muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/21187, Karar No: 2024/1351, Tarih: 25.01.2024

İlk Derece Mahkemesinin 12.01.2022 tarihli kararıyla; davacı ile davalı arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde davacının ücretinin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair açık düzenleme olduğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 30.03.2022 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinde ücretin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak ödeneceğinin belirtildiği, bu hükmün sözleşme değiştirilmediği sürece taraflar açısından geçerli olduğu belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 22.09.2022 tarihli ilâmı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, arabuluculuk tarihi itibarıyla 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesinin imzlanmadığı bu sebeple somut uyuşmazlıkta uygulanmasının mümkün olmadığı ve hüküm altına alınan fark ikramiye alacağına en yüksek işletme kredisi faizi yürütülmesinin hatalı olduğu gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma kararı doğrultusunda hesaplama yapan bilirkişi raporu dikkate alınarak taleple bağlı kalınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu taleplerin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2021 yılı ücretinin tespiti ile alacakların hesaplanmasına ve fark ikramiye alacağına yürütülen faize ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 ... ... Kanunu'nun 34 üncü maddesi, 696 ... KHK ile 375 ... Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde.

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2021 yılı ücretinin tespiti ile alacakların hesaplanmasına ve fark ikramiye alacağına yürütülen faize ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 ... ... Kanunu'nun 34 üncü maddesi, 696 ... KHK ile 375 ... Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12112, Karar No: 2019/1470, Tarih: 14.03.2019

**4. Hukuk Dairesi         2015/12112 E.  ,  2019/1470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl davada davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı-karşı davacı ... aleyhine 13/12/2011 gününde verilen dilekçe ile evlilik birliği devam ederken üçüncü kişiyle birlikte olma iddiasına dayalı manevi tazminat istenmesi, karşı davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/01/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi, birleşen davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/03/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, karşı dava ve birleşen davanın ise reddine dair verilen 16/01/2012 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi asıl dava davacısı vekili ve asıl dava davalısı, karşı dava ve birleşen dava davacısı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların karşı dava ve birleşen davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılardan ...'ın asıl davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Asıl dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, bu durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiden diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunup bulunamayacağı hususundadır.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E.-2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 06/07/2018 tarihli ve 2017/5 E.-2018/7 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere; TMK 185/3 maddesinde düzenlenen sadakat yükümlüğü, evlilik sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, ihlal edilmesi durumunda yalnızca sözleşmenin taraflarının yani eşlerin birbirlerine karşı ileri sürebilecekleri nisbi hak niteliğindedir. Yani mutlak bir hak mahiyetinde olmadığı için, herkese karşı ileri sürülemez.

Davacı, kişilik hakkı ihlallerini düzenleyen genel hükümlere yani TMK’nun 24-25 ve TBK’nun haksız fiil sorumluluğuna ilişkin temel düzenlemesi olan 49/1 (BK. 41/1) ve kişilik değerlerinin zedelenmesine ilişkin TBK 58. (BK 49.) maddelerine de dayanamaz. sözkonusu yasa maddeleri gereğince haksız fiil sorumluluğundan söz edilebilmesi için, diğer şartların yanında ayrıca zarara sebep olan fiilin hukuka aykırı olması yani emredici bir hukuk normuna aykırı olması gerekir. Somut olayda, eş olmayan davalı yönünden fiilin hukuka aykırılık şartı gerçekleşmemiştir.

Müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin de uygulanması mümkün değildir. Zira, TBK’nun 61. (BK 50.) maddesinde birden fazla kişinin ortak kusurlu davranışları nedeniyle bir zarara yol açmaları durumunda müteselsil sorumluluğun sözkonusu olacağı düzenlenmiştir. Bu kapsamda sorumluluğa gidilebilmesi için, aldatan eş ile birlikte olan davalının fiilinin de hukuka aykırı olması gerekir. Davalının dava dışı eş ile birlikteliği şeklindeki davranışı, aldatılan eş yönünden haksız fiil olarak nitelendirilemeyeceğinden, müteselsil sorumluluk esasına göre de sorumluluğuna gidilemez.

Aldatılan eş yansıma yoluyla zarara uğradığını da iddia edemez. Zira, üçüncü kişinin aldatan eşe karşı herhangi bir hukuka aykırı eylemi ve verdiği herhangi bir zarar bulunmadığından, yansıma yoluyla istenebilecek zarar da sözkonusu olamaz.

