muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/567, Karar No: 2025/1174, Tarih: 22.01.2025

Sanık ... ile... PTT Müdürlüğü arasında imzalanan 11.02.2010 tarihli acentelik sözleşmesi sonrası...in işletmeye başladığı Çiftlik PTT Acentesini, yönetmelik hükümlerine aykırı olarak 15.08.2013 tarihli vekâletname uyarınca damadı olan inceleme dışı sanık ...'e devrettiği, ... ile sanık ... arasında suç tarihi itibarıyla her ne kadar vekil acente sözleşmesi mevcut olmasa bile sanık ...'ün bu görevi kabul ederek fiilen yürütmesi nedeniyle acentelik işlemlerinde kamu görevlisi sayılması gerektiğinden bahisle sanık ...'ün 01.06.2013 - 30.07.2013 tarihleri arasındaki tahsilat tutarı olan 22.532,57 TL'yi... PTT Müdürlüğüne yatırması gerekirken yatırmayıp uhdesine tuttuğunun iddia ve kabul olunduğu somut olayda; PTT Acentelikleri Yönetmeliği'nin 30. maddesindeki "(1) Hastalık, tedavî ve benzeri sebeplerle geçici olarak işyerinden ayrılmak zorunda kalan bir acente, noterden vereceği vekâletname ile her türlü hukukî ve malî sorumluluğu kendisine ait olmak üzere, bu Yönetmelikte düzenlenen acente olma şartlarını taşıyan bir kişiyi vekil acente tayin edebilir. Vekil acente tayin edilmediği hâllerde acentelik mazeret ortadan kalkıncaya kadar geçici olarak kapatılır. Her iki hâlde de bu süre bir yıl içerisinde toplam üç aydan fazla olamaz. (2) Acente; vekil acente tayin ettiğini ve vekil acentenin başlayış ve ayrılış tarihlerini mazeretin gerçekleştiği tarihten itibaren düzenlenen vekâletname ile birlikte en geç yedi gün içerisinde merkez müdürlüğüne bildirir, merkez müdürlüğünce de başmüdürlüğe bilgi verilir" hükümleri nazara alındığında; öncelikle ilgili kuruma müzekkere yazılarak, 15.08.2013 tarihli vekâletnamenin PTT Acentelikleri Yönetmeliği hükümlerine göre geçerli bir vekil acente tayini niteliğinde olup olmadığının belirlenmesinden sonra dosyanın alanında uzman bilirkişi heyetine tevdî edilerek, mevzuat hükümlerine göre sorumluların mâl edindiği miktarın tespitine yönelik rapor alınması, vekâletnamenin mevzuat hükümlerine aykırı olduğunun tespiti hâlinde kurum ile acentelik sözleşmesi yapan sanık ...'in eyleminin zimmet, vekâletnamenin mevzuat hükümlerine uygunluğunun tespiti hâlinde ise ...'ın eyleminin zimmet,...in eyleminin ise bu suça iştirak vasfında olacağı nazara alınmadan ve yanılgılı değerlendirmeler sonucu eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA 22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3967, Karar No: 2023/6813, Tarih: 27.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/3967 E.  ,  2023/6813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2023/252 Esas, 2023/302 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yurt dışında birçok ülkede yatırılan paraların istenildiği her an geri çekilebileceği ve karşılığında yüksek oranda faiz verileceği garantisi ile müvekkillerinin davalı tarafa para verdiğini, ancak ödenen paranın bir türlü geri alınamadığını ileri sürerek taraflar arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine ve ödenen paranın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; husumet, zamanaşımı ve hak düşürücü süreden davanın reddi gerektiğini, şirkete sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, davacının iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.12.2021 tarih, 2017/178 E. ve 2021/666 K. sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 17.03.2022 tarih, 2022/604 E. ve 2022/623 K. sayılı kararıyla istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 11.01.2023 tarih, 2022/3899 E. ve 2023/162 K. sayılı kararıyla davanın zamanaşımından reddi gerektiğine işaret edilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla davanın zamanaşımı süresinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla davanın zamanaşımı süresinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalılar kötü niyetli olduğundan zamanaşımını ileri süremeyeceklerini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 41 inci, 55 inci ve 60 ıncı maddeleri, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 321 inci ve 336 ncı maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu, 22.04.2022 tarih, 2021/7 E. ve 2022/2 K. sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/944, Karar No: 2015/12767, Tarih: 01.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/944 E.  ,  2015/12767 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı iş yerinde 01/11/2005-13/12/2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdini fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle haklı nedenle feshettiğini, işyerinde çalışmanın aylık çalışma listesi ve nöbet çizelgesine göre yapıldığını, çalışma saatlerinin 08:00-18:00 ve 18:00-08:00 saatleri arası olduğunu, nöbet günlerinde 08:00-08:00 saatleri arasında çalışıldığını iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının tüm taleplerinin zaman aşımına uğradığını, davacının fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (5645=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

... nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, Cumartesi ve Pazar günü normal tatil olduğundan Cuma ve Cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Somut olayda; davacı lehine hükmedilen fazla mesai ücretinin hesabına ilişkin bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi Dairemizin ilke kararlarıyla da bağdaşmamaktadır. Bu itibarla, öncelikle davacının çalışma saatlerinin tespiti, ara dinlenmelerinin düşülmesi ve sonuç itibarıyla haftalık bazda yapılacak hesaplama sonucu varsa fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

3-Fazla mesai alacağının hesabında genel tatil günlerine denk gelen günlerin de hesaba katılması, bu şekilde çalışma dönemine denk gelen genel tatil günleri için hem fazla mesai ücreti hem de genel tatil ücreti alacağı olarak iki kalemde mükerrer hesap yapılması hatalıdır.

3-Fazla mesai alacağının hesabında genel tatil günlerine denk gelen günlerin de hesaba katılması, bu şekilde çalışma dönemine denk gelen genel tatil günleri için hem fazla mesai ücreti hem de genel tatil ücreti alacağı olarak iki kalemde mükerrer hesap yapılması hatalıdır.

4- Kural olarak, işçilik alacakları brüt tutardan hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. 4857 sayılı İş Kanunu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 5953 sayılı Basın İş Kanunu yönünden çıplak brüt ücret üzerinden hesaplanan sonuç brüt ücretin netleştirilmesi ise, bu tutardan mülga 506 sayılı Yasanın 77. ve 5510 sayılı yasanın 80. maddesi uyarınca %14 sigorta primi kesintisi, % 1 işsizlik sigortası primi kesintisi, gelir vergisi ve damga vergisi kesilmesi suretiyle yapılmalıdır. Kesintiler yapılırken önce brüt tutardan ayrı ayrı sigorta primi kesintileri ile damga vergisi kesintisi hesaplanır (2011 ve 2012 yılı damga vergisi oranı binde 6,6 iken, 2013 yılı için damga vergisi oranı binde 7,59’dur). Sonra brüt tutardan sadece yapılan sigorta kesintileri (% 15) düşüldüğünde kalan tutar gelir vergisi matrahıdır. Matrah üzerinden gelir vergisi kesintisi hesaplanır. Bundan sonra brüt tutardan, yapılacak tüm kesintiler toplamı düşülerek net ücret miktarına ulaşılır.

Somut olayda yukarıda belirtilen esaslara göre yasal kesintiler yapılmalı, buna göre davacının kıdem tazminatı, fazla mesai ve genel tatil ücret alacakları hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11066, Karar No: 2015/18760, Tarih: 25.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11066 E.  ,  2015/18760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, İstanbul ili, Bağcılar ilçesi Merkez mah., Evren cad. No:16/1 numaralı adresteki ticarethanede, "alt kapağı mühürsüz, idareye kayıtsız sayaçtan elektrik kullandığı" tespitiyle 12.858,25TL kaçak elektrik bedelini ödememesi nedeniyle başlatılan Bakırköy 6. İcra Müdürlüğü 2008/8316 Esas sayılı dosyasında takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; elektriğin tüketildiği kahvehanenin işletmesini 2003 yılı Nisan ayında davadışı... devrettiğini, ruhsat halen kendi adına ise de fiili kullanıcı olmadığını, davacı ile abonelik sözleşmesinin ... ile imzalandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 09.04.2014 tarih, 2014/2846 Esas, 2014/5763 Karar sayılı ilamı ile "... tutanak düzenlenen tarihlerde ve tutanaklarda belirlenen adreste davalının ticari faaliyette bulunduğunun (dosyada mevcut ve davalı imzasını ihtiva eden yoklama fişi vs. belgeler ile ) anlaşılmasına göre Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmenliği hükümleri ile Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun kararlarına göre bilirkişi tarafından hesaplanacak kaçak elektrik bedelinden davalının sorumlu tutulması gerekirken, itibar edilmeyen gerekçeler ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir..." gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama neticesinde, davanın kabulü ile, Bakırköy 6. İcra Müdürlüğünün 2008/8316 esas sayılı dosyasındaki takibe yapılan itirazın iptali ile takibin 14.722,11-TL üzerinden devamına, asıl alacak olan 12.858,25 TL üzerinden davalının %20 oranında icra inkar tazminatı ile sorumlu tutulmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin Yargıtay'ca verilen bozma kararına uyması sonucunda kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar çerçevesinde karar vermesi gerekir. Buna göre, Yargıtay'ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır, bozma gereğince işlem yapmak durumundadır.

Mahkemenin Yargıtay'ca verilen bozma kararına uyması sonucunda kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar çerçevesinde karar vermesi gerekir. Buna göre, Yargıtay'ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır, bozma gereğince işlem yapmak durumundadır.

Kaçak tutanak tarihinde yürürlükte bulunan Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi hükmünde, gerçek veya tüzel kişiler tarafından, yasal şekilde tesis edilmiş sayaçtan geçirilmeden mevzuata aykırı bir şekilde elektrik tüketilmesi, kaçak elektrik enerjisi tüketimi olarak kabul edilmiş, 15. madde hükmünde de, kaçak ve usulsüz elektrik enerjisi kullanımına ilişkin tespit, süre, tüketim miktarı hesaplama, tahakkuk, ödeme yöntemleri ile diğer usul ve esasların dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından belirleneceği açıklanmıştır.

Somut olayda; davacı kurum görevlileri tarafından yapılan denetimde davalının 10.06.2002 tarihinden beri ticari faaliyette (kahvehane olarak) bulunduğu işyerinde 14.11.2007 ve 10.01.2008 tarihli kaçak tutanağı tutulduğu tutanaklarda " ...kayıtsız, sözleşmesiz elektrik kullanıldığı..."şerhi düşüldüğü, bu tutanaklara istinaden, 8.631,69TL ve 4.226,56 TL olmak üzere toplam 12.858,25 TL'lik fatura tanzim olunduğu; mahkemece bilgisine başvurulan bilirkişi tarafından, bozma öncesi kök raporda, kaçak elektrik tüketim hesabının, denetime elverişli şekilde yapılmadığı gibi kaçak elektrik tüketim bedeline, kayıp – kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmet bedellerinin dahil edildiği, yeniden yapılan yargılamada ise aynı bilirkişiden ek rapor alınarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece öncelikle dosyanın önceki bilirkişi dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kuruluna verilmesi, bilirkişi heyetinden dava konusu tutanaklar nedeniyle, davacının davalı taraftan isteyebileceği bedelin, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından yayımlanan 29.12.2005 günlü 622 sayılı karara göre hesaplanması, ayrıca kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedellerinin tahsil edilemeyeceği dikkate alınarak denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek hüküm kurulması yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bunun yanında, dava değeri 12.858,25TL olup, mahkemece, talep ile bağlı kalınarak bir karar vermesi gerekirken, davacının ıslah talebi de olmamasına rağmen 6100 sayılı HMK. 26 maddesine aykırı olacak şekilde talebin aşılması suretiyle 14.722,11TL üzerinden takibin devamına ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir..

Bunun yanında, dava değeri 12.858,25TL olup, mahkemece, talep ile bağlı kalınarak bir karar vermesi gerekirken, davacının ıslah talebi de olmamasına rağmen 6100 sayılı HMK. 26 maddesine aykırı olacak şekilde talebin aşılması suretiyle 14.722,11TL üzerinden takibin devamına ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir..

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5878, Karar No: 2022/7343, Tarih: 26.09.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/5878 E.  ,  2022/7343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Terkin

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 19.09.2022

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, Kıyı Kanunu'na dayalı tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir. Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 26.01.2022 tarihli ve 2022/1 sayılı kararı ile hazırlanan, 28.01.2022 tarihli ve 31733 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (1.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.