muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9244, Karar No: 2015/4832, Tarih: 23.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9244 E.  ,  2015/4832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... gelmiş, davalı taraftan gelen olmadığından, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı arsa sahibi ile yapılan arsa payı karşılığı inşat sözleşmesinin geriye etkili feshine ilişkin kararın kesinleştiğini ileri sürerek, yaptığı imalatın bedelinden fazlaya dair talep hakkı mahfuz kalmak kaydıyla şimdilik 100.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren ticari faiziyle, 17.01.2011 tarihli ıslah dilekçesiyle de toplam 4.433.397 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, sözleşme gereğince davacının davalıya gecikme tazminatı ve cezai şart ödemesi gerektiği, bu nedenle açılan davaların bulunduğunu, icra takibi nedeniyle davalının borçlu olduğunu, bu alacakların mahsubu gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshine ilişkin kararın kesinleşmiş olduğu, yüklenicinin yaptığı tüm imalatların dava tarihi itibariyle mahalli rayice göre hesaplanan bedelini talep edebileceği, bu bedelden çatı katındaki ruhsata aykırılığın giderilmesi için gerekli masrafların da düşülmesi gerektiği belirtilerek, davanın kısmen kabulü ile 3.599.412,00 TL alacağın 100.000,00 TL'sine dava tarihinden, 3.499.412,00 TL'sine ıslah tarihi olan 28.01.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davalı tazminat talebinde bulunmuş ise de, hem taleplerin harcı yatırılmadığından hem de davanın karşı dava süresi içerisinde açılmadığı gerekçesiyle, bu talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davalı vekilinin hakimi reddi talebinin HMK'nın 41. maddesindeki koşulları taşımamasına ve ileri sürülen temyiz nedenlerine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davalı vekilinin hakimi reddi talebinin HMK'nın 41. maddesindeki koşulları taşımamasına ve ileri sürülen temyiz nedenlerine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davada, mahkeme kararı ile feshine karar verilen 07.09.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi dolayısıyla yapılan imalat ve işlemlerin yapıldığı tarihteki rayiçleriyle bedeli talep edilmiştir. Ne var ki, davalı arsa sahibi de aynı sözleşmeden dolayı alacaklı olduğunu ileri sürerek, ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/616 esas ve 2007/159 esas sayılı dosyalarla davalar açtığını bildirmiştir. Öncelikle, eldeki dava ile söz konusu işin tasfiye edilip sonuçlandırılması gerektiğinden, anılan dosyaların mevcut dosya ile birleştirilerek görülmesinde zorunluluk vardır.

Bunun yanında, davalı vekili savunmasında, davacı yüklenicinin yol kotu seviyesini almaması nedeniyle bağımsız bölüm sayısında azalma meydana geldiğini ileri sürerek, oluşan alacağın davacı alacağından mahsubunu istemiş ise de, bilirkişi kurulunca verilen raporda yol kotu alınması halinde bodrum katta ortak alan elde edilebileceği belirtilmiş olmakla, davalının bu sebeple zarara uğrama ihtimali bulunduğu ortaya çıktığından bedelinin hesaplattırılarak davacı alacağından tenkisi yoluna gidilmesi gerekirken, hesaplamada dikkate alınmaması doğru değildir.

Keza, mevcut yapıların beş kat yerine üç kat yapılması nedeniyle oluşan kayıpların bedelinin de davacı alacağından mahsubu istenmiş, hükme esas alınan 24.01.2014 tarihli bilirkişi raporunda, dosyadaki ... 1. İdare Mahkemesi’nin 2011/1823 esas sayılı dava dosyasına sunulan 16.11.2011 tarihli yazıda binanın üç katlı yapılabileceği ve mevcut yapının üç katlı olması nedeniyle davalının bu kalemden herhangi bir alacağının olmadığı benimsenmiş ise de, bu hususun belediyeye sorularak yapının kaç katlı inşa edileceğinin ortaya çıkarılması gerekmektedir. Nitekim, dosya içinde mevcut... 1. İdare Mahkemesi’nin 2012/1685 Esas, 2013/1185 Karar sayılı ilamında, dava konusu taşınmazların mevcut imar planında beş kat yapılaşmaya izin verildiğinin ifade edildiği görülmektedir.

Yine, davalı savunmasında, davalı yüklenici yararına yapılan imalat bedelinin hesabında iki blok çatı katları hakkında belediyece yapı tatil tutanağı düzenlendiğini ve haklarında yıkım kararı verilmesine rağmen imalat bedeli hesabında nazara alınarak sonuca varıldığı belirtilmesine rağmen, hükme esas bilirkişi kurulu raporunda aynı yerlerin projesine uygun hale getirilme bedeli imalat bedelinden mahsup edilmekle beraber imalat hesabına katılıp katılmadığı anlaşılamamıştır. Şu halde, bu savunmanın da denetlenerek az yukarıda belirtilen kaçak bölümlerin imalat bedeli dikkate alınmadan hesap yapılıp eski hale getirme bedelinin de bu bedelden mahsup edilip edilmediği açık bir şekilde tespit edilip sonucuna göre bir hükme varılmalıdır.

Son olarak, kararda, dava dilekçesinde talep edilen 100.000,00 TL'ye dava tarihinden itibaren, ıslahla arttırılan kısımdan kabul edilen miktar yönünden ıslah tarihinden itibaren faiz başlatılmış ise de, TBK’nın 117. maddesi gereği ıslah talebinde faiz istemi bulunmadığından ıslahla arttırılan kısma faiz uygulanmayarak hüküm tesisi yerine belirtilen husus dikkate alınmadan hüküm altına alınan alacağa ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3035, Karar No: 2014/1927, Tarih: 11.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3035 E.  ,  2014/1927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2012

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılmadığını, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davalı işverene yapılan tebligatın usulüne uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davalı vekili dava dilekçesinin davalı şirkete usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini savunmuştur.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/21-866 esas, 2011/752 karar sayılı kararında; " ...... 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 12. ve 13. maddeleri ile Tebligat Tüzüğü’nün 17. ve 18. maddelerinde tüzel kişilere tebligatın yapılma usulü" açıklanmış; Hukuk Genel Kurulunun 04.04.2007 tarihli ve 2007/12-200 esas, 2007/187 karar, 30.12.2009 tarihli ve 2009/12-563 esas, 2009/600 karar ile 13.05.2009 tarihli ve 2009/12-184 esas, 2009/187 karar sayılı ilamlarında da aynı husus vurgulanmıştır.

Somut olayımızda davalı; ticari bir şirket olan davalı şirketin muhtarlıkta kaydının bulunması mümkün olmadığı halde tebligat kanununa aykırı olarak tebligat parçasının muhtarlığa bırakılarak yapılan tebligatın usulsüz olduğunu iddia etmiştir. Dava dilekçesinin davalı şirkete tebliğine ilişkin tebliğ mazbatasında tevziat esnasında muhatap adına evrak almaya yetkili birisinin bulunmadığı komşusunun beyanından anlaşıldığı, bu yüzden 2 no’lu formülün muhatabın adresinde yapıştırılarak komşusuna haber verilerek semt muhtarına evrakın teslim edildiği, komşusunun isim ve imza vermekten imtina ettiği belirtilmiştir. 7201 sayılı Kanun'un 12. ve 13. maddeleri uyarınca, tüzel kişilere tebliğ yetkili temsilcilerine, bunlar birden fazla ise yalnız birine yapılır. Temsile yetkili kişinin herhangi bir sebeple tebliğ yapıldığı sırada işyerinde bulunmaması veya bizzat alamayacak durumda olması halinde, kendisinden sonra gelen bir kimse veya evrak müdürüne, bu da olanaklı değilse, tüzel kişinin o yerdeki memur veya işçilerinden birine yapılmalıdır. Bu sıraya uyulması kanuni zorunluluk olup, aksi takdirde tebligat usulsüz sayılacaktır. Tebligat tüzel kişinin yetkili temsilcisine yapılmamış ve sıralı kişilere yapılmışsa, bunun nedenlerinin açıkça ve ayrıntılı olarak tebligat mazbatasına yazılması gerekir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında tebligat tarihinde şirketi temsile yetkili kişilerin işyerinde bulunup bulunmadığı, bulunmadığı takdirde tebligatı almaya yetkili kişilerin kimler olduğu araştırılarak sonucuna göre usulüne uygun tebliğ yapılıp yapılmadığı tespit edildikten sonra tebligatın usule uygun olduğu değerlendirildiği takdirde sonucuna göre karar verilmeli, usulüne uygun değil ise usulüne uygun şekilde taraf teşkili sağlanarak karar verilmelidir.

Mahkemece belirtilen yön gözetilmeden verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/53, Karar No: 2014/7415, Tarih: 17.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/53 E.  ,  2014/7415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasanın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek somut olaylarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesi uyarınca değer azlığı nedeniyle indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 17/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18771, Karar No: 2007/21538, Tarih: 20.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/18771 E.  ,  2007/21538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir İcra Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Haciz tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/son maddesi gereğince, Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan mallarının haczi mümkün değildir.

İcra Mahkemesinin gerekçesinde de yasanın bu hükmü tartışılmış, ancak, haczedilen ........ Ve ........ plakalı araçların kamu hizmetlerinde fiilen kullanılmadığı sonucuna varılarak şikayetin reddedildiği tesbit edilmiştir.

Belediye Başkanlığınca  söz konusu araçların belediyenin çeşitli birimlerinde, yani kaldırım yapım onarım denetimi, temizlik işleri denetimi, parke yapımı ve denetimi, su arızalarının yerinde denetimi ve incelenmesi, yol yapımı ve tamirlerinin yerinde denetimi gibi hizmetler ile evrakların   teslimi,   belediye   başkanlığını   temsilen   çeşitli   toplantı   ve konferanslarda, birim müdürleri, başkan yardımcıları ve başkan tarafından kullanıldığının bildirildiği görülmektedir. Bu kullanım biçiminin aksi iddia edilmemiş, alacaklı vekili mahcuzların makam aracı olarak kullanıldığını ileri sürmüştür. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edilmiş olması halinde de kamu hizmetinin yürütülmesi bakımından bir adet makam aracının kamuya tahsisli olduğunun kabulü gerekir.

O halde, Mahkemece borçlu belediyeden, haczedilen araçlardan hangisinin Belediye Başkanına makam aracı olarak tahsis edildiği sorularak bu araç yönünden şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken talebin tümden reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  20.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1198, Karar No: 2018/2980, Tarih: 03.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1198 E.  ,  2018/2980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün, 2009/89-243 sayılı karar ile uyum gösteren Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere, ceza yargılamasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin, dosya kapsamında toplanan kanıtlara göre mahkumiyet dışında bir hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğu, somut olayda sanığın sorgusu yapılmadan, mevcut kanıtlar tartışılarak delil takdiri suretiyle beraat kararı verilmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a-Dosya içerisinde 2012 takvim yılına ait fatura örneklerine rastlanmadığından, bu takvim yılına ait fatura asıl ya da onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi,

b-Suça konu faturaları kullandığı belirtilen şirket yetkilileri haklarında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup varsa getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin bu dosyaya aktarılması; gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler tanık olarak dinlenerek, sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıklarının ve bunlarla ilgili belgeleri olup olmadığının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

c-Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler araştırılarak getirtilip dosya arasına konulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

Sahte fatura düzenlemek suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanık hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

3-Kabule göre de;

Sahte fatura düzenlemek suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanık hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6878, Karar No: 2011/9308, Tarih: 21.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/6878 E.  ,  2011/9308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ... ve Dış Ticaret AŞ ve ... aleyhine 03/06/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ... ve Dış Tic. AŞ vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... ... ve Dış Ticaret AŞ’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ... ... ve Dış Ticaret AŞ’nin diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, trafik kazasından ... manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı ... ... ve Dış Ticaret AŞ tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Olayın oluşu, gerçekleştiği tarih, kusur durumu ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hüküm altına alınan 20000TL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı ... ... ve Dış Ticaret AŞ yararına BOZULMASINA, davalı ... ... ve Dış Ticaret AŞ’nin diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.