muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/6874, Karar No: 2008/95, Tarih: 17.01.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/6874 E.  ,  2008/95 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekl. Av. ... ve Av. ....gelmiş, davalı taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 01.07.2003 tarihli 5 yıl süreli bayilik sözleşmesinin haksız olarak fesh edildiğinin tespiti ile haksız fesh nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin sözleşme koşullarına uygun olarak hareket ettiğini, davalının fesh ihtarında gerekçe dahi gösteremediğini, davalının müvekkilini hile ile yanıltarak, bayilik sisteminin yeni yasal düzenlemeler ve Avrupa Birliği mevzuatı çerçevesinde yeniden şekillendirileceğini belirterek tüm bayilerden matbu hale getirilmiş tarih kısmı boş fesh bildirim yazısı aldığını, fesh bildiriminin müvekkilinin gerçek iradesini yansıtmadığını iddia etmiştir.

Davalı vekili, davacının 03.03.2005 tarihli akdin feshi bildirimi istekli yazısına istinaden 10.03.2005 tarihinde sözleşmenin fesh edildiğini davanın haksız ve dayanaksız olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacının 03.03.2005 tarihli aktin feshi bildirimi başlıklı dilekçesine dayanılarak davalının 08.03.2005 tarihli yazı ile 10.03.2005 tarihi itibariyle bayiliği sona erdirdiği, bu nedenle haksız fesh iddiasının sübuta ermediği, davanın mahiyeti itibariyle tanık dinletme talebinin de reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı 03.03.2005 tarihli aktin feshi bildirimi başlıklı matbu belgenin bayilik sisteminin yeni yasal düzenlemeler ve Avrupa Birliği mevzuatı çerçevesinde yeniden şekillendirileceği ve Türkiye genelindeki tüm bayilerden olduğu gibi müvekkilinden de hile ile alındığını, davalının fesh ile ilgili hiçbir gerekçe gösteremediğini belirterek tanık deliline de dayanmıştır. HUMK.’ nun 293/ 5 . maddesi hükmüne göre hile iddiasının kanıtlanması yönünden tanıkların dinlenip tüm deliller birlikte değerlendirilerek uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davacı tanıkları dinlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 550.00.YTL duruşma vekalet ücretinin, davalıdan alınarak, davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24411, Karar No: 2016/3248, Tarih: 15.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/24411 E.  ,  2016/3248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... hakkında ... Eğitim ve Araştırma Hastenesince tanzim olunan 15.09.2014 tarihli geçici raporda katılanını bir dişinde kırık bir dişinde ise oynama olduğu, katılanın diş polikliniğine sevkinin uygun olduğunun açıkça belirtilmesi karşısında katılanın tüm tıbbi tedavi evraklarıyla beraber en yakın Adli Tıp Kuruma sevki ile yaralanmasının Basit tıbbi tedavi ile giderilip giderilmeyeceğine dair kati rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumun tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme gibi BOZULMASINA, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30690, Karar No: 2014/33452, Tarih: 27.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/30690 E.  ,  2014/33452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Haymana Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2011/292-2014/105

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının emekli olarak işyerinden ayrıldığını ve ödenmediğini iddia ettiği fazla çalışma, yakacak, gece çalışması, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabında; davacının haklarının ödendiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporundaki hesaplamalar göre alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin gece çalışması ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 69. maddesinde çalışma hayatında "gece" en geç saat 20:00'de başlayarak en erken saat 06:00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemi kapsadığı, ikinci fıkrada ise bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabileceği üçücü fıkrada ise işçilerin gece çalışmaları yedi buçuk saati geçemeyeceği düzenlenmiştir. Ancak mevzuatımızda gece çalışmasının en az kaç saat olduğu yönünde bir düzenleme bulunmamaktadır. Avrupa Birliği Hukukunda 2003/188 sayılı Direktif'in 2. maddesinde tanımlar başlığında gece işçisinin “Bir yandan, günlük çalışma süresinin en az üç saati gece süresine rastlayan, diğer yandan, yıllık çalışma süresinin belirli bir kısmının gece dönemine rastlaması muhtemel olan ve bahsedilen belirli kısım ilgili üye devletlerin seçimine bağlı olarak endüstrinin her iki tarafının görüşleri alınmasını müteakip ulusal kanunlar tarafından ya da, toplu sözleşmeler ya da ulusal veya bölgesel düzeyde endüstrinin iki tarafı arasında sonuçlandırılan sözleşmeler tarafından tanımlanan işçiler olduğu belirtilmiştir. Burada gece işçisi tanımlaması ile üç saatlik gece çalışması olan kimsenin gece işçisi olduğu açıklanmıştır.

Seri açılan davalarda mahkemece davacılara gece zammı adı altında iki farklı uygulama ile ödeme yapılmasına karar vermiştir.

Birinci uygulama; toplu iş sözleşmesinin 70. maddesinde saat 20:00 ile 06:00 saatleri arasında çalışanlara gece zammı ödeneceği beliritlmiş ve dosya kapsamında göre çalışma saatlerinin de 05:00-13:00 ve 13:00-21:00 saatleri olduğu her iki vardiyada sadece gece bölümüne isabet ettiği gerekçesi ile 20:00-21:00 ve 05:00-06:00 saatleri arası için gece zammı hesaplanmıştır. Oysa davacının bu vardiyalardaki ağırlık çalışmasının gece süresinde geçmediğinden bu yönde yapılan hesaplama hatalıdır

İkinci uygulama ise davacı işçilerin bir kısım çalışma dönemlerinde yirmidört saat çalışıp kırksekiz saat dinelenmeyle geçen süreler için Yargıtay'ın bu durumdaki çalışmayı günlük ondört saat ile sınırlaması yönündeki kararları baz alınarak bulunan toplam haftalık çalışma süresinin yaklaşık 2/5'nin gecede geçtiği kabul edilerek bu süre ile sınırlı gece zammı hesabı yapıldığı görülmüştür. Oysa davacı aynı dönem için fazla mesai ücreti talep etmiş ve günlük çalışması gece ve gündüz ayrımı yapılmaksızın hesaplanmış ve hüküm altına alınmıştır. Bu dönemde işçinin yaptığı işin niteliğine (itfaye veya kaplıcada nöbet) göre yirmidört saatlik çalışması için gece ve gündüz ayrımı yapılmasının imknasızlığı karşısında varsayımsal bir orana göre gece zammı alacağının hüküm altn alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22946, Karar No: 2014/21905, Tarih: 30.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/22946 E.  ,  2014/21905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2013/614-2014/200

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki bulunduğu .. İli, .. İlçesi, ...i 12.Sokak No: 40 adresindeki gecekondusunu Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında davalıya devrettiğini, enkaz ve ağaç bedellerinin hesaplandığını, kıymet takdir komisyon raporunda saptanan bedelin tamamının ödenmesi gerekir iken %10 enkaz bedelinin ödendiğini, kalan 5.382,00 TL lik kısmın tahsili için Ankara 19.İcra Müdürlüğünün 2013/14800 sayılı dosyasında takip başlattığını,davalının itirazı ile takibin durduğunu ileri sürerek,icra takibine vaki itirazın iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davacıya enkaz bedelinin ödenmesi gerektiği, bunun da ödendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı bu davada, davalı ile yaptığı sözleşme uyarınca kendisine ait bina ve müştemilatların davalıya bedeli karşılığında devri sonucu eksik ödeme yapıldığını belirterek analiz raporunda belirtilen ve ödenmeyen bakiye bedelin tahsilini istemiş, mahkemece de davacıya enkaz bedelinin ödenmesi gerektiği,bunun da ödendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.Öncelikle belirtmek gerekir ki, davacı ile davalı arasında davacının arsasının davalıya devrine ilişkin sözleşme özel hukuk hükümlerine göre geçerli bir sözleşmedir.Bu sözleşme ile belirlenen bina ve müştemilatların analiz raporları taraflar arasında imzalanmış sözleşmenin eki hükmünde olup taraflar arasında ihtilaf konusu da yapılmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca davacının,sözkonusu analiz raporunu benimsemiş olduğu kabul edilerek,davacıya sözleşme uyarınca ödenen enkaz bedeli (%10 muhdesat bedeli + ağaç bedeli) mahsup edilmek suretiyle bakiye muhdesat (net yapı tutarı + ağaç bedeli ) bedelinin tahsiline karar verilmesi gerekir. Mahkemece,değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32493, Karar No: 2013/19963, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32493 E.  ,  2013/19963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 04/12/2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13976, Karar No: 2013/11108, Tarih: 06.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13976 E.  ,  2013/11108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez) suçlarından sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Niğde Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.09.2009 gün ve 2008/264 Esas, 2009/248 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Tüm dosya kapsamı, olayın ortaya çıkış biçimi, sanığın hayatın olağan akışına uymayan savunma içeriği ve her iki mağdurenin aşamalarda değişmeyen birbiri ile uyumlu istikrarlı beyanları bir bütün halinde degerlendirildiğinde; sanığın, mağdurelere cinsel organını göstererip mağdurelerin vücutlarını okşadığı anlaşıldığından, Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurelerin muayenesi ve hakklarındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatristi bulundurulması gerektiği de gözetilerek ilgili ihtisas kurulundan dosyadaki bilgi ve belgelere göre ve mağdurların olayın üçüncü kişilerce duyulması üzerine ruhsal durumlarının etkilenmesi nedeniyle duydukları üzüntü ve sıkıntı sonucunda ortaya çıkan halin ruh sağlığı bozukluğu olarak değerlendirilemeyeceği ve TCK.nın 103/6. maddesinde öngörülen netice sebebiyle ağırlaşmış hal maddesinin cinsel istismar eyleminin ağır boyutlara ulaşması, ısrarla gerçekleştirilmesi ya da suçun nitelikli halinin işlenmesi nedeniyle gerçekleşebilecek bir sonuç olabileceği dikkate alınarak, mağdurelerdeki halin bir ruh sağlığı bozulması mı yoksa suç nedeniyle ruh sağlığının etkilenmesi mi olduğununun da saptanması istenip, alınacak rapor sonucuna göre sanığın hukuki durumu değerlendirilip sanığın mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilin itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4313, Karar No: 2009/5728, Tarih: 14.05.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/4313 E.  ,  2009/5728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/05/1994

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,davalılar adına kadastro ile tespiti yapılan 1102 parsel sayılı taşınmazın miras bırakandan intikal ettiğini ileri sürüp tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiş,yargılama sırasında davasından feragat ettiğini belirtmiştir.

Asli müdahil hazine,1102 parsel sayılı taşınmazın kadastro sırasında senetsizden vergi kaydına istinaden davalılar adına tespitle tescil edildiğini,gayri sabit hudutlu vergi kaydının miktarı ile geçerli olduğunu ileri sürüp vergi kaydı miktar fazlasının hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar,dava konusu taşınmazla bir ilgilerinin olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece,davacının  ve hazinenin davasının reddine ilişkin karar,7.Hukuk

Dairesince; “davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir” gerekçesiyle bozulması üzerine bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi   raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi.  Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava,tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden,toplanan delillerden;çekişme konusu 1102 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları ile 16.10.1978 tarihinde senetsizden vergi kaydına istinaden A... Ö... P... adına tespit olunduğu,davacının taşınmazda kendi payının da bulunduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtığı,ancak 09.07.1981 tarihinde HUMK.nun 151. maddesi uyarınca usulü dairesince imzası ile tasdik ettiği beyanı ile davasından feragat ettiği, feragat tarihinden sonra 25.01.1982’de hazinenin vergi kaydı miktar fazlasının hazineye ait olduğunu ileri sürerek müstakil hak talebiyle davaya müdahale talebinde bulunduğu, mahkemece müdahale talebinin kabul edilerek işin esasına girildiği ve yapılan araştırma sonucunda davanın reddine karar verildiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, feragat kati hükmün hukuki neticelerini meydana getirir ve yapıldığı anda sonuç doğurur.

Oysa,davacı davasından feragat ettikten sonra Hazine tarafından müdahale talebinde bulunulduğu,bir başka ifadeyle elde bulunmayan ve feragatle sonuçlanan ve bu şekilde o anda hükümlerini doğurarak kat’i hükmün hukuki neticesini meydana getiren davaya müdahale istenildiği açıktır. Feragat anında ,dava sonuçlanacağına göre derdest bulunmayan bir davaya müdahale edilmeyeceği sabittir. Buna göre,müdahale talebinin hukuki sonuç doğurmayacağı ve dinlenemeyeceği de tartışmasızdır.

Oysa,davacı davasından feragat ettikten sonra Hazine tarafından müdahale talebinde bulunulduğu,bir başka ifadeyle elde bulunmayan ve feragatle sonuçlanan ve bu şekilde o anda hükümlerini doğurarak kat’i hükmün hukuki neticesini meydana getiren davaya müdahale istenildiği açıktır. Feragat anında ,dava sonuçlanacağına göre derdest bulunmayan bir davaya müdahale edilmeyeceği sabittir. Buna göre,müdahale talebinin hukuki sonuç doğurmayacağı ve dinlenemeyeceği de tartışmasızdır.

Öyle ise, davanın feragat nedeniyle reddine, müdahil davacının hukuken elde var sayılan bir davanın bulunmadığı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek sonuca gidilmesinin yasal olduğu söylenemez. Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.5.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.