muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9981, Karar No: 2021/2061, Tarih: 15.03.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/9981 E.  ,  2021/2061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma suçundan verilen tedavi ve denetim serbestlik kararın itirazı kabil olup, esasen bu hususta mahallinde merciince değerlendirme yapılarak itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından incelemenin diğer suçlardan kurulan hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure hakkında Pamukkale Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezince düzenlenen 01.03.2013 günlü raporda depresif bozukluk bulunmakla birlikte bu durumun suça konu eylemle illiyet bağının kurulamadığı bildirilmesine rağmen aynı hastanenin 18.06.2013 tarihli raporunda ise mağdurenin suça konu eylem sebebiyle ruh sağlığının bozulduğunun mütalaa edilmesi karşısında, söz konusu raporların içerikleri itibarıyla yetersiz ve çelişkili olduğu gözetilerek mağdurenin dava dosyasıyla beraber İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevkiyle suça konu eylem sebebiyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı

hususunda açıklayıcı rapor alındıktan sonra sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin tatbiki hususunun da karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde anılan maddenin uygulanması suretiyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3098, Karar No: 2011/5235, Tarih: 18.04.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/3098 E.  ,  2011/5235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kapama elma ve armut bahçesinin 2008 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içersine konulmasından,

2-Davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... (... kızı), ..., ..., ... ve ...’in Avukat ...’e vermiş oldukları vekaletnamenin temin edilmesinden, temin edilemezse gerekçeli kararın ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin adı geçen davalılara tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin dolmasının beklenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6343, Karar No: 2015/201, Tarih: 19.01.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6343 E.  ,  2015/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı yüklenici tarafından iş sahibi idare aleyhine açılan davada konusuz kalan banka teminat mektubunun iadesi ile mektubun dava tarihine kadar iade edilmemiş olması nedeni ile bankaya ödenen faiz ve komisyon zararı olarak 24.200,00 TL'nin yasal faizi ile birlikte tahsili talep edilmiş, mahkemece, yapılan yargılama sonucu 415.293,50 TL bedelli kesin teminat mektubunun davacı yükleniciye iadesine, davalı idarece süresinde geçici kabul yapılmadığı için yüklenici tarafından teminat mektubu için bankaya ödenen masraflar karşılığı 20.196,37 TL'nin tahsiline dair verilen karar davalı iş sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece, 01.04.2013 günlü bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınarak davacı şirketin teminat mektubu komisyon vergisi vs. masrafları olan 24.196,37 TL'den sözleşmeye göre işin bitirilmesi gereken 06.07.2007 tarihi ile 24.09.2007 tarihi arasında geçen süre için hesaplanan 4.000,00 TL gecikme cezasının mahsubu sureti ile 20.196,37 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Yanlar arasındaki sözleşmenin "teminatın iadesi" başlıklı 8. maddesinde kesin teminatın işin tamamen sözleşme ve ekleri ile şartnameye uygun olarak yapıldığı anlaşıldıktan ve tesisin işletmeye açılmasından, yapı kullanma izin belgesi alındıktan, geçici kabulün yapılmasından sonra firmanın vergi ve harçlar ile ... primlerini ödediğine dair ilgili makamlardan alınan Vakıflara muhatap belgeyi idareye teslim ettikten sonra geri verileceği, firmanın işletme teminatını tesisin işletmeye açılmasını takip eden 7 gün içerisinde Vakıflara vermek zorunda olduğu, işletme teminatı verilmeden kesin teminatın serbest bırakılamayacağı düzenlemesine yer verilmiştir. İşin sözleşmeye göre bitirilmesi gereken tarih 06.07.2007 olup davacı yüklenicinin 05.06.2007 tarihli geçici kabul talep dilekçesi üzerine 12.11.2008 tarihinde oluşturulan kabul heyetince inşaat mahallinde eksiklikler tespit edildiği, bu eksikliklerin tamamlanmasını müteakip kabul işlemlerinin yapılabileceğinin davacıya bildirildiği dosya içerisindeki belgelerden anlaşılmaktadır.

Geçici kabul heyetince belirlenen eksikliklerin tamamlandığı yüklenicinin 05.01.2011 tarihli dilekçesi ile idareye bildirilmiş, 19.03.2012 tarihinde yapılan geçici kabul sırasında ise sığınak kısmındaki sözleşmeye aykırılıklar giderilmiş olmakla birlikte inşaat ve elektrik tesisat işlerinde eksiklikler bulunduğu tespit edilmiş, bu eksiklikler altı kalem halinde sayılarak giderilmesi için yükleniciye 15.03.2012 tarihinden itibaren 30 gün süre verilerek eksiklerin tamamlattırılması ve gecikme cezası olarak hesaplanan tutarın ödenmesi koşulu ile geçici kabulün onaylanacağı belirtilmiştir.

Bu durumda 19.03.2012 tarihli geçici kabulde belirlenen noksanlıkların ikmâli için verilen 30 günlük sürenin sonu olan 19.04.2012 tarihine kadar davalı idare teminat mektubunu tutmakta haklı olduğundan bu tarih ile davanın açıldığı 21.05.2012 tarihi arasında geçen süre için hesaplattırılacak masraf ve komisyon tutarından tahakkuk eden gecikme tazminatı 4.000,00 TL'nin de mahsubu sureti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken tüm bu hususlar gözetilmeyerek yazılı şekilde 23.07.2007 tarihi ile 24.04.2012 tarihleri arasında geçen süre için hesaplanan masraf ve komisyon tutarından 4.000,00 TL gecikme cezası mahsup edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacı dava dilekçesinde konusuz kalan banka teminat mektubunun da iadesini istemiş, mahkemece 415.293,50 TL bedelli kesin teminat mektubunun davacıya iadesine karar verilmiştir. 492 sayılı Haçrlar Yasası'nın 15. maddesince yargı harçları (1) sayılı tarifede yazılı işlemlerden değer ölçüsüne göre nispi esas üzerinden alınır, 16. madde hükmüne göre de değer ölçüsüne göre harca tabi işlemlerden (1) sayılı tarifede yazılı değerler esastır. Değer tayini mümkün olan hallerde dava dilekçelerinde değer gösterilmesi zorunludur, gösterilmemişse davacıya tespit ettirilir. Noksan tespit edilen değerler hakkında sözü edilen Yasa'nın 30. madde hükmü uygulanır ve noksan değer üzerinden peşin karar ve ilâm harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunamaz. Yine anılan Yasa'nın 28. maddesinde karar ve ilâm harcının hesaplanma ve ödeme zamanı gösterilmiştir. Somut olayda davacı kesin teminat mektubunun iadesini talep ettiğinden teminat mektubunun tutarı olan 415.293,50 TL üzerinden davacının yargı harçlarından muaf olmadığı da gözetilerek harç tamamlattırılarak davaya devam olunması gerekirken harç alınmadan yargılama yapılıp mektubun iadesine karar verilmiş olması da bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, mahkeme kararının 2 ve 3. bentlerinde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3862, Karar No: 2015/10185, Tarih: 11.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/3862 E.  ,  2015/10185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde saha donanım bakım teknisyeni olarak çalışırken iş akdinin 18/11/2013 tarihinde bakım ve onarım işlerinin dış firmalara verilecek olması nedeni ile son çare ilkesine uyulmayarak feshedildiğini, feshin haksız ve geçersiz olduğunu, çalıştığı bölümün tamamen kapatılmadığını, fesih bildirimini her türlü dava ve talep hakları saklı kalmak üzere imzaladığını, yeni eleman alımlarının yapıldığını beyanla müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; ... kapatılmasına ilişkin işletmesel karar alındığını, dış firmadan hizmet alınacağının kararlaştırıldığını, bu grubun geniş kapsamlı bir bölüm olduğunu, işçilere uygun başka bir bölüm bulunamadığını, son çare ilkesine uyulduğunu, isteyen işçilerin ...'nin teklifini kabul ettiğini beyanla açılan davanın reddini talep etmiş ve savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı bankanın işletmesel karar alarak dışarıdan bir firma ile anlaştığı, davacının çalıştığı birim organizasyonun yeniden belirlendiği, kararın uygulanması aşamasında davacıya yeni bir görev verilmesi imkanı bulunmadığından başka bir firmada işe başlamasını temin ettiği davacının da bunu kabul ettiği, davacının çalıştığı saha donanım alt grubuna dışarıdan yeni eleman alınmadığı, başka birimler için alınan elemanların davacıya emsal teşkil etmeyeceği, davacının işe iade talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız). İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır. Ancak işçinin çalışma olanağının olup olmadığı somut olarak ortaya konmalıdır.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. (Dairemizin 24.11.2008 gün ve 2008/40264 Esas, 2008/31891 Karar sayılı ilamı). Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih nedeni olması, İş Kanunu’nun 2’nci maddesinin 6 ve 7’nci fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işverenin davacının çalıştığı Saha Donanım ve Bakım Bölümünü 02.09.2013 tarihli sözleşmelerle dava dışı bir tüzel kişiye alt işveren uygulaması ile verdiği, bu uygulamanın Bankaların Destek Hizmeti Almalarına Yönelik Yönetmeliğe uygun olduğu, dolayısı ile asıl-alt işveren ilişkisinin geçerli olduğu, bu bölümde çalışanların istihdam fazlası olacağı açıktır. Ancak salt bu durum feshin geçerli nedene dayandığını göstermez. Bu durumda dahi davalının tutarlı davranıp davranmadığının, davacının görev tanımına ve yaptığı işe göre başka işyerinde veya başka görevlerde somut olarak değerlendirilme olanağı olup olmadığının da araştırılması gerekir.

Her ne kadar davacı fesih sonrası hizmet satın alınan ... firmasında çalışmaya başlamışsa da 18.11.2013 tarihli davalı tarafından yapılan fesih bildirimi, davacının devre muvafakat ettiğine ilişkin yazılı rızası alındığının kanıtlanmaması dikkate alındığında somut olayda iş sözleşmesinin devrinin değil feshin bulunduğu sunulan emsal bilirkişi raporlarına göre davalı alt işverenden hizmet alımını Eylül 2013 başında almasına rağmen Saha Donanım Bakım Bölümünü tamamen kapatmamış, bölümde çalışan 104 işçiden 86 işçinin iş sözleşmelerini ise daha sonra değişen tarihlerde 09.09.2013-11.02.2014 arası feshedildiği, davacının başka yerde değerlendirme olanakları olup olmadığı araştırılmadan iş sözleşmesinin feshedildiği, bunun yanında davalının aynı bölüm olmasa bile eğitim durumu farklı da olsa aynı nitelikte Ağustos 2013-Nisan 2014 arası ... bölümüne 29 kişi alındığı, emsal dosyalarda aynı fesih nedenini inceleyen bilirkişilerce .... İş Mahkemesi (Mahkemenin 2013/675 Esas, 2014/332 Karar. Dairemizin 2014/30646 Esasında incelenmiştir) ve ... İş Mahkemesi(Mahkemenin 2013/926 Esas, 2014/329 Karar. Dairemizin 2014/31315 Esasında incelenmiştir) işverenin fesihte tutarlı davranmadığı ve feshin son çare olması ilkesine uymadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine karar verilmiştir.

Toplanan delillere ve emsal kararlara göre davalının alt işveren uygulamasına rağmen bölümü tamamen kapatmaması, fesihleri aldığı işletmesel karardan sonra değişik tarihlerde uygulaması, aynı nitelikte işçi alımı yapması nedeni ile tutarlı davranmadığı, davacının işe alım yapılan bazı pozisyonlar için gerekirse kısa süreli meslek içi eğitim verilerek istihdamın sürdürülmesi alternatifinin de uygulanmadığı, başka yerde değerlendirilmesinin düşünülmediği, değerlendirilen işçiler yönünden farkın ortaya konulmadığı ve bu şekilde feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 451.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 451.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 11.03.2015 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/351, Karar No: 2024/5326, Tarih: 09.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/351 E.  ,  2024/5326 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

D U R U Ş M A V E T A H L İ Y E

T A L E P L İ

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2471 E., 2022/2602 K

SUÇLAR :Kasten öldürme, nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi, temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme ve katılan ...'e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi

uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstinaf bozması üzerine verilen Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.05.2022 tarihli ve 2021/470 Esas, 2022/187 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a. Maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Katılan ...'e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 82/1-e, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi uyarınca hapis cezasının 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine, karar verilmiştir.

2.Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.11.2022 tarihli ve 2022/2471 Esas, 2022/2602 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan ... vekili ile sanık ve müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik indirim nedeni bulunmadığına, ilişkindir.