muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4305, Karar No: 2015/387, Tarih: 03.02.2015

1- Sanık ... hakkında maktül .... kasten öldürme suçundan kurulan ve re'sen temyiz incelemesine tabi olan hükmün, tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, sanık ....'un aldığı ceza miktarı ve tutuklulukta geçirdiği süre nazara alınarak, müdafıilerinin yaptığı tahliye isteminin reddine,

2- Sanık .... hakkında mağdur .... nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa, dosya içeriğindeki delillerle uyum arzeden Mahkemenin kabul ve gerekçesine göre; olay tarihinden önce, sanık ....’in ailesi ile birlikte ikamet ettiği evin mağdur ... tarafından satın alındığı ve taraflar arasında evin tahliyesi hususunda yaşanan tartışmalar nedeniyle husumet oluştuğu, olay günü yanına tanık .... ve kimliği tesbit edilmeyen üçüncü bir şahsı alarak sanık .... evinin önüne gelen mağdur ...'un, sanığın eşinden kendisini sorduğu, sanık ... eşi olan tanık ...’nin durumdan tedirgin olarak eşine ve oğlu maktül .... telefonla haber verdiği, bir süre sonra sanığın tek başına gelerek mağdurla konuşmaya başlamadan önce eşinden bir bardak su istediği, sanık suyunu içtiği sırada mağdurun kendisiyle konuşmaya çalışmaya devam ettiği, bu sırada olay yerine maktül ..., yanında arkadaşı olan tanık .... ile birlikte geldiği fakat babasının ikazı üzerine onların yanına yaklaşmadıkları, sanığın küçük oğlu tanık ... da evin önünde bulunduğu, daha önce yaşanan olayların etkisiyle mahalleliden çekinen ve evin önünde tartışma çıkmasını da istemeyen sanık ...’in mağdur ...’un kolundan tutarak oradan uzaklaşmayı talep ettiği fakat mağdur .... tepki vermesi üzerine aralarında başlayan tartışmanın kısa sürede kavgaya dönüştüğü, bu durumu gören maktül ....’in de kavgayı ayırmak amacıyla babası ile mağdurun arasına girmeye çalışması üzerine ...'un üzerinde taşıdığı ekmek bıçağı ile maktül ....'e saldırmaya başladığı, ....'in bıçağı mağdurun elinden almaya çalıştığı esnada elinde, avuç içinde ve parmaklarında kesiler meydana geldiği, .... buna rağmen eylemlerini sürdürerek maktülü göğüs, ön ve arka koltuk altı, sol kol ve oksipital bölgelerinden olmak üzere toplam dokuz bıçak darbesiyle yaraladığı, sanık .... ise oğlu ... mağdur tarafından bıçaklandığını ve kanlar içerisinde kaldığını fark ettiği esnada elindeki cam bardakla mağdurun yüz ve boyun bölgelerine vurmak suretiyle onu etkisiz hale getirmeye çalıştığı fakat beceremeyince duvara doğru sıkıştırıp elini ısırarak bıçağı mağdurun elinden düşürtebildiği, hemen eve girerek içeriden getirdikleri yastığı maktülün kafasının altına koydukları, yüzüne su dökerek onu kurtarmak için çabaladıkları, bu süreçte sanık ....'un kaçarak olay yerinden uzaklaştığı olayda;

Sanığın eylemini, öz oğlu olan maktül .... yaşam hakkına karşı gerçekleşen ve devam eden haksız saldırıyı o andaki hal ve koşullarda saldırı ile orantılı bir şekilde, meşru savunma sınırları içinde gerçekleştirdiği anlaşılmakla, TCK.nun 25/1 ve CMK.nun 223/2-d uyarınca beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde TCK.nun 86/1-3-e, 87/1-e, son, 29 ve 62 maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ..... müdafii ve katılan ..... vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321 maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 03/02/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

03/02/2015 gününde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .... ..... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ..... müdafii Avukat ... ..... yokluğunda 05/02/2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/20162, Karar No: 2014/26177, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/20162 E.  ,  2014/26177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/248-2014/241

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9607, Karar No: 2012/3037, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/9607 E.  ,  2012/3037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirkette esaslı organizasyon değişikliğinin yapıldığını, ayrı olan satış ve pazarlama divizyonlarının birleştirilmesine karar verildiğini, yeni organizasyon yapısı ve getirilen şirket stratejisi gereğince daha az sayıda tıbbi mümessil ihtiyacının oluştuğunu, bu nedenle müvekkil şirketin yeni organizasyon yapısının gerektirdiği kadar personeli istihdam etme, fazlasını ise toplu fesih süresinde işten çıkartma yönünde ticari bir karar aldığını, müvekkil şirketin toplu feshe başvururken sosyal önceliklendirme yaptığını, önce emekliler, sonra ise gönüllülerin iş akitlerine son verildiğini, bu grupta yer alacak personele yasal haklarının yanı sıra yan menfaatinde temin edildiğini, davacının gönüllüler grubunda yer almayı talep ederek, kazanımlarını şirketten aldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin ekonomik krizden etkilenmiş olmasının tek başına fesih için haklı neden oluşturmayacağı, işverenin ekonomik krizden etkilenmesi nedeni ile önce alabileceği tüm önlemleri alması ve en son çare olarak işçi çıkarma yoluna gitmesi gerektiği, iş yerinde işçi çıkarımı yapılırken hangi kritere dayanıldığının belirli olmadığı gerekçesiyle feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşçi ve işveren iradelerinin iş sözleşmesinin feshi konusunda birleşmesi, bir tarafın feshi niteliğinde değildir. İş Kanununda bu sona erme türü yer almasa da, taraflardan birinin karşı tarafa ilettiği iş sözleşmesinin karşılıklı feshine dair sözleşme yapılmasını içeren açıklamasının ardından diğer tarafın da bunu kabulü ile bozma sözleşmesi (ikale) kurulmuş olur. İş ilişkisi taraflardan her birinin bozucu yenilik doğuran bir beyanla sona erdirmeleri mümkün olduğu halde, bu yola gitmeyerek karşılıklı anlaşma yoluyla sona erdirmelerinin nedenleri üzerinde de durmak gerekir.

Bozma sözleşmesi yoluyla iş sözleşmesi sona eren işçi, iş güvencesinden yoksun kalacağı gibi, kural olarak feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamayacaktır. Yine 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu kapsamında işsizlik sigortasından da yararlanamayacaktır. Bütün bu hususlar, İş Hukukunda hakim olan işçi lehine yorum ilkesi dikkate alınarak, ikalenin (bozma sözleşmesinin) geçerliliği noktasında işçi lehine değerlendirmenin gerekliliğini ortaya koymaktadır. Her şeyden önce bozma sözleşmesi yapma konusunda icapta bulunanın makul bir yararının olması gerekir. İş ilişkisinin bozma anlaşması yoluyla sona erdirildiğine dair örnekler 1475 sayılı İş Kanunu ve öncesinde hemen hemen uygulamaya hiç yansımadığı halde, iş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinin ardından özellikle 4857 sayılı İş Kanunu sonrasında giderek yaygın bir hal almıştır. Bu noktada, işveren feshinin karşılıklı anlaşma yoluyla sona erme gibi gösterilmesi suretiyle iş güvencesi hükümlerinin dolanılması şüphesi ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla irade fesadı denetimi dışında tarafların bozma sözleşmesi yapması konusunda makul yararının olup olmadığının da irdelenmesi gerekir. Makul yarar ölçütü, bozma sözleşmesi yapma konusunda icabın işçiden gelmesi ile işverenden gelmesi ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak ele alınmalıdır.

Dosya içeriğine göre, taraflar arasında 24.11.2009 tarihli, talepname-muvafakatname başlıklı belge ile global bazda şirketin bağlı olduğu şirketler grubunun başka bir şirketi satın alması, yeniden yapılanma sürecine girmesi, bu süreçte işgücü fazlalığının oluşması gibi nedenler dikkate alınarak personel sayısının azaltılması gerekliliğinin ortaya çıktığı, bu kapsamda önceliğin kendi isteği ile ayrılmak isteyen personel verileceği, bu gruptaki personele yasal haklarının yanı sıra işlemiş her kıdem yılı için ½ maaş tazminat ödemesi yapılacağı, bunun yanında sosyal haklar olarak cep telefonu hattının ücretsiz devri, şirket aracını piyasa fiyatının % 10 altında satın alma imkanı, parasal karşılığı 2.000 euro olan 1 aylık kariyer danışmanlık hizmetinin de sunulacağı hususlarının kendisine anlatıldığına, kendi özgür iradesi ile işten ayrılacaklar grubunda yer aldığına, iş sözleşmesinin feshedilmesini, kanuni hakları yanında 21.693 TL’nin işçiye ödenmesini istediğine, uyuşmazlık ve yargılama söz konusu olursa şirkete yüklenecek miktarın bu rakamdan mahsup edileceğini kabul ettiğine ilişkin sözleşme imzalanmıştır. İşçinin ek menfaat aldığı, karşılıklı anlaşma ile iş sözleşmesinin sona erdirildiği açıktır. İşe iade talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 01.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11206, Karar No: 2012/9183, Tarih: 05.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/11206 E.  ,  2012/9183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı vasıflı yerlerden olduğu iddiasına dayalı tapu iptali istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 8.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 05.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2628, Karar No: 2025/1050, Tarih: 25.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/2628 E.  ,  2025/1050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2383 E., 2023/2373 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/188 E., 2022/51 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; dava konusu taşınmazlarda konut ve enerji hariç sağlık, spor, turizm, sanayi, tarım, hayvancılık, sosyal kültürel vb. tesis yapılmak üzere ihale yapıldığını, ihaleyi davalıların aldığını ancak geçen süreye rağmen davalılar tarafından tesis yapılmadığı gibi proje de sunulmadığını, bu hususun davalılara ihtar edildiğini ancak geçen süreye rağmen davalıların cevap vermediğini belirterek irtifak hakkı şerhinin tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; irtifak hakkının tarımsal amaçlı ağaç yetiştiriciliği amacıyla kurulduğunu, davalıların taşınmaza bir yapı yapmasının söz konusu olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında imzalanan sözleşmeye göre, irtifak hakkının tarımsal amaçlı ağaç yetiştiriciliği amacıyla kurulduğu, taşınmaz üzerinde herhangi bir yapı veya tesis yapılacağının açık bir şekilde belirtilmediği, irtifak hakkı tesisinin dava konusu taşınmazlar üzerinde sadece tarım amaçlı ağaç yetiştiriciliği için konulduğu, dava konusu taşınmaz üzerinde narenciye ağaçlarının bulunduğu ve avokado, pikan cevizi, zeytin gibi ağaçlarla dava konusu yerin ağaçlandırıldığı, ağaçların dava tarihinden önce dikildiği ve üç yaşlarında olduğu bilirkişi raporu ile ve mahkemenin gözlemi ile belirlenmiş olduğu, taraflar arasındaki sözleşmeye göre tesis yapılması halinde plan ve projeye uygun yapılacağı, taşınmazın imar planının da ilave yapılaşmaya müsait olmaması durumunda idarenin izni ile yeni izin, bedel ve şartlarla inşaat yapılabileceği sözleşmede belirtilmiş olduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; 15.10.2018 tarihinde sözleşme düzenlenerek tapu kütüğüne irtifak hakkının şerh edildiğini, ancak bu tarihten sonra davalılar tarafından tesis yapılacağına dair herhangi bir proje sunulmadığını, söz konusu taşınmazların imar planında irtifak hakkı tesisi amacına uygun değişikliklerin yapılması ile taşınmazlar üzerinde yapılacak olan sabit ve kalıcı tesisleri içeren projenin onaylattırılarak idareye tesliminin sağlanması için yazı gönderilerek 18.01.2019 tarihinde tebliğ edildiğini ancak 30 günlük sürede herhangi bir proje sunulmadığını, bu sürenin bitiminden sonra 12.03.2019 tarihinde “...Mahallesi 968 Parsel Narenciye, 969 Parsel Avokado Ve 970 Parsel Üzerinde Zeytin Yetiştirme Projesi” adı altında bir proje sunulduğunu, Millî Emlak Genel Müdürlüğünden alınan cevabi yazıda “4721 sayılı Türk Medeni Kanununa göre üst hakkı; başkasına ait arazinin altında veya üstünde sürekli kalmak üzere inşa edilen yapıları içermekte olup, mülkiyeti Hazineye ait olan taşınmazlar üzerinde de kalıcı ve sabit tesisleri içeren yatırımlar yapılması amacıyla irtifak (üst) hakkı tesis edilmektedir" hükmüne değinilerek söz konusu taşınmazlar üzerinde amaca uygun sabit tesis yapılmadan narenciye, zeytin ve avokado dikilmek sureti ile kullanılması için irtifak hakkı tesisinin mümkün olmadığının bildirildiğini, yeni proje hazırlanması ve belirtilen eksikliklerin tamamlanmaması hâlinde ise tesis edilen irtifak haklarının tapudan terkin edilmesi için gerekli yasal yollara başlanacağını bildiren 09.05.2019 tarihli yazı ... ...’a 24.05.2019 tarihinde tebliğ edildiğini ancak 30 günlük sürede herhangi bir proje sunulmadığını, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu’nun 3. maddesinin (k) fıkrasında sayılan tarımsal amaçlı yapılar için müdürlüklerinden izin alınmasına müteakip söz konusu yapıların İmar Kanunu'nun 27. maddesi kapsamında plan yapılmadan izinlendirilmesinin sağlanabileceğini, bu kapsamda Batı Antalya Millî Emlak Müdürlüğünce üst hakkının amacına uygun olarak kalıcı tesis yapılması için 27.12.2019 tarihli yazı ile davalılara uzlaşma teklif edildiğini, davalıların 14.01.2020 tarihli dilekçelerinde, irtifak hakkı sahiplerinin imar planı yapılması konusunda plan yapma yetkilerinin bulunmadığı bu doğrultuda Tarım İl Müdürlüğü yazısı doğrultusunda plan yapılmadan izinlendirilen tarımsal amaçlı yapılar için 14677 ada 3 parselde gezen tavuk tesisi, 14677 ada 9 parselde soğuk hava deposu, 14677 ada 15 parselde makine muhafaza sundurması yapımı için izin işlemlerine başlanacağı bildirilmişse de dava tarihine kadar geçen 6 aylık sürede davalılar tarafından herhangi bir işlem yapılmadığını, davalı tarafın bugüne kadar gerek ihale şartnamesine gerekse de tapuya şerh verilmesine dayanak sözleşme ile gerçekleştirmesi gereken yükümlülüklerini yerine getirmemesi nedeni ile dava konusu taşınmazlardaki irtifak şerhlerinin terkini gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, irtifak hakkının terkini istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14905, Karar No: 2023/612, Tarih: 18.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/14905 E.  ,  2023/612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1216 E., 2022/383 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılık Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyaların ve nakil aracının müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İslahiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2014 tarihli ve 2014/102 Esas, 2014/366 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca teşdiden 2 yıl 11 ay hapis ve 150 gün karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, suça konu kaçak eşyanın 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine, suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracının müsaderesine karar verilmiştir.

2.Bu karar sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş, hükümden sonra yürürlüğe giren 7242 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile kaçakçılık suçları için değer azlığı ve kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık kurumları kabul edilmiştir. Dairenin 05.10.2021 tarihli ve 2021/8798 Esas, 2021/11781 Karar sayılı ilamı ile sanık lehine getirilen düzenlemelerin yerel mahkemece değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde İslahiye Mahkemesinin, 10.03.2022 tarihli ve 2021/1216 Esas, 2022/383 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan, aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren alt sınırdan 2 yıl 6 ay hapis ve 2 gün karşılığı 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına, suça konu kaçak eşyanın 5237 sayılı Kanun'un 54 ncü maddenin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine, suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracının müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği;