muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10295, Karar No: 2023/879, Tarih: 08.03.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı birleşen dosya davalısı erkeğin, davalı birleşen dosya davacısı kadının ailesini sürekli arayarak küfür ederek rahatsız ettiği, bu eylemi alışkanlılık haline getirdiği, kadının eşinden fiziksel şiddet gördüğü, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı davalı erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile asıl davanın reddine birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı kanunun 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin çocukların yaşı, tercihleri ve uzman raporu doğrultusunda anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, kusuru daha ağır ve eşit olmayan, boşanmakla mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen, bu olaylar nedeniyle kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın yararına 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata, ara kararla davacı-birleşen dosya davalısı lehine takdir edilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının iş bu karar tarihinden itibaren kaldırılmasına, müşterek çocuk ... için ara karar ile takdir edilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının aynen devamına, müşterek çocuk ... için takdir edilen aylık 250,00 TL tedbir nafakasının aynen devamına, müşterek çocuk ... içinde takdir edilen aylık 200,00 TL tedbir nafakasının işbu karar tarihinden itibaren 50,00 TL arttırılarak 250,00 TL'ye çıkartılmasına, çocuklar yararına hükmedilen tedbir nafakalarının kararın kesinleşmesinden itibaren aynı miktar üzerinden iştirak nafakası olarak devamına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı davalı erkek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; delillerinin yeterli toplanmadığını, tam kusurlu olanın kadın olduğunu, yoksulluk nafakası talebi hakkında hüküm kurulmadığını, kendisine yüklenen kusurların ispat edilemediğini belirterek; asıl ve birleşen davada verilen kararın tümüne yönelik istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin (1) inci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı davalı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı davalı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı davalı erkek temyiz dilekçesinde özetle; yüklenen kusurların ispat edilemediğini şiddet olduğu iddia edilen olay sonrası evlilik birliğinin devam ettiğini, delillerin yeterli şekilde toplanmadığını, mahkemenin değerlendirmesinin hatalı olduğunu, çocukların anneleri rızası ile baba yanında kaldıkları ve tüm bakımlarının babaları tarafından yapıldığı halde velâyetin anneye verilmesinin hatalı olduğunu belirterek; kararı tüm yönlerden temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının kabulü, erkeğin davasının reddi, velâyet düzenlemesi, kadın yararına tazminata ve ortak çocuklar yararına tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, nafaka ve tazminatların miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 inci ve 330 uncu, 339 uncu, 343 üncü ve 346 ncı maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddesi, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin (b) bendi 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 inci ve 51 inci maddeleri, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü ve 12 inci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 1 inci, 3 üncü ve 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Taraflarca açılan karşılıklı boşanma davalarının yapılan yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ortak çocukların velâyeti anneye verilmiştir. Velâyet düzenlemesi yapılırken; gözönünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "Üstün yararı”dır. (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme 3 üncü maddesinin Çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesi 1 inci maddesi, 4721 sayılı Kanun'un 339 uncu maddesinin birinci fıkrası, 343 üncü maddesinin birinci ve 346 ncı maddesinin birinci fıkraları; 5395 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin (b) bendi) Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Velâyet düzenlemesi kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir. Tarafların davayı kabulü de tek başına hukuki sonuç doğurmaz. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12 inci ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü ve 6 ncı maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Çocuğun üstün yararı gerektirdiği takdirde, görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Somut olayda, 31.05.2019 tarihli sosyal inceleme raporu ile anne ve babanın velâyet açısından durumu değerlendirilmiş ve çocukların beyanları alınmış, mahalli mahkemece de bu rapor dayanak alınmak suretiyle velâyet konusunda hüküm tesis edilmiştir. Ancak, davacı- davalı erkek tarafından sunulan dilekçe ile ortak çocukların uzun süredir yanında kaldıklarını, okul kayıtlarının yaşadığı yerde yaptırılması için annenin kendisine vekâlet verdiğini, çocukların tüm ihtiyaçlarının da kendisi tarafından giderildiğini bildirmiştir. Bu sebeple, çocukların baba yanında sürekli olarak bulunup bulunmadıkları, eğitim hayatlarına baba yanında devam edip etmedikleri araştırılarak, babanın yaşadığı yerde yeniden inceleme ve rapor istenilip; değişen koşullar da dikkate alınarak tüm deliller hep birlikle değerlendirilip, idrak çağında olan çocukların beyanları da alınmak sureti ile velâyet konusunda bir karar verilmesi gerekirken; bu hususta eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortak çocukların velâyet düzenlemesi yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının ortak çocukların velâyet düzenlemesi yönünden BOZULMASINA, bozma sebebine göre iştirak nafakalarına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

3. Davacı davalı erkeğin sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine karardan bir suretinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13173, Karar No: 2014/514, Tarih: 16.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/13173 E.  ,  2014/514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/02/2013

Numarası : 2012/48-2013/41

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle işyeri kapı giriş ve çıkış kayıtlarının temyizden sonra dosyaya sunulmuş olması nedeniyle dikkate alınmasının HMK.na uygun olmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işyerinde makineci olarak çalıştığını, ücretlerin geç ödenmesine itiraz etmesi nedeniyle 17.01.2012 tarihinde işine son verildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının 18.01.2012 tarihinden itibaren devamsızlık yaptığını, mazeretinin sorulduğunu ve ancak mazeretini bildirmemesi üzerine devamsızlık haklı nedeni ile iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının muaccel işçilik (fazla çalışma ücreti) alacaklarının ödenmemesi sebebi ile sözleşmeyi eylemli olarak sona erdirdiğinden kıdem tazminatı alacaklısı olacağı, fesih haklı nedene dayanmış olsa dahi bu durumda sözleşmeyi davacı kendisi sona erdirdiğinden ihbar tazminatı talep edemeyeceği kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Uzun süre ücretlerinin ödenmediği iddiası karşısında, işverence cevap dilekçesinde dayanılmak kaydıyla yemin teklifi hakkının olduğu hatırlatılmalı ve gerekirse bu yönde usulü işlemler tamamlandıktan sonra sonuca gidilmelidir. Dairemizce, çok uzun süre ücret ödenmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu belirtilerek, hakimce resen yemin teklifinde bulunulabileceği de kabul edilmektedir.

Somut olayda mahkemece davacının Aralık 2011 ve Ocak 2012 aylarına ilişkin ödenmeyen 490.00 TL ücret alacağının tahsiline karar verilmiştir. Ne var ki davalı vekili temyiz aşamasında davacının banka hesabına Ocak maaşı olarak 373.00 TL’ nin daha ödendiğine dair banka dekontunu sunmuştur. Borcu süküt ettiren itiraz niteliğinde ki bu belgelerin yargılamanın her aşamasında dikkate alınması gerekecektir. Bu nedenle anılan banka dekontunda belirtilen miktar ücret alacağından mahsup edilmeli ve ücret alacağı yeniden hesaplanarak sonuca gidilmelidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5359, Karar No: 2008/7744, Tarih: 03.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/5359 E.  ,  2008/7744 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2- ... 3-... 4-... 5- ... 6-... 7- ... vekili avukat ... ile 1- ... Rum Hastanesi Vakfı vekili avukat ... 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Zeytinburnu 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.4.2007 tarih ve 418-119 sayılı hükmün Dairenin 28.1.2008 tarih ve 12489-901 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalılar tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacılar, murisleri ... ’ının ağır psikolojik travma geçirmesi ve intihar etme eğiliminde bulunması nedeniyle davalı doktorun önerisi ile 25.5.2004 tarihinde davalı hastaneye yatırılarak tedavisine başlandığını, murislerinin hakkında düzenlenen değerlendirme formunda ve yapılan psikiyatrik muayenede intihara eğilimli olduğunun belirtilerek intihar düşüncesinden dolayı sürekli olarak yakın gözetim altında bulundurulmasının gerekmesine rağmen gerekli önlemler alınmadığı için murisin 26.5.2004 tarihinde intihar ederek vefat ettiğini,murisin yanında televizyon kablosu bulundurulmasının ağır kusur teşkil ettiğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 3000 YTl. maddi, 95.000 YTL. manevi tazminat istemişler, 24.5.2005 tarihli ıslah dilekçesi ile de 62.000 YTl. maddi tazminatın ilavesiyle birlikte tahsilini talep etmişlerdir.

Davalı hastane, davacıların murisinin tedavisine başlanarak tek kişilik odaya alındığını, 26.5.2004 tarihinde öğlen yemeği sonrası boş tabakların hasta bakıcı tarafından mutfağa götürülmesini fırsat sayan müteveffanın boş olan bir odaya girerek odada bulunan ve kullanılmayan televizyon anten kablosu vasıtasıyla intihar ettiğini, olayda kusurlarının bulunmadığını savunmuş, diğer davalı doktorda olaydaki tek fonksiyonunun davacıların murisinin yatarak tedavi görmesini davacılara önermek olduğunu, muayenenin başka doktorlar tarafından yapıldığını, olayda sorumluluğunun ve kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

2008/5359-7744

Mahkemece, alınan bilirkişi kurulu raporu benimsenmek suretiyle ve olayda davalıların kasıt, kusur ve ihmalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiş,Dairemizce hüküm bozulmuş,bu kez davalılar karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

1)Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440 maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan davalılardan ... rum Hastanesi Vakfının karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

1)Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440 maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan davalılardan ... rum Hastanesi Vakfının karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2)Diğer davalı ... İlhan Kalyoncu’nun karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince;Dairemiz 28.01.2008 tarih ve 2007/12489 esas ve 2008/901 karar sayılı bozma ilamının 1 .numaralı bendinde bu davalıya yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmiş olmasına rağmen kararın sonuç kısmında bu davalı lehine duruşma vekalet ücretine hükmedilmemiş olması ve bu davalı yönünden de davacılar yararına duruşma vekalet ücretine hükmedilmiş olması,maddi hataya dayalı olduğu dosyanın yeniden incelenmesi sonucu anlaşıldığından adıgeçen davalının karar düzeltme talebi kabul edilmeli,Dairemizce aleyhine hükmedilen duruşma vekalet ücreti kaldırılmalı ve lehine vekalet ücretine hükmedilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... Rum Hastanesi Vakfının karar düzeltme talebinin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ...’nun karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemiz 28.01.2008 tarih ve 2007/12489 esas ve 2008/901 karar sayılı bozma ilamının sonuç kısmının beşinci satırındaki(davalılardan)sözcüğünden sonra gelecek şekilde (... Rum Hastanesi Vakfından)sözlerinin yazılmasına,ve yine aynı ilamın sonuç kısmının altıncı satırının başındaki(ödenmesine)sözcüğünden sonra gelecek şekilde (550 YTL duruşma avukatlık ücretinin davacılardan alınarak davalı ...’ya ödenmesine) sözlerinin yazılmasına ,maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 3.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/25932, Karar No: 2013/11745, Tarih: 26.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/25932 E.  ,  2013/11745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Burdur Aile Mahkemesi

TARİHİ :12.10.2012
Yargıtay — Esas No: 2016/20403, Karar No: 2017/9149, Tarih: 29.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/20403 E.  ,  2017/9149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde kalıp ustası olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa etmesi üzerine iş sözleşmesinin sona erdiğini, fazla çalışma yapmadığı gibi tatillerde de çalışmadığını, taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafça iş sözleşmesinin istifa ile sona erdiği savunulsa da bu hususun ispatlanmadığı buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığı gibi bir kısım genel tatil ve hafta tatillerinde de çalıştığını ileri sürüp alacak talep etmiş, davalı ise davacı iddialarının doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı, ayda 3 pazar günü çalıştığı, yine bır kısım genel tatillerde de çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacakların varlığını ispatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarının davalı işverene karşı aynı nedenlerle dava açtığı ve davacı ile menfaat birliği içinde oldukları bu nedenle beyanlarına itibar edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu durum gözetilerek söz konusu taleplerin davalı tanıklarının beyanlarına göre değerlendirilmesi gerekirken işverenle husumet içinde olan davacı tanıklarına itibar edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.