muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/953, Karar No: 2016/16121, Tarih: 17.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/953 E.  ,  2016/16121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu 115 ada 28 ve 39 parsel sayılı taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve üzerinde bulunan ve taşınmaza bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Dava konusu 115 ada 31 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırılan kısımlarının yüzölçümü ve fındık ağacı sayısı dikkate alındığında bu bölümlerin kapama fındıklık bahçesi niteliğinde olduğundan, ağaçların yaşlarına göre tespit edilecek verim miktarları ile değerlendirme tarihi olan 2014 yılı kilogram satış fiyatı ve üretim masraflarına göre tespit edilecek net geliri esas alınarak, kapitalizasyon faiz oranı da uygulanmak suretiyle bedelinin tespit edilmesi gerektiği halde, bu yönteme uyulmadan hesaplama yapan bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kamulaştırma bedeline karar tarihine kadar faiz işletilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde faiz bitiş tarihinin gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1696, Karar No: 2021/2718, Tarih: 22.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1696 E.  ,  2021/2718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bucak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.11.2017 tarih ve 2013/117 E. - 2017/292 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi’nce verilen 03.12.2019 tarih ve 2018/767 E- 2019/2299 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, kredi sözleşmesi nedeniyle davalı banka tarafından fazla tahsil edilen komisyon bedellerinin iadesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili; Öztaşlar Nak. ... Şti için 39.893,97 TL, davacı ... Güvenlik ... Şti için 25.570,04 TL, davacı CNS ... Şti. için 29.300,81 TL, davacı Saydam ... Şti. Için 16.324,69 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesini talep etmiş, ilk derece mahkemesince davanın kabulüne, davacı ... Nak. ... Şti. için 39.893,97 TL'nin, Öztaşlar Güvenlik ... Şti. için 25.570,04 TL'nin, CNS ... Şti için 29.300,81 TL'nin, Saydam ... Şti. için 16.324,69 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile ayrı ayrı davacılara ödenmesine karar verilmiş, işbu karara karşı davalı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine istinaf mahkemesince, davanın kısmen kabulüne, 538,94 TL'nin davalıdan alınarak davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

HMK'nın 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000.-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibari ile 58.800.-TL'dir. Davacı şirketlerin ayrı ayrı reddedilen netice-i talep miktarları yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacılar vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 22.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3893, Karar No: 2013/6135, Tarih: 04.06.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/3893 E.  ,  2013/6135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç işlemek için örgüt kurmak, yönetmek ve üye olmak, rüşvet almak-vermek-yardım etmek

HÜKÜM : Mahkümiyet, beraet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin 21/06/2011 havale tarihli dilekçe ile Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında sadece rüşvet suçlarıyla ilgili olarak 3628 sayılı Yasanın 18. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak Hazinenin katılma talebinin kabulüne ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme ve bu örgüte üye olma suçlarından açılan davada doğrudan zarar görmeyen Hazinenin davaya müdahil olarak katılması mümkün olmayıp bu suçlar yönünden verilen hükmü temyiz etme yetkisi olmadığından, Hazine vekilinin sanıklar haklarında suç işlemek için örgüt kurma, yönetme ve bu örgüte üye olma suçlarından kurulan beraet hükümlerine yönelik temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi ile sanık ... hakkında tayin olunan ceza miktarına göre koşulları bulunmadığından müdafiin vaki duruşma isteminin aynı Kanunun 318. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay CGK'nın 18/09/2012 gün 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşıldığından anılan Kanunun rüşvet suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Sanıklar ..., ..., ... haklarında rüşvet alma; ... , ... haklarında rüşvet verme; ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında rüşvet alma-vermeye yardım etme suçlarından verilen beraet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanıklar haklarında verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında rüşvet alma suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Suçu 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesinde belirtilen hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin tatbik edilmemesi, Hazine vekilinin temyiz talebi beraet hükümleriyle sınırlı olduğundan bozma sebebi sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçu 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesinde belirtilen hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin tatbik edilmemesi, Hazine vekilinin temyiz talebi beraet hükümleriyle sınırlı olduğundan bozma sebebi sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, Cilvegözü Sınır Kapısında uzman jandarma çavuş olarak görev yaptığı sahibi olduğu turizm firmasına bağlı araçlarla sınırdan geçiş yaparken ayrıca kaçakçılık yapmak istediğini belirten Mehmet Uzun hakkında menfaat karşılığında işlem yapmayacağını söylediği, rüşvet miktarını artırması üzerine, Mehmet Uzun'un adli merciilere ihbarda bulunduğu, alınan iletişimin tespiti ve teknik takip kararları sonrasında, sanığı yakalatmak üzere, gerçekleştireceği kaçakçılık nedeniyle yasal işlem yapılmaması karşılığında, kadın temin ettiği ve evinde önceden seri numaraları alınmış 8.000 ABD dolarını vererek bu paralarla birlikte yakalanmasını sağlaması şeklinde geliştiği anlaşılan olayda taraflar arasında özgür iradeleri ile yapılmış bir rüşvet anlaşmasının gerçekleşmediği; bu itibarla eylemin rüşvet almaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, tamamlanmış suç hükümleri uygulanarak yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Kabule göre de,

... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/28 Esas sayılı dosyası üzerinden Adli Emanete alınan ancak sehven temyize konu dosyaya gönderilerek Hatay C.Başsavcılığı Adli Emanetinin 2008/874 sırasında kayıt edilen Vzor Marka 70 cal. 7,65 mm çaplı 650838 seri numaralı tabanca ile bu tabancaya ait iki adet şarjör, markası belli olmayan 7,65 mm. çapındaki 65017 seri numaralı tabanca ile bu tabancaya ait 1 adet şarjör ve 7 adet MKE yapımı 7,65 mm çaplı mermi ile 56 adet menşei ve çapı belli olmayan mermilerin TCK'nın 54/1-4. maddesi gereğince müsaderesine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3517, Karar No: 2014/7368, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/3517 E.  ,  2014/7368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 07/03/2007 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11260, Karar No: 2019/5217, Tarih: 16.09.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/11260 E.  ,  2019/5217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Yıldızeli Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1985/158 Esas, 1986/122 Karar sayılı dosyası aslının,

2- Yıldızeli Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1988/116 Esas, 1993/170 Karar sayılı dosyası aslının,

3- Çekişmeli taşınmaza komşu ve yakın komşu durumunda bulunan 102 ada 86, 87, 88 ve 89 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının, varsa tespitlerine esas tapu kayıtlarının ve tedavüllerinin, uygulanmış ise vergi kayıtlarının ve hükmen tapuya tescil edilmişler ise tescile esas dava dosyalarının getirtilerek dosyasına konulması bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30633, Karar No: 2014/16612, Tarih: 29.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30633 E.  ,  2014/16612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/187552

MAHKEMESİ : Çumra Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2012

NUMARASI : 2010/352 (E) ve 2012/164 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın adli sicil kaydında yer almadığı halde tekerrüre esas alınan Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/06/2007 tarih ve 2007/310 esas, 2007/511 karar sayılı ilamının getirtilerek tekerrüre esas olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde tekerrüre esas alınması,

2) Sanığın aşamalardaki savunmalarında, mağdur Saffet'in cep telefonunu arayarak kendisine küfür edip nerede olduğunu sorduğunu, birlikte motosikletle TMO'nun önüne geldiklerinde mağdurun karanlıkta pantolonunun arka cebinden çıkardığı bıçağı çıkartarak üzerine sallamaya başladığını, kendini savunmak için mağdurun üzerine atıldığını, aralarında çıkan arbedede sağ elinden yaralandığını, daha sonra bıçağı mağdurun elinden alarak rastgele salladığını beyan etmesi karşısında, sanığın aksi kanıtlanamayan savunması gözetilerek sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince kısmen istem gibi BOZULMASINA, 29/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22156, Karar No: 2015/1042, Tarih: 27.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/22156 E.  ,  2015/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde hüküm davacı ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ...'in alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla adına kayıtlı üç adet taşınmazı 21.4.2008 tarihinde davalı ...'a sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu ... vekili, aciz belgesi sunulmadığını, takip konusu alacağın ipotekle teminat altına alındığını, dava konusu satışların iyiniyetle ve rayiç bedelle yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının aynı taşınmazlara ilişkin 31.1.2011 tarihinde Ticaret Mahkemesine tasarrufun iptali davası açtığını, anılan mahkemece 14.2.2011 tarihinde görevsizlik kararı verildiğini ancak kararın kesinleşmediğini belirterek eldeki davanın derdestlik nedeniyle reddi gerektiğini, dava konusu taşınmazları 676 000 TL bedelle aldıklarından Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, aciz belgesi sunulmadığını, iptal koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma toplanan delillere göre 22.11.2012 tarihli kararla gerek dava değeri gerekse açılan davanın malvarlığına ilişkin olması nedeniyle mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde ve iki hafta içinde talep edilmesi halinde dosyanın yetkili ve görevli ... Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından 8.1.2013 tarihinde temyiz edilmiş, bilahare 27.2.2013 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden feragat edilmiştir.

Dairemizin 11.3.2013 tarihli kararı ile davalı ... vekillerinden Avukat ...'ın 15.2.2013 tarihli dilekçesi ile temyiz isteğinden vazgeçtiğini bildirdiği anlaşılmakta ise de adı geçen vekilin dosya içerisinde vekaletnamesi veya yetki belgesi bulunmadığı anlaşıldığından Av....'ın davalı borçlu ...'in vekili olduğunu gösterir feragat yetkisi de bulunacak şekilde vekaletname örneğinin istenmesi ve 15.2.2013 tarihli dilekçe altına vekilin kimlik tesbiti yapıldıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş; 3.5.2013 tarihli dilekçe ile davalı ... vekili Avukat ... temyizden feragat yetkisini de içerir vekaletname örneği ile temyizden feragat dilekçesi sunmuştur.