muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14787, Karar No: 2016/10176, Tarih: 08.11.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/14787 E.  ,  2016/10176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 08.11.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil ile tazminat isteklerine ilişkindir.

Davacılar, ortak miras bırakanları ...’ın ilk eşi...’nin çocukları olduklarını, muris ...’in maliki olduğu kök 117, 121 ve 152 parsel sayılı taşınmazlardaki 13/32 payını mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ikinci eşi ...’dan olma davalı ...’a 26/08/1980 tarihinde, yine maliki olduğu 155 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını aynı amaçla ikinci eşinden olma daval...’a 1971 yılında satış yoluyla temlik ettiğini, davalı ...’ın çekişmeli 117, 121 ve 152 parsel sayılı taşınmazlardaki ve davalı ...’ın da çekişmeli 155 parsel sayılı taşınmazdaki payını murisin ikinci eşi...’dan olma diğer davalılar ile paylaştığını, paylaşma amacıyla yapılan temliklerin de muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adlarına tapuya tescilini, iyiniyetli üçüncü kişilere devredilen taşınmazlar yönünden ise toplamda 10.000,00 TL tazminatın davalılardan alınmasını istemişlerdir.

Davalılar, öncelikle davanın derdestlik nedeniyle reddini, aksi takdirde; üçüncü kişilere devredilen taşınmazlar yönünden tazminat isteğinin zaman aşımına uğradığını, murisin ilk eşinden olma çocuklarına 24 dönüm kadar taşınmaz bıraktığı gibi davacıların da miras payını para olarak aldıklarını, murisin denkleştirme amacıyla çekişmeli taşınmazları kendilerine bıraktığını, temlik tarihinden 33 yıl ve murisin ölümünden 16 yıl geçtikten sonra eldeki davanın açılmasının hakkın kötüye kullanılması olduğunu bildirip davanın usulden ve esastan reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temlik tarihinden itibaren en az 33 yıl ve murisin ölümünden itibaren 15 yıl geçtikten sonra eldeki davanın açılmasının hakkın kötüye kullanılması olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, temlik tarihinden itibaren en az 33 yıl ve murisin ölümünden itibaren 15 yıl geçtikten sonra eldeki davanın açılmasının hakkın kötüye kullanılması olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; muris ...’ın maliki olduğu 117, 121 ve 152 parsel sayılı taşınmazlardaki 13/32 payını 26/08/1980 tarihinde ikinci eşi...’dan olma davalı oğlu ...’a satış suretiyle temlik ettiği, davacıların murisleri olduğunu iddia ettiği ....oğlu...’in de 155 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını 27/12/1971 tarihinde dava dışı...’a satış suretiyle temlik ettiği, murisin 22/05/1998 tarihinde öldüğü, eldeki davanın ise 04/07/2013 tarihinde açıldığı kayden sabittir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Diğer taraftan, miras bırakanın 01.04.1974 tarihli ve ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı çerçevesinde iradesinin tartışmaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması ve muvazaa ile illetli olduğunun saptanması halinde zamanaşımı hükümlerine tabi olmayacağı gözetilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, yukarıda açıklanan ilke ve olguları kapsar biçimde bir araştırma ve incelemenin yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, taraflarca ileri sürülen hiç bir delil toplanmadan yazılı şekilde karar verilmiştir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıdaki açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda gerekli araştırma ve incelemenin yapılması, dava konusu taşınmazların temlikine ilişkin resmi senetlerin istenilmesi, dava konusu taşınmazların satış tarihindeki gerçek değerlerinin ne olduğunun, satış bedeli ile gerçek değer arasında fark bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, tarafların bildirdiği tanıkların dinlenerek muris muvazaası iddiasına yönelik bilgilerinin alınması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, murisin yaptığı temliklerdeki gerçek iradesinin ne olduğunun kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması, muvazaa ile illetli olduğunun saptanması hâlinde hak düşürücü ve zamanaşımı hükümlerine tâbi olmayacağı gözetilmek suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11482, Karar No: 2014/11222, Tarih: 04.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11482 E.  ,  2014/11222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'nın 1960 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 18.11.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7158, Karar No: 2017/10231, Tarih: 06.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/7158 E.  ,  2017/10231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... ili, ... ilçesi, ...li köyü, 157 ada 6 parsel sayılı taşınmaz 5898 m2 ve yüzölçümü ve edinme sebebinde ...’ın zilyetliğinde olduğu belirtilerek malik hanesi açık bırakılmış, kadastro tutanağı ... Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır.

Davacı ... Yönetimi, 07.09.2005 havale tarihli dilekçesi ile dilekçeye ekli koordinatla belirlenen alanların orman sayılan yerlerden olduğunu ancak kadastro sırasında orman sınırları dışarısında bırakıldığını belirterek kısmî ilân süresi içerisinde ayrı ayrı dava açmıştır.

... Kadastro Mahkemesince, davacı ... Yönetiminin ayrı ayrı açtığı davaların birleştirilmesine karar verilmiş; ... Kadastro Mahkemesinin kapatılması üzerine dosya ... Kadastro Mahkemesine devredilmiş, yargılama sırasında davaların tefrikine karar verilmiş, 157 ada 6 parsel sayılı taşınmaz hakkında eldeki temyize konu dava mahkemenin 2014/28 Esasına kaydedilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın reddine, taşınmazın davalı ... adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kısmî ilân süresi içerisinde kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeki taşınmazın bulunduğu yörede orman ve genel arazi kadastrosu 5304 sayılı Kanuna göre birlikte gerçekleştirilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun anlaşıldığı gibi komşu 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların da gerçek kişiler adına tapuda kayıtlı olduğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12805, Karar No: 2023/12829, Tarih: 14.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12805 E.  ,  2023/12829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1440 E., 2023/2052 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/99 E., 2023/64 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve feri müdahil Kurum vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve feri müdahil Kurum vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde 2003/Ocak- 2013/Mart arasında kesintisiz çalıştığının tespiti ile eksik yatan sigorta primlerinin ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının tespitine karar verilmesini talep ettiği tarihler yönünden 5 yıllık hak düşürücü sürenin dolduğunu, davacının kesintisiz çalışmadığını, davacının çeşitli tarihlerde ücretsiz izin talep edip kullandığını, ... Havalimanının 31.12.2012 tarihinde fiilen kapatıldığını, 2013 yılı Mart ayına kadar çalışma yapılmasının fiilen mümkün olmadığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

2.Feri müdahil SGK vekili cevap dilekçesinde;davacının çalışmasının kesintili olduğunu, mevzuata göre her çalışmanın ayrı değerlendirildiğini ve çalışma dönemini takip eden yılbaşından itibaren 5 yıllık hak düşürücü süreye tabi olduğunu, bu tür davaların kamu düzeni ile ilgili olduğundan salt tanık anlatımlarına dayanarak karar verilemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile davacının iddiasını destekleyen bordro tanıkları ve diğer tanıkların olması ve tanık beyanları ile dosya içerisine giren bilgi ve belgelerin karşılaştırmasından davalı işyerinde 01.07.2003 tarihinden 07.03.2013 tarihine kadar çalıştığı,aşağıdaki tabloda görüleceği üzere; 2003/11.ayda çalışmadığı diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2004 yılında Ocak ve Aralık aylarında çalışmadığı diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2005 yılında Şubat ve Mart aylarında çalışmadığı, diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2006 yılında Ocak ve Mart aylarında çalışmadığı diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2007 yılında Ocak ve Aralık aylarında çalışmadığı diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2008 yılında Şubat ayında çalışmadığı Ocak ve Aralık aylarında 15 er gün çalıştığı, diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2009 yılında Şubat ve Aralık aylarında çalışmadığı diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2010 yılında Ocak, Mart ve Aralık aylarında çalışmasının bulunmadığı, diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2011 yılında Şubat çalışmasının bulunmadığı, Kasım ve Aralık aylarında 15 er gün çalıştığı, diğer aylarda tam olarak çalıştığı, 2012 yılında maaş ödemeleri ve imzalı izin belgeleri nazara alındığında Ocak, Şubat, Mart ve Aralık aylarında çalışmasının bulunmadığı, Kasım ayında 15 gün çalıştığı, diğer aylarda tam olarak çalıştığı, sunulan belgelerden 2013 yılında 01.01.2013-31.01.2013 arasında 30 gün, 01.03.2013-07.03.2013 arasında 7 gün mazeret izinli olduğu, Şubat ayında da tam olarak çalıştığı kanaatine varıldığı, davacının aldığı ücret bakımından ise dosya kapsamında bulunan banka kayıtları incelendiğinde davacının ücretinin asgari ücretin altında veya üstünde olacak şekilde her ay değişkenlik gösterdiği, tanık beyanlarından da davacının ücretinin bir kısmının banka, kalanının elden olacak şekilde ödendiğinin anlaşılması göz önüne alındığında davacının çalıştığı süre ve yaptığı iş dikkate alınarak asgari ücretin altında ücret alamayacağı kabul edilerek asgari ücretle çalıştığının değerlendirildiği gerekçesine dayalı olarak davanın kısmen kabulü ile ... TC Kimlik numaralı, ... sigorta sicil numaralı ...'ın; ... sicil sayılı dosyada işlem gören ... A.Ş. Clup Hotel ... Havalimanı Şubesi unvanlı işyerinde, 01.07.2003-07.03.2013 tarihleri arasında hizmet akdine istinaden, asgari ücretle, tabloda gösterildiği şekilde toplam 2775 gün çalıştığı, bu çalışmasının 1969 gününün Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiği, 806 günlük çalışmasının ise bildirilmediğinin tespitine; fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı vekili, raporlar arasında çelişki bulunduğunu, kararın gerekçeli olmadığını, bilirkişi raporunun kopyala yapıştır sistemi ile alındığını, bilirkişi yorumlarının gerekçe olarak değerlendirildiğini beyanla, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Fer'i müdahil SGK Başkanlığı vekili, 5 yıllık hak düşürücü süre itirazında bulunduklarını, eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğunu, hüküm tesis edilirken sadece yetersiz ve hüküm vermeye elverişli olmayan tanık anlatımlarına itibar edildiğini, kesintisiz çalışma olgusunun ispat edilemediğini beyanla, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan incelemede;dava dosyasındaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, vakıa ve hukuki değerlendirme ile yukarıda belirtilen gerekçe kapsamında ve özellikle, havalimanına ait uçak ve yolcu trafiğine ilişkin kayıtlar, ücret ödemesine ilişkin banka kayıtları, aydınlatıcı, net ve somut olaylara dayalı tanık anlatımları ile havalimanında kış aylarında uçak sayısının azlığı nedeniyle yılın 2 ayı nöbet usulü mecburi ücretsiz izin kullanıldığının anlaşılması karşısında, davacının yılın 10 ayı çalıştığı iddiasının yerinde olduğu, işveren tarafından da aleyhe işyeri bilgi ve belgesi sunulamaması gözetildiğinde, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davayı kısmen kabul eden mahkeme kararının yerinde olduğu, bilirkişi raporunda yer alan tablonun gerekçeli kararda yeralmasının kararın infazı açısından fayda sağlayacak nitelikte olup, kararın gerekçesiz olduğu iddialarının yersiz olduğu belirgin olup, ayrıca, kamu düzenine ilişkin konularda da kararın esasına etkili bir aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından; istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket ve feri müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarlamıştır.

2.Feri müdahil SGK vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarlamıştır.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı madde hükümleridir.

3. Değerlendirme