TBK’nun 49/2 (BK.41/2) maddeleri gereği, fiilin emredici bir norma değil de sadece ahlaka aykırı olması durumunda, sorumluluğa gidilebilmesi için, failin zarar görene zarar verme kastıyla yani somut olayda, davalının davacı aldatılan eşe bilerek ve isteyerek zarar vermeyi amaçlamış olması gerekir. Sadece birlikte olduğu eşin evli olduğunu bilmesi bu tür sorumluluk için yeterli değildir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Şu durumda; açıklanan yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı uyarınca yerel mahkemece, evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalıya karşı açılan davanın tümden reddedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle asıl dava yönünden davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, tarafların karşı dava ve birleşen davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalı-karşı davacı ...'dan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14812, Karar No: 2025/9602, Tarih: 26.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/14812 E.  ,  2025/9602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/155 Değişik İş

SUÇ : Toplantı ve gösteri yürüyüşleri kanununa muhalefet

Sanık hakkında 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'nun 32/1 ve 33/1. maddeleri uyarınca yapılan yargılama neticesinde 6352 sayılı Kanun'un geçici madde 1 uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine karar verildiği, sanık müdafii tarafından söz konusu karara karşı yapılan itiraz üzerine merci Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2022 tarih ve 2022/155 değişik iş sayılı Kararı ile kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafiinin talebi üzerine Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-47-20599-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve 2023/63712 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın mahkûmiyetine dair Kızıltepe 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2011/56 Esas, 2014/480 sayılı Kararının Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 09.11.2017 tarihli ve 2017/2093 Esas, 2017/5254 Karar sayılı ilâmı ile sanığın eylemini örgüt faaliyeti kapsamında gerçekleştirdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek anılan suç yönünden kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama neticesinde sanığın 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddenin b fıkrası uyarınca üzerine atılı suçlar yönünden kovuşturmanın ertelenmesine dair Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.10.2018 tarihli ve 2016/169 Esas, 2018/516 sayılı Kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2022/155 değişik iş sayılı Kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 29/05/2019 tarihli ve 2018/5402 Esas, 2019/3377 Karar sayılı ilamında yer alan "...sanığa yüklenen suçun...7 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi olduğu, suç tarihinden itibaren merciince verilen karar tarihine kadar bu sürenin dolmuş olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında dava zamanaşımının dolmuş olması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekçesiyle... kararının bozulması istenmiştir... Suçun işlendiği 07.10.2003 tarihinden itiraz merciinin inceleme tarihine kadar olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığı... bozulmasına..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı 18.02.2008 tarihinde işlediği suç sebebiyle hakkında kovuşturmanın ertelenmesine dair karar verilmesini müteakip, anılan karara karşı yapılan itirazın reddine karar verildiği anlaşılmış ise de, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca sanığın üzerine atılı suçtan dolayı olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 12 yıl olduğu nazara alındığında, suç tarihi olan 18.02.2008 tarihi ile bahse konu erteleme kararına karşı yapılan itiraz üzerine merciince verilen 21.04.2022 tarihli karara kadar söz konusu sürenin dolduğunun anlaşılması karşısında, mercii mahkemesince itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Hukuki Süreç

1. Sanık ...'ın 01.05.1989 Kızıltepe doğumlu olduğu, kendi beyanına göre inşaat işlerinde düzensiz olarak çalıştığı anlaşılmıştır.

2. Sanığın, 18.02.2008 tarihinde Kızıltepe ilçesinde düzenlenen yasadışı gösteriye katıldığı, güvenlik güçlerine taş attığı, yüzünü kapattığı ve örgüt propagandası içeren slogan attığının tespiti üzerine Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının (CMK 250. Madde yetkili) 03.11.2009 tarih 2009/1431 Esas sayılı iddianamesiyle kamu davası açılmıştır.

3. Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin (CMK 250. Madde yetkili) 17.12.2010 tarihli ve 2010/725 Esas - 2010/887 Karar sayılı 2911 sayılı Kanun'a muhalefet suçları yönünden verilen görevsizlik kararı ile dosya Kızıltepe Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

4. Kızıltepe 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2014 tarihli ve 2011/56 Esas - 2014/480 sayılı Kararı ile sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin sabit olduğu kabul edilerek 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'nun 32/1 ve 33/1. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 5'er ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Söz konusu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 09.11.2017 tarihli ve 2017/2093 Esas - 2017/5254 sayılı Kararı ile görev yönünden ve ayrıca 6352 sayılı Kanun uyarınca kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesi gerektiği belirtilerek bozma kararı verilmiştir.

6. Bozma ilamı ve CMK 250 görevli ağır ceza mahkemelerinin kapatılması üzerine görevsizlik kararıyla dosyanın gönderildiği Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.10.2018 tarihli 2016/169 Esas - 2018/516 sayılı Kararı ile 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'nun 32/1 ve 33/1. maddeleri uyarınca açılan kamu davalarının 6352 sayılı Kanun'un geçici1/1-b maddesi uyarında kovuşturmalarının ertelenmesine, kararın verildiği tarihten itibaren 3 yıl içinde aynı kapsamda bir suç işlememesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı veya düşme kararı verilmesine, bu süre aynı kapsamda yeni bir suç işlenmesi hâlinde, bu suçtan dolayı kesinleşmiş hükümle cezaya mahkûm olunduğu takdirde, ertelenen kovuşturmaya devam olunmasına karar verilmiştir.

7. Söz konusu kararın sanık müdafiince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 24.02.2022 tarihli ve 2021/10696 Esas - 2022/942 sayılı Kararı ile 6352 sayılı Kanun kapsamında verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının durma kararı niteliğinde olduğu, 5271 sayılı CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğinde kararlardan olmadığı, bu nedenle temyiz kanun yoluna değil itiraz kanun yoluna tabi olduğu belirtilerek bu suçlar yönünden dosyanın incelenmeksizin iadesine karar verilmiştir.

8. Dosyanın gönderiliği Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.04.2022 tarihli 2016/169 sayılı Kararı ile kovuşturmanın ertelenmesi kararlarında hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek itirazın incelemek üzere merci Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

9. Merci Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2022/155 değişik iş sayılı Kararı ile Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.10.2018 tarihli 2016/169 Esas - 2018/516 sayılı Kararı ile verilen kovuşturmalarının ertelenme kararının usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek itirazın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

10. Verilen karar karşı sanık müdafiinin talebi üzerine Adalet Bakanlığının, 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-47-20599-2022-Kyb sayılı yazısı ile merci Mardin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2022/155 değişik iş sayılı Kararının CMK 309. maddesi gereğince Kanun Yararına Bozulması talep edilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve 2023/63172 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.

C. İlgili Hukuk

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'nun 32/1 ve 33/1 maddeleri, 6352 sayılı Kanun Geçici Madde 1, 5237 sayılı TCK'nın 66 ve 67. maddeleridir.

D. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlığın kapsamı; sanığın üzerine atılı suçların zamanaşımına uğrayıp uğramadığı ile kovuşturmanın ertelenmesi kararına karşı yapılan itirazın esastan reddine dair verilen merci kararında isabet bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Ayrıntıları, 14.11.1977 tarih, 3-2 sayılı içtihadı birleştirme Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen istikrar kazanmış kararlarında (03.04.2012 tarih 2011/10-438 - 2012/141 sy. 10.05.2011 tarih 6-80-90 sy. 14.12.2010 tarih 4-210-259 sy. 15.06.2010 tarih 9-117-146 sy. 23.06.2009 tarih 9-30-177 sy. gibi) açıklandığı üzere: 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinde, olağanüstü bir kanun yolu olarak düzenlenen kanun yararına bozma ile; hakim ya da mahkemelerce verilen ve temyiz veya istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar yahut hükümlerdeki gerek maddi gerekse usule ilişkin hukuka aykırılıkların hem ilgilisi hem de toplum açısından giderilmesi ile ülkede uygulama birliğinin sağlanması amaçlanmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 11.12.2018 tarihli 2015/9-197 Esas - 2018/632 sayılı Kararı ile 20.11.2018 tarihli 2015/11-259 Esas - 2018/550 sayılı Kararlarında belirtildiği üzere, kanun yolu başvurusunun süresinde yapılmaması veya kararın kanun yolu konusu yapılamayacak nitelikte bulunması yahut başvuru yapanın buna hakkının olmaması nedenlerine bağlı olarak kanun yolu başvurusunun reddine karar verildiği durumlarda söz konusu karar kanun yolu incelemesinden geçmemiş bulunduğundan kanun yararına bozma incelemesine konu olabilir. (A. Aydın Kuyucu, Ceza Yargılaması Hukukunda Kanun Yararına Bozma, 2020, yetkin yayınları)

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun geçici madde 1'in birinci fıkrasında; 31.12.2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verileceği emredici şekilde düzenlemiştir.

6352 sayılı geçici madde 1'in ikinci fıkrasında ise; hakkında kamu davasının açılmasının veya kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilen kişinin, erteleme kararının verildiği tarihten itibaren üç yıl içinde birinci fıkra kapsamına giren yeni bir suç işlememesi hâlinde, kovuşturmaya yer olmadığı veya düşme kararı verileceği, bu süre zarfında birinci fıkra kapsamına giren yeni bir suç işlenmesi hâlinde, bu suçtan dolayı kesinleşmiş hükümle cezaya mahkûm olunduğu takdirde, ertelenen soruşturma veya kovuşturmaya devam olunacağı düzenlenmiştir.

6352 sayılı geçici madde 1'in dördüncü fıkrasında ise; bu madde hükümlerine göre cezanın infazının ertelenmesi hâlinde erteleme süresince ceza zamanaşımının duracağı; kamu davasının açılmasının veya kovuşturmanın ertelenmesi hâlinde, erteleme süresince dava zamanaşımı ve dava sürelerinin duracağı belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 66. maddesinde dava zamanaşımına ilişkin genel düzenlemeler; 67. maddesinde ise dava zamanaşımının durması ve kesilmesine ilişkin hükümler yer almaktadır. Buna göre; sanığın üzerine atılı olup 6352 sayılı Kanun gereğince kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilen 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'nun 32/1 ve 33/1 maddelerinde 6008 sayılı Kanun'la lehe düzenleme yapıldığı, suç tarihine göre her iki suç için öngörülen yaptırımın 6 aydan 3 yıla kadar hapis cezası olduğu, bu nedenle anılan suçlar için öngörülen olağan dava zamanaşımı süresinin 8 yıl, olağanüstü dava zamanaşımı süresinin ise 12 yıl olduğu tespit edilmiştir.