muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13533, Karar No: 2014/23199, Tarih: 24.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13533 E.  ,  2014/23199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 22/05/2014

Numarası : 2013/392-2014/302

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı G... A.Ş.'ye ait A.. Otel işyerinde Nisan 1990'dan Ekim 2004’e kadar şef garson olarak çalıştığını, otelin 3. kişilere devredilmesi ile işten çıkartıldığını, 2010 yılı Şubat ayında davalı N. G.. Şirketine ait ... Han Restaurant adlı işyerinde şef garson olarak işe girdiğini, Eylül 2011 tarihine kadar çalıştığını, asgari geçim indirimleri ve diğer ücretleri ödenmeyerek işten çıkarıldığını, yaklaşık 4 ay işe ara verdiğini, tekrar Ocak 2012'de çalışmaya başladığını, 2013 yılı Temmuz ayına kadar çalıştığını, 10.07.2013 tarihinde haksız olarak işten çıkartıldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, ücret ve asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının 31.12.2004 tarihinde işyerinin devri nedeni ile çıktığını, herkesin ihbar ve kıdem tazminatının ödendiğini, 02.02.2010-30.06.2010 tarihleri arasında işyeri inşaatında çalıştığını, inşaat bittikten sonra restoran açılınca 23.7.2010 tarihinde çalışmaya çağrıldığını, 31.08.2011 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, bu tarihte kendisinin istifa ederek ayrıldığını, istifa ettiği için bu sürenin diğer çalışmalara eklenemeyeceğini, tekrar 07.01.2012 tarihinde başlamakla 13.7.2013 tarihine kadar çalıştığını, 11-12-13 Temmuz 2013 tarihlerinde 3 gün işe gelmemekle iş akdinin haklı olarak feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, akdin feshi hususunda ispat külfetinin davalı işverene ait olduğu, işverence yapılan savunmayı destekleyen tutanaklar dışında varsa devamsızlığı haklı gösterecek mazeret ihtarı görülmediği gibi davacının devamsızlık yapıldığı belirtilen tarihlerde çocuğunun yanında hastanede refakatçi kaldığının tespit edildiği, bu durumun davalı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere şirkete bildirildiği, ancak tanığın bu durumu işverene bildirmediği, tek başına devamsızlık tutanağı tutulmasının haklı fesih için yeterli olmadığı, davacının haklı mazereti olduğu, dolayısıyla iş akdinin davalı işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının davalılardan G.. Turizm ve İnş. Tic. San. A.Ş.'ye ait otel işyerinde geçen 10.04.1990-31.12.2004 tarihleri arasındaki çalışma döneminin davacıya kıdem ve ihbar tazminatları ödenerek tasfiye edildiğinin kabul edilmesine rağmen mahkemece davalı G... Turizm ve İnş. Tic. San. A.Ş. açısından davanın reddi gerekirken davacının alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının davalı N.G... Tur. İnş. Pt. İnş. Tic. ve San. Ltd. Şirketine ait lokantada 02.02.2010-30.06.2010, 23.07.2010-31.08.2011, 07.01.2012-10.07.2013 tarihleri arasında olmak üzere üç dönem çalışması olduğu kabul edilmiş, bu çalışmalarının toplamı üzerinden davacının tazminat alacakları hesaplanmıştır. Ancak davacının 23.07.2010-31.08.2011 tarihleri arasındaki çalışmasının sonu olan 31.08.2011 tarihinde kendi isteğiyle işten ayrıldığına dair dosyaya istifa dilekçesi sunulmuştur. Mahkemece davacı asil isticvap edilerek istifa dilekçesi konusunda beyanları alınmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının 23.07.2010-31.08.2011 tarihleri arasındaki çalışmasının hesaplamaya dahil edilip edilmeyeceği konusunda bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir..SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı G... Turizm ve İnş. Tic. San. A.Ş.'nin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11477, Karar No: 2012/10334, Tarih: 30.10.2012

**14. Ceza Dairesi         2012/11477 E.  ,  2012/10334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ve diğer atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.03.2012 gün ve 2010/495 Esas, 2012/103 Karar sayılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın fiili livata eyleminden önce evde bulunan çekmece ve dolapları karıştırıp altın ve para araması eylemi nedeniyle hırsızlığa teşebbüs suçundan zamanaşımı süresi içinde dava açılabilmesi mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli istismarı suçu yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA, 30.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5233, Karar No: 2017/9494, Tarih: 28.12.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5233 E.  ,  2017/9494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat Sanık ... hakkında; mahkumiyet

A- Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA

B- Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve suçun oluşabilmesi için sahte faturaların 213 sayılı VUK'nın 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği, aksi takdirde ilgili kanunun 227/3.maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı ve sanığın ortağı ve yetkilisi olduğu şirketin düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması karşısında; sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu cihetle, düzenlendiği iddia olunan sahte faturaların dava zamanaşımı yönünden önemli olduğu da nazara alınarak, her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura asılları ya da onaylı suretleri temin edilip dosya arasına konulduktan ve yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelendikten sonra, zamanaşımı süresi de dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2 – Kabule göre;

a) Sahte fatura düzenleme suçu bakımından 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, suç tarihinde sahte fatura düzenlemek suçunun temel cezasının üst haddinin üç yıl hapis olduğu ve bu haliyle sanığın lehine olduğu gözetilmeden, temel cezanın teşdiden üst sınırın üzerinde “4 yıl 6 ay hapis cezası” olarak belirlenmesi,

b) Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin kendi içinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden hangi takvim yılından kurulduğu da belirtilmeksizin ve zincirleme suç hükümleri uygulanmaksızın sanık hakkında tek hüküm kurulması,

c) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verild
Yargıtay — Esas No: 2013/1707, Karar No: 2013/16647, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1707 E.  ,  2013/16647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların, resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’in 1992 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 13.09.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, hukuken geçerli bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek dolandırıcılık suçunun yasal unsurları oluşmadığı anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5534, Karar No: 2014/8764, Tarih: 15.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5534 E.  ,  2014/8764 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, davacının davalı işveren yanındaki 01.10.2008 tarihinden önceki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un Yasanın Ek 5. maddesidir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 16.09.1987 – 26.01.1993 ve 25.10.1999 – 04.01.2002 tarihleri arasındaki dönemlerde davalı işyerindeki rafineri bölümünde geçici kadroyla, 10.04.2002– 01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki rafineri bölümünde daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “davacının davalı ... tarafından ./..

-2-

dosyaya ibraz edilen hizmet belgesinde belirtildiği şekilde adı geçen fabrikada küspe kurutma bölümündeki çalışmalar dışlanarak 16/09/1987-01/10/2008 tarihleri arasında rafineri ve makinistlik bölümünde fiilen çalıştığı ve ayrıca çalışılmış sayılan günler için olmak üzere 5510 sayılı Kanununun 106, 40 ve geçici 7. maddesinin 1 ve 2. fıkrası gereğince, 3600 günlük çalışma koşulu aranmaksızın 506 sayılı yasanın ek 5/IV maddesine göre itibari hizmet süresinde kanunda gösterilen miktarda yararlanması ve bu itibari hizmet süresinin 506 sayılı yasanın 108. maddesindeki sigortalık süresine eklenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek, yerine, “Davanın kabulü ile, davacının davalı işverene ait işyerinde, 16.09.1987 – 26.01.1993 ve 25.10.1999 – 04.01.2002 tarihleri arasındaki dönemlerde davalı işyerindeki rafineri bölümünde geçici kadroyla, 10.04.2002– 01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki rafineri bölümünde daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 3.531 x 0.25 = 883 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ....'den alınmasına, 15.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5368, Karar No: 2012/34732, Tarih: 16.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/5368 E.  ,  2012/34732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazların reddine, ancak ;

1) Katılandaki yaralanmanın kısmi işlev kaybına yol açtığı anlaşılmakla söz konusu kısmi işlev kaybının hayat fonksiyonlarına etkisi ile ilgili olarak 5237 sayılı Yasanın 87/1-a veya 87/2-b maddelerindeki düzenlenen kriterler esas alınarak Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden ayrıntılı ve açıklayıcı kurul raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Kabule göre de;

Sanık hakkında tahrik indiriminin oluşa uygun olmayan biçimde üst hadde yakın yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15032, Karar No: 2023/3661, Tarih: 15.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15032 E.  ,  2023/3661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/642 E., 2022/99 K.

SUÇ :Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 20.08.2015 tarihli ve 2015/404 numaralı iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından yaşının büyük olması nedeniyle dosyası tefrik edilen İ.D. ile birlikte şikâyetçiye ait çay ocağına girerek içeride bulunan çok sayıda çay ve şeker paketlerini alarak iş yerinden ayrıldıkları iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 31/3, 116/2-4, 119/1.c, 31/3. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Aydın Çocuk Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2015/519 Esas, 2016/391 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 31/3, 62, 116/4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 4 yıl 2 ay hapis ve 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.10.2021 tarihli ve 2021/9474 Esas, 2021/18044 Karar sayılı kararı ile;

"Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde kuşkudan sanık yararlanır ilkesi gereğince 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi uyarınca artırım yapılması ve 116/4. maddesinin uygulanması yapılması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi ve başka bir dosyadan alınan sosyal inceleme raporunun hükme esas alınması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 31/3, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebi, delillerin doğru değerlendirilmediğine, zararın giderilmesine rağmen yasada belirtilen indirim oranının uygulanmadığına, lehine hükümlerin doğru değerlendirilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR