muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4923, Karar No: 2022/641, Tarih: 13.01.2022

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "Suçta kullanılan ve el koyma kararı verilen 32 SN 232 plaka sayılı aracın TCK 54 madde gereğince MÜSADERESİNE" ibaresinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4) Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve silahla tehdit suçlarından verilen kararlara yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.10.2018 gün ve 2016/7-127 Esas, 2018/482 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, fiilin nitelik yönünden bölünmek suretiyle, aynı fiilden dolayı iki ayrı karar verilmesi Ceza Muhakemesi Kanununa aykırılık oluşturacaktır.

Tüm dosya kapsamından; mağdurun, sanıklar tarafından tehdit kullanılmak suretiyle zorla alıkonularak kullanmış oldukları araca bindirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin kül halinde silahla birden fazla kişiyle birlikte tehdit ve cebir kullanılmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, tehditin ve yaralamanın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları olduğu gözetilmeden, sanığın 5237 sayılı TCK.nın 44.maddesi uyarınca en ağır suçtan aynı Kanun'un 37/1.maddesi delaletiyle 109/2, 109/3-a-b maddeleri gereğince cezalandırılması yerine sanık hakkında silahla tehdit suçundan da ayrıca karar verilmesi suretiyle CMK.nın 225/1.maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13499, Karar No: 2015/19589, Tarih: 04.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/13499 E.  ,  2015/19589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimliliği teşvik primi, yabancı dil ücret farkı ile izin ücreti farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin ... bağlı işyerinde mühendis olarak çalışmakta olduğunu, ... üyesi olduğunu, işveren ile imzalanan Toplu İş Sözleşmesinin 40, 60/c. ve ç. maddelerinde düzenlenen zamlı ücretlerin eki niteliğinde olmayıp ücretin temeli niteliğinde olduğunu, ücretinin 60/d. maddesindeki verimliliği teşvik primlerinin. 67-69. maddelerde düzenlenen idareci primlerinin, toplu iş sözleşmesinin 59. maddesi gereğince ulusal bayram, genel, hafta ve akdi tatil ücretlerinin, yıllık, günlük ve ücretli mazeret izni gibi tüm izin ücretlerinin cetveldeki saat ücretinin anılan maddelerdeki oranlar kadar ayrı ayrı bulunarak artırılmış saat ücreti esas alınarak hesaplanması gerekmekte iken sadece saat ücret cetvelindeki miktarlar esas alınarak zamsız saat ücreti üzerinden ödendiğini, verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yıllık izin ücreti farkı alacaklarının noksan ödendiğini belirterek alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 40. maddesi gereğince kendi ihtisas dallarında çalışmaları kaydı ile mühendislerin ücretlerinin zamlı olarak ödendiğini, bu zamlı kısmın iddia edildiği gibi idarecilik primi ile verimliliği teşvik primi hesabında dikkate alınamayacağı aynı sözleşmenin 60. maddesinden açıkça anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yıllık izin ücretinin yüksek mühendis ve mimarlar için öngörülen zamlı kısmın da temel ücrete eklenerek hesap yapılması gerektiğini ancak bu husus dikkate alınmadan ödeme yapıldığını belirterek fark alacağın tahsilini istemiştir. İş yerinde uygulanmakta olan 22. dönem işletme toplu iş

sözleşmesinin 60. maddesinin c. ve ç. fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

sözleşmesinin 60. maddesinin c. ve ç. fıkralarında öngörülen farklı (zamlı) ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve akdi tatil ücretleri ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde dikkate alınacağı düzenlenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının eksik ödenip ödenmediğine ilişkindir. İstek konusu dönem içinde iş yerinde uygulanmış olan toplu iş sözleşmesinin 40. maddesinde "39. madde esaslarına göre işe alınan dört yıl ve daha fazla teknik öğrenim gören saat ücretli işçilerden makina, inşaat, elektrik, elektronik, harita, fizik, jeofizik, kimya, gemi, uçak, metalürji, endüstri, tekstil, bilgisayar, işletme, uzay, havacılık. matematik, mühendisleri ve mimarlar kendi dalında çalışmaları kaydıyla ücretleri yüzde yirmibeş yüksek mühendis ve yüksek mimarlar ile bunlardan doktora yapanların ücretleri yüzde otuz zamlı olarak ödenir. Bu maddede öngörülen zamlı ücretler ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili, akdi tatil, ücretli izin ile ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınır." düzenlemesi yer almakta olup, zamlı ücretin hangi alacakların hesabında esas alınacağı açıkça belirtilmiştir. Yukarıda belirtilen toplu iş sözleşmesinin hükümleri uyarınca verimliği teşvik primi, yabancı dil bilgisi ücreti ve yıllık izin ücreti alacağı hesabında zamlı ücretin dikkate alınamayacağı açıktır. Bu düzenlemeler gözetilmeksizin davacının isteklerinin hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2802, Karar No: 2020/3968, Tarih: 04.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2802 E.  ,  2020/3968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle TCK'nın 143.maddesi uyarınca en çok 1/3 oranında artırım yapılabileceği gözetilmeden 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini kazanılmış hak gereği uygulama yapılması nedeniyle sonuca etkili görülmemiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kazanılmış hak gözetilerek uygulama yapılırken “1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca” uygulama yapıldığının belirtilmemesi, bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan neticeten 1 yıl 4 ay hapis cezası, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan 4800 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükümler aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak hırsızlık suçundan hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 1 yıl 4 ay üzerinden infazının yapılarak ertelenmesine, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise hükmedilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının 4800 TL üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, hırsızlık suçundan 1 yıl 4 ay hapis cezasına, işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarından “Suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet hükmü kararına karşı aleyhe kanun yolu başvurusu olmadığı gözetilerek kazanılmış hak gereği suça sürüklenen çocuğun netice olarak bir önceki kararda verildiği şekilde 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” ve "Suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet hükmü kararına karşı aleyhe kanun yolu başvurusu olmadığı gözetilerek kazanılmış hak gereği suça sürüklenen çocuğun netice olarak bir önceki kararda verildiği şekilde 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” ibareleri çıkarılarak yerlerine, “hırsızlık suçundan hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 1 yıl 4 ay üzerinden infazının yapılarak ertelenmesine”, “iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmedilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 4800 TL üzerinden infazının yapılmasına" ibareleri eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17810, Karar No: 2013/4687, Tarih: 14.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17810 E.  ,  2013/4687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 26/01/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava trafik kazasında yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalılardan ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı huku­kuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edimemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun ama­cına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişim biçimi, kusur durumu, yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda 2 sayılı bendde gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenle davalılar ... ve ... yararına reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7901, Karar No: 2023/16345, Tarih: 21.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/7901 E.  ,  2023/16345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen inceleme konu karar ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 265 inci maddesi, 43 üncü, 62, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 3.740,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; olayın gerçekleştiği pasaja ait güvenlik kamera kayıtlarının ve o sırada çekimde olan polis kamerasına ait görüntülerin dosya arasına alınmadığı, bu kayıtlar dosya arasına alındığı takdirde üzerine atılı suçu işlemediğinin ortaya çıkağı ve mağdurların soyut beyanı dışında dosyada somut bir delilin de bulunmadığı, bu nedenle üzerine atılı suçtan beraat hükmü kurulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde Sulh Ceza Hakimliğinden alınan karar uyarınca dernekte arama yapıldığı, arama başladıktan sonra olay yerine gelen sanığın derneğe girmek istediğini polis memuru olan mağdurlara söylediği, mağdurların, polis tanıtım kartlarını sanığa göstererek içeride mahkeme kararına istinaden arama yapıldığını, arama bitmeden içeriye kimseyi alamayacaklarını söyledikleri, bunun üzerine sanığın mağdurlara hitaben "Ben girerim kardeşim, siz bana karışamazsınız." diyerek içeriye girmek istediği; ancak mağdurların sanığı engelledikleri ve "Ben buraya girerim, beni engelleyemezsiniz, bu yaptığınız için sizi pişman edeceğim, sizinle daha sonra görüşeceğiz." şeklinde sözler söyleyerek görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği olayda;

1. Sanığın suçlamayı kabul etmediği,

2. Mağdurların benzer anlatımlarda bulundukları,

3. Mağdurlar tarafından 03.11.2015 tarihli tutanağın tutulduğu,

Tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Sübuta Dair Temyiz Sebepleri Yönünden

Mağdurların aşamalardaki benzer anlatımları, 03.11.2015 tarihli tutanak içeriği ve tüm dosya kapsamı karşısında, Yerel Mahkemenin delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırı bulunmamıştır.

B. Sair Yönlerden

1. Sanığın suçlamayı kabul etmediği,

2. Mağdurların benzer anlatımlarda bulundukları,

3. Mağdurlar tarafından 03.11.2015 tarihli tutanağın tutulduğu,

Tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Sübuta Dair Temyiz Sebepleri Yönünden

Mağdurların aşamalardaki benzer anlatımları, 03.11.2015 tarihli tutanak içeriği ve tüm dosya kapsamı karşısında, Yerel Mahkemenin delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırı bulunmamıştır.

B. Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı, anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6626, Karar No: 2019/7133, Tarih: 08.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6626 E.  ,  2019/7133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2018/1267-2018/1399

İlk Derece

Mahkemesi : Akhisar Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 2017/531-2018/156

Dava, sigorta başlangıç tarihinin vergi mükellefiyet başladığı tarih olan 18.12.1989 tarihinden itibaren başlatılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı kurumun sigortalısı olduğunu, Akhisar Vergi Dairesi Müdürlüğünden alınan yazı ile sabit olduğu üzere 18.12.1989 tarihinde işe başlamasının yapıldığını, mükellef olarak tescil edildiğini, Esnaf ve Sanatkârlar Sicil Memurluğunca da düzenlenen belgede müvekkilinin sicil kaydının mevcut olduğunu, müvekkilinin 18.12.1989 tarihinde vergi kaydının açılmış olmasına rağmen davalı Kurum tarafından Bağkur kaydının yapılmadığını, mülga 1479 sayılı Kanunun gereğince zorunlu sigortalılık kapsamına alınan esnaf ve sanatkârları ile diğer bağımsız çalışanlara kanunda yazılı sosyal güvenlik hükümlerini uygulama amacı taşıdığını belirterek müvekkilinin sigortalılık başlangıç tarihinin vergi kaydı başlangıç tarihi olan 18.12.1989 olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı Kurum vekili, Davacının 08.01.2002 tarihli Bağkura giriş bildirgesine istinaden 12.10.2001 tarihli vergi kaydına göre sigortalılık tescilinin yapıldığını daha sonradan davacının 30.04.2008 tarihi itibarı ile 60 ay ve üzeri borcu bulunduğundan 31.10.2001 tarihi itibariyle 5510 sayılı Yasanın geçici 17. maddesine istinaden sigortalılık durumunun durdurulup dondurulduğunu, 30.04.2015 tarihi itibarı ile de bu defa 12 aydan fazla prim porcu bulunması nedeniyle 01.05.2008 tarihi itibariyle 5510 sayılı Yasanın geçici 63. maddesine göre sigortalılığının dondurulduğunu, 4956 sayılı Yasanın 15. maddesi ile 5510 sayılı Yasanın geçici 8. maddesinde yapılan değişikliklere istinaden davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 04.10.2000 tarihinden öncesine çekilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi, davacının 18.12.1989 tarihinden itibaren vergi mükellefi olduğu, 08.01.2002 tarihli bildirgesi üzerine o tarihteki mevzuatlara göre 12.10.2001 tarihinden itibaren sigortalılık başlangıcının yapıldığını, yürürlükte bulunan düzenlemelere bakıldığında, sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin 04.10.2000 tarihinde başlatılmasına ilişkin 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile 1479 sayılı Kanuna eklenen ve 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 18. madde Kuruma başvuru tarihinde yürürlükte olup, anılan hüküm uyarınca 04.10.2000 tarihinden önce Kuruma kayıt ve tescili bulunmayan sigortalıların sigortalılıklarının 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağından, bu kapsamda 04.10.2000 tarihinden önce Kuruma kayıt ve tescilli bulunmayan davacının sigortalılığının vergi kaydı olsa dahi 18.12.1989 tarihinden itibaren başlatılamayacağı gerekçesi ile davanın reddine dair karar vermiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ

İstinaf kanun yoluna başvuran davacı vekili, davacının 18.12.1989 tarihinde vergi kaydı açılmış olmasına rağmen Kurum tarafından Bağ-Kur kaydı yapılmadığını, sigortalı sayılanların 3 ay içerisinde Kuruma başvurarak kayıt yaptırmalarını aksi halde Kurum tarafından resen tescil işleminin yapılması gerektiğini, tüm deliller toplanmadan eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu beyanla, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, Geçici 18. maddenin yürürlüğe girdiği 02.08.2003 gününe kadar (bu tarih hariç) 1479 sayılı Yasa kapsamında Kurum işlemiyle tescil işlemi gerçekleşmediği gibi, bu tarihe dek Kuruma yönelik tescil başvurusu veya prim ödeme olgusu da bulunmayan davacının, söz konusu Geçici 18. madde hükmü karşısında, 04.10.2000 tarihi öncesine yönelik sigortalılık süresinin tespitine yönelik isteminin kabulüne olanak bulunmadığı konusundaki hukuksal gerçeğin; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 12.04.2017 t., 2017/10-955 E., 2017/722 K. sayılı ilamındaki, "...Geçici 18. maddede öngörülen ve 04.10.2000 tarihi öncesi döneme ait vergi kaydı bulunan dönemler için borçlanma imkanı sağlayan hükmünden yararlanmak için, maddede belirtilen süre içinde Kuruma müracaatı veya borçlanma iradesini ortaya koyacak şekilde herhangi bir prim ödemesi bulunmadığından, süresinde borçlanma talebinde bulunmayan davacının geriye dönük olarak vergiye kayıtlı olduğu süreleri borçlanması ve buna dayalı olarak sigortalılığının tespitine yasal olanak bulunmamaktadır...." irdelemeyle de ortaya konulmuş bulunduğu gözetilerek; istinaf kanun yoluna başvuranın dilekçesinde yer verilen itirazların, sıralanan gerekçeler karşısında yerinde olmadığı, kamu düzenine ilişkin konularda da kararın esasına etkili bir aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan REDDİNE dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, müvekkilinin 18.12.1989 tarihinde vergi kaydının açılmış olmasına rağmen davalı Kurum tarafından Bağ-Kur kaydının yapılmadığını, mülga 1479 sayılı Kanunun gereğince zorunlu sigortalılık kapsamına alınan esnaf ve sanatkârları ile diğer bağımsız çalışanlara kanunda yazılı sosyal güvenlik hükümlerini uygulama amacı taşıdığını belirterek, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Davanın yasal dayanağı; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesindeki; “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” düzenlemesi ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereği 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25 maddeleridir.