muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5531, Karar No: 2024/4583, Tarih: 12.06.2024

2.Davacı erkeğin 01.11.2018 tarihinde vefat etmesi üzerine, davacı mirasçıları tarafından 24.12.2018 tarihli dilekçe ile 4721 sayılı Kanun'un 181 inci maddesi uyarınca davalı kadının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesi talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili, dava dilekçesindeki iddiaların gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin kusuru olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı muris ... ile davalının 04.05.2017 tarihinde evlendikleri, ortak çocuklarının olmadığı, davacı muris ...'nın babası vefat edince tarafların birlikte köye gittikleri, bir süre sonra davalının eve gelmek istediği, murisin ise cenaze nedeni ile daha fazla köyde kalmak istediği, davalının Ankara'ya geldiği, daha sonra baba evine gittiği, kısa bir süre sonra da davalının annesinin vefat ettiği, davacı annesi ve kardeşinin davalının ailesinin evine baş sağlığına gittikleri ve davalıdan eve dönmesini istedikleri, davacı murisin davalının evden ayrılmasından sonra davalı ile barışma girişiminde bulunduğu, eve çağırdığı anlaşılmış olup murisin barışmak istemesi ve girişimlerde bulunması nedeni ile daha önceki olayları affetmiş olduğu en azından hoşgörü ile karşıladığı affedilmiş olaylara dayanılarak boşanma talebinde bulunulamayacağından açılan boşanma davasında davalıya atfedilebilecek kusur bulunmadığı gerekçesi ile davalı kadının kusurlu olmadığının tespiti ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek mirasçıları vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek mirasçı vekili istinaf dilekçesinde özetle, hükmün tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre; davacı ...'nın açtığı boşanma davasında yargılamanın devamı esnasında 01.11.2018 tarihinde davacının vefat ettiği, mirasçılar vekili tarafından dosyaya sunulan 24.12.2018 tarihli dilekçe ile açılan davaya mirasçılar tarafından devam edileceğinin bildirildiği, Kulu Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/38 E 2019/170 K sayılı 05.04.2019 tarihli kararı ile mirasçılar ..., ..., ..., ... ve ... tarafından murisin mirasının kayıtsız şartsız reddedildiğinin tespitine karar verildiği, bu duruma göre tarafların evliliğinin boşanma ile değil, ölüm ile sona erdiği anlaşılmıştır. Türk Medeni Kanunu'nun 181 inci maddesinin 2. fıkrası, boşanma davası devam ederken eşlerden birinin ölümü halinde ölen eşin mirasçılarına, diğer eşin kusurunun tespiti için davaya devam etme hakkı tanımıştır. Ölen eşin mirasçılarından herhangi birisinin davayı devam ettirmesi ve diğer eşin kusurlu olduğunun sabit olması halinde, sağ eş maddenin birinci fıkrasında belirtildiği gibi ölenin eşi sıfatıyla yasal mirasçısı olmayacak ve boşanmadan önce yapılmış olan ölüme bağlı tasarruflarla kendisine sağlanan hakları, aksi tasarruftan anlaşılmadıkça kaybedecektir. Madde gerekçesinde; bu halde "ölenin mirasçılarından birinin devam ettirdiği davanın, boşanmaya yönelik olmayacağı, devam edilen davada, diğer eşin kusurlu olup olmadığının karara bağlanacağı" açıklanmıştır. Kanun, bu maddenin uygulanması bakımından boşanma sebebinin kusura dayalı olup olmadığını aramamış, dava hangi sebebe dayanırsa dayansın "boşanma" davasının açılmış olmasını yeterli görmüştür. Bu bakımdan boşanma davası hangi sebebe dayanırsa dayansın dava devam ederken eşlerden birinin ölmesi halinde bu hüküm uygulanır. Ölenin mirasçılarından birinin bu yöndeki iradeyi ortaya koyması kusur tespiti bakımından davaya devam edilmesi için yeterlidir. Somut dosya kapsamında, davacı erkeğin 01.11.2018 tarihinde vefat ettiği, davalı dışındaki mirasçılarının Kulu Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/38 E 2019/170 K sayılı 05/04/2019 tarihli kararı ile davacının mirasını kayıtsız ve şartsız reddettikleri anlaşılmaktadır.Yargıtay 14. Hukuk Dairesi'nin 2016/2805 E 2018/7151 K. sayılı 25/10/2018 tarihli kararında; "..

. Ölenin mirasçılarından birinin bu yöndeki iradeyi ortaya koyması kusur tespiti bakımından davaya devam edilmesi için yeterlidir. Somut dosya kapsamında, davacı erkeğin 01.11.2018 tarihinde vefat ettiği, davalı dışındaki mirasçılarının Kulu Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2019/38 E 2019/170 K sayılı 05/04/2019 tarihli kararı ile davacının mirasını kayıtsız ve şartsız reddettikleri anlaşılmaktadır.Yargıtay 14. Hukuk Dairesi'nin 2016/2805 E 2018/7151 K. sayılı 25/10/2018 tarihli kararında; "... Hakkında mirastan çıkarma ve yoksunluk sebepleri gerçekleşen veya mirası reddeden ya da mirastan feragat eden mirasçının tereke ile ilişkisinin tümden kesilmiş sayılmayacağı, mirastan çıkarma ve yoksunluk sebeplerinin gerçekleşmesi ya da mirasın reddi veya mirastan feragat edilmiş olmasının ilgili kişinin mirasçılık belgesi istemesine engel bir neden olmadığı gibi, ilgili kişinin mirasçılık sıfatını da ortadan kaldırmayacağı, bu nedenle mirasçılardan biri veya birkaçı yönünden mirastan çıkarma ve yoksunluk sebeplerinin gerçekleşmesi ya da mirasın reddi veya mirastan feragat edilmiş olması durumunda bu olgular yok sayılarak miras bırakanın tüm mirasçılarını ve miras paylarını gösterir şekilde mirasçılık belgesinin düzenlenmesi, hüküm yerinde ilgili mirasçı veya mirasçılar yönünden mirastan çıkarma ve yoksunluk sebeplerinin gerçekleştiği ya da mirası red veya mirastan feragat ettikleri açıklanarak bu olguların hukuki sonuçlarının terekenin bölüştürülmesi sırasında gözetileceğine işaret edilmesi gerektiği" açıklanmıştır.Bu durumda, vefat eden davacının mirasçılarının davayı takip iradesi gözetilerek, davalının kusurlu olup olmadığının tespiti yönünden yargılamaya devam edilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; Davacı eş, boşanma davası derdest iken vefat ettiğinden, tarafların evliliği boşanma ile değil, ölüm ile sona ermiş olup, davacının boşanma talebi konusuz kalmıştır. Toplanan delillerden, davacı erkeğin babasının vefatı akabinde cenaze nedeniyle gidilen Konya Kulu'da davalı kadının kalmak istemediği, kısa süre içinde Ankara'daki ortak eve dönmek istediği, davacı erkeğin bir süre daha kalmak istediğini beyan etmesi akabinde kadının tek başına Ankara'ya döndüğü ve ortak evdeki tabakları kırarak ev eşyalarına zarar verdiği, daha sonra ailesinin Kırşehir'deki evine gittiği anlaşılmaktadır. Davalı kadın cevap dilekçesinde kırılan eşyaların çeyiz olarak getirdiği tabaklar olduğunu beyan etmiş ise de, bu eşyaların ortak yaşam için tahsis edilen ev eşyası niteliğinde olması nedeniyle, kadının bu eşyaları çeyiz olarak getirmiş olması eşyaların ev eşyası niteliğini değiştirmez ve kadına eşyalara zarar verme hakkı vermez

. Davalı kadın cevap dilekçesinde kırılan eşyaların çeyiz olarak getirdiği tabaklar olduğunu beyan etmiş ise de, bu eşyaların ortak yaşam için tahsis edilen ev eşyası niteliğinde olması nedeniyle, kadının bu eşyaları çeyiz olarak getirmiş olması eşyaların ev eşyası niteliğini değiştirmez ve kadına eşyalara zarar verme hakkı vermez. Her ne kadar davalı tarafça, davacı erkeğin kadına ortak konuta dönmesini söylemek suretiyle bu olayları affettiği ya da en azından hoşgörü ile karşıladığı iddia edilmiş ise de, davacı erkeğin kadının annesinin vefatında kadının ailesinin evine giderek baş sağlığı dilemesi ve kadına şifahen ortak konuta dönmesini söylemesi af niteliğinde olmayıp, ahlakî bir görevin yerine getirilmesi ve uzlaşma müzakeresine davet niteliğindedir. Açıklanan gerekçe ile, İlk Derece Mahkemesinin kadının davranışlarının affedildiği, ya da en azından hoşgörü ile karşılandığı yönündeki gerekçesi yerinde görülmemiştir. Bu hâle göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda davalı kadın ev eşyalarına zarar vermesi nedeniyle tam kusurlu olup, erkeğin ispatlanmış kusurlu davranışı bulunmamaktadır. İlk Derece Mahkemesince evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda davalının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, uzlaşma müzakeresine davetin af mahiyetinde kabul edilmesi sonucu, kadının kusurunun bulunmadığının tespitine karar verilmesi doğru bulunmamıştır." gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının tamamıyla kaldırılmasına, davacının konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda, kadının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle hükmün tamamı yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık ölümle sona eren birliğinin temelinden sarsılıp sarsılmadığı, sarsılmış ise davalı kadının kusurunun bulunup, bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 181 inci maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12548, Karar No: 2014/15147, Tarih: 30.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/12548 E.  ,  2014/15147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DATÇA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2011/242-2013/65

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.09.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat M. E. G. ile temyiz edilen vekili Avukat M.T. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi İ. A. tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil istemine ilişkin olup mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar dava dilekçesinde; mirasbırakanın davalıya yapmış olduğu temlik ve kazandırmaların kız çocuklarından mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan M. K. D.'ın 25/01/1999 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları Münevver, Ümmühan, Selma, Gülserin ve Mehmet'i bıraktığı, davacıların murisin kız çocukları, davalının ise murisin tek erkek çocuğu olduğu, davaya konu taşınmazlardan 198 ada 1, 172 ada 21 ve 165 ada 69 parsel sayılı taşınmazların 1994 ve 1995 tarihli kadastro tespit çalışmaları sırasında "...tahdidi yapılan tapu kaydı ve vergi kaydı bulunmayan 20 yılı aşkın süredir nizasız ve fasılasız muris M. K. D.'ın zilyetliğinde bulunan taşınmazın 1978 tarihli satış senedi ile oğlu olan davalı M.. D..'a devrettiği ve davalının zilyetliğinde olduğu saptanarak davalı adına sicil kaydının oluşturulduğu, tespitin 30/07/1998 tarihinde kesinleştiği, davaya konu taşınmazlardan 165 ada 68, 175 ada 6 parsel sayılı taşınmazların ise 18/08/1998 tarihli satış akdi ile davalıya temlik edildiği, 172 ada 40 parsel sayılı taşınmazı ise davalının üçüncü kişiden satın alma yoluyla edindiği, muris tarafından yapılmış bir temlikin bulunmadığı, yargılama sırasında ilgili parsel bakımından davadan feragat edildiği görülmektedir.

Bilindiği üzere; tapusuz taşınmazlardaki zilyetliğin devrinden ibaret olan sözleşmeler hiçbir şekil şartına bağlı olmadığından geçerlidir ve bu tür sözleşmeler hakkında 01/04/1974 tarihli, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama olanağı yoktur. Bu durumda çekişmeye konu 198 ada 1, 172 ada 21 ve 165 ada 69 parsel sayılı taşınmazlar bakımından açıklanan gerekçeyle davanın reddine, 172 ada 40 parsel sayılı taşınmaz bakımından ise feragat beyanı gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacıların anılan parseller bakımından temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların 165 ada 68, 175 ada 6 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların mirasbırakanın kızları, davalının ise tek erkek evladı olduğu, her ne kadar mahkemece muvazaa olgusunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, taşınmazın satış değeri ile gerçek değeri arasında fahiş fark bulunduğu, anılan taşınmazların 24/10/1997 tarihli zilyetlik devir sözleşmesi ile mirasbırakanın dava dışı O.Ç. 'e zilyetlik devir ve satış sözleşmesi yaptığı daha sonra aynı tarih farklı yevmiyeli sözleşme ile zilyetliğini devraldığı taşınmazları 18/08/1998 tarihinde oğlu olan davalıya temlik ettiği, murisin mali durumu çok iyi olmasa da taşınmazlarının tamamını satmasını gerektirecek bir nedenin varlığı kanıtlanamadığı gibi davalının alım gücünün olduğu ve satış bedelinin ödendiğinin de kanıtlanamadığı, terekeden de para çıkmadığı dosya kapsamı ile sabittir.

Öte yandan; tanık anlatımlarından gerek murise gerekse yatalak olan eşine davacılardan kızı Selma ve damadı Necdet tarafından bakıldığı, "..bunlar olmasa halimiz haraptı" demek suretiyle bakımlarından memnuniyetini dile getirdiği, temlike konu taşınmazların murisin tüm malvarlığı olup temliki işlemlerin oğluna tüm taşınmazlarını devretmek kararlılığında olduğunu gösterdiği, bir kimsenin oturduğu taşınmazı dahil taşınmazlarını elden çıkarmasının hayatın olağan akışına da uygun düşmediği açıktır.

O halde; somut bulgular ve olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; mirasbırakanın temliki işlemlerdeki gerçek iradesinin satış değil mirasçıdan mal kaçırma amaçlı bağış olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca; bu taşınmazlarla ilgili davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazı yerinde değildir. Kabulüyle hükmün anılan nedenlere hasren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2013 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.100.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11280, Karar No: 2010/6827, Tarih: 07.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11280 E.  ,  2010/6827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/12/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının, davacılardan ... ...'ya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının, diğer davacılar ... ... ile ...'ya yönelik temyiz itirazına gelince; Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, davacı küçüğün yaralanma derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı anne ... ... ve baba ... yararına takdir edilen 2.000,00‘er TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı anne ... ... ve baba ... yararına 1.000,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının 1 nolu bendinde yer alan, davacılar ... ... ile ... yararına manevi tazminat takdirine ilişkin “…2.000…” ve “…2.000...” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…1.000.00…” ve “…1.000,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…243,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…135,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6751, Karar No: 2023/10825, Tarih: 26.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2020/6751 E.  ,  2023/10825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/339 Esas, 2015/598 Karar

ŞİKÂYETÇİ : Trakya Elektrik Dağıtım A.Ş.

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2015/339 Esas, 2015/598 Karar sayılı kararının, şikâyetçi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Kovuşturma evresinde usulüne uygun şekilde davetiye tebliğ olunmak suretiyle duruşmadan haberdar edilmesine karşın şikâyetçi vekilinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 238 inci maddesi uyarınca davaya katılma isteminde bulunmadığı, mazeret dilekçesi üzerine usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği, bu itibarla 5271 sayılı Kanun’un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, şikâyetçi vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.