muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7645, Karar No: 2018/10994, Tarih: 17.05.2018

2-Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; yargılama aşamasında dinlenen tanıklardan, davacı tanığı ... ve davalı tanıkları ... ile ..., davacının öğleden önce yarım saat çay molası, öğleden sonra yarım saat çay molası ve öğle arasında 2 saat istirahati olduğunu beyan etmişlerdir.

Tanıkların beyanları doğrultusunda, talep edilen fazla mesai ücreti hesaplanırken ara dinlenme süresinin 3 saat yerine 2.5 saat düşülmesi hatalıdır. Açıklanan gerekçe ile hükmün bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2157, Karar No: 2024/256, Tarih: 18.01.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2157 E.  ,  2024/256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki, kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm tesisi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi olduğunu, kooperatif yetkililerinin sözlü talepleri üzerine 3.034,33 TL'lik borcu 30.05.2014 tarihinde ödediğini ancak daha sonra kooperatif yetkililerinin müvekkiline kooperatiften ihraç edildiğini bildirdiklerini, kooperatiften ihraca ilişkin belgeleri talep ettiklerini, kooperatifçe üç ayrı tarihli gazete ilanlarını gönderildiğini, müvekkili ile birlikte sekiz üye için de ihraç kararı verildiğini, müvekkiline ihraç ile ilgili usulüne uygun tebligatlar yapılmadığını, eczacı olan müvekkilinin adresi tespit edilebilecekken hatalı adreslere tebligat çıkarıldığını, müvekkilinin ödemesi gereken tutarın ilanda 1.485,83 TL olarak belirtildiğini ancak müvekkilinin ilk ilan tarihi 07.06.2014 tarihinden önce kooperatife ödemekle yükümlü bulunduğu tutarı fazlasıyla ödediğini ileri sürerek, müvekkili ile ilgili ihraç kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın 3 aylık hak düşürücü sürenin dolmasından sonra açıldığını, davacıya gönderilen ihtarnemelerin bila tebliğ dönmesi üzerine Türkiye genelinde yayımlanan gazetede birinci ve ikinci ödeme ihtarları ile ihraç ihtarının ilan edildiğini, davacının 1996 yılında kooperatife ortak kaydı yapıldıktan sonra hiçbir şekilde kooperatifle ilişki ve irtibat kurmadığını, hiçbir genel kurul toplantısına iştirak etmediğini, kooperatif arsasının imar görmesi üzerine kooperatif avukatı ile irtibata geçtiğini ve ihraç edildiği bilgisini edindiğini, davacının kesin ihraç ilanından yaklaşık 3.5 yıl sonra dava açmasının usul yasaya aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı üyeye ödemeye ilişkin birinci ve ikinci ihtarın kooperatife bildirdiği adrese noter vasıtasıyla tebliği ile iade gelmesi nedeniyle noter tarafından gazete yolu ile ilanının istenmesi ve yapılması gerekirken, bu yapılmadığından tebliğin usulsüz olduğu , yine aynı şekilde ihraç kararının da usulsüz tebliği edildiği görülmekle, davanın üç aylık hak düşürücü süre içinde açıldığı nazara alınarak birinci ihtar tarihi itibariyle davacının istenen kadar kooperatife borcun bulunmadığı, yine ikinci ihtarda istenen miktar ile birinci ihtarda istenen miktarların farklı olduğu, ayrıca birinci ihtarda istenenden daha fazlasının davacı tarafından 30.05.2014 tarihinde kooperatifin banka hesabına ödendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı hakkındaki ihraç kararının 24.07.2014 tarihli gazetede yayınlandığını, dolayısıyla üç aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra açılan ... bu davanın esasa girilmeden usulden reddedilmesi gerektiğini, bilirkişi raporunda 1996 yılında kooperatife üye olan davacının 17.06.2001 ile 17.05.2014 tarihleri arasında çağrılmasına rağmen genel kurullara katılmadığı, aidat ödeme yükümlülüğü bulunan kooperatifle irtibatının olmadığı hususlarının tespit edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı kooperatif üyesinin 17.06.2001 ila 17.05.2014 tarihleri arasında, on dört yıl yapılan tüm kooperatif genel kurul toplantılarına çağrılmasına rağmen katılmadığı, bu süre içerisinde kooperatifle iletişime geçmediği, aidat yükümlülüğü bulunan kooperatifte davacının uzun süre kooperatife uğramadığı, on dört yıl boyunca çağrılmasına rağmen genel kurul toplantılarına katılmadığı, aidat borcu bulunup bulunmadığını takip etmediği dolayısıyla üyeliğinin sona erdiğini zımnen kabul ettiği, diğer bir anlatımla üyelik haklarından zımnen vazgeçtiğini benimsediği, eylemli olarak ortaklıktan çıkma iradesini yansıttığı ve açtığı davanın TMK 2. maddesinde öngörülen iyiniyet kuralına aykırı düştüğü gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm tesisi ile davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; temyiz dilekçesinde özetle davalı kooperatif tarafından müvekkile gönderilen ve bila tebliğ dönen birinci ihtarında 1.485,83 TL, ikinci ihtarda ise 1.860,83 TL alacak bildirilmiş olup ihtarlarda bildirilen alacak tutarları birbirlerinden farklı olmakla bu ihtarların geçersiz olduğunu, bu ihtarlarda alacak kalemlerinin ayrıntılı belirtilmediği gibi birinci ihtarda Ana Tip Sözleşmenin 14. maddesi uyarınca son ödeme gününden otuz gün geçmeden aidat alacağı muaccel olmayacağı halde 31.05.2013 tarihinde muaccel hale gelecek Nisan aidatı da alacağa katılarak muaccel olmayan alacak bildirimi yapıldığını, ihtarlarda bildirilen borç miktarlarının çok daha fazlasını 30.05.2014 tarihinde 3.034,33 TL olarak ödediğini, usule uygun olmayan ödeme ihtarlarına rağmen, ödeme ilanından da önce, ilan edilen tutarların çok daha üzerinde aidat borcunu kooperatife ödediğini, müvekkilin Bölge Adliye Mahkemesi kararında iddia edildiği gibi eylemli olarak ortaklıktan çıkma iradesi bulunması halinde temerrüde düşmediği bir borcu fazlasıyla ödemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 nci ve 371 nci maddeleri, 1163 Sayılı Kooperatifler Kanununun 27 nci maddesi

