muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28147, Karar No: 2016/14231, Tarih: 17.10.2016

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca yakın tarihte satışı yapılan emsallerle dava konusu taşınmazın üstün ve eksik yönleri belirtilmek suretiyle mukayese edilmek suretiyle;

Dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen 2014 yılı emlak vergisine esas olan m² değerleri de ilgili Belediye Başkanlığından istenip, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden; ve taşınmazın değerlendirme tarihinde, bilirkişi kurulunca somut emsal kabul edilecek taşınmazın ise satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden sorulup düzenleme ortaklık payı düşülüp düşülmeyeceği ve taşınmaz ile somut olacak emsalin şehir halihazır haritasında konumları, birbirlerine olan uzaklıkları ve Kaymakamlık, Belediye Binası, Adliye, ticari nitelikte olan yerlere olan mesafelerinin fen bilirkişisi tarafından işaretlettirilerek bilirkişi raporu denetlenmek suretiyle taşınmazın bedelinin tespiti gerekirken taşınmazın niteliği hususundaki çelişkiler giderilmeden eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan sair hususlar incelenmeksizin hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3420, Karar No: 2011/4086, Tarih: 07.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3420 E.  ,  2011/4086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,  davalı adına kayıtlı 407 parsel sayılı taşınmazın 6.852,72 m²’lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın tapu kaydının iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine dair verilen karar Dairece;  “...3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine'nin haklı olduğuna göre,  tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalının  sorumlu tutulması gerektiği ” gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı vekili tarafından  süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava; 3621 sayılı Kıyı Yasası’ndan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup yerel mahkemenin; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren ve kesin hüküm halini almamış eldeki davalara da uygulanması öngörülen 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 12/3 maddesi hükmüne bazı ilave hükümler getiren 5841 sayılı Yasa düzenlemeleri gözetilmek suretiyle davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin önceki kararı benimsenmiş ve bu yönü itibariyle önceki karar kesinleşmiş, ancak her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olacağı ilkesi gözetilmek suretiyle yargılama giderleri ve 1957 tarih, 6/17 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti bakımından karar bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak davalı tarafın yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Gerçekten de; bozma kararına uyulmuş olmakla tarafları yararına usulü kazanılmış hak oluştuğuna göre, bozma ilamında değinilen hususlar gözetilerek gerekli karar ittihazı zorunlu hale gelir. Mahkemece bozma  kararında  değinildiği  şekilde yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş ise de 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren ve 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 36. maddesi hükmüne ilave (36/A md.) edilen 16. maddesi hükmünde “ Kadastroya dayalı işlemlerden dolayı kamu kurumu ve kuruluşlarınca açılacak davalar neticesinde davalı taraf davayı kaybetse dahi yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden sorumlu tutulamayacağı ” hükmü öngörülmüş, 17. maddesi ile de anılan hükmün uygulanma zamanı infaz aşamasına kadar uzatılmıştır

Hemen belirtilmelidir ki; yürürlüğe giren yasa hükmünün geçmişe şamil olarak uygulanması öngörüldüğünde, anılan bu husus kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eder. Nitekim 6099 Sayılı Yasanın eldeki davalara da uygulaması gerektiği gözetildiğinde somut olayda hazine yararına usulen kazanılmış bir haktan sözetme olanağı yoktur. Esasen kararın davalı tarafından temyiz edilmemiş olması da neticeye etkili değildir.

Hal böyle olunca; 6099 Sayılı Yasa hükümleri gözetilmek suretiyle bir değerlendirme yapılarak yargılama giderleri ve avukatlık ücreti konusunda bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  07.4.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1549, Karar No: 2015/15864, Tarih: 30.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/1549 E.  ,  2015/15864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; işçilik haklarının bertaraf edilmesi için belge imzalatılmak istenen davacının bu belgeyi imzalamaması sebebiyle iş sözleşmesinin feshediliğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevabında; davacının çalıştığı üniversitedeki temizlik işini üstlendiklerini, ihale sözleşme süresinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini ve yeni ihalenin dava dışı başka bir şirket tarafından alındığını, davacı ve bir kısım arkadaşlarının yeni şirkette işe başlamayacaklarını belirterek iş yerini terkettiklerinden bu gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminat isteklerinin, diğer alacakların ise zamanında ödendiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının davalı nezdinde çalıştığı son ihale sözleşmesinin 02.05.2012 tarihinde sona erdiğini, 03.05.2012 tarihinde işin asıl işveren ....Üniversitesi tarafından yapıldığını ve hizmet ihalesini alan yeni alt işverenin 04.05.2012 tarihinde işe başladığını ve halen devam ettiğini, müvekkilinin iş sözleşmesine son verecek bir davranış yerine 1272 işçiyi yeni ihale alıcısına devretmek amacı ile hareket ettiğini, müvekkilinin işçilerin iş sözleşmesine son vermesi gibi bir durumun olmadığını, aksine işçilerin kıdem tazminatlarını almadan yeni işte çalışmak istememeleri sebebiyle işten ayrıldıklarını, müvekkili şirketin işverenlik sıfatının bulunmadığını, davacının vardiyalı çalıştığını, dini ve resmi bayramlarda çalışmasının olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı tanıklar iş yerinde 07:00-16:00, 08:00-17:00, 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasında vardiyalı çalışma yapıldığını, bir kısım tanıklar vardiyaların dönüşümsüz olduğunu ve vardiya sonlarında bazı günlerde başka yerlerde görevlendirme ile fazla çalışamaya devam ettiklerini beyan ettikleri görülmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15:00-23:00 ve 23:00-07:00 saatleri arasındaki vardiyada fazla çalışma olmadığı yönündeki tespit yerindedir. 07:00-16:00 ve 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiya için fazla çalışma ücreti belirlenirken temyiz incelemesi birlikte yapılan seri nitelikteki davalarda tüm işçiler için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Oysa tanıkların anlatımlarında vardiyalar dönüşümsüz olduğu açıklandığına göre öncelikle bu durumun aydınlatılarak davacı işçinin hangi dönemlerde hangi vardiyalarda çalıştığı ve çalıştığı vardiyanın dönüşümsüz olup olmadığı diğer bir anlatımla çalışmanın 07:00-16:00, 08:00-17:00 saatleri arasındaki vardiyada geçip geçmediği belirlenmesi gerekir. Öte yandan iş yerinde uygulanan vardiyalı çalışma sistemine göre vardiya sonlarında başka yerlerde görevlendirildikleri kabulüne göre ayrıca ayda iki defa üçer saat fazla mesai hesaplanması da dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Fazla çalışma ücretinin tespitinde açıklanan maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalılar arasındaki ihale sözleşmesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılacak işçi sayı ve yevmiyeleri hakkında ayrıca hüküm bulunmakta ve bu tatil günleri çalıştırılacak işçilerin sınırlı sayıda olacağı belirtilmektedir. Mahkemece seri görülen davalarda iş yerinde ulusal bayram genel tatil günlerininde tüm işçilerin çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair kayıtlar incelenmeden isteğin kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/154, Karar No: 2023/463, Tarih: 20.09.2023

**Ceza Genel Kurulu         2020/154 E.  ,  2023/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ağır Ceza

SAYISI : 155-151

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/1-b maddesi delaleti ile 103/1, 103/3, 103/6, 43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 13 yıl 5 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.09.2013 tarihli ve 36-310 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 07.03.2016 tarih ve 9486-2152 sayı ile;

"Sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan Çeşme Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen 2006/2754 numaralı soruşturma dosyasında, 31.12.2008 gün ve 2008/1393 numaralı karar ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, vaki karara yapılan itiraz üzerine Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.03.2009 günlü, 2009/461 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleştiği, ardından adliyede inceleme yapan adalet müfettişi tarafından tavsiyeler listesinde mağdurun ruh sağlığı raporunun sonucu beklenmeden karar verilmesi nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın eleştiri konusu yapıldığı, söz konusu tavsiye üzerine mağdurun tekrar sevk edildiği Dokuz Eylül Üniversitesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Hastalıkları Ana bilim Dalında görevli üç öğretim üyesi tarafından yapılan muayenesi sonrası düzenlenen raporda ruh sağlığının bozulduğunun belirtildiği, raporun temin edilmesiyle Cumhuriyet Savcılığı tarafından Ağır Ceza Mahkemesine sanık hakkında kamu davası açılıp açılamayacağının sorulduğu, Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.10.2011 günlü 2011/2327 değişik iş sayılı kararı ile sanık hakkında kamu davası açılmasına karar verildiği anlaşılan dosyada;

5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesinde 'Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz' amir hükmü yer almaktadır. Kovuşturmaya yer olmadığına dair verilip de kesinleşen kararların sanığın hukuki güvencesini sağlamak bakımından yeniden soruşturulabilmesi için yeni deli bulunması ceza muhakemesi şartına bağlanmıştır. Bu şart aynı zamanda ceza muhakemesine hakim ola 'hukuk devleti', 'adil yargılanma hakkı' ve 'non bis in idem' (aynı fiilden dolayı iki kez yargılama olmaz) ilkelerinin ihlallerini de engelleyecektir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 23.06.2015 gün 2013/7-700 Esas, 2015/241 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, yeni delilin tek başına veya diğer delillerle birlikte bir suçun işlendiğini kuvvetle ispatlama gücüne sahip olması gerekir. Mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin rapor, olayın sübutuna etki eden bir delil olmadığı gibi kuvvetli ispat aracı da değildir. Bu bakımdan, daha sonra aldırılan ruh sağlığı raporunun CMK'nın 172/2. maddesi kapsamında yeni delil olmadığı gözetilerek, daha önce kesinleşmiş olan kovuşturmaya yer olmadığına dair karara ilişkin kovuşturma şartı gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın düşürülmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 18.05.2016 tarih ve 155-151 sayı ile;

Yerel Mahkeme ise 18.05.2016 tarih ve 155-151 sayı ile;

"Burada tartışılması gereken husus Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığınca düzenlenen 12/01/2011 gün 26 nolu raporun yeni delil olup olmadığı hususudur. Mağdurun aşamalarda özü itibariyle değişmeyen iddiaları, tanıklar ... ve ...'ün bu iddiaları doğrulayan açıklamaları ve adli tıp 6. İhtisas kurulunun 30/11/2012 gün 4662 karar nolu raporu nazara alındığında sanığın bu eylemlerine bağlı olarak mağdurun ruh sağlığı bozulmuştur. Bu husus reddedilemeyecek bir gerçektir. Sanık hakkında kamu davası açılabilmesi için yeterli delil değil, daha geniş anlamı olan yeterli şüphe bulunması halinde C. Savcısının iddianame düzenlemesi gerekli bir neden ve zorunlu koşuldur. Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığınca düzenlenen bu rapor sanık hakkında kamu davası açılması için yeterli bir şüphedir. Kaldı ki bu husus Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesince kabul edilmiş, 11/01/2011 gün, 2011/2327 d. İş nolu kararda kovuşturmaya yer olmadığına yapılan itiraz kabul edilip, Çeşme C. Başsavcılığının 31/12/2008 gün 2006/2754 soruşturma, 2008/1393 K. Sayılı kovuşturmaya yer olmadığı kararı kaldırılmıştır. Kamu davası açılması için yasa delili değil, yeterli şüpheyi yeter saymaktadır. Yeterli şüphe delil kavramından daha geniştir. Kovuşturma sırasında kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturan husus diğer delillerle birlikte nazara alındığında mahkumiyete yeterli ise mahkumiyet kararı, kamu davasının açılmasını gerektiren şüphe diğer delillerle güçlendirilmediği, şüphe yenilmediği ve şüphenin yerini kanaate bırakmaması halinde sanığın beraatine karar verilmesi gerekir. Olayımızda ise kamu davasının açılması içinyeterli şüphe mağdurun iddiası, adli tıp 6. İhtisas kurulunun raporu, tanıklar ... ve ...'ün beyanları ile doğrlanmış, desteklenmiş olup şüphe yerini kanaate bırakmıştır.

Ceza Hukukunun amacı maddi gerçeğe ulaşmaktır. Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığınca düzenlenen 12/01/2011 gün 26 nolu rapor kamu davasının açılması için yeterli bir şüphe olduğuna, bu şüphenin daha sonra kovuşturma sırasında adli tıp 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 30/11/2012 gün, 4662 Karar nolu rapor ile mağdurun cinsel istismara bağlı olarak ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmiş oluşu, mağdurun sanık tarafından cinsel istismara maruz kaldığına ilişkin özü itibariyle değişmeyen iddiaları ve bu iddiaların tanıklar ... ve ... tarafından doğrulanması karşısında delillerin bir bütün olarak değerlendirilmesi ve ulaşılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekir.

Açıklanan nedenlerle, sanık hakkında yeterli şüpheye dayalı olarak Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/10/2011 gün, 2011/2327 d. İş nolu kararı karşısında kamu davasının açılmasında herhangi bir usule aykırı durum mevcut olmayıp dava açılması bir zorunluluktur. Bu aşamadan sonra mağdurun iddiaları, tanıklar ... ve ...'ün beyanları ve hakkında düzenlenen raporlar birlikte nazara alındığında sanığın mağdura yönelik olarak cinsel istismar suçu sabittir.

Sanık eylemini farklı zamanlarda aynı suç işleme kararının etkisiyle birden fazla gerçekleştirmiştir. Olayda zincirleme suç hali mevcuttur." şeklindeki gerekçeyle bozmaya direnmiş ancak 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesi nedeniyle sanığın lehe olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 103/1, 103/3-c-d, 43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.08.2016 tarihli ve 335796 sayılı bozma istekli tebliğnamesiyle dosya kararına direnilen Daireye gönderilmiş, inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 27.02.2017 tarih ve 10143-984 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 12.03.2019 tarih ve 241-188 sayı ile; 30.09.2013 ve 18.05.2016 tarihli gerekçeli kararların Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliğinin sağlanması için Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş ve Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2019 tarihli ve 85208 sayılı bozma istekli ek tebliğnamesiyle kararına direnilen Daireye gönderilmiş ve inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 02.03.2020 tarih ve 6982-1625 sayı ile; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 237/2. maddesine göre Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağından temyiz istemi reddedilerek Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

II. UYUŞMAZLIK KAPSAMI VE KONUSU

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinden sonra aldırılan, mağdurun ruh sağlığında bozulma meydana geldiğine ilişkin raporun CMK'nın 172/2. maddesi kapsamında yeni delil sayılıp sayılamayacağı, bu bağlamda sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinden sonra aldırılan, mağdurun ruh sağlığında bozulma meydana geldiğine ilişkin raporun CMK'nın 172/2. maddesi kapsamında yeni delil sayılıp sayılamayacağı, bu bağlamda sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan mağdur ... annesi olan katılan ... ve sanığın yaklaşık iki yıl önce evlendiklerini, birlikte yaşadıkları süre boyunca sanığın neredeyse işten eve geldiği her gün kendisini kucağına oturttuğunu, annesi katılan ... sofrayı hazırlayana kadar cinsel organıyla 5-10 dakika oynadığını, "Seninle kızlara gideceğiz. Kızları sinkaf edeceğiz. Yakışıklı oğlum." dediğini, ayrıca cinsel organını ellediği zaman başını da okşadığını, annesinin yanında da bu davranışlarını devam ettirdiğini, annesinin "Yapma. Çocuk utanıyor." dediğini ancak sanığın "O benim oğlum. Bir şey olmaz." şeklinde cevap verdiğini, annesiyle sanığın ayrı yaşamaya başlamalarından üç ay önce sanığın eve geç saatlerde gelip kendisine rakı kadehi doldurttuğunu ve cinsel organıyla oynadığını, kendisinin buna daha fazla dayanamadığını, daha sonra annesinin de geldiğini, annesiyle sanığın boşanma aşamasında olduklarını, sanığın yapmış olduğu davranışlarla kendisinin ruhi dengesini bozduğunu, kendisini sıkıntıya sokup rüyalarına girdiğini,

Katılan ... Gül sanıkla yaklaşık bir yıldır evli olduğunu, 2006 yılının Haziran ayında rızasına aykırı bir şekilde sanığın kendisiyle ters ilişkiye girmesi nedeniyle son beş aydır ayrı yaşadıklarını, boşanma davalarının devam ettiğini, evlilikleri döneminde oğlunun cinsel organıyla sanığın sık sık oynadığını, kendisinin akrabaları ... ve ...'ün yanında da bu davranışlarını gerçekleştirdiğini, ikaz ettiğinde sanığın "Ben onu oğlum gibi seviyordum. Dolayısıyla kötü bir şey yapmıyordum." dediğini, oğlunun cinsel organını sanığın defalarca tutarak taciz ettiğini, bu nedenle oğlunun psikolojisinin bozulduğunu,

Tanık ... katılan ...'in kardeşi olduğunu, kendisinin Karşıyaka'da katılan ... ve sanığın ise Çeşme'de oturduklarını, haziran ayında katılan ... ve sanığın kendisini yemeğe davet ettiklerini, kuzenleriyle birlikte Çeşme'ye gittiğini, yaklaşık bir buçuk saat sonra sanığın da geldiğini, sandalyeye oturduktan bir süre sonra sanığın mağduru yanına çağırdığını, kucağına oturtup mağdurun cinsel organını okşamaya başladığını, bu durumun yaklaşık 4-5 dakika sürdüğünü, o sırada mağdurun "Yapma baba." dediğini ancak sanığın "Sen benim oğlumsun." diyerek devam ettiğini, ardından mağdurdan kendisine rakı servisi yapmasını istediğini, bu olaya ilk kez orada tanık olduğunu ve çok şaşırdığını, bu olaydan sonra Meral'e mağdura dikkat etmesini tembihlediğini,