muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2924, Karar No: 2023/13083, Tarih: 19.12.2023

Mahkeme tarafından huzurda dinlenilmeyen tanık beyanının gerekçeli karara konulduğunu ve bu konuda herhangi bir gerekçe de göstermediğini, olayda müvekkilinin üzerine düşen yükümlülüğün işe ehil işçi almak ve gerekli dikkati göstermek olduğunu, olaya karışan her iki işçinin de eski çalışan olduğunu, yaptıkları işi ve işin şartlarını gayet iyi bildiklerini, kendi aralarında bir sıkıntı da bulunmadığını, yani yasa hükmüne göre müvekkilinin üzerine düşen şartları da yerine getirmiş bulunduğunu, emsal Yargıtay kararlarının da bu yönde olduğunu, dava konusu edilen olayın Borçlar Kanunu anlamında değerlendirilse dahi kusursuz sorumluluk ilkesi açısından hatalı değerlendirme yapıldığının görüleceğini, davaya konu kavgaya karışan taraflara bakıldığında; her iki tarafın da müvekkili şirketin çalışanı olduğunu, yani failin müvekkil şirketin çalışanı, mağdurun ise üçüncü kişi olmadığını, adam çalıştıranın sorumluluğuna gidilebilmesi için çalışanın üçüncü kişilere karşı haksız bir eylemde bulunması gerektiğini, Yerel Mahkemenin hiç bir ayrım yapmadan bir gerekçe dahi aramadan kusursuz sorumluluk ilkesi uyarınca karar verdiğini, Yerel mahkemenin iş kazası tespiti yapmaksızın, meydana gelen olayı iş kazası olarak değerlendirdiğini ve olaya uygulanması gereken özel kanunlar var iken ( İş Kanunu, 6331 sayılı Kanun, 5510 sayılı Kanun) bütün bunları aşıp genel kanun olan Borçlar Kanunu çerçevesince bir uygulama yaparak dosyada karar verdiğini, bu durumun normlar hiyerarşisine aykırı olduğunu, ayrıca işçi lehine yorum ilkesinin de kötüye kullanılması anlamı taşıdığını, manevi tazminat yönünden yapılan değerlendirmenin hatalı olduğunu, müvekkili aleyhine manevi tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 66 ncı, 116 ncı ve 417 inci maddeleri, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi

3. Değerlendirme

Dosya kapsamından, olayın bir kasten öldürme fiilinden kaynaklandığı, failin aynı davalı işverenin diğer bir işçisi olan dava dışı ... olduğu, aynı olaya ilişkin ceza dava dosyasının kesinleştiği, bu haliyle ceza dava dosyasında kabul edilen maddi vakıanın da fail ... ile davacılar murisi sigortalının aynı işyerinde depocu personel olarak çalıştıkları, olay sabahı ...'nin tanık ... ile forklift üzerindeki 30 adet suntayı rafa kaldırmaya başladıkları, bir süre sonra yanlarına müteveffa sigortalı ile tanık ...'un geldiği, ...'nin ...'e niye burada iş varken oraya gidiyorsun dediği, müteveffanın "onun bir suçu yok, ben gönderdim, bir şey diyeceksen bana de" dediği, müteveffa, ... ve ...'nın hep birlikte çalışmaya devam ettikleri, bu arada müteveffa ile fail ... arasında ufak tefek sözlü atışmalar meydana geldiği, müteveffanın ...'ye hitaben "çalışacaksan çalış, zoruna gidiyorsa kapı orada, işi bırakıp gidebilirsin" dediği, ...'nin de "s.tir git" deyip sinirllenerek müteveffaya tekme attığı, müteveffanın dizlerinin üzerine düştüğü, bu arada tanık ...'nın araya girerek müteveffayı yapmayın etmeyin diye uyardığı, fail ...'nin bu arada yerden bir takoz alarak maktülün yanına doğru gitmek istediği, orada bulunanların engel olmaya çalıştıkları, ...'nin elindeki takozu davacılar murisi sigortalıya doğru fırlattığı, takozun müteveffanın kafasına isabet ettiği, şuurunu kaybederek sırtüstü yere düşüp kafasını yere çarptığı, olay sonrasında yoğun bakımda iken hayatını kaybettiği şeklinde kesinleştiği, Kurum tarafından yapılan tahkikat neticesinde olayın bir iş kazası olarak kabul edildiği, düzenlenen inceleme raporunda aynı işverenin işçisi fail ...'nin %100 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği, Mahkemece iki adet bilirkişi kusur raporu alındığı her iki raporda da fail ...'nin %100 oranında kusurlu olduğu yönünde görüş bildirildiği, İlk Derece Mahkemesince alınan kusura ilişkin heyet raporları birbiriyle uyumlu olduğundan hükme elverişli bulunduğu, davalı işveren ... Pazarlama Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. alınan heyet raporlarında kusursuz bulunsa da 6098 sayılı TBK 'nun 66 ncı maddesi gereği "adam çalıştıranın kusursuz sorunluluğu" hükmü dikkate alınarak alacaklardan sorumlu tutulduğundan bahisle davanın kabulüne karar verildiği, davalı işveren tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre adam çalıştıran, çalışanın, kendisine verilen işin yapılması sırasında başkalarına verdiği zararı gidermekle yükümlüdür.

Kanunda yapılmış bir tanımı bulunmamakla birlikte "adam çalıştıran; bir kimseyi kendisine ait bir işte, emir ve talimatları doğrultusunda çalıştırmak suretiyle, onun hizmetinden kendi menfaati için yararlanan kişidir." (Eren, Fikret; Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara, 2017, s. 647).

Adam çalıştıranın sorumluluğu bir kusur sorumluluğu olmadığı için sorumluluk, kendisinin veya emrinde çalışan yardımcı kişinin kusurlu olup olmamasına bakılmaksızın, kusurdan bağımsız olarak doğmaktadır. Sorumluluğun doğması için objektif özen yükümlülüğünün ihlâliyle meydana gelen zarar arasında, uygun illiyet bağının bulunması yeterlidir (Eren, Fikret; Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara, 2017, s. 643).

Bütün bunlar yanında 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun yardımcı kişilerin fiillerinden sorumluluk başlıklı 116 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre borçlu, borcun ifasını veya bir borç ilişkisinden doğan hakkın kullanılmasını, birlikte yaşadığı kişiler ya da yanında çalışanlar gibi yardımcılarına kanuna uygun surette bırakmış olsa bile, onların işi yürüttükleri sırada diğer tarafa verdikleri zararı gidermekle yükümlüdür.

Adam çalıştıranın sorumluluğunun düzenlendiği 66 ncı madde ile yardımcı kişilerin fiillerinden sorumluluğu düzenleyen 116 ncı madde arasında bir kimsenin, kendi kusuru aranmaksızın, üçüncü bir kişinin fiili sonucunda sorumlu olması bakımından benzerlik bulunsa da bu iki sorumluluk hali birbirlerinden oldukça farklı kurumlardır.

Adam çalıştıranın kusursuz sorumluluğuna ilişkin 66 ncı maddenin uygulama alanı bulabilmesi için çalışanın üçüncü kişiye sözleşme dışı sorumluluk çerçevesinde zarar vermesi gerekmektedir. Başka bir deyişle zarar gören üçüncü kişi ile adam çalıştıran arasında hiçbir hukuki, özellikle de sözleşmeye dayalı ilişki bulunmamalıdır.

Somut olayda zararlandırıcı olay nedeniyle vefat eden müteveffa sigortalının davalı işveren yönünden 66 ncı maddede belirtilen "başkaları" terimi kapsamında olmadığı, bilakis müteveffanın davalı işverenle sözleşmesel bir ilişki içerisinde olduğu açık olduğuna göre davalının 66 ncı madde kapsamında kusursuz sorumluluğuna hükmedilmesi yerinde görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş, davalının diğer işçisi olan ...'nın yargılamaya konu iş kazasının meydana gelişinde %100 oranında kusurlu olduğunu dikkate alarak davalı işverenin 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun yardımcı kişilerin fiillerinden sorumluluk başlıklı 116 ncı maddesi kapsamında bir sorumluluğu bulunup bulunmadığı irdeleyip değerlendirmek ve çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Davalı avukatı yararına takdir edilen 17.100.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yüksetilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3458, Karar No: 2011/4480, Tarih: 07.06.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/3458 E.  ,  2011/4480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızaen cinsi münasebette bulunma ve alıkoyma suçlarından hükümlü ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun uygulanıp uygulanmayacağı ile ilgili olarak ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.07.2009 gün ve 2009/118 Esas, 2009/141 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

18.03.1997 günlü mahkümiyet kararının Yargıtay’ca onanarak kesinleşmesinden sonra 5237 sayılı TCK.nun yürürlüğe girmesi üzerine duruşma açılarak 28.07.2009 tarihinde önceki hükümde değişiklik yapılmasına yer olmadığına bu sebeple uyarlama talebinin reddine karar verildiği, söz konusu hükümde yasa yolunun itiraz olarak gösterildiği, hükümlü müdafiince 29.07.2009 günlü dilekçeyle de süresinde itiraz edilmesini müteakip ... Ağır Ceza Mahkemesinin 15.09.2009 günlü kararıyla itirazın reddine karar verildiği anlaşılmış ise de; hükümlü hakkında uyarlama incelemesi sonunda verilen kararın temyiz incelemesine tabi olması itibariyle anılan kararın hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümlü müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 26/2. maddesinin “kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez” hükmü karşısında suç tarihinde 15 yaşını bitirdiği anlaşılan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyan hükümlünün aynı Yasanın 109. maddesi anlamında hukuka aykırı bir davranışından söz edilemeyeceği, rızanın fiili hukuka uygun hale getirdiği ve 7/1. madde dikkate alınarak hükümlünün kaçırıp alıkoyma suçundan beraeti yerine önceki mahkumiyet hükmünün aynen infazına karar verilmesi,

Reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunan hükümlünün eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 104. maddesinin 1. fıkrasına temas ettiği, bu suçun şikayete tabi bulunduğu ve uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşmanın bir kovuşturma şartı olduğu, lehe yasa hükümleri nazara alınarak 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma girişiminde bulunulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Evvelce sabıkası bulunmayan ve uyarlama yargılamasına katılmayıp mahkeme heyetince kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözlenmeyen hükümlü hakkında, kesinleşen hükümde 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddelerinin uygulanmamış olması gerekçe gösterilip suç işlemeyeceğine ilişkin olumlu ve yeterli kanaat oluşmadığından bahisle CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Evvelce sabıkası bulunmayan ve uyarlama yargılamasına katılmayıp mahkeme heyetince kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözlenmeyen hükümlü hakkında, kesinleşen hükümde 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddelerinin uygulanmamış olması gerekçe gösterilip suç işlemeyeceğine ilişkin olumlu ve yeterli kanaat oluşmadığından bahisle CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, hükümlü müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15139, Karar No: 2006/16139, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/15139 E.  ,  2006/16139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4116, Karar No: 2024/12947, Tarih: 06.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4116 E.  ,  2024/12947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, katılan vekilinin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A.2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan düşme hükmü yönünden

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında; suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılmaları nedeniyle, kullanılan en son tarihli faturaya göre suç tarihinin 25.01.2011 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yargılama konusu eylemi için, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan düşme hükmü yönünden

Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında; suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılmaları nedeniyle, kullanılan en son tarihli faturaya göre suç tarihinin 25.06.2011 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yargılama konusu eylemi için, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, suç tarihinin yanlış belirlenmesi suretiyle, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun’un 303/1-a maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11382, Karar No: 2014/8639, Tarih: 30.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/11382 E.  ,  2014/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kuşadası 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2013

NUMARASI : 2005/273-2013/3

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan erken tahliye nedeniyle yoksun kalınan kazanç kaybı ve faydalı masrafların tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; Davacının, davalılara ait taşınmazı 01.04.1988 tarihli sözleşme ile kiraladığını, davalıların dava dışı şirket ortağı Tolga Ay hakkında açtığı tahliye davası sonucunda müvekkilinin 1994 yılı Ağustos ayında icra müdürlüğünce fiilen tahliye edildiğini, tahliye kararının Yargıtayca bozulduğunu, bozma ilamına uyularak tahliye davasının reddine karar verildiğini ve bu kararın kesinleştiğini, kira süresinin dolmasına dört yıl kalmasına rağmen haksız olarak tahliye edilen müvekkilinin dört yıllık kârdan mahrum kaldığını, taşınmaza bir takım eklentiler ve tadilatlar yaptırdığını, 1994/180 D.iş sayılı dosyası ile yapılan tespitte müvekkili tarafından yapılan masraf ve harcamaların 600 TL olduğunun belirlendiğini belirterek 3.000 TL kâr kaybı ile 1.000 TL taşınmaza yapılan masraflar karşılığı tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalılar vekili cevap dilekçesinde, davacının taşınmaza masraf yapmadığını, çalıştırdığı süre zarfında kâr elde etmediğini, talebin fahiş olduğunu, müvekillerinin hak ve alacaklarının takas ve mahsubunu talep ettiklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Taraflar arasında 01.04.1998 başlangıç tarihli,10 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalılar tarafından dava dışı Tolga Ay ve Ü.. K.. aleyhine açılan tahliye davası sonucunda, davacının kiralanandan 16.08.1994 tarihinde tahliye edildiği, tahliye kararının Yargıtay tarafından bozulması üzerine, Mahkemece bozma ilamına uyularak tahliye davasının reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde kiralanana faydalı masraflar yaptığını, iddia etmiş ancak bunları kalem kalem açıklamamıştır. Bununla birlikte mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tadilat ve tamiratlardan hangilerinin faydalı ve zorunlu masraf niteliğinde olduğu, davacı tarafından sökülüp götürülmesi mümkün olanların hangileri olduğu hususunda bir belirleme içermediğinden hüküm kurmaya elverişli olmayıp, Yargıtay denetimine de uygun değildir. Bu durumda mahkemece, öncelikle davacıya imalat bedellerine ilişkin talebinin açıklattırılması ve kiracı tarafından yapılan imalatların nelerden ibaret olduğu ayrıntılı ve tereddüte yer vermeyecek şekilde tek tek tespit edilerek, bu