muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2362, Karar No: 2016/795, Tarih: 26.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/2362 E.  ,  2016/795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK

MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/11/2014 tarih ve 2011/249-2014/249 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 26/01/2016 günü hazır bulunan davacı-karşı davalı vekili Av. ... ile davalı-karşı davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili, davalı ile 22.02.2010 tarihli franchise sözleşmesi imzalandığını, kurulum için 110,145 TL masraf yapıldığını, isim hakkı için 28.000 USD ödemede bulunduklarını, davalının konsept kitabını teslim etmediğini, siparişleri hiç veya zamanında yerine getirmediğini, ürünler için fahiş fiyat talep ettiğini, personel eğitimi için gerekli özeni göstermediğini, acil eleman ihtiyacını karşılanmadığını, 25.10.2010 tarihinde sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini ileri sürerek, 110.145 TL kurulum masrafı, 28.000 USD isim hakkı bedelinin tahsilini talep ve dava etmiş, birleşen davanın ise reddini istemiştir.

Asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili, asıl davada davacı-birleşen davada davalı ile 22.02.2010 tarihinde "...." markasını kullanması için 5 yıllık franchise sözleşmesi imzaladıklarını, işe başladıktan sonra haksız ihtarnameler gönderdiğini, 25.10.2010 tarihli ihtarname ile sözleşmeyi haksız olarak feshettiğini, buna rağmen markalarını kullanmaya devam ettiğini, bu durumun tespit raporu ile belirlendiğini, sözleşmenin 6.2 maddesi uyarınca müvekkilinin onayı olmadan faaliyet sona erdirilir veya başka marka ile anlaşma yapılırsa 50.000 USD cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davacı-birleşen davada davalının aylık ciro üzerinden müvekkiline ödemede bulunacağını, sözleşmenin feshi nedeniyle zarara uğradıklarını ileri sürerek, 50.000 USD cezai şart, haksız rekabet ve uğranılan ticari zarar karşılığı 50.000 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiş, asıl davanın ise reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında franchise sözleşmesi imzalandığı, asıl davada davalı-birleşen davada davacının siparişleri yerine getirmediği, personeli eğitime alnmadığı, gerekli desteği verilmediği, asıl davada davacı-birleşen davada davalının sözleşmeyi haklı nedenle feshettiği, isim hakkı olarak ödediği bedeli talep edebileceği, kurulum masraflarını talep etmesinin yerinde bulunmadığı, birleşen davada sözleşmenin feshinden sonra markanın kullanıldığı, bu durumun haksız rekabet oluşturduğu, diğer

haksız rekabet iddialarına itibar edilmediği gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulüne, 42.540 TL'nin tahsiline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne, 2.475,11 TL'nin tahsiline, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davacı/birleşen davada davalı vekilinin asıl davaya yönelik aşağıdaki (2) nolu bendin kapsamı dışında kalan sair, birleşen davaya yönelik tüm; asıl davada davalı/birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya yönelik tüm, asıl davaya yönelik aşağıdaki (3) nolu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Asıl dava, franchise sözleşmesinin haklı nedenle feshinden kaynaklanan ve kurulum için yapılan bir kısım masrafların tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davacının sözleşmeyi haklı olarak feshettiği, kurulum için aldığı malzemeleri envanterinde bulundurduğu, bunların halen devam ettiği cafe işinde kullanabileceği gerekçesiyle, davacının talebinin reddine karar verilmiştir. Oysa, davacı taraf kurulum için aldığı tabak, bardak, şemsiye, reklam tabelaları gibi aldığı malzemelerde davalının marka ve logosunun yer aldığını, bu ürünleri başka yerde kullanmasının mümkün olmadığını itirazlarında belirtmiş olup, nitekim dosyada mevcut tespit dosyalarında da davacının aldığı malzemelerin bir kısmında davalının marka ve logolarının basılı olduğu görülmektedir.

Bu itibarla, mahkemece bilirkişilerden ek rapor alınarak, davacının kurulum için aldığı malzemelerin hangilerinin tekrar kullanılıp kullanılamayacağı değerlendirilerek, neticesine göre bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre, asıl davada davalı/birleşen davada davacı vekilinin asıl davaya yönelik yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre, asıl davada davalı/birleşen davada davacı vekilinin asıl davaya yönelik yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davacı/birleşen davada davalı vekilinin asıl davaya yönelik sair, birleşen davaya yönelik tüm asıl davada davalı/birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya yönelik tüm, asıl davaya yönelik sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davacı/birleşen davada davalı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz itirazının kabulü ile hükmün anılan taraf yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davalı/birleşen davada davalı vekilinin asıl davaya yönelik yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 1.350 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı ....'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden birleşen davada davacı .....'den alınmasına, istek halinde aşağıda yazılı 13,30 TL harcın temyiz eden birleşen davada davalı ...'ye iadesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden asıl davada taraflara iadesine, 26/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15330, Karar No: 2014/10598, Tarih: 26.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15330 E.  ,  2014/10598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2011/132-2013/318

Davacı M.. U.. vekili Avukat M. Ö..tarafından, davalılar K.. K.. vd aleyhine 06/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddolunmalıdır.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız şikayet nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların kendisi hakkında, sayısız defa şikayet dilekçeleri verdiklerini, tümünün sonuçsuz kaldığını, haksız şikayetler nedeni ile kişilik haklarının zedelendiğini iddia ederek 15.000 TL manevi tazminat ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların aynı olay ile ilgili devlet kurumlarına çok fazla sayıda şikayet dilekçesi vermelerinin hakkın kötüye kullanımı olduğu gerekçesi ile 10.000 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olaya gelince; taraflar arasındaki olayların gelişim biçimi, tarihi, tarafların sıfatı, davacı ile davalıların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle bozulmasına, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1785, Karar No: 2018/2346, Tarih: 19.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1785 E.  ,  2018/2346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Batman Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30/01/2009 tarihli iddianemesi ile sanık hakkında “2004, 2005 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından da cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı halde, bu suçlardan hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, mahkemece ayrıca hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1)Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanığın suçlamaları kabul etmediği, muhasecesi Rıdvan isimli şahsın suça konu faturaları düzenlemiş olabileceğini savunması; sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2006 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, 2006 takvim yılına ait fatura asılları ya da onaylı örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

2)Faturaların tamam ise; suça konu faturaları kullandığı belirlenen ve hakkında karşıt inceleme raporu tanzim edildiği anlaşılan ... Petrol Ürün. İnş. Nak. Gıd. Teks. Med. Nak. Ltd. Şirketi yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, açılmış ise bu dava dosyasının getirtilip incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin CMK'nın 48. maddesi dikkate alınarak tanık olarak dinlenmesi ve kendilerinden sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıklarının ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması; sanığın savunmasının doğru olup olmadığının tespiti için ... isimli kişinin açık kimlik bilgileri tespit edilerek CMK'nın 48. maddesi gözetilip 46. maddesindeki çekinme hakkı hatırlatılıp tanık sıfatıyla beyanına başvurulması; gerektiğinde faturalardaki imza ve yazıların sanığa ait olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinden; sanığın 2006 takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediği kabul edildiği halde TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması,

b- Hüküm fıkrasında takdiri indirim maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi yerine, hatalı olarak 765 sayılı eski TCK'nın 59. maddesinin belirtilmesi,

c)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına,19.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1240, Karar No: 2013/6341, Tarih: 11.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1240 E.  ,  2013/6341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirket bünyesindeki Likya World Links Golf Otel’de barboy olarak çalışmakta iken davalı işverenin iş sözleşmesini askıya almak istediğini, bu isteğin tarafından kabul edilmediğini, bunun üzerine iş akdinin işveren tarafından 08.11.2010 tarihinde feshedildiğini, vardiya sistemi olmasına rağmen haftada 3 gün ortalama 20 saat fazla mesai yapıldığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile ikramiye, yıllık izin, fazla mesai, alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının yazın çalışan bir işyeri olması nedeniyle kış aylarında işçilerin iş akdinin askıya alındığını ve bu durumun kendisine bildirildiğini, kesinlikle işveren feshi olmadığını ikramiye ödemelerinin çalışma süreleri dikkate alınarak ödendiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yazılı hizmet sözleşmeleri ve davacının davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak çalıştığını gösterir askı sözleşmeleri uyarınca davacının davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak çalıştığı, bu durumun aksini iddia eden davacının mevsimlik işçi olarak çalışmadığını, dosyaya ibraz edilen hizmet sözleşmeleri ve askı sözleşmeleri ile eşdeğer bir belge ile ispat etmesi gerektiği, somut olayda ise davacı davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak çalışmadığını, dosyaya ibraz edilen yazılı belgeler ile eşdeğer bir belge ile ispat etmediği gibi davacı tanığı Hüseyin Helvacı ile davalı tanıkları, davacının davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak çalıştığını ifade etmeleri, ayrıca önceki yıllarda davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak çalışmış olan davacının 2010 yılı sezon sonunda iş akdinin askıya alınmak istenmesi, mevsimlik çalışmasının bir gereği olduğu, bu hususun işçinin iş şartlarında esaslı bir değişiklik yapıldığı anlamına gelmeyeceği, dolayısıyla mevsimlik çalışmasının gereği olarak iş akdinin askıya alınmasını önceki yıllardaki uygulamanın aksine kabul etmemiş olan davacının iş akdini istifa etmek suretiyle sonlandırdığı bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı, 2009 ve 2010 yılı fazla çalışma süreleri 270 saati aşmadığından fazla mesai ücret alacağı talep edemeyeceği, ikramiye alacaklarını ise ödenmiş olması nedeniyle tüm taleplerin reddine karar vermiştir

Taraflar arasında ikramiye ve fazla mesai alacakları hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında ikramiye ve fazla mesai alacakları hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 32 nci maddesinin ilk fıkrasına göre, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır. Yasada ücretin eklerinin neler olduğu müstakilen düzenlenmemiş olmakla birlikte, değinilen maddenin ikinci fıkrasındaki “…banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının..” ibaresi gereğince, ücretin yanı sıra prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü ödemelerin banka hesabına yatırılması öngörüldüğünden, “prim” ve “ikramiye” ücretin eki olarak İş Kanununda ifadesini bulmuştur.

İşçinin işyerine olan katkıları sebebiyle işverenin memnuniyetini ifade etmek üzere bir defada veya dönemsel olarak belli zaman dilimlerinde ya da işçiyi ilgilendiren doğum, ölüm, evlenme gibi nedenlere bağlı olarak yapılan ücretin eki niteliğindeki ödemeler ikramiye olarak adlandırılabilir. İşçinin başarısına bağlı olarak ödenen primden farklı olarak ikramiye genel bir nitelik taşır ve uygulamadan işyerinde çalışan tüm işçiler yararlanır. Başka bir anlatımla, işveren tarafından ayrımı haklı kılan geçerli nedenler olmadığı sürece ikramiye yönünden eşit davranma borcuna uygun davranılmalıdır.

İşçinin ikramiyeye hak kazanması için işyerinde ikramiye ödemesini gerektiren dönemin sonuna kadar çalışmış olması gerekmez. İşyerinde çalışılan süreyle sınırlı olmak üzere işçinin ikramiye talep hakkı vardır. İkramiye bireysel ya da toplu iş sözleşmeleri ile kararlaştırılabilir. İş sözleşmesinde kararlaştırılmamış olsa dahi, işverence tek taraflı olarak düzenli şekilde yapılan ikramiye ödemesinin “işyeri koşulu” olduğu kabul edilmelidir. Her durumda ikramiyelerin tek taraflı olarak işverence ortadan kaldırılması ya da azaltılması mümkün olmaz. İkramiyeler yönünden işçi aleyhine çalışma koşullarında değişiklik, 4857 sayılı Yasanın 22 nci maddesi kapsamında gerçekleştirilmelidir Toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ikramiyeler yönünden değişiklik, işçinin bireysel feragati ile dahi geçerli değildir. Toplu iş sözleşmesini imzalamaya yetkili olan kişilerce bu yönde yapılabilecek değişiklik, ancak ileriye dönük olarak hüküm ifade eder

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.