muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1220, Karar No: 2016/153, Tarih: 29.03.2016

Ankara Kriminal Polis laboratuvarınca düzenlenen ekspertiz raporunda, 2 nolu sigara izmaritinin analizlere cevap vermediği, 1 ve 3 nolu izmaritlere bulaşmış tükürük örneklerinin birbirleri ile uyumlu bayan genotipik özellik gösterdiği, 4 nolu sigara izmaritindeki tükürük örneğinin 1 ve 3 nolu genotipten farklı olup yine bayan genotipik özellik gösterdiğinin belirtildiği,

Sanık ...’in eşyaları Manavgat ilçe merkezindeki ikinci el eşya alım-satımı yapan Koçoğlu firmasından, daha sonra ise Evkur isimli mağazadan aldığını ifade etmesi üzerine yapılan araştırmada, Koçoğlu firmasının 6 ay önce kapandığının, Evkur Mağazası sahiplerinin ise suça konu eşyaları kendilerinin satmadıklarını belirttiklerinin tespit edildiği,

Sanıklar ....ve ...’nin 26.03.2007 tarihinde evlendikleri, itiraza konu sanık ...’ün suç tarihi itibariyle bir otelde teknik servis şefi olarak görev yaptığı, sabıka kaydının bulunmadığı,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur ...; tatilini geçirmek üzere Almanya’dan Çolaklı Beldesinde bulunan evine geldiğinde evindeki birçok eşyanın çalındığını ve diğer eşyaların da dağınık vaziyette bırakıldığını görmesi üzerine Jandarmaya haber verdiğini, eşyalarının sanıkların evinde yapılan aramada bulunduğunu, şikâyetçi olmadığını beyan etmiş,

Katılan ...; Başaran Sitesi’nde bulunan evine olaydan 20 gün önce geldiğini, evinde bazı eşyaların olmadığını görünce site başkanına durumu aktardığını, başkanın “Şubat ayında evinizin penceresi açıktı, pencereyi iple bağlayarak kapattık” dediğini, olay gününden üç gün önce sitede dolaşırken sanıkların açık olan evlerinin kapısından içeriye doğru uzaktan baktığında kendisine ait olup kaybolan kilimi gördüğünü, olay günü komşusu Ali’nin de evinde hırsızlık olayının gerçekleştiğini duyunca jandarma görevlilerine kaybolan kiliminin sanıkların evinde olduğunu söylediğini, yapılan aramada eşyalarının sanıkların evinde ele geçirildiğini, şikâyetçi olduğunu belirtmiş,

Hakkındaki beraat kararı kesinleşen sanık ... Gediklioğlu; ...’nin akrabası olduğunu, 05.03.2007 tarihinde otelde çalışmak amacıyla Çolaklı Beldesine geldiğini, bir hafta kadar sanıkların evinde misafir olarak bulunduğunu, daha sonra otelin lojmanında kalmaya başladığını, eve geldiğinde eşyaların mevcut olduğunu söylemiş,

Yine hakkındaki beraat kararı kesinleşen sanık ...; 28.01.2007’den bu yana ablası ...’nin evinde kaldığını, Adana’da iken ablasının telefonda çok ucuza ikinci el ev eşyaları satın aldığını söylediğini, suça konu eşyalardan televizyon sehpası hariç diğer eşyaların ablasının evine geldiğinde zaten var olduğunu, televizyon sehpasının olay gününden bir ay önce evde gördüğünü, sehpanın nasıl ve kim tarafından eve getirildiğini bilmediğini anlatmış,

Yine hakkındaki beraat kararı kesinleşen sanık ...; 28.01.2007’den bu yana ablası ...’nin evinde kaldığını, Adana’da iken ablasının telefonda çok ucuza ikinci el ev eşyaları satın aldığını söylediğini, suça konu eşyalardan televizyon sehpası hariç diğer eşyaların ablasının evine geldiğinde zaten var olduğunu, televizyon sehpasının olay gününden bir ay önce evde gördüğünü, sehpanın nasıl ve kim tarafından eve getirildiğini bilmediğini anlatmış,

Hakkındaki mahkûmiyet hükümleri onanmak suretiyle kesinleşen sanık ... aşamalarda özetle; 2006 yılı Ekim ayında Başaran Sitesi A2 nolu daireyi o sırada nişanlı oldukları sanık ... ile birlikte kiraladıklarını, ilk başta zorunlu eşyaları kendi imkânlarıyla aldıklarını, 2007 Mart ayında resmi nikâh kıydıklarını, tarihini hatırlamadığı bir gün site içerisinde yürüyüş yaparken Nermin isimli bir bayanla tanıştığını, daha sonrada Nermin’in eşi olan Kartal’la tanıştığını, bu çiftle samimiyetini artırdığını, bu kişilerle sohbet sırasında ev eşyası almak istemesine rağmen eşinin vakti olmadığı için dışarı çıkamadığına dair dert yanması üzerine Nermin ve Kartal’ın ilk olarak Manavgat ilçe merkezinde ikinci el eşya satan bir dükkânı tavsiye ettiklerini, daha sonra ise “biz Alanya’ya taşınacağız, evimizdeki eşyaları sana satalım” dediklerini, tekliflerini kabul ederek daha önce otelde çalışırken biriktirdiği 1450 Lira karşılığında eşyalarını satın aldığını, 2006 yılı Kasım ayının ilk haftasında kamyonla eşyaların geldiğini, sonrasında Kartal ve Nermin’in kendisini ziyarete geldiklerini, bu gelişlerinde de yine bir kısım eşyaları hediye olarak getirdiklerini, eşi....’ün çok para harcadığı için kendisine kızacağını düşünerek eşyaları Adana’dan ablasının gönderdiği şeklinde yalan söylediğini, hatta elektrikli tıraş makinesini bir ay boyunca eşinden sakladığını, kardeşi.... gelince tıraş makinesini ona verdiğini, Nermin ve Kartal’ı en son olay tarihinden iki ay kadar önce gördüğünü, o görüşmede televizyon sehpası getirdiklerini, sehpa için 20 Lira verdiğini, bu kadar eşyayı çalmış olsa idi müştekilerle aynı site içerisinde oturması nedeniyle kapısını ve penceresini kapalı tutması gerektiğini fakat eşyaları saklamak gibi bir gayretinin olmadığını, eşyaları tek başına satın aldığını, eşi....’ün eşyaların alınmasıyla ilgisinin olmadığını, bu olay nedeniyle eşinin boşanma davası açtığını ifade etmiş,

İtiraza konu sanık ... ise; Çolaklı Beldesi Başaran Sitesi’ndeki daireyi 2006 Kasım ayında eşi ....ile birlikte kiraladıklarını, ilk başta eşyalarının olmadığını, evi hali hazırda olan bazı eşyalarla birlikte kiraladıklarını, bu eşyaların suça konu eşyalar arasında olmadığını, ....ile resmi nikâhı ise 2007 yılı Mart ayında kıydıklarını, otelde teknik servis şefi olarak çalıştığı için sabah saat 05.00 gibi evden çıktığını, akşam saat 20.00 – 21.00 gibi eve geldiğini, eşi Emel’in, birikmiş parası olduğunu, bu parayla ev eşyası almak istediğini söylemesi üzerine eşine eşya almak için vaktinin olmadığını belirttiğini, bir gün sabah eve geldiğinde salondaki kırmızı oturma grubunu gördüğünü, nereden geldiğini sorunca eşi Emel’in Adana’dan ablasının gönderdiğini söylediğini, hatırladığı kadarıyla iki hafta sonra da DVD oynatıcı ve müzik setinin evde olduğunu fark ettiğini, bu eşyaların da nereden geldiğini sorduğunu, eşinin bu elektronik eşyaları da Adana’daki kardeşinin yolladığını söylediğini, bahsettiği bu eşyaların Kasım - Aralık 2006 tarihlerinde eve girdiğini, arama sırasında mağdur ...’ye ait olduğu belirtilen Philips marka taraş makinesini ilk kez 2007 yılı Ocak ayında eşi Emel’in kardeşi ... tarafından kullanılırken gördüğünü, tıraş makinesinin Emel’in kardeşine ait olduğunu düşündüğünü, yine arama sırasında kıyafet dolabında ele geçirilen pijamaları eşinin hediye olarak aldığını söylediğini, bu giysilerin bedeninin L beden olduğunu, oysaki kendisinin XXL beden tişört giydiğini, eşi tarafında bu tişörtler kendisine verildiğinde eşi Emel’e “neden benden habersiz bana kıyafet alıyorsun, aldığın kıyafetler bana olmuyor, bedenleri küçük geliyor” diye kızdığını, bunların dışında evinde bulunan ve başkalarına ait olduğu söylenen tabak, kova, sele, ütü vb. eşyaların eve yeni geldiğini fark etmediğini, çünkü bazen eve gelmeyip otelde de kaldığı zamanlar olduğunu, kimsenin eşyasını çalmadığını, eşinin de hırsızlık yapmış olabileceğini sanmadığını çünkü hırsızlığı gözüyle görmediğini ancak arama yapıldıktan sonra eşinin yalan söylediğinin ortaya çıktığını savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 141. maddesinde; "Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alan kimseye bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası verilir" şeklinde hırsızlık suçunun basit hali düzenlenmiş, "Nitelikli Hırsızlık" başlıklı 142. maddesinin konumuza ilişkin 1. fıkrasında ise;

"(1) Hırsızlık suçunun;

a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında veya ibadete ayrılmış yerlerde bulunan ya da kamu yararına veya hizmetine tahsis edilen eşya hakkında,

b) Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,

c) Halkın yararlanmasına sunulmuş ulaşım aracı içinde veya bunların belli varış veya kalkış yerlerinde bulunan eşya hakkında,

"(1) Hırsızlık suçunun;

a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında veya ibadete ayrılmış yerlerde bulunan ya da kamu yararına veya hizmetine tahsis edilen eşya hakkında,

b) Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,

c) Halkın yararlanmasına sunulmuş ulaşım aracı içinde veya bunların belli varış veya kalkış yerlerinde bulunan eşya hakkında,

d) Bir afet veya genel bir felâketin meydana getirebileceği zararları önlemek veya hafifletmek maksadıyla hazırlanan eşya hakkında,

e) Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında,

İşlenmesi hâlinde, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur..." şeklindeki düzenleme ile suçun bir kısım nitelikli hallerine yer verilmiştir.

6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 62. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nun 142. maddesinin 1. fıkrasının (b) yürürlükten kaldırılarak 2. fıkraya “h) Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında” bendi eklenmiş, 1. fıkradaki “iki yıldan beş yıla kadar hapis” şeklindeki yaptırım “üç yıldan yedi yıla kadar hapis” olarak, ikinci fıkradaki “üç yıldan yedi yıla kadar hapis” şeklindeki yaptırım ise “beş yıldan on yıla kadar hapis” olarak değiştirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

2006 yılı Ekim ayında Başaran Sitesi A2 nolu daireyi kiralayan sanıkların evinde 07.07.2007 tarihinde yapılan aramada, aynı blok içerisinde yer alan mağdur ...’ın A5, katılan ...’nın A11 numaralı evlerinden 83 parça ve 26 farklı eşyadan oluşan ev eşyalarını alıp kendi evlerinde kullandıkları anlaşılan olayda; beyanlar itibariyle 2006 yılı Kasım ve Aralık ayında edindikleri tespit edilen eşyaların niteliği de dikkate alındığında, bu zaman zarfında sanık ... haricinde evde tek başına olan ...'nin sadece kendi çabasıyla bu eşyaları alıp getirmesinin mümkün olmaması, maddi durumlarının iyi olmadığı için ilk başta acil birkaç eşyayı ev ile birlikte kiraladıklarını ifade eden sanık ...’ün, daha sonra ise eşi Emel’in birikmiş parası olduğunu ve ev eşyası almak istediğini söylemesi çelişkili olduğu gibi bu kadar eşyanın eşi Emel’in Adana’daki kardeşi tarafından defaten gönderildiği şeklindeki Emel’in anlatımına sanık ...’nin inanmasının hayatın olağan akışına aykırı olması, sanık ... ile hakkında verilen beraat kararı kesinleşen sanık ...'nin beyanlarının sanık ...’yi suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ...’nin, eşi hükümlü ... ile birlikte mağdur ... ve katılan ...'ya yönelik hırsızlık suçlarını müşterek fail olarak işlediğinin kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, sanık ...’nin, ... ile birlikte hırsızlık suçunu müşterek fail olarak işlediğinin anlaşılması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi ...; "Sanık ...'nin mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan mahkûmiyetinin onanmasına dair Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itirazın reddine ilişkin karara katılmakla birlikte;

Sanık ...'nin ikametinde ele geçen katılan ...'ya ait 9 parça eşyanın kilim, perde, tepsi gibi ikinci bir şahsın yardımına ihtiyaç duyulmadan alınabilecek ve taşınabilecek eşyalar olması sebebiyle, daha önce hakkındaki hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararı kesinleşen sanık ... ile birlikte hırsızlığa konu eşyaların sanık ...'ün katılımıyla alındığı ve götürüldüğü hususunda mahkûmiyete yeterli deliller bulunmadığından, sanık ...'ün katılan ...'ya yönelik olarak eyleminin TCK'nun 165. maddesinde düzenlenen 'suç eşyasının kabul edilmesi' suçu olarak değerlendirilmesi gerektiği" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan onbir Genel Kurul Üyesi de; "sanık ...'nin hem mağdur ... hem de katılan ...'ya yönelik hırsızlık suçlarına iştirak ettiğine dair yeterli delil bulunmadığından beraatına karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.03.2016 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1013, Karar No: 2010/5003, Tarih: 27.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/1013 E.  ,  2010/5003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazların yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmalarına olanak bulunmamasına nazaran satışları suretiyle ortaklığın giderilmesine ve Medeni Kanun’un 699 / 3 maddesi hükmü gereğince bütün ortakların rızası olmadığından satışın umuma açık olarak yapılmasına karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 27.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/646, Karar No: 2010/695, Tarih: 22.12.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/4-646 E.  ,  2010/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2010

Taraflar arasındaki “yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2008 gün ve 2007/318-101 sayılı kararın incelenmesi  davalılardan C... Ö... Ve S... Y...  vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 23.03.2009 gün ve 2008/9869-4275 sayılı ilamı ile;

(...Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı, davalıların imtiyaz sahibi oldukları “odatv.com” adlı internet sitesinde “ islami liberal haber kanalları Digiturk'e hükümet baskısı ile mi alındı?” başlığı ile yayınlanan haber ile kişilik  haklarına saldırıda bulunulduğunu, haber içeriğinde gerçek dışı iddia ve isnatların yer aldığını ileri sürerek  manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Yerel mahkemece, davacının kişilik haklarına haksız ve hukuka aykırı biçimde saldırıda bulunulduğu benimsenerek davalılar  C...  Ö... Ve S... Y... ’a yönelik istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar adı geçen davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Basın özgürlüğü,  Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir.Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve  yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur.Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında  ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması,genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir.Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp,yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez.Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği,bunun sonucunda da,daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız  kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır.Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli,haberi verirken  özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır.O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; davacının Digitürk ile 07.02.2007 gününden başlamak üzere 300.000 ABD Doları + KDV karşılığında anlaşma yaptığı ve Digitürk platformuna dahil olduğu, haberin  yayın tarihi itibari ile güncel bir haber olduğu, eleştiri sınırları içinde olup kişilik haklarına saldırı oluşturacak unsurlar içermediği, yayındaki habercilik tekniği gereği yan unsur olarak nitelendirilebilecek ayrıntılar nedeniyle gerçeklik unsuru bulunmadığından söz edilerek davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden istem reddedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : Davalılar vekilleri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç :  Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.12.2010 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9990, Karar No: 2024/13098, Tarih: 03.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9990 E.  ,  2024/13098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Bakanlığına bağlı işyerinde hizmet alım sözleşmesi kapsamında çalışmaktayken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) hükümlerine göre 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davalı Bakanlık ile davacı arasında sürekli işçi kadrosuna geçirilirken imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde, asgari ücretin belirli bir oran fazlasının davacının ücreti olarak öngörüldüğünü, sözleşme hükmüne göre ücretin her yıl asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlenmesi gerekmesine karşın sözleşmeye aykırı olarak davacının ücretinin asgari ücret seviyesine çekilmek ve bu ücrete %4 oranında zam uygulanmak suretiyle eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek davacının eksik ödemeden kaynaklı ücret, ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç