muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5802, Karar No: 2014/17293, Tarih: 16.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/5802 E.  ,  2014/17293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2010/144-2013/705

Davacı M.. B.. vekili Avukat A. E. T. tarafından, davalılar Ü.. S.. vd aleyhine 29/03/2010 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 26/12/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı Ü.. S.. vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı vekili ile davalı F.. Ö.. tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 16/12/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı vekili Avukat Ş. A. M.ile karşı taraftan davacı vekili Avukat G. T. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, askerlik görevini yaptığı sırada yatağında ölü olarak bulunan erin yakınlarının açtığı dava sonucunda, hüküm altına alınan tazminatı ölenin yakınlarına ödediğini, davalı hekimlerin ölenin tedavisinde gerekli özeni göstermediklerinden tazminatın ödenmesine neden olduğunu belirterek ödenen tazminatın davalılardan rücuen tazminini istemiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların Adli Tıp Kurumu raporunda, öleni ayrıntılı muayene etmedikleri, kalp ve akciğer seslerini dinlememiş olmaları nedeniyle 4/8'er oranında kusurlu bulunduklarından, kusurlarına isabet eden tazminat tutarlarının rücuen ödetilmesine karar verilmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların Adli Tıp Kurumu raporunda, öleni ayrıntılı muayene etmedikleri, kalp ve akciğer seslerini dinlememiş olmaları nedeniyle 4/8'er oranında kusurlu bulunduklarından, kusurlarına isabet eden tazminat tutarlarının rücuen ödetilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacı idare tarafından Sağlık Bakanlığı ile yapılan protokole rağmen askere alma sırasında verem taraması yapılmayan erin, askeri birliğe sevkinden itibaren yetmiş gün sonra yatağında ölü olarak bulunduğu, otopsi raporunda ölüm sebebinin teberküloz (verem) enfeksiyonuna bağlı nekrotizan pnömoni ve akut perikarditten gelişen solunum ve dolaşım yetmezliği sonucu meydana geldiğinin anlaşılmış bulunması, ölenin yaşı, verem hastalığının gelişim seyri, kışla revirininin hasta yoğunluğu, revirdeki çalışma şartları, ölenin şikayetlerine uygun tedavinin uygulanmış olması, davalı hekimlere veremle ilgili herhangi bir şikayetinin bulunmaması ve askeri hastaneye sevki gerektirecek bir durumun mevcudiyetinin tespit edilememesi gibi hususlar dikkate alındığında davalılardan rücuen tahsiline karar verilen zarar miktarından, BK'nun. 43, 44 (TBK'nun 51, 52) maddesi gereğince uygun bir miktarda hakkaniyet indirimi yapılmalıdır. Bu hususun gözetilmemiş olması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalı Ü.. S.. yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18760, Karar No: 2007/21539, Tarih: 20.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/18760 E.  ,  2007/21539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir İcra Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Haciz tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/son maddesi gereğince, Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan mallarının haczi mümkün değildir.

İcra Mahkemesinin gerekçesinde de yasanın bu hükmü tartışılmış, ancak, haczedilen ...... ve ...... plakalı araçların kamu hizmetlerinde fiilen kullanılmadığı sonucuna varılarak şikayetin reddedildiği tesbit edilmiştir.

Belediye Başkanlığınca  söz konusu araçların belediyenin çeşitli birimlerinde, yani kaldırım yapım onarım denetimi, temizlik işleri denetimi, parke yapımı ve denetimi, su arızalarının yerinde denetimi ve incelenmesi, yol yapımı ve tamirlerinin yerinde denetimi gibi hizmetler ile evrakların   teslimi,   belediye   başkanlığını   temsilen   çeşitli   toplantı   ve konferanslarda, birim müdürleri, başkan yardımcıları ve başkan tarafından kullanıldığının bildirildiği görülmektedir. Bu kullanım biçiminin aksi iddia edilmemiş, alacaklı vekili mahcuzların makam aracı olarak kullanıldığını ileri sürmüştür. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edilmiş olması halinde de kamu hizmetinin yürütülmesi bakımından bir adet makam aracının kamuya tahsisli olduğunun kabulü gerekir.

O halde, Mahkemece borçlu belediyeden, haczedilen araçlardan hangisinin Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edildiği sorularak bu araç yönünden şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken talebin tümden reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2362, Karar No: 2023/9793, Tarih: 12.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/2362 E.  ,  2023/9793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/70 E. 2016/651 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.

2-Ortaca 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.05.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında atılı suçtan beraaat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, hükmün haksız ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1-Dava konusu olay, sanıklar ... ile ...'ın, ...'un erkek kardeşi olan tanık S.A ile eşi olan müşteki ile aralarında devam eden boşanma davası nedeniyle evi boşaltmak amacıyla tanık ile müştekinin ortak konutlarındaki eşyaları topladıkları sırada, müştekinin gelerek bağırıp çağırdığı, mutfak eşyalarını yerlere atarak kırmaya başlaması üzerine müştekiyi kollarından tutarak dışarı çıkartmak istedikleri iddiasına ilişkindir.

2-Görevlilerce düzenlenen 17.09.2015 tarihli tutanakta, ihbar üzerine ikamete giden görevlilerin, kapının açık olduğu, müştekinin bağırdığı, evdeki eşyaların bir kısmının toplanmış olduğu, mutfakta kırık tabak parçalarının olduğu ve mutfağın dağılmış olduğu belirtilmiştir.

3-Sanık ... aşamalardaki beyanlarında, eşyaların toplandığını gören müştekinin sinirlenerek bağırdığını, mutfak eşyalarını kırmaya başaladığını, onu sakinleştirmek için kollarından tuttuğunu; sanık ... ise, müştekiye hiç müdahalede bulunmadığını beyan etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen tutanak, sanık savunmaları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığına yönelik Mahkemenin kabulü karşısında; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, beraat kararlarında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ortaca 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.05.2016 tarihli kararında katılan vekilinin temyiz itirazı ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazının reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15347, Karar No: 2006/16223, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/15347 E.  ,  2006/16223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5071, Karar No: 2019/1289, Tarih: 07.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/5071 E.  ,  2019/1289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/01/2015 gününde verilen dilekçe ile evlilik birliği devam ederken üçüncü kişiyle birlikte olma iddiasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/01/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunmayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E. - 2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan

davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20699, Karar No: 2015/9436, Tarih: 04.06.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/20699 E.  ,  2015/9436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,.... sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı, domates ve silajlık mısırın 2013 yılı itibariyle sulu şartlarda, ayrı ayrı dekar başına asgari ve azami veriminin, kilogram başına toptan satış fiyatının ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin ayrı ayrı gıda, tarım ve hayvancılık il ve ilçe müdürlüklerinden,

2-Dava tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın imar planı içinde kalıp kalmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), bu tarih itibariyle belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, yerleşim merkezine uzaklığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23462, Karar No: 2013/30294, Tarih: 05.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/23462 E.  ,  2013/30294 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 4.12.2012 tarih ve 144-475 sayılı hükmün Dairenin 11.6.2013 tarih ve 6559-15783 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı tarafından aleyhine başlatılan ... 6.İcra Müdürlüğü’nün 2011/14625 sayılı icra dosyası sebebiyle 15/03/2012 tarihli sulhname imzaladıklarını, toplam dosya borcu olarak 90.000,00 TL üzerinden anlaştıklarını, sulhname gereğince edimlerini yerine getirdiğini, ancak davalının icra dosyası nedeniyle konulan hacizleri ve yakalama şerhlerini kaldırmadığını, protokole aykırı davrandığını ileri sürerek, ... 6.İcra Müdürlüğü’nün 2011/1462 Esas sayılı dosyasında bakiye dosya borcu yönünden borçlu olmadığının tespitine, mallarına konulan hacizlerin fekkine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının özgür iradesiyle feragat etmediğini belirten feragat dilekçeleri verdiğini, yeniden feragat dilekçesi verilmesi ya da sulhname düzenlenmesi teklifini kabul etmediğini, sulhnamenin geçerliliği konusunda tereddüte düştüğünü, icra dosyasına yatırılan parayı da bu nedenle çekmediğini, ayrıca feragat dilekçeleri verildikten sonra davacı tarafından C.Başsavcılığı’na şikayet edildiğini, davacının sulh olma beyanının samimi olmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, ... 6.İcra Müdürlüğü’nün 2011/14625 sayılı dosyasında davacı hakkında yapılan takipten dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 11.06.2013 tarih ve 2013/6559 esas 2013/15783 karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş; davalı, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalının sair karar düzeltme taleplerinin reddi gerekir.