muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26639, Karar No: 2014/20093, Tarih: 17.06.2014

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

T.C. Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, cumartesi ve pazar günü normal tatil olduğundan cuma ve cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve veri giriş elemanı olarak 09.09.2008-30.10.2008 arasında haftada 5 gün saat 07.15-17.00 arasında, 30.10.2008-31.12.2009 döneminde ise 24 saat mesai ve sonrasında 3 gün dinlenme esasıyla çalışmıştır.

Davacının, günlük 10 saat çalıştığı dönemde 1 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde haftalık 45 saati geçen çalışması yoktur. Ancak 24 saat çalışıp 3 gün dinlendiği haftalarda 24 saatlik mesainin 10 saati ara dinlenmesi kabul edildiğinde kalan 14 saatten 11 saati geçen 3 saatlik kısım ise fazla çalışma kabul edilmelidir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma ücreti talebinin tümden reddi isabetsizdir.

3-Mahkemece, ıslahta faiz istenmemesine rağmen ıslah ile artırılan alacak miktarlarına da faiz uygulanarak talebin aşılması hatalıdır.

4-Mahkemece, karar tarihindeki tarifeye göre nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma ücreti talebinin tümden reddi isabetsizdir.

3-Mahkemece, ıslahta faiz istenmemesine rağmen ıslah ile artırılan alacak miktarlarına da faiz uygulanarak talebin aşılması hatalıdır.

4-Mahkemece, karar tarihindeki tarifeye göre nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

5- Harç, Hazineye ait ve kamu düzenini ilgilendiren bir alacak olup harç masraflarında kabul-redde göre oranlama yapılamaz. Mahkemece, harç masraflarında kabul-redde göre oranlama yapılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 17.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar
Yargıtay — Esas No: 2010/1447, Karar No: 2010/11769, Tarih: 21.09.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/1447 E.  ,  2010/11769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyarlama davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalıya ait işyerini süpermarket olarak işletmek üzere 1.7.2007 başlangıçlı ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiraladığını ve aylık kiranın 23.500.00 TL olarak belirlendiğini, sözleşme ile kendisine kiralanan 15 m2'lik asma katı Başbakanlık kullandığı için kendilerinin kallanamadığını, otoparkın ortak alan olması nedeniylede kullanamadıklarını, ayrıca sözleşme ile tahsis edilen 7 araçlık otoparkıda kullanamadığını, kullanamadığı bölümlerden dolayı aylık kiranın indirilmesi gerektiğini ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere aylık kiranın 10.000.00 TL'na indirilmesini istemiştir.

Davalı, davacının süpermarket olarak işlettiği giriş kata bağlantılı olan otoparkı kullandığını, asma kata market içinden giriş kapısı açmadığı için kullanamamasının kendi kusurunda kaynaklandığını, 7 araçlık otoparkında davacının kullanımına tahsis edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının sütpermarket olarak kullandığı giriş katla bağlantılı olan bölümü kullandığı, asma kat için sözleşme gereği yapması gereken giriş kapısını yapmadığı için bu iki kalemden dolayı indirim talep edemiyeceği, 7 araçlık otoparkın kullanımının engellenmesi nedeniyle %10 indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle, 1.7.2008 tarihinden itibaren ödenmesi gereken 27.144.00 TL aylık kiradan %10 indirim yapılmak süretiyle aylık kiranın 24.430.00 TL olarak

2010/1447-11769

tespitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle kiranın net kira olup, mahkemece belirlenen kiranın 1.7.2008 tarihinden itibaren başlayan 1 yıllık döneme ait olduğunun anlaşılmasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2010/1447-11769

tespitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle kiranın net kira olup, mahkemece belirlenen kiranın 1.7.2008 tarihinden itibaren başlayan 1 yıllık döneme ait olduğunun anlaşılmasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, eldeki davada kendisine kira sözleşmesi ile tahsis edilen diğer bölümlerle birlikte 15 m2'lik asma katında dava dışı Başbakanlık kurumunun kullanımında olması nedeniyle kullanamadığınıda belirterek bundan dolayı kira bedelinden indirim yapılmasını istemiştir. B.K'nun 249.maddesi uyarınca kiralayan, kira sözleşmesine konu yerleri kiracının kullanıma elverişli bir şekilde bulndurmak zorundadır. He ne kadar taraflar arasındaki sözleşme de süpermarket olarak kullanılan giriş kat dükkandan girişi kiracı tarafından yapılmak kaydı ile bir odalı asma katında davacıya tahsis edildiği hükme bağlanmış ve davacının asma kata giriş kapısını yapmadığı alaşılmakta isede, bu durum, davalının asma katıda davacı kiracının kullanımına uygun bir şekilde boş olarak bulundurma yükümlülüğünü ortadan kaldıracak nitelikte değildir. Öte yandan davacının zaman içinde böyle bir talepte bulunmamasıda sonuca etkili değildir. Davaya konu asma katın dava dışı Başbakanlık kurumun kullanımında bulunması ve bunun davalı tarafından engellenmemesi kiranın miktarının belirlenmesinde etkili bir husustur. Makemece, sözleşme ile davacıya tahsis edilen ve kira miktarının başlangıçta belirlenmesine etken olan asma katı kullanamaması nedeniyle belirlenecek bir oranda kira miktarından inridim yapılması gerekirken bu kalem isteğin reddine karar verilmiş olması usul ve yasayı aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numarılı bent uyarınca temyiz olan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 21.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1968, Karar No: 2018/6548, Tarih: 08.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/1968 E.  ,  2018/6548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (sanıklar ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve sanık ...'un kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatlerine; sanık ...'un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesine; sanıklar ...'un çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kayden 13.12.1995 doğumlu olup yargılama sırasında on beş yaşından büyük olan mağdurenin 21.11.2012 tarihli duruşmada sanıklardan şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, hükümleri temyize hakkı bulunmayan vekilin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanıklar Berat ile Yusuf haklarında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar Berat ile Yusuf müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6526, Karar No: 2024/7759, Tarih: 04.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6526 E.  ,  2024/7759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/308 E., 2024/580 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 27. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/280 E., 2023/367 K.

Taraflar arasındaki itibari hizmet süresi tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene ait ... fabrikasında 01.10.2008 tarihine kadar geçen ve bildirilen 506 sayılı Kanun kapsamındaki hizmetlerine 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesine göre itibari hizmet süresi verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... Fabrikaları A.Ş. vekili, davacının ağır ve yıpratıcı koşullarda çalışmadığını, bildirimlerin süresinde yapıldığını, davanın haksız olduğunu belirterek reddini savunmuştur.

Davalı Kurum vekili, davanın kamu düzenini ilgilendirdiğini, iddianın açık ve net ispatı gerektiğini, davacının bildirimlerinin itibari hizmet süresi kapsamında bildirilmediğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 22.09.1988-30.09.2008 tarihleri arasında 2269 gün üzerinden 567 gün itibari hizmet süresinin bulunduğu, ancak daha önce verilen hüküm davacı tarafça temyiz edilmediğinden aleyhe temyiz yasağı gereği davalı taraf lehine usuli kazanılmış hak oluştuğundan, davacının 22.09.1988-30.09.2008 tarihleri arasında davalı ... Fabrikası işyerlerinde ham fabrika, rafineri ve ... ambarı bölümünde işçi olarak çalıştığı kampanya dönemlerinde Kuruma bildirilen 1084 gün hizmet süresi üzerinden hesaplanan 271 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin hizmet süresine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı ... Fabrikaları A.Ş. vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve Kanun'a aykırı olarak verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve Kanun'a aykırı olarak verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı ... Fabrikaları A.Ş. vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve Kanun'a aykırı olarak verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve Kanun'a aykırı olarak verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... Fabrikaları A.Ş. vekili, istinaf gerekçelerini tekrarla temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, istinaf gerekçelerini tekrarla temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itibari hizmet süresi tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Eldeki davada, davanın kabulüne ilişkin verilen karar yerinde olmakla birlikte; davacının davalı işverenler nezdinde geçen çalışmalarının geçtiği yıllara ait bilgiler, hizmet döküm cetveli ve çalışmalarının başlangıç ve bitiş tarihlerini içeren işyeri kayıtları birlikte değerlendirildiğinde, davacının 1988/Eylül-1998/Eylül tarihleri arasında fabrikanın rafineri, ham fabrika bölümlerinde itibari hizmet süresi kapsamında geçen 1416 günlük bildiriminin bulunduğu, bu bildirimleri için 354 gün itibari hizmet süresi verilebileceğinin mümkün bulunduğu, Mahkemece, 22.09.1988-30.09.2008 tarihleri arasında fabrikanın "... ambarı" bölümünde geçen hizmetlerin tarih aralığını da kapsar şeklide hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370 inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi hükmünün 1 numaralı bendinin silinerek yerine, "Davacının davalı şirket adına 5251.06.01 sicil sayılı dosyada işlem gören Ankara ... Fabrikası işyerinde 22.09.1988-30.09.1998 tarihleri arasında geçen ve bildirilen çalışmalarına 271 gün itibari hizmet süresi verilmesine, bu sürelerin salt sigortalılık süresi olarak eklenmesine," şeklinde yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2112, Karar No: 2019/3849, Tarih: 28.05.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/2112 E.  ,  2019/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1,

TCK’nın 53/1-2-3, 58/6, 63. maddeleri gereğince

mahkumiyete dair istinaf başvurusunun düzeltilerek

esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin ve zaman gazetesine aboneliğinin bulunmasının örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan değerlendirme sonucunda;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

Örgüt mensubu olduğu kabul edilen sanık hakkında verilen cezanın, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken uygulama maddesi olarak karar yerinde sadece TCK’nın 58/9 maddesinin gösterilmesi gerekirken, anılan maddenin atıf maddesi olarak kabulü ile uygulama yeri bulunmayan TCK’nın 58/6 maddesi gereğince tekerrür uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMK'nın 303/1 maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 6. fıkrasındaki "maddesi yollaması ile aynı yasanın TCK 58/6.” ibarelerinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.