muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/440, Karar No: 2017/1642, Tarih: 07.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/440 E.  ,  2017/1642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Dairemizin 24.09.2012 tarihli suça konu dosyanın ilk bozma kararında da açıklandığı üzere; 213 sayılı VUK.nun 367. maddesine göre dava şartı olan ...’nın B.07.1.GİB.4.33.15.02/2009-940-49/420 sayılı mütalaasının, vergi denetmeni tarafından düzenlenen 26.03.2009 gün, VDENR-2009-1635/16 sayılı vergi suçu ve ekindeki vergi inceleme raporlarındaki anlatım ve tespitlere uygun biçimde 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarına ilişkin olduğu, sahte fatura düzenlemek suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmadığı ve davaya esas teşkil eden iddianamede sahte fatura kullanmak suçlarından ise dava açılmamış olduğu anlaşılmakla, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4706, Karar No: 2019/3023, Tarih: 28.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4706 E.  ,  2019/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın 15.08.2006 tarihinde katılanın yetkilisi olduğu şirketten temyiz dışı sanık Çoşan Tuncel ile birlikte kira sözleşmesi yaparak 3 günlüğüne 33 D 8998 plakalı aracı kiraladığı, 18.08.2006 tarihinde aracı teslim etmesi gerekirken teslim etmediği, temyiz dışı sanık Halim ile sanık ...'ün araçla birlikte kayıplara karıştıkları ve bu surette sanığın “hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma” suçunu işlediği kabul olunan somut olayda,

Suça konu aracın, sanığa ifa ettiği bir hizmet veya meslek dolayısıyla tevdi ve teslim edilmemiş olması, bu kapsamda aralarında kanunda tanımlanan mahiyette bir hizmet ilişkisinin bulunmaması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 155/1 maddesinde öngörülen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu anlaşılmış ise de, “basit güveni kötüye kullanma” suçunun, yasada öngörülen cezasının miktarı ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 18/08/2006 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşılmakla; hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 28.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12074, Karar No: 2011/18466, Tarih: 09.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/12074 E.  ,  2011/18466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Davalının ... İcra Müdürlüğü’nün 2010/112 esas sayılı dosyası ile ilamsız icra takibine geçtiğini, süresinde takibe itiraz edilmemesi üzerine takibin kesinleştiğini ve Davacı’nın ... Bankasında bulunan hesabına haciz konulduğunu, alacağın 1994 yılında gerçekleşen arsa satışından kaynaklandığını ve encümen kararı ile 500.000 lira bedelli tahsilat makbuzuna dayandırıldığını, gerek encümen kararının gerekse makbuzun hiçbir hukuki dayanağı olmadığını, bu arsa satışının mahkeme kararı ile iptal edildiğini, borçlu olmadığının tespiti ile tahsil edilen miktarın faizi ile birlikte tahsilini ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, encümen kararına istinaden satılan arsanın bedelinin belediyeye ödendiğini, ancak arsanın teslim edilmediğini, arsa değerinin davacı idarece tespit edildiğini, buna göre davanın reddi gerektiğini, arsayı 2. kez bedel ödemek suretiyle satın aldığını, ödediği bedelin yaklaşık 50.000 TL’ye tekabül ettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, Davanın kısmen kabulü ile, Davacının takip dosyasında 50.00 TL borçlu, 11.230. TL borçlu olmadığının tespitine, takip dosyasında tahsil edilen 6.914,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekir.

Davacı, Davalının hakkında ... İcra Müdürlüğü’nün 2010/112 esasında kayıtlı dosya ile takip yaptığını, bu dosya nedeniyle borçlu olmadığının tespitini istemiş, Davalı ise, belediye encümeni kararı uyarınca satmış olduğu arsanın teslim edilmediğini, ödenen bedelin de iade edilmediğini ileri sürerek takibe geçtiğini, aksi halde davacının sebepsiz zenginleşmesine neden olunacağını savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, ödenen 500.000 TL’nin yeni paraya uyarlanarak Davacının 50.00 TL alacağı bulunduğunu, fazla miktardan Davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmişse de;

