muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10709, Karar No: 2011/12484, Tarih: 28.11.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10709 E.  ,  2011/12484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/12/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; kişilik haklarına saldırı oluşturan sözlerin niteliği, yayının yerel bir gazetede ve sınırlı bir çevrede yapılmış bulunması ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha uygun bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11424, Karar No: 2023/9610, Tarih: 12.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/11424 E.  ,  2023/9610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/167 E., 2023/74 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen talep tarihindeki borçlanmaya esas prim üzerinden 1992-1993 yılları arasında Türk vatandaşı olarak geçen sürelerini borçlanabileceğinin tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin Almanya'da ikamet süreleri ile çalışma ve işsizlik sürelerini 3201 sayılı Kanuna göre 17.12.2015 tarihinde borçlanma talebinde bulunduğunu, Kurum tarafından toplam 4502 gün borçlandırıldığını, ancak 01.01.1992-31.01.1994 tarih aralığının (Türkiye'de geçen süreler hariç) tamamının borçlandırılması gerekirken, Türkiye'de ikamet ettiği gerekçesiyle 01.01.1992-31.12.1993 tarihleri arası için borçlandırılması yapılmadığını, 1992 yılından itibaren yurda giriş çıkışların gümrük kapılarında ve hava alanlarında bilgisayar ortamında kaydedildiğini, Aydın Valiliği Emniyet Müdürlüğünden alınan ve yurda giriş çıkış tarihlerini gösteren listeye göre, davacının yurda giriş tarihinin kaydedilmediğini, sadece 17.08.1994 tarihli deniz yoluyla çıkış yaptığının belirtildiğini, halbuki davacının 01.10.1986 tarihinden beri Almanya'da ikamet ettiğini, 1993 yılı içerisinde Almanya'da hamilelik süresince tedavi gördüğünü, bunlara ilişkin belgelerin de bulunduğunu ancak davalı Kurumca dikkate alınmayarak 1992 ve 1993 yıllarındaki ev kadınlığı sürelerinin borçlandırılmadığını ileri sürerek, davalı kurumca borçlandırılmayan 1992-1993 yıllarının ilk borçlanma talep dilekçesinin verildiği tarih itibariyle o günkü günlük borçlanma tutarı olan 13 TL 584 Kuruş üzerinden borçlandırılmasının tespit ve kabulünü talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu, davacı hakkında yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.04.2018 tarih, 2016/395 Esas 2018/138 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, davacının, Almanya'da ikamet ettiği 1992/1993 yıllarının borçlanma talep dilekçesinin verildiği 17.12.2015 tarihi itibariyle borçlandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesenin 05.03.2020 tarih, 2018/1287 Esas 2020/456 Karar sayılı kararı davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 03.04.2018 tarih, 2016/395 Esas 2018/138 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, davacının, Almanya'da ikamet ettiği 1992/1993 yıllarının borçlanma talep dilekçesinin verildiği 17.12.2015 tarihi itibariyle borçlandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesenin 05.03.2020 tarih, 2018/1287 Esas 2020/456 Karar sayılı kararı davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.1 İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

1.2 Bozma ilamında;

"Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının yurtdışı çalışılan ve ev kadını borçlanma talebinin 23.12.2015 tarihi olduğu, 01.10.1986 tarihinden itibaren 5150 günlük süreyi borçlanmayı talep ettiği; Kurumun davacının yurt dışı giriş ve çıkış kayıtlarını getirttiği buna göre 1992-1993 yıllarında Türkiye’de bulunduğu süreler dışlanmak suretiyle 4502 gün borçlanma tahakkuk cetveli düzenlediği anlaşılmaktadır....

Somut olayda, davanın yasal dayanağını oluşturan 3201 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ve 06.10.2008 tarih ve 27046 sayılı Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 12 inci maddesi hükümlerine göre borçlanılan sürelerin sigortalının iradesine bırakılamayacağının belirgin olması, yine davacının borçlandığı yurtdışında geçen ev kadınlığı süresinin Türkiye' de geçen kısmı için borçlanamayacağından yalnızca yurt dışında geçen süreler borçlanılabileceğinden; davacının ülkeye giriş ve çıkış tarihleri net bir şekilde belirlenerek kurumla ihtilaflı olan süreler yönünden sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hükümde yazılı şekilde karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir...

Somut olayda, 17.12.2015 tarihli borçlanma başvurusunun davalı Kurum tarafından 16.2.2016 tarihinde tahakkukun oluşturulduğu talebe konu dönemin kabul edilmediği, ilgili yazının 23.02.2016 tarihinde tebliğ edildiği eldeki davanın 01.12.2016 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır. Yukarıdaki açıklamalar ışında, tahakkuk belgesinin tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde açılmayan iş bu dava yönünden dava tarihindeki prime esas kazanç üzerinden borçlanmaya karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde talep tarihindeki prim üzerinden borçlanılmasına karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir..." denilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak, davanın kısmen kabulüne, davacının, Almanya 'da ikamet ettiği 1992/1993 yıllarının dava tarihi olan 01.12.2016 tarihi itibariyle borçlandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak, davanın kısmen kabulüne, davacının, Almanya 'da ikamet ettiği 1992/1993 yıllarının dava tarihi olan 01.12.2016 tarihi itibariyle borçlandırılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, talep tarihindeki borçlanmaya esas prim üzerinden 1992-1993 yılları arasında Türk Vatandaşı olarak geçen sürelerini borçlanabileceğinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 3201 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir suretinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8163, Karar No: 2018/5037, Tarih: 03.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/8163 E.  ,  2018/5037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik, Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Tefecilikten mahkumiyet, Vergi Usul Kanununa muhalefetten hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılan Hazine vekilinin 30/01/2013 havale tarihli dilekçesiyle temyizden vazgeçmesi ve sanık hakkında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, aynı Kanunun 264. maddesi hükmü de gözetilerek temyiz dilekçesinin itiraz mahiyetinde kabulü ile merciince değerlendirilip bir karar verilmiş olması hususları göz önüne alınarak incelemenin sanık müdafiin tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın kazanç elde etmek amacıyla iş yerinde bulunan POS cihazlarından gerçek mal veya hizmet alım satımına dayanmayacak şekilde komisyon karşılığı birden çok kişiye ait kredi kartlarından çekim yaptığının iddia ve kabul edilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk araştırması yaptırılması, vergi incelemesi sırasında dinlenen kredi kartları yüksek miktarlı ve yoğun şekilde kullanılan kişilerin suçun mağduru sıfatıyla beyanlarının alınmasından sonra hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak iptal kararı doğrultusunda yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4609, Karar No: 2022/6568, Tarih: 15.09.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4609 E.  ,  2022/6568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün ve 25/02/2016 tarihli ek kararın süresi içinde, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ilçede Avukat olması nedeniyle, davalı banka ile uzun yıllar süren kredi ilişkisi olduğunu; ancak, 31/03/2004 tarihinde bilgisi dışında kredili bankomat hesabı açılarak para çekilmiş olduğunu, aleyhine ve asıl krediye kefil olan kişilere icra takibi başlatıldığını, kendisinin böyle bir krediden bilgisinin olmadığını, bu durumun bankada iki çalışanın tutuklanması üzerine başlatılan inceleme ile anlaşıldığını; bu krediden dolayı borcu olmadığının tespitine ilişkin açılan davanın kabulüne ilişkin kararın kesinleştiğini ileri sürerek; bilmeden bu kredi hesabına yatırmış olduğu 11.870TL'nin ve icra takiplerinin kesinleşmiş karara rağmen devam ettirilmesi nedeniyle itibarı sarsıldığından 5.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 9.129,91TL'nin kesinti tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte, 5.000TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; kararın davalı tarafça temyizi üzerine, Yargıtay Kapatılan 13. Hukuk Dairesinin 07/09/2015 tarihli, 2015/17782 Esas ve 2015/26497 Karar sayılı kararla, " Mahkemece, olayda manevi tazminat koşullarının bulunmadığı gözetilerek manevi tazminat isteminin reddine karar verilmelidir." gerekçesiyle bozulmuş; bu kez davalı tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dinar Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla), 25/01/2016 tarihli ek kararla; karar düzeltme başvurusu süresinde olmadığından, reddine karar verilmiştir.

Davalı bu kez, 08/02/2016 tarihinde tebliğ edilen karar düzeltme talebi ret kararına ilişkin 18/02/2016 havale tarihli dilekçesi ile karar düzeltme başvurusunun reddi kararının incelenmesi ile birlikte, temyiz yoluna başvurmuştur.

Dinar Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla), 25/02/2016 tarihli ek kararla bu defa, temyiz başvurusu süresinde olmadığından temyiz talebinin reddine; asıl hükme ilişkin olarak, maddi tazminat istemi yönünden hüküm kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat isteminin şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş; ek karar ve asıl karar, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1)Davalının 25/02/2016 tarihli ek karara yönelik, temyiz itirazının incelenmesinde;

1)Davalının 25/02/2016 tarihli ek karara yönelik, temyiz itirazının incelenmesinde;

HUMK'nın 432. maddesinin yollamasıyla 426/F-1. maddesi gereğince mahkemelere sadece temyiz istemi yönünden tanınmış olan "kanuni süre geçtikten sonra temyiz yapılması veya temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa kararı veren mahkemenin temyiz isteminin reddine karar verebileceğine ilişkin" hak, karar düzeltme bakımından tanınmadığından, karar düzeltme talebinin yerinde olup olmadığını irdelemek görevi Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olup, mahkemece ek kararla davalının karar düzeltme talebinin reddine karar verilmesi isabetsizdir. Bu nedenlerle, mahkemece verilen karar düzeltme talebinin reddine ilişkin 25/01/2016 tarihli ek kararın ve devamında temyizin reddine dair 25/02/2016 tarihli ek kararın, kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

Karar düzeltme dilekçesinin incelemesinde ise;

Yargıtay kararı düzeltme isteyen tarafa 11/12/2015 tarihinde tebliğ edilmiş ve karar düzeltme dilekçesi 21/01/2016 gününde verilmiş bulunduğuna göre HUMK’nın 440. maddesindeki onbeş günlük süre geçmiş olduğundan süre bakımından dilekçenin reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Davalının, asıl karara yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, Dinar Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) 25/01/2016 tarihli karar düzeltme talebinin reddine ilişkin ek kararı ile temyizin reddine ilişkin 25/02/2016 tarihli ek kararının kaldırılarak davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının asıl karara ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8280, Karar No: 2017/6766, Tarih: 28.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8280 E.  ,  2017/6766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, kasten yaralama

Hüküm : TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet TCK' nın 86/1,62,53.maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve kasten yaralama suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 10/07/2015 günlü kararın, sanığın duruşmada beyan ettiği adresine tebliğe çıkarıldığı, tebligatın adreste tanınmadığından bahisle iade edildiği, bunun üzerine mernis adresine çıkarılan tebligatın Tebligat Kanunu 21. maddesine göre 13/10/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, buna rağmen gerekçeli kararın ikinci kez 22/10/2015 tarihinde kalemde sanığa bizzat tebliğ edildiği, ancak; ikinci kez yapılan tebliğin yeni hak doğurmayacağı, hükmün sanık tarafından 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 26/10/2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla; temyiz isteminin REDDİNE, 28/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10513, Karar No: 2016/8120, Tarih: 25.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/10513 E.  ,  2016/8120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; elektrik hizmet sağlayıcı firma tarafından fatura ile asıl elektrik meblağı yanında tahsil olunan kayıp kaçak, perakende satış hizmet, sayaç okuma, iletim vs. adı altında toplanan yasal olmayan haksız kesinti yapıldığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla son 10 yıla ait tahsil edilen 50.000,00 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte müvekkiline iadesine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; husumet yöneltilemeyeceğini, faturaların mevzuta uygun düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 49.607,34 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, sanayi abonelik sözleşmesinden kaynaklanan faturalarda tahsil edilen kayıp kaçak, perakende satış hizmet, sayaç okuma, iletim bedellerinin iadesi istemine ilişkindir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun “Amaç” başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra “Kapsam” başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar. ” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3.maddesinde mal; alışverişe konu olan; taşınır eşya, konut veya tatil amaçlı taşınmaz mallar ile elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri her türlü gayri maddi malları; hizmet, bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan ya da yapılması taahhüt edilen mal sağlama dışındaki her türlü tüketici işleminin konusunu ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye mal sunan ya da mal sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi kapsar. Tüketici ise, ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi ifade eder, şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir.

Dosyanın incelenmesinde; mahkemece tensip tutanağı ile birlikte davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karar verildiği, ilk iki celse bu şekilde yargılama yapıldığı, üçüncü ve son celse her ne kadar ara kararla davaya Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karar vermiş ise de, tutanağın ilk sayfa başlığında Ticaret Mahkemesi ikinci sayfa başlığında Tüketici Mahkemesi sıfatıyla yazıldığı, aynı şekilde gerekçeli kararında Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla verildiği, harcın Tüketici Mahkemesine göre belirlendiği görülmektedir.

Ayrıca; taraflar arasında sanayi abonelik sözleşmesi imzalanmış olup, dava konusu fatura, davacının işletmekte olduğu işyeri için düzenlenmiştir. Bu bağlamda davacı tüketici olmadığı gibi dava konusu Tüketici Yasası kapsamında kalmadığı anlaşıldığından, davanın tüketici mahkemesinde görülmesi doğru olmayıp, Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir.

Hal böyle olunca mahkemece; davanın Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla görülüp sonuçlandırılması gerekirken, Tüketici Mahkemesi sıfatıyla yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.