muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7155, Karar No: 2020/3268, Tarih: 18.06.2020

a) Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yıllarında "sahte fatura düzenleme" suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyaların getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi; faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

d) Sanığın fatura bedellerini çekle ödediğine dair savunması karşısında; ödemelerin düzenleyen şirket hesabına geçip geçmediğinin, sahte fatura kullanımını gizlemek için fiktif ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması, çek bedellerini tahsil eden Aydın Ünal, Erol Keşçi ve Enis Yamaç’ın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmeleri, bu kişilerin suça konu faturaları düzenleyen şirketlerle bağlantılarının olup olmadığının belirlenmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

3- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 18/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8638, Karar No: 2014/14648, Tarih: 22.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8638 E.  ,  2014/14648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraat, atılı diğer suçlardan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükümden sonra cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemelere göre; kanunun yeni halinde TCK.nın 103/2. maddesinde öngörülen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun alt sınırının 16 yıl hapis cezası olarak düzenlendiği ve aynı Kanununun 103/3 ve 43. maddelerinin uygulanması ile yapılacak artırım sonucu bulunacak ceza miktarı nazara alındığında, kanunun yeni halinin açıkça sanığın aleyhine olduğu anlaşılmakla dosya incelenip gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında mağdure .....'e yönelik eylemine ilişkin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmü ile mağdure ....'a yönelik eylemine ilişkin re'sen de temyize tâbi beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9224, Karar No: 2013/23435, Tarih: 26.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/9224 E.  ,  2013/23435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde satış elemanı olarak çalıştığını, çalışma saatlerinin düzeltilmesi veya fazla mesai alacaklarının ödenmesini defalarca talep ettiğini, düzelme olmadığını, bu nedenle iş akdine 05.09.2011 tarihinde son verildiğini, tazminatlarının ödenmesi vaadi ile de istifa dilekçesinin imzalatıldığını, 27, 28, 29.08.2011 tarihli tutanaklarda işverenin izni ile izin yapıldığı, bayram izninin bayramın yoğun olacağı belirtilerek Ramazan Bayramı öncesi önceden kullandırıldığını, bu tutanakların sonradan düzenlendiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının evlilik ile ilgili sorunları nedeniyle istifa ettiğini , sürekli devamsızlık yapmasına rağmen iş akdinin feshedilmediğini, haklı nedenle işi sonlandırmak varken zorla istifa dilekçesi almanın anlamsız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı yanca davacının 27, 28 ve 29.08.2011 günleri izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmemesi ve daha sonra da işe gelmeyeceğinin anlaşılması üzerine kendisinden istenilen istifa dilekçesini gönderip işyerine bir daha gelmediği savunulduğu halde dosyaya sunulu 2011/Ağustos ayı bordrosunun 31

gün üzerinden düzenlendiği ve ayrıca istifa dilekçesi 02.09.2011 tarihini taşıdığı halde Eylül ayı bordrosunda 5 günlük ücret tahakkuk ettirilip çıkış tarihinin 05.09.2011 olarak gösterilip SGK’na böyle bildirildiği, davalı tanığı Tulin Yonucu’nun şubesinin farklı olması ve diğer davalı tanığının davacının istifasını merkeze gönderdiği beyanı karşısında görgüye dayalı bilgilerinin olamayacağı, bu durumda davalı tanıklarının beyanında ziyade davacı tanığı ...... Erduran’ın beyanına itibar edilmesi halinde davacının evli ve çocuk sahibi olması, işyerinde günlük ortalama 10 saat kadar çalışması, ayrıca yapılan fazla çalışmaların karşılığının ödenmemesi üzerine çalışma saatlerinin azaltılması ya da ücretlerinin ödenmesini talep etmesi üzerine davalı yanca çalışma saatlerinin düzeltilemeyeceğinin bildirilip bu koşullara göre çalışması ya da işten ayrılması gerektiğinin belirtilip yasal haklarının ödenebileceği vaadi yaratılarak istifa dilekçesinin alındığı kabul edildiğinde davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklısı olacağı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçinin ödenmeyen işçilik hakları sebebiyle iş sözleşmesini haklı olarak feshedip feshetmediği ve fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanamadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin emeğinin karşılığı olan ücret işçi için en önemli hak, işveren için en temel borçtur. 4857 sayılı İş Kanununun 32'nci maddesinin dördüncü fıkrasında, ücretin en geç ayda bir ödeneceği kurala bağlanmıştır. 5953 sayılı Basın İş Kanununun 14'üncü maddesinin aksine, 4857 sayılı Yasada ücretin peşin ödeneceği yönünde bir hüküm bulunmamaktadır. Buna göre, aksi bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde kararlaştırılmadığı sürece işçinin ücreti bir ay çalışıldıktan sora ödenmelidir.

Ücreti ödenmeyen işçinin, bu ücretini işverenden dava ya da icra takibi gibi yasal yollardan talep etmesi mümkündür.

1475 sayılı Yasa döneminde, toplu olarak hareket etmemek ve kanun dışı grev kapsamında sayılmamak kaydıyla Borçlar Kanununun 81'inci maddesi uyarınca ücreti ödeninceye kadar iş görme edimini ifa etmekten, yani çalışmaktan kaçınabileceği kabul edilmekteydi. 4857 sayılı İş Kanununda ise ücret daha fazla güvence altına alınmış ve işçi ücretinin yirmi gün içinde ödenmemesi durumunda, işçinin iş görme edimini yerine getirmekten kaçınabileceği açıkça düzenlenmiş, toplu bir nitelik kazanması halinde dahi bunun kanun dışı grev sayılamayacağı kurala bağlanmıştır.

Ücreti ödenmeyen işçinin alacağı konusunda takibe geçmesi ya da ücreti ödeninceye kadar iş görme edimini yerine getirmekten kaçınması, iş ilişkisinin devamında bazı sorunlara yol açabilir. Bu bakımdan, işverenle bir çekişme içine girmek istemeyen işçinin, haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshetme hakkı da bulunmaktadır. Ücretin hiç ya da bir kısmının ödenmemiş olması bu konuda önemsizdir.

Ücretin ödenmediğinden söz edebilmek için işçinin yasa ya da sözleşme ile belirlenen ücret ödenme döneminin gelmiş olması ve işçinin bu ücrete hak kazanması gerekir

4857 sayılı İş Kanununun 24'üncü maddesinin (II) numaralı bendinin (e) alt bendinde sözü edilen ücret, geniş anlamda ücret olarak değerlendirilmelidir. İkramiye, prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil gibi alacakların ödenmemesi durumunda da işçinin haklı fesih imkânı bulunmaktadır.

İşçinin ücretinin işverenin içine düştüğü ödeme güçlüğü nedeniyle ödenememiş olmasının sonuca bir etkisi yoktur. İşçinin, ücretinin bir kısmını Yasanın 33 üncü maddesinde öngörülen ücret garanti fonundan alabilecek olması da işçinin fesih hakkını ortadan kaldırmaz.

Bireysel veya Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan aynî yardımların yerine getirilmemesi de (erzak ve kömür yardımı gibi) bu madde kapsamında değerlendirilmeli ve işçinin “haklı fesih” hakkı bulunduğu kabul edilmelidir.

İşçinin ücretinin işverenin içine düştüğü ödeme güçlüğü nedeniyle ödenememiş olmasının sonuca bir etkisi yoktur. İşçinin, ücretinin bir kısmını Yasanın 33 üncü maddesinde öngörülen ücret garanti fonundan alabilecek olması da işçinin fesih hakkını ortadan kaldırmaz.

Bireysel veya Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan aynî yardımların yerine getirilmemesi de (erzak ve kömür yardımı gibi) bu madde kapsamında değerlendirilmeli ve işçinin “haklı fesih” hakkı bulunduğu kabul edilmelidir.

İşçinin sigorta primlerinin hiç yatırılmaması veya eksik bildirilmesi, sosyal güvenlik hakkını ilgilendiren bir durum olsa da Dairemizin 1475 sayılı Yasa döneminde istikrar kazanmış olan görüşü, 4857 sayılı İş Kanunu döneminde de devam etmekte olup, sigorta primlerinin hiç yatırılmaması, eksik yatırılması veya düşük ücretten yatırılması hallerinde de işçinin haklı fesih imkânı vardır.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, .işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı davalı işyerinde satış elemanı olarak 4 yıl 20 gün süreyle çalışmıştır. Davacı işçilik alacaklarını talep etmesi üzerine işten çıkarıldığını ve alacaklarının ödeneceği vaadi ile istifa dilekçesi alındığını beyan etmiştir. Davalı ise davacının devamsızlık yaptığını ve daha sonra da işe gelmediğini, bu şekilde iş akdini sonlandırma imkanı varken zorla istifa dilekçesi alınmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirtmiştir. Dosyada davacının el yazısı ile yazdığı 02.09.2011 tarihli istifa dilekçesi bulunmaktadır. Davacı tanığı ...... Erduran, davacının çalışma saatlerinin yoğun olduğunu işverene ilettiğini, işverenin ise çalışma saatlerine uymayanların istifa dilekçesi vererek işten ayrılabileceğini ve tüm haklarının ödeneceğini söylediğini ve bunun üzerine davacının istifa dilekçesini verdiğini belirtmiştir. Davalı tanıkları ise davacının özgür iradesi ile istifa dilekçesini verdiğini belirtmişlerdir. Davacının kıdemi ve dosya kapsamına göre ödenmeyen işçilik alacaklarının olduğu da dikkate alındığında davacının özgür iradesi ile istifa dilekçesini verip ödenmeyen işçilik alacakları nedeniyle sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanacağının kabulü gerekecektir. Ancak haklı da olsa iş sözleşmesini kendisi fesheden taraf ihbar tazminatına hak kazanamayacaktır. Bu nedenle mahkemece davacının haklı nedenle sözleşmesini feshedip kıdem tazminatına hak kazandığı, ancak ihbar tazminatına hak kazanamadığının kabul edilmesi gerekecektir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin hatalı değerlendirme sonucu hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, davacının 16.08.2007-05.09.2011 tarihleri arasında işyerinde en fazla 3 çalışan olması nedeniyle 08.30-20.00 arası çalışarak haftada 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Fazla mesai alacağını ispat yükü davacı işçiye aittir. Davacı iddiasını işe giriş kaydı, puantaj gibi yazılı belgelerle ya ada işyerinde aynı dönemde çalışan ve çalışma şartlarını bilen tanıklarla ispatlamak zorundadır. Hal böyle olunca davacı tanıklarından ... ...’un 2004-2005 arası dönemde işyerinde çalışması , diğer tanık Tulin Yonucu’nun ise başka bir şubede çalışmış olması nedeniyle fazla mesai alacağı konusunda beyanlarına itibar edilmemesi gerekecektir. Diğer davacı tanığı ...... ise 2011 Mayıs ve 2011 Ekim ayları arası işyerinde çalışma şeklini bilmektedir. Bu nedenle mahkemece yapılması gereken 2011 Mayıs ve 2011 Ekim arası dönem için davacı tanığı ......in beyanına, kalan dönem için de davalı tanık beyanlarına göre fazla mesai alacağını hesaplamaktır. Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23356, Karar No: 2017/1301, Tarih: 13.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/23356 E.  ,  2017/1301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece verilen ilk hüküm Dairemizce davaya aile mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken asliye hukuk mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma sonrası Yargıtay ilamı ile duruşma gününün davacıya tebliğ edildiği, davalı yana tebligat yapılmadığı 21.05.2014 günlü duruşmaya tarafların katılmadığı belirtilip Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, davanın reddi yönünden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Davacı usulüne uygun tebliğe rağmen duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediğinden Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150. maddesi uyarınca dosyanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılması, yasal süre içerisinde yenilenmediği takirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla kesin hüküm oluşturacak şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/2697, Karar No: 2018/680, Tarih: 08.02.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/2697 E.  ,  2018/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 191/3. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve 5237 sayılı TCK’nın 191/8 ve 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/04/2016 tarihli ve 2015/304 esas, 2016/120 karar sayılı kararına ilişkin yapılan itirazın reddine ilişkin Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/07/2016 tarihli 2016/458 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulması talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 03/07/2017 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen Dosyadan;

1- Sanık hakkında 30/12/2004 tarihli eylem nedeni ile Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08/09/2006 tarihli, 2006/778 iddianame sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 53,54 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

2- Trabzon 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2006 tarihli 2006/242 esas ve 2006/445 karar sayılı, Trabzon Ağır Ceza Mahkemesinin 08/01/2007 tarihli 2006/601 esas ve 2007/1 karar sayılı görevsizlik kararları üzerine Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/06/2008 tarihli 2007/217 esas ve 2008/100 karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 191/2. Maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, itiraz üzerine Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/12/2015 tarihli 2015/784 değişik iş sayılı kararı ile itirazın kabulune karar vererek verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı kaldırdığı,

3- İtirazın kabulü üzerine; Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/04/2016 tarihli 2015/304 esas ve 2016/120 karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 62. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmettiği ve 5237 sayılı TCK’nın 191/8 ve CMK’nın 231/5. Maddeleri uyarınca hükmün açıklanılmasının geri bırakılmasına karar verdiği, bu kararla birlikte sanık hakkında 5237 satılı TCK’nın 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verdiği, karara karşı yapılan itirazın üzerine Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/07/2016 tarihli 2016/458 değişik iş sayılı kararı ile reddedildiği ve kesinleştiği anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında,

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında,

"6545 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrasında yer alan, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.” biçimindeki düzenleme gereğince, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi sonrasında, sanık hakkında ayrıca 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/3 maddesi uyarınca 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş ise de; anılan Kanun'un 191/3. maddesindeki "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari

bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." şeklindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere, anılan maddenin uygulama alanının uyuşturucu madde bulundurmak veya kabul etmek suçundan başlatılan soruşturma aşamasında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi hâli ile sınırlı olduğu gözetilmeksizin, sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmeden Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/04/2016 tarihli ve 2015/304 esas, 2016/120 sayılı kararına sanık müdafii tarafından yapılan itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.’’ denilerek Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/07/2016 tarihli 2016/458 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

Yapılan incelemede,

6545 sayılı kanunun 68. Maddesi ile değişik TCK’nın 191. Maddesinin 3. Fıkrası uyarınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan denetimli serbestlik tedbirine yalnızca soruşturma aşamasında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte Cumhuriyet savcısı tarafından karar verilebileceği, kovuşturma aşamasında suçtan dolayı kurulan hüküm ve 5320 sayılı kanunun geçici 7. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanılmasının geri bırakılması kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilemeyeceği, gözetilmeden vaki itirazın reddine karar verilmesi , kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/07/2016 tarihli 2016/458 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine 08/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.