muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4444, Karar No: 2016/14844, Tarih: 16.11.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/4444 E.  ,  2016/14844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ipoteğin kaldırılması-istirdat davasının bozmaya uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, dava dışı Güven Karabacak’ın kullandığı krediye karşılık davacı ...’a ait taşınmaz üzerine ipotek tesis edildiğini, Haziran 2006 tarihinde kredi alan ... ile ilgili olarak ... tarafından ortaklığın sona erdiğinin bankaya bildirildiğini, alınan kredi borcunun ödendiğini, ipoteğin terkini talepli ihtarname çekildiğini buna rağmen Haziran 2006 tarihinden ve ortaklığın bitmesinden sonra müvekkillerinin iradesi dışında verilen kredi ile ilgili olarak ipoteğin kaldırılmadığını iddia ederek ipoteğin terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili cevabında, ... Mahkemelerinin yetkili olduğunu, davalı bankanın... Şubesinin davalı olarak gösterilemeyeceğini, davacılardan ...’un dava konusu ile bir ilgisi olmadığını, müvekkili banka ile dava dış... arasında akdedilen kredi sözleşmesine davalıların müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imza koyduklarını, ayrıca davacılardan ...’a ait taşınmaz üzerine ipotek tesis edildiğini, davalı bankanın kullandırılan krediden kaynaklanan alacağının sona ermediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davacılar vekili 09.12.2012 tarihli dilekçe ile davalı bankanın satış tehdidi altında müvekkilinden 82.709,00 TL tahsil ettiğini, dava tarihi itibariyle borcun 15.251,00 TL olup, fazla alınan bedelin istirdadına, bu taleplerinin kabul görmemesi halinde 50.000,00 TL’den fazla alınan bedelin istirdadına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı ... tarafından açılan davanın aktif husumet ehliyeti olmaması nedeniyle reddine,... Şubesine karşı açılan davanın, bu davalının taraf ehliyeti olmaması nedeniyle reddine, davacı ...’un ipoteğin fekki davasının konusunun kalmaması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, istirdat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 2013/11230 E., 2013/16836 K. sayılı ve 31.10.2013 tarihli bozma ilamında ''Dava konusu ipotekli taşınmazın... ilçesinde bulunduğu dosya içeriğindeki ipotek akit tablosunun tetkikinden anlaşılmıştır. HUMK’nun 13 (HMK’nun 12) maddesi uyarınca taşınmazın aynına ilişkin davalar, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır. Anılan yetki, kesin yetki niteliğinde olduğundan mahkemece re’sen gözetilir. İpoteğin fekki talebi taşınmazın aynına yönelik bir talep olduğundan bu talep yönünden somut olayda yetki hususu gözetilmeden işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. ' denilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davacılar tarafından .... yanında ... Şubesi de davalı gösterilmiş olup, şubelerin merkezden ayrı bir tüzel kişiliği olmadığından taraf ehliyeti bulunmadığı, ipotek verilen taşınmazın sahibinin davacılardan ... olduğundan diğer davacının aktif husumet ehliyeti olmadığı, dava konusu taşınmaz üzerindeki ipotek kaldırılıp, dava istirdat davasına dönüştürüldüğünden ipoteğin fekki davasının konusunun kalmadığı, davacı ...’un 50.000,00 TL limitli verilen ipotek yanında ipotek resmi senedinin 5. maddesi nedeniyle ayrıca ipotek limiti miktarınca müştereken ve müteselsilen kefil sıfatıyla da sorumlu olduğu, yine genel kredi sözleşmesine müşterek borçlu müteselsil kefil olarak imza attığı ve henüz kredi borcu tamamen kapatılmadığından davacı ...’un istirdat talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı ... tarafından açılan davanın aktif husumet ehliyeti olmaması nedeniyle reddine... Şubesine karşı açılan davanın, bu davalının taraf ehliyeti olmaması nedeniyle reddine, davacı ...’un ipoteğin fekki davasının konusunun kalmaması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, istirdat talebinin reddine karar verilmiş hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 16/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11364, Karar No: 2011/9412, Tarih: 21.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/11364 E.  ,  2011/9412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın tapu kaydının kıyı kenar çizgisi nedeniyle iptalinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi 6110 sayılı Kanun'un Yargıtay Yasası’nın değişik 14/b maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 1.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 21/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3049, Karar No: 2024/9300, Tarih: 06.11.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/3049 E.  ,  2024/9300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. İcra Hukuk Mahkemesi

MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı/3. kişiler ... ile ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl-birleşen davalar, alacaklının İİK’nın 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davalarda geçerli istihkak iddiası olmadığından davaların hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verildi, karar davalı 3. kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, 6100 sayılı HMK'daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, İlk Derece Mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, İlk Derece Mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz yoluna başvurmada hukuki yararın bulunması gerekir(HMK md. 361/2). İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurmayan veya süresini geçirdiği için istinaf yoluna başvurmamış olan taraf yönünden, verilen karar kesinleşeceği için artık bu tarafın temyiz yoluna başvurma hakkı bulunmamaktadır.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı 3. kişiler tarafından istinaf yoluna başvurulmadığı, alacaklının istinaf başvurusunun ise Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedildiği görülmektedir.

Bu durumda, İlk Derece mahkemesi kararı davalı 3. kişiler yönünden kesinleşmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararına karşı, istinaf yoluna başvurmayan davalı 3. kişiler tarafından temyiz yoluna başvurulamayacağı anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Bu durumda, İlk Derece mahkemesi kararı davalı 3. kişiler yönünden kesinleşmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararına karşı, istinaf yoluna başvurmayan davalı 3. kişiler tarafından temyiz yoluna başvurulamayacağı anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı 3. kişiler vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, 06.11.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13022, Karar No: 2011/19728, Tarih: 06.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/13022 E.  ,  2011/19728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde ıslahla 95.525,00 TL alacak faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının malik sıfatıyla hareket edip dava konusu taşınmazda ekip yetiştirdiği meyve ağaçlarının bulunduğunu taşınmazın kadastro tesbiti sırasında davalıların murisi adına tespit gördüğü taşınmazın davalılar tarafından 3. kişiye satıldığını, dikip yetiştiridiği meyve ağaçlarının bedeli olarak ıslahla 95.525,00 TL davalılardan talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; bilirkişi rapor esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.HUMK.nun 275. ve devamı maddeleri gereğince; çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar vermelidir.Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. HUMK.nun 281. maddesine göre, bilirkişi raporu; Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabilir.Mahkemenin hükme dayanak yaptığı bilirkişi raporu, varsayıma dayalı olup hükme esas alınamaz. Dava konusu taşınmazın 3 kişiye satış fiyatından daha fazla ağaçlandırma bedeline hükmedilmiş olmasının hukuki dayanağı bulunmamaktadır.Mahkemece yapılacak iş; yeniden oluşturulacak bilirkişiler marifetiyle inceleme yapılmak suretiyle dava konusu meyve ağaçlarının niteliği gözetilerek alınacak rapor doğrultusunda karar vermek olmalıdır.Yukarıda açıklanan hususlar göz önünde tutulmaksızın yanılgılı değerlendirme ve yersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5325, Karar No: 2021/3763, Tarih: 15.04.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/5325 E.  ,  2021/3763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Temyiz dilekçelerinin içerikleri nazara alınarak şikayetçi vekilinin temyiz talebinin beraat hükümlerine, sanık müdafilerinin temyiz talebinin mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK‘nin 318. maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

I- 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik şikayetçi kurum vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Beraat hükümlerine konu olan 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının dava konusu edildiği birleşen İstanbul 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/152E. 2014/255K. sayılı dosyasında, usulüne uygun şekilde davetiye tebliğ olunmak suretiyle duruşmadan haberdar edilmesine karşın şikayetçi kurum vekilinin, duruşmaya katılmadığı, 5271 sayılı CMK’nin 238. maddesi uyarınca bizzat veya dilekçe vermek suretiyle davaya katılma isteminde bulunmadığı ve katılan sıfatını almadığı anlaşılmakla, şikayetçi kurum vekilinin hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi uyarınca uygulanması 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Suça konu faturaların kurumlar vergisinde de kullanılması nedeniyle, 26.04.2009 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "2008" olarak yanlış gösterilmesinin Mahkemece düzeltilmesi ve 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

III-2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

III-2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Sanığın 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleyicisi olduğu yönünden Vergi raporları bulunan mükelleflere ait faturaları defterlerine kaydedip, beyanlarına yansıtarak atılı sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında sanığın suçlamaları kabul etmediği ve mahkemece Dairemizin 08.02.2017 tarih 2016/4290E.2017/749K. Sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen 2009 yılında faturaları kullanılan Beta Yapı İnşaat, İstanbul Marin Raspa-Boya ve Toplu İnşaat isimli firmalar hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının dosya arasına alınmadığı anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından,

1-Faturaları düzenleyen mükellef/mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan“ dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açıldığının tespiti halinde, dosyaların getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi; faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de;

a) Suça konu faturaların Kurumlar Vergisinde kullanılması nedeniyle 26.04.2010 olması gereken suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "2009" olarak yanlış ve eksik yazılması,

b) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,15.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11879, Karar No: 2013/10872, Tarih: 06.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/11879 E.  ,  2013/10872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 10/01/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava haksız fiilden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edimemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun ama­cına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişim biçimi, davacının yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29531, Karar No: 2015/17162, Tarih: 04.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/29531 E.  ,  2015/17162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/361446

MAHKEMESİ : Iğdır 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2009/846 (E) ve 2013/467 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında müşteki A.. T..'a karşı hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, müşteki M.. T..'a karşı mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma, müşteki A.. Ç..'ye karşı hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar Y.. A.., G.. P.. ve suça sürüklenen çocuk Ağit Özsular müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında müşteki M.. T..'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar ve suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müşteki M.. T.. her ne kadar işyerinden bir şeyin çalınmadığını beyan etmiş ise de sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun beyanlarında müştekinin işyerinden bakır tabak ve fener aldıklarını belirtmeleri karşısında aradaki çelişkinin giderilerek, müştekinin işyerinden bir şey çalınmamış ise sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturacağından tamamlanmış suçtan hüküm kurularak fazla ceza verilmesi; aksi halde sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun müştekinin işyerinden aldıklarını beyan ettikleri bakır tabak ve fener çalınmış ise, suça konu eşyaların maddi değerinin tespit edilerek, TCK'nın 145. maddesi gereğince müşteki M.. T..'a yönelik hırsızlık suçundan verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmayacağının tartışılmaması

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Y.. A.., G.. P.. ve suça sürüklenen çocuk A.. Ö..müdafiilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.