muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7615, Karar No: 2018/1259, Tarih: 28.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/7615 E.  ,  2018/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 28.02.2018 Çarşamba günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... ... ile temyiz edilen davacılardan ..., ... ve vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...’nun, 571 ada 42 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü ile 144 ada 42 ve 126 ada 1 parsel sayılı taşınmazlarını yanında büyüyen yeğenleri davalılara satış suretiyle devrettiğini, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalıların da alım güçlerinin bulunmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, zamanaşımı itirazında bulunup taşınmazları bedeli karşılığında satın aldıklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...’nun, 571 ada 42 parsel satılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümünü 11.11.2010 tarihinde davalı ...’a, 126 ada 1 parsel sayılı taşınmazını 15.07.2009 tarihinde, 144 ada 42 parsel sayılı taşınmazını ise 05.05.2010 tarihinde davalı ...’e satış suretiyle devrettiği, 1929 doğumlu murisin 12.01.2013 tarihinde öldüğü, geride mirası olarak davacı kızları ... ve ... ile dava dışı kızları ..., ... ve eşi ...’nin kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706, Türk Borçlar Kanunun 237 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda HMK 190. madde ve TMK 6. madde gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca somut olaya bakıldığında, mirasbırakanın, dava dışı 571 ada 42 parsel sayılı taşınmazdaki 3 nolu bağımsız bölümünü 16.12.1999 tarihinde davacı kızı ...’e, 126 ada 48 parsel sayılı taşınmazdaki 3168/15840 payını 26.08.2003 davacı kızı ...’e satış suretiyle devrettiği, bunların haricinde dava dışı 3. kişilere de satış suretiyle taşınmazlar temlik ettiği, çekişmeli taşınmazların davalılara devrinden kısa bir süre sonra dava dışı eşi Nedibe adına 854 ada 13 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün satış suretiyle tescil edildiği, tanık beyanlarından, özellikle davacıların kardeşi olup, bu davanın kabul edilmesi halinde mirasçı sıfatı ile dava konusu taşınmazda hak sahibi olacak ...’ün beyanından, murisin köydeki taşınmazlarının bir kısmı ile traktörünü satıp ilçe merkezine yerleştiği, satış bedellerinden elde ettiği paranın bir kısmını da mirasçıları arasında paylaştırdığı, mirasçılarından mal kaçırmak isteyen murisin, mirasçılarına taşınmazlar temlik etmesi ve satışlardan elde ettiği gelirlerden para vermesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, diğer yandan dosyadaki bilgi ve belgelerden davalıların taşınmaz alım güçlerinin bulunduğu, bu hali ile temliklerin muvazaalı olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabule göre de, dava konusu taşınmazların çekişmeye konu edilen miras payı değerleri üzerinden davalıların harçtan sorumlu tutulması gerekirken belirtilen değer göz ardı edilerek taşınmazların tamamının değeri üzerinden yüksek harcın tahsiline karar verilmesi doğru olmadığı gibi, dava dilekçesinde belirtilen dava değeri üzerinden davacılar yararına vekalet ücreti takdiri yerine keşfen belirlenen ve yargılama sırasında harcı tamamlanmayan değer üzerinden fazla avukatlık ücretine karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edenilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.02.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle, mirasçı olmayan davalıların paylaştırma savunmalarına itibar edilemeyeceği, mirasbırakan ile davacılar arasında husumet olduğu, murisin birbirine yakın tarihlerde 3 adet taşınmazını satmaya ihtiyacının olmadığı gibi davalıların ara malik olarak kullandıkları bu nedenle mirasçı Şengül'ün beyanına da itibar edilemeyeceğinden davanın kabulü doğrudur. Ancak, davalı aleyhine fazla harç ve vekalet ücreti takdiri yanlış olmakla hüküm düzeltilerek onanmalıdır.

Sayın çoğunluğun bozma görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/13025, Karar No: 2016/2646, Tarih: 22.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/13025 E.  ,  2016/2646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : TCK'nın 171/1-a, 62, 50/1-a ve 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yangına neden olma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, temyiz incelemesi dışındaki ... ile birlikte alkollü vaziyette gece saat 02:30 sıralarında şikayetçilerden ...'ın ikametinin önünde bulunan motorsikletinin yanında sigaralarını yakmak isterlerken ateşin sirayet etmesi sonucunda şikayetçi ...'un motosikletinin yanmaya başladığı, sanıkların söndürmeye çalıştıkları ancak söndüremedikleri, olay mahallinden geçenlerin olması nedeniyle panikleyerek olay yerinden kaçtıkları, çıkan yangının büyümesi sonucunda şikayetçilerden ...'ün ikametinin oda camının kırılmasına ve perdelerin tutuşmasına neden olduğu, sonrasında şikayetçilerin olayı farketmeleri üzerine yangının söndürüldüğü anlaşılmakla; eylemin taksirle yangına neden olma suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapisten çevrilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususta, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasında hapisten çevrilen gün para cezasının günlüğü 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesine ilişkin kısımda yer alan “takdiren 20 TL'den” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK'nın 52/2. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/03/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1951, Karar No: 2024/2228, Tarih: 15.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/1951 E.  ,  2024/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2023/582 E., 2023/569 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 ... Kanun Hükmünde Kararname (696 ... KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken ... ... sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu ... sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, ücretin düşürülmediğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli kararıyla; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinde davacının ücretinin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplamanın yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 28.04.2023 tarihli kararıyla; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinde ücretin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiği, bilirkişi raporunda tespit edildiği üzere davacının toplu ... sözleşmesinden kaynaklanan ikramiye alacağının ödendiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.10.2023 tarihli kararıyla; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek fark ücret alacağının arabuluculuk son tutanak tarihini aşar şekilde hesaplanmasının hatalı olduğu belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda değerlendirme yapıldığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının yapılan ödemelere ilişkin ücret bordrolarına karşı bir ihtirazı kayıtta bulunmadığını, işçinin bir yandan ... ... sözleşmesindeki günlük brüt ücretinin esas alınmasını diğer taraftan da toplu ... sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesinin mümkün olmadığını, davacının ücretinin 375 ... Kanun Hükmünde Kararname (375 ... KHK) hükümlerine göre belirlendiğini, Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 31.12.2018 tarihli ücretinin korunarak üzerine %4 oranında ücret zammı yapıldığını, ücret indirimine gidilmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fark ücret alacağının hesap dönemine ilişkindir

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 ... ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi, 696 ... KHK ile 375 ... KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 ... ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi, 696 ... KHK ile 375 ... KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/510, Karar No: 2024/1935, Tarih: 29.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/510 E.  ,  2024/1935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/391 E. - 2022/451 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozova Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/16 soruşturma numaralı iddianamesiyle sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109. maddesinin birinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (f) bendi uyarınca beden veya ruh sağlığı bakımından kendini savunmayacak durumda bulunan kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak suçundan 07.01.2013 tarihinde kamu davası açılmıştır.

2. Bozova Asliye Ceza Mahkemesinin12.12.2013 tarihli ve 2013/2 Esas, 2013/298 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin aile hukukundan kaynaklı yükümlülüklerin ihlali kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve mağdurun şikayetçi olmadığı gerekçelerine istinaden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşürülmesine hükmolunmuştur.

3. Cumhuriyet savcısının yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesi neticesinde Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 04.04.2018 tarihli ve 2016/5949 Esas, 2018/2546 Karar sayılı ilamıyla; mağdurun sanığa ait ahırda sol elinden zincirlenmiş şekilde bulunması, sanığın eylemi ikrarı ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi yerine suç vasfı tayininde yanılgıya düşülüp düşme kararı verilmesi hatalı bulunarak mezkûr karar bozulmuştur.

4. Bozma kararı üzerine; Bozova Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarihli ve 2018/177 Esas, 2019/72 Karar sayılı kararı ile bozmaya uyulmuş ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası (f) bendi uyarınca takdiren ve teşdiden 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunmuştur.

5. Sanığın yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesi neticesinde Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.05.2021 tarihli ve 2019/28256 Esas, 2021/14968 Karar sayılı ilamıyla; sanığın eyleminin cebir, tehdit veya hile kullanmak suretiyle hürriyeti tahdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı bulunarak ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla mezkûr karar bozulmuştur.

5. Sanığın yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesi neticesinde Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.05.2021 tarihli ve 2019/28256 Esas, 2021/14968 Karar sayılı ilamıyla; sanığın eyleminin cebir, tehdit veya hile kullanmak suretiyle hürriyeti tahdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı bulunarak ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla mezkûr karar bozulmuştur.

6. Bozma kararı üzerine; Bozova Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2022 tarihli ve 2021/391 Esas, 2022/451 Karar sayılı kararı ile bozmaya uyulmuş ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 109 uncu maddesini ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi uyarınca takdiren 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmiş fakat önceki hükümden kazanılmış hak gözetilerek neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hazırlıkta ve davada suçlamaları kabul etmemesine ve suçun kendisi tarafından işlendiğine dair delillerin sabit olmamasına rağmen mahkumiyet kararı verilmesinin mağduriyet yarattığına, daha önce karar bozulmasına rağmen mahkemenin aynı kararı vermesinin hatalı olduğuna ve hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi itibariyle akli dengesi yerinde olmayan mağdurun, kardeşi olan sanıkla ve babasıyla birlikte yaşadığı, sanığın işe gittiği vakitlerde mağduru birlikte yaşadıkları evin alt katında bulunan ahıra zincirle kilitlediği ve işten döndüğü vakitlerde mağduru serbest bıraktığı anlaşılmıştır.

2. Genel adli muayene raporuna göre mağdurun el ve kol bölgelerinde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir ekimozlar görülmüş, hayati tehlikesinin bulunmadığı tespit edilmiştir.

3. 21.12.2012 tarihli arama tutanağına göre olayın köylü tarafından ihbarı üzerine olay yerine gidildiğinde evin alt katında bulunan ahırda mağdurun sol elinden zincirlendiği ve zincirin duvardaki halkaya sabitlendiği, mağdurun yanında yastık, battaniye, ibrik ve yemek tabağı bulunduğu, üst kata çıkıldığında mağdura ait eşyalar ve yatağın bulunduğu tespit edilmiştir.

4. Bozova Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.10.2013 tarihli ve 2013/63 Esas, 2013/180 Karar sayılı kararı ile kısıtlılığı istenen mağdurun hafif derecede mental retardasyon rahatsızlığı olduğu hekim raporuyla tespit edilmiş ve mağdurun abisi ... vasi olarak tayin edilmiştir.