muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1550, Karar No: 2016/5064, Tarih: 24.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1550 E.  ,  2016/5064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Zincirleme şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilip re'sen de temyize tabi hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarları nazara alındığında 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan Aile ve Sosyal

Politikalar Bakanlığı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tabi hükmün ONANMASINA, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13897, Karar No: 2014/18971, Tarih: 29.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13897 E.  ,  2014/18971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

K A R A R

Dava, iş kazası istemine ilişkindir.

Mahkemece, dosyanın, talep edilmesi halinde görevli mahkeme olan ...Nöbetçi Sosyal Güvenlik Hukuku'na bakmakla yetkili İş Mahkemesi'ne gönderilmesine kararı verilmiştir.

Somut olayda, iş kazası tespiti davası olarak açılan davanın, Sosyal Güvenlik Mahkemesi yetkisi verilen İş Mahkemesi'nce görülüp neticelendirilmesi gerekir. Bu itibarla; İş Mahkemeleri ile Sosyal Güvenlik Mahkemesi yetkisi verilen İş Mahkemeleri arasında işbölümü ilişkisi sözkonusudur. İlke olarak mahkeme gönderme kararı ile o davadan elini çeker. Bu nedenle, gönderme kararı nihai bir karardır. Ancak diğer nihai kararlardan farklı olarak, gönderme kararı verildiği anda kesin kararlardan olup, yalnız başına temyiz edilemez. Nitekim, 24.04.1967 tarih ve 12/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda “TTK.’nun 5/3 ncü madde hükmü karşısında, gönderme kararlarının verildikleri anda kesin olup, yalnız başına temyiz edilemeyeceği ve ancak esas hükümle birlikte temyiz olunabileceği, bu kararın niteliğine tamamen yabancı olan ve onunla bağdaşması mümkün olmayan nihai bir hükmün bu karar ile birlikte yanılgı sonucu verilmesi halinde, gönderme kararının nihai hükme ilişkin bu bölümünün yalnız başına temyizinin mümkün olduğu” öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle, mahkemece verilen karar niteliği bakımından bir gönderme kararı olduğundan ve gönderme kararlarının yalnız başına temyizinin mümkün olmaması ve esas hükümle birlikte temyiz edilebileceği gözönünde tutularak; davalı ... A. Ş. vekilinin temyiz dilekçesinin reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... A. Ş. vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ... A.Ş.'ne iadesine, 29/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2829, Karar No: 2014/6987, Tarih: 27.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2829 E.  ,  2014/6987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzin Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2011/13-2013/442

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.01.2010 ve 17.05.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi ve davaların birleştirilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl dava ve birleştirilen davanın kabulüne dair verilen 08.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava ve birleştirilen dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davalı M.. Ö.. vekili, dava konusu taşınmazla müvekkilinin gerek mülkiyet gerekse komşuluk anlamında herhangi bir bağlantısı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı A.. Ö.. vekili, elatmanın önlenmesi davasının reddini, savunma yoluyla dava konusu taşınmazda müvekkiline ait zeytin ağaçlarının değerinin arz bedelinden yüksek olduğunu ve müvekkilinin iyiniyetli olup dikilen ağaçların sökülmesi halinde fahiş zarara neden olacağından TMK'nın 725. maddesi gereğince taşkın kısmın müvekkili adına tescilini istemiştir.

Yargılama aşamasında davalılardan A.. Ö.. 23.06.2011 tarihinde vefat ettiğinden mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

Mahkemece, olayda temliken tescil şartlarının mevcut olmadığı ve müdahaleyi gerçekleştiren davalı Muhammet'in bunu annesi Ayşe adına yaptığı gerekçesiyle asıl dava ve birleştirilen davanın kabulüne ve ağaçların kal'ine karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili ve birleştirilen dosyanın davalıları vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı ve birleştirilen dosyanın davalıları vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Elatma haksız bir eylem olup, TMK'nın 683. maddesi hükmünden kaynaklanan elatmanın önlenmesi davalarının haksız fiil kimin tarafından gerçekleştirilmiş ise ona karşı açılacağı, başka bir ifade ile husumetin 6100 sayılı HMK'nın 50. (1086 sayılı HUMK.’nın 38.) maddesi hükmü uyarınca eylemi yapan kişiye yöneltilmesi gerektiği tartışmasızdır.

Somut olayda dosya kapsamına ve toplanan delillere göre elatılan yerlere ağaçları annesi A.. Ö.. adına davalı M.. Ö..'in diktiği sabittir. Yargılama sırasında davalı A.. Ö..'ın vefatı ile onun tarafından vaki haksız fiil niteliğindeki elatmanın sona erdiğinin kabulü gerektiği gibi davacılar tarafından diğer davalı M.. Ö.. dışındaki mirasçıların murislerine teban elattıkları ileri sürülmediğine göre adı geçenlerin haksız eylemleri var ise ayrı bir davanın konusunu oluşturacağı da açıktır.

Somut olayda dosya kapsamına ve toplanan delillere göre elatılan yerlere ağaçları annesi A.. Ö.. adına davalı M.. Ö..'in diktiği sabittir. Yargılama sırasında davalı A.. Ö..'ın vefatı ile onun tarafından vaki haksız fiil niteliğindeki elatmanın sona erdiğinin kabulü gerektiği gibi davacılar tarafından diğer davalı M.. Ö.. dışındaki mirasçıların murislerine teban elattıkları ileri sürülmediğine göre adı geçenlerin haksız eylemleri var ise ayrı bir davanın konusunu oluşturacağı da açıktır.

Hal böyle olunca, yargılama devam ederken davalı A.. Ö..'ın ölmesi nedeniyle birleştirilen dava konusuz kalmış olduğundan “karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi ve davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davaya dahil edilen mirasçılar üzerine bırakılması gerekir.

Ayrıca, elatmanın önlenmesi ve kal istekli dava ve birleştirilen davada, davalı Muhammet'in davalı Ayşe adına hareket ettiği, elatmayı gerçekleştiren her iki dava arkadaşının müdahale ettiği bölümlerin aynı olduğu gözetilerek yargılama giderleri ve vekalet ücretinden davalı Muhammet ile davaya dahil edilen mirasçıların müteselsilen sorumlu tutulmaları gerekirken ayrı ayrı hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilerinin temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3908, Karar No: 2013/4855, Tarih: 28.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3908 E.  ,  2013/4855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı apartmanda kaloriferci olarak çalıştığını, 03.02.2012 tarihinde iş akdinin haksız yere feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 2011 yılında 3, 2012 yılında ise 4 aparmanın kaloriferini yaktığını, kendisinin nedensiz olarak işi bıraktığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme, davacının hizmet döküm cetveline göre mevsimlik çalışmalar yaptığı, işveren tarafından haklı nedenin ispatlanamadığı, yıllık izinlerin kullandırılmadığı, 15 yılı aşkın bir süre bir işyerinde çalışan kalorifercinin alacaklarını tahsil etmeden işyerinden kendi özgür iradesi ile ayrılması, emeği ile geçinen biri kaloriferci için mümkün olmadığı, bu nedenle davacının iş akdinin davalı işveren tarafından sonlandırıldığı sonucuna varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı ve bunun sonucunda davacının yıllık izin ve fazla mesai alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.

./...

2013/3908-4855 S.2

Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü veya tüm yıl boyunca çalışılmakla birlikte çalışmanın yılın belirli dönemlerinde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Söz konusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer dönemlerinde iş sözleşmelerinin, ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektirdiği işler mevsimlik iş olarak değerlendirilir.

4857 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi İş Kanununun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

4857 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi İş Kanununun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda davacı davalı apartmanda yaklaşık 16 yıl kaloriferci olarak çalışmıştır. Davacı yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ve fazla mesai alacaklarının ödenmediğini belirterek bu alacaklarını talep etmiştir. Davacının yaptığı işin niteliği gereği yazın çalışmasının olmayacağı aşikardır. Hizmet döküm cetveli de bu tespiti doğrulamaktadır. Davacının kendi tanıkları dahi yazın serbest olduğu belirtmişlerdir. Hal böyle olunca davacının mevsimlik işçi olduğu ve yıllık izne hak kazanamayacağının kabulü gerekirken yıllık izin alacağının hüküm altına alınması isabetsizdir.

Ayrıca, mahkemece davacının taraflar arasında imzalanan kısmı süreli sözleşme uyarınca 2008 yılından sonrası için fazla mesai alacağının olmadığı öncesinde ise haftalık 21 saat fazla mesai alacağının olduğu kabul edilmiştir. Taraflar arasında imzalanan 09.10.2008 tarihli kısmi süreli sözleşme uyarınca davacının çalışma gün sayısı 20 ve aylık çalışma saati 150 olarak gösterildiğinden günlük

./...

2013/3908-4855 S.3

çalışma saati 7.5 saate tekabül eder. Ayrıca dosya kapsamındaki ihtarnamelerden anlaşılacağı üzere davacı 2008 yılından itibaren başka apartmanlarda da çalışmaya başladığından fazla mesai alacağının olmadığının kabulü isabetli olmuştur. Davacı tanıkları davacının 6-7 gibi işe başlayıp gece 24'e kadar çalıştığını belirtseler de bu çalışmanın belirtilen saatler arasında sürekli olmaması işin niteliği gereğidir. Davalı tanıklarından Serhat Kenan Dünya’nın davacının kesinlikle tam süreli çalışmadığı beyanı ve davacının kalorifercilik yanında apartmanda başka bir iş yaptığını da ispatlayamamış olması karşısında yaptığı işin niteliği de göz önüne alınarak 2008 yılından önceki çalışma dönemi yönünden de fazla mesai yapmadığının kabulü gerekirken yanlış değerlendirme sonucu bu dönemle ilgili fazla mesai alacağının kabulüne karar verilmiş olması hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 28.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11770, Karar No: 2010/8548, Tarih: 12.05.2010

**3. Ceza Dairesi         2007/11770 E.  ,  2010/8548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanığın idari para cezasına yönelik itirazlarının incelemede;

5326 sayılı Kabahatler Kanunun 29.maddesi uyarınca Asliye Ceza Mahkemesinin verdiği karara karşı yargı çevresinde yer aldığı Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edilebileceğinden, gereğinin merciince yerine getirilmek üzere incelenmeksizin C.Başsavcılığına İADESİNE,

2- Sanığın yaralama suçundan cezasına yönelik itirazlarının incelenmesinde ise;

Sonuç cezanın 2 yıl 2 ay 20 ... yerine yazılı şekilde eksik ceza tayin edilmesi temyiz edenin sıfatına göre bozma sebebi yapılmamıştır.

Hükme esas alınan Trakya Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalınca tanzim olunan 24.3.2004 tarihli raporda mağdurun sol fronto pariyetal bölgede non deplase kırığına neden olan yaralanması sonucu hayati tehlike meydana geldiği anlaşılmasına göre yaralamanın künt cisim kullanmasından meydana gelip gelmediğinin açıklığa kavuşturulmadan TCK’nun 457/1 maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8715, Karar No: 2021/2939, Tarih: 16.03.2021

**12. Hukuk Dairesi         2020/8715 E.  ,  2021/2939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Her ne kadar mahkemece müşteki vekilinin duruşma gün ve saatinden haberdar olduğu halde duruşmaya gelmediği ve mazeret de bildirmemiş olduğundan bahisle İİK'nun 349. maddesi gereğince şikayet hakkının düşürülmesine dair karar verildiği anlaşılmış ise de; bozma sonrası müşteki vekiline usulüne uygun duruşma gün ve saatini bildirir meşruhatlı davetiye tebliğ edilmediğinin anlaşılması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

Sanıkların eylemlerinin 2004 sayılı İİK'nun 338. maddesi kapsamında olduğu ve zamanaşımının ilk kesildiği 20.11.2012 tarihli sanıkların mahkeme huzurunda alınan savunmaları ile inceleme tarihi arasında zamanaşımını kesen herhangi bir hüküm ve işlem bulunmaması nedeniyle, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri ile temyiz dilekçesi kapsamına göre tebliğnameye kısmen uygun olarak hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte buluna kısmen uygun olarak 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 Sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca ayrı ayrı DÜŞÜRÜLMESİNE, 16/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6519, Karar No: 2024/8276, Tarih: 14.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6519 E.  ,  2024/8276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/643 E., 2024/104 K.

DAVA TARİHİ : 05.05.2021

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ilave tediye ve ikramiye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.11.2022 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 28.04.2023 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 28.04.2023 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 24.10.2023 tarihli ilâmı ile; 31.10.2020 tarihinde sona eren toplu iş sözleşmesinin art etkisinin bulunmaması karşısında, 2021 yılı ocak ayı ikramiye alacağı hesaplanıp hüküm altına alınmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmına uyulduğu belirtilerek ikramiye alacağının yeniden hesaplanması ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının ücretinin 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (375 sayılı KHK) hükümlerine göre belirlendiğini, Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu, davacının bir yandan bireysel iş sözleşmesindeki günlük brüt ücretin esas alınmasını bir yandan da toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesinin mümkün olmadığını, bu durumda işçilere hem asgari ücrete yapılan zammın hem de toplu iş sözleşmesinden kaynaklı zammın yapılması gibi (çifte zam) bir durum oluşacağını ve ücretlerin fahiş bir hâl alacağını, iddia edilenin aksine davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında ücret zammı uygulanmadığını, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 2018 yılı ücreti korunarak bu ücret üzerine %4 oranında ücret zammı yapıldığını, ücretin düşürülmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; dava konusu fark ikramiye alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 ve 34 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.