muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/401, Karar No: 2025/647, Tarih: 15.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/401 E.  ,  2025/647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/88 E., 2023/24 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen ödeme emri iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalı Kurum vekili tarafından temyize getirilen ödeme emri asıl alacak miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38185, Karar No: 2016/3732, Tarih: 18.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/38185 E.  ,  2016/3732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Belediye Başkanlığına yükletilmesine, 18/02/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16625, Karar No: 2013/16737, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/16625 E.  ,  2013/16737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilin maliki olduğu aracın kardeşi olan dava dışı Sinan Uslu'nun yönetiminde iken meydana gelen tek taraflı trafik kazası nedeniyle hasarlandığını, ancak davalının hasar bedeli gerekçe göstermeksizin ödemediğini belirterek, 9.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, aracın alkollü olan davacının kullanımında iken kazanın meydana geldiğini, davacının doğru beyan ve ihbar yükümlülüğünü ihlal etmesi nedeniyle zararın teminat dışında kaldığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hasarın teminat dışı olduğu hususunun davalı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulü ile, 9.000,00 TL tazminatın 12.05.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-HUMK.'nun 275. ve devamı (HMK.'nun 266. vd.) maddeleri gereğince, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınması gerektiği hükmüne yer verilmiştir. Trafik kazalarında araçta meydana gelen hasar bedelinin hesaplanması teknik bilgi ve uzmanlığı gerektiren konulardandır. Mahkemece, sigortalı araçta oluşan hasarın

