muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10002, Karar No: 2012/11945, Tarih: 20.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10002 E.  ,  2012/11945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-213 sayılı VUK.nun 359/b-1., 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası (2002 yılı)

2-213 sayılı VUK.nun 359/b-1., 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası (2003 yılı)

3-213 sayılı VUK.nun 359/b-1., 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası (2004 yılı)

4-213 sayılı VUK.nun 359/b-1., 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası (2005 yılı)

1. Sanık hakkında "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanığın 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek eyleminin suç tarihinin en son KDV beyannamesinin verildiği Aralık/2005 olduğu bu tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi yerine, 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle verilen mahkumiyet hükümlerinin istem gibi ONANMASINA,

2. Sanık hakkında "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihleri olan 31.12.2002 ve 31.12.2003'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14922, Karar No: 2013/20391, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14922 E.  ,  2013/20391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş ve davalı Par Temizlik Ltd. Şti. duruşma talep etmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; işçilik haklarının bertaraf edilmesi için belge imzalatılmak istenen davacının bu belgeyi imzalamaması sebebiyle iş sözleşmesinin feshediliğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevabında; davacının çalıştığı üniversitedeki temizlik işini üstlendiklerini, ihale sözleşme süresinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini ve yeni ihalenin dava dışı başka bir şirket tarafından alındığını, davacı ve bir kısım arkadaşlarının yeni şirkette işe başlamayacaklarını belirterek işyerini terkettiklerinden bu gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin, diğer alacakların ise zamanında ödendiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının davalı nezdinde çalıştığı son ihale sözleşmesinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini, 03.05.2012 tarihinde işin asıl işveren Erciyes Üniversitesi tarafından yapıldığını ve hizmet ihalesini alan yeni alt işverenin 04.05.2012 tarihinde işe başladığını ve halen devam ettiğini, müvekkilinin iş sözleşmesine son verecek bir davranış yerine 1272 işçiyi yeni ihale alıcısına devretmek amacı ile hareket ettiğini, müvekkilinin işçilerin iş sözleşmesine son vermesi gibi bir durumun olmadığını, aksine işçilerin kıdem tazminatlarını almadan yeni işte çalışmak istememeleri nedeniyle işten ayrıldıklarını, müvekkili şirketin işverenlik sıfatının bulunmadığını, davacının vardiyalı çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar işyerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan işyerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda işyerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12445, Karar No: 2013/20196, Tarih: 25.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12445 E.  ,  2013/20196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara,hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 13.06.2009-20.06.2011 tarihleri arasında davalı şirket bünyesindeki Özel ... Anaokulunda okul öncesi öğretmeni olarak ve okulun idari işlerinde vekil müdür sıfatıyla devamlı olarak tekrarlanan belirli süreli iş akitleri ile en son aylık net 2000.00 TL ücret karşılığında fazla mesai yaparak ve yıllık izin kullanmadan çalıştığını,ancak davacının raporlu bulunduğu sırada iş akdinin hiç bir gerekçe gösterilmeksizin davalı işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ve fazla çalışma alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili ,davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanununun 25/II-b-d-e ve h bendi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, fazla çalışmasının bulunmadığını, idareciliği sırasında kendi mesaisini kendisinin ayarladığını ve okulun resmi kapanış tatillerinde yıllık ücretli iznini kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağına ilişkin davanın reddi ile fazla çalışma alacağı yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma süresinin ve ücretinin hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda ; davacı öğretmenlik ve idarecilik yaptığı tüm çalışma süresi boyunca fazla mesai yaptığını iddia etmiş, davalı ise davacının 08.00-17.30 saatleri arasında çalıştığını ve fazla çalışmasının bulunmadığını savunmuştur. Davacı tanığı, davacının davalı iş yerinde hem öğretmen hem de idareci olarak görev aldığı, 08.00-17.30 saatleri arasında çalıştığı, ayrıca idareci olduğu için idari görevleri yapmak üzere saat 20.00' a kadar okulda kaldığı,davalı tanıkları ise davacının 08.00-17.30 saatleri arasında çalıştığı ve hafta sonu çalışmasının bulunmadığı yönünde beyanda bulunmuşlardır.

Bilirkişi raporunda davacının tüm çalışma süresini kapsayacak şekilde 84 hafta boyunca haftanın 5 günü 08.00-20.00 saatleri arasında 2 saat ara dinlenme süresinin mahsubu ile haftalık 5 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosyadaki yazı ve belgelerden davacının 11.09.2010-20.06.2011 tarihleri arasındaki dönemde ayrıca idareci sıfatıyla çalıştığı anlaşılmaktadır.

Bilirkişi raporunda davacının tüm çalışma süresini kapsayacak şekilde 84 hafta boyunca haftanın 5 günü 08.00-20.00 saatleri arasında 2 saat ara dinlenme süresinin mahsubu ile haftalık 5 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosyadaki yazı ve belgelerden davacının 11.09.2010-20.06.2011 tarihleri arasındaki dönemde ayrıca idareci sıfatıyla çalıştığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece doğru olarak davacının sadece idarecilik yaptığı 43 hafta boyunca fazla çalışma yaptığı kabul edilerek bu hususta bilirkişiden ek rapor alınmadan %20 oranında hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle 2.200,00 TL fazla çalışma alacağı tespit edilmiştir.

