muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15355, Karar No: 2006/16231, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/15355 E.  ,  2006/16231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 4.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve ... siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların ... mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer ... haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını

otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ... yapmak, bağ ve ... yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse ... mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.12.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3515, Karar No: 2014/868, Tarih: 27.01.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/3515 E.  ,  2014/868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'un yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ...,...,... ve ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetlerine, sanıklar Mehmet Zeki ve Yücel'in beraatlerine dair Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.03.2011 gün ve 2008/417 Esas, 2011/120 Karar sayılı sanık ... yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar Hasan, Ramezan, Yıldırım ve Yıldıray müdafileri ile mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/417 Esas, 2011/120 Karar sayılı dosyanın tamamının onaylı fotokopi olduğu ancak dosya içerisinde mağdureye ait kolluk ve savcılık ifadelerinin tümünün sanıklara ve mağdureye ait nüfus kayıt örneklerinin bulunmadığı anlaşılmakla, dosya aslının veya tamamının onaylı örneğinin temin edilerek, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde dosya hazırlandıktan sonra iade edilmek üzere, incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5795, Karar No: 2016/20623, Tarih: 22.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/5795 E.  ,  2016/20623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fark kıdem tazminatı, fark ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, resmi gün çalışma ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı şirkette 2006 yılında imalat depo planlama sorumlusu olarak işe başladığını ve 15.03.2013 tarihine kadar çalıştığını iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, fark kıdem tazminatı, fark ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti alacağı, resmi gün çalışması ücreti alacağı ve asgari geçim indirimi ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkili ... Şti.'nde 22.08.2006 yılında işe başladığını, 28.02.2009 tarihinde müvekkili şirketin servis ve bakım işlerini ağırlıklı olarak taşeron firmalarla yürütmek istemesinden sonra davacının kendi tecrübesi olduğu işi yapmak istediğini belirterek müvekkili şirketteki işinden ayrıldığını, davacının daha sonra ise 01.03.2009 tarihinde adresi, ortaklık yapısı, tüzel kişiliği tamamiyle ayrı olan .... Şti.'nde işe başladığını ve bu şirketteki çalışmasının 30.12.2011 tarihine kadar sürdüğünü, davacının anılan şirketten yani ....'den istifa etmek suretiyle ayrıldığını, davacının 17.01.2012 tarihinden 15.03.2013 tarihine kadar müvekkili şirkette çalıştığını, davacının müvekkili şirkette soğutma sistemleri teknisyeni olarak çalıştığını, davacının anılan döneme ilişkin izin ücreti alacağı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, asgari geçim indirimi tutarları tam ve eksiksiz olarak ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde; davacının, davalıya ait işyerinde 22/08/2006 - 15/03/2013 tarihleri arasında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığı, davalı işverence SGK ya verilen sigortalı işten ayrılış bildirgesinde, sigortalının işten ayrılış tarihinin 15/03/2013, işten ayrılış nedenin (04) kodu ile “Belirsiz süreli iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep bildirilmeden feshi ” şeklinde gösterildiği, davacının, davalıya ait işyerinde 22.08.2006 tarihinde çalışmaya başladığı, davacının çalıştığı süre içinde davalı .....ŞTİ. ile dava dışı ....ŞTİ. nezdinde 22.08.2006-15.03.2013 tarihleri arasında kayden girdi-çıktı yaptırılmak suretiyle çalıştırıldığı, ancak giriş çıkışlarda davacıya kıdem tazminatı ödenmediği, Ticaret Sicil Kayıtlarının incelenmesinden; her iki şirketin ortaklarının da aynı aileden kişiler olduğu, davalı şirketin ....'de, dava dışı .... Şti.'nin ise Kartal'da faaliyet gösterdiği ve yine bu doğrultuda dinlenen davacı ve davalı tanık beyanlarından dava dışı ....ŞTİ.'nin davalı şirketin alt taşeron firması olarak faaliyet gösterdiği, davacı dahil her iki şirketteki çalışanların zaman zaman görülen lüzum üzerine geçici görevlendirmelerle anılan şirketlerde çalıştıkları, yine davalı tarafın beyanlarından ve dosya kapsamından 18.04.2012 tarihi itibariyle dava dışı ... Şti.'nin tüm şirket hisselerinin davalı ....Şti. ortakları tarafından devralındığı ve tüm çalışanların iş sözleşmelerinin de davalı şirkete devredildiği, tüm bu tespitler doğrultusunda her iki şirket arasında fiili ve hukuki organik bağ bulunduğu, davacının iş akdinin davalı işveren 15.03.2013 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle feshedildiği, davacının bu dava ile fark kıdem ve ihbar tazminatı ile asgari geçim indirimi, fazla mesai ve resmi tatil ücreti alacaklarının tahsili talebinde bulunduğunun anlaşıldığı, kıdem ve ihbar tazminatı bordrosu ile Mart 2013 tarihli ücret bordrosunun birlikte incelenmesinden; davacı adına fesih tarihinde 3.594,10 TL net kıdem tazminatı ile 3.277,32 TL net ihbar tazminatı tahakkuku yapılarak banka kanalıyla ödendiği; taraflar arasında davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı noktasında herhangi bir ihtilaf bulunmadığı anlaşılmakla 4857 sayılı yasanın 17. maddesi gereğince ihbar tazminatını ve aynı yasanın geçici 6. maddesi ile yürürlükte bulunan 1475 sayılı yasanın 14 .maddesi gereğince davacının kıdem tazminatını hak ettiği, davacıya ödenen miktarın mahsubu ile dosyaya uygun bilirkişi raporu doğrultusunda davacının fark kıdem tazminatı ile fark kıdem tazminatı isteminin kabulüne, ücret bordrolarında asgari geçim indirimi, tahakkuku bulunduğu ve aylık ücretler ile davacının banka hesabına ödendiği anlaşılmakla; davacının asgari geçim indirimi alacağı isteminin reddine, davacı ve davalı tanık beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının haftada 6 gün 08.30-20

.30-20.30 saatleri arasında, Yargıtay içtihatları çerçevesinde, çalışma süresinin uzunluğu gözönüne alınarak, 1,5 saat yemek ve çay molalarının ardından günde 10,5 saat olmak üzere, haftada 63 saat çalıştığı, bu süreden, yasal çalışma süresi olan 45 saat düşüldüğünde davacının haftada 18 saat rutin fazla mesai yaparak çalıştığı anlaşıldığı ve davacıya fazla çalışmalarının ödendiğine dair herhangi bir ödeme belgesi sunulmadığından, aynı şekilde resmi tatillerde çalıştığı, karşılığının ödendiği işverence ispatlanmadığında bilirkişi ek raporu doğrultusunda davacının fazla çalışma ücreti alacağı ve resmi tatil alacaklarından %30 hakkaniyet indirimi yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece davacının 17.06.2014 harç tarihli ıslah dilekçesi ile davasını ıslah etmesine rağmen karar gerekçesinde davanın belirsiz alacak davası olması nedeniyle davacının alacağının miktarını tam olarak öğrendiği tarihte iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirttiği miktarı artırabileceği, faiz başlangıcının özel düzenleme bulunmaması halinde dava tarihi olacağı kabul edilmiş ise de, davacının dava dilekçesi içeriğinden bakiye harcı yatırmak suretiyle dava konusu taleplerini artıracağını belirtmesi ve davacının davasını ıslah etmek suretiyle miktarları artırması bir nevi ek dava olup, ıslah ile artırılan kısım için ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin 4 ve 5 numaralı paragraflarının çıkartılarak,

4. paragraf yerine ;

“ – Fazla çalışma ücreti olarak hesaplanan net 58,547,26 TL. alacaktan %30 oranında taktiri indirim yapılarak belirlenen net 40.983,02 TL.den 7,500,00 TL.sinin dava tarihi olan 25.07.2013 tarihinden, 33.483,02 TL. sinin ise ıslah tarihi olan 17.06.2014 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, 19.256,13 TL fazla talebin reddine,” paragrafının yazılmasına,

5. paragraf yerine;

“-Resmi tatil alacağı olarak hesaplanan net 2.298,97 TL.alacaktan %30 oranında taktiri indirim yapılarak belirlenen net 1.609,28 TL. den 1.000,00 TL. sinin dava tarihi olan 25.07.2013 tarihinden, 609,28 TL. sinin ise ıslah tarihi olan 17.06.2014 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, 689,69 TL fazla talebin reddine,” paragrafının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine, 22.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15268, Karar No: 2007/16154, Tarih: 11.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/15268 E.  ,  2007/16154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir İcra Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Haciz tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/son maddesi gereğince, Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan mallarının haczi mümkün değildir.

İcra Mahkemesinin gerekçesinde de yasanın bu hükmü tartışılmış, ancak, haczedilen ...........................ve .............................plakalı araçların kamu hizmetlerinde fiilen kullanılmadığı sonucuna varılarak şikayetin reddedildiği tesbit edilmiştir.

Belediye Başkanlığınca  söz konusu araçların belediyenin çeşitli birimlerinde, yani kaldırım yapım onarım denetimi, temizlik işleri denetimi, parke yapımı ve denetimi, su arızalarının yerinde denetimi ve incelenmesi, yol yapımı ve tamirlerinin yerinde denetimi gibi hizmetler ile evrakların   teslimi,   belediye   başkanlığını   temsilen   çeşitli   toplantı   ve konferanslarda, birim müdürleri, başkan yardımcıları ve başkan tarafından kullanıldığının bildirildiği görülmektedir. Bu kullanım biçiminin aksi iddia edilmemiş, alacaklı vekili mahcuzların makam aracı olarak kullanıldığını ileri sürmüştür. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edilmiş olması halinde de kamu hizmetinin yürütülmesi bakımından bir adet makam aracının kamuya tahsisli olduğunun kabulü gerekir.

O halde, Mahkemece borçlu belediyeden, haczedilen araçlardan hangisinin Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edildiği sorularak bu araç yönünden şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken talebin tümden reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16456, Karar No: 2014/18779, Tarih: 13.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/16456 E.  ,  2014/18779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken sanık ...’in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 31.10.1996 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.