muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6315, Karar No: 2018/9206, Tarih: 24.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/6315 E.  ,  2018/9206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete ait işyerinde, 21.09.1991-13.05.2013 tarihleri arasında çalıştığını, dayanışma aidatı ödediği ... Sendikası ile davalı arasında akdedilen Toplu İş Sözleşmesi bulunduğunu, işverenin 31.08.2004 tarihinde işten çıkış ve işe giriş yaptığını, bundan sonra hak ettiği yıllık izinleri yeni işe girmiş bir işçi gibi hesaplayıp eksik kullandırdığını, oysa müvekkilinin aynı işverenin aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, müvekkili adına ... 1. İş Mahkemesi'nin 2007/502 Esas-2008/609 Karar sayılı kıdem teşvik primi davasında müvekkilinin kıdem süresinin ilk işe giriş tarihinden itibaren dikkate alınması gerektiğine karar verildiğini ve bu kararın kesinleştiğini, 4857 sayılı Yasanın emredici nitelikteki 54. maddesine göre müvekkilinin ilk işe girdiği tarih dikkate alınarak kıdemi ve buna bağlı olarak yıllık izninin hesaplanması gerektiğini ileri sürerek; yıllık izin ücreti ile yıllık izin ücretinin TİS 15/A-B maddeleri gereğince davalı işverence ödenmemesi nedeni ile gecikme ücretinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının aynı mahiyetteki ... 2. İş Mahkemesi'nin 2009/623 esas sayılı dosyasında davasından feraget ettiğini, işe giriş tarihinin 01.09.2004 olduğunu, işyerindeki faaliyet konusunun değişmesi nedeni ile rafineri faaliyetinde istihdam edilen tüm personelin iş akdine son verildiğini ve depolama faaliyetinde çalışmak isteyen personelin yeni görevlere müracaat etmesi ile bundan sonra yapılacak seçim çerçevesinde yeni işe alınacak personelin belirlenmesine karar verildiğini, bu çerçevede ... Sendikası ile yeni şartlara uygun bir toplu iş sözleşmesi de yapıldığını, iş akdi o dönem feshedilen işçilere haklarının ödendiğini, kıdem olarak 01.09.2004 tarihinin esas alınarak uygulandığını, ayrıca paket ödemesi de yapıldığını, kağıt üzerinde bir feshin söz konusu olmadığını ve davacının 31.08.2004 tarihli ibraname ile müvekkilini ibra ettiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflarca temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı iş sözleşmesinin sona erdiği tarihte, Toplu İş Sözleşmesi uyarınca ödenmeyen yıllık izin ücreti alacağı bulunduğunu, bu nedenle yine Toplu İş Sözleşmesi uyarınca gecikme ücretine de hak kazandığını ileri sürmüştür.

Gecikme ücreti alacağının istenmesinin yargılama şartına bağlı olup olmadığı ve davacının gecikme ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında, taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, "Tüm dosya kapsamı itibariyle, davacının 21/09/1991 ile 31/08/2004 ve 01/09/2004 ile 13/05/2013 tarihleri aralığında iki dönem halinde davalı yanında çalıştığı tartışmasızdır. 4857 sayılı kunun 54. maddesi uyarınca davacının hak kazanacağı yıllık ücretli iznin hesabıda bu iki dönem birleştirilerek değerlendirme yapılmıştır. İlk dönem tarafların uzlaşmasıyla sonlanmış olduğundan davalı tarafa davacının yıllık ücretli izin süresinin tespitine esas kıdem süresi ile yıllık ücretli izin süresinin tespitine esas kıdem süresi ile ilgili olarak tereddüte düşmesi de kabul edilebilir bulunduğundan TİS'in 15/B maddesinin olayın çözümünde uygulanamayacağı kanaatine varılmıştır." gerekçesi ile yıllık izin ücreti alacağı talebi kabul edilmesine karşın, gecikme ücreti alacağı talebi reddedilmiştir.

Taraflar arasında geçerli olan 01.01.2013-31.12.2014 tarihleri arasını kapsayan Toplu İş Sözleşmesi 15. maddesinde ücretin ödenme zamanı düzenlenmiştir. TİS 15/A maddesine göre “İşten ayrılmalarda işçilerin bu Toplu Sözleşme ve ilgili kanun hükümleri uyarınca almaları gereken her türlü hakları işten çıkış işleminin yapıldığı gün ödenir. Emeklilik halinde ödemenin zamanı ilgili sosyal güvenlik kurumundan getireceği belgenin işverene verildiği gündür. Bu durumda tevsik yazısının işverene verildiği tarihi takip eden ilk işgünü içinde ilgili işçiye hakları ödenir.”

TİS 15/B maddesinde “İşten ayrılmalarda ilgili işçilerin her türlü haklarının ödenmesi A bendinde hükümlenen ödeme süresini aşarsa işçiye gecikilen her bir gün için çalıştığı kabul edilerek ve çalışmaksızın bir normal gündelik ödenir.” hükmü bulunmaktadır.