Ancak davacının haftalık 5 saat fazla çalışma yaptığı değerlendirildiğinde 43 haftalık fazla çalışma ücretine tekabül eden 2868.10 TL üzerinden %20 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığında davacının 2.294,48 TL fazla çalışma alacağı bulunduğu anlaşılmaktadır. Kabule göre tespit edilen ile Mahkemenin hüküm altına aldığı miktar uyuşmamaktadır.

Mahkemece bu hususun gerekçesi açıklanmadan eksik fazla çalışma ücretine hükmedilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın,yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5288, Karar No: 2014/16054, Tarih: 05.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5288 E.  ,  2014/16054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İspir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2012

NUMARASI : 2012/314-2012/562

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki,

1)Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaz ile emsallerin eksik ve üstün yönleri kıyaslanırken emsal taşınmazların dava konusu taşınmaza göre ana ulaşım yollarına, alışveriş merkezlerine, sosyal hizmet binalarına daha yakın olduğu, bu nedenle dava konusu taşınmazın emsallerden daha değersiz olduğu kabul edilerek, dava konusu taşınmazın ve emsallerin bu yerlere olan mesafeleri açıkça belirtilip krokide gösterilmesi sağlanmadan taşınmaza soyut ifadelerle değer biçildiği gibi, dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal alınan 374 ada 74 parselin dava konusu taşınmazla aynı değerde, emsal 149 ada 57 parselin ise dava konusu taşınmazdan 1,57 kat daha değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca emsal olarak alınan 374 ada 74 parsel sayıılı taşınmazın dava konusu taşınmazdan 5,1 kat, 149 ada 57 parselin ise 5,9 kat daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Arsa niteliğindeki taşınmaz kapama meyve bahçesi olduğundan, ağaçların yaşlarına göre tespit edilecek verim miktarları ile değerlendirme tarihi olan 2012 yılı kilogram satış fiyatı ve üretim masraflarına göre tespit edilecek net geliri esas alınarak, kapitalizasyon faiz oranı da uygulanmak suretiyle belirlenecek bahçe değerinden; taşınmazın zeminine, ekilebilecek münavebe ürün gelirine göre biçilecek değeri düşülmek suretiyle ağaç bedellerinin tespit edilmesi gerektiği halde, bu yönteme uyulmadan hesaplama yapan bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedeli ile acele el koyma bedelinin hüküm fıkrasında ayrı ayrı gösterilmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

4)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, acele elkoyma kararından sonra davalı taraf adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 05.09.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1547, Karar No: 2014/626, Tarih: 20.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/1547 E.  ,  2014/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Getirtilen belirtmelik tutanağında Toprak Tevzi Komisyonu tarafından yapılan uygulama ile 801, 802, 803, 804 ve 805 numaralı parsellere 1937 tarih 1188 tahrir numaralı vergi kaydının revizyon gördüğü, miktarı kadar bölümün kayıt maliklerinin zilyetliğinde olduğu, fazlasının meradan açıldığı açıklanarak Hazine adına belirtildiği anlaşılmaktadır. Ancak kayıt miktarı kadar olan bölümünün hangi komisyon parseli ya da parselleri olduğu, bu bölümler yönünden tapu kaydı oluşup oluşmadığı anlaşılamadığından, belirtilen hususların Konya Valiliği İl Özel İdaresi'nden sorulması, revizyonu bulunan tüm parsellere ilişkin belgelerin getirtilmesi,

1937 tarih 1188 tahrir numaralı vergi kaydının kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir taşınmaza revizyon görüp görmediğinin Kadastro Müdürlüğü'nden sorularak, revizyonu mevcut ise, bu taşınmaz ya da taşınmazlara ait tutanak ve tapu kayıtlarının Tapu Müdürlüğü'nden getirtilmesi,

Dava konusu taşınmazın sınırında bulunan 123 ada 157, 159 ve 160 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile dayanağı bulunan tapu ve vergi kayıtlarının Kadastro Müdürlüğü'nden, tapu kayıtlarının Tapu Müdürlüğü'nden istenilmesi,

Komşu 123 ada 208 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili ...Mahkemesi'nde görülen 2006/419, 420, 545, 546, 607 ve 694 Esas numaralarında kayıtlı dava dosyalarının Mahkemesi'nden getirtilerek dosya arasına konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye GÖNDERİLMESİNE, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14485, Karar No: 2020/4436, Tarih: 03.02.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/14485 E.  ,  2020/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No: KYB - 2019/31273

Hakaret ve iftira suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/10/2018 tarihli ve 2018/49288 soruşturma, 2018/27148 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Kayseri 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 20/12/2018 tarihli ve 2018/5970 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,