muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5385, Karar No: 2024/6107, Tarih: 30.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5385 E.  ,  2024/6107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2505 E., 2024/372 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/516 E., 2021/210 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, Kurum sigortalılarından davalı ...'nin maluliyetinin devam etmediğinin tespit edildiği ve bu sebeple 25.02.2018- 24.10.2018 tarihleri arasında almış olduğu 10.713,30 TL yersiz ödeme ve 2.030,81 TL ... ikramiyesinin tahsili için davalıya borç bildirim belgesi gönderildiği ancak davalının herhangi bir ödeme yapmadığını, davalının meslekten kazanma gücünün %40'ın altına düştüğünü belirterek söz konusu ödemelerin davalıdan tahsili ile müvekkili Kuruma ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin yeniden rapor almasını gerektirecek herhangi bir durumunun olmadığını, müvekkilinin malulen emekli olmadığını, vergi indiriminden faydalandığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davalıya 01.12.2015 tarihi itibariyle %40 engel oranına göre yaşlılık aylığı bağlandığı, bu oranının %40' ın altına düşmesi nedeniyle almakta olduğu aylığın 25.02.2018 tarihi itibariyle durdurulmasına karar verildiği, bunun üzerine eldeki davanın açıldığı, yargılama sırasında Yüksek Sağlık Kurulundan alınan 03.04.2019 tarihli rapora göre davalının çalışma gücü kaybı oranının %27 olduğuna karar verildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 04.11.2020 tarihli raporunda davalının çalışma gücü kayıp oranının Özürlülük Ölçütü Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre %41 olduğunun belirlendiği, çelişki üzerine alınan Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulunun 11.03.2021 tarihli raporunda davalının çalışma gücü kayıp oranının Özürlülük Ölçütü Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre %41 olduğunun belirlendiği, sonuç olarak davalının çalışma gücü kaybının %40' ın üzerinde olduğu ve aylık bağlama koşullarını kaybetmediği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı Kurum vekili, 5510 sayılı Kanun'un "Yersiz Ödemeler" başlıklı 96 ncı maddesine göre müvekkili Kurumca davalıya yersiz ödeme yapıldığının tespit edildiği, bu kanun hükmü uyarınca borcun tahsili yoluna gidildiği, Gelir İdaresi Başkanlığının 19.04.2018 tarih 52600 sayılı yazısında davalının çalışma gücü kayıp oranının % 40'ın altına düştüğü tespit edildiği, Mahkemece aldırılan raporların eksik inceleme sonucu aldırıldığı, Kurum işleminin yerinde olduğu gerekçeleriyle, Mahkemece verilen kararın kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesi talebiyle istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; tüm dosya kapsamına göre; Konya Numune Hastanesinin 24.10.2005 tarih ve 3051/8228 sayılı sağlık kurulu raporuyla davalıya %40 engelli raporu verildiği, Gelir İdaresi Başkanlığının 06.02.2006 tarih ve 6466 sayılı yazısı ile Merkez Sağlık Kurulunca davalının engel oranının %40 olarak belirlendiğinin bildirildiği, Konya Vergi Dairesi Başkanlığının 20.10.2015 tarihli yazısı ile davalının engel oranının %40 olarak belirlendiğinin, 3 üncü derece engelliler için uygulanan engellilik indiriminden faydalandırılması gerektiğinin davacı Kurum'a bildirildiği, davalının tahsis talebine istinaden 01.12.2015 tarihinden geçerli olmak üzere davalıya aylık bağlandığı, sigortalının Kurum tarafından kontrol muayenesine tabi tutularak Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine sevk edildiği, hastane tarafından düzenlenen 26.10.2016 tarih 3871258 sayılı sağlık kurulu raporunda, sigortalının engellilik oranının %34 olduğunun bildirildiği, hakem hastane olarak belirlenen ... Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Hastanesinin 22.02.2018 tarih ve 319 sayılı raporunda davalının engellilik derecesinin %29 olarak bildirildiği, Gelir İdaresi Başkanlığının 19.04.2018 tarih ve 52900 sayılı yazısı gereğince Kurumca 25.02.2018 tarihinde davalının aylığının durdurulduğu ve davalıya yersiz ödeme kapsamında 1169 takip no.lu borç bildirim belgesi ile 10.713,30 TL borç oluşturulduğu, borcun ödenmemesi üzerine eldeki davanın açıldığı, yargılama sırasında Yüksek Sağlık Kurulundan alınan 03.04.2019 tarih ve 2019/6547 sayılı karar ile davalının engel oranının % 27 olduğuna karar verildiği, itiraz üzerine dosyanın Adli Tıp Kurumu Üçüncü İhtisas Kuruluna gönderildiği, Adli Tıp Üçüncü İhtisas Kurulunun 04.10.2019 tarih ve 17061 karar sayılı raporunda, davalının engel durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının % 33 olduğunun mütalaa edildiği, raporlar arasında oluşan çelişkinin giderilmesi için, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulundan alınan 11.03.2021 tarih 404 karar sayılı raporda, davalının engel durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının % 41 olduğunun oy birliği ile mütalaa edildiği, davalının engellilik oranının % 41 olarak tespit edilmesi nedeniyle 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 31 inci maddesi uyarınca aylık bağlama koşullarını taşıdığı, davacı Kurumun, davalının yaşlılık aylığının durdurulması ve davalı aleyhine yersiz ödeme nedeniyle borç çıkarma işlemlerinin yerinde olmadığı, sonuç olarak Mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, davacı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun, HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davac Kurum vekili istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı tarafa yersiz ödenen aylıkların tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 24, 25, 95 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2020/1117, Karar No: 2020/4088, Tarih: 16.03.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/1117 E.  ,  2020/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16/03/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12347, Karar No: 2017/5624, Tarih: 06.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/12347 E.  ,  2017/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında yakınan ...’e yönelik nitelikli yağma suçundan verilen mahkumiyet kararlarının incelenmesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre; 13.12.2013 tarihli ifadeli canlı teşhis tutanağında mağdurun sanık ...’in bıçak çektiğini beyan ettiği ve olaydan da iki gün sonra adı geçen sanığın başka bir olaydan üstünde bıçakla yakalandığı, ayrıca sanık ...’in yer göstermesi ile ulaşılan ...’a 135 liraya satılan suça konu telefonun bu kişiden alınarak yakınana iade edildiği olayda; adı geçen şahsın zararının karşılanıp karşılanmadığı araştırılmadan, eksik inceleme ile etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması ve TCK'nın 149/1. maddesinin (c) bendinin yanı sıra (a) bendinin de ihlal edildiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin sanıklar hakkında uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... ile savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8508, Karar No: 2022/8928, Tarih: 12.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/8508 E.  ,  2022/8928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs

HÜKÜM : Sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.09.2021 gün ve 2020/104 Esas, 2021/246 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

İlk derece mahkemesinde gerçekleştirilen yargılamada İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Kurulunca düzenlenen ve bipolar bozukluk ile travma sonrası stres bozukluğu tanısı konulan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun belirtildiği, raporun içeriği itibarıyla yetersiz olduğu görülmekle, mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek olay tarihi itibariyle akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, mağduru bulunduğu eyleme karşı beden veya ruh bakımından kendisini savunup savunamayacağı, işlenen suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, suça konu eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususlarında ayrıntılı rapor alınmasından sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 20.01.2022 gün ve 2021/1623 Esas, 2022/42 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 12.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2182, Karar No: 2024/3641, Tarih: 27.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2182 E.  ,  2024/3641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/113 E., 2023/826 K.

DAVA TARİHİ : 31.01.2022

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Van Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçtiğini ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (375 sayılı KHK) geçici 23 üncü maddesi uyarınca Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinin sürekli işçi kadrolarına geçirilen işçilere de uygulanacağının hüküm altına alındığını, taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinde her ay brüt asgari ücretin belirli bir oran fazlası üzerinden günlük olarak ödeme yapılması gerektiğinin düzenlendiğini, İdare tarafından gerçekleştirilen hatalı uygulama sonucunda fark alacaklarının doğduğunu ve daha önce açılan dava ile bir kısım fark ücret alacağının hüküm altına alındığını ile sürerek hesaplanmayan dönemler yönünden ücret fark alacağı ile ilk açtığı davada talep etmediği ikramiye farkı, ilave tediye farkı ve fazla çalışma fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının davalı nezdinde sürekli işçi kadrosuna 696 sayılı KHK ile değişik 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesi uyarınca geçirildiğini, toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre her altı aylık dönem için ayrı ayrı %4 oranında zam belirlendiğini ve buna göre davacıya yapılan ödemelerin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.07.2022 tarihli kararı ile; taraflar arasında kadroya geçiş sırasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının ücretinin asgari ücretin belirli oranda fazlası olarak belirlendiği tespit edildiği gerekçesiyle bilirkişi raporundaki hesaplamalara itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Van Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 22.09.2022 tarihli kararı ile; davacı işçinin sürekli işçi kadrosuna geçtiği aşamada taraflar arasında imzalanan 02.04.2018 tarihli belirsiz süreli iş sözleşmesinde ücretinin sözleşme süresince asgari ücretin belli oranda fazlası üzerinden ödeneceğinin kararlaştırıldığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.12.2022 tarihli kararı ile; 31.10.2020 tarihinde sona eren toplu iş sözleşmesinin art etkisinin bulunmaması karşısında, 31.10.2020 tarihinden sonraki dönem için bu toplu iş sözleşmesinde mevcut ikramiyeye ilişkin düzenlemeler göz önüne alınarak fark ikramiye alacağının hüküm altına alınmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyulduğu belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; zamanaşımı def'inin dikkate alınmadığını, davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında ücret zammı uygulanmadığını, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 2018 yılı ücreti korunarak bu ücret üzerine %4 oranında ücret zammı yapıldığını, ücretin düşürülmediğini, hükmedilen alacakların faiz oranlarına, faiz türlerine ve başlangıç tarihlerine de itiraz ettiklerini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; ikramiye alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11036, Karar No: 2014/6711, Tarih: 28.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/11036 E.  ,  2014/6711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2012/783-2013/278

Davacı İ.. B.. vekili Avukat H. Ç. tarafından, davalı T.. F.. aleyhine 23/10/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Belsa plaza kat malikleri kurulu toplantısında davalının “sen bana şerefsiz diyemezsin, asıl şerefsiz sensin” demek suretiyle hakaret ettiğini, kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının basın açıklamasındaki “belsa esnafı basiretsiz ve kalitesiz, esnaflık yapmayı bilmiyorlar” şeklindeki açıklaması nedeniyle tepki olarak bu sözü söylediğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sözlerin kişilik haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.