tespiti için trafik hasar konusunda uzman bilirkişiden alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken ekspertiz raporu hükme esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5582, Karar No: 2010/5972, Tarih: 06.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/5582 E.  ,  2010/5972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi katılan ... Yönetimi ve davacılar ... ve arkadaşları gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü Okulyanı mevkii 651 parsel sayılı 1780 m2 yüzölçmündeki taşınmaz, içinde muhtelif cins meyve ağaçları bulunan bahçe, 735 parsel sayılı 3360 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tarla niteliğiyle, 740 parsel sayılı 11680 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ise tarla niteliğiyle, öncesinde taşlık ve çalılık yerlerden iken ... oğlu ... tarafından 1950 yılında imar ihya edildiği, meyve ağaçları dikildiği ve onun tasarrufunda bulunduğundan söz edilerek 766 Sayılı Yasanın 97. maddesine göre takyitli olduğu beyanlara yazılarak, Hazine adına tesbit edilmiştir. İtirazları Tapulama Komisyonunca red edilen davacılar ... ve paydaşları taşınmazların murislerine ait Şubat 1962 tarih ve 1, 2 ve 3 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı, tapudaki paydaşların ölümünden sonra davalı gerçek kişiler yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluşmadığı, kadastro tesbitinin iptali ve tapudaki payları oranında, tapu makileri adına tapuya tescili, ... kadastro tesbit tarihine kadar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, taşınmazların tesbitinin iptali ve adına tescili iddiasıyla dava açmışlardır. Orman Yönetimi parsellerin orman sayılan yerlerden olduğunu, tesbitinin iptalini ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemenin 17.11.1975 gün ve 1973/56-26 sayılı, Davacı ... ile davacılar ... ve arkadaşlarının davalarının REDDİNE ve çekişmeli parsellerin tesbit gibi Hazine adına tesciline ilişkin kararı davacılar tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 05.04.1977 gün ve 1976/2411-3923 sayılı kararıyla; ...’ın davasının reddine ilişkin hüküm ONANMIŞ, ... ve arkadaşlarının temyiz itirazları kabul edilerek, “davacı gerçek kişilerin tutunduğu Eylül 1340 tarih 5 sıra numaralı tapu kaydının ve gittilerinin, Taşbükü sınırının sonradan tapuda yer alması da dikkate alınarak askeri haritalardan yararlanılarak uygulanması, Taşbükü sınırının haklı bir nedene dayanarak değişik değişmediğinin araştırılması, ve kapsamını belirleyen bir harita düzenlettirilmesi, taşınmazların denizden kazanılıp kazanılmadığı yönünde jeolog bilirkişiden rapor alınması, tapu kaydı kapsamında kalmadığı ancak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilecek yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde, davacı gerçek kişiler yönünden kazanadırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının araştırılması” gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda bu kez,, davacı gerçek kişilerin ve katılan ... Yönetiminin davalarının REDDİNE, çekişmeli parsellerin tesbit gibi Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi ve davacılar ... ve arkadaşları gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde ... serisi olarak, 1966 yılında yapılıp 11.11.1967 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 22 numaralı orman kadastro komisyonunca 1981 yılında yapılıp 08.07.1981 tarihinde ilan edilerek 08.07.1982 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması ile 1988 ila 1990 yıllarında yapılıp 03.06.1991 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşmemiş olan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2896 ve 3302 Sayılı Yasalar ile değişik 2/B uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve bozma kararı gereğince kesinleşmiş orman kadastrosuna ilişkin tutanak ve haritalar ile eski tarihli memleket haritası, amenajman planı ile ... fotoğrafının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parsellerin orman sayılmayan yerlerden olduğu, davacı gerçek kişilerin tutunduğu tapu kaydı yöntemince uygulanmamışsa da, değişebilir nitelikte sınırlar içerdiği, kapsamının yüzölçümüne değer verilerek saptanacağı, sabit sınırından başlanarak uygulandığında, geçmişte hiç tarımda kullanılmamış ve halen tamamı bataklık durumunda olan kıyı kenar çizgisi içindeki 735 ve kısmen batıklık kısmen makilik olan yine kısmen kıyı kenar çizgisi içindeki 740 sayılı parseli kapsadığının söylenemeyeceği gözetilerek davacı gerçek kişilerin ve Orman Yönetiminin davasının reddi yolunda karar verilmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak, bataklık niteliğindeki yerler ile kıyı kenar çizgisi içindeki yerler özel mülkiyete konu teşkil edecek biçimde tapuya kayıt edilmeyeceğinden, bu parsellerin tesbit gibi tesciline karar verilmesi doğru değilse de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hüküm fıkrasında birinci bendinin hükümden tamamen çıkartılarak; bunun yerine, birinci bend olarak “1-... İli, ... İlçesi ... köyü 651 sayılı parsel ile 740 sayılı parselin 17.08.2009 tarihli ... bilirkişi, ziraat uzmanı bilirkişi ve jeolog bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen 7272,42 m2 bölümü ve 735 sayılı parselin tamamının kıyı kenar çizgisi içinde ki bataklık ve azmak olduğundan tapulama dışı bırakılmasına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 06/05/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20142, Karar No: 2014/4821, Tarih: 27.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/20142 E.  ,  2014/4821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/06/2013

Numarası : 2012/103-2013/439

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işyerine ait tesislerde temizlik işçisi olarak çalıştığını, Milli Eğitim Müdürlüğü’ne naklinin yapıldığı tarihe kadar ki ödenmeyen hafta tatili, 4 aylık ücret, ulusal bayram ve genel tatili, fazla mesai alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı ,ıslah dilekçesine karşı yapılan zamanaşımı itirazının değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususu ihtilaflıdır.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, mahkemece davacının 3 aylık yaz döneminde 08.00-23.00 arası çalışma yaparak, yasal sınır gözetilmek suretiyle 1.5 saat ara dinlenme düştükten sonra günde 5 saat haftada 30 saat , kış dönemi ise ayda 14 gün 08.00-18.00 16 gün ise 08.00-23.00 arası çalışarak haftalık ortalama 24.5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Bu hesaplama şeklinde davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilmiştir. Ancak davacı tanıklarının işverene karşı açmış oldukları davaları bulunduğundan husumetli durumdadırlar. Ayrıca yine dosyamızın tanıklarının tanıklık yaptığı Dairemizin 2013/18853 Esas sayılı dosyasında tanıklar kendi çalışma saatlerini 11.00-23.00 olarak belirtmişlerdir. Çalışanlar kendi çalışma saatleri dışındaki çalışma sürelerini ve şeklini bilemezler. Bu nedenle mahkemece yapılması gereken iş, davacı tanıklarının kendi çalışma saatleri ile sınırlı olmak suretiyle davacının çalışma süresini bilebileceklerinden bu süreyle sınırlı olmak suretiyle davacının çalışma süresini belirleyip fazla mesai alacağı hakkında karar vermektir.

3-Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliğini ortadan kaldırır.

Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

4857 sayılı Kanundan daha önce yürürlükte bulunan 1475

sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları, Borçlar Kanununun 126/1 maddesi (6098 Sayılı TBK 147) uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7 nci maddesinde, iş mahkemelerinde sözlü yargılama usulü uygulanır. Ancak 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447 inci maddesi ile sözlü yargılama usulü kaldırılmış, aynı yasanın 316 ve devamı maddeleri gereğince iş davaları için basit yargılama usulü benimsenmiştir.

Sözlü yargılama usulünün uygulandığı dönemde zamanaşımı def'i ilk oturuma kadar ve en geç ilk oturumda yapılabilir. Ancak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde 319 uncu madde hükmü uyarınca savunmanın değiştirilmesi yasağı cevap dilekçesinin verilmesiyle başlayacağından, zamanaşımı defi cevap dilekçesi ile ileri sürülmelidir. 01.10.2011 tarihinden sonraki dönemde ilk oturuma kadar zamanaşımı definin iler sürülmesi ve hatta ilk oturumda sözlü olarak bildirilmesi mümkün değildir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, 1086 sayılı HUMK hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı defi de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 317/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı definde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

Cevap dilekçesinde zamanaşımı defi ileri sürülmemiş ya da süresi içinde cevap dilekçesi verilmemişse ilerleyen aşamalarda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 141/2 maddesi uyarınca zamanaşımı defi davacının açık muvafakati ile yapılabilir.

1086 sayılı HUMK yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı define davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa (suskun kalınmışsa) zamanaşımı defi geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı definin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı define davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı defi dikkate alınmaz.

Davacı, 19.04.2013 tarihinde davasını ıslah etmiştir. Islah dilekçesi davalıya 30.04.2013 tarihinde tebliğ edilmiş ve davalı 07.05.2013 tarihinde ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Mahkemece bu savunması dikkate alınmamıştır. Davalı tarafından davacının ıslah işlemine karşı süresinde yapılan zamanaşımı savunmasının değerlendirilmesi gerekirken dikkate alınmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 27/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2734, Karar No: 2020/2097, Tarih: 22.06.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/2734 E.  ,  2020/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ...’ın, müşteki ....'ün evine balkondan girip, evden suça konu eşyaları aldığı, olay yerine müşteki polis memurlarının gelmesi üzerine yine balkondan inerken aşağıya düştüğü ve kaçmaya çalıştığı sırada müdahale etmek isteyen müşteki polis memurlarına pantolon cebinde bulunan bıçağı çekip "Yaklaşmayın, yoksa karışmam" diyerek bıçağı sağa sola savurup kaçmaya çalışırken zor kullanılarak etkisiz hale getirildiği ve yakalandığında suça konu cep telefonunun üzerinde ele geçirildiği olayda; sanığın eyleminin tamamlanmış olduğu gözetilmeden teşebbüs hükümlerine yer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması kanuna aykırı ise de; sanığın kazanılmış hakkı dikkate alındığında bu husus sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamış, 15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 22/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9532, Karar No: 2019/12378, Tarih: 14.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9532 E.  ,  2019/12378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, tayin edilen 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubu arasında bulunan suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan ve 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 35/2, 31/2. maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddesinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, mahkumiyet kararının verildiği 14.04.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.