muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/484, Karar No: 2010/1432, Tarih: 16.02.2010

2010/484-2010/1432

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın, yerel mahkemece de belirlendiği gibi, daha önce bir televizyon kanalında yayınlanan bir programda geçen konuşmaların ve suçlamaların topluma duyurulması amacıyla yazıldığı görüntüsü taşımaktadır. Ancak, yazının sürmanşetten verilmiş olması, yayın içeriğinde yer alan sözcükler, gerçekliği kanıtlanmamış suçlamaların gerçekmiş gibi verilmiş olması, televizyon programında yer alan suçlamalara davalı gazetenin de katılmış olması, hatta daha da ileri gidilerek “…skandal, kepazelik…" gibi nitelemelerde bulunulmuş olması haber verme amacının aşıldığını ve haber verme görüntüsü altında, davacıların kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu göstermektedir.

Davacılardan ...'nın haber başına para aldığı, ...’ın da bu duruma göz yumduğu iddiası gerçekmiş gibi kabul edilip yorum da katılmak suretiyle “…kepazelik…”, “…skandal…” ve “... ahlakı ve kalitesi bozuldu…” biçimindeki nitelemeler yapılmış olması karşısında her üç davacının da kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunun varlığı kabul edilmelidir.

Ancak, davalılardan ...’nun sorumlu yazı işleri müdürü olduğu anlaşılmaktadır. Yayın gününde yürürlükte bulunan 5187 sayılı Basın Yasası’nın hukuki sorumluluğu düzenleyen 13. maddesinde belirlenen sorumlular arasında sorumlu yazı işleri müdürü yer almamaktadır. Bu nedenle davalılardan ... hakkındaki istemin husumet yönünden reddiyle diğer davalının her üç davacı yararına taktir olunacak manevi tazminatla sorumlu tutulmak üzere kararın bozulması gerekirken onanmış bulunduğundan davacıların karar düzeltme istemini kabul edilmeli, Dairemizin onama kararı kaldırılmalı ve karar yukarıda açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 440-442. maddeleri gereğince davacıların karar düzeltme isteminin kabulüne; Dairemizin 08.10.2009 gün ve 2009/6054- 2009/10962 sayılı onama kararının kaldırılmasına; kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve karar düzeltme talep eden davacılardan önceki onama kararımızla alınan harç ile peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde yazılı olan hallerden hiçbirine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddi görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum. 16/02/2010
Yargıtay — Esas No: 2015/15813, Karar No: 2016/2708, Tarih: 15.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/15813 E.  ,  2016/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Seçenek adli para cezası yaptırımının kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 15/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4043, Karar No: 2025/547, Tarih: 23.01.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/4043 E.  ,  2025/547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

KARAR : Davalı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nin 353/(1)-b/1 maddesi gereğince esastan reddine,

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ödemiş Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 766 sayılı Tapulama Kanunu gereğince yapılan ve 21.02.1984 tarihinde kesinleşen kadastro çalışması, 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) göre yapılıp 15.10.1996 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu ve 2020 yılında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesine göre yapılıp 11.11.2020 ile 10.12.2020 tarihleri arasında ilan edilen kadastro çalışması bulunmakta olup, 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8 inci maddesine göre yapılan kadastro çalışmasında dava konusu İzmir ili Ödemiş ilçesi ... Mahallesi, 145 ada 7 parsel Sayılı, 18463,99 m² ve Bahçe vasıflı taşınmaz davalı adına tespit edilmiş, Hazine tarafından bu tespite karşı askı ilan süresi içinde dava açılmıştır.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesi ile; dava konusu İzmir ili Ödemiş ilçesi ... Mahallesi, 145 ada 7 parselin, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmasına rağmen, bölgede 2020 yılında 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8 inci maddesi gereğince yapılan kadastro tespit çalışmaları sonunda davalı adına tespit edildiğini, taşınmazın orman olup olmadığının araştırılması gerektiğini, taşınmazda bulunan yaşlı ağaçların orman ağacı olduğunu, davalı lehine zilyetlik şartlarının oluşmadığını, Kadastro Biriminin tespitinin hatalı olduğunu, daha önceki kadastro tespitinde tescil harici bırakılan taşınmazın Hazine adına tespiti gerektiğini, kişiler adına tespit edilemeyeceğini belirterek, dava konusu taşınmazın davalı adına yapılan kadastro tespitinin iptali ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde özetle; dava konusu parselin 20 yılı aşkın bir süredir çekişmesiz ve aralıksız olarak bir bütün halinde kendisinin kullandığını, halen de kendisinin kullandığını, taşınmazdaki ağaçların müvekkili tarafından dikildiğini, dava konusu yerin ormanla ilgisinin olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde özetle; dava konusu parselin 20 yılı aşkın bir süredir çekişmesiz ve aralıksız olarak bir bütün halinde kendisinin kullandığını, halen de kendisinin kullandığını, taşınmazdaki ağaçların müvekkili tarafından dikildiğini, dava konusu yerin ormanla ilgisinin olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu taşınmazın, 6831 sayılı Kanun'un 1 inci maddesinde tarif edilen, öncesi orman olması nedeniyle, sonradan orman bitki örtüsü kaldırılsa bile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisabı mümkün olmayan orman sayılan yerlerden olduğu, bu tür yerlerin imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak iktisabının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile; davaya konu taşınmaz olan İzmir ili Ödemiş ilçesi ... Mahallesi, 145 ada 7 parselin kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmiş, hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu taşınmazın öncesi itibariyle orman sayılan yerlerden olduğu ve davalı lehine 3402 sayılı Kanun'un 14 ve 17 nci maddelerinde belirtilen mülkiyet edinme şartlarının gerçekleşmediğinin anlaşıldığı, davanın kabulü ve taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun/HMK) 353/(1)-b/1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın 20 yılı aşkın bir süredir, çekişmesiz ve aralıksız olarak müvekkili tarafından kullanıldığını, üzerindeki ağaçların da müvekkili tarafından dikildiği ve yetiştirildiğini, ağaçların yabani ağaç vasfında olmadığını, dava konusu yerin orman vasfıyla herhangi bir ilgi ve alakasının bulunmadığını, dava konusu taşınmazın orta malı, hizmet malı, orman ve devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığını, müvekkili hakkında dava konusu yere müdahale ettiği ve bu yeri kullandığı gerekçesiyle Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/9 Esas sayılı dosyası ile kamu davası ikame olunduğunu, yapılan yargılama sırasında alınan 06.12.2021 tarihli bilirkişi raporuna göre dava konusu edinilen taşınmazın devlet ormanı sayılan yerlerden olmadığının açıkça ifade edildiğini ve müvekkil hakkında beraat kararı verildiğini, ceza mahkemesi dosyasında alınan bilirkişi raporu ile Kadastro Mahkemesince aldırılan rapor arasında çelişki ortaya çıktığını, yeni bir bilirkişi raporu alınmasına yönelik taleplerinin mahkemece kabul görmediğini, müvekkilinin kazandırıcı zamanaşımı yoluyla dava konusu taşınmazı iktisap şartlarının dava konusu olayda mevcut olduğunu ileri sürerek temyiz isteminde bulunulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

179,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 435,50 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18372, Karar No: 2014/24507, Tarih: 20.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18372 E.  ,  2014/24507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/565-2014/239

Davacı, asgari işçilik incelemesi sonucu tahakkuk ettirilen fark prim borcu ve gecikme cezasından sorumlu olmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere ve bozma ilamına uygun karar verilmesine göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, .. A.. Sanayi Tesisleri ve Ticaret AŞ Kırıkkale T.. Rafineri Müessesesi tarafından ihale yoluyla davacı şirkete verilen iki ayrı iş nedeniyle Kurumda tescilli "2.3503.01.01.1047389.041.." sicil sayılı işyerinde SGK müfettişince yapılan inceleme sonucunda eksik bildirildiği tespit edilen işçilik miktarı üzerinden Kurumca re'sen tahakkuk ettirilen prim ve gecikme zammı borcundan davacı şirketin sorumlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Dairemizin 30.09.2013 tarih ve 2013/1453-17342 E.K. Sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de hükme esas alınan 02.06.2014 tarihli bilirkişi raporu bozma ilamına uygun değildir.

Asgari işçilik oranının % 9 olduğu, işyerinde elde edilen toplam hasılatın 51.051.710,45 TL ve Kuruma bildirilen SPEK'in 2.623.074,41 TL olduğu hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Mahkemece, Dairemizin 30.09.2013 tarih ve 2013/1453-17342 E.K. Sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de hükme esas alınan 02.06.2014 tarihli bilirkişi raporu bozma ilamına uygun değildir.

Asgari işçilik oranının % 9 olduğu, işyerinde elde edilen toplam hasılatın 51.051.710,45 TL ve Kuruma bildirilen SPEK'in 2.623.074,41 TL olduğu hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Bozmadan önce yapılan yargılamada rapor sunan bilirkişiler malzemeli işçilik tutarını 1.502.488,58 TL ve salt işçilik tutarını 3.659.944,53 TL olarak bildirmişlerdir. Kurum müfettişi ise malzemeli işçilik tutarını ilk raporunda 885.616,65 TL, ikinci raporunda 5.039.463,11 TL, salt işçilik tutarını birinci raporda 34.400,28 TL, ikinci raporda 122.970,00 TL olarak bildirmiştir. Malzemeli ve salt işçilik faturalarının toplamı, bilirkişi raporu ve Kurum müfettişinin ikinci raporunda uyumlu olarak 5.162.433,11 TL olarak açıklanmış iken bozmadan sonra alınan 02.06.2014 tarihli bilirkişi raporunda malzemeli işçilik faturaları 893.493,37 TL, salt işçilik faturaları 4.514.239,54 TL ve toplamı ise 5.407.732,91 TL olarak hesaplanmıştır. Bozmadan sonra alınan 02.06.2014 tarihli bilirkişi raporunda, asgari işçilik miktarının belirlenmesinde doğrudan etkisi olan fatura toplamındaki bu artışın gerekçesi açıklanmamıştır. Bilirkişi raporunun; bilirkişilerin nihai görüş ve kanaatlerinin hukuki, bilimsel ve olaya özgü nedenlerini yeterli, denetime elverişli ve doyurucu bir biçimde açıklamaktan uzak olduğu, raporun bu haliyle asgari işçilik uygulamasının usul ve esaslarına uygun ve hüküm kurmaya yeterli olduğu söylenemez.

Öte yandan, davacı şirket ihale konusu işleri Kurumda tescilli "2.3503.01.01.1047389.041..." sicil sayılı devamlı mahiyetteki işyerinde çalışan işçiler eliyle tamamladığını iddia etmesi karşısında Dairemizin 30.09.2013 tarih ve 2013/1453-17342 E.K. Sayılı bozma ilamında belirtildiği üzere; bu işyerinden yapılan bildirimin ihale konusu işi de kapsar biçimde bildirilmesi gereken tüm işçilik miktarını karşılayıp karşılamadığının bilirkişi kurulunca belirlenmesi gerekirken bu yönde herhangi bir inceleme ve araştırma da yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacı şirketin ticari defter ve kayıtlarını getirtmek, iki serbest muhasebeci ve mali müşavir bilirkişi ile bir hukukçu bilirkişiden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan malzemeli ve salt işçilik faturalarının her birisinin hangi gerekçe ile malzemeli veya salt işçilikli fatura olarak kabul edildiğini, SGK müfettişince yapılan tespit ile bozmadan önceki bilirkişi raporu ile farklılık oluştuğu takdirde bu durumu da açıklayarak ve gerek görülürse faturayı düzenleyenin belge ve kayıtlarını da inceleyerek denetime elverişli ve doyurucu bir biçimde açıklayan rapor alarak asgari işçilik tutarını yeniden hesaplatmak, işverenin ihale konusu işin "2.3503.01.01.1047389.041...." sicil sayılı devamlı işyeri işçileri ile yaptığını iddia etmesi nedeniyle bu işyerinden yapılan bildirimin ihale konusu işi de kapsar biçimde bildirilmesi gereken tüm işçilik miktarını karşılayıp karşılamadığını belirlemek ve sonucuna göre davacının asgari işçilik tutarını eksik bildirip bildirmediğini ve buna göre prim ve gecikme zammı borcu bulunup bulunmadığını saptamaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11310, Karar No: 2013/12243, Tarih: 09.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11310 E.  ,  2013/12243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; devletin hüküm ve tasarrufu altındaki bulunan kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,9.9.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/8984, Karar No: 2013/25123, Tarih: 20.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/8984 E.  ,  2013/25123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2008/881-2013/114

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; davacı 16.06.1981 – 01.01.1982 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığının tespitini istemiş ve mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Zira, çalışmayı doğrulayan tanıkların davalı işyerinden bildirimlerinin bulunup bulunulmadığının araştırılmadığı, tespite konu inşaatın tam olarak neresi olduğu hususunda, davacının isticvap edilerek dinlenilmediği anlaşılmıştır.

Açıklamalar ışığında, mahkemece dinlenen tanıkların davalı işyerinde çalışıp çalışmadığı araştırılmalı, davacı isticvap edilerek söz konusu inşaatın nerede olduğu tam olarak tespit edilip buna göre ilgili Komutanlığın ilgili biriminden varsa bu inşaata ait bilgi ve belgeler istenilmeli böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23014, Karar No: 2014/26241, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/23014 E.  ,  2014/26241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/335-2014/449

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi