muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2534, Karar No: 2020/9454, Tarih: 28.09.2020

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı tarafından temyizi üzerine karar, Dairemizce özetle ve sonuç olarak;

“1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hafta tatili ücretinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı ... Kanunu'nun 46'ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince, çalışılmayan hafta tatili günü için bir ... karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir. Hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağı yasalarda düzenlenmemiş ise de, Dairemizce hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı, buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir (Yargıtay 9.H.D. 23.5.1996 gün 1995/37960 E, 1996/11745 K.). Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir.

Yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda hafta tatili ücretinin, hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak hesaplanması gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hafta tatili ücretinin 2.5 katsayı üzerinden hesaplanması hatalıdır.

3-Davacı dava dilekçesinde, tüm genel tatillerde çalışmasına rağmen ücretinin ödenmediğini iddia etmiş ve iddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır. Yargılama aşamasında dinlenen davacı tanıklarının beyanları, davacının bu iddiasını ispata elverişli olmadığı gibi davacı bu iddiasını ispata yarar başkaca delilde sunmamıştır. İspatlanamayan ... bayram ve genel tatil ücreti talebinin reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

4- Somut uyuşmazlıkta; davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda karineye dayalı makul bir indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Bu durum hafta tatili ve genel tatil ücretleri içinde geçerlidir.

Yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda, davacının talep ettiği fazla mesai ve hafta tatili ücreti talepleri, tanık deliline dayanarak hesaplandığı halde, bu alacaklardan hakkın özünü etkilemeyecek şekilde, karineye dayalı makul bir indirim yapılmamasıda isabetsizdir.

Yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda, davacının talep ettiği fazla mesai ve hafta tatili ücreti talepleri, tanık deliline dayanarak hesaplandığı halde, bu alacaklardan hakkın özünü etkilemeyecek şekilde, karineye dayalı makul bir indirim yapılmamasıda isabetsizdir.

5-Davacı davalı işyerinde 10 yıl 7 ay 7 gün çalışmış ve bu çalışmanın ilk 3 yılı 1475 sayılı ... Kanunu döneminde geçmiştir. Buna göre 1475 sayılı Yasa dönemindeki 3 yıl için 36 gün, 4857 sayılı ... Kanunu dönemindeki devam eden 2 yılı için 28 gün ve son 5 yıl için 100 gün olmak üzere toplam 164 gün için davacının yıllık izin hakkı bulunmaktadır. Somut uyuşmazlıkta, davacının kıdemine göre hak kazandığı yıllık ücretli izin günü, 150 gün olarak hesaplanmış ve davacı bu hususu benimsemiş, temyizede getirmemiştir. Açıklanan nedenle davacının hak ettiği yıllık izin süresinin 150 gün olduğu hususunda davalı yararına usuli kazanılmış hak doğmuştur.

Diğer taraftan davacı dava dilekçesinde, 2009 ve 2010 yılı haricinde yıllık izinlerini kullanmadığını beyan ettiğinden, davacının son 2 yıl için 40 gün izin kullandığı kabul edilerek sonuç itibariyle, bakiye 110 gün üzerinden hesaplanacak yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması gerekirken, kullanıldığı beyan edilen izinler mahsup edilmeksizin sonuca gidilmesi ve yazılı şekilde karar verilmesi de hatalıdır.

6-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK’nun 297/2. maddesine aykırı olduğunun ve infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçeleriyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hükmüne uyulan bozma ilamı öncesinde, fazla mesai ve hafta tatili ücretleri dava tarihine göre zamanaşımı gözetilerek hesaplanıp hüküm altına alındığı halde, bozma sonrası hafta tatili ücreti hesaplanırken ve yine fazla mesai ücretinde takdiri indirim yapılırken ıslaha karşı zamanaşımı değerlendirilerek bu alacakların 17.02.2009 tarihinden itibaren hesaplanması hatalıdır. Usuli müktesep hak sebebiyle, bozma öncesindeki gibi, salt dava tarihine göre zamanaşımı gözetilerek (27.03.2007 tarihinden itibaren), hafta tatili ücreti yine 1.5 katsayı üzerinden hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Fazla mesai ücreti de dava tarihine göre zamanaşımı gözetilerek bulunan rakam üzerinden takdiri indirim yapıldıktan sonra hüküm altına alınmalıdır.

3-Hüküm fıkrasının yargılama giderlerine dair bentlerinde, tarafların sorumlu olduğu giderlerin açıkça ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde belirlenmesi gerekirken sorumlu olunan miktarlar yazılmayarak boşluk bırakılması ve bu suretle karışıklığa sebep olunması isabetsizdir.

Fazla mesai ücreti de dava tarihine göre zamanaşımı gözetilerek bulunan rakam üzerinden takdiri indirim yapıldıktan sonra hüküm altına alınmalıdır.

3-Hüküm fıkrasının yargılama giderlerine dair bentlerinde, tarafların sorumlu olduğu giderlerin açıkça ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde belirlenmesi gerekirken sorumlu olunan miktarlar yazılmayarak boşluk bırakılması ve bu suretle karışıklığa sebep olunması isabetsizdir.

4-Her ne kadar temerrüt alacağın tamamı için gerçekleşse de, usuli müktesep hak gereği, kabul edilen alacaklara işletilen faizin başlama tarihi açısından, bozma öncesindeki gibi karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

5-Kabule göre, hükümde hazineye irad kaydedilen harç tutarının 781,17 TL olması gerekirken, 608,00 TL olarak eksik hesaplanması da ayrıca hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 28/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14452, Karar No: 2023/12025, Tarih: 14.09.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/14452 E.  ,  2023/12025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2022/361 E., 2023/232 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Bakanlık ile dava dışı alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi kapsamında, davacının alt işveren işçisi olarak davalı Bakanlığa ait işyerinde belirsiz süreli ... sözleşmesi ile çalışırken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin eksik ödendiğini ileri sürerek ücret, ikramiye, ilave tediye ile ... bayram ve genel tatil ücreti fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; 696 sayılı KHK’nın 127 nci maddesiyle 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’ye eklenen geçici 23 üncü madde kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçişlerin yapıldığını, davacının sürekli işçi kadrosunda istihdam edildiğini, ücret ödemelerinde bir eksiklik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.11.2021 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 02.03.2022 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme bulunduğu, bu düzenlemenin her asgari ücret artış dönemi için işvereni bağlayacağı belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 21.04.2022 tarihli ilâmı ile; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamaların arabulucu tarafından düzenlenen son tutanak tarihi dikkate alınmaksızın yapıldığı, son tutanak tarihini aşan kısımlar yönünden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda, arabuluculuk son tutanak tarihini aşan fark alacak talepleri dava şartı yokluğundan usulden reddedilmiş ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu taleplerin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını, davacının hem ... ... sözleşmesinden hem de toplu ... sözleşmesi hükümlerinden yararlanmasının mümkün olmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; arabuluculuk son tutanak tarihini aşan fark alacak talebi bakımından davanın, 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 3 üncü maddesi gereği dava şartı gerçekleşmediğinden usulden reddi gerektiğine yönelik bozmaya uygun karar verilip verilmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7036 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21917, Karar No: 2012/28109, Tarih: 24.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21917 E.  ,  2012/28109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan, mükiyeti Belediyeye ait taşınmaz üzerinde bulunan binaların ve ağaçların aidiyetinin ve bedelinin tespiti davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 21.06.2012 gün ve 2012/6889 Esas - 2012/13705 Karar sayılı ilama karşı davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca, mülkiyeti Belediyeye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan bina ve ağaçların bedelinin tespiti ile davacı idareye aidiyetine karar verilmesi istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı davalı vekilince karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Yapılan incelemede; hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, dava konusu edilen yapının 22 yaşında olduğu ve yıpranma oranının % 32 olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/40 Değişik İş sayılı dosyası üzerinden yaptırılan tespit sonrası alınan bilirkişi raporunda, dava konusu yapının 12 yaşında olduğu ve yıpranma oranının da % 15 seviyesinde bulunduğunun mütalaa edildiği belirlenmiştir.

1-Bu durumda; mahkemece, dava konusu edilen yapının yaşı ve yıpranma oranı konusundaki çelişkinin giderilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulduğu,

2-Davacı idarenin talebi, mülkiyeti Belediye’ye ait olan taşınmaz üzerindeki davalıya ait yapı ve ağaçların bedelinin tespiti istemine ilişkin olup, zeminle ilgili herhangi bir talep bulunmadığı halde yol olarak terkinine karar verildiği, anlaşılmış olup, hükmün Dairemizce bu gerekçelerle bozulması gerekirken, zemin ile ilgili talep bulunmadığı halde, bu hususta karar verildiğinden bahisle düzeltilerek onandığı bu kez yapılan incelemede anlaşılmış olup,

Davalı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulüne Dairemizin 21.06.2012 gün ve 2012/6889-13705 sayılı Düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda yazılı gerekçelerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19220, Karar No: 2019/7085, Tarih: 11.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/19220 E.  ,  2019/7085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Müştekiler Mustafa-...’e yönelik konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından verilen düşme kararlarının incelenmesinde;

19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 6.maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmaz” hükmü gereği, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarının suç tarihi itibariyle şikayete tabi olmadığı gibi uzlaştırma kapsamında da bulunmadığının anlaşılması karşısında; konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarının 5237 sayılı TCK’nın 142/4. maddesi uyarınca şikayete tabi olmadığı gözetilmeden şikayetten vazgeçme nedeni ile düşme kararı verilmesi, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin maddi hataya ilişkin olması karşısında, karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, konut dokunulmazlığını bozma yerine, mala zarar verme; mala zarar verme yerine konut dokunulmazlığını bozma suçundan düşme kararı verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Müştekiler Mustafa-...’e yönelik hırsızlık, katılan ... ve müşteki ...’a yönelik hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme, müşteki ...’a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Sanığın müşteki ...’un evinde bir gece kaldığını beyan etmesi karşısında, bu müştekiye yönelik hırsızlık suçunun gece vakti işlendiği sabit olduğu ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde TCK’nın 116/4 maddesi uygulandığı halde TCK’nın 143.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Sanığın, müşteki ve katılanların kış mevsiminde kullanmadıklarını beyan ettikleri evlerden hırsızlık yaptığı, eylemlerin gerçekleşme zamanının kesin olarak tespit edilememesi ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi birlikte değerlendirildiğinde eylemin gece işlendiğine dair delillerin neler olduğu kararda gösterilmeden, gerekçe bölümünde hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK’nın 143.maddesinin uygulandığı belirtildiği halde hüküm fıkrasında uygulanmaması ve hırsızlık suçu ile birlikte işlenen konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerde TCK’nın 116/4 maddesinin uygulanması suretiyle hükümde çelişkiye sebebiyet verilmesi,

c-Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve 27/03/2008 tarihinde kesinleşen Tortum Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/12/2007 tarihli, 2006/23 E. ve 206/69 K. sayılı kararıyla 8 aylık hapis cezasının 10/12/2008 tarihinde infaz edildiği, infaz tarihinden itibaren 3 yıl geçmiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 58/2-b maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı ve adli sicil kaydında yazılı mahkumiyet kararlarından en ağır cezaya ilişkin olan Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/10/2009 tarih, 2008/339 E., 2009/716 K. sayılı tekerrür hükümleri de uygulanan mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması ve sanığın ikinci kez mükerrir olduğuna karar verilmesi gerekirken, Tortum Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/12/2007 tarihli, 2006/23 E. ve 206/69 K. sayılı ilamı tekerrüre esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5655, Karar No: 2023/2768, Tarih: 03.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/5655 E.  ,  2023/2768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.11.2014 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.12.2015 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine; sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanıklar hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının f bendi uyarınca arttırım yapılması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İncelemeye konu olay; 13 yaşındaki mağdure ...'ın annesi ile birlikte yaşadığı evden kaçma iradesiyle ayrılarak arkadaşı tanık D.Ü.'nün evine giderek 5 gün kaldığı, bu kez tanık D.Ü. ile birlikte evden kaçarak sanık ... ile buluşup birlikte sanık ...'in evine giderek burada da 7 gün kaldığı, mağdurenin annesinin kayıp ihbarı üzerine mağdurenin sanık ...'in evinden alındığı, iddiasına ilişkindir.

2. 22.10.2014 tarihli Bursa Doktor Ayten Bozkaya Çocuk Hastanesi Adli Muayene Raporu'na göre, mağdurenin yapılan muayenesinde; darp cebir izi bulunmadığı belirlenmiştir.

3. 10.10.2014 tarihli tutanak içeriğine göre; mağdurenin annesi müşteki ...'ın 10.10.2014'de Emniyet Birimi'ne kendiliğinden gelerek mağdure hakkında kayıp ihbarında bulunduğu tespit edilmiştir.

4. 22.10.2014 tarihli yakalama tutanağı'na göre; sanık ... yaya haldeyken kolluk ekibi tarafından yakalandığı, mağdurenin de sanık ...'in evinden alınarak ailesine teslim edildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE