muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18660, Karar No: 2015/28013, Tarih: 12.10.2015

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına geçilecektir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması olasılığından kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir.

Somut olayda depo görevlisi olarak çalışan davacının kurallara uygun davranmadığı, yapılan incelemede ... isimli distribütöre ait 147 kolinin iade alındığı 09.09.2014 tarihinde bunun fiziken alınmasına müteakip sistem girişi gerçekleştirilip bu iadenin distribütöre satışının sitem üzerinden gerçekleştirildiği, bu sistemsel hareketlere karşılık depo sayım sonuçlarının etkilenmediği 09.09.2014 tarihinde -128 koli olan stok farkının 10.10.2014 tarihinde -96 olarak kaldığı hatalı kayıt sonucunda 147 pozitif yönde sayım sonucu artması gerekirken bu farkın tespit edilemediği daha önce de depo sayımında benzer farklar tespit edildiği bu konuda davacıya ihtar verildiği, son olayla ilgili savunmasının da yeterli görülmediği gerekçesiyle iş sözleşmesi feshedilmiştir.

Davacı fesih konusu yapılan olayla ilgili savunmasında bir anlık dikkat dağılmasından dolayı mal kabul ve ters sipariş butonlarının alt alta olmasından tekrar satış olarak girildiğini beyan etmiştir. Her ne kadar fesih bildiriminde depo sayımında daha önceden de benzer farklar tespit edildiği davacıya ihtar verildiği ifade edilmişse de, önceki olayda savunma istenen konunun depoda eksiklik çıkmasıyla ilgili olmadığı üç ay süreyle sayım yapılmaması olduğu anlaşılmaktadır. Aynı nedenle işten çıkarılan başka bir işçinin açtığı işe iade davasında davalı tanıklarının eksik kolilere şahit olmadıkları yönündeki beyanları, davacının beşeri hata olarak değerlendirilebilecek davranışı değerlendirildiğinde fesih yaptırımının ağır olduğu, davacının davranışının işyerinde olumsuzluklara yol açtığının somut olarak ortaya konup kanıtlanmadığı bu nedenle feshin geçerli nedene dayanmanın kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 25.120 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 12.10.2015 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13784, Karar No: 2015/3434, Tarih: 07.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13784 E.  ,  2015/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2014

NUMARASI : 2014/271-2014/432

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşen icra takibi sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, ödenmeyen kira alacaklarının tahsili için davalı hakkında icra takibi yaptıklarını, ödeme emri davalıya tebliğ edildiği halde yasal sürede itiraz edilmediği gibi ödemede yapılmadığını belirterek temerrüde düşen davalının kiralanandan temerrüt nedeniyle tahliyesini istemiştir. Davalı cevap vermemiş, mahkemece kira bedeli yanında yakıt bedelinin de ödeme emriyle istenmesi nedeniyle, ödeme emrinin usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve karara esas alınan 01.10.2013 tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda ve kira ilişkisi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme kiraya veren Ş... T... ile kiracı davalı F.. Ö.. arasında imzalanmış, takip ve dava H.. T.. tarafından kiracıya karşı yürütülmüştür. Davacı alacaklı tahliye talepli olarak 27.02.2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2 aylık kira bedeli 650 TL ve 686 TL yakıt bedeli toplam 1.336TL' nin tahsilini istemiş, takip talebinde 01.10.2013 tarihli kira sözleşmesine dayanmıştır. Sözleşmeyi kiraya veren Ş...T...'ın vekili olarak H.. T.. imzalamıştır. Davaya dayanak icra takibi H.. T.. tarafından kendi adına yapılmış, davada bu kişi tarafından yine kendi adına açılmıştır.

TBK.nun 315.maddesine göre temerrüt sebebiyle açılacak tahliye davasının kiraya veren tarafından açılması ve İİK.nun 269.maddesine göre de icra takibinin kiraya veren tarafından yapılması düzenlendiğinden, bu husus takip borçlusu tarafından bidayette ileri sürülmemiş olsa bile mahkemece resen dikkate alınması gerekir. Hal böyle olunca davacının kiraya veren olup olmadığı veya malik sıfatıyla takip yapma ve dava açma hakkı bulunup bulunmadığı üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Kabule göre de; Ödeme emri ile 650 TL kira parasının yanında 686 TL yakıt bedelinin istenmesinde bir usulsüzlük olmadığı halde bu nedenle davanın reddine karar verilmesi de doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13645, Karar No: 2024/5841, Tarih: 16.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/13645 E.  ,  2024/5841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanunun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanunun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın savunması ve görgü ve tespit tutanağına göre, söz konusu ağacın iki evin ortasındaki bahçe alanında bulunduğu ve sadece dallarının kesildiği, gövdesinin durduğunun anlaşılması karşısında, söz konusu ağacın tam olarak kimin arazisinde kaldığı tespit edilmeden ve söz konusu ağacın hayatını devam ettirip ettiremeyeceğinin bilirkişi raporu ile tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Nüfus kayıt örnekleri ve dosya kapsamına göre, katılan ile sanığın kardeş oldukları ve suç tarihinde aynı konutta ikamet etmedikleri belirlenmekle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 167/2. maddesindeki hırsızlık suçunun “bu suçların, haklarında ayrılık kararı verilmiş olan eşlerden birinin, aynı konutta beraber yaşamayan kardeşlerden birinin, aynı konutta beraber yaşamakta olan amca, dayı, hala, teyze, yeğen veya ikinci derece de kayın hısımlarının zararına olarak işlenmesi halinde; şikâyet üzerine verilecek ceza yarısı oranında indirilir” hükmü karşısında, sanığın cezasından TCK'nın 167/2. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Hükümden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK’nın 167/2. maddesinde tanımı yapılan aynı konutta beraber yaşamayan kardeşe karşı nitelikli mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca; “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.” hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değişik CMK’nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun’un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c- Adlî sicil kaydına göre suç tarihinde sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında zarar tespit edilip ödemesi için imkan tanınmadan, ''sanık hakkında zararı karşılamadığından hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmamasına'' biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6727, Karar No: 2022/7145, Tarih: 31.10.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/6727 E.  ,  2022/7145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı köy tüzel kişiliği temsilcisi, 2006 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın mera olarak tespit edilmiş ise de çayır vasfında olduğunu, 115 ada 32 parsel ve 115 ada 70 parsel sayılı taşınmazlarda 1944 tarihli eski tapu kayıtlarının bulunduğunu, aynı zamanda bu taşınmazlarda zilyetliklerinin bulunduğunu, 115 ada 32 ve 70 parsel sayılı taşınmazların bir bütün olduğunu, 115 ada 32 parselin 50 dekar olarak köyleri adına tespit ve tescil edilmiş ise de aynı şekilde 70 parsel sayılı taşınmazın da 32 parsel ile bir bütün olarak köyleri adına tescilinin gerektiğini, yine 115 ada 31 parsel sayılı taşınmazın mera vasfı ile orta malı olarak tescil edilmiş ise de tespitte senetsizden geldiği belirtilen bu taşınmazın 12/10/1944 tarihli, 16 cilt, 68 sayfa ve 11 sırada eski tapu kaydının bulunduğunu ve bu tapu kaydının kadastro geçerken uygulama görmediğini, esasında buranın 90 dekar olduğu halde, eski tapu kaydında da 50 dekar olarak yazıldığını, yine 119 ada 24 parsel sayılı taşınmazın arsa vasfı ile Hazine adına tespiti yapılmış ise de bu taşınmazın çayır vasfında köy orta malı olduğu ve köyleri adına yazılması gerektiğini ileri sürerek; 101 ada 1, 115 ada 70, 115 ada 31 ve 119 ada 24 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile Hoşdülbent köyü tüzel kişiliği adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Yasal süresi içerisinde cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. MAHKEME KARARI

Göle Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.11.2015 tarihli ve 2015/17 E., 2015/398 K. sayılı kararıyla; davacı köy tüzel kişiliğinin daha önce senetsizden zilyetliğe dayanarak 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ilişkin Göle Kadastro Mahkemesinde dava açtığı, davanın 09/03/2009 tarihli ve 2006/364 Esas, 2007/78 Karar sayılı karar ile reddedildiği, 08/06/2009 tarihinde kesinleştiği, önceki mahkeme hükmünün bu parsele ilişkin açılan dava yönünden kesin hüküm teşkil edeceği gerekçesiyle davacının bu parsele ilişkin açtığı davasının kesin hüküm sebebiyle reddine,

119 ada 24 parsel sayılı taşınmaza ilişkin açtığı davanın senetsizden zilyetliğe ilişkin olduğu, davacının senetsizden edinebileceği azami miktar taşınmaza ulaşmış olması sebebiyle sair şartları taşısa dahi senetsizden taşınmaz elde edemeyeceği gerekçesiyle bu parsele ilişkin davasının reddine,

119 ada 24 parsel sayılı taşınmaza ilişkin açtığı davanın senetsizden zilyetliğe ilişkin olduğu, davacının senetsizden edinebileceği azami miktar taşınmaza ulaşmış olması sebebiyle sair şartları taşısa dahi senetsizden taşınmaz elde edemeyeceği gerekçesiyle bu parsele ilişkin davasının reddine,

115 ada 70 parsel sayılı taşınmaza ilişkin senetliden dava açmış ise de, davacının dayanağı eski tapu kaydının (12/10/1944 tarih, cilt:16, sayfa:67, sıra:10) kadastroda uygulama görerek, eski tapu kaydında olduğu gibi 50.000,00-m2. olarak 115 ada 32 parsel ile davacı köy adına tespit ve tescilinin yapıldığı, davacının esasında yerin daha büyük olduğunu ve 70 parseli kapsadığını iddia etse bile bu kısmın eski tapu kaydına göre miktar fazlası olduğu, senetsizden mülk edinme şartlarının ise 100 dönüm sınırlamasına takılacağı gerekçesiyle bu parsele ilişkin davasının reddine,

115 ada 31 parsel sayılı taşınmaza ilişkin, her ne kadar Kadastro Mahkemesinin kararı ile davacı köy tüzel kişiliğinin bu parsele ilişkin açtığı davasının reddine karar verilmiş ise de, hükmün gerekçesinin incelenmesinde bu parsele ilişkin açılan davanın senetsize ilişkin 100 dönüm sınırlaması sebebi ile reddedildiği, oysa huzurdaki davanın eski tapu kaydı (12/10/1944 tarih C:16, Sayfa:68, sıra:11) sebebiyle açıldığı, bu sebeple önceki hükmün açılan dava için kesin hüküm teşkil etmeyeceği, eski tapu kaydının kadastro tespiti sırasında uygulama görmediği, mahallinde yapılan keşifte eski tapu kaydının 115 ada 31 parsele tam olarak uyduğu, ancak eski tapu kaydının 50 dönüm olduğu, keşif sonrasında fen bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda eski tapu kaydındaki 50 dönüm ile miktar fazlası yerin krokili raporda ayrı ayrı gösterilmiş olduğu, bu haliyle davacının eski tapu kaydına dayalı olarak 115 ada 31 parsel sayılı taşınmazda krokide A harfi ile gösterilen kısma ilişkin davasının kabulüne, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile eski tapu kaydında olduğu şekli ile çayır vasfı ile davacı adına kayıt ve tesciline karar verilmiş, aynı parselde B harfi ile gösterilen kısım miktar fazlası olduğundan ve ayrıca davacının Hoşdülbent köyü çalışma alanı içinde 100 dönüm limitini doldurması sebebiyle senetsize ilişkin yeni mülk edinemeyeceğinden davacının bu kısma ilişkin davasının reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğini, nizalı taşınmazların zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını, davacı adına eski tapu kaydı bulunmadığını, ayrıca yargılama giderlerinin Hazineden alınmasının doğru olmadığını ileri sürerek, Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Kadastro sonucu, Ardahan ili, .... ilçesi, ...... köyü çalışma alanında bulunan taşınmazlardan 101 ada 1 ve 115 ada 31 parsel sayılı taşınmazlar mera vasfıyla kamu orta malı olarak sınırlandırılmış, 115 ada 70 parselin 32 parselle bir bütün olarak kullanıldığı ancak tapu kaydı miktar fazlası olduğu belirtilerek, Hazine adına tespit ve 13.10.2009 tarihinde hükmen tescil edilmiş, 119 ada 24 parsel sayılı taşınmaz ise Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan ve tarım alanına dönüştürülmesi mümkün olan yerlerden olduğu belirtilerek, Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

3.2.İlgili Hukuk

6100 sayılı HMK’nın 114.maddesi’nin 1.fıkrasının i bendi uyarınca aynı davanın, daha önceden kesin hükme bağlanmamış olması dava şartlarındandır. Dava konusu uyuşmazlığın daha önce bir kesin hükümle çözümlenmiş olması olumsuz dava şartıdır. Birinci dava ile ikinci davanın müddeabihlerinin (konusunun) yani dava ile elde edilecek sonucun aynı olması, dava sebeplerinin yani davanın dayandığı maddi vakıaların (olayların) aynı olması yanında davaların taraflarının da aynı olması halinde maddi anlamda kesin hüküm oluşur (YHGK'nin 03.04.2013 gün ve 2012/1-1133 E, 2013/421 K. sayılı ilamı).

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 13. maddesinde “ Tapuda kayıtlı taşınmaz mal: A) Kayıt sahibi veya mirasçıları zilyet bulunuyorsa; a) Kayıt sahibi adına, b) Kayıt sahibi ölmüş ise mirasçıları adına, c) Mirasçılar tayin olunamazsa, ölü olduğu yazılmak suretiyle kayıt sahibi adına, B) Kayıt sahibi veya mirasçılarından başkası zilyet bulunuyorsa; a) Kayıt sahibi veya mirasçılarının kadastro teknisyeni huzurunda muvafakatları halinde zilyet adına, b) Zilyet, taşınmaz malı, kayıt malikinden veya mirasçılarından veya mümessillerinden tapu dışı bir yolla iktisap ettiğini, onların beyanı veya herhangi bir belge ile veya bilirkişi veyahut tanık sözleriyle ispat ettiği ve ayrıca en az on yıl müddetle çekişmesiz, aralıksız ve malik sıfatıyla zilyet bulunduğu takdirde zilyet adına tespit edilir”

14. maddesinde " Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüz ölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”düzenlemeleri yer almaktadır.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre kararın (III.) no.lu paragrafında yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre kararın (III.) no.lu paragrafında yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ: Açıklanan nedenlerle; davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve Yasaya uygun hükmün HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 438. maddesi uyarınca ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2495, Karar No: 2018/7940, Tarih: 17.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/2495 E.  ,  2018/7940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...(KAPATILAN) 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/07/2016 tarih ve 2011/181-2016/167 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile ...Music Publishing International Ltd. arasında 04/07/2007 tarihinde yayım sözleşmesi imzalandığını, bahsi geçen ...şirketinin müvekkilinin eski unvanı olduğunu ve ...'nin sahip olduğu tüm haklar ve yetkilerin müvekkiline ait olduğunu, davalı ile müvekkili arasında akdedilen yayım sözleşmesinin süre ile ilgili ikinci maddesinde davalıya sözleşme süresini uzatmaya yönelik bir hakkı olmadığı gibi, davalının sözleşme ile yayımcıya tanınan opsiyon hakkının kullanılmasına izin vermeme gibi yetkisinin olmadığını, oysa davalı tarafın sözleşme süresinin yenilenmeyeceğine ve bahsi geçen sözleşmenin süresinin 04/07/2011 tarihinde sona ereceğine dair müvekkiline noter aracılığı ile ihtar çektiğini, müvekkilinin bu ihtarı dikkate almadığını, sözleşmede öngörüldüğü üzere sürenin bitmesine bir ay kala opsiyon hakkını kullanarak sözleşme süresini uzattığını, davalının bu nedenle sözleşme uyarına iki adet albüm yapma yükümlülüğünün devam ettiğini, davalıya müvekkili tarfından 20/06/2011 tarihinde noter vasıtasıyla ihtar gönderilerek sözleşme hükümlerini yerien getirmediğini, fesih iradesinden dönerek işbu ihtarnamenin kendisine tebliğinden itibaren 45 gün içerisinde yeni albüm çalışmalarına başlamasını, aksi taktirde sözleşmenin 15 c maddesi uyarınca kendisine işbu sözleşmenin 7. maddesi uyarınca avans ödemleri kapsamında ödenmiş olan 150.000 USD'nin ihbarnamenin keşide tarihi itibariyle tazmin edilmemiş olan kısmının iade edilmesini, fesih iradesini geri almaması durumunda ve bu işlemlerin gerçekleştirillmemesi durumunda BK'nın 106. maddesi uyarınca tanınan seçimlik haklardan birini kullanacağına dair ihtarda bulunduğunu, ancak bu ihtarın gereklerinin yerine getirilmediğini, kendisine ödenen avansın da tazmin edilmemiş olan 88.387,00 USD'lik kısmının müvekkiline halen iade edilmediğni ileri sürerek, davalıya ödenen avansın tazmin edilmemiş olan 162.853,84 TL'lik kısmının, ihtar tarihinden itibaren faiziyle birlikte iadesini, gecikme tazminatının, zararın ve bunlar için ihtar tarihinden itibaren başlatılmak kaydıyla ticari faizin işletilerek taraflarına ödenmesini talep ve dava etmiştir.