muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/905, Karar No: 2015/3562, Tarih: 03.03.2015

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Hukuki Dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkân tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüz yüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, Ankara 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.

Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanunu'nun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşmadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş olması isabetsizdir.

2-6100 sayılı HMK’nin 127. maddesinde, cevap dilekçesini verme süresinin, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki hafta olduğu, 116/1-a maddesinde kesin

yetki kuralının bulunmadığı hallerde yetki itirazının ilk itirazlar içinde sayıldığı ve 117/1.maddesinde de ilk itirazların hepsinin cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorunda olduğu belirtilmiştir.

Eldeki rücuan tazminat istemli davada, kesin yetkinin sözkonusu olmadığı belirgindir. Yetki itirazında bulunan davalı ..... Belediye Belediye Başkanlığına ihtarlı dava dilekçesinin tebliğ tarihi 02.07.2014 olup, cevap dilekçesinin tarihi ise 16.10.2014 olduğu anlaşılmakla, süresinde yetki itirazı bulunmadığı gözetilmeksizin yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yetkisizlik kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8977, Karar No: 2010/14048, Tarih: 21.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/8977 E.  ,  2010/14048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmasına olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına, taşınmaza satış aşamasında yeniden değer takdir edilebileceğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 21.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1370, Karar No: 2017/2953, Tarih: 19.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/1370 E.  ,  2017/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

15.04.2014 tarih, 2014/8163 esas sayılı iddianamede, sanığın 2010-2011-2012 takvim yıllarında herhangi bir mal ve hizmet karşılığı olmadan sahte fatura tanzim edip kullandığının iddia edildiği, "düzenleyip kullanmak" ifadesinin Dairemizce "sahte fatura düzenlemek" suçu olarak kabül edildiği cihetle tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında düzenlenen Vergi Suçu Raporuna atıfta bulunularak verilen dava şartı olan "mütalaa"nın sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin olduğu; 15.04.2014 tarih, 2014/78163 esas sayılı iddianame ile mütalaa konusu yapılmayan “sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı cihetle; yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığından durma kararı verilip ilgili vergi dairesinden ''sahte fatura düzenlemek" suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği sorulup, verilmediği takdirde davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden ''sahte fatura kullanmak'' suçundan yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2672, Karar No: 2012/4809, Tarih: 26.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/2672 E.  ,  2012/4809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 21/05/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/09/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili ve ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre d

avalılardan ...'in aşağıda bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılardan ...'in diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; kusur durumu, oluş biçimi ve eylem tarihi ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha ılımlı bir düzeyde tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalılardan ...'in temyiz itirazlarına gelince; zararlı sonucu meydana getiren aracın çalıntı olduğu ileri sürülmüştür. Bu durum, 2918 sayılı KTK'nun 107. maddesinde düzenlenmiş olup; savunma doğrultusunda kayıt ve belgelerin getirtilerek hukuki sorumluluğun değerlendirilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalılardan ...'in temyiz itirazlarına gelince; zararlı sonucu meydana getiren aracın çalıntı olduğu ileri sürülmüştür. Bu durum, 2918 sayılı KTK'nun 107. maddesinde düzenlenmiş olup; savunma doğrultusunda kayıt ve belgelerin getirtilerek hukuki sorumluluğun değerlendirilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda (2 ve 3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalılardan ...'in öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına; davalılardan ...'in öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2672, Karar No: 2018/2107, Tarih: 07.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/2672 E.  ,  2018/2107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat ve alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kabulüne, karşı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait oteli 09.06.2006 tarihinde kiraladığını, kiralama ile birlikte otelin tüm menkullerini de davacının satın aldığını, davacının, kiralanan otel eski olduğu için turizm acentalarının talepleri sonucunda otelde zorunlu tadilatlar yapmak zorunda kaldığını, yapılan tadilatları ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/59 Değişik İş ve 2013/8 Değişik İş. sayılı dosyalarında ayrıntılı olarak tespit edildiğini, davacının yaptığı işlerin otele değer katan ve kalıcı işler olduğunu, davalının yapılan imalatları (havuz, yangın merdiveni, lobi, mutfak vs, ) kullandığını, dava konusu otelin 10 Ocak 2013 tarihinde tahliye edildiğini belirterek , davanın kabulüyle 113.500 TL alacağın dava gününden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşmeye göre otelde tadilat yapılması için kendilerinin icazeti gerektiğini davacıya gönderdikleri ihtarnamelerle yapılan tadilatlara rızalarının olmadığını bildirdiklerini, binada hiçbir tadilat yapılmasına izin vermediklerini, kira sözleşmesinin 1 yıl süreli olduğunu, davacı hakkında açılan tahliye davası uzun sürdüğü için davacı kiracının dava konusu oteli 2013 yılına kadar çalıştırdığını, sözleşmeye göre yatığı masrafları talep edemeyeceğini, davacının 7 yıllık kira borcunu ödemediğini, belirterek davanın reddini savunmuş, karşı davasında; davalı kiracının 09/06/2008 tarihinden tahliye tarihine kadar geçen 5 yılın kira bedelini ödemediğini belirterek 5 yıllık kira bedeli olan 150.000 TL nin vade tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Davacı/karşı davalının davasının 113.500 TL Asıl 3.302,38 TL faiz olmak üzere 116.802,38 TL üzerinden kabulüne; davalı-karşı davacının davasının 121.315,06 TL asıl 40.152,83 TL faiz olmak üzere 161.467,89 TL üzerinden kabulüne, Davacı-karşı

davalı ile davalı-karşı davacının kabul edilen alacaklarının takas mahsubu ile kalan 44.665,51 TL'nin takas tarihi olan 03/04/2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davacı-karşı davalıdan alınarak davalı/karşı davacıya verilmesine, karar verilmiş, karar davalı–karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davalının asıl ve karşı davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davalının asıl ve karşı davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 09.06.2006 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 5. Maddesinde " Kiracı kira konusu yerde mal sahibinin yazılı ve açık izni olmadan tadilat yapamayacağı, aksi durumun tahliye nedeni olduğu " 6. maddesinde " Kiracı kira konusu yerde yaptığı veya yapacağı izinli tadilatların bedelini kira bedelinden düşülemeyeceği, kiraya verenden talep edemeyeceği, tahliye anında hiçbir talep etmeden mal sahibine bırakılacağı..” kararlaştırılmıştır. Tarafların özgür iradesi ile kararlaştırılan bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davacı kiracının, dava konusu taşınmazda tadilat yapmak istediğini bildirmesi üzerine davalı kiraya veren tarafından ... 2. Noterliğinde keşide edilen 25/01/2007 ve 01/03/2007 tarihli ihtarnamelerle binada hiçbir tadilat yapılmasına izin verilmediği bildirildiği halde davacı tarafından tadilat yapıldığı ve tahliye sonrasında da tespit yaptırılarak sarf edilen bedelin tahsili talep edilmişse de taraflar arasında geçerli olan kira sözleşmesi hükümleri ve davalı kiraya verenin tadilata izin vermediği hususları değerlendirilerek asıl davanın reddi ile karşı dava hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2, bentte açıklanan nedenlerle davalı-kaşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29738, Karar No: 2014/20289, Tarih: 10.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/29738 E.  ,  2014/20289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, İş yeri dokunulmazlığının ihlali, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26.maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2.madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilen zorunlu müdafiilik ücretinin, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak, suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesinden kaynaklandığı ve yasal zorunluluğa dayanması nedeniyle, zorunlu müdafi için ödenen avukatlık ücretinin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı

1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan;

Zorunlu müdafii için ödenen ücretin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesine ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına; karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29904, Karar No: 2021/863, Tarih: 02.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/29904 E.  ,  2021/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’na aykırılık eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında anılan Kanun'un 68/1-c maddesi uyarınca 1.188,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Sivas Merkez İlçe Nüfus Müdürlüğünün 04/12/2018 tarihli ve 1628/2018/533 sayılı idarî yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Sivas Sulh Ceza Hakimliğinin 20/02/2019 tarihli ve 2019/57 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/05/2019 gün ve 94660652-105-58-4798-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/05/2019 gün ve KYB-2019/55916 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Kabahatli vekilinin idari para cezasının zamanaşımına uğradığına ilişkin iddiaları kapsamında, kabahat tarihinin tam olarak tespit edilebilmesine yönelik idari para cezasına esas evrakların dosyasına celbini müteakip, soruşturma zamanaşımına yönelik iddiaların değerlendirilmesini takiben sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde başvurunun reddine karar verilmesinde,

2-Kabahatli hakkındaki idari para cezasına esas olan Sivas ili Merkez Akkuzulu köyünde bulunan evine ilişkin gerçeğe aykırı adres beyanında bulunduğundan bahisle idari para cezası uygulanmasına karar verilip, bu karara karşı yapılan başvurunun da reddine karar verilmiş ise de, kabahatlinin bizzat yaz aylarında köyde, kış aylarında ise Sivas İl merkezinde bulunan evinde ikamet ettiğini beyan etmesi, buna ilişkin 04/10/2018 tarihli incelenecek adres listesi tutanağında da bu hususun doğrulanması ve kabahatlinin haftada bir veya on beş günde bir gelerek bir gece köyde kalıp gittiğinin tespit edilmesi, köydeki evine ilişkin elektrik ve su faturasını ibraz etmesi karşısında, kabahatlinin söz konusu adreste ikamet ettiğinin anlaşılması karşısında, merciince başvurunun kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Kanun yararına bozma isteminin 1. maddesi yönünden yapılan değerlendirmede;

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Kanun yararına bozma isteminin 1. maddesi yönünden yapılan değerlendirmede;

5490 sayılı Kanunun kabahatliye yüklenen eyleme uyan 68/1-c (1. cümle) maddesinde öngörülen yaptırımın 50 TL idari para cezası olduğu, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 20/2-c maddesine göre de Ellibin Türk Lirasından az ceza gerektiren kabahatler yönünden soruşturma zamanaşımının 3 yıl olduğu, dosya kapsamına göre kabahatli tarafından adres beyan tarihinin 02/10/2018, idarece yaptırılan araştırma neticesinde kabahatlinin beyan ettiği adresin gerçek olmadığının tespit edildiği tarihin ise 15/10/2018 olduğu, bu itibarla kabahatliye yüklenen kabahat açısından soruşturma zamanaşımı dolmamış olduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma istemlerinin REDDİNE

2)Kanun yararına bozma isteminin 2. maddesi yönünden yapılan değerlendirmede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesindeki düşünce yerinde görüldüğünden, Sivas Sulh Ceza Hakimliğinin 20/02/2019 tarihli ve 2019/57 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, kabahatli hakkındaki idari para cezasının kaldırılmasına, 02/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.