muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/830, Karar No: 2024/8009, Tarih: 30.10.2024

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı erkek vekili cevap, ikinci cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; iddiaların kurgusal iddialar olduğunu, ayda en az bir kez davacı- karşı davalı kadının ailesine ziyarete gidilmesine rağmen, davalı- karşı davacı erkeğin ailesine ziyarete gidileceği her dönem davacı- karşı davalı kadının huzursuzluk çıkardığını, evlilikleri süresince geçirilen 14 bayramın 10 veya 11 ini davacı- karşı davalı kadının ailesinin yanında geçirdiklerini, davalı- karşı davacı erkeğin ancak 2 veya 3 defa ailesinin yanına götürebildiğini, tarım ve hayvancılıkla uğraşan davalı- karşı davacı erkeğin ailesinin yılda 5-6 defa süt, peynir, yoğurt, et gibi ürünler gönderdiğini, davacı- karşı davalı kadının bunları bir kez bile yemediğini veya elini bile sürmediğini, ailesine karşı kinle yaklaştığını, davacı- karşı davalı kadının kıskanç bir karaktere sahip olduğunu ve bir sempozyumdan dönüşte davalı- karşı davacı erkeğin bütün kıyafetlerini makas ile kestiğini, evin ihtiyaçlarına katılmadığı iddia edilmiş ise de davalı- karşı davacı erkeğin müşterek konutun kredisini ödediğini ve kalan parayla evin giderlerine ortak olduğunu, davacı- karşı davalı kadının ders çalışmak amacıyla son 2 yılda 8 defa ailesinin yanına gittiğini ve her gidişinde bir ay kaldığını, bu dönemde davalı- karşı davacı erkeğin ne yediği ve ne yaptığı ile ilgilenmediğini, hamilelik döneminden sonra taraflar arasında herhangi bir cinsel ilişkinin gerçekleşmediğini, bunun sebebinin davacı- karşı davalı kadınını isteksiz, ilgisiz ve onur kırıcı tavırları olduğunu, davalı- karşı davacı erkeğin aldattığı beyan edilen kadın ile zina anlamına gelebilecek hiçbir ilişkinin yaşanmadığını, davalı- karşı davacı erkeğin mesajlaşma boyutunda kalan ilişkinden dolayı çok pişman olduğunu davacı- karşı davalı kadına beyan ettiğini, davacı- karşı davalı kadının çalıştığı ve yoksulluk nafakası talep edemeyeceğini iddia ederek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, ortak çocuk için aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, davalı- karşı davacı erkek lehine 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik döneminde davalı- karşı davacı erkeğin başka kadınlarla mesajlaşarak sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, davacı-karşı davalı kadının kusurlu davranışlarının belirlenemediği, bir kısım tanık beyanlarında davalı- karşı davacı erkeğin müşterek konutu terkederek birlikte yaşamaktan kaçındığı belirtilmişse de, davacı- karşı davalı ve vekilinin dilekçe ve ön inceleme duruşma anlatımlarında erkeğin müşterek konutu terk ettiği iddiasına dayanılmadığı, davacı-karşı davalı ve vekilinin ileri sürdüğü diğer olguların da dosya kapsamı ve tanık beyanlarına göre sabit olmadığından davacı- karşı davalı erkeğin belirtilen kusurlu davranışı nedeni ile evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı gerekçesi ile davacı-karşı davalı kadının davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müşterek çocuğun velâyetini davacı- karşı davalı anneye verilemesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk için hükmedilen 450,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına karar kesinleştikten sonra katılım nafakası olarak devamına, koşulları bulunmadığından davacı- karşı davalı kadının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, davacı- karşı davalı kadın lehine 25.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata ve kararın kesinleşmesinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, karşı dava yönünden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalı- karşı davacı erkeğin iddia ettiği olguların kanıtlanamadığı, bu nedenle davalı- karşı davacı erkeğin davasının kanıtlanamadığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı erkek vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı- karşı davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; karşı davanın reddine ilişkin hükmün usul ve yasaya aykırı olduğunu, aşamalardaki iddialarını tekrarla davacı- karşı davalı kadının fazla kusurlu olduğunu ve kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, buna göre de davalı- karşı davacı erkek aleyhine maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinin de hukuka aykırı olduğunu, müşterek çocuğun gelişimi ve menfaati için velâyetin babaya verilmesinin hukuka uygun olacağını, kaldı ki davalı- karşı davacı erkeğin eşini hala sevdiğini ve müşterek çocuğun üstün menfaati ve aile birliğinin devamını sağlamak amacıyla boşanmak istemediğini beyanla istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yapılan soruşturmaya, toplanan delillere, özellikle davacı- karşı davalı kadın tarafından dosyaya ibraz edilen mesaj kayıtlarına, davalı- karşı davacı tarafça da açıkça mesaj içeriklerinin kabul edilmesine, HTS dökümlerine göre; davalı- karşı davacı erkeğe yüklenen kusurlu davranışın ispat edildiği, dinlenen davalı- karşı davacı tanıklarının beyanlarının 4721 sayılı Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup davalı- karşı davacı erkeğin iddialarını ispata yönelik beyanlar olmadığı, mevcut durum karşısında davacı- karşı davalı kadına, davalı- karşı davacı erkek tarafından atfedilip ispat edilen herhangi bir kusurun bulunmadığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet verilen olaylarda davalı- karşı davacı erkek tam kusurlu olup, davacı- karşı davalı kadın açısından 4721 sayılı Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında şartlarının oluştuğu, davalı- karşı davacı erkek açısından boşanma koşullarının oluşmadığı, asıl davanın kabulü ile karşı davanın reddine karar verilmesinde, küçüğün velâyetinin anneye verilmesinde, tedbir ve iştirak nafakası takdir ve miktarında, takdir edilen maddî ve manevî tazminat miktarlarında bir isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile davalı- karşı davacı erkeğin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- karşı davacı erkek vekili, istinaf dilekçesindeki sebepler ve tarafların uzlaşıp evlilik birliğini devam ettirmeye karar verdiklerini, halihazırda aynı konutta yaşadıklarını beyanla kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma ve fer'ileri istemine ilişkin davalarda taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının boşanma davasının kabulü ile erkeğin boşanma davasının reddi kararının yerinde olup olmadığı, kadın yararına tazminat hükmedilmesi şartlarının mevcut olup olmadığı ve velâyet noktasında toplanmaktadır.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 nci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 182 nci maddesi; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle İlk Derece Mahkemesince erkeğe kusur olarak yüklenilen sadakatsizlik vakıasının mevcut delillere göre güven sarsıcı davranış boyutunda kaldığının ve gerçekleşen kusur durumuna göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda yine de erkeğin tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı - karşı davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası

uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11232, Karar No: 2010/15101, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11232 E.  ,  2010/15101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve muhtesat mülkiyetinin idareye ait olduğu tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı vekili dava dilekçesinde taşınmaz üzerindeki ağaçların bedelinin tespiti yanında kamulaştırma nedeniyle muhtesat mülkiyetinin davacı idareye ait olduğunun da tespitini istemiş, mahkemece bu konuda bir karar verilmemiş olması doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 4. satırından sonra gelmek üzere "kamulaştırma nedeniyle zemin üstü muhtesatın (ağaçların) davacı idareye ait olduğunun tespitine" sözcüklerinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8425, Karar No: 2019/6751, Tarih: 14.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/8425 E.  ,  2019/6751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Askeri eşyayı kasten tahrip etmek suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Van Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.05.2018 tarihli ve 2018/6996 soruşturma, 2018/3225 esas, 2018/2072 sayılı iddianamenin iadesine dair Van 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2018 tarihli ve 2018/518 iddianame değerlendirme sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Van 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.06.2018 tarihli ve 2018/681 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, şüphelinin zimmetinde bulunan malları zimmetine aldığına dair herhangi bir belge olmadığından ve hazine zararının devir-teslim tarihi itibarıyla amortisman bedeli düşüldükten sonra tespit edilmesi gerekliliğinin dava şartı olduğundan bahisle iddianamenin iadesine karar verilmiş ise de;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanun’un 174/1. maddesinde iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesinde yer alan “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler.” hükmü uyarınca Cumhuriyet Savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet Savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği,

Somut olayda, şüphelinin kendisine teslim edilen eşyaları 27.06.2016-Loj emir tarihli ve 2016-0434-1-001740 sayılı yazısı ile teslim aldığı ve 24.08.2017 tarihli itibarıyla teslim ettiğine dair ilgili evrakların bulunduğu; yine benzer bir olay sebebi ile Askeri Yargıtay'ın 27.06.2007 tarihli ve 2007/1133 esas, 2007/1118 karar sayılı ilâmı ile de, "....hazine zararının, belirlenebilmesi amacı ile ilgili kademe tarafından hazırlanacak olan kuruşlandırılmış hasar ve durum tespit raporunda; aracın gerekli onarımının yapılıp bitmesini müteakip işçilik ve malzeme giderlerinin toplamı hesaplandıktan, bu miktardan, değişen parçaların hurda bedeli ile değişen parçaların miadlı olanların amortisman bedelleri düşüldükten sonraki ödetmeye esas nihai miktarın belirlenmesi gerekmektedir. Oysa karara esas kabul edilen kuruşlandırılmış hasar ve durum tespit raporunda, değişen parçalar ile ilgili olarak miadlı-miadsız ayrımına gidilmeyerek hiçbir malzemenin amortisman bedelinin hazine zararından düşümü yapılmadığı gibi As.Mahkemece; aracın sigortalı olup, olmadığı, araçta meydana gelen hazine zararının ayrıca sigorta şirketi tarafından karşılanıp karşılanmadığı, karşılanmış ise bunun hazineye ek bir külfet getirip getirmediği araştırılmadan...." şeklinde belirtildiği üzere, hazine zararının yargılama aşamasında Mahkeme tarafından da belirlenebileceği anlaşılmakla, bahse konu hususların iddianamenin iadesi sebepleri arasında sayılmadığı gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.07.2018 gün ve 2018/9320 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.07.2018 gün ve KYB/2018-62499 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma isteminin, yaptırımı müstakilen 1632 sayılı Yasada düzenlenen askeri eşyayı tahrip etme suçuna ilişkin olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine verilen karara ilişkin olması karşısında, 27.01.2017 tarihli ve 29961 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 20.01.2017 gün ve 2017/1 sayılı kararının “Yargıtay Ceza Daireleri İş Bölümüne İlişkin Ortak Hükümler" kısmı ve 6545 sayılı Kanunun 31. maddesi ile değişik Yargıtay Yasasının 14. maddesi uyarınca kanun yararına bozma istemini inceleme görevi Yargıtay Yüksek (19.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 14.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5526, Karar No: 2012/9377, Tarih: 04.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/5526 E.  ,  2012/9377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.07.2010 gün ve 73/168 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 19.10.2011 gün ve 10852/12845 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 19.10.2010 günlü kararı ile onanmış olup bu karara karşı davalı vekilinin karar düzeltme talebi ile yeniden yapılan inceleme sonucu;

Mahkemece takibe ve davaya konu bononun ihdas nedeninin malen olduğu bononun davacı yanca teminat olarak düzenlendiği, davalı yanca verilen nakit karşılığı düzenlenmiş olduğu savunması karşılığı çift taraflı talilin sözkonusu bulunduğu ve ispat külfetinin yer değiştirmeyip davacı üzerinde kaldığının kabulünde bir isabetsizlik yok ise de, davacı vekili, vermiş oluduğu 02.05.2008 günlü delil listesinde salt davalı ticari defterlerine dayanmayıp 17 adet sırayla bildirdiği delillere dayanmıştır. Bu listenin verilmesinden sonra yargılamanın devamı sırasında 02.04.2009 günlü celsede mahkemece ispat külfeti üzerinde olan davacıya davalı yana yemin teklif etme hakkı hatırlatılmış ve davacı vekili yemin teklif etme hakkını kullanacağını beyan etmiştir. Bu aşamadan sonra 10.06.2006 tarihli celsede; davacı vekili, kendilerinin davalı tarafın ticari defter ve kayıtlarına münhasır delil olarak dayandıklarını bildirip müstahsil fişleri dışında başka delil'leri olmadığını beyan etmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar gözetildiğinde davalı yanın başlangıçta davalı tarafın defterlerine münhasır delil olarak dayanmadığı ve özellikle yemin teklifi hatırlatıldıktan sonra münhasıran davalı defterlerine dayandığı, bu aşamada dahi sunmuş oldukları müstahsil makbuzlarını da delil olarak gösterdiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; mahkemece ispat külfetinin davacı yanda olduğu ve davacının başlangıçta münhasıran davalı defterlerine dayanmadığı gözetilerek toplanan delillere göre bir karar verilmesi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, kararın bu yönden bozulması gerekirken ilamda yazılı gerekçelerle onandığı anlaşıldığından davalı vekilinin karar düzeltme istemini kabulü gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 2011/10852 esas, 2011/12845 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, evvelce alınan onama harcı ile red harcının istek halinde iadesine, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13924, Karar No: 2014/2105, Tarih: 07.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13924 E.  ,  2014/2105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.05.2013 tarih ve 2013/167-2013/178 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketinde 05.02.2013 tarihinde yapılan koçan kontrolünde A-seri ve 129551 sıra numaralı irsaliyenin 5 nüshasının kayıp olduğunun tespit edildiğini, bu durumun aynı anda tutanak altına alındığını, bütün aramalara rağmen akıbetinin tespit edilemediğini, 06-07-08 Şubat 2013 tarihlerinde gazetede ilan verildiğini belirterek zayi belgesi talebinde bulunmuştur.

Mahkemece beyanlar ve tüm dosya kapsamı uyarınca, TTK 82/7'ye göre saklanması gereken belgelerin kullanılmış belgeler olduğu ve söz konusu belgelerin kullanılmamış olduğundan bahisle böyle bir talepte bulunulamayacağı; ayrıca irsaliyelerin kaybının TTK 82/7 anlamında bir mücbir sebep sayılamayacağı belirtilerek talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33177, Karar No: 2024/14898, Tarih: 20.11.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/33177 E.  ,  2024/14898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılıp, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle, kararın gerekçesiz olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, ifadelerin iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığına, eksik araştırma yapılıp delillerin yöntemince tartışılmadığına, aynı dilekçeye istinaden hakkında birden fazla ceza verilip, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmadığına ve adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Maddi uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.