muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6814, Karar No: 2019/3474, Tarih: 17.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/6814 E.  ,  2019/3474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinden kaynaklı alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, davalı şirket ile aralarında yapmış oldukları 01/05/2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalıya ait taşınmazı büfe olarak kiraladıklarını, kira sözleşmesi devam ederken davalı şirket tarafından kiralananın bir başka kiracıya eşyalı olarak kiraya verildiğini, kiralanandaki eşyaların kendilerine ait olduğunu ileri sürerek 35.000 TL kiralanandaki eşyaların bedeli, 15.000 TL kazanç kaybı ve 15.000 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 65.000 TL nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalılar, davacılarla yapılan kira sözleşmesinin 01/05/2007 tarihinde son bulduğunu, kiralananda bulunan eşyaların davacılardan sonraki kiracının tahliyesi sırasında bu kiracıdan satın alındığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacılar tarafından sunulan faturalar dikkate alınarak 11.869,32 TL eşya bedeli ile 6.000 TL kazanç kaybı olmak üzere toplam 17.869,32 TL nin davalı şirketten tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, diğer davalı hakkındaki davanın husumetten reddine karar verilmiş; Hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Taraflar arasında 01/05/2005 başlangıç tarihli ve toplam 5 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Yapılan yargılama neticesinde davalı kiraya verende kalan eşyalar tespit edilmiş olup eşyaların aynen iadesi mümkün olmadığından bedelinin tahsilinin talep edilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Bu nedenle Mahkemece öncelikle, sunulan fatura bedellerine bağlı kalınmaksızın eşyaların vasıfları, model, marka vs. gibi özellikleri, hangi tarihte alındıkları tespit edilmeli, alındığı tarihteki değeri belirlenerek eşyaların yıpranma payları düşülerek Yargıtay denetimine elverişli bir şekilde kalem kalem birim fiyatları belirlenmelidir.

Yargıtay’ın yerleşik uygulamaları, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle belirlenecek değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle elde edilecek değeri isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Buna göre yapılacak bilirkişi incelemesi neticesinde davacı kiracılar tarafından kiralananda bırakılan eşyaların bedeli yıpranma payı da dikkate alınmak suretiyle belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. Bentte açıklanan nedenle 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün davalı şirket yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6451, Karar No: 2011/7429, Tarih: 04.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6451 E.  ,  2011/7429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :28.06.2010

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan Abdülkerim Aksarı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, dört adet taşınmaz ve üç adet taşınırın paydaşlığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulü ile ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar (ortaklar) ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etme ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Olayımıza gelince; dava konusu edilen 113 ada 126 parsel üzerinde bulunan kavak ağaçlarının davalı ...’ya, 113 ada 24 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan kavak ağaçlarının davalı ...’ya ait olduğunun tespitine ve paylaştırılmada bu hususun gözönünde bulundurulmasına karar verilmiş ise de yukarıdaki esaslar doğrultusunda arza ve muhdesata isabet edecek oranın belirlenerek bu oran dahilinde satım bedelinin taraflara dağıtılması gerekeceği gözönünde bulundurulmadan infazda tereddüt yaratacak biçimde karar verilmesi doğru görülmediği gibi, satışına karar verilen taşınırlar yönünden maktu harç alınması gerektiğinin nazara alınmaması, umumuma açık olup olmadığı yönünden satışın ne şekilde yapılacağının kararda gösterilmemesi ve kısa kararda sadece davanın kabulüne şeklinde karar verilmesi de doğru görülmemiştir. ./..

2011/6451 - 2011/7429

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 04.07.2011 günü oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/3502, Karar No: 2025/14, Tarih: 13.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3502 E.  ,  2025/14 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1699 E., 2024/212 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/92 E., 2021/59 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davalı- davacı kadın vekili tarafından hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı- davacı kadının evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı- davalı erkeğin açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davası ile davalı- davacı kadının aynı hukuki nedene dayalı birleşen boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesince davaların reddine karar verilmiş ve karara karşı taraflarca reddedilen dava yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince kadının istinaf başvurusunun esastan reddine, erkeğin istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile kusura ilişkin gerekçenin düzeltilmesine, erkeğin boşanma davasının kabulüne ve fer'îlere karar verilmiştir. Kadın vekili, her iki boşanma davası ve fer'îleri yönünden temyize başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince "...tarafların barıştıktan sonra yaklaşık 1 ay kadar birlikte yaşadıkları ve bu süre içinde kadının erkeğin ölen önceki eşinden olan kızı ...'in kendileri ile birlikte yaşamasından rahatsız olduğu, bu nedenle taraflar arasında yeniden sorunlar başladığı, en son kadının üvey kızı ...'e "bundan sonra babana ve sana yemek yapmayacağım, çamaşırlarınızı yıkamayacağım" demesi üzerine aralarında yaşanan tartışma sırasında kadının erkeğe bağırdığı ve orada dekor amaçlı duran tabağı yere atarak kırdığı, bu şekilde erkeğe psikolojik şiddet uyguladığı, yaşanan bu tartışmadan sonra ...'in anneannesinde kalmaya başladığı, kadının üvey kızı ...'in okul taksitini ödemediği, bu nedenle okuldan aranan erkeğin kızının okul taksitini işyerinden borç alarak ödemek zorunda kaldığı ve bu olaydan sonra müşterek evden ayrıldığı, daha sonra kadının özür dilemesine rağmen erkeğin kadını affetmediği ve müşterek eve dönmediği..." evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde kadının tam kusurlu olduğu gerekçesi ile erkeğin davasının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Bölge Adliye Mahkemesince her ne kadar kadının tam kusurlu olduğu ve kadının eylemleri nedeniyle evlilik birliğinin sarsıldığı belirtilmiş ise de dinlenen davacı- davalı erkek tanıklarının sözlerinin taraflar arasında müşterek hayatı çekilmez hale getirecek ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte ve özellikte kadının kusurundan kaynaklanan geçimsizliği kabule elverişli somut olayların varlığını kanıtlayabilecek inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibaret olduğu, tanık ...'in beyanlarının ise davacı- davalı erkeğin ilk evliliğinden kızı olup babasını davada haklı çıkarmaya matuf anlatımlardan ibaret olup hükme esas alınamayacağı ve davalı- davacı kadına kusur yüklenemeyeceği anlaşıldığından, erkeğin davasının da reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile erkeğin davasının kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının erkeğin davasının kabulü yönünden BOZULMASINA,

2.Davacı kadın vekilinin kadının boşanma davasına yönelik temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadının davasının reddi yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2490, Karar No: 2011/4162, Tarih: 14.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2490 E.  ,  2011/4162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Karaaslan vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/12/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, davacının da davalı ile arasında yaşanan olayların meydana gelmesine etken olan tavır ve davranışlarının bulunması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 5.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 1.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…5.000,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…1.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…270,00…” ve “…182,20…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinmesine yerlerine sırasıyla “…162,00…” ve “…74,20…” sayı dizilerinin yazılmasına, öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16400, Karar No: 2013/19971, Tarih: 04.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/16400 E.  ,  2013/19971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresinin sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının (18/07/2005 - 15/08/2005 tarihleri arasındaki rafineri inşaat bölümündeki çalışmaları hariç) 01/11/1987 - 01/10/2008 tarihleri arasında geçerli olmak üzere davalı iş yerindeki geçici ve daimi kadro ile çalışılan sigorta primi ödenmiş günlerine X 0,25 formülü ile belirlenecek miktar kadar sürenin "İTİBARİ HİZMET SÜRESİ" olarak eklenmesi gerektiğinin tespit ve kabulüne,“ karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Kanunun geçici 3’üncü maddesi dikkate alınarak 1086 sayılı Kanunun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 3. bendine, “… sigorta primi ödenmiş günlerine x 0,25 formülü ile belirlenecek miktar kadar sürenin” sözcüklerinden sonra gelmek üzere, “davacıya ait sigortalılık süresine” sözcüklerinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/860, Karar No: 2019/10523, Tarih: 02.07.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/860 E.  ,  2019/10523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanıkların atılı suçtan mahkûmiyetlerine, suça sürüklenen çocuk hakkında ceza verilmesine yer olmadığına

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanıklar ile suça sürüklenen çocuklar müdafilerince temyiz edilmesi ve sanıklar ... ile ... müdafilerince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık ... müdafisinin duruşmaya katılmadığı anlaşılmakla, bu sanık ile hükmolunan ceza miktarı nazara alındığında sanık ... yönünden incelemenin duruşmasız ve sanık ... müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair kurulan hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanıklar... ile ...’ın savunmaları, mağdure beyanı ve tüm dosya kapsamına göre, 19.02.2009 günü sanık ...’ın, diğer sanık ...’i arayarak evine kız arkadaşıyla geleceğini söylediği ve bir süre sonra sanık ...'la mağdure geldiğinde ...'in evin anahtarı onlara bırakarak yanlarından ayrıldığı olayda, mağdureyi daha önceden tanımayan, sadece anahtarı bıraktığı esnada kısa süreli karşılaşıp, nüfus kaydına göre suç tarihinde on beş yaşı içerisinde bulunan mağdurenin on beş yaşından küçük olduğunu bilebilecek durumda olmayan ...'in üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık ...’in kollukta müdafisiz alınan ve kovuşturmada kabul etmediği savunması hükme esas alınmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 213 ve 217. maddelerine muhalefet edilmesi,

Sanıklar ..., ... ile ... haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar ..., ... ile ... haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalınca düzenlenen 20.03.2009 günlü raporda, mağdurede tespit edilen hafif mental retardasyon nedeniyle olayları ve sonuçları yeterince algılayamadığından olaya bağlı beden ve ruh sağlığının etkilenmeyebileceği, o anda ek ruhsal pataloji saptanmadığı, 3 aylık sıklıklarla takip ve tedavisinin gerektiğinin belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca tanzim edilen 31.01.2011 tarihli raporda ise, mağdurenin 23.02.2009 günlü ifadesine, sanıklardan sadece ...’ın 20.02.2009 tarihli savunmasına ve mağdure hakkında daha önce düzenlenen rapor özetlerine yer verildikten sonra sonuç olarak, mağduru bulunduğu olaydan kaynaklanmış "Travma Sonrası Stres Bozukluğu” tespit edildiği ve 2008 yılı yaz aylarında mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu belirtilmesine karşılık, anılan raporda diğer sanıkların eylemlerinin irdelenip irdelenmediği açık olmadığı gibi, savunmasına yer verilen sanık ...’ın eyleminin mahkeme kabulüne göre de 2008 yılı yaz aylarında değil 19.02.2009 tarihinde gerçekleştiği gözetildiğinde, mağdurenin suç tarihlerindeki yaşı da nazara alınarak aralarında fazlaca yaş farkı olmayan sanıklarla dosya kapsamı ve kabule göre cebir, tehdit olmaksızın gerçekleşen nitelikli cinsel istismar eylemleri nedeniyle beden veya ruh sağlığının bozulmasının tıbben mümkün olup olmadığı, mümkün ise ruh sağlığının hangi sanığın eylemine bağlı olarak bozulduğu veya sanıkların farklı tarihlerdeki eylemleri sebebiyle ruh sağlığının ayrı ayrı bozulup bozulmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan açıklayıcı rapor aldırıldıktan sonra TCK'nın 103/6. maddesinin tatbiki konusunda karar verilmesi gerekirken, mevcut raporlarla yetinilip, eksik araştırma ile yazılı şekilde anılan maddenin uygulanması,

Sanıkların savunmalarında mağdurenin kendisini on beş yaşından büyük olarak tanıttığını belirtmeleri, mağdurenin, sanıklardan ...'la tanıştığı gün olan 19.02.2009 tarihinde, ... ile 2008 yılı sonunda arkadaş olduktan sonraki iki hafta içinde, ...'le tanıştıkları 2008 Eylül ayı içerisinde cinsel ilişkiye girmesi ve mağdurenin suç tarihlerinde Kız Meslek Lisesi öğrencisi olup, soruşturma evresinde verdiği ifadesinde aslen 1993 doğumlu olduğu yönünde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında, Anayasa Mahkemesinin gerekçeli karar hakkına ilişkin 25.03.2015 günlü, 2014/6419 başvuru numaralı kararı ve tüm dosya içeriği nazara alınarak, olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışılıp bu yöndeki savunmanın reddi nedenleri karar yerinde açıklandıktan sonra hükme varılması gerekirken, sanıkların anılan savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu şeklindeki noksan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi,

Sanık ... müdafisinin, sanığın aslen 1991 doğumlu olup suç tarihinde on sekiz yaşından küçük olduğunu ve bununla ilgili hukuk mahkemesinde dava açıldığını belirtmesine rağmen anılan hususta araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları ile sanık ... müdafisinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.