muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10984, Karar No: 2016/1221, Tarih: 26.01.2016

Bu nedenle mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2014 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan ek rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kamulaştırma Yasasının 11. maddesi gereğince kamulaştırılan taşınmaz üzerindeki tüm muhtesatların değeri de hesaplanarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz üzerinde stabilize dolgu yapıldığı tespit edildiğinden bu dolgunun bedelinin de hesaplanarak davalıya ödenmesine karar verilmesi gerekirken, stabilize dolgunun yapı niteliğinde olmadığı gerekçesiyle bedeline hükmedilmemesi,

3-Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların yaş ve cinsleri itibariyle 2014 yılı rayiç değerlerini gösterir listenin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa, davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9360, Karar No: 2015/4888, Tarih: 24.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9360 E.  ,  2015/4888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ..., ..., ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ...'nin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemleri reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek mahkûmiyetleri ile diğer atılı suçtan beraatlerine, sanık ...'in müsnet suçlardan beraatine, sanık ..'un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikâyetten vazgeçme nedeniyle bu suçtan görülen kamu davasının düşmesine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde mağdurenin ... Kurumuna (...) bağlı kız yetiştirme yurdunda, ... Aile Mahkemesinin 2009/7 D. İş nolu kararı ile koruma altına alınmasından dolayı kalması nedeniyle, mağdureyi temsil ve haklarını korumaya yetkili olan ... vekilinin müdahale talebinin kabulüne karar verilmiş ise de; 2828 sayılı Kanunun 22 ve 24. maddeleri uyarınca koruma kararının sayılan istisnalar hariç, çocuk reşit olana kadar devam edeceği, dosyada mevcut nüfus kayıtları içeriğine ve ...İl Müdürlüğünün 24.06.2013 gün ve 3389 sayılı yazısına göre mağdurenin hükümden önce reşit olduğu ve bu nedenle katılan idare ile ilişiğinin kesildiği, koruma kararının uzatıldığına ilişkin bir kararın da bulunmadığı görülmekle, mağdureyi temsil hakkı sona eren kurumun temyiz hakkının bulunmadığı anlaşıldığından, ... vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 24.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2567, Karar No: 2006/6587, Tarih: 27.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2567 E.  ,  2006/6587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, asıl ve birleşen davasında Türkiye’ye tatil için geldiğinde davalı ... ile tanıştığını, davalının kendisini Türkiye’den bir ev alması konusunda ikna ettiğini, bu amaçla davalıya muhtelif tarihlerde ve miktarlarda banka havalesi yoluyla para gönderdiğini, bir dönem davalı ... askerde olduğundan Halil’in kardeşi diğer davalı Mahmut adına havale yolladığını, ancak son gelişinde gönderdiği paralar ile davalının kendi adına ev ve araba satın aldığını öğrendiğini, tapuyu vermediğini ileri sürerek, 80.000.000.000 TL’nin davalı ...’dan, 7678 Euro ve 4300 DM’nin de davalı Mahmut Tosun’dan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., davacı adına ev alınması konusunda her hangi bir anlaşma yapmadıklarını, davacının kendisinden aldığı borç parayı ödemek maksadıyla dava konusu havaleleri gönderdiğini, bir kısım havalenin ise davacı ile aralarında bulunan gayri ahlaki ilişkinin devamını temin için gönderildiğini savunarak davanın reddini dilemiş, diğer davalı Mahmut, davacı ile ev alımı hakkında anlaşmalarının söz konusu olmadığını, davacının Halil askerde iken aralarındaki gayri ahlaki ilişki nedeniyle kendisine para gönderdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının davacıya borç verdiğini ve havalenin borç karşılığı olduğunu ispatlayamadığından bahisle davanın kabulüne, 52.780.500.192 TL’nin davalı ...’den, 18.678.745.169 TL’nin ise her iki davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, kendi adına ev alınması amacıyla davalılara banka havalesi ile para gönderdiği iddiası ile eldeki davayı açmış, böylece vekalet hukuki ilişkisine dayanmıştır. Davalı taraf ise iddiayı reddederek davacının, kendisine borçlu olduğunu, gönderdiği banka havalesi ile borcunu ödediğini savunmuştur.

Davalı bu savunmasıyla gerekçeli inkarda bulunmuş olup davacı dayandığı vekalet hukuki ilişkisini MK 6 ve HUMK gereğince yazılı delillerle ispatlamak zorundadır. Havale, esas itibariyle bir ödeme vasıtası olup, dosyada yer ... havale makbuzlarında, paranın ne için gönderildiği de yazılı olmadığına göre bu havale makbuzu, davacının iddiasını kanıtlamaya yeterli değildir. Davacı, iddiasını yasal delillerle ispatlayamamıştır. O halde davaların reddine karar vermek gerekirken, ispat külfetinin ters tarafa yüklenmesi suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine ve şekline göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine ve şekline göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan gerekçelere göre temyiz olunan kararın davalılar yararına BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.4.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1037, Karar No: 2010/4311, Tarih: 14.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1037 E.  ,  2010/4311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 15.7.1983-1.1.2001 tarihleri arası 1479 sayılı Yasa sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe, davacının 15.07.1981-01.01.2001 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında ... sigortalısı sayılması ve 01.08.2008 tarihinden itibaren yaşlık aylığına hak kazandığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davasının kabulü ile, davacının 15.07.1983-01.01.2001 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa'ya tabi esnaf ... sigortalısı olduğunun ve 01.08.2008 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitine karar verilmiş ise de, bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Yasa’nın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa ise, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Anılan madde, 24.08.2000 tarihli ve 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilmişse de, daha sonra söz konusu Kanun Hükmünde Kararname, Anayasa Mahkemesi’nin 26.10.2000 tarihli ve E: 2000/61, K: 2000/34 sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal kararı 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 24.07.2003 tarih ve 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikte ise, bağımsız çalışanların ... sigortalısı sayılabilmeleri için, gelir vergisi mükellefi olmaları ile gelir vergisinden muaf olanlardan esnaf ve sanatkar sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıtlı olmaları koşulu öngörülmüştür.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 12.01.1983 tarihinde Kuruma verilen giriş bildirgesine istinaden, 07.01.1983 tarihi itibariyle ... sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, bilahare Kurum tarafından 15.07.1983-01.01.2001 tarihleri arasında vergi, meslek odası ve esnaf sicil kaydı olmaması nedeniyle 15.07.1983-01.01.2001 tarihleri arasındaki ... sigortalılığını iptal ettiği anlaşılmaktadır.

Davacının 01.01.1983-15.07.1983 tarihleri arasında çay ocağı işletmeciliği faaliyetinden dolayı ve 01.01.2001 tarihinden itibaren menkul kıymetlerle ilgili faaliyetlerinden dolayı vergi kaydı ile 27.12.1982-01.11.1983 tarihleri arasında Konya Kahveciler Çay Ocakları ve Büfeciler Odası kaydı bulunmakta olup, esnaf ve sanatkar sicil kaydı bulunmamaktadır. Bu durumda, davacının uyuşmazlık konusu dönemde vergi kaydı, esnaf ve sanatkar sicili kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı bulunmamaktadır. Dosya içerisindeki 29.06.2009 tarihli prim ekstresinden ve diğer belgelerden davacının, 24.04.1992, 09.06.1992, 24.08.1992, 10.02.1993, 23.02.1993, 08.03.1993, 21.04.1993, 29.06.1993, 27.10.1993, 29.11.1993, 31.08.1994 tarihlerinde prim ödemesinde bulunduğu ve ayrıca 5458 ve 5510 sayılı Yasalardaki yapılandırma hükümlerinden yararlanarak 31.05.2006, 27.06.2006, 25.07.2008 ve 28.07.2005 tarihlerinde yaptığı ödemelerle 07.01.1983 tarihinden tahsis talep tarihine kadar olan tüm prim borçlarını yatırdığı anlaşılmıştır.

Davalı Kurumun geçmişe yönelik (uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde) prim tahsil etmesi ve uzun süre bu primleri kullanması ve daha sonra davacının sigortalılığını iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacaktır. Sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesi zorunlu görev olarak ortaya çıkar. Sosyal Güvenlik Kurumu'nun (...’un) bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması sonucu, primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1997 gün ve E: 1997/10-578, K: 1997/758 sayılı; 24.09.2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı; 26.11.2008 gün ve E:2008/21-693, K:2008/713 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Yapılacak iş, 24.04.1992, 09.06.1992, 24.08.1992, 10.02.1993, 23.02.1993, 08.03.1993, 21.04.1993, 29.06.1993, 27.10.1993, 29.11.1993, 31.08.1994 tarihlerinde ödenen primlerin uyuşmazlık konusu dönemin ne kadarını kapsadığı, başka bir deyişle, ne kadar sürenin primi olabileceğinin Kurumdan sorularak, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3630, Karar No: 2008/7394, Tarih: 19.06.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/3630 E.  ,  2008/7394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

... Belediye Başkanlığının 14.06.2006 gün ve M.23.8.YAZ.0. 11/66-235 sayılı yazısında dava konusu taşınmazın mücavir alanda kaldığı belirtilmesine karşın fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 14.07.2006 günlü kroki ve ekindeki raporda belediye sınırları içerisinde olduğu ve nazım imar planında bulunduğu açıklanmıştır.

Mevcut bu çelişkinin giderilmesi için taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın iadesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19232, Karar No: 2014/16523, Tarih: 15.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19232 E.  ,  2014/16523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; davalı ... abonesi tarafından dönem faturalarına kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle Pınarhisar Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince tüketicinin talebinin kabulü ile 624,55 TL'nin tüketiciye iadesine ve bu bedellerin bir daha alınmamasına karar verildiğini, hukuka aykırı olan Pınarhisar Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 12.02.2013 tarih ve 11 nolu kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmet ve iletim bedellerinin, elektrik satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, söz konusu bu bedellerin kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından belirlendiği, bu bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları, Elektrik Piyasası Kanununun 12.maddesi ile Kurul kararlarının Danıştay'da iptali istenebileceğinin düzenlenmiş olduğu gözetildiğinde hakem heyetinin kendi görevine girmeyen bir konuda karar verdiği gerekçe gösterilerek davanın kabulü ile hakem heyeti kararının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1. maddesinde, kanunun amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1. maddesinde, kanunun amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir.

Kanunun 3. maddesinde; “Mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü fâaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukukî işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir.

Somut olayda; davacı ... dağıtım şirketinin (satıcı), davalıya (abone) ait işyerine ücret karşılığında elektrik kullanım hizmeti sunduğu, davalının kanunda tanımı verilen tüketici tanımına uymadığı, dolayısıyla taraflar arasındaki uyuşmazlığın 4077 sayılı kanun kapsamında kalmadığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, davacı ile davalı arasındaki ilişki işyeri abonelik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, yukarıda vurgulandığı üzere davada 4077 sayılı kanun değil genel hükümler uygulanacaktır. Bu durumda, ihtilafa tüketici hakem heyetinin bakma yetkisi ve görevi bulunmamaktadır.

Buna karşın, 4077 sayılı kanunun 22/5. maddesi uyarınca, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı ancak tüketici mahkemeleri nezdinde itiraz olunabileceğinden, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yerindedir.

Bu durumda, mahkemece; Tüketici Hakem Heyetinin ticarethane aboneliğine ilişkin bir konuda karar aldığı, ne var ki bu konunun görevi içinde bulunmadığı, Tüketici Hakem Heyeti kararlarınında ancak Tüketici Mahkemesi tarafından iptal edilebileceği nazara alınarak işin esasına girilmeden sadece hakem heyeti kararının usul yönünden iptali ile yetinilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı gerekçeyle karar verilmesi yerinde değildir.

Bu itibarla; sonucu itibariyle davanın kabulü doğru olup hükmün gerekçesinin açıklandığı şekliyle değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18908, Karar No: 2013/2280, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/18908 E.  ,  2013/2280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünmesine olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %011.38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 21.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3433, Karar No: 2010/10060, Tarih: 03.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3433 E.  ,  2010/10060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Taşınmazda bulunan tüm ağaçların el atma tarihinden sonra dikilmelerine rağmen, ağaç bedellerine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.