3. Değerlendirme

1. Dava, kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali istemine ilişkindir. Kooperatifler Kanununun 27 nci maddesi ve Kooperatif Ana Sözleşmesinin 14 ncü maddesine uygun şekilde ihraç prosedürünün işletilmediği dosya kapsamında sabittir.

2. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince, davacının 17.06.2001 ila 17.05.2014 tarihleri arasında, on dört yıl yapılan tüm kooperatif genel kurul toplantılarına çağrılmasına rağmen katılmadığı, bu süre içerisinde kooperatifle iletişime geçmediği, aidat yükümlülüğü bulunan kooperatifte davacının uzun süre kooperatife uğramadığı, on dört yıl boyunca çağrılmasına rağmen genel kurul toplantılarına katılmadığı, aidat borcu bulunup bulunmadığını takip etmediği dolayısıyla üyeliğinin sona erdiğini zımnen kabul ettiği ve uzun yıllar geçtikten sonra ortaklığının varlığını iddia etmesinin dürüstlük kurulları ile bağdaşmadığı ve TMK'nın 2 nci maddesine aykırı olduğu kanaatine varılmışsa da, somut olayda davacı davalı kooperatifin 30.12.2013 tarihli yönetim kurulu kararı ile ihraç edildiğine göre kooperatif tarafından ihraç edildiği bu tarihe kadar üyeliği benimsenerek kabul edilmiştir.

3. Öte yandan davacının 30.05.2014 tarihinde kooperatife 3.034,33-TL ödeme yaptığı, bu ödemenin kooperatifçe kabul edilmediği iddia ve ispat edilmediğine göre davacının üyeliğinin kooperatifçe zımnen benimsendiğinin kabulü gerekir.

4. Somut olay bakımından davacının ihraç kararının gazetede ilan olunduğu 24.07.2014 tarihi ile dava tarihi olan 29.01.2018 tarihi arasındaki geçen süre dikkate alındığında TMK'nın 2 nci maddesinin uygulanma imkanı yoktur. Bu durumda davalı kooperatif tarafından usulüne uygun olarak ihraç süreci işletilmediğinden, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/987, Karar No: 2025/1349, Tarih: 13.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/987 E.  ,  2025/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/23 E., 2024/182 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; mirasbırakandan intikal eden taşınmazlarla ilgili davalı kardeşi ile miras taksim sözleşmesi düzenlediklerini, ancak daha sonra mirasbırakan ...'in taksim sözleşmesinde yer almayan 421 ada 207 parseldeki 3 nolu bağımsız bölümü intifa hakkını üzerinde bırakarak davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini öğrendiğini, işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, davalının taşınmazı üçüncü kişiye devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın dava tarihindeki değerinin tespiti ile miras payı oranında şimdilik 100.000,00 TL tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı; İstanbul dışında olduğu tarihte ihale ile satışa çıkarılan dava konusu taşınmazın mirasbırakan adına satın alındığını, ancak satış bedelini kendisinin ödediğini, bir gün sonra İstanbul'a döndüğünde taşınmazın mirasbırakan tarafından gerçek sahibi olan kendisine devredildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.03.2019 tarihli ve 2017/176 Esas, 2019/100 Karar sayılı kararıyla; temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 20.02.2020 tarihli, 2019/899 Esas, 2020/216 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulünün doğru olduğu gerekçesiyle HMK’nın 353/1.b.1. maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 27.04.2021 tarihli ve 2020/1584 Esas, 2021/2614 Karar sayılı ilamı ile ‘‘...Somut olayda, mirasbırakanın dava konusu taşınmaz dışında da taraflarca taksim sözleşmesi ile paylaşılan 5 adet taşınmazının bulunduğu, dinlenen davacı tanık beyanlarından muvazaanın varlığına ilişkin somut olguların ortaya konulmadığı, mirasbırakanın mirasçılarla beşeri ilişkilerinde de bir olumsuzluk iddiasının ileri sürülmediği gözetildiğinde temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığı iddiasının usulen ispatlanamadığı sonucuna varılmaktadır. Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davalının savunmasını ispat edemediği de benimsenmek suretiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir....” gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin kararı bozulmuştur.

3. İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2021 tarihli ve 2021/240 Esas, 2021/310 Karar sayılı kararıyla; temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle önceki kararda direnilmesine karar verilmiş, direnme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur. Dairemizin 21.02.2022 tarihli ve 2022/40 Esas, 2022/2301 Karar sayılı kararıyla bozma kararının yerinde olduğu gerekçesiyle dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.11.2023 tarihli ve 2022/1-818 Esas, 2023/1118 Karar sayılı ilamıyla "Davacı taraf, temlikin muvazaa ile illetli olduğunu kanıtlamalıdır. Somut olayda miras bırakanın davaya konu temliki mirasçılarından mal kaçırma amacıyla yaptığı dinlenen tanıklar tarafından ifade edilmediği gibi çocuklarından birini diğerine göre üstün tutarak mal bırakmamasını gerektirecek herhangi bir olumsuz ilişkisi, miras bırakan ile davacı oğlu arasında temlik tarihinde mal kaçırmayı gerektirecek bir husumeti ortaya konulmamıştır. Yukarıda yer verilen olgular, toplanan deliller, tanık ifadeleri ve özellikle miras bırakanın davaya konu taşınmaz dışında iki tanesi hisseli olmak üzere beş adet taşınmazın davacı ve davalıya miras yoluyla kaldığı ve taraflarca bu malların taksime tâbi tutulduğu hususları bir arada değerlendirildiğinde; davacı tarafın miras bırakanın mal kaçırma kastı ile hareket ettiğini kanıtladığını söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır. Bu durumda tüm dosya kapsamına göre ispat yükü üzerinde olan davacı tarafın temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı yapıldığı iddiasını ispatlayamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ve ispat yükü de ters çevrilmek suretiyle yazılı şekilde sonuca varılması doğru olmamıştır.

Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır." gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır." gerekçesiyle direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

5. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı tarafın temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı yapıldığı iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; mirasbırakanın kendi adına başkaca taşınmazlarının olması ve davaya konu satışta intifa hakkını üzerinde bırakması nedeniyle yapılan satışın gerçek olmadığının sabit olduğunu, mirasbırakan tarafından 55.000,00 TL'ye satın alınan taşınmazın 19.000,00 TL'ye davalıya satılmasının da bu hususu teyit ettiğini, toplanan delillere göre mirasbırakanın satış yapmasını gerektirecek bir durumunun bulunmadığını, miras taksim sözleşmesinden önce dava konusu taşınmazın davacıdan gizlendiğini, işlemin muvazaalı olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6229, Karar No: 2015/7078, Tarih: 09.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/6229 E.  ,  2015/7078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece verilen ilk hüküm davalı kadın yararına hükmedilen 15.000 TL. maddi tazminat miktarı az bulunarak Dairemizin 30.09.2014 gün 2014/8384 esas, 2014/18956 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulmuş ve davalı kadın yararına 150.000 TL. maddi tazminata hükmedilmiştir. Davalı yararına bozmaya uyularak tayin edilen miktar, bozmadan beklenen amacı karşılamaktan uzak olup, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları ve davalının kaybettiği mevcut ve beklenen menfaatleri nazara alındığında çoktur. Daha uygun miktarda maddi tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.04.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/10175, Karar No: 2019/12098, Tarih: 03.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10175 E.  ,  2019/12098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu, o yer Cumhuriyet savcısının 21/07/2015 tarihli temyiz dilekçesinde, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen beraat kararının usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek sadece hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmü yönünden suça sürüklenen çocuk lehine olarak temyiz isteminde bulunduğu anlaşıldığından, temyiz kapsamının hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içerisinde suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen 17/03/2015 tarihli sosyal inceleme raporunun bulunması nedeniyle tebliğnamedeki sosyal inceleme raporu aldırılmadığı yönündeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya kapsamından, olaydan sonra tanık ...’in, mağdurun çalınan cep telefonunu telefoncu iş yeri olan tanık ...’tan satın alarak bir süre kullandığı, daha sonra kapanması nedeniyle telefonu tanık ...’a götürüp baktırdığında, savcılık tarafından telefonun kapattırıldığının tespit edilmesi üzerine tanık ...’ın telefonu geri alıp, suça sürüklenen çocuğun babasını aradığı, suça sürüklenen çocuk ve babasının soruşturma aşamasında 17/01/2015 günü tanık ...’ın iş yerine giderek tanık ...’ın telefon için ödediği bedeli geri iade edip polisi arayarak birlikte telefonu teslim ettiklerinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 1 ay hapis yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 03/07/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/23481, Karar No: 2024/9446, Tarih: 09.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/23481 E.  ,  2024/9446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/438 E., 2022/1303 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Sanık ve müdafiinin yokluğunda İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince verilen ve ayrıca sanığa tebliğ edilmeyen 13.05.2022 tarihli ve 2022/438 Esas, 2022/1303 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen on beş günlük yasal süresinden sonra 24.10.2022 tarihinde sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.03.2023 tarihli ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 11 inci maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanığa da tebliğ edilmesi gerektiğinden, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede: