muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3824, Karar No: 2023/12407, Tarih: 05.12.2023

14. Belirtmek gerekir ki asıl olan kanun yoluna başvurudur. Buradaki sınırlamalar ise ölçülü olmalı ve erişim hakkını önemli ölçüde etkisizleştirmemelidir. Aynı vakıaya dayalı birden fazla talebin veya aynı vakıa nedeni ile aynı davada talepte bulunanların ayrı ayrı kesinlik sınırına tabi tutularak mahkemeye erişim hakkının sınırlandırılması, kusur veya maluliyet oranın farklı farklı belirlenmesine neden olacak ve erişim hakkını etkisizleştirecektir.

15. Somut olayda davacı aynı olaydan kaynaklanan zarar nedeniyle davalıya karşı olan birden fazla talebini (maddi ve manevi tazminat) aynı davada birleştirmiştir. Objektif dava birleşmesi olarak adlandırılan bu durumda taleplerin her biri ayrı dava olmakla birlikte, görünüşte tek bir hüküm bulunduğundan temyizde kesinlik sınırının tespiti için temyiz edilen maddi ve manevi tazminat tutarlarının toplamları esas alınmalıdır.

16. Aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 18.09.2019 tarih ve 2018/4-375 Esas, 2019/473 Karar, 30.04.2019 tarih ve 2017/4-1394 Esas, 2019/494 Karar ve 30.03.2021 tarih ve 2019/(21)10-768 Esas, 2021/361 Karar sayılı ilamlarında kabul edilmiştir.

16. Kaldı ki davacı tarafın temyizi üzerine, toplam miktardan duruşma istemi değerlendirilmiş ve toplam miktarın duruşma talep edilebilecek miktarın üzerinde olduğu gerekçesi ile temyiz istemi duruşmalı yapılmıştır. Duruşma miktarının toplam değere göre kabul edilmesi ile her talebin ayrı ayrı kesinlik sınırı yönünden kabul edilmesi bir çelişkidir. Duruşmalı yapılan bir temyiz incelemesinin her bir talep yönünden kesinlik sınırı nedeni ile reddi mahkemeye erişim hakkının ihlalini oluşturmaktadır.

17. Sonuç itibari ile somut uyuşmazlıkta tazminat istemlerinin her bir davacı yönünden temyiz isteminin kesinlik sınırından reddi isabetli olmamıştır. Duruşmalı miktar kesinlik sınırının da üstünde olduğundan duruşmalı yapılan davanın esastan incelenmesi gerekir. Açıklanan gerekçe ile çoğunluğun kesinlikten ret kararına katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/15202, Karar No: 2014/25914, Tarih: 17.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/15202 E.  ,  2014/25914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizli 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :06.05.2014

NUMARASI :Esas no: 2013/670 Karar no:2014/313

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.17.12.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/4861, Karar No: 2017/278, Tarih: 10.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/4861 E.  ,  2017/278 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SARIGÖL (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın bu suçu, daha önce işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu ve uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine"

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 10/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3479, Karar No: 2014/2866, Tarih: 20.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3479 E.  ,  2014/2866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2012

NUMARASI : 2011/455-2012/383

Davacılar M.. B.. vd. vekili tarafından, davalılar K.. K.. vdl. aleyhine 07/12/2011 gününde verilen dilekçe ile araç mülkiyetinin tespiti ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ile davalı K.. K.. ve dahili davalı F.. B.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, araç mülkiyetinin tespiti ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacılar, tarafların murislerinden intikal eden ticari işletmenin demirbaşları arasında bulunan, davaya konu araçların mülkiyetinin tespiti ile davalı K.. K..’nın araçların tescil işlemlerini geciktirmesi nedeniyle uğradıklarını belirttikleri maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Mahkeme, işletme hakkı devrine ilişkin noterlik sözleşmeleri, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı itibari ile davaya konu araçların mülkiyetinin %100 hisse üzerinden %42,5’er hisselerinin davacılara, %15 hissenin dahili davalı F.. B..’e ait olduğunun tespiti ile araçların trafik kayıtlarının iptaline ve adı geçenler adına tesciline, maddi ve manevi tazminat istemlerinin ise reddine karar vermiştir.

Trafik kaydındaki tescilin iptali ile yeni kayıt ve tescile karar verilmesi idareyi işlem yapmaya zorlayıcı bir karardır. Oysa adli yargı yerinde idareyi işlem yapmaya zorlayıcı karar verilemez. Mülkiyetin tespitine karar verilmekle yetinilmelidir. Ne var ki bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Trafik kaydındaki tescilin iptali ile yeni kayıt ve tescile karar verilmesi idareyi işlem yapmaya zorlayıcı bir karardır. Oysa adli yargı yerinde idareyi işlem yapmaya zorlayıcı karar verilemez. Mülkiyetin tespitine karar verilmekle yetinilmelidir. Ne var ki bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle; hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek yerine “Dava konusu; tarafların miras bırakanı olan ve 14/01/2008 tarihinde vefat eden 2......... T.C. Kimlik Nolu Y... B... adına trafik kayıtlarında tescilli bulunan 06........plaka sayılı, Volkswagen marka, 2007 model, kamyonet cinsi araç ile; 06 ....... plaka sayılı Renault marka 2004 model minibüs cinsi aracın mülkiyetinin %100 hisse üzerinden; %42,5 'er hisselerinin, (her bir davacı adına %42,5 'er hisse olmak üzere aracın % 85 hissesinin davacılara ait olması suretiyle) davacılar 2............. T.C. kimlik no'lu M.. B.. ve 2.............T.C kimlik no'lu E.. B..'e; %15 hissesinin dâhili davalı F... B..'e ait olduğunun tespitine” biçimindeki cümlenin yazılmasına; tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 20/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11477, Karar No: 2015/18126, Tarih: 24.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/11477 E.  ,  2015/18126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza Mahkemesi

Davacı vekilinin 12.03.2007 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya incelendiğinde davac... mevsimlik işçi olduğu ve kış aylarında limon bahçelerinde çalışmak üzere ... iline geldiği yaz aylarında ise “...Köyü ...” adresinde oturduğu bu durumun ...Jandarma komutanlığı tarafından düzenlenen 27.03.2007 tarihli tutanağa göre belirlendiği tazminat davasına dayanak teşkil eden ceza davasında ilk etapta “.... Beldesi ... sokak no:17 ...” adresinde ikamet ettiğini bildirdiği, 16.03.2005 tarihli duruşmada “.... Mahallesi 1359. Sokak no:62 ..” adresinde ikamet ettiğini bildirdiği, ceza dosyasının karar başlığında ise adresinin “...Beldesi .. sokak no:17 ...” olarak belirtildiği, beraat hükmünün “....Mahallesi 1359. Sokak no:62 ..” adresine Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre 21.03.2006 tarihinde tebliğ edildiği, kesinleşme şerhini içeren beraat hükmünün “... Mahallesi 5940. Sokak no:62..” adresine tebliğ edildiği, ancak davacının adreste tanınmadığı gerekçesiyle tebligatın iade edildiği, bu kez aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebligatın yapıldığı, tazminat davası sırasında davacı vekilince ibraz edilen 07.03.2007 tarihli vekaletnamede davacının adresinin “....Köyü ...” olarak beyan edildiğinin anlaşılması karşısında farklı adreslerde geçici olarak ikamet ettiği belirlenen davacının öncelikle resmi kurumlara bildirdiği adresine kesinleşmiş beraat hükmünün tebliğ edilmesi amacıyla araştırma yaptırılması ve sonucuna göre yukarda belirlenen ilkeler çerçevesinde tebligat gönderilmesi gerekirken bu belirlemelerden uzak ve Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine aykırı olarak 08.08.2006 tarihli kesinleşmiş beraat hükmünün tebliği usulsüz kabul edilmekle,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Dava, 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup; Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 esas ve 2010/57 sayılı kararında, 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının arandığı, ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama bulunmamakla birlikte hiçbir hakkın sonsuza dek dava konusu yapılamayacağı, özel hukuk kapsamında değerlendirilmesi gereken bu talebin de makul bir süre içinde dava konusu edilmesi gerektiği ve dairemizce benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren ise 3 ay içinde tazminat davalarının açılması gerektiği ve dava süresi açısından Borçlar Kanununun 60. maddesindeki sürenin kabulünün gerektiği ve her koşulda davanın 10 yıllık süre içinde açılması gerektiği kabul edilmekle kanun dışı yakalanan veya tutuklananlar hakkında beraat hükmünün verilmesinden itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği anlaşılmakla, incelemeye konu olan dosya kapsamına göre kesinleşmiş beraat hükmünün davacıya usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediğinin anlaşılması ve tazminat davasına dayanak teşkil eden mahkeme dosyasının içeriğine göre davacı hakkındaki beraat hükmünün 12.07.2006 tarihinde kesinleştiği, davacı ... için davanın 12.03.2007 tarihinde açıldığı anlaşıldığından, davanın kabulü yerine, yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak, BOZULMASINA, 24.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2268, Karar No: 2018/2288, Tarih: 28.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/2268 E.  ,  2018/2288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 22. Ceza Dairesinin 20/04/2015 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'in kimliği tespit edilemeyen suç arkadaşı ile birlikte hırsızlık yapmak amacıyla mağdurun işyerine girdikleri, suç arkadaşının mağduru alış veriş yapacakmış gibi oyaladığı sırada sanığın çekmecede bulunan iki adet telefon ile 250.-TL parayı aldığı, suç arkadaşına tamam anlamında işaret yapınca mağdurun durumdan şüphelenerek dükkandan çıkmalarını istediği, sanığın tişörtünü kaldırıp belindeki bıçağı gösterdiği, mağdurun polis çağıracağını söylemesi üzerine sanık ve suç arkadaşının mağduru ittirerek kapıya çarptıkları ve dükkandan çıktıkları, mağdurun çekmeceyi kontrol ettiğinde telefonlarının ve parasının alındığını fark edip peşlerinden koştuğu, sanığa bir metre kadar yaklaştığında sanığın bıçak savurup tekme atarak mağduru düşürüp kaçmaya çalıştığı, ancak çevredeki vatandaşların yardımı ile yakalandığı olayda, sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun vasfında ve delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4442, Karar No: 2013/5728, Tarih: 12.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4442 E.  ,  2013/5728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12146, Karar No: 2014/11836, Tarih: 30.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12146 E.  ,  2014/11836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma,

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya içeriğine göre, 15 yaşı içerisindeki mağdurenin olaydan önce duygusal arkadaşlık kurduğu sanıkla, suç tarihinde anlaşarak birlikte ailesinden habersiz sanığın kaldığı eve giderek burada cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka neden olmaksızın cinsel ilişkiye girdiğinin sübut bulduğu anlaşılan olayda, mağdure hakkında Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 20.04.2011 günlü raporda "Mağdurede maruz kaldığı olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede travma sonrası stres bozukluğu tespit edildiği ve ruh sağlığının bozulduğu" belirtilmiş ve bu rapor esas alınarak sanığın cezası TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca arttırılmış ise de, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 765 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan objektif sorumluluğun kaldırılarak subjektif sorumluluğun kabul edildiği, 5237 sayılı TCK.nın 23. maddesi uyarınca failin, gerçekleşen fakat kastetmediği bir neticeden sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, cebir, tehdit veya hile gibi iradeyi etkileyen herhangi bir hal olmaksızın mağdureyle cinsel ilişkiye giren sanığın bu eyleminden dolayı kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiğinin iddia olunduğu olayda, sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, mesleki tecrübesi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkacak olan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmayacağı, meydana gelen zararın 5237 sayılı TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşılması sırasında dikkate alınabileceği gözetilmeden, sanığın cezasında 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesi ile arttırım yapılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7224, Karar No: 2025/1892, Tarih: 10.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/7224 E.  ,  2025/1892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/89 E., 2024/201 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Bakırköy 23. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle beraat kararının yerinde olmadığına, sanık hakkında üst sınırdan ceza verilmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103/4. maddesinin uygulanmasına ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle geçerli mazeret sunulmasına rağmen göz ardı edilerek hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna, sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına, eylemde tehdit unsurunun bulunduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 23. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18432, Karar No: 2015/11788, Tarih: 02.07.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18432 E.  ,  2015/11788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, mısır ve pamuğun 2010 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin verilerin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden,

3-Denizli 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/372 Esas 387 Karar sayılı ilamın kesinleşme şerhli onaylı suretinin ilgili mahkemesinden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.