muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11948, Karar No: 2024/427, Tarih: 15.01.2024

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Arama kararının hukuka aykırı olduğuna,

3. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

4. Tanıkların dinlenilmemesi ve telefon incelemelerinin yapılmaması sebebiyle eksik inceleme yapıldığına,

5. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

6. Hükmün gerekçesiz olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın yere attığı poşet içerisinde ve oturduğu tekerlekli sandalyede sentetik kannabinoid bulunduğu olayda sanık hakkında adres ve eşgal belirtilerek ihbar bulunduğu, ihbar üzerine olay yerine gidildiğinde ihbara uygun olarak sanığın görüldüğü, sanığın yere madde içerir poşet attığı ve oturduğu sandalyede madde bulunan tabaka ele geçirildiğinin tutanağa bağlandığı ve tanıkların da bu doğrultuda beyanda bulunduğu, madde miktarının kullanım sınırı üstünde bulunduğu ve ele geçirilen yer itibarıyla üzerinde taşıma miktarının üzerinde olduğu görülmüş, her ne kadar sanık huzurdaki savunmasında maddelerin kendisine ait olmadığını beyanla atılı suçu kabul etmemişse de soruşturmadaki kolluk beyanı ve sorgu beyanında çelişkili olmakla birlikte maddelerin kendisine ait olduğunu sorguda açıkça kabul ettiği kollukta ise tevilli kabulde bulunduğu görülmekle olayda ele geçen maddelerin sanığa ait olduğu kabul edilmiş, sanık hakkındaki ihbar, maddelerin paket sayısı, saklanma şekli, ele geçiriliş şekli ve miktarı göz önüne alınarak sanığın maddeleri ticaret amacıyla bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanması ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulaması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişikliklerin gözetilmemesi hususları eleştirilip, uyuşturucu maddelerin müsaderesi sırasında uygulama maddesinin hatalı gösterilmesi nedeniyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, Bölge Adliye Mahkemesinin kararında İlk Derece Mahkemesinin gerekçesindeki kabule ve hukuki nitelendirmeye dayandığı, sanığın atmış olduğu poşet içerisinde suçun sübutuna yeterli miktarda uyuşturucu madde ele geçirilmesi nedeni ile aramanın hukuka uygun olduğu, sanığın sulh ceza hakimliği önünde uyuşturucu maddelerin kendisine ait olduğunu beyan etmesi nedeniyle dinlenilmeyen tanıkların dinlenilmemesinin eksiklik teşkil etmediği ve adil yargılanma ilkesinin ihlal edilmediği anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2022/663 Esas, 2022/1189 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6588, Karar No: 2013/7735, Tarih: 08.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6588 E.  ,  2013/7735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen geçici abonelik davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin ... ili, ... Sok., 3/11 no.lu bağımsız bölümün maliki olduğunu, ...'ye yapılan su aboneliği başvurusunun dava dışı müteahhidin ... işlemlerini tamamlamamış olması gerekçesi ile reddedildiğini iddia ederek, tedbiren su aboneliği yapılmasını dava sonunda da geçici abonelik işleminin tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının, Tarifeler yönetmeliği 6 (h) fıkrasına istinaden, iskana müracaat yazısı, statik raporu ve kanal vizesini temin ederek davalı kuruma müracaat etmediğinden abonelik işleminin yapılmadığını, ayrıca İmar Kanunu'nun geçici 11. maddesindeki şartları taşımadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalının şehir içme ve kullanma suyu temin etme, bununla ilgili tesisler ve şebeke kurma ve abonelik tesis etme konularında kanunla tekel olarak görev ve hizmet ifa ettiği, İmar Kanunu geçici 11. md'si ve 4077 sayılı yasa hükümleri çerçevesinde dosya içeriği ile su aboneliği tesisi yönünden fenni gereklerinin yerine getirildiği belirlendiği gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İmar Kanunu'nun 30/1.maddesine göre; ''Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için, inşaat ruhsatını veren ilgili belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.

Belediyeler, valilikler mal sahiplerinin müracaatlarını en geç otuz gün içinde neticelendirmek mecburiyetindedir. Aksi halde bu müddetin sonunda yapının tamamının veya biten kısmının kullanılmasına izin verilmiş sayılır.

Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.''

Aynı Kanunun 31.maddesine göre ise; ''İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılar da izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.''

Yukarıda anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma izni (... ruhsatı) verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılamayacakları açıktır.

Yukarıda anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma izni (... ruhsatı) verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılamayacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (...) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen Geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın kullanma izninin (... ruhsatının) bulunmadığı, yapı (inşaat) ruhsatının da 17.11.2009 tarihinde alındığı, dolayısıyla İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4401, Karar No: 2013/5723, Tarih: 12.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4401 E.  ,  2013/5723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2184, Karar No: 2010/2751, Tarih: 11.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2184 E.  ,  2010/2751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SUSURLUK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 08/02/2005
Yargıtay — Esas No: 2022/18808, Karar No: 2025/11011, Tarih: 15.04.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/18808 E.  ,  2025/11011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/411 E., 2020/975 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 32. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/137 E., 2019/78 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, ilgili birimlerden ByLock tespitine ilişkin belgelerin ve ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporunun getirtilmesi ile gerektiğinde ekleyen, eklenen ve aynı grupta yer alan kişilerin, sanık ile irtibatlı olup olmadığı, bu kişiler hakkında örgüt üyeliği sebebiyle ceza soruşturması yürütülüp yürütülmediğinin araştırılması, yürütülen bir ceza soruşturması mevcut ise bu kişilerin aşamalardaki ifade örnekleri getirtilerek incelenmesi ve ekli kişilerin tanık olarak ifadelerine başvurulması, ayrıca UYAP'ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında araştırma yapılarak sanık ile ilgili herhangi bir beyan olup olmadığının tespiti ile varsa ifade sahiplerinin tanık sıfatıyla dinlenmelerinden sonra sanığın hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın çocuğunu örgütle iltisaklı okullara göndermesinin müsnet suç yönünden örgütsel faaliyet ve delil olarak kabul edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanun'a aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebeplerden dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Ankara 32. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14885, Karar No: 2015/17327, Tarih: 14.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/14885 E.  ,  2015/17327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/977

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Beypazarı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2011

NUMARASI : 2010/77 Esas, 2011/214 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Belediye Encümeni üyesi olarak görev yapan sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında, katılan sıfatını alabilecek surette doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan sanık Y.. K..'ın hükmü diğer sanıklar yönünden temyiz hakkı bulunmadığı anlaşılmakla; CMUK'nın 317. maddesi uyarınca temyiz talebinin REDDİNE, incelemenin sanığın kendisi hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Belediye başkanı olan sanığın, iş makinası alımı için belediye encümeni tarafından kendisine verilen yetkiye aykırı olarak belediye personeli olmayan Y... K...'u makinaların alımı için yetkilendirdiği, bu şahsın da 04/03/2008 günlü protokol ile belediye adına iş makinası alımı yaptığı, 03/04/2008 günü ise ek iş makinası alımına dair encümen kararı olmamasına rağmen Y... K...'un sanığın kendisine verdiği yetkiye dayanarak ikinci bir protokol ile belediye adına iki iş makinası alımı daha yaptığı, sanığın bu şekilde bir suç işleme kararının icrası kapsamında hukuki kesinti olmaksızın değişik zamanlarda gerçekleştirdiği eylemlerinin zincirleme biçimde görevi kötüye kullanma suçu niteliğinde olduğu nazara alınmadan ve suç işleme kararının nasıl yenilendiği, eylemlerin neden bağımsız suç teşkil ettiği de denetime imkan verecek şekilde gerekçeleriyle gösterilmeden iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20841, Karar No: 2022/7828, Tarih: 14.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/20841 E.  ,  2022/7828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a) Mahkûmiyet; Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2020 - 2019/428 esas ve 2020/101 sayılı kararı

b) İstinaf başvurusunun eleştiri ile düzeltilerek esastan reddi; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin

06/10/2020 - 2020/1318 esas ve 2020/2596 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık ve müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesince, 18/10/2019 ve 20/10/2019 tarihli olaylarda sanık hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleştiği halde sanığın cezasından TCK'nın 188/4-b maddesi gereğince artırım yapılmamak suretiyle eksik ceza belirlenmesi eleştirilmiş ise de uyuşturucu madde satışının araç içerisinde ve işyerinde gerçekleştiği ve söz konusu yerlerin TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinde belirtilen umumi veya umuma açık yerlerden olmaması karşısında Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinin sanık hakkında TCK’nın 188/4-b maddesi yönündeki kabul ve uygulamasında isabetsizlik bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi 06/10/2020 tarih, 2020/1318 esas ve 2020/2596 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi hükmünün;

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi 06/10/2020 tarih, 2020/1318 esas ve 2020/2596 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi hükmünün;

“5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendinde "Üçüncü fıkradaki fiillerin; okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunan bina ve tesisler ile bunların varsa çevre duvarı, tel örgü veya benzeri engel veya işaretlerle belirlenen sınırlarına iki yüz metreden yakın mesafe içindeki umumi veya umuma açık yerlerde işlenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında artırılır" şeklinde düzenlemenin bulunduğu, 18/10/2019 ve 20/10/2019 tarihli olaylarda sanık hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleştiği halde sanığın cezasından TCK'nın 188/4-b maddesi gereğince artırım yapılmamak suretiyle eksik ceza belirlenmesi aleyhe istinaf olmadığından eleştiri konusu yapılmıştır.” bölümünün çıkartılması,

Suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin istinaf isteminin eleştiri ile düzeltilerek esastan reddine dair karara yönelik temyiz isteminin DÜZELTİLEREK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye taleplerinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 14/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/445, Karar No: 2013/21505, Tarih: 18.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/445 E.  ,  2013/21505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 03.11.1998-01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının çalıştığı iş yeri yaptığı işin 506 sayılı yasanın ek 5. Maddesi kapsamında olduğu rafineri ve makinistlik bölümünde toplam 1195 gün prim ödeme gün sayısı bulunduğu anlaşıldığından 299 gün itibari hizmet süresinin bulunduğunun TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 03.11.1998-01.10.2008 tarihleri arasında ham fabrika bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 1195x0.25=299 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ... A.Ş. Genel Müdürlüğü'nden alınmasına,18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.