muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22071, Karar No: 2018/10045, Tarih: 01.10.2018

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçundan şüpheli ... hakkında yapılan şikayet üzerine İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca toplanan delil, bilgi ve belgelerden; şüpheli savunması ve evrak içeriğine göre, dava açmaya yeter delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, şikayetçi vekilinin karara itirazı üzerine, İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hakimliği'nin 15.08.2017 tarih, 2017/2416 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanununun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet Savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK.nun 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Diğer bir deyişle Cumhuriyet Savcısı elde edilen delillerin kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturduğu kanaatine varırsa dava açacak, aksi durumda kovuşturmaya yer olmadığına karar verilecektir.

Aksi durumun kabulü her ihbar veya şikayet üzerine Cumhuriyet Savcısının kamu davası açmasını gerektirir ki bu kabul, lekelenmeme hakkıyla bağdaşmayacak ve kanunun ruhuna uygun düşmeyecektir. Somut olayda şikayetçi vekili, şüphelinin şikayetçi hakkında verdiği şikayet dilekçeleri ve ifadelerinde şikayetçiye isnat ettiği gerçeğe aykırı eylemlerle müvekkilinin onur, şeref ve saygınlığına saldırıda bulunduğu ve iftira attığından bahisle şikayetçi olmuş ise de; şüphelinin söz konusu dilekçeler ve beyanlarında makul şüpheye dayalı şikayet hakkını kullandığı, şüphelinin şikayetinin Anayasanın 74. maddesiyle de güvence altına alınan şikayet ve başvuru hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla; kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından bahisle bu karara yönelik itirazın reddine karar veren İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.08.2017 tarihli ve 2017/2416 değişik iş sayılı kararı usul ve kanuna uygun bulunmuştur. Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen ihbarname içeriği, açıklanan nedenlerle yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine, 01.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17274, Karar No: 2012/2043, Tarih: 06.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/17274 E.  ,  2012/2043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Düşme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine ilişkin hüküm Mahalli Cumhuriyet savcıları tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay sırasında kullandığı kamyonetin fren hidroliğinin boşalması nedeniyle kırmızı ışıkta duramayarak yayaya çarptığının mahkemece kabul edilmesi karşısında, sanığın kırmızı ışıkta geçme iradesinin bulunmadığı ve olayda bilinçli taksirin unsurlarının gerçekleşmemiş olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre Mahalli Cumhuriyet savcılarının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 17.10.2006 tarihli beyanında "şikayetçi değilim" şeklindeki ifadesindeki "değilim" ibaresinin farklı bir kalemle ve sonradan ilave edildiği kuşkusu doğduğundan,

Şikayetçi olup olmadığı konusunda tereddüt bulunan müştekinin usulünce duruşmaya davetle getirtilerek beyanının tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Hakkında düşme kararı verilen sanık hakkında yargılama giderlerine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup Mahalli Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu sebeple yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4718, Karar No: 2013/6719, Tarih: 18.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/4718 E.  ,  2013/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hilvan Cumhuriyet Başsavcılığının davanamesinde, ...'ın "..." olan isminin değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile ...'ın "..." olan adının ... olarak düzeltilmesine ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Hilvan Cumhuriyet Başsavcılığının 24.09.2012 gün ve 2012/3 sayılı davanamesi ile davalıların 30.08.2012 doğum tarihli kızı olan ...'ın bu isimle nüfusa kaydedildiği, ancak bu kayıt işleminin Soyadı Nizamnamesinin 7. ve 8. maddelerine aykırı olduğu, bu nedenle Nizamnamenin 12. maddesi gereğince ismin değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece Soyadı Nizamnamesinin 7. ve 8. maddeleri gözetilerek ve ayrıca ... isminin küçük çocuğu ileride toplum önünde rencide edeceğinden ... isminin ... olarak değiştirilmesine karar verilmiştir.

Dava, Cumhuriyet Savcısı tarafından açılmış bulunan nüfus kütüğünde kayıtlı adın değiştirilmesine ilişkin bulunduğuna göre, öncelikle böyle bir davanın niteliği ve Cumhuriyet Başsavcılığınca açılıp açılamayacağı üzerinde durulmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.03.2000 gün ve 2000/18-127 Esas, 2000/158 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; özel hukuk açısından ad, kişiyi tanıtan ve onu diğer bireylerden ayırmaya yarayan bir kavramdır. Başka bir deyişle ad, kişinin toplum içinde tanınmasının ve bu konuda gerekli düzenin sağlanmasının önemli bir aracıdır. Kendine özgü kişiliği ve özvarlığı olan her birey, başkalarından adıyla ayırt edilir, toplum ve ailesi içinde bununla yer alır. Onun içindir ki, her kişinin bir adı olması zorunlu kılınmıştır. Bu zorunluluk kişinin yaşamıyla özdeşleşen ve kişiliğinin ayrılmaz bir öğesini oluşturan adını özgürce seçmesi ve onurla taşıması için kendisine tanınmış bir temel kişilik hakkıdır. Ad üzerindeki bu hak, Anayasamızda güvence altına alınmış bulunan temel hak ve özgürlükler kapsamında olup, her Türk yurttaşının milli kültür ve çağdaş hukuk düzeni içinde eşit olarak yararlanması ilkesine dayandırılmıştır. Adın temel kişilik hakları içerisinde taşıdığı önemi gözönünde bulunduran 4721 sayılı Türk Medeni Kanunumuzda kişiliği korumaya ilişkin hükümlerle yetinilmeyip (m.23-25), onu ayrıca düzenlemek yoluna gitmiştir (m.26,27). Diğer yandan Türk Medeni Kanununun 339.maddesinin son fıkrasında çocuğun adını koyma hakkı anne ve babaya tanınmıştır. Ayrıca adın yabancı kökenli olması da onun değiştirilmesini gerektirmez.

Kişi adının yukarıda açıklanan niteliği gereği sürekliliği asıl olmakla birlikte, haklı nedenlerin bulunması koşuluyla değiştirilmesine olanak tanınmış, Türk Medeni Kanununun 27.maddesinde “adın değiştirilmesi, ancak haklı sebeplere dayanılarak hakimden istenebilir” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre bir kişinin adı, haklı nedenlerin varlığı halinde değiştirilebilir ise de onun yerine uygun yeni bir ad konulmadıkça her ne sebeple olursa olsun doğrudan değiştirilmesi istenemez.

Bu davada var olan adın kaldırılması yani yok kılınması istenmekte ancak, yukarıda açıklanan nedenlerle de yerine yenisinin konulması istenmediğinden ve istenemeyeceğinden dava niteliği itibarıyla adın iptali davasıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 30/08/2012 doğum tarihli, ... ve ... kızı kişinin isminin “...” olarak verildiği bu ismin kamu düzenini ihlal ettiği ve Soyadı Nizamnamesinin 7. ve 8. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet Savcısı tarafından düzeltilmesinin istenildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılan yargılamada davalı anne ve baba dinlenilmiş ve çocuklarının isminin ... olarak kalmasında ısrar etmişlerdir. Cumhuriyet Savcısı Soyadı Nizamnamesinin 7. ve 8. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle, aynı Nizamnamenin 12.maddesine dayalı tashih isteminde bulunmuştur. Mahkemece dayanak yapılan yasal mevzuat 2525 sayılı Yasaya dayalı olarak Bakanlar Kurulunca 27.12.1934 tarihinde çıkartılan Soyadı Nizamnamesi kapsamında ırk, millet, aşiret veya kabile isimlerinin soyadı olarak kullanılamayacağı ve yeniden takılamayacağı düzenlenmiş bulunmaktadır. Buna göre gerçek kişilerin ön adlarının verilmesinin düzenlendiği yasal mevzuat kapsamında söz konusu ismin tescilini ve kullanılmasını engelleyen bir hüküm bulunmamaktadır. Ayrıca bu hakkın kullanılmasını ortadan kaldıracak biçimde mahkemece mevcut ismin silinerek yerine re'sen ... isminin verilmesi hukuken mümkün değildir. Buna göre, istemin reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçelere göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8444, Karar No: 2006/15604, Tarih: 14.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/8444 E.  ,  2006/15604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafakalar ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* davalının yoksulluk nafakası isteğinin bulunmamasına göre aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı cevap dilekçesinde maddi ve manevi zararlarından dolayı tazminata karar verilmesini istemiş, miktar belirtmemiştir. Son celsede işten ayrılması sebebiyle uğradığı ekonomik kayıpla ilgili dava açma hakkını saklı tuttuğunu ifade etmiştir. Mahkeme "..davalının maddi tazminat konusunda harcı yatırılarak usulüne uygun açılmış bir davası bulunmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına..." karar vermiş, manevi tazminat isteğiyle ilgili olarak da bir karar vermemiş, ancak gerekçede "..diğer maddi tazminat talebinin de, boşanmaya neden olan olaylarda kusurlu olması sebebiyle reddine karar verildiği..." belirtilmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde "..maddi ve manevi zararlarından dolayı tazminat istediğini.." belirttiğine göre, tazminat talebinin içinde manevi tazminat da vardır. Davalıya, talep ettiği manevi tazimnat miktarı açıklattırılıp, bu taleple ilgili olumlu-olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu hususta hüküm verilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.11.2006 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/5527, Karar No: 2019/264, Tarih: 09.01.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/5527 E.  ,  2019/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2)Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan ve önceden hapis cezası ile mahkum edilmeyen suça sürüklenen çocuklara hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen kısa süreli hapis cezalarının, aynı Yasa'nın 50/1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 09.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7437, Karar No: 2023/6423, Tarih: 17.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/7437 E.  ,  2023/6423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2593 E. 2022/1679 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkânın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunmayı kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2020 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında katılan mağdurelerden;

a) ...'e yönelik eylemleri nedeniyle zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası,

b) ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümlesi ile 43 üncü maddesinin birinci fıkrası,

c) ...'e yönelik eylemleri nedeniyle zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümlesi ile 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2021 tarihli, 2020169 Esas, 2021/90 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan mağdurelerden;

a) ...'e yönelik zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına,

2. Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2021 tarihli, 2020169 Esas, 2021/90 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan mağdurelerden;

a) ...'e yönelik zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına,

b) ...'ya yönelik zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına,

c)...'e yönelik zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

3. Kararın sanık müdafiileri ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinafı üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 30.12.2021 tarihli, 2021/2600 Esas 2021/2032 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik yapılan istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek,

"1. Sanığa karşı, iddianameye konu edilen eylemlerin 12 yaşını doldurmamış mağdur ...'e karşı organ sokma suretiyle zincirleme cinsel istismar ve yine 12 yaşını doldurmamış mağdurlar ... ile ...'e karşı da ayrı ayrı zincirleme basit cinsel istismar olarak iddia edildiği, tüm mağdurların beyanlarının Naip Hakim tarafından celse arası alındığı ancak sanığa atılı suçlar nedeni ile zorunlu müdafiilik gerektirmesine rağmen, sanık müdafiilerinin, mağdurların beyanlarının alınması sırasında hazır edilmediği gibi ifadelerin alınması sırasında bulunmalarına ilişkin kendilerine bildirimde de bulunmayarak Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 2018/7135 E, 2019/445 K sayılı ilamında belirtildiği şekilde CMK. 181, 188 ve 236 maddelerine aykırı davranıldığı,

2. Sanığın aşamalarda atılı suçlamaları kabul etmediği, mağdurlar ... ve ...'in de beyanlarında, sanığın atılı eylemleri gerçekleştirdiği sırada aynı evde nineleri ve dedeleri olan ... ve ...'in bulunduklarını belirtmeleri karşısında, soruşturma aşamasında da dinlenen bu tanıklar ile mağdur ...'ün olayı ilk anlattığı kişi olarak belirttiği ve yine soruşturma aşamasında da dinlenen tanık ...'in detaylı şekilde dinlenilmeden karar verildiği,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2. Sanığın aşamalarda atılı suçlamaları kabul etmediği, mağdurlar ... ve ...'in de beyanlarında, sanığın atılı eylemleri gerçekleştirdiği sırada aynı evde nineleri ve dedeleri olan ... ve ...'in bulunduklarını belirtmeleri karşısında, soruşturma aşamasında da dinlenen bu tanıklar ile mağdur ...'ün olayı ilk anlattığı kişi olarak belirttiği ve yine soruşturma aşamasında da dinlenen tanık ...'in detaylı şekilde dinlenilmeden karar verildiği,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1. Dosya kapsamı, mağdur ... beyanları, mağdur ... hakkındaki Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Kurumu Ana Bilim Dalı Başkanlığının 31.05.2020 tarihli raporu ve İlk derece Mahkemesinin, mağdur ...'e karşı organ sokmanın gerçekleşmediği şeklindeki kabulü de gözetildiğinde, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 03/06/2021 tarih, 2017/289 E, 2021/4056 K sayılı ilamı da gözetilerek, sanığın mağdur ...'e karşı eylemin basit cinsel istismar suçunu oluşturmasına rağmen, sanık hakkında organ sokmaya teşebbüs suretiyle cinsel istismar suçundan mahkumiyet kararı verildiği,

2. Sanığa, mağdurlar ... ve ... yönünden iddia edilen eylemlerin 12 yaşından küçük mağdurlara karşı basit cinsel istismar suçu olduğunun belirtildiği, esas hakkındaki mütalaanında bu yönde olmasına rağmen, sanığa ek savunma hakkı verilmeden bu mağdurlar yönünden eyleminin sarkıntılık suçu olduğu kabul edilmesine rağmen, bu suç yönünden ek savunma hakkı verilmeyerek CMK.226 maddesine aykırı davranıldığı,

3. Adli emanetin 2020/7626 sırasında kayıtlı, sanığa ait yastık kılıfı, yatak örtüsü, pike ve çarşafın iadesine karar verilmesi gerekirken imhalarına karar verildiği," gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.06.2022 tarihli, 2022/114 Esas, 2022/243 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan mağdurelerden;

a) ...'e yönelik zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümleleri, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına,

b) ...'ya yönelik zincirleme şekilde sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve ikinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci

fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına,

c) ...'e yönelik zincirleme şekilde sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve ikinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.