muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3430, Karar No: 2014/4715, Tarih: 19.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/3430 E.  ,  2014/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/455-2013/444

Davacı B.. P.. vekili Avukat M.. P.. tarafından, davalılar M.. B.. vdl. aleyhine 03/08/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı M.. B.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı M.. B..'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı M.. B..'ın diğer temyiz itirazına gelince; dava, kasten yaralama nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan M.. B.. tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; Olay tarihi, yaralanma derecesi ve yukardaki ilkeler göz önüne alındığında davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle davalı M.. B.. yararına BOZULMASINA, davalı M.. B..'ın diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13263, Karar No: 2012/148, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13263 E.  ,  2012/148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Davaya konu taşınmazın 1031 parsel numarası ile fundalıklı tarla vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması karşısında, mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmediği kabul edilerek verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4884, Karar No: 2016/7758, Tarih: 19.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4884 E.  ,  2016/7758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-) 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının 29.12.2006 tarihli vergi suçu raporuna uygun olarak sanığın, 2004 ve 2005 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek” suçundan açıldığı, Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, her takvim yılı içerisinde işlenen "sahte fatura kullanma" ve “sahte fatura düzenleme” fiillerinin ayrı suçları oluşturduğu ve her dönem içinde birden fazla fatura düzenleme veya kullanılması halinde teselsül hükümlerinin uygulanacağı, buna göre 2004, 2005 yılları ayrı suç olarak değerlendirilip, 2004 yılına ilişkin davanın zamanaşımına uğraması hususu da gözetilerek iki ayrı hüküm kurulması gerekirken 2004-2005 yılları arasında gerçekleştirilen sahte fatura düzenlemek eylemlerinin tek suç kabul edilip zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği de gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Dosya içeriğinden 2005 takvim yılında düzenlenen sahte faturaların tespit edilemediğinin anlaşılması karşısında; suç tarihinin ve zamanaşımı süresinin hesaplanması bakımından sanığın hangi aylarda KDV beyannamesi verdiğinin tespiti yapılmadan hüküm kurulması,

3-) Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği,

4-) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15987, Karar No: 2014/18459, Tarih: 10.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/15987 E.  ,  2014/18459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın, 1977 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ... ’den 24.02.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16813, Karar No: 2009/17323, Tarih: 23.11.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/16813 E.  ,  2009/17323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : ...- ... - ...

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Hükmüne uyulan Yagrıtay 20. Hukuk Dairesinin 24.11.2008 gün ve 2008/14521 - 16149 sayılı bozma kararında özetle; "Dairece aynı ve yakın günlerde birlikte incelemesi yapılan Dairenin 2008/14089 ila 14544 Esas sayılı dava dosyalarında çekişmeli taşınmazların bulunduğu, ..., ... ve Kızılot Köylerinde 1774 sayılı yasaya göre 1983 yılında orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması ile 2896 sayılı yasaya göre de 1985 yılında aplikasyon ve 2/B madde çalışmaları yapıldığı ve ilan edilerek kesinleştiği, bu çalışmalarda dava konusu parsellerin çoğunlukla geniş orman parseli içinde kalan orman içi kapalı ziraat poligonu konumunda oldukları, örneğin, ... köyünde; 199 ila 218 OTS, 323 ila 334 OTS, 358 ila 360 OTS, 348 ila 354 OTS, 245 ila 273 OTS, 355 ila 357 OTS, 29 ila 36 OTS, 24 ila 28 OTS, 274 ila 296 OTS noktaları arasında orman içi kapalı ziraat poligonu olduğu, yine ... Köyünde; 1 ila 4 OTS, 22 ila 27 OTS, 108 ila 111 OTS, 8 ila 21 OTS, 28 ila 38 OTS, 39 ila 48 OTS, 49 ila 107 OTS noktaları arasında orman içi kapalı ziraat poligonu olduğu, yine Kızılot Köyünde; 297 ila 322 OTS noktaları arasında orman içi kapalı ziraat poligonu olduğu gözlenmiştir. Adı geçen köylerde, mahkemece değişik tarihlerde ve faklı bilirkişi kurullarınca yapılan keşifler sonunda alınan raporlarda kesinleşmiş tahdit haritasının, kadastro paftası ve memleket haritası üzerinde yaptıkları aplikasyonda farklılıklar olduğu ve raporların denetlenemediği anlaşılmaktadır. Uzman orman bilirkişi kurulları uygulamayı en az bir ada bazında yapmamış lokal olarak yapmışlar ve aynı OS noktalarını bitişik yakın parsellerde ve farklı dosyalarda sağa sola kaydırmışlar, bazı dosyalarda OS noktaları göstermedikleri, dava konusu parsellerin yerlerini nokta halinde göstermişler, bir kısım dosyalarda kadastro paftası ile orman tahdit haritasını ölçeklerini denkleştirerek çakıştırmamışlar ve bir iki ada bazında dava konusu parselleri yakın çevresi ile göstermediklerinden raporların denetimine olanak sağlamamışlardır. Bu nedenle mahkemece yapılacak iş; çekişmeli parsellerden aynı adada ve aynı orman içi kapalı ziraat poligonunda kalan tüm dava dosyalarının birlikte keşfi yapılarak, Orman kadastrosu çalışma tutanaklarında isimleri yazılı kişilere ait tarlanın köşesine yada evlerin duvar köşesine (örneğin; orman bakım evi ve lojmanı) yerli kayaya şeklindeki sabit yerlere konulduğu anlaşılan OTS noktaları öncelikle tutanaklardaki tanım, açı ve mesafelere dikkat edilerek zeminde bulunmalı, bulunacak bu sabit noktaların koordinatları belirlenerek, aşağıdaki paragrafta belirtilen yöntemle, kadastro paftasının tahdit haritası ile birlikte ölçekleri denkleştirilerek, memleket haritası üzerine aktarılmak suretiyle, ada bazında ve orman içi kapalı poligon içersinde kalan çekişmeli olan ve olmayan tüm parselleri gösterecek şekilde kapsamlı uygulama yapılmalıdır.

Bu nedenle; mahkemece, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek üç mühendis ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu ... memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 2 Eylül 1986

tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 6831 Sayılı Orman Yasasına Göre Orman Kadastrosu ve

-2-

2009/16813-17323

Aynı Yasanın 2/B Maddesinin uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, ... fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümde yazılı esaslar göz önünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan ... fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeği çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde yukarıda yazılı Yönetmelikler ile Teknik İzahnamelerde yazılı tutanakların düzenlenmesine esas alınan ... fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu ... Köyü 121 ada 8 sayılı parselin (A1) ile gösterilen 2737.68 m2 ile (A2) ile gösterilen 2573.16 m2'lik bölümlerinin orman niteliği ile Hazine adına, (B) ile gösterilen 5610.44 m2'lik bölümünün davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 23.05.1983 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 23.10.1985 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13571, Karar No: 2008/13202, Tarih: 13.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/13571 E.  ,  2008/13202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Büyükçekmece 1.Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :20.3.2007
Yargıtay — Esas No: 2012/15735, Karar No: 2012/26236, Tarih: 05.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/15735 E.  ,  2012/26236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 70, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, saat 22:30 sıralarında, emniyete yapılan bir ihbarla, ...plaka sayılı ... içerisinde tarihi eser bulunduğunun bildirilmesi üzerine, Banaz Cumhuriyet Savcılığı'nın arama izni ile sanığın içinde bulunduğu, söz konusu araçta arama yapıldığı, arama sonucunda 49 adet eserin ele geçirildiği, bu eserlerin müze araştırmacısı ve müze arkoloğunun 20.02.2007 tarihli raporuna göre, 1 adet Geç Osmanlı fermanı, 1 adet Geç Osmanlı Kütahya işi çini tabak, 1 adet lale süslemeli Geç Osmanlı çini kaplama levhası olan 3 eserin 2863 sayılı kanun kapsamında müzelik eserler oldukları, diğerlerinin yurt içinde alım satımı serbest yurt dışına çıkarılmalarının yasak olduklarının bildirildiği,

Bilahere 9 Eylül Üniversitesi Arkeoloji Bölümü öğretim görevlilerinden bilirkişi kurulu raporu alındığı, ancak bağımsız bilirkişi kurulu raporunda sadece üç eserin incelenmiş olduğu, söz konusu raporda, 1 adet Geç Osmanlı fermanı, 1 adet Geç Osmanlı Kütahya işi çini tabak, 1 adet lale süslemeli Geç Osmanlı çini kaplama levhası olan 3 eserin, 2863 sayılı Kanun kapsamında etnografik nitelik taşıyan eserler oldukları, yurt içinde dolaşımı serbest olmakla beraber, eserlerin müze koleksiyonlarına bulunması gereken obje olduklarının belirtildiği, bunun dışındaki eserler hakkında tarafsız bilirkişi kuruluna bir inceleme yaptırılmadığı anlaşılmakla;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın söz konusu eserleri sattığına ilişkin savunması karşısında eyleminin, lehe olan 5728 Sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesine temas eden, kültür varlığı ticareti yapma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

2- Dava konusu eserler üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, hali hazır durumu itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgileri, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlıkları olup olmadıkları, tasnif ve tescile tabi olup olmadıkları, bildirim zorunluluğu olan eserlerden olup olmadıklarının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini ile söz konusu eserlerin müzeye teslimine ya da sahibine iadesine karar verilmesi gerekirken, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağında ele geçirilen eserlerin tümünün bağımsız bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılmadan, dosyanın tarafı konumundaki müze araştırmacısı ve arkeoloğunun düzenlemiş oldukları raporla yetinilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanığın kazanılmış hakları saklı tutulmak kaydıyla, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/379, Karar No: 2010/7766, Tarih: 26.10.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/379 E.  ,  2010/7766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...’nün yapılan yargılanması sonunda; reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma eyleminin cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü ile açılan kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle düşürülmesine, atılı diğer suçtan beraetine dair, Muğla 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 17.04.2007 gün ve 2005/263 Esas, 2007/98 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet ve kamu davasının düşmesine dair hükümler usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.