muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14818, Karar No: 2016/576, Tarih: 20.01.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/14818 E.  ,  2016/576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın, 2008, 2009 ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediğinin iddia olunması, sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmediğini beyan etmesi ve vergi inceleme raporlarında sanığın mükellefiyetine bağlı olarak 10.11.2008 tarihinden sonra düzenlediği bütün faturaların sahte olduğunun belirtilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; öncelikle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un ... Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerekeceğinden, vergi inceleme ve tekniği raporlarında varlığından söz edilen suça konu faturaların aslı veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a- Farklı takvim yıllarında işlenen sahte fatura düzenlemek suçunun birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı, aynı takvim yılında değişik tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlenmesi halinde her takvim yılı yönünden ayrı ayrı zincirleme şekilde işlenmiş sahte fatura düzenlemek suçlarından hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde yıl belirtilmeden tek suçtan hüküm kurulması,

b-213 sayılı VUK’nın 359. maddesinin (b) fıkrasındaki cezanın alt sınırının, 08/02/2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 23/01/2008

tarih ve 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile "on sekiz ay” dan, "üç yıl” hapis cezasına yükseltilmiş olması karşısında; suç tarihi itibariyle sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesi,

c- Sanık hakkında kısa süreli olmayan erteli hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d-TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin, mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesi,

c- Sanık hakkında kısa süreli olmayan erteli hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d-TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin, mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4626, Karar No: 2017/4748, Tarih: 15.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/4626 E.  ,  2017/4748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 5271 sayılı CMK.'nın 231/11.maddesi uyarınca hükmün açıklanması; TCK 149/1-h, 150/2, 168/3, 31/2, 62/1, 63.maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası.

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

“Değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından; 5237 sayılı TCK'nın 168/3. maddesinin, aynı yasanın 31. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması ise sonuca etkili görülmediğinden; bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 15.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13184, Karar No: 2013/4428, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/13184 E.  ,  2013/4428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Yaka Köyü, 315 ada 1 parsel sayılı 4589,72 m² yüzölçümündeki taşınmaz, ham toprak niteliği ile davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... , ırsen intikal, paylaşım ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazın adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tesbitinin iptal edilerek davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; davalı Hazine vekilinin hükmü temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23/12/2009 tarih ve 2009/6419 - 19336 sayılı kararı ile hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hükme yeterli olmadığı, hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda, çekişmeli taşınmazın 20/03/2002 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı, orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklanmış ise de, çekişmeli taşınmazın eski tarihli memleket haritası ile 1980 - 1985’li yıllara ait memleket haritası ve aynı tarihli hava fotoğraflarındaki konumları belirlenmediği, davacı kişi, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak, zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu iddiası ile dava açtığına göre, dava konusu taşınmazın yalnızca kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kalması yeterli olmayıp zilyetlikle kazanılma koşullarının bulunup bulunmadığının ve ayrıca 4999 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7. maddesi gereğince herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış orman olup olmadığının da araştırılması ve Kadastro Kanunun 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile kadastro tespit tarihinden 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, özellikle ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip, kesin olarak belirlenmesi gerektiği belirtilerek, yani bir başka ifadeyle, usûlüne uygun olarak orman araştırması yapılması ve imar, ihya suretiyle zilyetlik koşullarının oluşup oluşmadığının araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu Yaka Köyü, 315 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 20/03/2002 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 20/03/2002 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, mahkemece, davacı gerçek kişinin davasının reddi yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; hâkim tarafların talep sonuçları ile bağlıdır, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez (HMK. madde 26/l) ve iki taraftan birinin talebi olmaksızın re'sen bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz (HMK.md.24/l). Somut olayda, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın adına tescili istemiyle dava açan davacı gerçek kişinin davası reddedildiğine ve Hazine veya Orman Yönetimi tarafından taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla açılan bir dava da olmadığına göre, taşınmazın kadastro tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, HMK'nın 24 ve 26. maddelerine aykırı bir şekilde re’sen alınan kararla orman vasfıyla tapuya tesciline karar verilmesi isabetsizdir. Her nekadar dava konusu taşınmaz eylemli biçimde orman niteliğinde ise de, çekişmeli parsel bu haliyle orman olarak kullanılmak üzere Orman Yönetimine her zaman tahsis edilebilir. Ancak, yukarıda belirtilen bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının, (B) bendi hükümden tamamen çıkartılarak, yerine “Dava konusu, Muğla İli, Fethiye İlçesi, Yaka Köyü, 315 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbiti gibi tapuya kayıt ve tesciline” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nun 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, yatırdığı temyiz harcının istek halinde iadesine 15/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1561, Karar No: 2010/5370, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/1561 E.  ,  2010/5370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmasına olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına, taşınmaza satış aşamasında yeniden değer takdir edilebileceğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 4.5.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2981, Karar No: 2021/2546, Tarih: 17.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2981 E.  ,  2021/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21.03.2017 tarih ve 2014/293 E. - 2017/260 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 11/04/2019 tarih ve 2018/810 E. - 2019/537 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tapuda davalılar adına kayıtlı olan taşınmaz üzerine davacı yararına tesis edilen intifa hakkının Rekabet Kurulu kararı uyarınca süresinden önce terkin edildiğini ileri sürerek kullanılmayan döneme yönelik intifa ivaz bedelinin denkleştirici adalet prensibi uyarınca güncellenmiş değerinin ve terkin için ödenen harç ve masrafların davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davalıların dava konusu taşınmazı 28.09.2012 tarihinde tüm kısıtlamaları ile birlikte dava dışı 3. kişiye satıp tapuda tescil ettirdiğini, intifanın 18.08.2014 tarihinde terkin edildiğini, bu tarihte davalılar malik olmadığından harç ve masrafların davalılardan talep edilmeyeceğini, intifa ivaz bedelinin dava konusu taşınmaz üzerine yapılacak yatırımlar için ödendiği için iadesi gereken bir bedel olmadığı gibi davacının intifa hakkını bila bedel tapudaki malik lehine terkin ettiğini, zenginleşenin de tapudaki yeni malik olduğunu bu nedenlerle davalılardan herhangi bir talepte bulunulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, intifanın geçersiz kalan süresi yönünden davacının sözleşmenin tarafı olan davalılardan bakiye intifa ivaz bedelini talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile teminat mektup bedellerinin mahsubundan sonra karşılıksız kalan intifa bedellerinden kaynaklı olarak davalı Buhari Otomotiv A.Ş.den 295.299,48 TL'nin, diğer davalı Koza Petrol Ltd. Şti.den 277.654,74 TL'nin tahsil edilerek davacıya verilmesine, Harçlar Kanunu'nun 58. maddesine göre intifa terkin harcının kuru mülkiyet sahibi tarafından ödenmesi gerektiğinden davalılardan talep edilmesi mümkün olmadığı gerekçesiyle harç ve masraflara yönelik isteğin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri istinafa başvurmuştur.

Karara karşı taraf vekilleri istinafa başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; tüm dosya kapsamına göre, davalıların dava konusu taşınmazı 28.09.2012 tarihinde dava dışı 3. kişiye satıp tescil ettirdikleri, intifanın terkinine yönelik 18.08.2014 tarihli tescil istem belgesinde, "...Yukarıdaki özellikleri belirtilen taşınmaz üzerindeki lehtarı olduğum intifa hakkının tamamından bedelsiz olarak, çıplak mülkiyeti malikleri lehine terkinini talep ederim'' şeklinde davacı beyanı yer aldığı, davacı, bu beyanı ile intifaya yönelik haklarını saklı tutmamış olduğu, dava dışı çıplak mülkiyet sahibi Total Oil lehine intifa hakkını terkin ettiği, bu beyanı uyarınca davacı, bedelsiz intifa terkininden sonra, kalan süre yönünden herhangi bir talepte bulunamayacağı bu nedenle, davacının, intifa süresinden bakiye döneme isabet eden kısım için intifa bedelinin iadesine ilişkin alacak talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, bu kaleme ilişkin alacak talebinin kabul edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğu, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun bu nedenle kabul edildiği, davalıların terkin tarihinde tapu maliki olmadıklarına göre tapu harç ve masraflarından sorumlu tutulmayacaklarından davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf isteğinin yerinde olmadığı, harç ve masraf talebine yönelik isteğin tapuda malik olmayan davalılara yöneltilemeyeceğine göre bu yönden davalılara karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğinden davalılar yararına AAÜT'ye göre maktu vekalet ücreti verilmesi gerekirken nispi vekalet ücretine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf isteğinin yerinde olduğu gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, bakiye intifa bedeline ilişkin alacak talebinin reddine, intifanın terkin edilmesi için ödenen harç ve masraflara yönelik alacak talebine dair isteğin pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17.03.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2693, Karar No: 2015/2117, Tarih: 28.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2693 E.  ,  2015/2117 K.**

**"İçtihat Metni"**

5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na aykırılık suçundan şüpheli Radyo Tv Yay. Hiz. A.Ş. yetkilisi hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/03/2014 tarihli ve 2014/28232 soruşturma, 2014/15649 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/05/2014 tarihli ve 2014/684 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığının 17.03.2015 gün ve 18705 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2015 gün ve KYB. 2015/99297 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Cumhuriyet Başsavcılığınca 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 75/1. maddesinde düzenlenen 6 aylık şikâyet süresinin geçtiğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmakla, her ne kadar suça konu yayın 01/12/2012 tarihinde yapılmışsa da, şikâyet dilekçesi ekinde yer alan CD teslim listesinde müştekinin hak sahibi olduğu müzik eserlerinin yayınlandığı radyo ve televizyonların yayın kayıtlarını içeren CD'lerin müşteki vekilince RTÜK'ten 18/12/2013 tarihinde teslim alındığının gösterilmesine göre, müştekinin suçu ve faili bu tarihte öğrendiği, buna göre de şikâyet süresi suçun ve failin öğrenilmesinden itibaren başlayacağından 28/02/2014 tarihli şikâyetin süresinde olduğu cihetle, fotokopi olan CD teslim listesinin geçerliliği araştırılmadan eksik inceleme ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği gözetilerek, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı Kanunun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir" şeklindeki düzenleme karşısında, şikayet süresinin yayının yapıldığı 01.12.2012 tarihi itibariyle başlayacağı ve şikayetçi meslek birliğinin hak sahipliğine ilişkin belgeleri 6 aylık yasal şikayet süresinden sonra 28.02.2014 tarihli dilekçesiyle ibraz etmesi nedeniyle, itirazın reddine ilişkin Ağır Ceza Mahkemesinin 14/05/2014 tarihli ve 2014/684 değişik iş sayılı kararı usul ve Kanuna uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12885, Karar No: 2018/13092, Tarih: 22.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/12885 E.  ,  2018/13092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın katılanın yetkili temsilci olarak çalıştığı ... Market isimli iş yerinden satış fiyatına göre 13,50 TL değerinde olan bir şişe şarabı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- UYAP’tan alınan güneşin doğuş-batış saatlerine ait çizelgeye göre suç tarihinde ... İli için güneşin batış saatinin 17:04 olduğu, kış saati uygulaması da gözönüne alındığında TCK’nın 6/1-(e) maddesine göre saat:18.04’ten itibaren gece vaktinin başladığı, sanığın eylemini ise saat:19:30 sularında gece vakti işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, sanık hakkında TCK’nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,