Anayasa Mahkemesi Yayınları, s.31 vd.). Bu bağlamda mahkemeye erişim konusunda yasalarda yoruma açık bir hüküm bulunması halinde, adil yargılanma hakkını mümkün kılan yorum tercih edilmelidir.

5. 6100 S. HMK'nın 341. Maddesinde hangi nitelikteki ilk derece mahkemesi kararlarına karşı kanun yolunun açık olduğu düzenlenmiş olup, buna göre kararın verildiği 2023 yılı itibariyle miktar veya değeri 17.830 TL ve üzerindeki malvarlığı davalarında verilen kararlar yönünden KANUN YOLU AÇIK tutulmuştur.

6. Oysa, kanun koyucu 3 hakimli bölge adliye mahkemelerinin kararlarına yönelik kanun yolu bakımından, bu mahkemelerin kanun yolu alt denetim yetki ve sıfatını haiz mahkemelerden olması sebebiyle HMK’nın 362/1-a maddesinde kesinlik sınırı çok daha yüksek tutulmuştur.

7. Aynı konuya ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 05.07.2023 tarih, 2023/2-191 E., 2023/703 K. Sayılı kararının ilgili bölümü;

Öte yandan hemen belirtimelidir ki; kesinlik sınırı kamu düzeninden olup bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı, karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır. Buradaki “karar” teriminin, gerek ilk derece mahkemesinin, gerek bölge adliye mahkemesinin Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını da kapsayacağı hususunda duraksama bulunmamaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu’nda ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341 inci maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gereklidir. Zira kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmelidir." şeklindedir.

6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu’nda ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341 inci maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gereklidir. Zira kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmelidir." şeklindedir.

8.Buna göre, somut olayda olduğu gibi, HMK 341/1-a maddesindeki parasal sınırlar yerine, Daire çoğunluğu tarafından, kanun koyucunun HMK 362/1-a maddesi uyarınca ancak bölge adliye mahkemeleri açısından uygun gördüğü kanun yolu parasal sınırının, HMK’nın 373/4 maddesi uyarınca doğrudan temyize tabi ilk derece mahkemeleri kararları yönünden de uygulanmasını adil yargılanma ilkesi ile hukuki güvenlik ilkelerine aykırı olarak gördüğümden, çoğunluk kararını isabetli bulmuyorum.20.11.2023
Yargıtay — Esas No: 2012/8756, Karar No: 2012/19754, Tarih: 19.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8756 E.  ,  2012/19754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

'Sahte fatura düzenlemek' ve 'sahte fatura kullanmak' suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaasının '2002, 2003, 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek' suçlarından verildiği, sahte fatura kullanmak suçundan usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı gözetilmeden, 01.06.2007 günlü iddianameyle, vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve eki raporlara uygun bulunmayan '2002, 2003, 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak' suçlarından açılan davaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3886, Karar No: 2014/4672, Tarih: 03.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/3886 E.  ,  2014/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TERKİN

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; 3621 sayılı kıyı Kanunundan kaynaklanan tapu iptali ve terkin istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2014 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,3.3.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11519, Karar No: 2023/3114, Tarih: 17.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/11519 E.  ,  2023/3114 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.GEREKÇE

A.Sanıklar ..., Dilşah Kocakaya, ..., ..., ..., ... müdafilerinin temyiz talepleri yönünden yapılan incelemede;

Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında tüm dosya kapsamına göre mahkemenin kabul, uygulama ve gerekçesi yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.