muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14170, Karar No: 2019/12482, Tarih: 10.06.2019

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması ” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, mahkemece davalı tarafa gönderilen 07.04.2015 tarihli muhtırada "eksik temyiz harcının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması" gerektiği belirtilmiştir. Oysa eksik temyiz harcının bir hafta değil, 7 günlük kesin süre içinde tamamlanması gerektiğinden yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Anılan sebeplerle, davalıya gönderilen muhtıra usulsüz olduğundan, muhtıra tebliğine rağmen harcın süresinde tamamlanmaması sebebi ile davalının temyiz isteminin reddine dair karar tesisi hatalı olup, mahkemece verilen EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,10/06/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20938, Karar No: 2012/23064, Tarih: 19.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20938 E.  ,  2012/23064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd. vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Taşınmazda bulunan ağaçların sayı ve türüne göre taşınmaz karışık kapama meyve bahçesi niteliğinde olduğundan, taşınmaza bu vasfına göre değer biçilmesi gerekirken zeminine ayrı, üzerindeki ağaçlar için ayrı değer biçilmiştir.

Bu itibarla taşınmaza karışık kapama meyve bahçesi niteliğine göre değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması, bu mümkün değilse yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu katılımıyla keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özellikleri, konumu ve yerleşim yerine mesafesi gözetilerek gelir metoduna göre tespit edilen m2 birim bedeline % 30 oranında objektif unsur uygulaması gerekirken daha aza karar verilmesi,

3) 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan yapı ve ağaçların değerinden enkaz bedelinin indirilmeyeceği düşünülmeden, enkaz bedeli indirilmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

4) Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma yargı harcını kapsamaz.

Bu nedenle, davacı idareden harç tahsiline karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/167, Karar No: 2012/15857, Tarih: 08.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/167 E.  ,  2012/15857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

MK. md. 182/II' ye göre; velayet hakkı kendisine verilmeyen eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. Velayet kendisine verilmeyen eşin çocuğun bakım ve eğitim giderlerine katılma amacıyla ödediği iştirak nafakası, çocukların korunmasına yönelik olup, kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle hakim bu konuda re'sen karar verir. İştirak nafakası, kararın kesinleşmesiyle ödenmeye başlanır ve kural olarak çocuk ergin oluncaya kadar devam eder. İştirak nafakası çocuğa harcanmak üzere alacaklı olan, velayet hakkı sahibine verilen bir paradır.

Somut olayda, velayet hakkı sahibi alacaklı anne olup, borçlu ise babadır. Çocuğun ergin olduğu tarihten önce tahakkuk etmiş iştirak nafakası alacağından feragati hukuki sonuç doğurmaz. Hal böyle olunca şikayetin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7934, Karar No: 2014/8777, Tarih: 29.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/7934 E.  ,  2014/8777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2012/396-2013/607

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın açılmamış sayılmasına ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, davacı vekilinin 11.07.2013 tarihli ilk duruşmaya gelmediği, mahkemece, duruşma gününden haberdar olunduğu halde duruşmaya gelinmediği ve mazeret de bildirilmediği belirtilmek suretiyle dosyanın işlemden kaldırıldığı, yasal süresinde yenilenmeyince de davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği görülmektedir.

Bilindiği gibi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 150. maddesinde belirlenen kurallarının uygulanabilmesi için, anılan maddenin birinci fıkrasında vurgulandığı üzere, tarafların usulüne uygun şekilde duruşmaya davet edilmiş olmaları zorunludur.

Ne var ki, noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen mahkeme tutanağından, 11.07.2013 tarihli ilk duruşma gününün davacı vekiline tebliğ edilmediği; başka bir deyişle, davacı vekilinin duruşma gününden haberdar edilmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, öncelikle, tarafların usulüne uygun biçimde duruşmaya davet edilmesi, duruşmaya gelindiği takdirde yargılamanın sürdürülmesi, aksi halde HMK'nın 150. maddesinin uygulanması gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10916, Karar No: 2018/3316, Tarih: 22.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/10916 E.  ,  2018/3316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı kanunun 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İ.İ.K'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

“1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

“1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün borçlu gerçek kişi tacirin işini şikayet tarihinden sonra terk ettiğini bildirmesi karşısında, şikayet tarihi itibariyle 2014 yılına ait vergi beyanname örnekleri getirtilerek şikayet tarihinde borçlu tacirin vergi mükellefiyetinin devam edip etmediği belirlenip ve ayrıca Ticaret Sicil Müdürlüğü'nden borçlu tacirin sicil kaydının şikayet tarihinde devam edip etmediği sorulup sanık savunmasında işyeriyle kendisinin ilişkisinin bulunmadığını beyanla işyerini halen işleten eski eşinin tanık sıfatıyla dinlenerek, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yerine 50/2. maddesi yazılması ve bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi yerine 50/2. maddesi yazılması ve bu adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31116, Karar No: 2015/31008, Tarih: 16.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/31116 E.  ,  2015/31008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/08/2015

NUMARASI : 2015/335-2015/658

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi ihbar olunan C.... İnşat Tekstil Temizlik Gıda Nakliye San. Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 61-64. maddelerine göre dava ihbar olunan gerçek ve tüzel kişi, davada taraf sıfatını kazanamaz. Bir davada hüküm, davanın tarafları arasında kurulur. Bu sebeple hükmü temyiz etme hakkı davada taraf olan kişilere aittir. Kural olarak kendisine dava ihbar olunan davaya katılmadıkça (müdahil olmadıkça) mahkemece verilen kararı temyiz etme hakkı yoktur. Ancak, mahkemece usul ve yasaya aykırı olarak taraf sıfatını almayan ihbar olunan kişi hakkında hüküm kurulmuşsa, ihbar olunan hükmün kendisiyle ilgili bölümünü temyiz edebilir.

Somut olayda, mahkemece davacının alacak taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiş olup, dava C...İnşat Tekstil Temizlik Gıda Nakliye San. Ltd. Şti.'ye ihbar olunmuşsa da, ihbar olunan davaya katılmadığı gibi kendisine davayı ihbar eden davalıyı temsil etmek istediğini bildirmemiş ve hakkında hüküm kurulmamıştır. Başka bir deyişle ihbar olunan davada taraf sıfatını kazanmamıştır. Hal böyle olunca ihbar olunanın temyiz hakkı yoktur.

Bu durumra ihbar olunan C... İnşat Tekstil Temizlik Gıda Nakliye San. Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin, temyiz hakkı olmadığından reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle ihbar olunan C.... İşat Tekstil Temizlik Gıda Nakliye San. Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4042, Karar No: 2020/5821, Tarih: 14.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4042 E.  ,  2020/5821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, cinsel taciz

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet, cinsel taciz suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 102/2, 102/3-a maddeleri gereğince belirlenen 10 yıl 6 ay hapis cezasının, olay nedeniyle katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulmasından dolayı uygulanması gereken aynı Kanunun 102/5. maddesinde 10 yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezası öngörülüp, TCK'nın 49. maddesine göre üst sınırın 20 yıl olduğu nazara alınarak hakkaniyet gereği bir miktar daha artırılmak suretiyle hapis cezasının tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde bulunan 10 yıl 6 ay hapis cezasının 10 yılı geçtiği gerekçesiyle 102/5. maddesinin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi sonucunda eksik cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekili ile sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9120, Karar No: 2022/6632, Tarih: 24.10.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/9120 E.  ,  2022/6632 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.03.2018 tarih ve 2018/58 - 2018/194 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53, 58/6,9 ve 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı zaman gazetesine abone olmasının ve çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin müsnet suç bakımından delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda

şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1 maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

Örgüt mensubu olduğuna karar verilen sanık hakkında yalnızca TCK'nın 58/9 maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanması gerektiği gözetilmeyerek uygulama maddesi olarak TCK'nın 58/6. maddesinin de yazılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeden CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

hükmün tekerrür uygulamasına dair kısmından “delaletiyle TCK’nun 58/6. maddesi” ibaresinin çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3819, Karar No: 2009/6713, Tarih: 08.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/3819 E.  ,  2009/6713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Salihli 2.Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :18.12.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/14534, Karar No: 2014/18476, Tarih: 22.12.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/14534 E.  ,  2014/18476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... (Temlik Alan Pet Gaz A.Ş.) vek.Av. ... ile davalı ... vek.Av. ... arasında görülen dava hakkında Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 18.03.2013 gün ve 2011/116 E. 2013/60 K. sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 29.05.2014 gün ve 2013/12759 E. 2014/9994 K. sayılı ilamına karşı taraf vekilleri tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan taraf vekillerinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 228,00.-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 22.12.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY YAZISI-

Mahkemece davacı lehine hükmedilen kâr mahrumiyetinin hesabında bilirkişi tarafından taraflar arasındaki sözlemenin 22/B maddesine dayanılmış ve sözleşmenin bu maddesinde yer alan davacının kâr mahrumiyetinin her bir ton LPG için asgari 500 USD olacağı şekildeki düzenleme veri olarak alınmıştır.

Bayilik sözleşmelerinde bu tür düzenlemelerin yer alması mümkündür.

Ancak LPG'nin rafineri çıkış fiyatı neredeyse ton başına 500 USD civarındadır. Buna ÖTV, Gelir Payı ve KDV eklenerek oluşan bayilere vergili satış fiyatı ise ton başına yaklaşık 1.500 USD mertebesindedir. LPG üzerinden alınan dolaylı vergiler Devlet'e ait olduğuna göre LPG'nin ton başına gerçek değeri yaklaşık 500 USD olup; bunun tamamının dağıtım şirketinin asgari karı olması düşünülemez.

Bu itibarla sözleşmenin bu doğrultudaki 22/B maddesi BK.'nun 19 ve 20 (TBK'nun 26 ve 27) maddeleri gereğince geçersizdir.

Hal böyle olunca; davacının kâr mahrumiyeti zararının hesabında sözleşmenin 22/B maddesindeki ton başına 500 USD kâr mahrumiyeti verisine dayanılamaz.

Mahkemece davacının kâr mahrumiyeti tazminatı davacı kayıtları ve LPG piyasası koşullarına göre bilirkişiye hesaplattırılmalıdır.

Bu itibarla karar düzeltme talebinin kabulü ile mahkemece verilen hükmün kâr mahrumiyetine ilişkin bölümünün davalı yararına bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan saygıdeğer çoğunluğun ret kararına bu yönden muhalifiz. 22.12.2014