2011/12074-18466

2011/12074-18466

Davanın dayanağını teşkil eden 16.3.1994 tarihli Belediye Encümen Kararı uyarınca, Davalı’ya 1024 parselde kayıtlı bulunan arsa ve evi ile müştemilatının 500.000 TL bedelle satılmasına karar verildiği, arsa bedelinin de 22,3,1994 tarihinde tahsil edildiği gerek encümen kararı gerekse takip dosyasında bulunan tahsilat makbuzuyla anlaşılmaktadır. Davacı yan akti ilişkiyi inkar etmemiştir. Esasen bu konularda bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır. Davacı, gerek encümen kararının gerekse tahsilat makbuzunun hukuki dayanağı bulunmadığını bildirmiştir. Uyuşmazlık satışın geçerli olup olmadığı ve ödenen bedelin iadesinde nasıl bir yöntem izleneceği konusunda toplanmaktadır.

Taraflar arasındaki satım sözleşmesine konu taşınmazın tapulu olduğu yönünde bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Tapulu taşınmazın satışına ilişkin sözleşme resmi biçimde yapılmadığından hukuken geçersizdir (MK.634, BK.213, Tapu K.26 ve Noterlik K.60 maddeleri). O nedenle geçerli sözleşmelerde olduğu gibi taraflarına hak ve borç doğurmaz. Bu durumda taraflar verdiklerini haksız iktisap kuralları gereğince geri isteyebilirler.

Ne var ki, hukuken geçersiz sözleşmeden kaynaklanan bu nitelikteki bir uyuşmazlığın haksız iktisap kurallarına göre çözümlenip tasfiye edilebilmesi için öncelikle haksız iktisabın kapsamını tesbitteki ilke ve esasların açıklanmasında zaruret vardır.

Geçerli bir sebebe dayanmaksızın bir kişinin mal varlığından diğerinin mal varlığına kayan değerlerin eksiksiz iadesi denkleştirici adalet düşüncesine dayanır. Denkleştirici adalet ilkesi ise, haklı bir sebep olmaksızın başkasının mal varlığından istifade ederek kendi mal varlığını artıran kişinin elde ettiği bu kazanımı geri verme zorunda olduğunu ve gerçek bir eski hale getirme yükümlülüğü bulunduğunu ifade eder.

Bilindiği gibi ülkemizde yaşanan enflasyon uzun yıllar boyu yüksek oranlarda seyretmiş ve paramızın değeri (alım gücü) de bununla ters orantılı olarak devamlı düşmüştür. Belli bir miktar paranın verildiği tarihteki alım gücü ile aynı miktar paranın aradan geçen zamana bağlı olarak iade günündeki alım gücünün farklı ve çok daha az olduğu bir gerçektir.

Bu güne kadar uygulanan kurallara göre geçersiz sözleşme gereğince alıcının akit tarihinde verdiği paranın aynı miktarda iadesine karar verilmesi, gerçek hayatta büyük sarsıntılara, tutarsızlıklara, adalete karşı var olması gereken güvenin sarsılmasına neden olmuş, kamu vicdanında haklı eleştiri konusu yapılmıştır. Hukuk kuralları, gerçek hayata uygun olduğu, toplumun adalet ihtiyacına cevap verebildiği sürece hayatiyetini devam ettirip saygınlık sağlar ve hukuk kuralı olma özelliğini korur. O nedenle hukuk kuralları, görevli organlarca değiştirilince bu konuda yeni düzenlemeler yapılıncaya kadar zedelenmeden gerçek hayata çağın gereklerine uygun olarak yorumlanıp uygulanmalıdırlar. Bu görevin ise yargıya ait olduğunda duraksamaya yer yoktur. Nitekim gerek Yargıtay kararlarında ve gerekçe öğretide bu görüşe paralel düşünceler bulunmaktadır.

Akit öncesi sorumluluk kurallarının geçersiz sözleşmelerde de uygulanması gerektiği, geçersiz sözleşmelerden dolayı olumsuz zararın istenebileceği, bu zarar kapsamında kaçırılan fırsat karşılığının da bulunduğu, olumsuz zararın bazı özel durumlarda olumlu zarar kadar dahi olabileceği, ...nun 2. maddesine göre akdin geçersizliğinin ileri sürülemiyeceği hallerdeki zarar kavramları, hep bu zaruretin sonucu ortaya konulan düşünce ve uygulamalardır. Yargının asıl görevi toplumun huzurunu sağlamaktır. Bunun için uygulanması gereken kurallar, mevcut yasaların ışığında bu yasa hükümlerine aykırı düşmeyecek şekilde yorumlanıp uygulanmalıdır.

Hukuken geçersiz sözleşmeler, haksız iktisap kuralları uyarınca tasfiye edilirken, denkleştirici adalet kuralı hiçbir zaman gözardı edilmemelidir. Bu husus hakkaniyetin ve adaletin bir gereğidir. Bu bakımdan iadeye karar verilirken, satış bedeli olarak verilen 2011/12074-18466

Paranın alım gücünün ilk ödeme tarihindeki alım gücüne ulaştırılması ve bu şekilde iadeye karar verilmesi uygun olacaktır. Aksi takdirde kısmi iade durumu oluşacak, iade dışındaki zenginleşme iade borçlusu yedinde haksız zenginleşme olarak kalacak, iade borçlularının iadede direnmelerine neden olacaktır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, Belediyelere ait taşınmazların satışı için 1580 Sayılı Yasanın 70/4. maddesi uyarınca Belediye Meclis kararı gerektiği, boyle bir karar alınmadan yapılan satışın geçerli olmadığı gibi, Tapuda kayıtlı bulunan taşınmazın haricen satışının da geçersiz olduğu anlaşıldığından Mahkemece yapılacak iş, öncelikle Davacı’nın dava dilekçesinde sözünü ettiği mahkeme dosyası var ise getirtilmeli, keza Davalı’nın taşınmazı ikinci kez satın aldığını ileri sürdüğüne göre, tapu tedavül kayıtları da ilgili Tapu Sicil müdürlüğü’nden getirtilerek, ifanın imkansız hale geldiği tarih belirlenmeli, Davalı’nın 22.3.1994 tarihinde ... olduğu 500.000 TL’nin ifanın imkansız hale geldiği tarihe kadar çeşitli ekonomik etkenler nedeniyle (azalan alım gücü) (enflasyon, Tüketici eşya fiyat endeksi, altın ve döviz kurlarındaki artışlar, memur maaş ve işçi ücretlerindeki artışlar, mevduat faiz oranları, vs.) ortalamaları alınmak suretiyle ulaşacağı alım gücü, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar altında ve gerektiğinde bu konuda uzman bilirkişi veya kurulundan nedenlerini açıklayıcı taraf, hakim ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak belirlenmeli, bu yolla belirlenecek miktara takip dosyasındaki taleple de bağlı kalınarak hesaplanarak, davacının varsa borcu belirlenip, fazla ödemenin istirdatına karar verilmelidir. Mahkemece aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün Davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 166.75 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 8.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3179, Karar No: 2010/8952, Tarih: 24.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3179 E.  ,  2010/8952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi, kal ve kesilen ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, el atmanın önlenmesi, kal ve kesilen ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 5784 sayılı Kanunla değişik 15. maddesi hükmü ve TEDAŞ ile Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş arasında düzenlenen 24.07.2006 tarihli sözleşme hükümleri uyarınca husumetin TEDAŞ'a da yöneltilmesi gerekir.

Bu nedenle, TEDAŞ'ın davaya dahil edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5510, Karar No: 2013/8022, Tarih: 13.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5510 E.  ,  2013/8022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı vekilince duruşmalı, katılma yolu ile davalı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmiştir. 5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu HUMK'nın 438/I. maddesindeki parasal sınır, 5236 sayılı Kanunun 19. maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2013 yılı için 18.563,00 TL’dir.

Temyize konu 07.02.2013 tarihli kararda dava değerinin 5.000,00 TL olması nedeniyle, duruşma isteğinin miktar yönünden reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı kooperatif arasında 17.08.1999 tarihinde imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, inşaatın bitirilmesi ve müvekkiline verilecek 3 adet dairenin teslimi için 12 sene süre belirlendiğini, buna göre müvekkiline düşen 3 adet daire en son 17.08.2011 tarihinde teslim edilmesi gerekirken, davalının halen inşaatı tamamlamadığını, yapılan görüşmeler üzerine, kooperatif yetkililerinin, müvekkilinin seçtiği 4, 10 ve 16 nolu daireleri 30.08.2012 tarihine kadar bitirmeyi taaahhüt ettiklerini, ancak kooperatifin diğer tüm bina inşaatları bitmeden, çevre düzenlemeleri yapılmadan bu dairelerde oturulmasının ya da kiraya verilmesinin mümkün olmadığını, sözleşmeye göre bu durumda yüklenici kooperatifin, bu 3 adet dairenin bitmiş maliyet bedelini cezai şart olarak ödemeyi kabul ettiğini ileri sürerek, şimdilik 5.000,00 TL tazminatın ve 400,00 TL'den 3 adet daire için toplam 1.200,00 TL kira bedelinin 17.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve 3 adet dairenin maliyet değerinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin Marmara Depremi'nin olduğu tarihte imzalandığını, bu tarihten sonra bölgede konut satışı olmadığını ve kooperatifin 2005 yılına kadar üye bulmakta zorlandığını, bu tarihten sonra üye sayısının artması ile birlikte inşaatın hızlandığını ve hali hazırda %80 seviyesine ulaştığını, davacının daire seçtiği bloğun tüm alt yapısının tamamlandığını, inşa edilen blokların site şeklinde olmayıp birbirinden bağımsız olduğunu, dolayısıyla davacının seçtiği dairelerin oturulabilir durumda bulunduğunu, davacının gönderdiği ihtar üzerine, kira bedeline ilişkin talebini kabul etmelerine rağmen haksız yere bu talebin de dava konusu yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı tarafın her bir daire için gecikme tarihinden itibaren aylık 400,00 TL ödemeyi kabul etmesi karşısında üç dairenin kira bedelinin toplam 1.200,00 TL olduğu, sözleşmede inşaatın yapımı için 12 yıl süre öngörüldüğü ve kooperatifin feshi, devamının mümkün olmaması ve inşaatların herhangi bir nedenle bitirilmemesi halinde, yüklenicinin, bitmiş dairelerin maliyet bedeli kadar tazminat ödeyeceğinin kararlaştırıldığı, karalaştırılan bu cezai şartın niteliği itibariyle seçimlik cezai şart olduğu ve alacaklının ifa veya cezai şarttan birisini seçmek zorunda olduğu, somut olayda, ifayı kabul ederek dairelerini teslim alan davacının seçimlik cezai şartı talep edemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 1.200,00 TL kira bedelinin ihtarın tebliğ edildiği 27.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve katılma yoluyla davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Davacı vekilinin temyiz dilekçesi, davalı vekiline 10.04.2013 günü tebliğ edilmiş olup, hüküm davalı vekili tarafından HUMK'nın 433. maddesinde öngörülen 10 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra, 24.04.2013 günü harcı yatırılıp, katılma yolu ile temyiz edilmiştir.

01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, bu gibi hallerde Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, davalı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE , (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacıdan alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14910, Karar No: 2013/20404, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14910 E.  ,  2013/20404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş ve davalı Par Temizlik Ltd. Şti. duruşma talep etmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; işçilik haklarının bertaraf edilmesi için belge imzalatılmak istenen davacının bu belgeyi imzalamaması sebebiyle iş sözleşmesinin feshediliğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevabında; davacının çalıştığı üniversitedeki temizlik işini üstlendiklerini, ihale sözleşme süresinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini ve yeni ihalenin dava dışı başka bir şirket tarafından alındığını, davacı ve bir kısım arkadaşlarının yeni şirkette işe başlamayacaklarını belirterek işyerini terkettiklerinden bu gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin, diğer alacakların ise zamanında ödendiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının davalı nezdinde çalıştığı son ihale sözleşmesinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini, 03.05.2012 tarihinde işin asıl işveren Erciyes Üniversitesi tarafından yapıldığını ve hizmet ihalesini alan yeni alt işverenin 04.05.2012 tarihinde işe başladığını ve halen devam ettiğini, müvekkilinin iş sözleşmesine son verecek bir davranış yerine 1272 işçiyi yeni ihale alıcısına devretmek amacı ile hareket ettiğini, müvekkilinin işçilerin iş sözleşmesine son vermesi gibi bir durumun olmadığını, aksine işçilerin kıdem tazminatlarını almadan yeni işte çalışmak istememeleri nedeniyle işten ayrıldıklarını, müvekkili şirketin işverenlik sıfatının bulunmadığını, davacının vardiyalı çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.