muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/32414, Karar No: 2017/1367, Tarih: 20.02.2017

**7. Ceza Dairesi         2014/32414 E.  ,  2017/1367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkası bulunmayan ve talimat ile alınan savunmalarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda beyanı alınmayan sanıklara, kaçakçılık suçlarında yasal olmayan yollardan yurda getirilen veya yurt içinde alım satıma konu edilen eşyanın, ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yüklerin ödenmemesi nedeniyle, yoksun kalınan miktarın kamu zararı olduğunun bildirilmesi gerekirken bu miktarın bildirilmemesi karşısında; mahkemece bilirkişinin belirlediği değere göre kaçak eşyaların vergiler toplamının sanıklara bildirilerek ve gerektiğinde bu zararın ödenmesi için süre verilerek sonucuna göre CMK'nun 231/9.maddesi de gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar ikmal edilmeden, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5125, Karar No: 2008/7152, Tarih: 08.05.2008

20. Hukuk Dairesi 2008/5125 E., 2008/7152 K.

**20. Hukuk Dairesi 2008/5125 E., 2008/7152 K.**

**- ORMAN REJİMİ

- ORMANLARIN MUHAFAZASI

- ZİLYETLİKLE KAZANMA KOŞULLARI**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 11 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 17 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 2 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 45 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı İbrahim Özlü, müdahil Fahrettin Yıldırım ve davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Sofular Köyünde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, 24.12.1975 tarihinde noter senediyle satın aldığını ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Müdahil F...... Y...... da 16.03.2006 tarihli dilekçesi ile;dava konusu taşınmazın kendisine dedelerinden kaldığını,A.. E.... mirasçıları adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece;taşınmazın öncesinin orman olduğu, tahdit sınırları içinde kaldığı, İstanbul 1. İdare Mahkemesinin 1986-453/1989-699 esas/karar sayılı kararıyla 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. madde kapsamında taşınmazın orman sınırları dışına çıkartıldığı; bu nedenle, müdahilin sunduğu tapu kayıtlarının hüküm ifade etmediği,dava tarihine kadar geçen süre yönünden zilyetlikle kazanım koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle davacı ve müdahilin tescil taleplerinin reddine ve taşınmazın krokide A, B ile işaretli toplam 29063,54 m²

² yüzölçümlü olarak davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı İ...... Ö... , müdahil F....... Y...... ve davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu 1939 yılında yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır. 1972 yılında yapılan tapulama çalışmalarında herhangi bir belge sunulmadığından orman olduğu gözetilerek tapulama harici bırakılmıştır.

Daha sonra 1978 tarihinde 6831 Sayılı Yasanın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılmış,dava konusu yer orman olarak karara bağlanmış, A.. E.... varislerinin açtığı dava sonucu idare mahkemesince 2. maddeye konu olan yerlerden olduğuna karar verilerek orman sınırları dışına çıkarılmıştır.

1) Davacı ve müdahilin temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın 1939 yılında yapılıp kesinleşen devlet ormanlarının sınırları içinde kaldığı, yörede 1972 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman olması nedeniyle 766 Sayılı Yasanın 2. maddesi hükmüne göre orman olarak tespit harici bırakıldığı, daha sonra 1978 yılında 1744 Sayılı Yasa hükümlere göre yapılan aplikasyon ve 2. madde uygulanmasına tabi tutulmayarak kesinleşen orman sınırları içerisinde aplike edilmişse de, A.. E.... mirasçıları T.... Y...... ve arkadaşları tarafından İstanbul İdare Mahkemesinde açılan dava sonucu 18.05.1989 gün ve 1986/453-699 E.K. sayılı kararıyla dayanılan tapu kaydının yerine tam olarak tatbik edilemediği; ancak, taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılan yerlerden olup olmadığının incelendiği ve taşınmaz hakkında tesis edilen işlemin yerinde görülmeyerek iptaline karar verildiği, kararın Danıştay 8. Dairesinin 14.03.1991 gün 1990/72-505 sayılı kararıyla onandığı ve karar düzeltme talebinin de aynı dairece reddedildiği; ancak, gerek idare mahkemesi kararında, gerekse Danıştay kararında davaya konu taşınmazın sınırları ve yüzölçümü konusunda herhangi bir açıklamada bulunulmadığı, herhangi bir harita ya da krokiye atıf yapılmadığı; ancak, müdahil vekilinin 09.04.2008 tarihli dilekçesine eklediği bilirkişi İbrahim Başaran'ın 29.12.1988 tarihli krokisinde taşınmazın 16,700 m2 olduğu yazılı olup herhangi bir krokinin de ekli olmadığı, mahkemece yapılan keşif sonucu verilen orman bilirkişi kurulunun 18.04.2006 tarihli raporunda da aynı görüşlere yer verildikten sonra Fen Bilirkişisi Osman Bilge'nin rapora ekli krokisinde (A) işaretli sarı boyalı 15.069,68 m2'lik bölümün karara konu olacak yerlerden olduğu; ancak, bu yerin dışında (B) ile işaretli 13993,86 m2'lik yerin de dava konusu yerin içinde olup, toplam 29063,74 m2 olduğunun bildirildiği, bu durumda davacıların kesinleşen orman sınırları içinde kalan bir bölüm yeri dahi davaya konu ettikleri, taşınmazın dört tarafının kesinleşen orman sınırlarıyla çevrili olduğu, güneyde Şile asfaltına dayanmadığı, Şile asfaltının devamının dahi kesinleşen orman sınırları içerisinde bulunduğu, bu haliyle dava konusu yerin dört tarafının ormanla çevrili olduğu, davacının dava dilekçesine eklediği devir sözleşmesinde dahi taşınmazın dört sınırının devlet ormanıyla çevrili olduğu, Danıştay kararına konu olan alanın karara ekli kroki olmadığından tam olarak belirlenememiş ise de, bir an için 1744 Sayılı Yasanın 2. madde koşullarının oluşması nedeniyle orman rejimi dışına çıkartıldığı düşünülse bile, taşınmaz aynı maddenin 2. fıkrası yani öncesi orman olmaması nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılmadığından, tapulu olsa dahi, aynı madde hükümlerine göre maliklerine intikal etmeyeceği; kaldı ki, 6 dönüm yüzölçümlü tesisin de K. Evvel 1295 tarih 89 ve 109 numaralarda 1/3 pay olarak kayıtlı sınırları Z.... A.. ve H... O...

. madde koşullarının oluşması nedeniyle orman rejimi dışına çıkartıldığı düşünülse bile, taşınmaz aynı maddenin 2. fıkrası yani öncesi orman olmaması nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılmadığından, tapulu olsa dahi, aynı madde hükümlerine göre maliklerine intikal etmeyeceği; kaldı ki, 6 dönüm yüzölçümlü tesisin de K. Evvel 1295 tarih 89 ve 109 numaralarda 1/3 pay olarak kayıtlı sınırları Z.... A.. ve H... O.... ve Ortayol ve Kumluk sınırı tapu kaydının yazılı sınırlarıyla taşınmaza uyduğunun da kabul edilemeyeceği İdare Mahkeme kararında da tapu kaydının uygulanamadığının yazıldığı, kesinleşen orman sınırları içinde kalan tapu kayıtlarının yasal değerini yitirmesi ve 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi karşısında bu kayda değer verilemeyeceği gibi, kaydın buraya da ait olmadığı Danıştay kararıyla taşınmazın orman sınırları dışına çıkartılmasının bu yerin kişiler adlarına tescilini gerektirmeyeceği, bilirkişi raporuna göre taşınmazın 15 yıl evvel sürülmüş intibası verilmekte ise de, 15 yıldan beri de sürülüp ekilip, esasen orman rejimi dışına çıkarılan yerlerin zilyetlikle kazanılması mümkün olmadığı gibi, dört tarafı ormanla çevrili orman içi açıklıkların 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesi hükmüne göre özel mülk olarak kişiler adlarına tescil edilemeyeceği, halen taşınmazın gönderilen kadastro haritalarına göre orman sınırları içinde kalmaya devam ettiği gözönünde bulundurularak davacının ve müdahilin tescil davalarının reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı ve müdahil davacıların temyiz itirazlarının reddi ile aleyhlerindeki hükmün ONANMASINA,

2) Davalı Hazinenin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece davacı ve müdahil davacının dayandığı tapu kayıtlarının yasal dayanağının bulunmadığı, yine zilyetlikle kazanma koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle Kadastro Teknisyeni O.... B....'nin krokisinde gösterilen (A) ve (B) işaretli toplam 29063,54 m2'lik bölümün Medeni Yasanın 713/6. maddesi gereğince Hazine adına tesciline karar verilmiştir. Hazine tescil edilen taşınmazın niteliğinin kararda gösterilmemiş olması nedeniyle hükmü temyiz etmektedir. Dosyadaki orman kadastro haritalarına göre A ve B ile işaretli bölümlerinin tamamı halen kesinleşen orman kadastro sınırları içinde görülmektedir. Orman kadastrosu kesinleşen ormanların 6831 Sayılı Yasanın 11/4. maddesi hükmüne göre Hazine adına tapuya tescil edilmesi gerekir. Çekişmeli taşınmaz 1939 yılında kesinleşen orman sınırı içerisinde ve daha sonra da yörede 1978 ve 1989 yıllarında yapılan aplikasyon sırasında orman sınırları içerisinde bırakıldığına göre, bitişiğindeki geniş orman alanlarıyla birlikte tapuya tescil edilmiş olması gerekir. Tapuya tescil edilmiş alanın yeniden tapuya tescil edilmesi mükerrer sicil oluşturması sonucunu doğurur. Bu nedenle, 28.03.2007 tarihli kararın hüküm bölümünün 3 numaralı bendinin hükümden çıkarılarak bunun yerine"

3-Dava konusu Şile İlçesi Sofular Köyünde bulunan Kadastro Bilirkişisi O.... B.... tarafından düzenlenen 1/2000 ölçekli krokide gösterilen A ve B işaretli toplam 29063,54 m2'lik bölümün halen gönderilen haritalara göre kesinleşen orman kadastrosu sınırları içerisinde bulunduğu anlaşıldığından, bu yerin çevresindeki geniş ormanlarla birlikte 6831 Sayılı Yasanın 11/4 maddesi gereğince bugüne kadar orman olarak Hazine adına tescil edilmemişse, Hazine adına orman olarak tescline" cümlesinin yazılarak düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişilere ayrı ayrı yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 08.05.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7095, Karar No: 2015/4919, Tarih: 08.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/7095 E.  ,  2015/4919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/246326

MAHKEMESİ : Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2011

NUMARASI : 2011/99 (E) ve 2011/85 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde düzenlenen değer azlığı kavramı, suçun işleniş şekli ile olayın özelliği dikkate alınarak, failin kast ve iradesini değer olarak az olan eşyaya özgülemesi, kastının ne bulursa almaya yönelik olmaması veya daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar almış olmakla birlikte, alınan bu şeyin değerinin de cezadan indirim yapılmasını gerektirecek şekilde gerçekten az olması hallerinde yasal ve yeteli gerekçeleri açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği, somut olayda ise, sanığın savunmasında; olay tarihinde önce bir evin önündeki eldiven ve kerpeteni alıp sonrasında lambası yanmayan bir eve camı kırarak girdiğini, devamında da müştekiye ait iş yerine girmek istediği esnada kolluk tarafından yakalandığını beyan etmiş olması da nazara alınarak, hırsızlık suçunun işleniş biçimine göre TCK'nın 145. maddesinin uygulama koşulları bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık S.. M..'in temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14006, Karar No: 2016/9779, Tarih: 30.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14006 E.  ,  2016/9779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar ......., ......... ve .........l'in, katılan ...'ye ait arazi içerisindeki ağacı kestikleri, katılan ...'nin eşi olan katılan ...'nin bu olayı görmesi üzerine olay yerine gittiği ve olay yerinde kesilen ağaçları toplamakta olan sanık ... ile katılan ...'nin karşılıklı olarak birbirlerine sinkaflı sözlerle hakaret ettikleri, aynı zamanda katılan ...'nin olay yerinde yalnız olması nedeniyle, sanıkların kestikleri ağaçları götürmelerine engel olamadığının anlaşılması karşısında, sanıkların eyleminin 141/1. maddeye uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kasten işlemiş oldukları suçlar için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Ayrıca, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Netice cezanın TCK'nun 50/1-b maddesi uyarınca mağdurun zararının tamamen karşılanması tedbirine çevrilmesi karşısında, sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

./...

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile sanık ... ve müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 30.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2058, Karar No: 2021/445, Tarih: 20.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/2058 E.  ,  2021/445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 318. maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

I- 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMA

II- 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından:

1-Faturaları düzenleyen mükellef hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellef hakkında ilgili takvim yıllarında “sahte fatura düzenleme suçundan“ dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açıldığının tespiti halinde, dosyaların getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi; faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6114, Karar No: 2011/8372, Tarih: 22.12.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/6114 E.  ,  2011/8372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, muhdesatın mülkiyetinin tespiti ve tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre davalı ...’ın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 684. maddesi hükmünde, bir şeye malik olan kimsenin o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olacağı, 718. maddesi hükmünde de, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını da kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklanmıştır. Genel kuralı oluşturan bu hükümler dikkate alındığında taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhtesatların mülkiyeti kural olarak arzın mukadderatına tabidir. Muhtesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Aksine bir hüküm bulunmadıkça da muhtesatların mülkiyetinin taşınmazın maliklerinden başka birisine veya maliklerden bir veya birkaçına ait olduğunun tespiti dava edilemeyeceği gibi mahkemelerce de bu sonucu doğuracak şekilde hüküm verilemez. Ne var ki, böyle bir istemle dava açılması halinde "Çoğun içinde azı da vardır" kuralı gözetilerek diğer koşulların varlığı halinde muhtesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir.

Öte yandan aynı kanunun 1006. maddesinde hangi hakların tapu kütüğüne tescil, 1009,1010 ve 1011 maddelerinde hangi hakların şerh edilebileceği, 1012 maddesinde ise taşınmaz eklentilerinin malikin istemi üzerine kütükteki beyanlar sütununa yazılacağı, taşınmaz mülkiyetine ilişkin kamu hukuku kısıtlamalarının beyanlar sütununa yazılması ve bu sütuna yazılabilecek diğer hususların tüzükle belirleneceği açıklanmış, özel kanun hükümleri saklı tutulmuştur. Benzer hükümler yürürlükten kaldırılan 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nde de mevcuttur.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesinin birinci fıkrasında tapuda kayıtlı taşınmaz malın zilyet lehine tespitinde, mevcut ve her türlü takyid ile sınırlı ayni hakların saklı tutulacağı, eski tapu kayıtlarındaki bu tür hak ve mükellefiyetlerin, kadastro tutanağında belirtilerek yeni kütüklere aynen geçirileceği, ikinci fıkrasında da taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği belirtilmiştir. Bu madde gereğince taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kadastro tutanağının ve tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için muhtesatın kadastro tespit gününden önce meydana getirilmiş olması zorunludur. Kadastro Kanununun anılan bu ayrık hükmü dışında kanunlarımızda ve Tapu Sicil Tüzüğünde muhtesatların tapu kütüğüne tescil veya şerh edilebileceğine veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterilebileceğine ilişkin başka bir hüküm de bulunmadığından kadastro tespit gününden sonra meydana getirilmiş muhtesatların tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine veya şerhine karar verilemeyeceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince dosya içeriğinden ortaklığın giderilmesi davasına konu, ev ve bahçesi niteliğiyle tapuda kayıtlı 1355 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 1962 yılında kesinleştiği, davaya konu ev, ahır ve garajın kadastro tespitinden sonra 2000 yılında meydana getirildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece somut olayda az yukarıda açıklanan hukuksal olgular ve ayrık hükmün uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilerek davanın kısmen kabulü ile, davaya konu muhtesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmekle yetinilmesi, davacının kanunların emredici hükümlerine aykırı mülkiyet tespiti ve şerhe yönelik istemlerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de, yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden; hüküm yerinin birinci fıkrasındaki “...davasının KABULÜ...” sözlerinin arasına “KISMEN” kelimesinin eklenmesine, aynı fıkrasındaki “... beyanlar hanesine ŞERH VERİLMESİNE,” sözlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine “...TESPİTİNE, davacının mülkiyet tespiti ve şerhe yönelik istemlerinin reddine,” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalı ...’a iadesine, 22.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.