muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3380, Karar No: 2023/2821, Tarih: 09.05.2023

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; "Bitmeyen Kartuş" ibaresinin ortalama zekaya sahip tüketicinin aklında sonsuza kadar kullanılacak kartuş olarak canlanmayacağının aşikar olduğu, "Bitmeyen Kartuş" kelimesinin oluşturduğu bütün itibarıyla parça kelimelerin gerçek anlamından sıyrılarak yeni bir kurgusal yapıya büründüğünü, bu husus dikkate alınmaksızın markanın 556 sayılı KHK’nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi kapsamında reddi gerektiği yönündeki değerlendirmenin hatalı olduğu, kabul anlamına gelmemek kaydıyla, 556 sayılı KHK’nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi kapsamında yapılacak incelemenin tescili talep edilen mal ve hizmet kapsamında yapıldığı ve olası bir ret kararının da yanıltıcı olduğu düşünülen mal ve hizmetle sınırlı olması gerektiğinden, bu husus dikkate alınmaksızın davanın tümden reddi yönündeki kararın bu yönüyle de hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, marka başvurusunun mutlak nedenle reddine dair YİDK kararının iptali ve markanın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK’nın 5 inci maddesi, 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bendi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9142, Karar No: 2016/8845, Tarih: 11.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/9142 E.  ,  2016/8845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm ... Genel Müdürlüğüne ... Bölge Müdürlüğü tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen orman bilirkişisine verilerek 1958 ve 1978 yılları memleket haritalarının yapımına esas hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü, kullanım şeklinin ve sınırlarının detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 11/10/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7075, Karar No: 2014/38639, Tarih: 18.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/7075 E.  ,  2014/38639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2012/357-2013/545

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı asil; davalı bankada kıdemli memur unvanı ile görev yaptığını, görev süresi boyunca çeşitli tarihlerde fazla süreler ile çalışma şeklinde mesai yaptığını, bu çalışmalar için hesapladığı ücretin 15.000 TL'yi bulduğunu, fazla çalışma ve fazla süreler ile çalışma gün ve saatlerinin işyeri sistemi bilgisayar sistemi kayıtları ve kamera kayıtları ile sabit olduğunu, söz konusu faza mesai ücretini davalı işverenden talep ettiğini, davalının ödemeye yanaşmadığını iddia ederek, 15.000 TL fazla mesai ücretini işten ayrılış tarihinden işleyecek en fazla reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 22.09.2008 -17.02.2012 tarihleri arasında kıdemli memur unvanı ile görev yaptığına ilişkin iddiasının gerçek dışı olduğunu, kıdemli memur değil memur unvanı ile görev yaptığını 22.09.2008 tarihinde işe başladığını, 30.11.2010 tarihleri arasında daha sonrada 31.05.2011-17.02.2012 tarihlerin arasında görev yaptığını, davacının kesintisiz olarak çalışmadığını , 30.11.2010-31.05.2011 tarihleri arasında askerlik görevini ifa ettiğini , askerlikte geçen sürenin kıdemine dahil olmadığını davacı tarafın dilekçesinde görev süresi boyunca çeşitli süreler ile fazla mesai yaptığını söylediğini bu iddianın tamamen gerçek dışı olduğunu , fazla mesai yapılabilmesi için müvekkil bankanın toplu iş sözleşmesine göre öneride bulunulması ve duruma göre genel müdürlükten izin alınması gerektiğini müvekkili bankanın kayıtlarında yer almayan bir fazla çalışması yada fazla süreler ile çalışmasının mevcut olmadığını, davacının istisnai olarak fazla mesai çalışması yaptığını müvekkil banka kayıtlarına göre bu fazla mesai ücretlerinin davacıya ödendiğini bir işçinin her gün fazla çalıştığını iddia etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olacağının Yargıtay'ın ilke kararları kapsamında tartışmasız olduğunu., şayet davacının 09.00-18.00 saat aralığından farklı bir zaman diliminde şubede kalmış ise bu durum müvekkil bankanın herhangi bir talebi olmaksızın davacının kendi sorumluluğundaki işleri mesai saatleri içerisinde kendinden kaynaklanan nedenlerle bitirmemiş olduğundan veya çalışma amacı dışında kendi özgür iradesi ile şubede kalmasından kaynaklanmış olup böyle bir halde davacının şubede bulunmasının fazla süreler ile çalışma veya fazla çalışma olarak nitelendirilmesinin mümkün bulunmadığı, ayrıca davacı tarafından hatalı bir bankamatik kartı teslimi yapıldığı, bu teslim nedeni ile müvekkil banka zararı / riski oluştuğunun davacının istifasından sonra tespit edildiğini bu nedenle ayrıca takas itirazında bulunduklarını belirterek ve müvekkil banka aleyhine , iddia, beyan anlatım yorum ve taleplerin tümünün haksız ve gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı taraflar arasında ihtilaflıdır.

Davacı lehine tanık beyanına istinaden davalı bankada çalıştığı tüm süre için fazla mesai ücreti talep edilmiş ise de, beyanı rapora ve hükme esas alınan davacı tanığının davacı ile birlikte sadece 4 ay çalıştığı anlaşılmaktadır.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı taraflar arasında ihtilaflıdır.

Davacı lehine tanık beyanına istinaden davalı bankada çalıştığı tüm süre için fazla mesai ücreti talep edilmiş ise de, beyanı rapora ve hükme esas alınan davacı tanığının davacı ile birlikte sadece 4 ay çalıştığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacının sadece tanık ile birlikte çalıştığı dönem için fazla mesai yaptığını kanıtladığı kabul edilmeli, bu süre için fazla mesai ücreti hesaplanmalı, geri kalan dönem açısından fazla mesai iddiasını ispatlayamadığı benimsenerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- Hükmedilen miktarın net mi brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1964, Karar No: 2020/3280, Tarih: 24.06.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1964 E.  ,  2020/3280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, kadının yararına hükmolunan tazminat, nafakalar ile tedbir ve iştirak nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda, ilk derece mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilerek davacı kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocuk yararına tedbir ve iştirak nafakalarına hükmolunmuş, tarafların istinaf kanun yoluna başvurması neticesinde, bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince; tarafların kusur belirlemesine yönelik talepleri, davacı kadının tazminatlar, yoksulluk ve iştirak nafakasına yönelik, davalı erkeğin ise ortak çocuk yararına tedbir nafakasına yönelik talepleri kabul edilmiş sair istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir. Hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 140/5. maddesinde; "Ön inceleme dumşmasında, taraflara dilekçelerinde gösterdikleri, ancak henüz sunmadıkları belgeleri mahkemeye sunmaları veya başka yerden getirtilecek belgelerin getirtilebilmesi amacıyla gereken açıklamayı yapmaları için iki haftalık kesin süre verilir. Bu hususların verilen kesin süre içinde tam olarak yerine getirilmemesi hâlinde, o delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılmasına karar verilir" hükmü yer almıştır. HMK'ya göre, iddia ve savunmanın ileri sürdüğü vakıaların hangi delillerle ispat edileceğinin dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasındaki dilekçelerde gösterilmesi gerekir.

İlk derece mahkemesince davalı erkeğin 14.02.2017 tarihinde bildirdiği tanıklarını dinlemeksizin karar verilmiştir. Davalı erkek, dava dilekçesinin usule uygun tebliğ edilmemesi nedeniyle süresinde kabul edilen cevap dilekçesinde, usule uygun şekilde tanık deliline dayanmış ve 14/02/2017 tarihli dilekçede de tanıklarının isimlerini bildirmiştir. Bölge adliye mahkemesi kararında bu konuya değinmemiş eksik incelemeden bahsedilmemiştir.

O halde, süresinde sunduğu kabul edilen cevap dilekçesinde tanık deliline dayanan davalının bildirdiği tanıklarının mahkemece dinlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca boşanmanın ferileri yönünden karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde, süresinde sunduğu kabul edilen cevap dilekçesinde tanık deliline dayanan davalının bildirdiği tanıklarının mahkemece dinlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca boşanmanın ferileri yönünden karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 24.06.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2023/1585, Karar No: 2023/9125, Tarih: 17.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1585 E.  ,  2023/9125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/465 Esas, 2022/179 Karar

KARAR : Ret

Taraflar arasında 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinin davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda verilen sürelere rağmen tespit edilen fark bedel bloke edilmediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; İstanbul ili, Beykoz ilçesi, ... Mahallesi, 141 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; İstanbul ili, Beykoz ilçesi, ... Mahallesi, 141 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın kamulaştırma işlemlerinin başlatıldığını, ancak taraflar arasında yapılan görüşmeler neticesinde belirlenen kamulaştırma bedeli hususunda anlaşılamadığını, uyuşmazlık tutanağı incelendiğinde de görüleceği üzere davalı müvekkillere sunulan kamulaştırma bedelinin hakkaniyete uygun olmadığını, davacı tarafın taşınmazın tarla niteliğinde olduğu yönündeki iddiasının yerinde olmadığını, müvekkiline ait taşınmazın arsa vasfında olduğunu, taşınmazın merkeze yakın olduğunu, hemen önünden yol geçtiğini, konum olarak gelişmiş bölgede olduğunu, otoyoluna, yerleşim yerine, iş, lojistik ve eğitim merkezlerine çok yakın bir mesafede bulunduğunu, dava konusu parsel üzerinde müvekkiline ait betonarme binaların ve müştemilatın bulunduğunu, ayrıca binaların önünde bahçelerin olduğunu, bahçede çok sayıda meyve ağacının bulunduğunu, davacı idarece takdir edilen bedelin günümüz İstanbul koşulları gözününe alındığında çok düşük olduğunu, uyuşmazlık tutanağında dava konusu taşınmaz için 250 TL m² teklif edildiğini Paşamandıra mahallesindeki taşınmazların m² fiyatlarının ortalama 600-750 TL olduğunu, davacı idare müvekkillerine ait taşınmazın bir kısmını kamulaştırma dışı bırakıldığını, söz konusu kalan kısmın miktarı malik sayısı, her malike düşen miktarın ve bölgenin kamulaştırma sonrası uğrayacağı değişim karşısında kalan kısmın değerinde düşme olacağı gibi müvekkiller açısından söz konusu kısmın kullanılmasının da mümkün olamayacağını, kapsamda 2942 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri gereğince keşif esnasında kalan kısma ilişkin de inceleme yapılmasına ve kalan kısım açısından da kanun gereğince ya kamulaştırma kararının verilmesine ya da değer düşmesinden ötürü düşen değerin de müvekkillere ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 17.05.2016 tarihli ve 2014/499 Esas, 2016/279 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 17.05.2016 tarihli ve 2014/499 Esas, 2016/279 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı idare ile bir kısım davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 17.05.2016 tarihli ve 2014/499 Esas, 2016/279 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı idare ile bir kısım davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucu; hükme esas alınan bilirkişi raporunun geçersiz olduğunu taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinden kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma gereği yerine getirilerek tespit edilen fark kamulaştırma bedelin ikinci kez verilen kesin süreye rağmen bloke edilmediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; tespit edilen kamulaştırma bedelinin karar tarihinden sonra bankaya bloke edildiğinden esasa girilmesi gerektiği, metrekare birim fiyatının eksik ve hatalı inceleme ile yüksek belirlendiğini,davalı tarafça arta kalan kısma ilişkin temyiz itirazı olmadığı halde arta kalan kısımda değer azalışı olduğunun kabulü ile bedelin fazla tespit edildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 439 uncu maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 10 uncu maddesinin 8 inci fıkrası

3.Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılama hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları bozma sebebine göre bu aşamada incelenmemiştir.

3.Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılama hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları bozma sebebine göre bu aşamada incelenmemiştir.

2. Mahkemece uyulan bozma kararıuyarınca inceleme ve işlem yapılarak dava konusu taşınmazın tespit edilen kamulaştırma bedel farkının depo edilmesi için davacı idareye 22.02.2022 tarihli celsede 08.03.2022 tarihli celseye kadar süre verilmiş ise de 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca belirtilen on beş günlük süre yerine 14 gün sonrası olan bir dahaki celseye kadar süre verildiği dolayısıyla Kanun'a uygun verilmiş bir süre olmadığı anlaşıldığından ve karar tarihinden sonra tespit edilen bedelin bankaya bloke edildiği de gözetildiğinde davanın esasına girilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

17.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16301, Karar No: 2018/2535, Tarih: 02.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/16301 E.  ,  2018/2535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/07/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj ücreti alacağı istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine dair verilen 13/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, staj ücreti alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin ... Kız Teknik ve Meslek Lisesinde çocuk gelişimi ve eğitim alanında öğrencilik yapıp mezun olduğunu, okulun müfredatı gereği davalı kuruma bağlı anasınıfında staj yaptığını, karşılığında kendisine hiçbir ücret ödenmediğini belirterek, müvekkilinin staj ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davacıya bir ücret ödenmesi gerekiyorsa bu ücretin idari bir tasarrufla gerçekleştirilebileceği, idarenin eylem ve işlemlerinin denetim yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun “İdari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı” başlıklı 2/b maddesinde “İdari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan muhtel olanlar tarafından açılan tam yargı davasının” idari yargı yerinde açılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda; davacı, 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu'nun 25. maddesine dayanarak özel hukuk hükümleri çerçevesinde hizmet karşılığı ve yasada belirtilen esaslara göre hesaplanacak staj ücreti alacağını talep etmektedir. Bu durumda, uyuşmazlığın çözümünde adli yargı yerinin görevli olması nedeniyle, işin esasına girilip esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9469, Karar No: 2011/15256, Tarih: 22.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/9469 E.  ,  2011/15256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, İmar Yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.