TİS 15. madde gereğince işçinin, TİS ve ilgili kanun hükümleri uyarınca alması gereken her türlü hakkın, işten çıkış işlemi yapıldığı gün ödemesi gerekmektedir. TİS'nde, ödeme zamanının gelmesi dışında; hesaplanabilirlik, ihtilafsız olma, bilirkişi incelemesi gerektirmesi gibi herhangi bir koşul öngörülmemiştir. Dolayısı ile mahkemenin; davalının, kıdem süresi ile ilgili olarak tereddüte düşmesinin kabul edilebilir olduğu gerekçesi ile TİS 15/B maddesinin olayın çözümüne uygulanmayacağına hükmetmesi yerinde değildir.

Gecikilen her gün için TİS 15/B maddesine göre günlük bir yevmiyenin gecikme ücreti olarak verilmesi gerekir. Ödenecek gecikme ücreti cezai şart niteliğinde olduğundan çıplak yevmiye üzerinden hesaplanmalıdır. Ancak cezai şart niteliğinde olmakla, 6098 sayılı Borçlar Kanunu 182. maddesi (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu 161/son maddesi) uyarınca uygun bir indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Mahkemenin, TİS 15/A ve B maddelerinde düzenlenmeyen gerekçelerle, gecikme ücreti alacağını reddetmesi hatalı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13175, Karar No: 2021/6672, Tarih: 16.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/13175 E.  ,  2021/6672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;

1-)... Cumhuriyet Başsavcılığının 24.02.2012 tarihli ve 2012/15319 Esas sayılı iddianamesiyle “2006 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan dava açıldığı ancak 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporunun 2006 takvim yılı sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin olduğu ve sanık ... hakkında mütalaa bulunmadan hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de; zamanaşımı, olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğundan;

Sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

Sanık ... ...(...) hakkında verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;

2-)Sanık ... ... (...)' in UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 21.05.2015 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4863, Karar No: 2013/5833, Tarih: 16.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4863 E.  ,  2013/5833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca, davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 16.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7995, Karar No: 2018/7802, Tarih: 10.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7995 E.  ,  2018/7802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı şirket avukatınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 08.10.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin davalıdan rücuan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ... ve ... Sigortası Kanunu'dur. Mahkemece, davacı kurumun açtığı ... 1. İş Mahkemesi’nde açtığı 2013/256 E esas sayılı davada verilen kararın dairemizce 17.11.2015 tarihli 2014/16192 E - 2015/19860 K sayılı onama kararındaki gerçek zarar hesabı yapılması gerektiği ve ilkelerine ilişkin yapılan açıklamalar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiştir.

5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdikten sonraki tarihte gerçekleşen iş kazasında hayatını kaybeden sigortalı hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze masrafı nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının davalı işverenden rücuan alınmasına ilişkin davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin ilk fıkrasında, iş kazası, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş olmakla, anlaşılacağı üzere işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi ... Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak ... Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

Mahkemece, konusunda uzman bilirkişi tarafından yöntemince gerçek zarar tavan hesabı yapılarak, bu miktar gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalının kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/365, Karar No: 2017/6678, Tarih: 25.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/365 E.  ,  2017/6678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden, içinde en az bir adli tıp uzmanı ile raporda düzenlenmesi istenen hususun uzmanı bir hekimin katılımıyla Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulunun teşekkülüne göre oluşturulmuş en az beş kişilik bir heyetten ve Kurumun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, yetişkinlerde eylemden itibaren en az oniki ay geçtikten sonra olay nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alınıp, ruh sağlığının bozulduğunun anlaşılması halinde, 5237 sayılı TCK'nın 102/2, 102/3. maddeleri uyarınca verilen ceza 10 yıla ulaşsa veya geçse dahi, suçun sonucunda ruh sağlığının bozulmasından dolayı neticenin ağırlığına göre tayin edilen cezanın, TCK'nın 49/1 ve 102/5. maddeleri gereğince yirmi yıla kadar arttırılmasının olanaklı bulunduğu nazara alınarak, hakkaniyet gereği ve anılan maddeye işlerlik kazandırılabilmesi için cezada bir miktar daha arttırım yapılmasının mümkün olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19195, Karar No: 2014/26127, Tarih: 30.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19195 E.  ,  2014/26127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2014/252-2014/280

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3355, Karar No: 2013/4481, Tarih: 26.03.2013

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2013/3355 E.  ,  2013/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, tapu iptali ve kıyı olarak terkin isteğine ilişkindir. 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı Kararı uyarınca ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6539, Karar No: 2024/9514, Tarih: 10.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6539 E.  ,  2024/9514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/291 E., 2024/605 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 38. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/152 E., 2023/555 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 12.07.2021 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ortadan kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 17.01.2023 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasının (... Sendikası) üyesi olduğunu, davalıya ait işyerinde alt işverenler bünyesinde işletme teknisyeni olarak çalıştığını, sendika ile dava dışı alt işveren arasında yürütülen toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin uyuşmazlıkla sonuçlanması üzerine Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan 16.12.2016 imza tarihli ve 15.04.2016-01.04.2018 yürürlük süreli, devamında 01.03.2019-31.01.2020 yürürlük süreli toplu iş sözleşmelerinin imzalandığını, davacının toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmadığını, davalı ile dava dışı yüklenici Şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğundan işçilik haklarından birlikte sorumluluğun söz konusu olduğunu ileri sürerek belirtilen toplu iş sözleşmeleri ve dosyaya intikal edecek başka sözleşmeler var ise onlar da dâhil olmak üzere davacının ödenmeyen ücret farkı, ikramiye ve toplu iş sözleşmesinden doğan sosyal haklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP