muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17297, Karar No: 2012/11465, Tarih: 16.05.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/17297 E.  ,  2012/11465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden TCY’nın 145. maddesi gereğince sanığın cezasından indirim yapılması; hırsızlık suçundan 25.02.2005 tarihinde kesinleşen erteli cezası mevcut olan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2473, Karar No: 2012/1022, Tarih: 08.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2473 E.  ,  2012/1022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; kamu davasının şikâyet yokluğundan düşürülmesine dair Kozan Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 30.05.2006 gün ve 2005/279 Esas, 2006/376 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına nazaran 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 10.11.2005 tarihi ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15962, Karar No: 2019/6579, Tarih: 17.12.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/15962 E.  ,  2019/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tazminat davası sonunda, yerel mahkemece asıl ve birleştirilen davaların kabulüne, asıl ve birleştirilen davalarda karşı davaların reddine ilişkin olarak verilen karar davalı-karşı davacı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.12.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı-karşı davacı vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden davacılar-karşı davalılar ... v.d. vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil,karşı davalar vekalet sözleşmesine dayalı bedel isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleştirilen davalarda davacılar-(karşı davalılar), mirasbırakanları Zemine Bektaş'ın 770 parsel sayılı taşınmazını satış suretiyle davalıya temlik ettiğini, yapılan işlemin mirastan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Asıl ve birleştirilen davalarda davalı-(karşı davacı), mirasbırakanın yaptığı satış işleminde muvazaa olmayıp, dava konusu taşınmazı bedelini ödemek suretiyle satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuş, karşı davasında, mirasbırakanın oğlu İsmet eliyle pay temliki yaptığı 150 parsel bakımından, İsmet'in taşınmaz bedelini kök mirasbırakana vermek yerine taşınmazda pay sahibi olan davacıların annesi Kıymet ile bölüştüğünü ileri sürürerek bedel isteğinde bulunmuştur.

Asıl ve birleştirilen davalarda davalı-(karşı davacı), mirasbırakanın yaptığı satış işleminde muvazaa olmayıp, dava konusu taşınmazı bedelini ödemek suretiyle satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuş, karşı davasında, mirasbırakanın oğlu İsmet eliyle pay temliki yaptığı 150 parsel bakımından, İsmet'in taşınmaz bedelini kök mirasbırakana vermek yerine taşınmazda pay sahibi olan davacıların annesi Kıymet ile bölüştüğünü ileri sürürerek bedel isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, karşı davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece, “Somut olayda, asıl dava bakımından terekeye iade isteği olduğuna göre, davada yer almayan mirasbırakanın ölen kızı Kıymet'ten olan mirasçılarının olurlarının alınması ya da miras şirketine TMK'nin 640. maddesi uyarınca atanacak temsilci aracılığı ile yargılamanın sürdürülmesi; ondan sonra işin esasının incelenmesi gerektiği açıktır.Öte yandan; karşı dava bakımından istek, mirasbırakana ait taşınmazın vekil İsmet eliyle satışından elde edilen paradan paya isabet edecek miktara ilişkin olup, bu istek ancak vekile veya onun mirasçılarına karşı yöneltilebileceği halde vekil ve mirasçı olmayan davacı-karşı davalı ...'e yöneltildiği görülmektedir.Hal böyle olunca; asıl dava bakımından anılan kişilerin davaya olurlarının alınması ya da miras şirketine temsicil atanıp, daha sonra işin esasının görülmesi, karşı dava bakımından ise davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.” gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde asıl ve birleştirilen davaların kabulüne, karşı davaların reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1932 doğumlu mirasbırakan ... ’ın 06.01.2005 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak murisin kendisinden önce ölen kızı Kıymet’ten olma torunları olan asıl ve birleştirilen davaların davacıları ... ve ... , davalı oğlu ... ile dava dışı torunları ile gelininin kaldıkları, mirasbırakanın, 770 parsel sayılı taşınmazını 09.04.2002 tarihinde satış yolu ile davalı oğluna temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, hükmüne uyulan bozma ilamı gözetilmek suretiyle asıl ve birleştirilen davalardaki karşı davaların reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı-karşı davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazların yerine görülmediğinden reddine. Davalının (karşı davacı), sair temyiz itirazlarına gelince;

Hemen belirtilmelidir ki, hükmüne uyulan bozma ilamı gözetilmek suretiyle asıl ve birleştirilen davalardaki karşı davaların reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı-karşı davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazların yerine görülmediğinden reddine. Davalının (karşı davacı), sair temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

Öte yandan, Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

Somut olayda, asıl ve birleştirilen davalarda dinlenen tanıklar murisin dava konusu 770 parsel sayılı taşınmazı davalı oğluna temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu kanıtlayıcı beyanlarda bulunmamışlar, aksine davalı tanıkları dava konusu taşınmazın davalı tarafından satın alındığını bildirmişlerdir.

Bu durumda temlik işleminin mal kaçırma amaçlı olduğu hususunun asıl ve birleştirilen davaların davacıları tarafından kanıtlanamadığı, işlemin gerçek bir satış işlemi olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca; asıl ve birleştirilen davaların da reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı-karşı davacının bu yöne ilişkin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile açıklanan nedenden ötürü hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29738, Karar No: 2020/2548, Tarih: 13.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/29738 E.  ,  2020/2548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesine işçi tarafından haklı nedenle son verildiğini öne sürerek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında davacının ücretinin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Mahkemece davacının en son net 2.080,00 TL aylık ücret ile çalıştığı kabul edilmiş ise de; dosya içerisinde bulunan ücret bordroları, tanık beyanları, davacının aynı mahkemenin 2014/79 Esas sayılı dava dosyasında davacı tanığı olarak olarak verdiği beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; net 2.080,00 TL‘nin asgari geçim indirimi dahil davacının aldığı son ücret olduğu anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenler ile net 2.080,00 TL’den asgari geçim indirimi düşüldükten sonra bulunan miktarın davacının son çıplak ücreti kabul edilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Buna göre davacı dava dilekçesinde yemek ücreti konusunda bir açıklamada bulunmadığından, giydirilmiş ücrete yemek ücretinin eklenmesi talep aşımı mahiyetinde olduğundan hatalıdır.

4-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili günlerinde ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ispat kuralları, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacakları için de geçerlidir.

Öncelikle, davacının iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kararlaştırılmış olup davacının ücret miktarı dikkate alındığında iş sözleşmesindeki bu düzenlemeye değer verilmesi gerekmektedir. Yargıtay içtihatlarına göre, aylık ücrete fazla çalışma ücretinin dahil olduğu durumlarda yılda 270 saati aşan fazla çalışmalar için ücret talep edilebilecektir. Bu sebeple davacının iş sözleşmesindeki düzenleme gereği yılda 270 saat fazla çalışmanın ücrete dahil olduğunun kabulü ile yıllık 270 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti hesaplanması gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, dosya içerisinde ücret bordroları bulunmaktadır. Bu bordrolar örnekleme yolu ile incelendiğinde; örneğin 2012 yılının 12. ayında 20 saat için 233,40 TL fazla çalışma ücreti tahakkuk ettirildiği görülmektedir. Ne var ki; Mahkemece, ücret bordrolarında fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden tahakkuk bulunup bulunmadığı, tahakkuk varsa zamlı olup olmadığı, bordroların imzalı olup olmadığı, imzasız olsa bile banka kanalıyla karşılığının ödenip ödenmediği irdelenmemiş, bordrolar dikkate alınmamıştır.

Açıklanan nedenler ile dosya içerisinde bulunan ücret bordroları tek tek incelenerek, zamlı tahakkuk bulunan imzalı ücret bordrolarının bulunduğu aylar; fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları bakımından yapılan hesaplamadan dışlanmalı, tahakkuk bulunan fakat imza bulunmayan ücret bordrolarının ise karşılığının banka kanalıyla ödenip ödenmediği tespit edilerek bu aylar için ödenen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Ayrıca; dava dilekçesinde davacının “ulusal bayram” gününde çalıştığı iddia edilmiş olup ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00 ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. Mahkemece taleple bağlı kalınarak sadece belirtilen birbuçuk gün için hesaplama yapılması gerekirken talep aşılarak davacının milli bayramlarda çalıştığının kabul edilmesi de hatalıdır.

5- Taraflar arasında davacının yıllık ücretli izin alacağı bulunup bulunmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının aynı mahkemenin 2014/79 Esas sayılı dava dosyasında davacı tanığı olarak olarak verdiği "Kış döneminde hava şartları sebebi ile şantiyede çalışılmaz hale gelmişti, ben kendim bu süre zarfında iki hafta ücretli izin kullandım,...ücretimizi bu süre zarfında tam aldık …." şeklindeki beyanının kendisini bağlayacağı gözetilmeden yıllık ücretli izin alacağının hesaplanmış olması da hatalı olup ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

6- Taraflar arasında hüküm altına alınan alacaklara yürütülecek faiz türü de bir başka uyuşmazlık konusudur.

Davacı kıdem tazminatı dışındaki alacak kalemleri için “yasal faiz” talep etmiştir. Hüküm altına alınan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ve fazla çalışma ücreti alacağına yürütülmesi gereken kanuni faiz türü ise “en yüksek mevduat faizi”dir.

Açıklanan nedenle; Mahkemece hüküm altına alınan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ve fazla çalışma ücreti alacaklarına taleple bağlı kalınarak “en yüksek mevduat faizini aşmamak üzere yasal faiz” yürütülmesi gerekirken “en yüksek mevduat faizi” yürütülmesi doğru olmamıştır.

7- Ayrıca, mahkemece kıdem tazminatı dışındaki alacak kalemlerine 5.4.2014 olan temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiş ise de; işçinin 28.3.2014 tarihli ihtarında fazla çalışma, yıllık ücretli izin ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından söz edildiği, hafta tatili ücret alacağından ise söz edilmediği, öte yandan ihtarın tebliğ tarihinin de dosya içeriğinden anlaşılamadığı görülmektedir.

7- Ayrıca, mahkemece kıdem tazminatı dışındaki alacak kalemlerine 5.4.2014 olan temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiş ise de; işçinin 28.3.2014 tarihli ihtarında fazla çalışma, yıllık ücretli izin ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından söz edildiği, hafta tatili ücret alacağından ise söz edilmediği, öte yandan ihtarın tebliğ tarihinin de dosya içeriğinden anlaşılamadığı görülmektedir.

Açıklanan nedenlerle, hafta tatili ücreti alacağı bakımından dava dilekçesinde talep edilen miktara dava, ıslah dilekçesinde talep edilen miktara ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmeli; fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık ücretli izin alacakları bakımından ise 28.3.2014 tarihli ihtarnamenin tebliğ tarihi araştırılmalı, bu tarihten itibaren ihtarda üç gün süre verildiği dikkate alınarak belirlenecek tarihin temerrüt tarihi olduğu kabul edilip sonucuna göre ve usuli kazanılmış haklar da gözetilerek faiz başlangıç tarihi belirlenmelidir.

8- Son olarak, Makemece karar başlığında davanın “İş Mahkemesi Sıfatıyla” görüldüğünün belirtilmemesi de isabetli bulunmamıştır.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 13.02.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.