muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6185, Karar No: 2020/12274, Tarih: 30.09.2020

Kabul ve uygulamaya göre;

2) Oluş ve dosya kapsamı ile her iki sanık hakkında iştirak halinde atılı suçu işlediklerine ilişkin kabule karşın, müştekiyi suç tarihinde fikir ve eylem birliği içerisinde yaralayan sanıkların aynı suç işleme kararının icrası kapsamında iştirak halinde eylemlerini gerçekleştirmeleri nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nin 37/1. maddesi yollaması ile cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden, suç nedeniyle müştekide meydana gelen yaralanmalar birbirinden ayrılarak suç niteliği belirlenmek suretiyle, yazılı şekilde sanık ... hakkında TCK’nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d maddelerinin ve sanık ... hakkında TCK’nin 86/1, 86/3-e ve 87/3 maddelerinin tatbiki suretiyle ayrı ayrı uygulama yapılması,

3) Sanıklar hakkında TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasında, sanık ...'in olayın ilk başlangıcında müşteki ...'a tabak fırlatarak olayı başlatıp, devamında kavgayı devam ettirdiği şeklindeki kabul karşısında haksız tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiği halde, tarafların birbirine sinkaflı sözlerle hakarette bulunmaları ve tarafların birbirine karşı fiziki müdahalede bulunmalarından bahisle haksız tahrik hükümleri uygulanarak hüküm ve gerekçede çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanıkların ceza miktarı açısından kazanılmış haklarının dikkate alınmasına, 30/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4062, Karar No: 2011/7055, Tarih: 26.04.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/4062 E.  ,  2011/7055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sincan 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :6.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün her iki dava yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 26.4.2011 günü duruşmalı temyiz eden davalı karşı davacı Z. İ. ile vasisi F.D.ve vekili Av. M.Ş. gelmediler. Karşı taraf temyiz eden davacı karşı davalı Tevfik İşleyen vekili Av. T. D.geldi. Açık duruşmaya başlandı: Gelmeyen davalı vekili Av. M.Ş.duruşmaya katılamayacağına ilişkin mazeret dilekçesi gönderdiği anlaşıldı. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı-davalı kocanın katılma yoluyla temyizinin kaydı ve harcı bulunmadığından incelenmesine yer olmadığına,

2-Davalı-davacı kadının temyizinin incelenmesine gelince;

Davalı-davacı kadının birleşen boşanma davası hakkında olumlu-olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı-davalı kocanın boşanma davası ve fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına davacı-davalı kocanın katılma yoluyla temyiz isteğinin ise yukarıda l. bentte açıklanan nedenlerle incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.04.2011(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/4815, Karar No: 2019/461, Tarih: 05.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4815 E.  ,  2019/461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yakın akrabayı öldürme

HÜKÜM : TCK.nin 82/1,d,e, 63, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktul ...'i nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; hukuki bir neden içermeyen, katılan vekilinin sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle; re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 05/02/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3159, Karar No: 2022/7008, Tarih: 13.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3159 E.  ,  2022/7008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 7. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Gebze Asliye Ticaret Mahkemesi verilen 06.12.2019 tarih ve 2018/464 E- 2019/1206 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.02.2021 tarih ve 2020/628 E- 2021/254 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline karşı davalı tarafından Gebze 4. İcra Müdürlüğünün 2018/32664 Esas sayılı dosyası ile kambiyo senetlerine özgü takip başlatıldığını, müvekkilinin ilgili takibe konu 10/01/2017 keşide tarihli 125.000,00 TL bedelli bonoyu dava dışı ... ve...adlı şahısların kendisini tehdit etmesi nedeni ile tam tarihini hatırlamamakla birlikte 2017 yılı 6 ve 7. ayında imzalamak zorunda kaldığını, bonoyu tehdit ve zor yoluyla imzaladığı zaman bonoda sadece dava dışı Özgür Karakuş'un kefil olarak isim ve imzasının bulunduğunu, ayrıca bedel olarak da 125.000,00 TL yazdığını, geri kalan kısımların ise boş olduğunu beyan ettiğini, müvekkilinin davalıyı tanımadığı gibi kendisiyle şahsi yada ticari bir ilişkisinin bulunmadığını, mal veya hizmet karşılığı olmaksızın tehdit ve zorla kendisine imzalatılan boş senedin davalı adına doldurularak aradan belli bir zaman geçtikten sonra kötü niyetli bir şekilde haksız çıkar sağlamak amacıyla icra takibine konulduğunu ileri sürerek müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine, dava konusunda takibin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacının davaya konu bononun zorla imzalatıldığı iddiasında bulunduğu, bononun zorla imzalatıldığı hususunun ispat edilemediği, yine ... tarafından ödendiği iddia edilen 90.000,00.-TL'nin dava ve takip konusu bono için ödendiği hususunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Davalı taraf cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacının davaya konu bononun zorla imzalatıldığı iddiasında bulunduğu, bononun zorla imzalatıldığı hususunun ispat edilemediği, yine ... tarafından ödendiği iddia edilen 90.000,00.-TL'nin dava ve takip konusu bono için ödendiği hususunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının hile iddiasına yönelik istinaf isteminin yerinde olmadığı, ödeme def'i yönünden yapılan incelemede; davacının dava dışı ...'dan makine satışından kaynaklanan 120.000,00 TL alacağının tahsili için dava konusu bononun verildiğini, dava dışı...ile ...'nın ...'dan 90.000,00 TL tahsil ettiklerini belirttiği, davalının aynı soruşturmada bonoyu kendisine eski eşi ...'in getirdiğini belirtmesi ve...ile ... arasında kayınbaba-damat ilişkisi olduğu dikkate alındığında, bononun düzenlenmesi ve tahsil edilmesi aşamasında ...'in davalının temsilcisi gibi hareket ettiği, davalının bu işlemelerden haberdar olduğu ve bu işlemlere rıza gösterdiği, bu durumda bu kişilerin yaptıkları 90.000,00 TL tahsilatın davacı adına dava dışı ... tarafından yapılmış ödeme olarak kabul edilmesi ve bonoya dayalı alacaktan mahsup edilmesi gerektiği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulüne, Gebze Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 06/12/2019 Tarih - 2018/464 Esas - 2019/1206 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, HMK'nın 353. maddesi gereğince yeniden hüküm kurulmasına, davanın kısmen kabulü ile, davacının, Gebze 4. İcra Müdürlüğü'nün 2018/32664 esas numaralı icra dosyası ile takip dayanağı olan bono nedeniyle davalıya 90.000,00 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava bonoya dayalı menfi tespit istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemesince, ceza dosyasında davalının eski eşi dava dışı...ve yine dava dışı ... tarafından verilen ifadede 90.000,00 TL’nin davacının borcu için alındığı yönündeki beyanlara itibar edilerek dava kısmen kabul edilmiştir. Ancak soyut borç ikrarı niteliğindeki bonoya karşı ileri sürülen ödeme def’i, davacı tarafından davalının eli ürünü olan aynı güçteki bir belgenin veya davalının bizzat kabulünün varlığında dikkate alınabilir. Davalı tarafından bu şekilde bir yazılı belge davacıya verilmediği gibi, davalının eski eşinin ödeme yapıldığına dair beyanı da davalıyı bağlar nitelikte değildir. Bu durumda bono nedeniyle borçlu olunmadığına ilişkin başkaca yazılı delille ispatlanamayan ödeme def’i reddedilerek davanın tümüyle reddi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 13/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1436, Karar No: 2014/5840, Tarih: 31.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1436 E.  ,  2014/5840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22/01/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 31/03/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13532, Karar No: 2013/27102, Tarih: 20.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/13532 E.  ,  2013/27102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :7.3.2013
Yargıtay — Esas No: 2013/11193, Karar No: 2013/17487, Tarih: 22.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/11193 E.  ,  2013/17487 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu Belediye vekili şikayetinde; alacaklı tarafından belediyenin banka hesaplarına konulan hacizlerin kaldırılmasını talep etmiş; Mahkemece şikayete konu hesapların haczinin kabil olmadığı gerekçesiyle haczin kaldırılmasına karar verilmiştir. Hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5393 sayılı Belediye Yasası'nın 15/son maddesine göre, Belediye'nin proje karşılığı borçlanma yoluyla elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez. Ayrıca 277 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre, 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nca ve diğer kanunlarla belediyelere kamu hizmetini ifa etmesi için verilmekte olan paylar, belediye vergi ve resmi hükmünde olup, bu paraların da haczi caiz değildir. Bu maddeye göre haczedilmezlik şikayetinin kabul edilmesi için, mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması gerekli olup, kamuya tahsis kararı alınmasının sonuca etkisi bulunmamaktadır. Öte yandan borçlu Belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılmasının tespiti halinde bu durum haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Mahkemece, borçlu belediyenin şikayete konu hesaplar ile ilgili kayıtlar ve hesap ekstreleri haciz tarihleri ve öncesini kapsar şekilde getirtilmeli, bu hesaplara yatan paraların nitelikleri, mahiyeti ve kaynağı araştırılarak yukarıda açıklanan yasa maddesi kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmeli, gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yapılarak yatan paraların mahiyetleri itibarıyle havuz hesabı teşkil edip etmediği belirlenmeli, ayrıca kamu hizmetinde fiilen kullanılıyor olduğu yönünde varsa iddialar değerlendirilerek yapılacak inceleme sonucu oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye karar verilmesi isabetsizdir.

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren

.........

ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 22.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.............
Yargıtay — Esas No: 2012/14460, Karar No: 2013/20665, Tarih: 14.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/14460 E.  ,  2013/20665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 1992 - 1995 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının geçerli olduğuna, 01/04/2010 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, 1992-1995 tarihleri arasındaki 2925 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı iptal eden Kurum işleminin iptali ile 1.4.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının 22.3.1985 tarihinde 1479 sayılı Yasa kapsamında Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olarak tesçil edildiği 22.3.1985-31.5.2009 tarihleri arasında toplam 2418 günlük süre ile Esnaf Bağ-Kur sigortalılık kapsamında prim ödemesinin bulunduğu yine 16.9.1985-15.3.2010 tarihleri arasında aralıklarla 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılık süreleri ile çakışmayan 1558 günlük SSK kapsamında sigortalılık süresinin bulunduğu ,27.12.1991 tarihli dilekçe ile 2925 sayılı Yasa uyarınca tesçil başvurusunda bulunarak 1.1.1992-1.1.1996 tarihleri arasında yıllık 180 gün üzerinden primlerini ödediği bu dönemde çakışan 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılık ve SSK zorunlu sigortalılık süresinin bulunmadığı ,davacının 17.3.2010 tarihli yaşlılık aylığı talebi üzerine Kurum tarafından davacının tarım işi ile iştigal edip etmediği kapsamında düzenlenen 15.7.1996 tarih ve XX/152/Ar.Sor 110 sayılı raporla davacının 2925 sayılı Yasa hükümlerine uygun olarak süreksiz tarım işinde çalışmasınnı bulnmadığı tespit edilerek 2925 sayılı Yasaya tabi sigortalılığın iptal edilerek ilk işe giriş tarihi olan 22.3.1985 tarihinden bu yana toplam 4477 prim ödeme gün sayısının bulunduğu 5150 gün prim ödeme gün sayısının gerçekleşmediği gerekçesiyle yaşlılık aylığı talebinin 24.3.2010 tarihli yazı ile reddedildiği anlaşılmaktadır.

Davacının imzasını taşıyan sigorta müfettişi ... tarafından düzenlenen tutanak başlıklı belgede davacı ... Cumhuriyet mahallesi 28 nolu cadde 39.sokak no:18 adresinde oturduğunu asıl işinin el arabası ile tabak çanak satımı olduğunu tarımla ilgili bir işte çalışmadığını köyde herhangi bir malının bulunmadığını ,kurumun sağlık hizmetlerinden faydalanmak için tarım Sigortalısı olarak tesçil edildiğini açıkça beyan ettiğinden davacının 1.1.1992-31.12.1995 tarihleri arasında 2925 sayılı yasa kapsamında sigortalı olması düşünülemez

Davacının 2925 sayılı isteğe bağlı tarım sigortalılık şartların taşımadığı 15.7.1996 tarihli tutanakla tespit edilip 15.7.1996 tarihli XX-152 Ar-Sor 110 sayılı raporla davacının tarım sigortalılığının iptali yönünde görüş bildirilmesine rağmen bu sigortalılığın yaşlılık aylığı talep tarihine kadar iptal edilerek davacıya bildirildiği konusunda dosyada kayıt ve belge bulunmamaktadır.Davacının 2925 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı başlamadan çok önce 1985 yılında başlayan 506 sayılı Yasaya tabi zorunlu sigortalılığı bulunmaktadır.Bu durumda davacıyı uyuşmazlık konusu sürede sigortalı olarak kabul eden Kurumun buna göre primleri tahsil etmesi, uzun süre kullanması, karşısındakine sigortalılığın devam ettiği yolunda yıllarca güven verdikten sonra yaptığı yanlışlığın farkına vararak sigortalılık sürelerini iptal etmesi TMK.'nun 2. maddesinde ifadesini bulan iyi niyetten ve sosyal güvenlik ilkelerinden uzaktır.

Bu durumda davacının 1.1.1992-1.1.1996 tarihleri arasındaki sürede her yıl için 180 gün primi ödenmiş süre yönünden 506 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalı sayılarak yaşlılık aylığı koşullarının bu süre gözetilerek oluşup oluşmadığ tespit edilerek oluşaçak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasay aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.