muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8780, Karar No: 2016/2852, Tarih: 31.03.2016

B- Sanıklar ... ve ... hakkında yağma ve tehdit suçundan kurulan beraat hükümleri ile yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

I-Sanıklar hakkında ... Cumhuriyet Savcılığının 23.12.2011 tarihli ek iddanamesiyle 149/1-a-c-h maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle açılan davanın 28.11.2012 tarihinde bu dosya ile birleştirilmesine karar verildiği halde, sanıkların ek iddianame ile açılan bu davada nedeniyle sanıkların savunmaları tespit edilmeyerek savunma hakkı kısıtlanması,

II-Oluş ve dosya kapsamına göre, olay gecesi sanıkların çalıştığı restorana eğlenmek için giden katılanların yüksek buldukları hesaba itiraz etmeleri üzerine sanıkların katılan ...'i restoranın tuvaletine götürerek darp edip bıçak çekerek 500.-TL parasını aldıkları, daha sonra yanlarına gelen katılan ...'yı da darp ederek bıçak çekmek suretiyle 35.-TL parasını ve boynundaki altın zincirini çekip aldıklarının, alınan doktor raporuna göre katılanların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandıkları,

Katılanlar Adil ve ..., olay gecesi, konsomatris 3 bayanın istemedikleri halde oturduklarını, bayanların birer bira içtiklerini, kendilerinin de birer adet bira içip sadece çerez tabağı aldıklarını beyan ettikleri,

Olaydan sonra alınan doktor raporunda katılan ...'in 1,53 promil, katılan ...'nın ise 1,19 promil alkollü olduklarının belirtilmesi karşısında,

1-Katılanların kanındaki promil düzeyinden kaç adet bira içmiş oldukları araştırılarak,

2-Suç tarihinde işyerinde varsa güvenlik kamera kaydı ve adisyon fişi temin edilip, katılanların restoranda ne miktarda ürün tüketikleri tesbit edilerek, aldıkları bu hizmetin olay tarih itibarıyla rayiç bedelinin saptanıp,

3-Olay tarihinde anılan işyerinde diğer çalışanların kimlikleri tesbit edilip tanık sıfatıyla beyanları alındıktan sonra sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmeden eksik soruşturma ile yetinilip yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

III-Dosya kapsamına göre; Sanıklar hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığınca 01.03.2012 tarih, 2012/2492 Esas ve 23.11.2012 tarih, 2012/10243 Esas nolu iddianameler ile katılanlar Adil ve ... yönelik eylemleri nedeniyle yağma suçundan dava açıldığı, 28.11.2012 tarihinde birleştirme kararı verildiği, yürütülen yargılama sonunda katılan ...'ya yönelik yağma suçundan her iki sanık hakkında beraat kararı verilirken, katılan ...'e yönelik eylemlerinin hukuki bir alacağın tahsili olarak kabul edilerek TCK'nın 150/1. maddesinin uygulandığı anlaşılmaktadır.

Bir başkasının, kendisinin veya yakının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığa yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Yağma suçu cebir ve tehdit ile işlenen birleşik suç özelliğindedir. Faillerin yararlanma kastı olmadığının saptanması halinde birleşik suçlardan hangisi sübuta eriyorsa onunla hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerekmektedir. Birleşik suçlardan birinin sübut bulması, diğerlerinin bulmaması durumunda sadece sübut bulan eylemden hüküm kurulmalıdır.

Hal böyle olunca,

Sanıkların, katılan ...'e yönelik eylemlerinin bir bütün halinde etkili eylem olarak benimsenmesi karşısında, sadece bu suçtan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerekirken tehdit suçundan ayrıca beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanları ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3369, Karar No: 2014/17360, Tarih: 17.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/3369 E.  ,  2014/17360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2012/478-2014/10

Davacı K.. O.. tarafından, davalı N.. Y.. aleyhine 11/10/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile kardeşi arasında Manisa 2.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/1615 Esas sayılı dava dosyasında ve Manisa 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2010/1592 Esas sayılı dava dosyasında tanık olarak beyanın alındığını, davalının ise yalan tanıklık yaptığı gerekçesiyle şikayetçi olduğunu, yapılan soruşturma sonucunda hakkında takipsizlik kararı verildiğini, davalının haksız şikayetleri nedeniyle kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek uğradığı manevi zararın davalıya ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı ise, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilerek manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olayın gelişimi ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10741, Karar No: 2021/13191, Tarih: 06.07.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10741 E.  ,  2021/13191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin temyiz isteminin tüm suçlara yönelik olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinden yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 Sayılı Kanun’un 26.maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2.madde uyarınca doğrudan verilen 3000-TL’ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan tayin edilen 2660-TL,adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 317.maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin İncelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06.07.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/155, Karar No: 2021/79, Tarih: 20.01.2021

**16. Hukuk Dairesi         2017/155 E.  ,  2021/79 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sırasında, Kadirli İlçesi çalışma alanında ve tapuda davacı Hazine adına kayıtlı bulunan eski 131 parsel sayılı 45.400,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 136 ada 12 parsel numarasıyla ve 44.574,93 metrekare yüzölçümlü olarak; davalılar ... ve müşterekleri adına kayıtlı bulunan eski 354 parsel sayılı 60.000,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 136 ada 11 parsel numarasıyla ve 61.520,18 metrekare yüzölçümlü olarak; eski 132 parsel sayılı 170.200,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 136 ada 13 parsel numarasıyla ve 167.868,74 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir. Davacı Hazine, uygulama kadastrosu sırasında adına kayıtlı bulunan eski 131 (yeni 136 ada 12) parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün azaldığını, eksikliğin komşu yeni 136 ada 11 ve 13 parsel sayılı taşınmazlarda kaldığını ileri sürerek dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda çekişmeli 136 ada 11 parsele ilişkin davanın reddine, 136 ada 13 parsele ilişkin davanın kabulüne, 136 ada 12 ve 13 parsel sayılı taşınmazların uygulama tutanaklarının iptaline, 136 ada 13 parselin teknik bilirkişilerin 15.01.2015 tarihli ek rapor ve krokilerinde (A) harfiyle gösterilen kırmızı kalemle taralı 1.120,56 metrekarelik bölümü ile 136 ada 12 parselin doğusunda kırmızı kalemle taralı 645,60 metrekarelik taşınmaz bölümünün 136 ada 12 parsele eklenmesine, 136 ada 12 parselin, aynı raporda (B) harfiyle gösterilen 205,47 metrekare ve (D) harfiyle gösterilen 130,29 metrekare olmak üzere toplam 335,76 metrekarelik bölümünün parselden çıkarılmasına, böylece 136 ada 12 parselin 46.005,33 metrekare, 136 ada 13 parselin 166.748,18 metrekare yüzölçümüyle tapuya kayıt ve tesciline, 136 ada 11 parsel sayılı taşınmazın uygulama tespiti gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosuna itiraza ilişkindir. Davacı Hazine, uygulama kadastrosu sırasında adına kayıtlı bulunan eski 131 (yeni 136 ada 12) parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün azaldığını, eksikliğin komşu yeni 136 ada 11 ve 13 parsel sayılı taşınmazlarda kaldığını ileri sürerek dava açmış olup, dava konusu 136 ada 13 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıt maliklerinden Hüseyin kızı ... ile Hüseyin kızı ...'ın davada taraf olmadıkları anlaşılmaktadır. Bu haliyle davada, taraf teşkilinin sağlandığından söz edilemez. Oysa ki taraf teşkilinin sağlanması dava şartlarından olup, bu koşul yerine getirilmeden davanın esasına ilişkin hüküm kurulması hukuken mümkün bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; Mahkemece öncelikle davacıya, davasını, çekişmeli 136 ada 13 parsel sayılı taşınmazın davada yer almayan paydaşlarına yönelterek taraf teşkilini sağlamak üzere süre ve imkan tanınmalı, bu şekilde taraf teşkilinin sağlanması halinde işin esasına girilerek, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda tüm delilleri toplanıp birlikte değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu husus gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3501, Karar No: 2016/3155, Tarih: 14.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3501 E.  ,  2016/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, kurumca tahakkuk ettirilen primler nedeniyle gönderilen ödeme emirlerinin zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz istekğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun “Primlerin ödenmesi” başlığını taşıyan 80. maddesinde, 08.12.1993 tarihinde yürürlüğe giren 3917 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişiklik yapılarak Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüş, 4958 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 30.09.2003 günü yürürlüğe giren 38. maddesiyle anılan Madde değiştirilerek tahsilde 6183 sayılı Kanunun 51. maddesi hariç diğer maddelerinin uygulanacağı belirtilmiş, sonra bu maddede 06.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5198 sayılı Kanunun 11. maddesi ile bir kez daha değişikliğe gidilerek tahsilde 6183 sayılı Kanunun 51 ve 102. maddeleri hariç, diğer maddelerinin uygulanacağı açıklanmış, böylelikle, 3917 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki duruma dönülmüştür.

Şu durumda, söz konusu mevzuat kapsamında, zamanaşımı süresi bakımından, 08.12.1993 günü öncesine ve 06.07.2004 sonrasına ilişkin prim ve diğer alacaklar yönünden Kurumun alacak hakkı, Borçlar Kanununun 125. maddesinde öngörülen (10) yıllık zamanaşımı süresine tabi olup, zamanaşımının başlangıç tarihi, anılan Kanunun 128. maddesi gereğince alacağın muaccel olduğu tarihtir ve zamanaşımının kesilmesi ile durmasına ilişkin 132. ve ardından gelen maddelerindeki düzenlemeler de uygulama alanı bulmaktadır. 08.12.1993 – 05.07.2004 dönemine ait prim ve diğer alacaklar yönünden ise, 6183 sayılı Kanunun “Tahsil zamanaşımı” başlığını taşıyan 102. ve ardından gelen maddeleri uygulanmakta, anılan madde hükmüne göre (5) yıl olan zamanaşımı süresinin başlangıcı da, alacağın vadesinin rastladığı takvim yılını izleyen yılbaşı olarak kabul edilmektedir.

Öte yandan 6183 sayılı Kanunun Zamanaşımının kesilmesi başlıklı 103. maddesinde;

"Aşağıdaki hallerde tahsil zamanaşımı kesilir:

1.Ödeme,

2.Haciz tatbiki,

3.Cebren tahsil ve takip muameleleri sonucunda yapılan her çeşit tahsilât,

4.Ödeme emri tebliği

5.Mal bildirimi, mal edinme ve mal artmalarının bildirilmesi,

6.Yukardaki 5 sırada gösterilen muamelelerden her hangi birinin kefile veya yabancı şahıs ve kurumlar mümessillerine tatbiki veya bunlar tarafından yapılması,

7.İhtilaflı amme alacaklarında kaza mercilerince bozma kararı verilmesi,

8.Amme alacağının teminata bağlanması,

9.Kaza mercilerince icranın tehirine karar verilmesi,

3.Cebren tahsil ve takip muameleleri sonucunda yapılan her çeşit tahsilât,

4.Ödeme emri tebliği

5.Mal bildirimi, mal edinme ve mal artmalarının bildirilmesi,

6.Yukardaki 5 sırada gösterilen muamelelerden her hangi birinin kefile veya yabancı şahıs ve kurumlar mümessillerine tatbiki veya bunlar tarafından yapılması,

7.İhtilaflı amme alacaklarında kaza mercilerince bozma kararı verilmesi,

8.Amme alacağının teminata bağlanması,

9.Kaza mercilerince icranın tehirine karar verilmesi,

10.İki amme idaresi arasında mevcut bir borç için alacaklı amme idaresi tarafından borçlu amme idaresine borcun ödenmesi için yazı ile müracaat edilmesi.

11.Amme alacağının özel kanunlara göre ödenmek üzere müracaatta bulunulması ve/veya ödeme planına bağlanması.

Kesilmenin rasladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren zamanaşımı yeniden işlemeye başlar. Zamanaşımının bir bozma kararıyla kesilmesi halinde zamanaşımı başlangıcı, yeni vade gününün rasladığı; amme alacağının teminata bağlanması veya icranın kaza mercilerince durdurulması hallerinde zamanaşımı başlangıcı teminatın kalktığı ve durma süresinin sona erdiği tarihin rasladığı; takvim yılını takip eden takvim yılının ilk günüdür." düzenlemesine yer verilmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece, dava konusu primlerin; 3917 sayılı Kanunla getirilen düzenlemenin geçerli olduğu dönem içerisinde kalan 01.01.1999-30.04.2001 dönemine ilişkin olduğu, anılan prim borçları için işleyen zamanaşımı yönünden 6183 sayılı Kanunun “Zamanaşımının kesilmesi” başlığını taşıyan 103. maddesinde öngörülen zamanaşımını kesen sebeplerin gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18071, Karar No: 2014/21879, Tarih: 05.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/18071 E.  ,  2014/21879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/10/2012 tarihli ve 2011/4479 soruşturma, 2012/4382 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2012 tarihli ve 2012/1236 değişik iş sayılı kararını müteakip, müşteki vekilinin kusur durumuna ilişkin yeni delil niteliğinde olan bir rapor sunarak kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılarak dosyanın yeniden ele alınması talebi üzerine, karar verilmesine yer olmadığına dair aynı mahkemenin 16/01/2014 tarihli ve 2014/10 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre ... 3. Ağır Ceza Mahkemesince, müşteki vekilinin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı daha önce itiraz etmiş ve bu konuda bir karar verilmiş olduğu gerekçesi ile karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173. maddesinde yer alan "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine itiraz edebilir. (2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir. (3) Mahkeme, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer sulh ceza hâkimini görevlendirebilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir. (4) Mahkeme istemi yerinde bulursa Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir. (5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz. (6) İtirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan ağır ceza mahkemesinin bu hususta karar vermesine bağlıdır." şeklindeki düzenlemeler karşısında, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/10/2012 tarihli ve 2011/4479 soruşturma, 2012/4382 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazının reddine ilişkin ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2012 tarihli ve 2012/1236 değişik iş sayılı kararını müteakip, müşteki vekilinin talebinin Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 02/10/2013 tarihli ve 260/110713/-69396/6529 sayılı rapor ile kusur durumuna ilişkin yeni bir delil elde edildiği ve dosyanın yeniden ele alınmasına ilişkin olduğu nazara alındığında, kusur durumuna ilişkin sunulan raporun yeni delil niteliğinde olup olmadığı ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılarak dosyanın yeniden ele alınması gerekip gerekmediği konusunda bir karar verilmesi gerekirken talebin yanlış değerlendirilerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 30.06.2014 gün ve 94660652-105-71-4275-2014/13363/44662 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.07.2014 gün ve 2014/262420 sayılı tebliğnamesi ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: