muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/35498, Karar No: 2010/6057, Tarih: 08.03.2010

Somut uyuşmazlıkta norm kadro uygulaması kararının yeni işçi alımı, alt işveren uygulaması ve nakle tabi olan personelin istihdamına devam edilmesi nedeni ile yerinde olmadığı, işverenin fesih nedeni ile çelişen uygulamalar yaptığı görülmektedir.

Emekliliğe hak kazanma nedeni ise, halen işyerinde aynı şekilde çalışan işçiler bulunması nedeni ile objektif ve genel uygulama yapılmaması, bu konuda belirleyici ve bağlayıcı bir karar alınmaması nedeni ile geçersizdir.

Kurucu nitelikte olan diğer bir fesih nedeni olarak; personel yapısında eğitim düzeyi ve yabancı dil bilgisinin yeni teknolojinin gerektirdiği yetkinliklere uyum sağlamak üzere değişiklik yapılması gerekliliğinin ortaya çıkılması nedenine gelince; Davalı işveren bu konuda somut veriler sunmadığı gibi, aynı eğitim düzeyinde işçi çalıştırmaya devam etmiş, davacı işçinin eğitim düzeyinin yaptığı görevde yetersiz olduğunu kanıtlayamamış, aksine

şahsi dosyalarına göre işçilere görev tanımına göre eğitim vermiştir. Belirtilen fesih nedeni açıklanan nedenlerden dolayı yerinde değildir.

Davalı işverenin diğer bir fesih nedeni olarak gösterdiği ve bağlı işveren kararı olan ekonomik nedenlerin ise olmadığı, aksine davalı işverenin abone sayısının ve karlılığının arttığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Sonuç olarak, davalı işverenin aldığı işletmesel karar sonucu davacının istihdam fazlası olduğunu, bu kararı tutarlı şekilde uyguladığını, feshin kaçınılmazlığını ve feshe son çare olarak başvurulduğunu kanıtlayamadığı, fesih nedenleri ile çelişen uygulamalara girdiği sabittir. Davacının iş sözleşmesinin feshi geçerli nedene dayanmadığından davanın kabulü gerekir. Yazılı şekilde davanın reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yapmış olduğu 55.00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.000.-TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 08/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6339, Karar No: 2017/1395, Tarih: 15.02.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/6339 E.  ,  2017/1395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık hakkında hakaret ve mala zarar verme suçundan kurulan beraat hükümleri ile silahlı tehdit suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılanın aşamalardaki beyanlarına, cd görüntüleri ve dosya kapsamına göre,sanığın katılana bıçakla saldırıp ardından kafa atmak suretiyle yaralama eyleminin bir bütün halinde silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, sanık hakkında ayrıca silahlı tehdit suçunun oluşmayacağına dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA,

2)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kemik kırığına neden olan yaralama eyleminde; 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenen temel cezanın, TCK'nin 87/3. maddesine göre kemik kırığının hayati fonksiyonlara etkisi nazara alınarak temel cezanın yarısına kadar artırılabileceğine dair düzenleme karşısında, meydana gelen kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1.) derece olduğu anlaşılmakla, temel cezanın TCK'nin 87/3. maddesine göre (1/6) oranında artırılması orantılı kabul edildiğinden tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

a)Katılanın aşamalardaki beyanlarına, cd görüntüleri ve dosya kapsamına göre,sanığın katılana bıçakla saldırıp ardından kafa atmak suretiyle yaralama eyleminin bir bütün halinde silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, olayda bıçak da kullanıldığından 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince silah artırımı da yapılmak suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/02/2017 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Bozmayı gerektirmiş,sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/02/2017 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Olay tarihinde sanık ...'in müziğin sesini kısmasını isteyen müşteki ile çıkan tartışmada bıçakla yaralamaya teşebbüs edip, kafa atmak suretiyle müştekiyi kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

Kavga sırasında birden fazla yumruk ve tekme atmak gibi her bir beden hareketi ayrı bir davranışı oluşturmakta ise de tüm bu bedeni hareketler tek bir fiil olarak kabul edilerek en ağır ve en şiddetli bedeni hareketten oluşan yara dikkate alınarak buna göre ceza tayin edilmektedir.

Olayımızda sanığın kafa atmak süretiyle mağdurun yaralaması şeklindeki bedeni hareket kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralama suçunu oluşturmaktadır. Bunun dışında olayımızda tamamlanmış başka bir eylem söz konusu değildir.

Tamamlanan suçun gerçekleştiği olayda artık teşebbüs aşamasında kalan ikinci bir yaralama suçundan bahsedilemez.Sanık tarafından yapılan tüm bedeni hareketler sonucunda tek kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralama suçu gerçekleştiğinden sadece bu suçtan hüküm kurulmuştur.

Tamamlanan kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralama suçu gercekleşmemiş olsaydı bu taktirde teşebbüs aşamasında kalan suçtan bahsedilebilirdi. Tamamlanan suç sözkonusu olduğu için kesici aletle yaralamaya teşebbüs suçundan bahsedilemez.

Açıklamalardan anlaşıldığı gibi sanığın mağdura yönelik teebbüs aşamasından kalan eylemi ve tamamlanan bedeni hareketleri sonucunda sadece kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralama suçu oluştuğundan TCK'nin 86/3. maddesinin uygulanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne karşı hükmün Onanması düşüncesindeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2014/24809, Karar No: 2015/11825, Tarih: 13.04.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/24809 E.  ,  2015/11825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ait arsa üzerinde bir prefabrik kurulduğunu ve burada Spor Kafeterya isimli işyerinin işletilmeye başlandığını, kendisinin burayı kiraladığını ve kafe olarak çalıştırdığını, davalının sonuçta arsasını alarak inşaata verdiğini, şu anda inşattın bitme durumunda olduğunu, ayrıca davalının Belediyeden tebliğ edilen yıkım kararından davacıyı haberdar etmediğini ve herhangi bir problem yokmuş gibi kira almaya ve kira için takibe devam ettiğini, vekili vasıtasıyla biraraya gelerek sözleşme imzaladıklarını ve bu sözleşmeye göre, davalının tahliye taahhüdü alınca 12.000,00.-TL kendisine çıkma parası ve masraf parası vereceğine dair imzalı taahhüdünün de bulunduğunu, ancak taahhüdü veren ve feragat protokolünü imzalayan davalının bir süre sonra İcra Hukuk Mahkemesinden aldığı ilamları takibe koyduğunu,ve 12.000,00 TL yi de ödemediğini, feragat belgesinin imzalandığı tarih olan 20/04/2004 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 12.000,00.-TL maddi, 10.000,00.-TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, 12.000.TL maddi tazminatın 20.04.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,5.000.TL manevi tazminatın 20.04.2004 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- davacı, davalıya ait arsayı üzerindeki kafeteryayı işletmek amacıyla kiraladığını, davalının arsaya inşaat yaptırdığını ve bu konuda kendisini bilgilendirmediğini, hakkında icra takipleri yaptığını ve sonunda aralarında 2004 tarihli belgenin imzalandığını, bu belgeye göre davalının tahliye şartına karşılık tüm icra takiplerinden feragat edip bir de tahliye masraflarına karşılık kendisine 12.000,00 TL ödemeyi taahhüt ettiğini, kendisinin taşınmazı tahliye ettiğini ancak davalının edimlerini yerine getirmediğini beyanla 12.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiş, davalı ise aralarında imzalanan belgenin diğer şartlarının gerçekleşmediğini savunmuştur. Mahkemece, davanın hem maddi hemde manevi tazminat yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş ise de 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58.maddesi (eski Borçlar Kanunu 49.md) hükmü uyarınca, manevi tazminata hükmedilebilmesi için, şahsiyet hakkının hukuka aykırı bir şekilde zarara uğraması gerekir. Kişilik haklarının zarar görmediği hallerde, eylem hukuka aykırı olsa dahi manevi tazminata hükmedilmesi olanaklı değildir. Somut olayda davacının kişilik haklarının zarar gördüğü kabul edilemez. Mahkemece olayda manevi tazminat koşullarının bulunmadığı dikkate alınarak manevi tazminat isteminin bütünüyle reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 290,35 TL harcın istek halinde iadesine, 13/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2678, Karar No: 2023/3587, Tarih: 29.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/2678 E.  ,  2023/3587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/300 E., 2016/133 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 Tarihli ve 2015/300 Esas, 2016/133 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında

1. Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ile beşinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil olmadığına, mağdure ve tanık beyanlarının çelişkili olduğuna, olayın intikalinin geç yapılmasına, sanık mağdurenin yaşı konusunda kaçınılmaz hataya düştüğüne ve diğer hususlara ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Suç tarihinde mağdurenin on beş yaşından küçük olduğu konusunda ve zorla ilişkiye girme konusunda yeterli delil olmadığından sanık hakkında beraat kararı veya reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan düşme kararı verilmesi gerektiğine ve diğer hususlara ilişkindir.

C. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında mağdureye yönelik cebir ve şiddet eylemi olduğundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği cezanın arttırılması gerektiğine, Adli Tıp Kurumu raporunda mağdurenin ruh sağlığının bozulmuş olduğunun belirtmesine karşılık 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna, alt sınırdan ceza verip takdiri indirim uygulanmasının yerinde olmadığına ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında mağdureye yönelik cebir ve şiddet eylemi olduğundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği cezanın arttırılması gerektiğine, Adli Tıp Kurumu raporunda mağdurenin ruh sağlığının bozulmuş olduğunun belirtmesine karşılık 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna, alt sınırdan ceza verip takdiri indirim uygulanmasının yerinde olmadığına ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "...Mağdur ... \*\*'ün 14.12.1995 doğum tarihli olup 2010 yılı Eylül ayında sanık ile duygusal birliktelik yaşamaya başladıkları, sanığın mağdurla görüşmek için mağdurun okuduğu okula geldiği, 2010 yılı Ekim ayının 20 si ile 30 u arasında tespit edilemeyen bir tarihte sanığın mağduru okuduğu okuldan alıp, müstakil bir eve götürdüğü, burada ev içerisinde normal yoldan cinsel ilişkiye girdikleri anlaşılmakta olup;

Sanığın bu şekilde 2010 yılı Ekim ayında mağdur 15 yaşından küçük iken mağdura yönelik organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, bu şekilde üzerine atılı suçun sübuta erdiği kanaatine varılmış, her ne kadar iddianamede sanığın bu eylemi gerçekleştirirken cebir veya tehdit kullandığı belirtilmiş ise de; sanığın mağduru, mağdurun beyanında belirttiği şekilde okul önünden müstakil eve kadar yaklaşık 15 dakika kolundan çekiştirerek zorla götürmesinin hayatın olağan akışına aykırı olması sebebiyle, ayrıca tanık Betül \*\*\*'nın beyanları dikkate alınarak sanığın bu eylemi mağdurenin rızasıyla gerçekleştirdiği kanaatine varılmış, ayrıca bu eylem sebebiyle 24/02/2016 tarihli Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu raporuna göre mağdurun ruh sağlığının bozulmadığı kanaatine varılmış,

28 Haziran 2014 tarih ve 29044 Sayılı Resmi Gazete yayınlaranarak yürürlüğe giren Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6545 sayılı yasanın, sanığın sabit olan eylemine uyan TCK'nun 103. maddesinde değişiklik yapan 59. maddesiyle getirilen yeni düzenleme karşısında TCK'nun "zaman bakımından kanunun uygulama alanını" düzenleyen 7. maddesi ile "lehe hükümlerin uygulanmasında usulü" düzenleyen 5252 sayılı yasanın 9/3. maddesi gereğince suç tarihinde yürürlükte

olan kanun maddesi ile yasal değişiklikten sonraki kanunun ilgili hükümlerinin bir bütün halinde olaya uygulanarak yapılan değerlendirilmede;

a) 6545 sayılı yasayla yapılan değişiklikten önceki madde düzenlemesine göre sanığın

-TCK'nun 103/2 maddesi gereğince takdiren 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

-Sanığın, katılan mağdureye yönelik eylemlerini gerçekleştirirken cebir veya tehdit kullandığı sabit olmadığından hakkında takdiren TCK'nun 103/4 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

-Sanığın eylemi nedeniyle katılan mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna dair herhangi bir rapor mevcut olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkında 6545 Sayılı Yasanın 59.maddesi ile yapılan değişiklikten önceki TCK'nun 103/6 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

-Sanığın, katılan mağdureye yönelik eylemlerini gerçekleştirirken cebir veya tehdit kullandığı sabit olmadığından hakkında takdiren TCK'nun 103/4 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

-Sanığın eylemi nedeniyle katılan mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna dair herhangi bir rapor mevcut olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkında 6545 Sayılı Yasanın 59.maddesi ile yapılan değişiklikten önceki TCK'nun 103/6 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

-Sanığın duruşmalarda gözlenen olumlu hal ve tavırları ile hükmolunan cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri, lehine taktiri indirim nedeni kabul edilmekle, cezasından TCK'nun 62 maddesi gereği takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak, sanığın 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermek gerektiği,

b) 6545 sayılı yasayla yapılan değişkilikten sonraki madde düzenlemesine göre uygulama yapıldığında ise;

-TCK'nun 103/2 maddesi gereğince (yeni düzenlemeye göre hükmolunacak hürriyeti bağlayıcı ceza 16 yıldan az olamayacağından ceza alt sınırdan takdir edilse dahi) 16 yıl hapis cezası ile sanığın cezalandırılmasına,

-Sanığın, katılan mağdureye yönelik eylemlerini gerçekleştirirken cebir veya tehdit kullandığı sabit olmadığından hakkında takdiren TCK'nun 103/4 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

-TCK'nun 62 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmetmek gerekeceği açıktır.

TCK'nun 103. maddesinin 6545 sayılı yasanın 59. maddesi ile değişik yasa maddesi halinin sanığın aleyhine olduğu da gözetilerek suç tarihi itibariyle değişiklikten önceki madde halinin sanığın daha lehine olduğu anlaşılarak sanığın üzerine atılı organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı eylemine uyan 6545 Sayılı Yasanın 59. maddesi ile değişiklikten önceki TCK'nun 103/2 maddesi gereğince cezalandırılmasına, yasal şartları oluşmadığından TCK'nun 103/4 ve 103/6 maddelerinin uygulanmasının yer olmadığına, TCK'nun 62. maddesinin tatbikine, TCK'nun 53. maddesinin uygulanması ile yasal şartları oluşmadığından TCK'nun 50, 51 ve CMK'nun 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına ayrıca sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sübuta erdiği anlaşılmakla; mağdura yönelik cebir veya tehdit eylemi sabit olmadığından eylemine uyan TCK'nun 109/1 maddesi gereğince cezalandırılmasına, mağdurenin suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşıldığından sanık hakkında TCK'nun 109/3-f maddesinin tatbikine, sanığın eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiği anlaşıldığından sanık hakkında TCK'nun 109/5 maddesinin uygulanmasına, TCK'nun 62. maddesinin tatbikine, TCK'nun 53. maddesinin tatbiki ile yasal şartlar oluşmadığından TCK'nun 50, 51 ve CMK'nun 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindeki gerekçeyle kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Kayden 14.12.1995 doğumlu olup, suç tarihi itibarıyla on dört yaş on aylık olan mağdureye ait mernis doğum tutanağının dosyada bulunmaması, mağdurenin nüfusa tescilinin geç yapılması ve tüm dosya içeriği karşısında, suçun oluşumuna etkisi bakımından mağdurenin yaşı üzerinde durularak mernis doğum tutanağı getirildikten sonra mağdurenin resmi kurumda doğup doğmadığı kesin olarak tespit edilip, doğmamışsa yaş konusunda araştırma yapıldıktan sonra eğer oluşursa oluşan şüphenin lehe yorumlanmasının zorunlu olduğu gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/300 Esas, 2016/133 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12063, Karar No: 2012/172, Tarih: 09.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12063 E.  ,  2012/172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Davaya konu taşınmazın 1031 parsel numarası ile ham toprak vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması karşısında, mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmediği kabul edilerek verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 09.01.2012 gü- nünde oybirliğiyle karar verildi.