muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/861, Karar No: 2025/2739, Tarih: 09.04.2025

**9. Ceza Dairesi         2025/861 E.  ,  2025/2739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/335 E., 2024/372 K.

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesince, mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle dosyada katılanın aşamalarda değişen çelişkili ve soyut beyanları dışında delil bulunmadığına, tanık Hemail'in anlatımlarının savunmayı teyit ettiğine, mahkeme kararının gerekçesiz olduğuna, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle sanığın üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Atatürk Üniversitesi Adli Tıp Bilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen 04.04.2013 tarihli raporda, katılanın olaydan dolayı ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesinin ardından Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan alınan 24.03.2014 günlü raporda muayenede katılanla yeterli kooperasyon kurulamadığından ruh sağlığının değerlendirilemediğinin ifade edilmesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği oluşan şüphe sanık lehine yorumlanarak sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/5. maddesinin uygulanamayacağı nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1665, Karar No: 2019/5409, Tarih: 15.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1665 E.  ,  2019/5409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezasının miktarı itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 289 maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nun 230 maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11298, Karar No: 2021/7120, Tarih: 27.05.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11298 E.  ,  2021/7120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. Yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, eldeki dava incelendiğinde, davacı yönünden talep konusu dönemde her yıl kısmi bildirimlerin davalıya ait farklı iş yerlerinden kuruma bildirilmiş olması, yine kısmi bildirimleri olan bordro tanıklarının bildirim dönemlerine dayalı olarak verdikleri ifadelerde davacının kuruma bildirilmeyen sürelerde davalı iş yerinde fiili olarak çalıştığını beyan etmeleri karşısında, davanın davacının talebi gibi davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm verilmesi ile, kabule göre de hak düşürücü sürenin yanlış değerlendirilerek kısmi kabule hükmedilmesi de yerinde değildir ve anılan hususlar hükmün bozulmasını gerektirir.

O hâlde, davacı vekili bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 27.05.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19211, Karar No: 2014/26143, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19211 E.  ,  2014/26143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/219-2014/288

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10804, Karar No: 2022/2963, Tarih: 21.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10804 E.  ,  2022/2963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı itirazın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 21/09/2014 tarihinde plakası tespit edilemeyen aracın müvekkiline çarpması sonucunda yaralandığını belirterek, belirsiz alacak davası olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000,00 TL maddi tazminatın 07/02/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş,talep arttırım dilekçesi ile talebini 183.153,77 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, başvurunun reddini savunmuştur.

Sigorta Hakem Heyeti tarafından, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; talebin kabulü ile 183.153,77 TL tazminatın 07/02/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara taraf vekilleri tarafından itiraz edilmiştir.

Sigorta İtiraz Hakem Heyeti tarafından davalı vekilinin itirazının reddine,davacı vekilinin itirazının kabulü ile Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının (5.Sonuç) başlıklı bölümünün çıkarılarak yerine yeniden karar oluşturulmasına dair karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, hakem heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda davacı vekilince dosyaya sunulan 05.01.2017 tarihli Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Adli Bilirkişi Kurulu tarafından düzenlenen raporda; Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre davacının mevcut femur boyun kırığı şeklindeki arızası ile travma sonrası stres bozukluğu arızası nedeniyle maluliyet oranı %22.2 olarak hesaplanmış, hakem heyetince bu rapor hükme esas alınarak talebin kabulüne karar verilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Dosya kapsamında davacının psikiyatri tedavisi gördüğüne ilişkin belgeler bulunmadığı gibi alınan maluliyet raporunda da travma sonrası stres bozukluğunun tedavi ile iyileşip iyileşmeyeceği, kaza ile maluliyet arasındaki illiyet bağına ilişkin ayrıntılara yer verilmemiştir. Rapor bu hali ile karar vermeye elverişli değildir.

Dosya kapsamında davacının psikiyatri tedavisi gördüğüne ilişkin belgeler bulunmadığı gibi alınan maluliyet raporunda da travma sonrası stres bozukluğunun tedavi ile iyileşip iyileşmeyeceği, kaza ile maluliyet arasındaki illiyet bağına ilişkin ayrıntılara yer verilmemiştir. Rapor bu hali ile karar vermeye elverişli değildir.

Bu durumda, davacının psikolojik tedavisine ilişkin tüm tedavi evrakları dosya arasına getirtildikten sonra muayenesi de yapılarak, aralarında çocuk ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanının da bulunduğu ATK İhtisas Kurulu'ndan ya da üniversitelerin adli tıp anabilim dalı başkanlıklarından kaza tarihinde yürürlükte bulunan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre , kazadan sonra oluştuğu belirtilen psikolojik rahatsızlıkların kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, travma sonrası stres bozukluğuna ilişkin tespit edilen maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespit edilerek sonucuna göre karar verilmek üzere, itiraz hakem heyeti kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Kabule göre, Sigortacılık Kanun’unda 30/17 maddesi ile 19.01.2016 tarihli ve 29598 Resmi Gazetede yayımlanarak Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13.maddesine "Tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." hükmü eklenmiştir. Heyetçe verilen kararda davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13 maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 17. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi,ancak hesaplanan miktarın karar tarihinde AAÜT’de belirlenen maktu ücretin altında kalması halinde maktu ücrete hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 21/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17077, Karar No: 2019/8922, Tarih: 17.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/17077 E.  ,  2019/8922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, geçirdiği iş kazası sebebi ile rapor aldığını, yakınmaları azalmayınca iş veren tarafından üç ay ücretsiz izine çıkartıldığını ancak ücretsiz izinde olduğu dönemde devamsızlık tutanağı tutularak iş aktine son verildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı ve fazla mesai ücreti taleplerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı vekili , davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında iş aktinin ne şekilde son bulduğu itilaflıdır.

Somut olayda; davacı geçirmiş olduğu trafik kazası sonrasında şikayetlerinin azalmaması sebebi ile 3 ay ücretsiz izine çıkartıldığını, ancak bu izin dönemi içerisinde hakkında devamsızlık tutanakları tutularak iş aktine haksız olarak son verildiğini iddia etmiş davalı ise davacının iş aktine raporunun bitmiş olmasına rağmen iş başı yapmaması sebebi ile haklı olarak son verildiğini belirtmiştir.Dosya kapsamından davaya konu işin sezonluk yapılan bir iş olduğu, sezona ara verildiğinde işçilerin iş akitlerinin askıda kaldığı, sezon bitiş ve başlangıçlarının iş veren tarafından iş yerinde çalışan işçilere bildirildiği anlaşılmaktadır.Davacı tarafından dosyaya sunulan kaza tespit tutanaklarından ve tedavi evraklarından davacının 17.07.2011 tarihinde kaza geçirdiği ve kaza sonrasında kendisine 10 günlük iş göremezlik raporu verildiği, davacının geçirmiş olduğu kaza sonrasında 15.08.2011 tarihinde sezona ara verileceğine ilişkin yazının davacıya raporlu olduğu süre içerisinde 21.07.2011 tarihinde tebliğ edildiği ve davcının iş aktinin askıda kalacak şekilde 14.08.2011 tarihinde sonlandırıldığı, yeni sezonun 19.09.2011 tarihinde başlayacağının davalı tarafından davacıya 15.09.2011 tarihinde tebliğ edilip davacının 17.09.2011 tarihinde sigorta girişinin yapıldığı, davacı hakkında 17-26 Ağustos 2011 tarih aralığında sekiz adet devamsızlık tutanağı tutulduğu, devamsızlık tutanaklarına ilişkin mazeretini bildirmesi için davalı tarafından davacıya 28.09.2011 tarihli ihtarnamenin düzenlendiği ve davacıya 05.10.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davacının ihtarnameye karşılık herhangi bir karşılık vermeyerek mazeret bildirmediği, davcının iş aktine davalı tarafından keşide edilen ihtar ile 31.11.2011 tarihi itibari ile İş Kanunu 25/II-g maddesi gereğince son verileceğinin bildirildiği ve iş aktinin bu tarihte sonlandırıldığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında da davacıya kaza sonrası ücretsiz izin verdiğine ilişkin her hangi bir delil bulunmamaktadır. Tüm anlatılanlar kapsamında fesih değerlendirildiğinde; sezonluk iş yapılan iş yerinde davacının yapılan bildirime rağmen iş başı yapmadığı gibi ve davalının devamsızlık tutanakları hakkındaki ihtarına da cevap vermemiş ve mazeretini belirtmemiştir. Her ne kadar mahkeme gerekçesinde hizmet sözleşmesinin davacının kaza sonrasında aldığı raporun bitiminden üç ay sonra yani 30.11.2011 tarihinde feshedildiği ve bu nedenle davacıya iş veren tarafından rapordan sonra üç ay ücretsiz izin verildiğinin kabulü ile davacının iş aktine ücretsiz izin süresinde haksız son verildiği belirtilmiş ise de yukarıda anlatılanlar kapsamında mahkemenin gerekçesi dosya kapsamına uymamaktadır. Bu durumda davalının davacının iş aktine İş Kanunu 25/II-g maddesi gereğince haklı olarak son verdiğinin kabulü ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile bu taleplerin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir

. Bu durumda davalının davacının iş aktine İş Kanunu 25/II-g maddesi gereğince haklı olarak son verdiğinin kabulü ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile bu taleplerin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.3-Taraflar arasında, davacı işçinin fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı ve süreleri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda: her ne kadar tanık beyanlarına göre fazla mesai ücreti hesaplanmış ise de davacı tanığı olarak dinlenilen ... in beyanında davacının iş yerinde uygulanan vardiya sistemi gereğince hangi vardiyada çalıştığını belirtmediği gibi ifadesinde fazla çalışmanın hangi tarihlerde, kaç saat yapıldığı hususunda da hesaplamaya el verişli olarak beyanda bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının iş yerinde fazla mesai yaptığını ispatlayamadığının kabulü ile fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yoruma dayalı bilirkişi raporuna itibar ile karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

4- Kabule göre de; her ne kadar davacının yılık izin alacağı hakkında hüküm tesis edilirken 1.390,60 TL yıllık izin ücretine hükmedilmiş ise de aldırılan bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre davacının yıllık izin alacağının 390,60 TL olduğu anlaşıldığından yıllık izin ücretinin 1.390,60 TL olanak hüküm altına alınması da isabetsizdir.

4- Kabule göre de; her ne kadar davacının yılık izin alacağı hakkında hüküm tesis edilirken 1.390,60 TL yıllık izin ücretine hükmedilmiş ise de aldırılan bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre davacının yıllık izin alacağının 390,60 TL olduğu anlaşıldığından yıllık izin ücretinin 1.390,60 TL olanak hüküm altına alınması da isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde ilgiliye iadesine, 17.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.