muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5051, Karar No: 2020/3241, Tarih: 25.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/5051 E.  ,  2020/3241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 28/06/2016 gün ve 2013/38 - 2016/107 sayılı kararı bozan Daire'nin 04/06/2018 gün ve 2016/11693 - 2018/4232 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin siparişi üzerine sanatçılar tarafından oluşturulan ve mali/manevi haklarının tamamı müvekkiline devredilen, ayrıca www.tasdix.com internet sitesinde kayıt altına alınan ve kısmen çanta, kalem, defter, tişört gibi emtia üzerinde yer verilen 8 adet grafik tasarımı güzel sanat eserinin, davalı tarafından tabak, kase, bardak gibi ürünlerde ve çikolata ambalajlarında kullanıldığını, böylece davalının, müvekkilinin mali ve manevi haklarına tecavüz ettiği gibi haksız kazanç ve ticari itibar elde ettiğini, eserlerde müvekkilinin verdiği isimlerin de değiştirildiğini, davalının, müvekkili adına tescilli 2009/56469 sayılı "İSTANBUL'DA YAŞAMA SANATI+ ŞEKİL" ibareli markaya da ürünlerinde yer vermek suretiyle marka hakkına tecavüz ettiğini, müvekkilinin manevi zarar gördüğünü ileri sürerek eser ve marka hakkına tecavüzün tespitini, men'ini, ref'ini, kal'ini, FSEK'in 68. maddesi kapsamında 3 kat ceza kapsamında şimdilik 10.000.- TL maddi tazminatın, ayrıca FSEK ve 556 sayılı KHK hükümlerine göre 10.000.- TL maddi tazminatın ve 50.000.- TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, 18.03.2016 tarihli dilekçesi ile FSEK'in 68. maddesi kapsamındaki talebini 144.000.- TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davayı kabul etmediklerini belirtmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 38,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25/06/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 38,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25/06/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava, mali hakları davacıya ait olan güzel sanat eserine ve yine davacıya ait tescilli markaya vaki tecavüzün tespiti, men ve ref’i ile maddi-manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilerek, davalının gerek eser ve gerekse de markaya vaki tecavüzlerinin tespiti, men ve ref’i, 10.000 TL maddi, her iki yöndeki saptanan tecavüzlere bağlı olarak 30.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline hükmedilmiş, bu kararın davalı yan vekilinin 06.09.2016 tarihli dilekçesiyle, maddi tazminatın hesaplanma biçimi bakımından eksik inceleme yapıldığını ve davanın kısmen reddi nedeniyle lehlerine vekalet ücreti hükmedilmediğini ileri sürerek temyiz isteminde bulunması üzerine, Dairemizin 04.06.2018 tarihli kararıyla davalının sair temyiz itirazları reddedilmiş, hükmedilen maddi tazminatın niteliği gereği taraflar arasında farazi bir sözleşme ilişkisi kurulmuş sayıldığından, tecavüzün ref’ine karar verilmesinin doğru olmadığı gibi davacının eser üzerinde manevi hakları kullanma yetkisinin bulunmaması nedeniyle bu yönden manevi tazminata hükmedilmesinin de yerinde olmadığı gerekçesiyle yerel mahkeme kararı davalı yararına bozulmuş, davalının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının ise şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Zaman itibariyle uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK’nın 5236 sayılı Yasa ile değişik 435/1. maddesi, Yargıtay’ın temyiz incelemesi sırasında, tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleri ile bağlı olmayıp kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü diğer hususları da inceleyebileceğini öngörmektedir. Maddenin düzenleniş biçimi itibariyle, temyiz dilekçesinde belirtilmese de incelenebilecek hususlar, hukuka açık aykırılıklar ile sınırlı olup uygulama da açıklanan şekilde gelişmiş ve yerleşmiştir.

Şu halde, davalı yanın, temyiz dilekçesinde, yerel mahkeme hükmünün sadece maddi tazminatın hesaplanması ve vekalet ücretine yönelik olarak temyiz etmiş olduğu, dilekçede ileri sürülmeyen hususlara yani saptanan tecavüzün men’i ve ref’i ile manevi tazminata ilişen yerel mahkeme kararının ise hukuka “açıkça” aykırı olarak değerlendirilmesinin olanaklı bulunmaması nedeniyle, temyiz incelemesinin sadece maddi tazminatın belirlenmesi ve yargılama giderlerine hasren yapılması gerekirken, temyiz edilmeyen iki hüküm bakımından inceleme yapılarak sonuçta kararın bozulmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, mümeyyiz davalının temyiz dilekçesinde “re’sen görülecek sebeplerle hükmün bozulmasını istemiş olması” nazara alınarak, bir an için, yerel mahkemenin tecavüzün ref’ine ve manevi tazminata hükmetmesinin hukuka açıkça aykırı olduğu düşünülse dahi yukarda belirtilmeye çalışılan sonucun değişmesi söz konusu olmamalıdır. Şöyle ki, işbu davadaki talepler, her biri ayrı davaya konu edilebilir nitelikte olup eldeki davanın HMK’nın 110. maddesinde tanımlandığı biçimiyle davaların yığılması mahiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Diğer bir söyleyişle, davada birden fazla talep ve sonuçta bu taleplerle ilgili verilmiş birden fazla hüküm söz konusu olup mümeyyiz davalının bu talep ve hükümlerden sadece ikisi bakımından temyiz isteminde bulunması “kısmi” nitelikte bir temyiz talebi olmakla, temyiz edilmeyen hüküm kısımları bakımından hukuka açık aykırılık değerlendirilmesiyle temyiz incelemesi yapılması ve sonuçta bu incelemeye dayalı olarak bozma kararı verilmesi de mümkün değildir (bkz. Kuru, B., HMU, C.4, 4.bası, sh.3369, dipnot 475 ve civarı).

Açıklanan tüm bu nedenlerle, davacı yan vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüyle, Dairemizin bozma ilamının kaldırılarak, davalı yanın aşamada incelenmeyen vekalet ücretine yönelik temyiz istemi bakımından bir inceleme ve değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan Daire çoğunluğunun aksi yöndeki kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/4251, Karar No: 2019/1445, Tarih: 28.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4251 E.  ,  2019/1445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan markette çalışmakta iken değeri bin lira olan sigaraları iki poşet halinde marketten çıkararak yakında bulunan bir yere bırakıp bir süre sonra almak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen somut olayda; sanık savunması, katılan ve tanık beyanları, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre mahkemenin beraat hükmüne ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 28/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4324, Karar No: 2018/2175, Tarih: 27.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/4324 E.  ,  2018/2175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 2.90 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1279, Karar No: 2022/4314, Tarih: 15.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/1279 E.  ,  2022/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Katılan vekilinin temyiz talebinin sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I) Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından ve CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendiren Mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; hapis cezasına mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemiş olması isabetsizliğinin, kazanılmış hakka konu olmayacağından, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık ...’nın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanık ... hakkında beraat kararı verilmiş, sanığın savunması 27.12.2012 tarihinde alınmış ise de sanık ...’ın sanık ... ile iştirak halinde suçu işlediği, sanık ... hakkında verilen 12.03.2015 tarihli mahkumiyet kararının sanık ... hakkında zamanaşımını kestiği belirlenerek yapılan incelemede;

II) Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanık ... hakkında beraat kararı verilmiş, sanığın savunması 27.12.2012 tarihinde alınmış ise de sanık ...’ın sanık ... ile iştirak halinde suçu işlediği, sanık ... hakkında verilen 12.03.2015 tarihli mahkumiyet kararının sanık ... hakkında zamanaşımını kestiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; Konya Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 21.03.2012 tarihli Vergi Tekniği Raporu ve ekinde sanık ...’ın sanık ... ile birlikte şirketi 09.07.2010 tarihinde devraldığı, bu tarihten itibaren yapılan yoklamalarda şirketin faaliyetinin bulunmadığı, mal alışı yapılan şirketlerin bir kısmının faaliyetinin bu tarihten önce sona erdiği bir kısmı hakkında da sahte fatura düzenleme yönünden incelemeye sevk edildiğinin belirlenmesi, devir tarihinden itibaren sanıkların BS formlarında bildirdiği miktarda iş kapasitesinin bulunmadığının anlaşıldığı, vergi müfettişliğinde ifadesine başvurulan serbest muhasebeci Adil Koç’un; sanık ... ve sanık ...’ın birlikte ofisine geldiklerini, evrakları ay sonunda birlikte getirdiklerini, şirket yetkililerine ulaşamaması ve fatura miktarlarının çok yüksek olması nedenleriyle işi bıraktığını noter kanalıyla çektiği ihtarname ile bildirdiğini beyan etmesi, Sanık ...’nın savunmasında sanık ... ile birlikte şirketi devraldıklarını , kendisinin ceza evine girmesi nedeniyle sanık ...’ı vasi olarak tayin edildiğini bildirmesi, Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.07.2011 tarihli, 2011/318 Esas ve 2011/1330 Karar sayılı ilamı ile sanık ...’ın vasi tayinine ilişkin kararın dosya arasında olması, sanık ...’ın savunmasında şirket ortağı olduğunu .... ile birlikte şirketi devraldığını bildirmesi karşısında sanık ...’ın sanık ... ile iştirak halinde 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği sabit olduğundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, sanığın şirketin yetkilisi olmaması nedeniyle yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 15.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10806, Karar No: 2022/2187, Tarih: 17.03.2022

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davalı, Mahkemenin davacının talebini başkaca hiçbir karine aramaksızın kabul ettiğini, gerekçe dahi oluşturmadığını, bilirkişi raporuna, tanıklar ...'un beyanlarına atıf yapılarak hüküm kurulduğunu, bu uygulamanın Yargıtay’ın uygulamalarına, yerleşik kararlarına aykırı olduğunu, tazminata konu taşınmazın muris ... tarafından 30/12/2002 tarihinde bedeli karşılığında kendisine satıldığını, kendisine satılan bu taşınmaza sınır 81 parselde kayıtlı taşınmazın birbirine yakın tarihlerde davacıya babası tarafından verildiğini, bir nevi paylaştırma yapıldığını, davacıdan mal kaçırma işleminden söz edilemeyeceğini, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı açılan davalarda zamanaşımı ve hak düşürücü süre söz konusu değilse de aradan bunca zaman geçtikten sonra dava açılmasının dürüstlük kuralı ile bağdaşmadığının gözetilmesi gerektiğini, taşınmazın değerinin abartılı biçimde rayiçlerine aykırı tespit edildiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 14/10/2021 tarihli ve 2019/1508 E.- 2021/1471 K. sayılı kararıyla; iddianın ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve delillerin takdirinde hataya düşülerek davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun kabulü ile yerel mahkemece verilen kararın kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili, dava konusu taşınmazın devir tarihindeki gerçek değerinin, tapuda gösterilen satış bedelinin 40 katı olduğunun bilirkişi incelemesi ile tespit edildiğini, murisin taşınmazını satmaya ihtiyacı olmadığı ve satış sözleşmesi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin olmadığı dosya kapsamında tespit edilmiş olup, davalının ne, "murisin rahatsızlığı sebebiyle bir taşınmazını tedavi giderleri için satmak istediği" , ne de "dava konusu taşınmazın satış bedelini murise ödediği" yönündeki soyut iddiasını ispata dair tek bir somut delili dosyaya sunmadığını, dosyada dinlenen tanıkların "yörede bir babanın evladına satış yapmasının görülen bir durum olmadığını, genelde bu tarz yapılan devirlerin bağış olduğunu" açık bir şekilde beyan ettiklerini, murisin sağlığında mirasçısı davalı oğlundan mal kaçırma amacıyla davacı oğlu lehine taşınmaz temliki gerçekleştirmediğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, satış sözleşmesinden kaynaklanan muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk
Yargıtay — Esas No: 2015/14608, Karar No: 2018/3832, Tarih: 16.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/14608 E.  ,  2018/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.02.2013 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi ve kal talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 08.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar... A.Ş. ve ... A.Ş. vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı GSM şirketlerine ait baz istasyonlarının kaldırılması isteğine ilişkindir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar... ve ... A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunu tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı “Elektronik Haberleşme Kanunu” ve bu kanun gereğince çıkartılan 21.04.2011 tarihli 27912 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan “Elektronik Haberleşme Cihazları Güvenlik Sertifikası Yönetmeliği” uyarınca, baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde, nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı “Elektronik Haberleşme Kanunu” ve bu kanun gereğince çıkartılan 21.04.2011 tarihli 27912 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan “Elektronik Haberleşme Cihazları Güvenlik Sertifikası Yönetmeliği” uyarınca, baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde, nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir. BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte de Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir. Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulmalıdır.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için, öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.