muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/17789, Karar No: 2010/5824, Tarih: 20.04.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/17789 E.  ,  2010/5824 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirlerdeki artışın %100’ünün 506 sayılı Yasanın 26/2. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, talebin, ilk rücuda kesinleşen tavan içinde bulunduğunu belirten hesap raporunu hükme dayanak kılarak, istek gibi davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı sürücülerin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 Sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup;

./..

-2-

şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme, miktarı ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, 21.06.1996 onay tarihli ilk peşin değerli gelirin ilk rücuda %100 isteme uygun olarak hüküm altına alınmış bulunduğu dikkate alınarak, eldeki ikinci rücu davasında 30.03.2006 onay tarihli artışa ilişkin istemin reddine karar verilmesi gerekirken, gerçek zarar tavan değeriyle sınırlı hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının, gerekçe kısmı ile hüküm bölümündeki 4 ayrı bendin silinerek, yerine, “1-Davanın reddine, 2-Kurum harçtan muaf bulunduğundan bu konuda hüküm kurulmasına yer olmadığına, 3-Yapılan yargılama giderlerinin davacı Kurum üzerinde bırakılmasına” hükümlerinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, fazla alınan temyiz harcının istek halinde ...'a iadesine, 20.04.2010 gününde oy birliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2014/9986, Karar No: 2014/18913, Tarih: 25.12.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/9986 E.  ,  2014/18913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2014

NUMARASI : 2011/282-2014/107

Dava dilekçesinde, taşınmaz üzerindeki muhtesat bedelinin davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın yargı yolu bakımından usulden reddine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya elektronik ortamda Dairemize gönderilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan ev, su deposu, ahır ve kümesin yol genişletme çalışmaları sırasında yıkıldığından ve ağaçlar da söküldüğünden fazlaya dair hak saklı kalmak üzere 22.800,00 TL bedelin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın yargı yolu bakımından usulden reddine karar verilmiştir.

Kamulaştırmasız el atma davalalarında da uygulanan kamulaştırma Kanunu'nun 19/son maddesinde "adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırılmasında binaların, asgari levazım bedeli, ağaçların ise 11. madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir" hükmü yer almaktadır. Dosyadaki bilirkişi raporundan dava konusu taşınmaza stabilize malzeme dökülerek fiilen el atıldığı ve davacıya ait muhtesatında kaldırıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararı Yargıtay 5. Hukuk Dairesi tarafından 19/son maddesi kapsamında değerlendirilerek yapılara bayındırlık birim fiyatlarına, ağaçlara gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü verilerine göre değer biçilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda eksikler ikmal edilip bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yukarıda açıklanan Kamulaştırma Yasasının 19/son maddesi gözardı edilerek davanın hizmet kusurundan doğan zarar olarak nitelendirilerek idari yargı yeri görevli olduğu gerekçesi ile usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/42921, Karar No: 2013/29822, Tarih: 19.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/42921 E.  ,  2013/29822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, tasarruf teşvik fonu alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, Eylül 2003 tarihinde davalılardan ... Ltd. Şti.’nde peron görevlisi olarak işe başladığını, kışın 850 TL yazın ise 1100 TL ücret aldığını, 07:00-15:00 veya 15:00-23:00 saatleri arasında iki vardiya şeklinde çalıştığını, işten çıkartıldığı 14/03/2008 tarihine kadar izin kullanmadığını, 2005 yılında ... Ltd. Şti.’nden aynı kişilere ait olan A ... Ltd. Şti.’ ne geçirildiğini, aynı iş yerinde ara vermeden çalışmasına devam ettiğini, işin niteliği gereği hafta ve genel tatillerde de çalıştığını, evlilik nedeniyle 3-4-5-6 Mart 2008 tarihleri düğün için izin talep ettiğini, gerekli iznin verildiğini, düğün dönüşü işe başladığı sırada 4 gün işine gelmediği gerekçesiyle iş sölzleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla mesai, genel tatil ücretleri ve tasarruf teşvik fonu ödemesi ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesin,i talep ve dava etmiştir.

B)Davalılar cevaplarında özetle:

Davalılar vekili; müvekkili şirketlerin birbirinden ayrı tüzel kişiliklere haiz olduğunu, birinin yolcu, diğerinin bilet satış işi ile iştigal ettiğini, her iki şirketin birbirinin devamı olarak kabulünün mümkün olmadığını, davacının müvekkillerinden ... Ltd. Şti. bünyesinde çalışmakta iken 01/01/2005 tarihinde diğer müvekkili şirkette çalışmaya başladığını, izinsiz ve mazeretsiz işe devam etmemesi nedeniyle iş sözleşmesinin 03/03/2008 tarihinde feshedildiğini, iş yerinde vardiya usulü çalışıldığını, fazla mesai yapılmadığını, asgari ücretle çalışan davacının hafta ve genel tatil günleri dahil aralıksız çalışmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediğini, hak ettiği izinlerini kullandığını savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, davalı şirketler arasındaki hukuki ilişkinin niteliğini açıklamadan ... şirketinden A ... şirketine geçirildiğini belirterek alacakların davalılardan tahsili talebinde bulunmuş; davalılar vekili ise davalı şirketlerin ayrı tüzel kişilikleri olduğunu savunmuştur. Hükme dayanak bilirkişi raporunda davalılar arasında organik ve yönetsel bağ bulunduğunun düşünüldüğü ifade edilmiştir. Mahkemece, davalılar arasındaki hukuki ilişki değerlendirilmeksizin ve gerekçesi açıklanmaksızın hüküm kurulması hatalıdır.

3- Davacı işçinin, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı ile fazla çalışma yapıp yapmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını ve ulusal bayram ile genel tatillerde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve genel tatil ücret alacaklarının ödendiği varsayılır. İspat konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın ve genel tatillerde çalışıldığının yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Davacı, davalı iş yerinde milli ve dini bayramlarda dahil 07.00-15.00 ve 15.00-23.00 saatleri arasında vardiyalı çalıştığını ileri sürmüş; davalı ise davacının genel tatillerde çalışmasının olmadığını vardiya usulü çalışma nedeni ile fazla mesaisinin bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece, davacı tanığı ...'ın beyanları esas alınarak fazla mesai ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmış ise de; davacı tanığının beyanlarına sadece davalı iş yerinde davacı ile birlikte çalıştığı dönem ile ilgili olarak itibar edilebileceğinin gözetilmemesi hatalıdır.

4- Davacı işçi, dava tarihinden önce Bodrum 3. Noterliğinden gönderdiği 14.03.2008 tarih ve 03231 yevmiye numaralı ihtarname ile davalı işvereni 22.03.2008 tarihi itibari ile yıllık izin ve fazla mesai ücreti alacakları açısından temerrüde düşürmesine karşın hüküm altına alınan kıdem tazminatı dışındaki diğer alacak kalemleri bakımından da davalının temerrüde düşürüldüğünün ve temerrüt tarihinin 25.03.2008 olduğunun kabulü ile hüküm kurulması hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ:

Açıklanan sebepler ile temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8950, Karar No: 2018/4811, Tarih: 21.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/8950 E.  ,  2018/4811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

II- Sanık hakkında 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1-)Sanığın 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia ve kabul olunduğu somut olayda; sanığın üzerilerine atılı suçlamaları kabul etmemesi karşısında; öncelikle sahte fatura düzenleme suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi nedeniyle 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait suça konu fatura asıllarından veya onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, taşıdıklarının belirlenmesi halinde faturaları kullanan şirketler tespit edilerek haklarında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının araştırılması, bu şirketlerin yetkilileri hakkında kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi ve bu şirketlerin yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, düzenlenen faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulmuş olması,

2-)Kabule göre de;

a-)Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-)Kabule göre de;

a-)Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-)Dosya kapsamına göre, suça konu 2008 takvim yılına ait faturaların 08.02.2008 tarihinden sonra mı önce mi düzenlendiğine dair kesin delil bulunmaması karşısında; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı VUK'nın 359/b. maddesi uyarınca temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi karşısında; fatura tarihleri tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c-)Sanığın üzerine atılı sahte fatura düzenlemek suçlarında 213 sayılı VUK’nın 359/b-1 maddesine göre hükümler kurulması gerekirken yazılı şekilde aynı kanunun 359/2-b maddesine göre hükümler kurulmuş olması,

d-)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 21.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8374, Karar No: 2014/16846, Tarih: 24.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/8374 E.  ,  2014/16846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2013/147-2014/57

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı O.. K..'a ait K.M. İli A. Mahallesi (eski) .. numaralı parselin belediyeye ait servis yolu üzerinde kaldığını, bu nedenle davalıya ait tapusuz bina, ağaç vs.nin 13.06.2013 tarih ve 2013/1894 sayılı encümen kararı ile kamulaştırılmasına karar verildiğini, bu nedenle belediye servis yoluna rastlayan davalıya ait bina ve ağaçın kamulaştırma bedel tespitinin yapılarak müvekkili belediyeye ait olduğuna karar verilmesini talep ve dava etmiştir

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, özellikle dava dilekçesine göre dava konusu taşınmazın zemini servis yolu üzerinde kaldığı için yol olarak terkin edildiğinden, davacı idarenin talebi esas alınarak davanın sadece taşınmaz üzerindeki muhtesatın bedelinin tespitine yönelik olduğu anlaşılmış ve buna göre mahkemece dava konusu muhtesatın bedelinin tesbiti ve davalıya ödenmesine karar verildiğine göre, zemin üstü muhtesatın davacıya aidiyetine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, mahkemece talep dışına çıkılarak yol olarak kullanılan kısmın davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

2-Dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların dava tarihi itibarıyla yaş ve cinslerine göre rayiç değerlerini gösterir listenin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilip bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/36840, Karar No: 2012/42759, Tarih: 11.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/36840 E.  ,  2012/42759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanığın, mağdurun kendisine bıçakla saldırması üzerine kendisini korumak amacıyla eylemini gerçekleştirdiğini savunması, mağdurun da kovuşturma aşamasında tartışma sonrası kendisinin de bıçağını salladığını ve kavga ettiklerini beyan etmesi karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 25. maddesi kapsamında meşru savunma ve zorunluluk hali kapsamında olup olmadığının ya da sanık lehine haksız tahrik koşullarının oluşup oluşmadığının karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de;

2) Yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin tatbik edilmemesi,

3) Sanığın adli sicil kaydında bulunan 4616 sayılı Kanuna göre erteli adli sicil kaydının silinme koşullarının oluşması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden ve 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinde belirtilen diğer koşullar yönünden denetime imkan verecek şekilde değerlendirme yapılmadan “sabıkalı oluşu, duruşmadaki tutum ve davranışları dikkate alınarak” şeklinde yetersiz gerekçeyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.