muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26393, Karar No: 2014/3736, Tarih: 03.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/26393 E.  ,  2014/3736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1- Sanığın 2004 yılındaki eyleminden dolayı 213 sayılı Yasanın 359/1-b, 62/1, 51/1. maddelerine göre 15 ay hapis cezası, erteleme , 1 yıl 3 ay denetim süresi.

2- Sanığın 2005 yılındaki eyleminden dolayı 213 sayılı Yasanın 359/1-b, 62/1, 51/1, maddelerine göre 15 ay hapis cezası, erteleme, 1 yıl 3 ay denetim süresi.

3- Sanığın 2006 yılındaki eyleminden dolayı 213 sayılı Yasanın 359/1-b, 62/1, 51/1. maddelerine göre 15 ay hapis cezası, erteleme, 1 yıl 3 ay denetim süresi.

I- Sanık ... müdafiinin, "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK‘nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRMEMESİNE,

II- Sanık ... müdafiinin, "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarına gelince;

1-Sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında sanığın; suçlamayı kabul etmeyerek, şirkette kendisinin yetkili olmadığını, asıl yetkili olan kişinin ... isimli bir şahıs olduğunu beyan etmesi karşısında, sanığın ortağı olduğu şirket tarafından düzenlenen faturaları alarak kayıtlarına intikal ettirmek suretiyle kullanan şirketler yönünden vergi incelemesi yapılıp yapılmadığı araştırılarak bu şirketler hakkında inceleme raporları düzenlenmişse dosyaya intikalinin sağlanması, haklarında kamu davaları açılmış ise dosyaların istenerek bu dosyayı ilgilendiren özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, yine kullanıcı şirket yetkililerinin tespiti ile ifadelerinin alınarak suça konu faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının sorulması ve toplanacak bu delillere göre sanığın savunması da yeniden değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

a- Ertelenen hapis cezalarının kısa süreli olmadığı da gözetildiğinde kasten işlenen bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanması gereken 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinde yazılı hak yoksunluklarının kararda gösterilmemesi,

b- 2005 ve 2006 takvim yıllarının değişik dönemlerinde birden fazla sahte fatura düzenlendiğinin belirlenmesi karşısında; her iki suç yönünden de zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/777, Karar No: 2023/828, Tarih: 14.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/777 E.  ,  2023/828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/386 Esas, 2019/591 Karar

DAVA TARİHİ : 21.10.2016

HÜKÜM : Davanın reddine

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve tescili halinde markanın hükümsüzlüğü davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacının 2012/47324 sayılı "elago" markasının davalının başvurusundan önce neden müddet olduğu anlaşılamadığından, davacının 2012/47324 sayılı "elago" ibareli marka işlem dosyasının tamamının İlk Derece Mahkemesince TPMK'dan celbedilerek gönderilmesi gerekmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

14.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/529, Karar No: 2011/2633, Tarih: 27.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/529 E.  ,  2011/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.12.2007 gün ve 258/351 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)a)Sanığın, mağdurun göğüs, sol inguinal ve kafa bölgesine dört bıçak darbesi vurduğu, göğüsteki bıçak darbesinin kalp, sağ akciğer ve sol mamarian arter yaralanmasına neden olup hayati tehlike yarattığı olayda, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi uyarınca üst sınıra yakın ceza verilmesi yerine 12 yıl hapis cezası tayini,

b)Sanığın sabıka kaydında yer alan ilamların tekerrüre esas olup olmayacağının tartışılmaması,

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş,incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, tahrikin derecesine, teşdide vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 27/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2406, Karar No: 2021/6083, Tarih: 21.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/2406 E.  ,  2021/6083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Ümraniye Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne, ... yönünden husumetten reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 39. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte İstanbul Anadolu 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/344 Esas - 2017/508 Karar sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1- Dava konusu taşınmaza fiilen hangi tarihte el atıldığı davalı idareden sorularak, varsa, buna ilişkin belgelerin temininden,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulmasından,

3-Değerlendirme tarihi olan 2015 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından re'sen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

4-Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan ... mahallesi 25 ada 7 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kaydının Tapu Müdürlüğü’nden getirtilmesinden,

5-Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede uygulanan Düzenleme Ortaklık Payı oranı Belediye İmar Müdürlüğünden sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5240, Karar No: 2013/4229, Tarih: 25.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5240 E.  ,  2013/4229 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine yerinde değildir.

2.Davacı vekili, müvekkilinin davalılara ait iş yerinde 01.04.2008-04.11.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, aylık ücretinin net 730,00 TL olduğunu beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacağı, hafta tatili ücreti alacağı, ücret alacağı ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davacının sezonluk çalıştığını ve 03.12.2011 de sözleşmenin kış ayı sezon sonunda sona erdiğini, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığı, fazla çalışmaların ödendiğini, ihtirazi kayıt bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

2013/5240 -2013/4229 S/2

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da

2013/5240 -2013/4229 S/3

hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından ve özellikle ilgili meslek odasından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı ücretinin 730,00 TL net olduğunu iddia etmiştir. Davacı tanıkları davacı iddiasını doğrulamışlardır. Davalı, davacının 837,00 TL brüt ücret aldığını savunmuştur. Alanya Ticaret Odasından gelen yazıda davacının asgari ücret alabileceği belirtilmiştir.

Bilirkişi 580,00 TL net ücretin 2010 yılında ödendiği, 2011 de işveren değiştikten sonra son işveren yanında 663 TL almasının gerçekçi olmadığı, ücretin brüt değil net 666,00 TL(brüt 930,30 TL) aldığı yorumuyla ücreti 666,00 TL net olarak kabul etmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davacının 666,00 TL net ücret alabileceği kabul edilmiş ise de, 2011 yılı 2.döneminde asgari ücret 837,00 TL olup davacıya da 837,00 TL brüt ödeme yapıldığı, Alanya Ticaret Odası yazısındaki ücretle uyumlu olduğu açıktır. Davacı tanıklarından ... davacıdan 1 yıl önce, diğer tanık İlyas 2 yıl önce çıkmış olup davacının son ücretini bilecek konumda değillerdir. Tanık ...’nın ise işverene karşı açılmış davası bulunmakla menfaat birliği içinde olduğu kabul edilmelidir.

2013/5240 -2013/4229 S/4

Bilirkişi ve tanık beyanlarıyla kabul edilen 666,00 TL ücretin, davalı işveren tarafından fazla çalışma ücreti ile birlikte davacıya bordro karşılığı ödendiği dosyada bulunan Ekim 2011 bordrosundan açıkça görülebilmektedir. Bu durum karşısında tanık beyanlarında davacının 666,00 TL aldığına ilişkin beyanların işveren tarafından fazla çalışma ile birlikte ödenen bu ücrete yönelik olduğu açıktır. Bilirkişi bu ücreti yorumla asıl ücret olarak kabul etmek gerektiğini belirtmiş ise de, ücretin miktarına ilişkin kabul hakimin takdir yetkisinde olup bilirkişinin yetki sınırları dışına çıktığı açıktır.

Tüm dosya kapsamına göre davacının 837,00 TL brüt ücret aldığının aksi ispatlanamadığından bu ücrete itibarla tüm alacakların hesaplanması gerekirken yerinde olmayan yorumla ücretin 666,00 TL net olarak kabulü isabetsiz olmuştur.

3.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

2013/5240 -2013/4229 S/5

Somut olayda, davacı işçiye bazı aylarda fazla çalışma ödemesi yapılmıştır. Bilirkişi bu ödemelerin ücret niteliğinde olduğunu kabul ederek bu ayları hesaplama dışı bırakmamıştır. Tahakkuk yapılan aylar ve ayrıca çalışılmayan ulusal bayram genel tatillerle çakışan günler dışlanmadan fazla çalışma ücretinin hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ;Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3107, Karar No: 2007/5014, Tarih: 07.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/3107 E.  ,  2007/5014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜSKÜDAR 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/09/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davcı, miras bırakanı A...'ın mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla . parsel sayılı taşınmazdaki ...payından ...payı uhtesinde bırakıp .. payını oğlu olan davalı M...'ya satış suretiyle muvazaalı olarak temlik ettiğini, miras bırakan A...'ın üzerinde kalan ..payın da ölümünden sonra tüm mirasçılarına intikal ettiğini, kendisi ve M..'nın intikal eden miras paylarını bedelsiz olarak miras bırakanı anneleri H..ve M..'e devrettiklerini, onların da taşınmazın kat karşılığı inşaat sözleşmesiyle yükleniciye verilmesi için, M..'yı vekil tayin ettiklerini, M..'nın vekalet görevini kötüye kullanarak kendisi ve M..e .'er, anneleri H..'ye .. daire bırakacak şekilde taksim sözleşmesi yapıp, kat irtifak ile adlarına tescil ettirdiğini ileri sürerek, tapu iptal ve her iki miras bırakanından intikal eden miras payı oranında tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, miras bırakanı A...'ın yaptığı temliki işlemin muvazaalı olmadığını, Almanya da işçi olarak çalıştıklarını, gönderdikleri paralarla miras bırakanın kendi adlarına satın alıp, yurda döndüklerinde bu payı kendilerine devrettiğini, miras bırakanı H..'nin de .. dairesini davacıya bedelsiz devrettiğini belirtip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılar ile muris A..arasında mevcut bir inanç sözleşmesi gereği olarak çekişmeli payın davalılara temlik edildiği, murisin mirasçılardan mal kaçırma amacının olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 16.1.2007 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ...Avukat ... Avukat ...ile temyiz edilen vs. vekili Avukat ...geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ..tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası ve vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı olarak açılan tapu iptal ve tescil isteğinin reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacının, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.