muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3861, Karar No: 2015/10184, Tarih: 11.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/3861 E.  ,  2015/10184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde saha donanım bakım teknisyeni olarak çalışırken iş akdinin 18/11/2013 tarihinde bakım ve onarım işlerinin dış firmalara verilecek olması nedeni ile son çare ilkesine uyulmayarak feshedildiğini, feshin haksız ve geçersiz olduğunu, çalıştığı bölümün tamamen kapatılmadığını, fesih bildirimini her türlü dava ve talep hakları saklı kalmak üzere imzaladığını, yeni eleman alımlarının yapıldığını beyanla müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; ... kapatılmasına ilişkin işletmesel karar alındığını, dış firmadan hizmet alınacağının kararlaştırıldığını, bu grubun geniş kapsamlı bir bölüm olduğunu, işçilere uygun başka bir bölüm bulunamadığını, son çare ilkesine uyulduğunu, isteyen işçilerin ...'nin teklifini kabul ettiğini beyanla açılan davanın reddini talep etmiş ve savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı bankanın işletmesel karar alarak dışarıdan bir firma ile anlaştığı, davacının çalıştığı birim organizasyonun yeniden belirlendiği, kararın uygulanması aşamasında davacıya yeni bir görev verilmesi imkanı bulunmadığından başka bir firmada işe başlamasını temin ettiği davacının da bunu kabul ettiği, davacının çalıştığı saha donanım alt grubuna dışarıdan yeni eleman alınmadığı, başka birimler için alınan elemanların davacıya emsal teşkil etmeyeceği, davacının işe iade talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız). İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır. Ancak işçinin çalışma olanağının olup olmadığı somut olarak ortaya konmalıdır.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. (Dairemizin 24.11.2008 gün ve 2008/40264 Esas, 2008/31891 Karar sayılı ilamı). Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih nedeni olması, İş Kanunu’nun 2’nci maddesinin 6 ve 7’nci fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işverenin davacının çalıştığı Saha Donanım ve Bakım Bölümünü 02.09.2013 tarihli sözleşmelerle dava dışı bir tüzel kişiye alt işveren uygulaması ile verdiği, bu uygulamanın Bankaların Destek Hizmeti Almalarına Yönelik Yönetmeliğe uygun olduğu, dolayısı ile asıl-alt işveren ilişkisinin geçerli olduğu, bu bölümde çalışanların istihdam fazlası olacağı açıktır. Ancak salt bu durum feshin geçerli nedene dayandığını göstermez. Bu durumda dahi davalının tutarlı davranıp davranmadığının, davacının görev tanımına ve yaptığı işe göre başka işyerinde veya başka görevlerde somut olarak değerlendirilme olanağı olup olmadığının da araştırılması gerekir.

Her ne kadar davacı fesih sonrası hizmet satın alınan ... firmasında çalışmaya başlamışsa da 18.11.2013 tarihli davalı tarafından yapılan fesih bildirimi, davacının devre muvafakat ettiğine ilişkin yazılı rızası alındığının kanıtlanmaması dikkate alındığında somut olayda iş sözleşmesinin devrinin değil feshin bulunduğu sunulan emsal bilirkişi raporlarına göre davalı alt işverenden hizmet alımını Eylül 2013 başında almasına rağmen Saha Donanım Bakım Bölümünü tamamen kapatmamış, bölümde çalışan 104 işçiden 86 işçinin iş sözleşmelerini ise daha sonra değişen tarihlerde 09.09.2013-11.02.2014 arası feshedildiği, davacının başka yerde değerlendirme olanakları olup olmadığı araştırılmadan iş sözleşmesinin feshedildiği, bunun yanında davalının aynı bölüm olmasa bile eğitim durumu farklı da olsa aynı nitelikte Ağustos 2013-Nisan 2014 arası ... bölümüne 29 kişi alındığı, emsal dosyalarda aynı fesih nedenini inceleyen bilirkişilerce ... İş Mahkemesi (Mahkemenin 2013/675 Esas, 2014/332 Karar. Dairemizin 2014/30646 Esasında incelenmiştir) ve ... İş Mahkemesi(Mahkemenin 2013/926 Esas, 2014/329 Karar. Dairemizin 2014/31315 Esasında incelenmiştir) işverenin fesihte tutarlı davranmadığı ve feshin son çare olması ilkesine uymadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine karar verilmiştir.

Toplanan delillere ve emsal kararlara göre davalının alt işveren uygulamasına rağmen bölümü tamamen kapatmaması, fesihleri aldığı işletmesel karardan sonra değişik tarihlerde uygulaması, aynı nitelikte işçi alımı yapması nedeni ile tutarlı davranmadığı, davacının işe alım yapılan bazı pozisyonlar için gerekirse kısa süreli meslek içi eğitim verilerek istihdamın sürdürülmesi alternatifinin de uygulanmadığı, başka yerde değerlendirilmesinin düşünülmediği, değerlendirilen işçiler yönünden farkın ortaya konulmadığı ve bu şekilde feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 451.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 451.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 11.03.2015 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6172, Karar No: 2007/4670, Tarih: 19.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/6172 E.  ,  2007/4670 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Adana 1. İş Mahkemesi

Tarih               :  23.03.2006
Yargıtay — Esas No: 2006/3228, Karar No: 2006/9844, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/3228 E.  ,  2006/9844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15.9.2000-15.6.2001 tarihleri arasında asgari ücretle kesintisiz olarak çalıştığının tesbiti ile işçilik haklarından doğan alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili ile davalılardan Milli Eğitim Bakanlığı ve SSK Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacının çalıştığı okul müdürlüğü tüzel kişiliği olmaması nedeni ile davalı gösterilmesi doğru değilse de okul müdürlüğünü temsilen Milli Eğitim Bakanlığı davada ayrıca taraf gösterilmiş ve hazine vekilide Bakanlık adına davayı takip etmiş olduğu anlaşıldığına göre temyiz edenlerin yerinde bulunmayan bütün itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 12.10. 2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30686, Karar No: 2014/33448, Tarih: 27.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/30686 E.  ,  2014/33448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Haymana Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2011/288-2014/104

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının emekli olarak işyerinden ayrıldığını ve ödenmediğini iddia ettiği fazla çalışma, yakacak, gece çalışması, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabında; davacının haklarının ödendiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin gece çalışması ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 69. maddesinde çalışma hayatında "gece" en geç saat 20:00'de başlayarak en erken saat 06:00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemi kapsadığı, ikinci fıkrada ise bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabileceği üçücü fıkrada ise işçilerin gece çalışmaları yedi buçuk saati geçemeyeceği düzenlenmiştir. Ancak mevzuatımızda gece çalışmasının en az kaç saat olduğu yönünde bir düzenleme bulunmamaktadır. Avrupa Birliği Hukukunda 2003/188 sayılı Direktif'in 2. maddesinde tanımlar başlığında gece işçisinin “Bir yandan, günlük çalışma süresinin en az üç saati gece süresine rastlayan, diğer yandan, yıllık çalışma süresinin belirli bir kısmının gece dönemine rastlaması muhtemel olan ve bahsedilen belirli kısım ilgili üye devletlerin seçimine bağlı olarak endüstrinin her iki tarafının görüşleri alınmasını müteakip ulusal kanunlar tarafından ya da, toplu sözleşmeler ya da ulusal veya bölgesel düzeyde endüstrinin iki tarafı arasında sonuçlandırılan sözleşmeler tarafından tanımlanan işçiler olduğu belirtilmiştir. Burada gece işçisi tanımlaması ile üç saatlik gece çalışması olan kimsenin gece işçisi olduğu açıklanmıştır.

Seri açılan davalarda mahkemece davacılara gece zammı adı altında iki farklı uygulama ile ödeme yapılmasına karar vermiştir.

Birinci uygulama; toplu iş sözleşmesinin 70. maddesinde saat 20:00 ile 06:00 saatleri arasında çalışanlara gece zammı ödeneceği beliritlmiş ve dosya kapsamında göre çalışma saatlerinin de 05:00-13:00 ve 13:00-21:00 saatleri olduğu her iki vardiyada sadece gece bölümüne isabet ettiği gerekçesi ile 20:00-21:00 ve 05:00-06:00 saatleri arası için gece zammı hesaplanmıştır. Oysa davacının bu vardiyalardaki ağırlık çalışmasının gece süresinde geçmediğinden bu yönde yapılan hesaplama hatalıdır

İkinci uygulama ise davacı işçilerin bir kısım çalışma dönemlerinde yirmidört saat çalışıp kırksekiz saat dinelenmeyle geçen süreler için Yargıtay'ın bu durumdaki çalışmayı günlük ondört saat ile sınırlaması yönündeki kararları baz alınarak bulunan toplam haftalık çalışma süresinin yaklaşık 2/5'nin gecede geçtiği kabul edilerek bu süre ile sınırlı gece zammı hesabı yapıldığı görülmüştür. Oysa davacı aynı dönem için fazla mesai ücreti talep etmiş ve günlük çalışması gece ve gündüz ayrımı yapılmaksızın hesaplanmış ve hüküm altına alınmıştır. Bu dönemde işçinin yaptığı işin niteliğine (itfaye veya kaplıcada nöbet) göre yirmidört saatlik çalışması için gece ve gündüz ayrımı yapılmasının imknasızlığı karşısında varsayımsal bir orana göre gece zammı alacağının hüküm altn alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/782, Karar No: 2016/1890, Tarih: 16.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/782 E.  ,  2016/1890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka artırımı(asıl dava)-nafakanın kaldırılması(birleşen dava) davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın reddi birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı birleşen dosya davalısı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı- birleşen dosya davalısı vekili dilekçesinde; davacı lehine boşanma neticesinde hükmedilen yoksulluk nafakasının 2011 yılında açılan nafaka artırım davası neticesinde aylık 175 TL'ye yükseltildiğini, davacının aradan geçen süre de gözetildiğinde aldığı bu miktar nafaka ile geçimini sağlamasının mümkün olmadığını, davalının emekli olup maaşı bulunduğunu belirterek, aylık 175 TL'lik yoksulluk nafakasının 125 TL arttırılarak dava tarihinden itibaren aylık 300 TL'ye yükseltilmesini ve hükmedilen nafakanın her yıl yıllık artış oranlarına göre arttırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı- birleşen dosya davacısı cevap dilekçesinde; cezaevinden yeni çıktığını, işsiz olduğunu, davacının babasından aylık 500 TL maaş aldığını ve kira ödemediğini, kendisinin ise emekli olup aylık 1.000 TL geliri bulunduğunu, 400 TL kredi ödemesi olup 225 TL de kira ödemesi bulunduğunu, davacının gayrı ahlaki yaşantısı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı- birleşen dosya davacısı birleşen dava dilekçesinde de; asıl dava dosyasına sunduğu cevap dilekçesindeki hususları belirterek davacı lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davacı birleşen dosya davalısı vekili birleşen davada cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; davacı birleşen dosya davalısının açtığı nafaka artırım davasının reddine, davalı birleşen dosya davacısının açtığı nafakanın kaldırılması davasının kabulüne karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı- birleşen dosya davalısı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması yoksulluğun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz yaşam sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmediği gibi asgari ücretin üzerinde gelire sahip olunması da yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (HGK.07.10.1998 gün, 1998/2–656 E, 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2–397–339 sayılı kararları). Bu durumda ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise;davacı birleşen dosya davalısı son nafaka artışının yapıldığı 2011 yılı sonrasında aradan geçen sürede hükmedilen 175 TL'lik nafakanın ihtiyaçlarını karşılamakta yetersiz kaldığını belirterek yoksulluk nafakasının aylık 300 TL'ye yükseltilmesini ve yıllık artış yapılmasını talep etmiş; davalı birleşen dosya davalısı ise asıl davanın reddini, birleşen yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının ise özellikle davacı birleşen dosya davalısının gayrı ahlaki yaşamı bulunduğunu belirterek kaldırılmasını talep etmiştir. Ancak dosya kapsamında yer alan tanık beyanları dikkatle incelendiğinde ise, davalı birleşen dosya davacısı tanığı ...'ün ''davalının davacıyı kendisine sorması üzerine davacının pek de hoş karşılanmayacak biçimde gayrı ahlaki hayat tarzı bulunduğunu davalıya ifade ettiği''yönündeki beyanı dışında dosya kapsamında davalının bu iddiasını destekler mahiyette başka bir delilin bulunmadığı, yine davacı birleşen dosya davalısı tanıklarının beyanlarının ise bu iddianın aksi yönde olduğu da gözetildiğinde bu tanığın beyanı davacı birleşen dosya davalısının gayrı ahlaki yaşam sürdüğünün kabulü için yeterli değildir.

Hal böyle olunca mahkemece;tarafların gelir durumuna göre davacı birleşen dosya davalısı kadının açtığı yoksulluk nafakası artırım davasının da değerlendirilmesi suretiyle hüküm tesisi yoluna gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5613, Karar No: 2020/1598, Tarih: 27.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/5613 E.  ,  2020/1598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında müstehcenlik ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçlarından açılan kamu davasına bakan mahkemece sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair verilen kararın temyiz incelemesi üzerine Dairemizin 16.01.2017 gün ve 2016/10468 Esas, 2017/162 Karar sayılı ilamıyla müstehcenlik suçundan verilen mahkumiyet hükmünün onanıp, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan verilen mahkumiyet kararının ise Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan veya adı geçen ihtisas kurulu ölçütlerine göre Yükseköğretim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden, bir çocuk psikiyatristi ile adli tıp uzmanının zorunlu katılımıyla en az beş kişilik bir heyetten, suçun sonucunda mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alınması gerektiği gözetilmeden içinde çocuk psikiyatri uzmanı bulunmaması nedeniyle usulüne uygun teşekkül etmeyen heyetçe verilen içeriği itibarıyla da yetersiz rapora istinaden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanmasının hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasının ardından mahkemece uyma kararı verildikten sonra usulüne uygun rapor alınarak 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrası lehe olan hükmün belirlenmesi suretiyle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile atılı suçun kanuni unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.