muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2197, Karar No: 2014/17445, Tarih: 18.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2197 E.  ,  2014/17445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2012

NUMARASI : 2010/358-2012/610

Davacı C.. T.. vekili Avukat H.. G..tarafından, davalılar A.. A.. vd aleyhine 11/11/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olan olayda; dava konusu yayının tarihi, veriliş şekli ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde uygun bir manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.18/12/2014
Yargıtay — Esas No: 2011/4068, Karar No: 2011/5201, Tarih: 02.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4068 E.  ,  2011/5201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 8. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2010
Yargıtay — Esas No: 2013/431, Karar No: 2013/21491, Tarih: 18.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/431 E.  ,  2013/21491 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 20.10.1993 -01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının çalıştığı iş yeri yaptığı işin 506 sayılı Yasanın ek 5. maddesi kapsamında olduğu rafineri ve makinistlik bölümünde toplam 236 gün prim ödeme gün sayısı bulunduğu anlaşıldığından 59 gün itibari hizmet süresinin bulunduğunun TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 20.10.1993-01.10.2008 tarihleri arasında ham fabrika ve laboratuar bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 236x0.25=59 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirketten alınmasına, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6540, Karar No: 2016/2526, Tarih: 18.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6540 E.  ,  2016/2526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2-3, 62, 50/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 179 promil alkollü sanığın kastının yoğunluğu, almış olduğu alkolün derecesi ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza yerine alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12748, Karar No: 2014/19129, Tarih: 30.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12748 E.  ,  2014/19129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Malatya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 07.05.2014

No : 2010/896-2014/203

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davaya konu dönemde hizmet bildirimi bulunmayan davacı, davalılardan işverene ait kayısı bahçesinde çalıştığı, bahçe içerisindeki bağ evinde kaldığı, davalıya ait hayvanların bakımını da yaptığını belirtilerek 01.09.2000-01.07.2010 tarihleri arasında geçen hizmetin tespiti istemiş, Mahkemece; istem gibi kabul kararı verilmiştir.

Davacı ve davalı tanıklarının çalışmayı doğruladıkları, ancak çalışma sürelerine ilişkin farklı beyanda bulundukları, resen dinlenilen komşu işyeri tanığı beyanı ile davalının hazırlık soruşturmasında davacının çalışmaya başladığı tarihi 2004 yılı 10. ayı olarak belirtmesi karşısında, çalışma başlangıcı olarak 01.10.2004 tarihinin esas alınması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı S.. A..'ya iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9997, Karar No: 2024/10595, Tarih: 07.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/9997 E.  ,  2024/10595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/72 E., 2024/109 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti davasında davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalıya ait ... Restaurant Cafe isimli işyerinde personel müdürü olarak 01.05.2009 tarihinde işe başladığını, 11.11.2016 tarihine kadar çalıştığını, davacının sadece 2012 yılında 15 gün sigortasının yapıldığını, davacının sigortasının yapıldığını ve primlerinin ödendiğini zannettiğini, davacının işyerinde yaz kış 09.00-01.00 arası çalıştığını, bu çalışmasının resmi ve dini bayramlarda devam ettiğini, son ücretinin 8.000,00 TL olduğunu ve ücretini elden aldığını, davacının hafta sonlarında da çalıştığını, bu çalışmalarının karşılığını, yıllık izin ücretlerini alamadığını, davacının 01.11.2016 tarihinde sebep yokken, hukuki prosedüre uymaksızın işten çıkarıldığını ifade ederek, davacının 01.05.2009 tarihinden 01.11.2016 tarihine kadar sigortalı olarak çalıştığının tespiti ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, yıllık izin ücreti, hafta tatili çalışması, AGİ alacağı, UBGT alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalı üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep ettiği, Mahkememiz dosyasının 03.03.2017 tarihli duruşmasında birbirinden farklı yargılama usullerine tabi olan hizmet tespiti ve alacak davalarının birlikte görülemeyeceği anlaşıldığından, davacı tarafından açılan alacak davasının tefrik edilerek mahkememizin 2017/209 Esas sırasına kaydının yapıldığı anlaşılmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle davacı tarafın taleplerinin zamanaşımına uğraması nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini, hizmet tespiti davası ile alacak davasının aynı davaya konu edilemeyeceğini, davacının iddia ettiği sürelerde ve statüde davalı işverenlikte çalışmadığını, davacının 28.02.2012 tarihinde işe girdiğini ve 30.06.2012 tarihinde işten çıktığını, davacının 4 ay davalı işverenlikte çalıştıktan sonra ücretini beğenmeyerek bağımsız çalışmayı, restorana müşteri getirerek komisyon almayı teklif ettiğini, davalının işletme müdürü ile yapılan görüşmede teklifin kabul edildiğini, davacı ile Alanya İş Mahkemesinin 2017/25 E. sayılı dosyasının davacısı, davalının işyerini satması nedeniyle kendisinden komisyon talep etmesi ve bu taleplerinin olumlu karşılanmaması nedeniyle çalışmış gibi dava açtıklarını, davacının kısa bir dönem çalıştığı işinden kendi isteğiyle ayrılmış olması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı alamayacağını, davacının çalıştığı dönemde komisyonculuk görevi yaptığını ve asgari ücretle çalıştığını, dvacının çalıştığı dönemlerde 17.00-24.00 arası çalıştığını, davalının İstanbul'da ikamet etmesi nedeniyle davacının kendi çalışma saatlerini kendisinin düzenlediğini, personel müdürü olduğunu iddia eden davacının çalışma saatlerini kendisinin düzenlemesi nedeniyle fazla mesai ücretini hak etmeyeceğini, işyerinin 15 Ekim-30 Nisan arasında kapalı olduğunu, davacının kendi adına mevsimlik olarak zaman zaman faaliyette bulunması nedeniyle yıllık izin, UBGT alacaklarına hak kazanmasının mümkün olmadığını ifade ederek, hizmet tespiti davasının tefrik edilerek bekletici mesele yapılmasını, alacak talepleri yönünden davanın reddine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.07.2020 tarih, 2017/27 E., 2020/347 K. sayılı kararıyla; "... Tüm dosya kapsamındaki delillerin bir bütün olarak ele alınıp değerlendirilmesi neticesinde; davacının davalı ...'e ait ... Cafe isimli işyerinde 01.05.2009-01.11.2016 tarihleri arasında sigortasız çalışmalarının tespitini talep ettiği görülmektedir. Davalı işyeri Alanya SGK'nın 1161441.07 sicil numarası ile işlem görmekte olup işyerinin 26.06.2009 tarihinde kanun kapsamına alınmış olduğu,son bordo bildiriminin 2016/10 dönemi için yapıldığı, davacı adına 28.02.2012-30.06.2012 tarihleri arasında sigortalı hizmet bildirildiği belirlenmiştir. Davacı tanıkları ... ve ... davacının iddiasını doğrular mahiyette ifade vermişlerdir. Davalı tanığı ... davacı ile birlikte davalı işyerinin işletmeciliğini yaptıklarını, işyerinin davalı adına kayıtlı olduğunu, davalının İstanbul'da ikamet ettiğini ve kendisi ve davacı ile birlikte ... isilmli kişinin de işletmeci olduğunu, işyerinin giderlerini ödedikten sonra davalıya yıllık olarak ödeme yaptıklarını ve kalan parayı bölüştüklerini söylemiştir. Davalı tanığı ... davacının işyerine müşteri getirerek komisyon aldığını beyan etmiştir. Mahkememizce bordo tanıkları dinlenilmiş olup davacı ve bordo tanığı ... davacının patronları olduğunu, davalı işyerini ... ile birlikte işlettiklerini, davalının davalı işyeri ile bir ilgisinin bulunmadığını, işyerinde elde edilen parayı ...'ya verdiğini, davacı ve ...'un da alışveriş gibi diğer işlerle ilgilendiklerini beyan etmiştir. Bordro tanığı ... ... ise işyerini ...'nün işlettiğini, ...'un rızanın yardımcısı olduğunu, davacının da ...'un yardımcısı olduğunu, davalı ...'in kim olduğunu bilmediğini, bu kişinin işyerine hiç gelmediğini ifade etmiştir. Bordo tanıkları ... ve ... davacının patronları olduğunu beyan etmişlerdir. Son olarak bordo tanığı ... işyerinde genel sorumluluğun davacı ve ...'da olduğunu, davalıyı tanığmadığını, işyerine gelip gelmediğini bilmediğini ve bordo tanığı ... işyeri sahibinin ... ve davalı ... olduğunu, davacının personel sorumlusu olduğunu söylemiştir. Mahkememizce tarafların bildirdikleri tanıkların yanı sıra re'sen delil toplanarak bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi raporundaki tespitlerden sonra bir kısım bordo tanıkları daha dinlenilmiştir. Bordo tanığı ... talimat yoluyla alınan beyanında davalı işyerinde işletme müdürü olarak çalışmaya başladığını, işyeri sahibinin davalı olduğunu, iş görüşmesini davacı, ... ve ... ile yaptıklarını, bu kişilerin işletmeyi davalıdan kiralayarak işlettiklerini,davacının patron olması sebebiyle işyerine çok fazla gelip gitmediğini beyan etmiştir. Bordo tanığı ... işyerinin davalıya ait olduğunu, davacının patronları olduğunu ifade etmiştir.Bordo tanığı ... ... işyerini üç kişinin işlettiğini, işletenlerden birinin de davacı olduğunu söylemiştir. Davalı işyerine komşu işyeri tanığı tespit edilememiştir. Dosyada mevcut davacı ve bordo tanığı ... bordo tanıkları ..., ..., ... ... Akdeniz, ... ve ..

. Bordo tanığı ... işyerinin davalıya ait olduğunu, davacının patronları olduğunu ifade etmiştir.Bordo tanığı ... ... işyerini üç kişinin işlettiğini, işletenlerden birinin de davacı olduğunu söylemiştir. Davalı işyerine komşu işyeri tanığı tespit edilememiştir. Dosyada mevcut davacı ve bordo tanığı ... bordo tanıkları ..., ..., ... ... Akdeniz, ... ve ... başta olmak üzere tanık beyanlarının ağırlıklı yönü, davacıya ait hizmet dökümü, Alanya Kaymakamlık kayıtları, davalıya ait vergi ve SGK kayıtları ile tüm dosya kapsamından davalı işyerinin davalı ...'e ait olduğu, davalının İstanbul'da ikamet ettiği ve işyerini davacı ile birlikte ... ve ...'a kiraladığı, davacının işletmeci olduğu ve davalı ile aralarında hizmet ilişkisinin zorunlu unsurlarından olan bağımlılık, işgörme, ücret ve süre gibi unsurların bulunmadığı, davacının SGK'ya bildirilen süreler dışında davalı işverenle aralarında hizmet akdine tabi çalışmaların varlığının ispatlanamadığı anlaşıldığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının hatalı olduğunu, müvekkilinin davalı iş yerinde personel müdürü olarak ve hizmet akdi ile çalışmasına rağmen tüm çalışmalarının Kurum kayıtlarına intikal etmediğini, iddialarını bordro tanık beyanları ile kanıtlarını, buna rağmen İlk Derece Mahkemesince davanın reddedilmesinin kabul edilemeyeceğini beyan ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulünü istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 18.02.2021 tarih ve E.2021/422, K.2021/491 sayılı kararı ile "...Tanıklardan bir kısmının davacının personel müdürü olarak görev yaptığını, sürekli iş yerinde bulunduğunu, bir kısmının ise davacının iş yerine müşteri getirerek komisyon aldığını, getirdiği müşteri kadar para aldığını ifade etmişlerdir. Ağırlıklı tanık beyanlarından, özellikle bordro tanıklarının beyanlarından; davacının işletmeci-patron-ortak olarak iş yerinde bulunduğunun ifade edildiği, davacının iş yerinde patron gibi davrandığını, çalışanlara talimat verdiğini ve çalışma saatinin olmadığını belirtmişlerdir. Bordro tanığı ...'ın, hem iş yerinde yapmış olduğu görev, hem de çalışma süresi dikkate alındığında beyanı önem kazanmış olup, 2009-2016 yılları arasında davacıyı 3 patrondan biri olarak bildirildiğini, davacının işletme ile ilgisinin olmadığını ifade etmesi, dosya içerisinde yer alan mal ve hizmet alım faturalarının büyük bir kısmında davacının imzasının bulunması ve özellikle davacının kendi kredi kartı ile iş yeri için mal ve hizmet alımları yapması birlikte değerlendirildiğinde, tanık ifadesi ile belgelerin örtüştüğü, yine bir çok tanığın davalıyı iş yerinde hiç görmediklerini ve tanımadıklarını beyan etmeleri karşısında; davanın reddine yönelik İlk Derece Mahkemesi değerlendirmesinde ve kararında herhangi bir hata görülmemiştir.

Açıklamalar itibariyle dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan kanuni ve hukuki gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.