muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16978, Karar No: 2023/6383, Tarih: 12.07.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/16978 E.  ,  2023/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1295 E., 2021/1031 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Nizip Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.10.2020 tarihli ve 2019/81 Esas, 2020/62 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis ve 31.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2020/1295 Esas, 2021/1031 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 4. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suç tarihi ve önceki tarihlerde, Emniyet Müdürlüğü'nün ihbar hattına sanığın eşgal bilgileri ve lakabı belirtilerek uyuşturucu madde sattığı yönünde ihbarlar yapılması üzerine görevlilerce 20.12.2018 tarihinde saat 12.17 sıralarında...Mahallesi üzerinde devriye görevi yapıldığı sırada, hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen Suriye uyruklu ...'in şüphe nedeniyle yapılan kaba üst aramasında uyuşturucu maddelerden eroin ve MAM ile uyarıcı madde niteliğinde olmayan parasetamol içerdiği tespit edilen uyuşturucu madde ele geçirildiği, kullanıcı tanık ...'in kollukta alınan beyanında üzerinde ele geçen eroini.....lakaplı, 50-55 yaşlarındaki, bir gözü kör olan kişiden para karşılığı satın aldığını belirtmesi üzerine görevlilerce yapılan araştırma sonucu suç tarihi ve öncesindeki ihbarlara konu kişinin sanık olduğunun tespit edilmesi üzerine

aynı gün usulüne uygun alınan yazılı arama kararına istinaden saat 14.45 sıralarında sanığın ikametine gidildiği, ikametin yakınında sanık ve hakkında kullanmak için ayrı soruşturma yürütülen tanık ...'in birlikte görüldüğü, sanığın elinde 20,00 TL para bulunduğunun görülmesi üzerine, tanık ...'in yapılan kaba üst aramasında arka cebinde beyaz kağıda sarılı % 8 saflık oranında olmak üzere 0,02 gram eroin içeren madde ele geçirildiği, sanığa ait ikamette yapılan aramada ise, banyo ve küçük odada olmak üzere 3 farklı bölümde Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarından alınan uzmanlık raporuna göre net 26,2 gram % 8 saflık oranında 2,096 gram eroin ele geçirildiği somut olayda, sanıktan ele geçirilen uyuşturucu maddenin miktarı, ikametin farklı bölümlerinde ve parçalı olarak ele geçirilmiş olması, kullanıcı tanık ...'in olay günü alınan beyanında kendisinden ele geçirilen eroini sanıktan 20,00 TL karşılığı satın aldığını beyan etmiş olması, tanığın anlatımı ile uyumlu şekilde görevlilerce sanığın elinde 20,00 TL para görülmesi, kullanıcı tanıklar ve sanığın ikametindeki aramada ele geçirilen maddelerin içeriğinin aynı etken maddeleri ihtiva etmesi, sanığın lakabı ve eşgal bilgileri verilerek yapılan ihbarlar, kullanıcı tanık ...'in kolluktaki beyanı, sanığın 25.09.2019 tarihli duruşmadaki kullanıcı tanık ...'e 20,00 TL karşılığı eroin katkısı bulunan uyuşturucuyu verdiği, kendisinin de uyuşturucu madde kullandığı, uyuşturucu maddelere bazı katkı maddeleri ekleyerek çoğaltıp sattığı yönündeki ikrarı, tutanak mümzi tanıklarının anlatımı ve tüm dosya kapsamına göre değişik zamanlarda aynı suçun birden fazla işlendiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2020/1295 Esas, 2021/1031 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan

temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Nizip Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/32735, Karar No: 2010/1166, Tarih: 25.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/32735 E.  ,  2010/1166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin önel verilerek

emeklililik nedeni ile feshedildiğini belirterek, fark kıdem tazminatı, maddi tazminat,

kötüniyet tazminatı ve iş arama izin ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-4857 sayılı İş Kanununun 27. maddesinde, "Bildirim süreleri içinde işveren, işçiye yeni bir iş bulması için gerekli olan iş arama iznini iş saatleri içinde ve ücret kesintisi yapmadan vermeye mecburdur. İş arama izninin süresi günde iki saatten az olamaz ve işçi isterse iş arama izin saatlerini birleştirerek toplu kullanabilir. Ancak iş arama iznini toplu kullanmak isteyen işçi, bunu işten ayrılacağı günden evvelki günlere rastlatmak ve bu durumu işverene bildirmek zorundadır. İşveren yeni iş arama iznini vermez veya eksik kullandırırsa o süreye ilişkin ücret işçiye ödenir. İşveren, iş arama izni esnasında isçiyi çalıştırır ise işçinin izin kullanarak bir çalışma karşılığı olmaksızın alacağı ücrete ilaveten, çalıştırdığı sürenin ücretini yüzde yüz zamlı öder" şeklinde kurala yer verilmiştir.

Bildirim önelleri içinde işçiye verilmesi gereken yeni iş arama izni kamu düzenini ilgilendirmektedir. İşverenin bu yükümünü azaltan ya da tamanen ortadan kaldıran sözleşme hükümleri geçersizdir.

İşçinin işverene bildirim süresi tanımak suretiyle fesih yoluna gitmesi halinde de, işverence yeni iş arama izni verilmesi gerekir. Gerçekten yasada sadece bildirim süresinden söz edilmiş, bu süreyi işçinin ya da işverenin tanımış olması arasında ayrım yapılmamıştır. İşçinin ihbar öneli tanımak suretiyle feshinden sonra da işçinin iş arama ihtiyacı devam edebilecektir.

İşçinin işverene bildirim süresi tanımak suretiyle fesih yoluna gitmesi halinde de, işverence yeni iş arama izni verilmesi gerekir. Gerçekten yasada sadece bildirim süresinden söz edilmiş, bu süreyi işçinin ya da işverenin tanımış olması arasında ayrım yapılmamıştır. İşçinin ihbar öneli tanımak suretiyle feshinden sonra da işçinin iş arama ihtiyacı devam edebilecektir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından önel verilerek feshedilmiş ve fesih bildirimi davacı işçiye tebliğ edilmiştir. Ancak davacı işçi verilen önel süresi içinde önel bitmeden iş sözleşmesinin emekliye ayrılması nedeni ile sonlandırılması yönünde dilekçe vermiştir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 27. maddesi düzenlemesi anlamında, ister işveren isterse işçi önel vererek feshetsin, işçiye günde 2 saat iş arama izni verilmesi gerekir. Somut olayda işçinin emeklilik nedeni ile verdiği ayrılma dilekçesi üzerine ayrıldığı tarihe kadar, işverenin fesih bildirimi sonuçlarını doğurmaktadır. Davacı işçinin verdiği dilekçe , bir anlamda önel süresinin kısaltılmasına ilişkin olup, bu dilekçesi davalının daha önce yaptığı önelli fesih bildirimini ve dolayısı ile önel içinde işverenin 2 saat iş arama izni vermesi gereğini ortadan kaldırmamaktadır. Mahkemece, davacının önel süresi içinde 2 saat iş arama izni verilmemesi nedeni ile zamlı karşılığı ücret alacağının , işçi tarafından feshi halinde iş arama izni istenemeyeceği" gerekçesi ile reddi doğru değildir. Davalı işverenin önelli fesih bildirimi tarihi ile davacının emekli olduğu tarihe kadar kullandırılmayan iş saatleri içindeki günde 2 saat iş arama karşılığı % 100 zamlı ücretin hesaplanarak hüküm altına alınması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1250, Karar No: 2015/2794, Tarih: 01.10.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1250 E.  ,  2015/2794 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP:

İftira suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15.10.2012 tarihli ve 2012/34724 soruşturma, 2012/28016 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın süre yönünden reddine dair Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2013 tarihli ve 2013/1468 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

7201 sayılı Tebligat Kanununun "Vekile ve kanuni mümessile tebligat" başlıklı 11. maddesindeki "Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır." şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15.10.2012 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, 14.11.2013 tarihinde müşteki vekili Avukat ...'e tebliğini müteakip 15 günlük itiraz süresi içerisinde 26.11.2013 havale tarihli dilekçe ile karara yapılan itirazın süresinde olduğu gözetilmeden, itirazın esastan incelenmesi yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, Yüksek Adalet Bakanlığının 04.02.2015 tarih ve 94660652-105-01-9730-2014-2967/8452 sayılı istemlerine dayanılarak anılan kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.02.2015 gün ve 2015/55449 sayılı tebliğnamesiyle bozma talep edilmiş olmakla dosya incelenerek gereği düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I) Olay:

İftira suçundan, şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda, Cumhuriyet Başsavcılığınca, şüphelinin müştekiye karşı isnat edilen suçları işlediğine dair delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, müşteki ... vekilinin karara itirazı üzerine, Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2013 tarih, 2013/1468 değişik iş sayılı kararı ile itirazın süre yönünden reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı: Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın, süre yönünden reddine ilişkin mercii kararının hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III ) Hukuksal Değerlendirme

Kanun yararına bozma, kesinleşen hükümde verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesi ile sınırlı olduğundan, inceleme karar tarihindeki mevzuat hükümlerine göre yapılmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanununun 172. maddesinde, “(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.” hükmüne yer verilmiş,

Aynı Kanunun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

Aynı Kanunun “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine itiraz edebilir.” ayrıca 7201 sayılı Tebligat Kanununun; vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiğine dair hükümleri düzenlenmiştir.

Yukarıda bahsi geçen yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun "soruşturma" başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli merciin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Cumhuriyet Başsavcılığının kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının, 14.11.2013 tarihinde müşteki ... vekiline tebliğ edildiği, müşteki vekilinin ise, 26.11.2013 tarihli dilekçesiyle, Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla karara süresinde itiraz ettiği görülmektedir. Bu durumda tebliğ tarihi üzerinden CMK'nın 173/1. maddesinde öngörülen yasal 15 günlük süre geçmediği için, itirazın esastan incelenmesi gerekirken, yasal süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmediğinden anılan kararın Kanun yararına bozulmasına karar verilmesi uygun görülmüştür.

IV ) Sonuç ve karar :

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Ağır Ceza Mahkemesinin 30.12.2013 tarihli ve 2013/1468 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/515, Karar No: 2025/2319, Tarih: 04.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/515 E.  ,  2025/2319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/558 E., 2023/655 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız infaz nedeniyle 150.000,00 TL maddi tazminat ve 300.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Sorgun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/240 Esas- 2016/441 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçundan 1 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği ve bu kararın temyiz edilmemesi üzerine 18.01.2017 tarihinde kesinleştirilerek infaza verildiği, Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 02.05.2015 Tarih, 2017/1395 Esas ve 2017/5177 Karar sayılı ilamı ile sanığın süre geçtikten sonra yaptığı temyiz talebi kabul edilip temyiz incelemesi yapılarak mahkeme hükmünün bozulmasına karar verildiği, yapılan yargılama sonucunda Sorgun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/382 Esas- 2017/421 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçundan 9 ay 20 gün hapis cezasına hükmedildiği, bu kararın 25.10.2017 tarihinde kesinleştiği, bozulan hükmün infazının mümkün olmaması sebebiyle 1 yıl 2 ay hapis cezası hükmünün infazının durdurulmasına ve infaz evraklarının iadesi için Sorgun Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına dair 23.09.2023 tarihli ek karar verildiği, sanığın davasının dayanağı da bu ek karar olup sanık dilekçesinde infaz edilemez olan cezayı infaz ettirildiğinden dolayı mağduriyeti ve hak kayıpları oluştuğunu, bu hak kayıpları ve mağduriyetlerinin giderilmesi için Yozgat 1. Ağır Ceza Mahkemesinde tazminat davası açtığı ancak Sorgun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/240 Esas sayılı dosyasında davacının 1 yıl 2 ay hapis cezasının infaz edilmediğinin bildirildiği, yine Sorgun Asliye Ceza Mahkemesince de gönderilen cevabi yazıda davacının 1 yıl 2 ay hapis cezasının infaz edilmediğinin bildirildiği anlaşılmakla, tazminata ilişkin talebin yasal koşulları oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Yozgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15733, Karar No: 2017/3604, Tarih: 27.04.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/15733 E.  ,  2017/3604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, murisin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda “usuli kazanılmış hak” kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin yada tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Bu açıklamalardan olarak somut olayda, mahkemenin manevi tazminata ilişkin önceki hükmün ferileri ile birlikte bozma dışı kalarak kesinleşmiş bulunmasına ve davacı çocuklar ... ve ... yönünden 1.500,00-TL vekalet ücretine hükmedildiğinin anlaşılmasına göre mahkemece 16.06.2016 tarihli kararda 1.800,00-TL vekalet ücretinin davacı çocuk ... ve 1.800,00-TL vekalet ücretinin davacı çocuk ... 'den alınarak davalılara verilmesine karar verilmesi isabetli değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Hüküm fıkrasının 6. Maddesinin son cümlesindeki ''1.800,00 TL vekalet ücretinin davacı çocuk ... dan ve 1.800,00 TL vekalet ücretinin davacı çocuk ... 'den'' sözcüklerinin çıkartılarak yerine ''1.500,00 TL vekalet ücretinin davacı çocuk ... 'dan ve 1.500,00 TL vekalet ücretinin davacı çocuk ... 'den'' sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine, 27.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.