muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10858, Karar No: 2021/1991, Tarih: 01.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10858 E.  ,  2021/1991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma, defter ve belge gizlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında “2008 takvim yılında Vergi Usul Kanunu‘na Muhalefet“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fail ve fiilden ibaret olup, sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/06/2013 tarihli 2013/89802 Soruşturma ve 2013/37338 Esas sayılı iddianamesi ile Boğaziçi Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı‘nın 11/06/2013 tarihli ve RDK4-2013/111 sayılı komisyon mütalaası ile ekindeki 21/05/2013 tarihli ve 2013-A-1709/12 sayılı vergi suçu raporuna uygun olarak "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu, “2008 takvim yılında sahta fatura düzenleme“ suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme suçu anlatılarak, hüküm fıkrasında sanığın “sahte fatura düzenleyip kullandığı“ belirtilmek suretiyle hüküm karıştırılmış ise de;

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunun Kanun‘daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suça konu en son 29/12/2008 tarihli faturanın KDV indiriminde kullanılması nedeniyle “25/01/2009“ olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-Sanık hakkında “Defter ve Belge Gizleme“ ile “2009 takvim yılında Vergi Usul Kanunu‘na Muhalefet“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

A-Defter ve belge gizleme suçu yönünden:

II-Sanık hakkında “Defter ve Belge Gizleme“ ile “2009 takvim yılında Vergi Usul Kanunu‘na Muhalefet“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

A-Defter ve belge gizleme suçu yönünden:

Galata Vergi Dairesi Müdürlüğü‘nün 964 017 8586 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, vergi incelemesi sırasında ... Aydınlatma San. Tic. Ltd. Şti. tarafından düzenlenen 2 adet 16/01/2009 ve 21/01/2009 tarihli faturayı ibraz etmediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; her ne kadar sanık savunmasında suça konu faturaları ibraz edemediğini beyan etmiş ve dosya içerisinde faturaların ibrazı talebini içerir herhangi bir isteme yazısı yada tebliğ alındısı aslı yada suretinin bulunmadığı anlaşılmış ise de; Dairemizin 2017/16084 Esas sayılı dosyası kapsamında, sanık hakkında 26/06/2012 tarihli vergi inceleme tutanağı uyarınca tanzim edilen 02/07/2012 tarihli ve 2012-A-2596/6 sayılı Vergi Suçu Raporu’nun ekinde yer alan faturalar arasında suça konu 2 adet fatura aslının da bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın suça konu faturaları önceki bir tarihte vergi incelemesi amacıyla ibraz ettiği ve bu faturaların muhafaza altına alınarak suç duyurusu ekinde İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’na ibraz edildiği belirlenmekle, sanığın üzerine atılı defter ve belge gizleme suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

B-2009 takvim yılında Vergi Usul Kanunu‘na muhalefet suçu yönünden:

Dosya kapsamına göre suça konu 16/01/2009 ve 21/01/2009 tarihli 2 adet sahte faturanın KDV indiriminde kullanıldığının belirtilmesi nedeniyle suç tarihinin 25/02/2009 olduğu anlaşılmış ise de; sanığın, Dairemizin 2017/16084 Esas sayılı dosyasına konu eylemleri ile iş bu dosyaya konu eylemlerinin zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerektiği ve diğer dosyada suç tarihinin 25/10/2009 olarak belirlendiği dikkate alındığında, TCK’nin 66/6. maddesinde yer alan “Zamanaşımı…….zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden…. itibaren işlemeye başlar.“ şeklindeki düzenleme uyarınca, bu dosya yönünden de suç tarihinin 25/10/2009 olacağı gözetilerek yapılan incelemede:

Galata Vergi Dairesi Müdürlüğü‘nün 964 017 8586 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

Galata Vergi Dairesi Müdürlüğü‘nün 964 017 8586 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ... Aydınlatma San. Tic. Ltd. Şti. hakkında tanzim edilen 21/11/2012 tarihli ve 2012-A-466/32 sayılı Vergi Tekniği Raporu’nun dosyaya getirtilmesi, bu şirket yetkilisi/yetkilileri hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyası getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi,

2-Sanık hakkında aynı mükellefiyeti nezdinde “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 19/10/2012 tarihli 2012/126014 Soruşturma ve 2012/56963 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasına ilişkin olarak, İstanbul 7. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 10/03/2015 tarihli 2012/1725 Esas ve 2015/75 Karar sayılı ilamı ile mahkûmiyetine karar verildiği, bu dosyanın da Dairemizin 01/03/2021 tarihli ve 2017/16084 Esas sayılı ilamı ile bozulduğunun anlaşılması karşısında; sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullandığına ilişkin tespitin yeni bir suç oluşturmayıp zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği cihetle, söz konusu dosya duruşmaya getirtilip incelenerek, davaların birleştirilmesi ve her iki dosyadaki deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabule göre de;

a)5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fail ve fiilden ibaret olup, sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/06/2013 tarihli 2013/89802 Soruşturma ve 2013/37338 Esas sayılı iddianamesi ile Boğaziçi Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı‘nın 11/06/2013 tarihli ve RDK4-2013/111 sayılı komisyon mütalaası ile ekindeki 21/05/2013 tarihli ve 2013-A-1709/12 vergi suçu raporuna uygun olarak "2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu, “2009 takvim yılında sahta fatura düzenleme“ suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden; hükmün gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme suçu anlatılarak, hüküm fıkrasında sanığın “sahte fatura düzenleyip kullandığı“ belirtilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/03/2021 tarihinde (B-2) nolu bozma düşünesi yönünden üye ...'ın karşı oyu ile oy çokluğu ile, diğer yönlerden ise oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin 01.03.2021 tarih, 2017/10858 Es, 2021/1991 Kr. Sayılı ilamındaki bozma yönündeki (B-2 sayılı) çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeple katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ve zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrımı yoksa son işlenen suç tarihinden itibaren bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1. maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6. maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemenin sanık ...’ın 2009 vergi döneminde sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı VUK’nin 359/b,TCK’nin 62/1 ve devamı maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırıldığı olayda kullanılan iki adet sahte faturanın 2009 Ocak döneminde KDV indiriminde kullanılmış olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü zamanaşımının inceleme tarihi itibari ile gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Sanığa atılı sahte fatura kullanma suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4. maddesine göre 12 yıldır.

Çoğunluk görüşüne göre zincirleme suç kapsamında kaldığı belirtilen dairemizin 2017/16084 Es., 2021/1975 Karar sayılı ilamı ile incelenen aynı sanığın aynı mükellefiyeti kapsamında işlediği iddia edilen sahte fatura kullanma suçuna ilişkin İstanbul Asliye 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2015 tarih 2012/1725 Es, 2015/75 Karar sayılı dosyasındaki suç tarihi ise kullanıldığı KDV indirimi sebebi ile 25/10/2009 tarihidir.

Çoğunluk görüşüne göre zincirleme suç kapsamında kaldığı belirtilen dairemizin 2017/16084 Es., 2021/1975 Karar sayılı ilamı ile incelenen aynı sanığın aynı mükellefiyeti kapsamında işlediği iddia edilen sahte fatura kullanma suçuna ilişkin İstanbul Asliye 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2015 tarih 2012/1725 Es, 2015/75 Karar sayılı dosyasındaki suç tarihi ise kullanıldığı KDV indirimi sebebi ile 25/10/2009 tarihidir.

Buna göre aynı takvim yılında Şubat ve Ekim KDV beyannamelerinde kullanılan faturalar TCK’nin 43/1 maddesi kapsamında zincirleme sahte fatura kullanma suçlarını oluşturmaktaysa da zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. TCK’nin 43/1 maddesinde zincirleme suç içinde bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69)

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da zincirlemeye dahil bulunan suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin her bir halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu ve cezanın tekliği ilkesi benimsendiğine göre zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan bir veya birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar zincirlemede dikkate alınmamalı, zincirin diğer halkalarını oluşturan suçlar bakımından zamanaşımının hesaplanması son suç tarihinden itibaren başlatılmalıdır.

Dairemizin yeni gelişen kabulüne göre sahte fatura kullanma suçlarında suç tarihi beyannamenin verildiği tarihtir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme günü olan 01.03.2021 tarihi itibariyle sanığın işlemiş olduğu sahte olarak düzenlenmiş olan 2 adet faturayı 2009 Ocak KDV beyannamesinde kullanmaktan ibaret eylemi açısından TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre olağanüstü zamanaşımı gerçekleşmiştir.

Dolayısıyla sanığın, inceleme dışı aynı mükellefiyetiyle ilgili ancak 2009 Ekim ayı KDV beyannamesine konu sahte fatura kullanma eylemi ile zincirleme suç oluşturduğundan bahisle bozulması yönündeki sayın çoğunluğun (B-2 sayılı) görüşüne katılmıyorum.01.03.2021
Yargıtay — Esas No: 2013/31433, Karar No: 2015/9845, Tarih: 12.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/31433 E.  ,  2015/9845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret, ikramiye, toplu iş sözleşmesine ilişkin alacaklar ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının, davalıya ait işyerinde 15.04-2004-23.11.2011 tarihleri arasında 806,36 TL ücretle “şoför” olarak çalıştığını, 23.11.2011 tarihinde 6111 sayılı Kanun'un l66/6. maddesi kapsamında “norm kadro fazlası 11 olarak ....emrine atandığını, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacağı, ikramiye alacağı, toplu iş sözleşmesine ilişkin alacaklar ve yıllık izin ücreti alacağının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut olayda, ücret alacağı ve ikramiye alacaklarının ödendiğine dair işverence davacının imzası bulunmayan ücret bordroları sunulmuştur. Ücret bordrolarında belirtilen miktarların ödenmesine dair ödeme emri belgeleri işveren yetkililerince imzalanmıştır. İşyeri kamu işyeridir. Davacı delil listesinde işyeri kayıtlarına dayanmıştır. Bu durumda, ilgili belgelerde ödendiği belirtilen ücret ve ikramiye tutarlarının ödenip ödenmediği işyeri kayıtları üzerinde yapılacak inceleme ile tesbit edildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10476, Karar No: 2011/13135, Tarih: 07.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10476 E.  ,  2011/13135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Gazetecilik San. ve Tic. Ltd. Şti. (... Gazetesi) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 19/09/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... Radyo ve Televizyon Yay. AŞ. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesinde ve 5187 sayılı Basın Yasası’nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması gerekmektedir. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bu nedenle basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. Yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluğu bu farklılıklar gözetilerek belirlenmelidir. Bu nedenle basının ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerek Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan gerekse MK'nun 24 ve 25. maddelerinde ve özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Bunun için temel ölçü, kamu yararıdır. Yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmış olmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basının bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli ve haber verilirken özle biçim arasındaki denge de korunmalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Anılan ilke ve kurallara uyulması durumunda ise, yayının Anayasa, Basın Yasası ve basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.

Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. Olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmalı, incelemeli ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; ... televizyonunun 10 Eylül 2008 tarihli haber bültenlerinde ... Derneğinin Almanya şubesi muhasebe sorumlusu ...'in ağzından; "... bağış adı altında toplanan paranın bir bölümünün kanal ... ve ... gazetesinin de aralarında bulunduğu bazı kurumların finansmanında kullanıldığını iddia etmişti" şeklinde haber yapılmıştır. Davalı taraf haberin Almanya-... davası iddianamesi kapsamında yapıldığını savunmuştur. Ancak onanmış bir örneği dosyada mevcut iddianamede davacı şirketin sahibi olduğu “... Gazetesi” ibaresinin hiç geçmediği görülmüştür. Mahkemece de gerçeğin bu şekilde olduğunun kabulü ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu haberin verildiği tarihlerde “...” davasının kamuoyunun gündeminde olması ve yoğun ilgisini çekmesi nedeniyle konuya ilişkin çok sayıda haber yapıldığı, bu yayınlarda kimi zaman Almanya'da görülmekte olan davanın iddianamesinde “...” isminin geçmesi nedeniyle isim benzerliğinden yanılgıya düşüldüğü, ve “... Gazetesi” ibaresinin böyle bir yanlış anlaşılma sonucu haberlerde yer aldığı anlaşılmıştır. Bu nedenlerle mahkemece hükmedilen tazminat miktarı fazla olup, davalının talep edilen tazminat miktarının tamamından sorumlu tutulması usul ve yasaya uygun bulunmamış, daha alt seviyede bir tazminata hükmedilmek üzere kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle Davalı ... Radyo ve Televizyon Yayıncılık AŞ. yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9030, Karar No: 2016/14421, Tarih: 05.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/9030 E.  ,  2016/14421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ancak;

Yargıtay ... Ceza Dairesinin bozma kararına uyulmasına rağmen verilen bozma ilamının ikinci bendi gereği, iddianamede sadece ağaç kesme eyleminin açıkça anlatılmış olması karşısında; sanık hakkında sadece motorlu testere ile yapacak emval veren ağaç kesmek eyleminden hüküm kurulması, açma eylemiyle ilgili olarak ise suç duyurusunda bulunulması gerekirken, açma eylemiyle ilgili olarak hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 225/1. maddesine aykırı olarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.