muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/53385, Karar No: 2013/28739, Tarih: 08.11.2013

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz ... iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunda davacının günlük 12 saat çalıştığı kabul edilmiş ve günlük 1 saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai hesaplanmıştır. 11 saati aşan çalışmalarda bir buçuk saat ara dinlemesi düşülerek fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken hatalı tespitler içeren bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/873, Karar No: 2014/6893, Tarih: 13.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/873 E.  ,  2014/6893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yüksekova Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2011/208-2013/145

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan binalara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

1-İlk kararda 18.660,86-TL. ağaç bedeli belirlendiği ve bozma kararında ağaç bedelinin doğru olduğu belirtildiğinden, bu bedel davalı lehine kazanılmış hak olduğu halde, ikinci kararda daha az ağaç bedeline hükmedilmesi, doğru olmadığı gibi,

2- 2942 sayılı kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca dava 4 aylık süre içinde sonuçlandırılmadığından Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak kamulaştırma bedeline 09.06.2010 tarihinden, ilk karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4723, Karar No: 2014/8746, Tarih: 07.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/4723 E.  ,  2014/8746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme ve özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; özel belgede sahtecilik suçundan ise hükümlülük,

Sanık ... hakkında halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme ve özel belgede sahtecilik suçlarından hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede; sahte olarak düzenlendiği iddia olunan belgenin, ...Kaymakamlığı Özel Kalem Müdürlüğünün çok gizlidir ibareli belgesi olup, ilçe kaymakamının imzasını taşıdığı, 01.04.2009 tarihli olup dağıtım ve gereği için ...Bakanlığı, ... Bakanlığı,... Kurulu ve Valilik makamına yazıldığının belirtildiği, bu nedenle suça konu belgenin görev nedeniyle düzenlenmiş... Kaymakamlığına ait resmi belge olarak tanımlanmış olması karşısında, Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca muhtelif suçlara ait temyiz incelemesinin suçlardan en ağırını incelemeye yetkili Daireye ait bulunmasına ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 02.06.2011 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (11.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dosyanın görevli Daireye (GÖNDERİLMESİNE), 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12461, Karar No: 2017/1203, Tarih: 21.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/12461 E.  ,  2017/1203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında mahkumiyet

Sanıklar ..., ... haklarında beraat

Sanığa yüklenen suçtan doğrudan zarar görmesi nedeniyle kamu davasına katılma hakkı bulunan ve şikayetçi ... vekili Av. ... hakkında katılma kararı verilmemiş ise de, yargılama aşamasında duruşmaya katılan ve beraat hükmünü temyiz eden şikayetçi vekilinin 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi gereğince yasa yoluna başvurma hakkı bulunduğundan aynı Yasanın 237/2. maddesi uyarınca ...’nün davaya katılan, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ...'ın 05.08.2011 tarihli ifadesinde hakkında lehe kanun hükümlerinin uygulanması yönünde bir talebi olmadığı, mahkemenin de TCK'nın 62 maddesi gereğince takdiri indirim uygulanması yönünde olumlu veya olumsuz bir değerlendirmesinin bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bu konuya ilişkin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

1-Sanıkların ortağı oldukları ... Nakliyat ve Orman Ürünleri Tic. Ltd. Şti.'nin 2004 ve 2005 yıllarında hiçbir hizmet ve mal karşılığı olmaksızın sahte fatura düzenledikleri iddiası ile açılan kamu davasında, 2004 yılında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden dava zamanaşımı süresinin dolduğu da gözetilerek, 2005 yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, ilgili şirkete ilişkin düzenlenen vergi tekniği raporunda şirketin KDV beyannamelerinde yer alan matrahları gerçekleştirebilecek ekonomik yapıya, işyeri, işçi ve teknik donanıma sahip olmadığının belirtilmesine karşın, sanıkların şirket ile herhangi bir ilgileri bulunmadıklarını savunmaları karşısında; gerçeğin ve sahte fatura düzenleme eylemine sanıkların iştirak edip etmediklerinin belirlenmesi bakımından, sahte fatura düzenlemek suçunun oluşabilmesi için sahte faturaların 213 sayılı VUK'nın 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı cihetle sanıkların düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması karşısında; sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu cihetle, 2005 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan sahte faturanın dava zamanaşımı yönünden önemli olduğu da nazara alınarak her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulmasından sonra, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelendikten sonra sanıkların şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, fatura veya şirkete ait bir belge düzenleyip düzenlemedikleri, yönetim kurulu başkan ve üye veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadıkları araştırılıp, hisse devri ile yönetim kurulu başkan ve üyeliğe seçilmeye dair yönetim kurulu kararında ve düzenlenen faturalardaki imzaların sanıklara ait olup olmadığının bilirkişi aracılığıyla saptanıp, sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan kişi veya şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıkları saptanıp toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanıkların 2004 ve 2005 yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından ayrı ayrı hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme biçimde sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı, suç tarihinin de son faturanın düzenlendiği tarihe göre belirleneceği cihetle; somut olayda sanık hakkında, “2004-2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı ve kendi içinde zincirleme suçları oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

3- Sanık ... hakkındaki kabule göre ; yargılama masrafı olarak yapılan 18 TL'nin 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen miktardan az olması sebebiyle hazineye yüklenmesi gerekirken sanık ...'tan tahsiline karar verilmesi

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1006, Karar No: 2007/4660, Tarih: 04.04.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/1006 E.  ,  2007/4660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki eşyadan alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... ile evli olduğunu, diğer davalının da ...’in babası olduğunu, mehir senedinde yazılı eşyaların davalılarda kaldığını ileri sürerek bu eşyaların aynen, değilse bedelleri toplamı olan 15.650.000.000 Tl.nın tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının ziynetlerini götürdüğünü savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davada mehir senedinde yazılı ziynet ve çeyiz eşyalarının davalılarda kaldığından bahisle bu davayı açmış, mahkemece dava davalı Nuh Işıkın sorumluluğu olmadığından reddine, diğer davalı ... açısından aynen kabul edilmiştir. Mehir senedinde yazılı eşyaların davacıya ait olduğu açık ve belirgindir. Mehir senedini davacı ibraz ettiğine göre bu senetteki eşyaların davacıya verildiğinin kabulü gerekir. Ancak dava konusu olan mahkemece hükmedilenler arasında bulunan iki kalem başlığındaki ziynet eşyaları, mahiyetleri itibariyle kadının tasarrufunda bulunan kolayca taşınabilir eşyalardır. Kural olarak kadın kocası evinden cebir ve şiddetle ayrılmak zorunda bırakılmadığı sürece bu eşyaların kadının tasarrufunda olduğundan kocası evini terk ederken

götürüldüğünün karine olarak kabulü gerekir. Olayımızda davacı kadın davalı kocasının evinden cebir ve şiddetle ayrılmak zorunda bırakıldığını iddia ve ispat etmediğine, aksine dosya kapsamından davacının davalı ile birlikte ... evine gittiği anlaşılmaktadır. Öyle olunca davacının bu ziynetleri yanında götürdüğünün kabulü gerekir. Davalıda mehir senedinde yazılı ziynet eşyalarının davacı tarafından götürüldüğünü ileri sürdüğüne göre, davacı bu iddiasını HUMK. Nun 290 maddesi gereğince yazılı belge ile ispat etmesi geekir. Aksine yazılı belge ibraz edememiştir. Ne var ki davacı dava dilekçesinde yemin deliline dayanmıştır. Davacı tarafça mehir senedindeki bir kısım ziynet eşyalarının yanında götürülmediği, müşterek konutta kaldığına dair davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, mahkemece ortaya çıkacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken,yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 4.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1636, Karar No: 2020/2544, Tarih: 03.06.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1636 E.  ,  2020/2544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve yoksulluk nafakasına toptan hükmedilmesi yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince boşanma davasının kabulüne, karşılıklı tazminat taleplerinin reddine ve kadın yararına tedbir/yoksulluk nafakasına karar verilmiştir. Hükme karşı kadın tarafından kusur belirlemesi ve diğer feriler yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge adliye mahkemesi, kadının yoksulluk nafakasına yönelik başvurusunu kabul ederek kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmetmiş ve diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar vermiştir. Karar, taraflarca yukarıda belirtilen yönlerden temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesi, taraflara karşılıklı hakaretlerinin olduğu ve ilk evliliklerinden olan çocuklarının öncelikleri ile evlilik birliğinin gerekleri arasında denge kuramadıkları, davacı kadına ilk eşinden olan oğlunun sorunlarını eşine aşırı şekilde yansıttığı; davalı erkeğe torununun mevlidine gidip eve geç gelen kadından, böyle özel bir sebep varken dahi, geç saatte kendisi ve çocuklarına yemek hazırlamasını bekleyip tartıştığı vakıalarını kusur olarak yükleyerek tarafların eşit kusurlu olduğuna hükmetmiştir. İlk derece mahkemesi kararına karşı sadece kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesi kararının gerekçesinde kadının aileye kötü davrandığı, maddi beklentiler içinde olduğu, kendisi ve oğlunun eşe "O...çocuğu" dediği ve "İlk kocamdan da şerefsiz, haysiyetsiz, onursuz çıktı; öküz gibi insan, psikolojisi bozuk; ben size yemek yapmak zorunda değilim, paranız pulunuz var." dediği; erkeğin de manevi anlamda bağımsız konut temin etmediği, kıskanç davranarak eşinin ilk eşinden olan çocukları ile görüşmesini sorun yaptığı ve kadına küfür edip hakaret ettiği vakıaları taraflara kusur olarak yüklemiştir. Bölge adliye mahkemesi tarafların eşit kusurlu olduğuna hükmetmiştir.

Bölge adliye mahkemesinin gerekçeli kararında; kadına ilk derece mahkemesince kusur olarak yüklenen vakıanın kusur olarak yüklenmemesi yine ilk derece mahkemesince erkeğe kusur olarak yüklenmeyen bazı vakıaların erkeğe kusur olarak yüklenmesi suretiyle; gerekçede davacı kadının istinaf talebinin kusur belirlemesine yönelik olarak kısmen kabulü kanaatine varıldığı halde, kararın hüküm kısmında kadının istinaf başvurusunun kusur yönünden esastan reddine karar verilmek suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılmıştır. Gerekçe ve hüküm arasında yaratılan bu çelişki tek başına bozma sebebi oluşturduğundan, hükmün münhasıran bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.03.06.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/9482, Karar No: 2010/9432, Tarih: 27.09.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/9482 E.  ,  2010/9432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, ALACAK

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, kayden malik oldukları 122 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünü davalıların haklı ve geçerli bir nedene dayanmaksızın tasarruf ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, birleşen dava ile; çekişme konusu taşınmazdaki miras payının ... adına inançlı işlemle temlik edildiğini, iptal tescil davasının devam ettiğini, taşınmazın yaklaşık 14.000 m'lik kısmına babası...'ın sağlığında 850 adet erik ağacı diktiğini, tüm bakım ve masrafını kendisinin yaptığını, taşınmazın ...'ye isabet eden bölümünün 146 parsel olarak tescil edildiğini bildirip, faydalı masrafların tahsilini istemiştir.

Asıl ve birleşen davaların kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece;”dosya içeriğinden toplanan delillerden asıl davanın konusu 122 parsel sayılı taşınmazın taksim suretiyle davacılar adına 23.10.1997 tarihinde kayıtlandığı 11.5.2004 tarihinde ifraz edilerek 146 ve 147 parsellere ayrılarak 146 parselin davacı (karşı davalı) ... adına tescil edildiği çekişmeli bölümün 146 parsel içinde kaldığı, erik ağaçlarının taksimden önce dikildiği, taksim uyarınca ağaçlarla birlikte mülk edinildiği gözetilerek birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulünün doğru olmadığı gibi çekişmeli bölümün müfrez 146 parselde kaldığı sabit olup ifrazdan önceki 122 parsel üzerinden hüküm kurulmasının da isabetsiz olduğu gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak asıl davanın davacı ... yönünden kabulüne, diğer davacılar yönünden karar verilmesine yer olmadığına birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı-karşı davacı ....... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü: -KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalı-karşı davacı ...'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 537.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı karşı davacıdan alınmasına, 27.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3579, Karar No: 2013/12598, Tarih: 03.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3579 E.  ,  2013/12598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi sıfatıyla)

Otelcilik A.Ş. vekili Av....

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili; Davacının, davalıya ait işyerinde 11.03.2005 tarihinden 22.11.2010 tarihine kadar kesintisiz pastacı olarak çalıştığını, kış aylarında sigorta priminin yatırılmadığını, çalıştığı süre boyunca gerçekte 1.145,00 TL ücret aldığını, 180,00 TL'lik kısmının elden ödendiğini ve resmi kayıtlara yansıtılmadığını, haftada en az 2 gün, 2 saat fazla mesai yaptığını, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, 14.12.2010 tarihinde iş akdinin askıya alındığının belirtildiğini, askı işleminin iş akdinin işverence haksız olarak feshedilmesi anlamı taşıdığını iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının belirsiz süreli iş akdi ile 22.03.2005 – 21.11.2010 tarihleri arasında çalıştığını, en son aylık net 1,118,00 TL aldığını,22.11.2010 tarihinde iş akdinin askıya alınacağının tüm personele duyurulduğunu, davacının askı işlemleri için yapılan davete icabet etmediğini, evrakların noter kanalı ile gönderildiğini, davacının ihtarname çekerek iş akdini kendisinin fesih ettiğini, iş yerinde 3 vardiya şeklinde çalışıldığını, davacının yıllık izin hakkı bulunmadığını, belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, feshin haklı olup olmadığı, işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusundadır.

İş sözleşmesi taraflara sürekli olarak borç yükleyen bir özel hukuk sözleşmesi olsa da, taraflardan herhangi birinin iş sözleşmesini bozmak için karşı tarafa yönelttiği irade açıklamasıyla ilişkiyi sona erdirmesi mümkündür.

Fesih hakkı iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren bozucu yenilik doğuran ve karşı tarafa yöneltilmesi gereken bir haktır.

Maddede düzenlenen bildirimli fesih, belirsiz süreli iş sözleşmeleri için söz konusudur. Başka bir anlatımla belirli süreli iş sözleşmelerinde fesheden tarafın karşı tarafa bildirimde bulunarak önel tanıması gerekmez.

Fesih bildirimi bir yenilik doğuran hak niteliğini taşıdığından ve karşı tarafın hukukî alanını etkilediğinden, açık ve belirgin biçimde yapılmalıdır. Yine aynı nedenle kural olarak şarta bağlı fesih bildirimi geçerli değildir.