muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1398, Karar No: 2022/9172, Tarih: 18.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/1398 E.  ,  2022/9172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.05.2022 tarihinde 2006,2007 ve 2009 takvim yıllarnda sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden Başkan Vekili ...'ın karşı oyu ile oy çokluğu ile diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 18.05.2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura kullanma eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2006, 2007, 2009, 2010 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge kullanma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2006, 2007, 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan) kamu davalarının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 18.05.2022
Yargıtay — Esas No: 2017/4892, Karar No: 2019/1748, Tarih: 18.03.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/4892 E.  ,  2019/1748 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili aleyhine davalının ... 3. İcra Müdürlüğü 2013/4398 esas sayılı dosyası ile 12 adet bonoya dayanarak icra takibi başlattığını, müvekkilinin bu senetlerden dolayı borcu bulunmadığını, davalının ticari defter ve kayıtları incelendiğinde de davacının böyle bir borcunun bulunmadığının anlaşılacağını, borçlu olmadığı senet bedellerinin kötü niyetle davacıdan tahsilinin amaçlandığını iddia ederek, takipten dolayı davacının borçlu olmadığının tespiti ile takibin iptaline, davalı kötü niyetli olduğundan takip miktarının %20’ sinden az olmamak üzere tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında ticari münasebet sebebiyle davalının cari hesap alacağının devam ettiğini, davacı aleyhine başlatılan icra takibine herhangi bir itiraz olmadığını, takibin kesinleştiğini, kambiyo senetlerinin sebepten mücerret olduğunu, bu yönüyle davacının davasını yazılı delille ispat edemediğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporuna göre dava konusu bonoda nakden kaydı bulunduğu, davacının bu bono karşılığında nakit alacağı yolunda karinenin olduğu bu durumda bonodaki kaydın aksini iddia eden davacının, borcu bulunmadığı yolundaki iddiasını yazılı delille kanıtlanması gerektiği, davacı bu hususta yazılı delil sunmadığı gibi davalının ticari defter ve kayıtlarına dayanmış ancak davalının ticari defter ve kayıtların da ise bonoların kayıtlı bulunmadığının saptandığı, diğer yandan davacı vekiline iddiasının ispatı için yemin deliline dayanıp dayanmadığının sorulduğu, davacı vekilinin dayanmadığını bildirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, icra takibine konu bonolardan dolayı borçlu bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir. Dava konusu bononun ihdas nedeninde ''nakden'' ibaresi bulunmaktadır. Davalı vekilinin mahkemeye verdiği 29/01/2014 havale tarihli dilekçesinin 2. bendinde '' davacı ile müvekkilimiz arasında ticari münasebet dolayısı ile müvekkilimizin cari hesap alacağı dava etmekte'' beyanına yer verilmiş olup mahkemece bu beyan değerlendirilerek, bilirkişi raporu da dikkate alınmak suretiyle davaya konu bonoların mal karşılığı verilip verilmediği üzerinde durularak, ispat yükümlülüğünün hangi tarafta olduğu belirlenerek, bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve değerlendirme sonucu karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1746, Karar No: 2014/185, Tarih: 14.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/1746 E.  ,  2014/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2010/569-2012/593

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile asgari geçim indirimi alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, sair ödenmemiş işçilik alacağının ise bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı ile asgari geçim indirimi alacağının ödenip ödenmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de, anılan çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır. Somut olayda, Mahkemece, tanık beyanlarına itibarla, davacının yılın üç ayında haftalık dokuz saat, yılın dokuz ayında ise haftalık yirmidört saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, öncelikle işyerinde yürütülen faaliyet ve davacının fiilen yaptığı işin niteliği aydınlatılmamıştır. Diğer taraftan, bir kısım tanıkların beyanlarında bahsi geçen yaz ve kış aylarından hangi ayları kastettikleri açıklığa kavuşturulmadan yılın dokuz ayının yaz ayı olarak kabul edilmesi hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, öncelikle işyerinde yürütülen faaliyetin ne olduğu araştırılmalıdır. Dinlenen davacı tanıklarından Adil Kaman ve Hüseyin Ay'ın, davacının akrabaları olup davalıya ait işyerinde çalışmaları bulunmadığından çalışma düzenini bilmelerinin beklenemeyeceği de nazara alınarak, işyerinde çalışma düzenini bilmesi mümkün olan taraf tanıklarının beyanlarına yeniden başvurulmalı, davacı işçinin fiilen yaptığı işin niteliği, mevsimlere göre çalışma düzeni açıklığa kavuşturulmalı, tüm dosya kapsamı yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak, davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı hakkında bir sonuca gidilmelidir.

3-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, mahkemece, davalı işverenin ispat yükünü yerine getirmediği gerekçesiyle, davacı işçinin tüm çalışma süresi boyunca yıllık izin hakkını kullanmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki, davalı vekili, yemin deliline de dayanmış olup, Mahkemece davalı tarafa yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmamıştır. Anılan sebeple, yıllık izin alacağı bakımından ispat yükü üzerinde olan davalı tarafa, yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, sonuca göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225. ve devamı maddeleri uyarınca işlem yapılmalıdır.

4-Mahkemece, davacının asgari geçim indirimi alacaklarının ödendiğinin işverence kanıtlanamadığı gerekçesiyle, asgari geçim indirimi alacağı talebi hüküm altına alınmıştır. İşverence dosyaya sunulan ücret bordrolarında yer alan asgari geçim indirimi tahakkukları, bordroların imzasız olması ve davacı tarafça ödemenin kabul edilmemesi gerekçeleriyle nazara alınmamış ise de, tahakkukların banka aracılığıyla ödenip ödenmediğinin araştırılmaması hatalıdır. Anılan sebeple, öncelikle ücret ödemelerinin banka aracılığıyla yapılıp yapılmadığının araştırılmasıyla, ödemelerin banka aracılığıyla yapılması durumunda hesap dökümleri eksiksiz şekilde dosyaya celp edilmeli, imzasız bordrolarda tahakkuk ettirilen asgari geçim indirimi alacaklarının ödenip ödenmediği değerlendirilmelidir. Neticeye göre, ödeme hususunda ispat yükü üzerinde olan işverenin yemin deliline de dayandığı nazara alınarak, işverene yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmalı ve sonuca göre işlem tesis edilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26524, Karar No: 2014/18440, Tarih: 30.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26524 E.  ,  2014/18440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/49864

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2011

NUMARASI : 2011/559 (E) ve 2011/825 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

16/10/2011 tarihli tutunak uyarınca; suça sürüklenen çocuğun, yolda yürümekte olan müştekinin pantolonunun cebinden 500 TL parayı alıp kaçarken müştekinin bağırması üzerine olay yerine yakın kolluk görevlilerince gözden kaybetmeden kesintisiz takiple yakalanması karşısında, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlanmış suçtan mahkumiyetine karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10641, Karar No: 2023/1328, Tarih: 23.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10641 E.  ,  2023/1328 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/137 E., 2022/794 K.

DAVACI-DAVALI : ... vekili Av. ...

DAVALI-DAVACI : ... vekili Av. ...

DAVA TARİHİ : 13.05.2019 - 13.09.2019

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : İdil Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/213 E., 2021/412 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının asıl davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, erkeğin karşı davasının ise reddine karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava ve cevaba cevap (karşı davaya cevap) dilekçelerinde özetle; erkeğin kadına hakaret ettiğini, çalışmadığını, birlik görevlerini yapmadığını, ailesinin ihtiyaçlarını karşılamadığını, şiddet uyguladığını, aşırı kıskanç olup kadına psikolojik şiddet uyguladığını, en son yaşanan olayda kadını tartaklayarak gecenin bir yarısı sokağa attığını beyanla tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, çocuklar yararına aylık 300,00’er TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili yararına aylık 200,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 60.000,00 TL maddî, 5.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiş, süresinde sunduğu asıl dava yönünden cevaba cevap ve karşı dava yönünden cevap dilekçesinde ise; müvekkili yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL de manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek süresinde sunduğu cevap (karşı dava) ve ikinci cevap(karşı davaya cevaba cevap) dilekçelerinde özetle; asıl davada ileri sürülen iddiaları kabul etmediklerini, kadının sürekli küserek baba evine gittiğini, ailesinin birliğe müdahalesine sessiz kaldığını, kocanın hasta babasıyla ilgilenmesini sorun haline getirdiğini, kadının yemek yapmadığını, birlik görevlerini yerine getirmediğini, ortak çocuklara fiziksel şiddet uyguladığını, kocanın alım gücünün üstünde taleplerde bulunduğunu, kocasıyla ilgilenmediğini, kadının başka bir erkekle konuşarak sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, kocanın bu durumu affettiğini, tarafların biraraya gelerek İdil İlçesine yerleştiklerini, ancak kadının birlik görevlerini yerine getirmediğini ve çocuklarını da yanına alarak evden ayrıldığını beyanla tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, müvekkili lehine 50.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, toplanan tüm deliller, dosya içeriği, davacı-karşı davalı kadının yeminli tanık beyanları ile davalı-karşı davacı erkeğe ait aile nüfus kaydı bir bütün halinde değerlendirildiğinde; erkeğin süresinde cevap dilekçesi vermemiş olduğu, kamu düzeniyle ilgili olmayan taleplerinin hukuki dinlenilme olanağının usulen mümkün bulunmadığı, taraflar arasındaki evlilik birliği devam ederken erkeğin kadına fiziksel şiddet uyguladığı, bu hususun darp raporu ve kesinleşmiş mahkeme kararı ile sabit olduğu, kadına yönelik olarak evliliğin muhtelif zamanlarında da şiddet uyguladığı, kötü muamelede bulunduğu, evlilik birliğinin bu aşamaya gelmesinde erkeğin kusurlu olduğu, boşanmaya sebep olan olaylarda kusuru bulunmayan, boşanmakla mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen, eşinin maddî desteğini yitirecek olan ve bu olaylar nedeniyle kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın yararına maddî ve manevî tazminat koşullarının oluştuğu, tazminat miktarları belirlenirken tarafların sosyal ve ekonomik durumları, evlilik süresi, kusur durumu ve hakkaniyet ilkesinin dikkate alındığı, tarafların ... olmayan ortak çocukları hakkında aldırılan sosyal inceleme raporu ve velâyet hususundaki kolluk araştırma tutanağı, ortak çocukların yaşlarının küçük olması, anneye ihtiyaç duymaları, gelişim düzeyleri ve çocukların beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde ortak çocuklarının velâyetlerinin anneye verilmesi, çocuklar yararına uygun miktarda tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesi, çocuklar ile velâyet verilmeyen babaları arasında uygun kişisel ilişki düzenlenmesinin, nafaka miktarları belirlenirken tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hakkaniyet ilkesinin ön planda tutulmasının, kadının yoksulluk ve tedbir nafakası talebinin, erkek eşin sosyal ve ekonomik durumunun kötü olması nedeniyle reddine karar verilmesinin gerektiği belirtilerek, asıl davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, erkeğin karşı davasının reddine, tarafların 2014 ve 2016 doğumlu ortak çocuklarının velâyetlerinin anneye verilmesine, baba ile çocuklar arasında yatılı olacak şekilde kişisel ilişki tesisine, velâyeti anneye verilen ortak çocuklar yararına aylık 150,00’şer TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına 5.000,00 TL maddî, 5.000,00 TL manevî tazminata, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine; fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; ortak çocukların şu an okul çağında olup tedavi ve okul masraflarının çok yüksek olduğunu, söz konusu iştirak nafakasının miktar olarak çocukların giderlerine katkı sağlayabilecek seviyede olmadığını, müvekkilinin söz konusu boşanma nedeni ile kusurunun bulunmadığını ve boşanma ile yoksul duruma düştüğünü, davalı tarafın çalışmıyor olması sebebiyle müvekkil lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmemesinin usule, kanuna ve hakaniyete aykırı olduğunu beyanla; reddedilen yoksulluk nafakası talebi ile ortak çocuklar yararına hükmedilen iştirak nafakalarının miktarı yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; öncelikle boşanma hükmüne bir diyeceklerinin olmadığını, hükmün boşanma yönünden kesinleştirilmesini istediklerini, İlk Derece Mahkemesinin cevap ve karşı dava dilekçelerini süresinde olmadığı gerekçesi ile dikkate almamasının delillerini değerlendirmemesinin ve bu nedenle karşı davalarını reddetmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, kaldı ki dava dilekçesinin müvekkili asıla tebliğinden önce davadan haberdar olup vekâletname ile cevap ve karşı dava dilekçesini sunduklarını, hukuk davalarında yasal sürelerin konulmasındaki amaçlardan birinin de yargılamayı hızlandırmak olduğunu, yargılamanın hızlı yapılabilmesi için dilekçe teatisinde belirli sürelerin konulduğunu ve tarafların bu yasal sürelerden sonra cevap verme haklarının sınırlandırıldığını, mahkemenin bu gerekçesinin yasanın özüne aykırı olduğunu, mahkemenin yapılan yargılama sırasında cevap ve karşı dava dilekçemizin süresinde olup olmadığına yönelik bir ara karar oluşturmayıp tanıklarının dinlenmesi için talimat yazmasının da çelişki ve kafa karışıklığına neden olduğunu, her halükarda kusur izafesini kabul etmediklerini beyanla; erkeğin karşı davasının reddi, kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar ve velâyet düzenlemesi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç