muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24288, Karar No: 2014/22624, Tarih: 01.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/24288 E.  ,  2014/22624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26.maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2.madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. Maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. Maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 01/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7061, Karar No: 2016/11232, Tarih: 25.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/7061 E.  ,  2016/11232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığı'na yükletilmesine, 25/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10719, Karar No: 2023/4771, Tarih: 06.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/10719 E.  ,  2023/4771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/63 E., 2020/1761 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı 22.06.2020 tarihli dava dilekçesinde özetle; İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/862 esas sayılı dosyada hakkında yürütülen yargılama sonucu 2009/1194 karar sayılı karar ile 22.12.2009 tarihinde beraatine karar verildiği, bu kararın 29.01.2009 tarihinde kesinleştiği, görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlamasıyla 28.07.2009 tarihinde gözaltına alınarak 1 gece haksız bir şekilde gözaltına tutulduğu, maddi ve manevi yönden büyük kayıplar yaşadığı, maddi kayıplarının telafisi için 150.000,00 TL, manevi kaybının telafisi için ise 1.000.000,00 TL nin gözaltına alındığı tarihten işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı hazineden tahsilini, talep etmiştir.

2.Davalı vekili 05.12.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde açılmadığından reddi gerektiğini, davacı kendi kusuru ile tedbir uygulandığından davanın reddi gerektiğini, mükerrer dosya bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, maddi ve manevi tazminat taleplerinin fahiş olduğunu, faiz talebinin yasal dayanağının olmadığından reddi gerektiğini, öne sürmüştür.

3.İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2018/443 Esas, 2019/382 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 16.07.2020 tarihli ve 2020/63 Esas, 2020/1761 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacının temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasını, talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz talebi;

Tazminata esas dosyada tazminat hakkının tebliğ edilmediğinden tazminat hakkının tarafına verilmesi gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacının temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasını, talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz talebi;

Tazminata esas dosyada tazminat hakkının tebliğ edilmediğinden tazminat hakkının tarafına verilmesi gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminat davasının dayanağını oluşturan İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/862 Esas, 2009/1194 Karar numaralı dosyası kapsamında davacının görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçundan, 28.07.2009 tarihinde gözaltında kaldığını, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında beraat kararı verildiği, kararın 29.01.2009 tarihinde kesinleşmiş ise de; beraat hükmü oluşturulurken davacının gözaltına alındığı süre ile ilgili tazminat davası açma hakkının olduğu yönünde ihtaratta bulunulmadığı görülmüş, mahkeme tarafından kararda ihtarat yazılmadığından, davacının cezaevinde olması da dikkate alınarak davacı tarafından açılan tazminat davasındaki zamanaşımı süresi davacı lehine değerlendirilerek öğrenme tarihinden itibaren tazminat davasının açıldığı kanaatine varıldığını, davacı lehine olmak üzere beraat kararının verildiği sabit olduğundan her ne kadar davacı tarafından maddi kayıpları olduğu ileri sürülse de; dosyaya yansıyan delillere göre 1 geceden oluşan gözaltı sürecinde maddi bir kaybının olmadığı sonucuna varılarak maddi tazminat davasının reddi yönünde karar verilmiş, buna karşın haksız olarak 1 gece nezarethanede kalmasından dolayı yaşadığı üzüntünün telafisi bakımından gözaltına alındığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte 100,00 TL manevi tazminatın davalı hazineden tahsil edilip davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, istinaf merci, davacının beraatle sonuçlanan ve gözaltında kaldığı İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/862 Esas ve 2009/1194 Karar sayılı ilamının kesinleştirme tarihi 29.01.2009 olup, koruma tedbirleri sebebiyle tazminat davaları 5271 sayılı Kanun 142 inci maddesinin birinci bendi gereğince tebliğden itibaren 3 ay ve her halde kesinleşmeden itibaren 1 yıl içerisinde açılması gerektiği dava dosyasında kesinleşme tarihinin 29.01.2009 olup dava tarihi ise 20.09.2018 olduğunu, bu durum itibariyle 5271 sayılı Kanun 142 inci maddesinin birinci bendi süre şartı gerçekleşmediğinden davanın tamamen reddi gerektiğini, davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT.tarifesine göre hesaplanan 5.450,00 TL'nin davacıdan alınıp davalı hazineye verilmesi gerektiğinden, bu kısımların değiştirilmesi suretiyle, istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/862 Esas, 2009/1194 Karar numaralı dosyası kapsamında davacının görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçundan, 28.07.2009 tarihinde gözaltında kaldığını, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında beraat kararı verildiği, kararın 29.01.2009 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında dava süresi, 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasında "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." şeklinde düzenlenmiştir. Gerekçeli kararın kesinleşme şerhi ile birlikte tebliğinin sağlanmadığı, bu nedenle 3 aylık sürenin esas alınamayacağının, davacının tazminat davasını hak düşürücü bir yıllık süreden sonra 20.09.2009 tarihinde açtığından davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamış, davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 16.07.2020 tarihli ve 2020/63 Esas, 2020/1761 Karar sayılı kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8850, Karar No: 2015/11704, Tarih: 09.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/8850 E.  ,  2015/11704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/185-2014/354

Taraflar arasında görülen davada Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.06.2014 tarih ve 2013/185-2014/354 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait işyerinin ve içindeki ürünlerin 23.10.2011 ve 09.11.2011 tarihlerinde Van İlinde meydana gelen depremlerde zarar gördüğünü, müvekkilinin daha önceleri çeşitli tarihlerde anılan işyerini ipotek etmek suretiyle davalı bankadan kredi kullandığını, bu kredi sözleşmelerine bağlı olarak davalı tarafından E. Sigorta şirketi nezdinde 12.08.2010-12.08.2011 tarihleri için ticari risk sigorta poliçesi düzenlendiğini, poliçelerin süresinin bitmesine rağmen davalının müvekkilini bilgilendirmediğini, aktedilen kredi sözleşmeleri hükümleri ve taraflar arasında 6 yılı aşkın bankacılık ve kredi ilişkisi süresince teamül hale gelen sigortalama ve sigortanın yenilenmesi yükümlülüğüne aykırı olarak davalı bankanın bu ticari risk sigortasını yenilemediği, müvekkilinin de kredi ilişkisinin devam ettiğini ve bankanın sürekli yaptığı gibi sigorta yenileme yetkisini kullandığını düşündüğünden poliçeleri yenilemediği için zararını ticari risk sigortaları kapsamında tazmin edemediğini ileri sürerek 400.000,00 TL civarındaki zararından şimdilik 1.000,00 TL'sinin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredi sözleşmesinde müvekkilinin sigorta yapılması veya yenilenmesi hususunda bir yükümünün ya da teamül haline gelmiş bir uygulamanın bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taşınmaz için kredi kullandırılan G. Bankası A.Ş.'nin söz konusu rizikodan sorumlu olabilmesi için bu hususta açık bir yasa veya sözleşme hükmünün bulunması gerektiği, kredi sözleşmesinde G.Bankası A.Ş.'nin söz konusu rizikoyu üstlendiğine ilişkin herhangi bir hükme yer verilmediği, Bireysel Kredilerde Bağlantılı Sigortaları Uygulama Esasları Yönetmeliğinin 5/2 maddesinin kredi kuruluşu için öngördüğü bildirim yükümlülüğünün yasal bir zorunluluğu ifade etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sigorta poliçesini yenileme yükümlülüğünün yerine getirilmediği iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, Bireysel Kredilerle Bağlantılı Sigortalar Uygulama Esasları Yönetmeliği uyarınca davalının bildirim yükümlülüğünün yasal bir zorunluluk ifade etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davalının acente olarak aracılık ettiği sigorta sözleşmesinin bireysel kredi değil Ticari Risk Sigorta Poliçesi olduğu nazara alındığında, somut olayda Bireysel Kredilerle Bağlantılı Sigortalar Uygulama Esasları Yönetmeliği'nin uygulanması mümkün değildir. Ayrıca, dava dilekçesinde hasım olarak Türkiye G. Bankası A.Ş. gösterildiği halde mahkemece Van Şubesi'nin tüzel kişiliğinin bulunmadığı, dava ehliyeti bulunmayan şubeye yöneltilen istemin dinlenemeyeceği yönündeki gerekçe de yerinde bulunmamaktadır. Ancak, aracılık edilen poliçenin 12.08.2010 ila 12.08.2011 tarihleri için düzenlenmesi ve davacının her yıl yenilenen bir sigorta ilişkisi bulunduğunu da iddia etmemesi karşısında, davalı bankanın sigorta akdinin yenileneceği ve bunun da davalı tarafından yerine getirileceği konusunda müşterisine güven verdiğinin kabul edilemeyecek olması ve yine aktedilen kredi sözleşmesinin 40.1 maddesinde "Banka, ..... süresi biten sigortaları, masraf ve gider vergisi dahil müşteriye ait olmak üzere yenilemeye yetkilidir. Ancak bu husus banka için zorunluluk teşkil etmeyecek, mesuliyet yüklemeyecektir" hükmü karşısında, somut uyuşmazlıkta davalının sorumluluğuna gidilemeyecektir. Bu nedenle, mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar sonucu itibariyle doğru olduğundan 6100 Sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 Sayılı HUMK'un 438. maddesinin son fıkrası uyarınca kararın gerekçesi düzeltilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile HUMK'un 438/son maddesi uyarınca kararın gerekçesi düzeltilerek ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15820, Karar No: 2023/19128, Tarih: 07.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/15820 E.  ,  2023/19128 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1794 E., 2023/1976 K.

DAVA TARİHİ : 03.03.2021

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 23. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/270 E., 2023/123 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Türkiye Enerji, Su ve Gaz İşçileri (Tes İş) Sendikasının

üyesi olduğunu, davalıya ait işyerinde alt işverenler nezdinde çalıştığını, Yüksek Hakem Kurulu kararıyla yürürlüğe giren toplu iş sözleşmesi hükümlerinin davacı hakkında uygulanmadığını ve bir kısım alacaklarının ödenmediğini, davalı işverenin ödenmeyen alacaklardan asıl işveren sıfatıyla sorumlu olduğunu ileri sürerek toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan fark ücret, ikramiye ve sosyal yardım alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Mahkemenin yetkisiz olduğunu, davacı ile davalı işveren arasında herhangi bir iş sözleşmesi bulunmadığını, davacının yüklenici firmanın işçisi olduğunu, davalı ... AŞ'nin (TEİAŞ) ihale makamı konumunda olduğunu, davacının çalışmaları sebebiyle herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, alt işverenlerce yapılan ihale sözleşmelerine göre davacının her türlü işçilik alacaklarından bu Şirketlerin sorumlu olduğunu, alt işverene bırakılan hizmet alım işinin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun (4734 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin (g) bendi kapsamında ihale edildiğini, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine göre davalı İdarenin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının dava dışı yüklenici firma işçisi olarak davalıya ait işyerinde çalıştığı, davalı işverenin asıl işveren sıfatıyla davacının çalışmalarından doğan alacaklardan sorumlu olduğu, davacının sendika üyesi olduğu, toplu iş sözleşmesinden faydalanma hakkı bulunduğu, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının ödenmediği, dosyada bulunan bilirkişi raporunun denetime elverişli olduğu gerekçesiyle toplanan kanıtlara ve alınan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davalının ihale makamı olduğunu, davacının her türlü işçilik alacaklarından yüklenici Şirketlerin sorumlu olduğunu, davalının asıl işveren olduğundan söz etmenin mümkün olmadığını, davacı ihbar edilen Şirket ve kişilerin işçisi olduğundan davanın davalı yönünden husumet yokluğundan reddini talep ettiklerini, davalı ile davacı arasında iş ilişkisi olmadığını, davalı Kurumun bahsi geçen toplu iş sözleşmelerinin tarafı olmadığını, davacı ile davalı Kurum arasında hukuki bir bağlantı bulunmadığını, hizmet alım sözleşmesinin 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi kapsamında yapıldığını, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında yapılmadığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalıya ait işyerlerinde davalıdan ihale ile iş alan yüklenici firmalar nezdinde işletme mesul teknisyeni olarak çalıştığı, davacının dava tarihi itibarıyla davalıya ait işyerlerinde çalışmasına devam ettiği, davalı TEİAŞ tarafından hizmet alım ihalelerinin 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi gereğince yapıldığı, davacının somut olayda uygulanması gereken toplu iş sözleşmesi karar tarihinden önce ilgili işçi sendikasına üye olduğundan 6356 sayılı Sendikalara ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun (6356 sayılı Kanun) 39 uncu maddesi uyarınca toplu iş sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yararlanması gerektiği, davacıya anılan toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan hak ve alacaklarının ödenmediği, davalı ile davalıdan ihale ile iş alan yüklenici firmalar (gerçek ve/veya tüzel kişiler) arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu, asıl işveren olan davalının 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 2 nci maddesinin yedinci fıkrası gereğince davacının alacaklarından sorumlu olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplama usulü ve miktarı yönünden hata bulunmadığı, davacılar lehine tam vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu, ancak bu hususta istinaf talebi bulunmadığından ve kamu düzenine ilişkin olmadığından eleştirmekle yetinildiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı işçinin toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklara hak kazanıp kazanmadığı ve bu alacaklardan davalının sorumlu olup olmadığı hususlarındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 2 ve 32 nci maddeleri, 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi ve 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,07.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/139, Karar No: 2014/3067, Tarih: 26.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/139 E.  ,  2014/3067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka hakkına tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere.

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanık müdafii'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın işyerinde yapılan aramada elde edilen taklit eşyalar nedeniyle açılan her iki davanın birleştirilmesi yerinde ise de; eylem tarihleri her iki davanın konusunu oluşturan eşyaların elde ediliş şekli cinsi birlikte değerlendirilerek tek bir karar altında suç işleyip işlemediği hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.

... ...

Bşk.V. Muhalif Üye