muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6407, Karar No: 2015/2097, Tarih: 25.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6407 E.  ,  2015/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2012/142-2012/480

Davacı D.. P.. vekili Avukat Mehmet tarafından, davalılar D. Gaz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vd aleyhine 09/02/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; yazıda kullanılan ifadeler, olay tarihi, haberin veriliş biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha az miktarda manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7898, Karar No: 2007/13262, Tarih: 30.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/7898 E.  ,  2007/13262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, 86 ila 95 orman tahdit sınır (OTS) noktası ve oradaki tüm kadastro parselleri görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 30/10/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8833, Karar No: 2010/367, Tarih: 18.01.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/8833 E.  ,  2010/367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/11/2007 tarih ve 2002/1215-2007/809 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin "Victy" markalı ürünlerin Türkiye'de ki tek satıcısı olduğunu, ürünlerin yetkili alt satıcılar ağı kurularak tüketiciye ulaştırıldığını, davalıların işyerlerinde sattıkları parfümeri ürünlerinin arasında muhtemelen sahte üretilmiş bu markalı ürünleri ehliyetsiz çalışanları aracılığı ile daha düşük fiyatla satışa sunduklarını, kendilerini müvekkilinin bir bayisi gibi tanıttıklarını, müvekkilinin marka imajının zedelendiğini, maddi zarara da uğradıklarını, TTK'nun 57 ncü maddesine aykırı davranıldığını ileri sürerek, haksız rekabetin önlenmesine şimdilik 3.000,00 YTL'nın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, 3 çeşitten toplam 19 adet ürün ile bayi imajı verilemeyeceğini, takas yolu ile eczanelerden aldıkları orjinal ürünleri satışa sunduklarını, malın kötülenmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, orjinal ürünü satmanın tek başına haksız rekabet oluşturmayacağı, yetkili satıcı gibi davrandıklarının kanıtlanamadığı, TTK'nun 57/3, 4,10 nolu bent hükümlerindeki hallerin oluşmadığı, taklit ürün satmadıkları, davalılardan Yaşar'ın işyerinde anılan ürünlere rastlanmadığı, davacı tanıklarının beyanlarının davanın kabulü için yeterli olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Davacı şirket, marka hakkına dayanmış olup, davalı da 556 sayılı KHK'nın 13 ncü maddesinde düzenlenen marka hakkının tüketilmesi olgusuna dayalı savunma yapmıştır. Haksız rekabetin önlenmesi istemine dayanak gösterilen TTK'nun 57 nci maddesinde, başkasının markası ile iltibas oluşturulmak suretiyle yapılan bazı eylemler haksız rekabet olarak nitelendirilmiş ise de, davacı tarafça esas itibariyle markaya tecavüz iddiası ileri sürülmüştür. 556 KHK hükümlerinden kaynaklanan hukuk davaları için dava tarihinden önce İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi kurulmuş olup, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, esasa girilmesi doğru olmamıştır.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1735, Karar No: 2018/2120, Tarih: 28.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/1735 E.  ,  2018/2120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Katılan ...'ün, ... adlı bir şahısa araba sattığı, ...'un satın almış olduğu bu araba karşılığında daha önceden ticari bir ilişki nedeniyle ...Otomotiv adlı şirket tarafından keşide edilmiş olan ...seri nolu 47.000 TL bedelli çeki ciro ederek katılan ...'e verdiği, ...'ün bu çeki tahsil amacıyla 23.11.2012 tarihinde bankaya ibraz ettiğinde Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesinin 22.11.2012 tarih 2012/299 esas sayılı kararına istinaden ödeme yasağı konduğundan çeki tahsil edemediği, çekin keşidecisi konumundaki ... adlı şirketin yetkilisinin sanık ... olduğu, söz konusu çekin bizzat sanık ... tarafından keşide edilmiş olduğu,ancak sanık ...'un katılanın elinde bulunan çekin numarasını vererek kayıp iddiasıyla çek iptal davası açtığı, daha sonra ise davadan feragat ettiği, bu şekilde sanıkların katılanı oyalayarak katılanın alacağını almasını engellediklerinin iddia edildiği olayda; sanıklar savunmaları, katılan beyanları ve dosya kapsamından atılı dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin suçun sübut ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6456, Karar No: 2019/4198, Tarih: 14.10.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/6456 E.  ,  2019/4198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından yaptırılan taşınmazın 6. kat 1 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın maliki olduğunu, davalıya 2009 yılı için 1.000,00 TL apartman yakıt masrafı, 300,00 TL apartman aidat gideri ve 7.500,00 TL apartman yapım inşa masrafları tahakkuk ettirildiğini, davalının borcunun apartman yapım inşa masraflarının apartmanın ortak kullanımına ait olan asansör, bina arka duvarı yapımı için yapılan masraflar, ödenen SGK prim ve imar harç ve masrafları ile vergi borcundan oluştuğunu, davalının bu giderleri ödememesi üzerine aleyhinde icra takibine başlattıklarını, davalının haksız olarak takibe itiraz ettiğini ileri sürerek itirazının iptaline, davalının alacağın % 20'sinden az olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkum edilmesine, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının iddia ettiği borcun 2008-2009 yılı kışına ait olduğunu, bu dönemde kendisi ve ailesinin söz konusu dairede ikamet etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia savunma ve dosya kapsamında; davalının kooperatifin normal üyesi olmadığı, arsa sahibinden daire satın alan peşin bedelli üye statüsünde bulunduğu, bu nedenle kendisinden inşaat finansman gideri istenemeyeceği ancak kooperatif bünyesindeki binada kat maliki olması nedeni ile sadece genel yönetim ve alt yapı giderlerine katılım yükümlülüğü bulunduğu, davacının bu giderleri usulüne uygun olarak tespit etmeden davalıdan talepte bulunduğu oysa davacı kooperatifçe taleple ilgili olan yıllara ilişkin (2009 ve 2013) bilanço, gelir tablosu, detay mizanları ve inşaat finansman giderleri dışındaki belgeler kapsamında toplam genel yönetim ve alt yapı giderlerinin belirlenmesi ve belirlenecek rakamın toplam daire/dükkan sayısına bölünmesi sonucunda çıkacak tutarın davalıdan ayrıca istenmesi gerektiği, bu hali ile davacının davalı aleyhine başlattığı icra takibinin hukuki dayanağının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Davalının arsa sahibi ...’dan bağımsız bölümü satın aldığı ve davacı kooperatifte peşin ödemeli ortak olduğu dosya kapsamına göre sabittir. Davalı peşin ödemeli ortak olduğuna göre davalıdan inşaat maliyeti ile ilgili herhangi bir aidat talep edilemeyecek ve davalı sadece genel giderlerden sorumlu olacaktır. Bu durumda mahkemece, davalının peşin ödemeli ortak olduğu ve sadece genel giderlerden sorumlu olduğundan hareketle davalının ne kadar miktardan sorumlu olduğunun belirlenmesi için gerekli bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ve hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporları ile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü yerel mahkeme kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2705, Karar No: 2013/3347, Tarih: 26.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/2705 E.  ,  2013/3347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 09/10/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 01/11/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 26/02/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalılar vekili Avukat .... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı; ... Gazetesinin 29/08/2009 günlü nüshasında "Kendi açıklarından bahset ...." başlığı ile ve aynı gazetenin 05/09/2009 günlü nüshasında ".... burun ameliyatını bedavaya mı getirdi?" başlığı altında yazılan yazılarda kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek manevi tazminat istemiştir. Davalılar vekili yazılan yazıların hukuka uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yayınlar hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yazılarda geçen "davacının yalan haber yaptırdığı, doktor lehine haber yapacağı vaadiyle burun ameliyatı yaptırıp ameliyatı bedavaya getirdiği" şeklindeki beyanların gerçekliği davalı tarafından kanıtlanmadığı gibi yazım bütünü ile incelendiğinde gerekli olmayan yakıştırmalar yapılarak özle biçim dengesi bozulmuştur. Açıklanan nedenlerle davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, istemin tümden reddi yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve davacı yararına takdir olunan 990,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/400, Karar No: 2012/7363, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/400 E.  ,  2012/7363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6183 sayılı Yasadan kaynaklanan itirazın kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı borçlunun vergi borcundan ötürü haciz bildirisi tebliğ edilen ... İnş. Gaz Enerji ve Mak. San. Tic. A.Ş. tarafından süresi içerisinde itiraz edilmiş ise de yapılan itirazın haksız olduğu ve davalının borçlu olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... İnş. Gaz Enerji ve Mak. San. Tic. A.Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davalı şirket ile dava dışı vergi borçlusunun defterleri üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu taraflar arasında ticari bir ilişkinin bulunduğu, haciz bildirisinin tebliğ tarihinde davalı şirketin dava dışı vergi borçlusuna 55.466,94.-TL borcu bulunduğunun bilirkişi incelemesi ile belirlendiği gerekçesiyle belirlenen sözkonusu miktar üzerinden davanın kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, 6183 sayılı Yasanın “üçüncü şahıslardaki menkul malların, alacak ve hakların haczi” başlıklı 79. maddesi uyarınca davalıya tebliğ edilen haciz bildirisine süresi içerisinde itiraz üzerine 79/VI. fıkrası

gereğince itirazın yerinde olmadığının ispatı için açılan davada haciz bildirisinin tebliği tarihi itibariyle davalının dava dışı vergi borçlusuna 55.466,94.-TL borçlu olduğunun belirlenmiş olmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacı ... Hazinesinden harç alınmamasına, aşağıda dökümü yazılı 2.545,93 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 5.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4977, Karar No: 2014/13963, Tarih: 23.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4977 E.  ,  2014/13963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BATI 2. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/4511-2013/515

Taraflar arasında görülen geçici su aboneliğinin sağlanması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada; davacıya ait taşınmaza geçici su aboneliğinin tesis edilmesine karar verilmesi talep edilmiş; mahkemece; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı (inşaat) ruhsatının 18.09.2009 tarihinde alındığı bu nedenle İmar Kanunu'nun geçici 11. maddesinde ifade edilen istisnai halin eldeki dava bakımından uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın redddine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; su aboneliğinin tesisi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık, davacının maliki bulunduğu bağımsız bölüm için davalıdan geçici su aboneliği tesis edilmesini isteyip isteyemeyeceği hususundadır.

3194 sayılı İmar Kanunu'nun "Yapı Kullanma İzni" başlıklı 30. maddesinde; yapının tamamen bitmesi halinde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımlarının tamamlanması halinde ise tamamlanan kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınmasının mecburi olduğu, mal sahibinin müracaatı üzerine yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında mahzur görülmediğinin tespitinin gerekli olduğu hükme bağlanmıştır.

Yine aynı kanunun "Kullanma İzni Alınmamış Yapılar" başlıklı 31. maddesinde; inşaatın bitme gününün, kullanma izninin verildiği tarih olduğu, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmayacağı ancak kullanma izni alan bağımsız bölümlerin bu hizmetlerden istifade edeceği düzenlenmiştir.

İmar Kanunu'nun bu hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacaklarının açık olduğu tartışmasızdır.