muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8711, Karar No: 2014/9687, Tarih: 15.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8711 E.  ,  2014/9687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 30.10.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu

kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11026, Karar No: 2015/7746, Tarih: 11.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11026 E.  ,  2015/7746 K.**

* MANEVİ TAZMİNAT TUTARININ TESBİTİNDE MAHKEMENİN TAKDİRİ

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 4

**"İçtihat Metni"**

Davacı E.. K.. vekili Avukat A..A.. K.. tarafından, davalı C.. K.. aleyhine 30/04/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 27,70 TL'sinin davacıya, 342,00 TL'sinin de davalıya yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 11/06/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; anne olan davacının olay tarihinde 16 yaşında olan kızının akrabalık ilişkileri ve ailece görüşmeleri olan ve mağdureden 46 yaş büyük olan davalı tarafından tehdit ve cebir yolu ile cinsel istismarı nedeniyle hamile kalıp kürtaj olmasına neden olduğu, olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede depresyon ve posttravmatik stres bozukluğu yaşadığı, davacının da kızı ile yaşadığı bu olay ve yaşadıkları köyde sosyal çevreleri tarafından suçlanarak kendileri ile görüşülmemesi şeklinde gelişen olaylar nedeniyle ağır depresyon geçirip tedavi olduğu yaşanılan olayların davacının yaşamı süresince hatırlanacak nitelikte bulunduğu ve davalının sosyo-ekonomik durumu da gözetildiğinde hükmedilen manevi tazminat miktarının çok az olduğu görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum. Yerel mahkeme kararının davacı yararına bozulması gerektiği düşüncesindeyim. 11/06/2015
Yargıtay — Esas No: 2014/16357, Karar No: 2015/25674, Tarih: 25.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/16357 E.  ,  2015/25674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılan ... ile sanık ...'nün kardeş oldukları, ...'ın da ...'ın eşi olduğu, 23/04/2012 tarihinden yaklaşık iki hafta kadar önce katılan ...'ın diğer sanık ...'ye ait zeytin ağacının bir adet dalını keserek zarar verdiği, 23/04/2012 tarihinde de sanık ...'nün katılanlar ... ve ...'a ait olan kayısı ağacının iki adet dalını keserek zarar verdiği olayda;, TCK'nın 152 maddesinde 765 sayılı Kanundan farklı olarak “fidanların hayatiyetini kaybetmesinin” suç unsuru olarak kabul olunmaması nedeniyle tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş olup sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın olay öncesinde katılanlar tarafından ağacına zarar verildiğini öğrenmesi üzerine atılı suçu işlediğinin kabulü ile hakkında haksız tahrike ilişkin TCK'nun 29. maddesinin uygulanması sureti ile bir hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- TCK'nın 167. maddesinin ikinci fıkrasında; mala zarar verme suçunun aynı konutta beraber yaşamayan kardeşlerden birinin zararına olarak işlenmesi halinde; ilgili kardeş hakkında verilecek cezanın yarısı oranında indirileceğine ilişkin şahsi indirim sebebinin düzenlenmesi ve sanık ile katılan ...’nin kardeş olduklarının anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 167/2 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8863, Karar No: 2017/5281, Tarih: 16.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8863 E.  ,  2017/5281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 155 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın alkollü olarak araç kullanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1460, Karar No: 2023/4444, Tarih: 13.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/1460 E.  ,  2023/4444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/163 Esas, 2020/289 Karar

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalı şirketin 2011/55518 sayılı "DİGİTİLE" ibareli marka tescil başvurusuna müvekkilinin "DİGİTAL TİLE" ve "DIGI PRINT" ibareli markalarına dayanarak yaptığı itirazın Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından kısmen kabul edilerek başvurudan bir kısım mal ve hizmetlerin çıkarıldığını, kısmen redde ilişkin karara karşı yapılan itirazın da YİDK tarafından kısmen yerinde görülüp bazı emtianın çıkarıldığını; ancak davalı Kurum tarafından davalı şirketin kötü niyetli bulunmadığını, müvekkilinin markalarının tanınmış kabul edilmediğini, işaretlerin iltibasa yol açacak derecede benzer olduğunu, başvuru kapsamında kalan mal ve hizmetlerin müvekkilinin markalarının kapsamındaki sınıflarda veya bu sınıfla irtibatlı ve aynı çalışma alanı içinde yer aldığını, ortalama tüketicinin markaları karıştıracağını, davalı şirketin kötü niyetle başvuru yaptığını, haksız yarar sağlamayı amaçladığını, müvekkilinin markalarının tanınmış olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptalini, 2011/55518 sayılı markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili, davacının itirazları ile başvurudan bir kısım mal ve hizmetlerin çıkarıldığını, diğer mal ve hizmetler yönünden iltibas ihtimalinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemenin 10.11.2015 tarih, 2014/59 E. ve 2015/287 K. sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davacı vekili ve davalı TPMK vekilince temyiz edilmiş, karar Dairemizce onanmıştır.

B. Bozma Kararı

2.Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemenin 10.11.2015 tarih, 2014/59 E. ve 2015/287 K. sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davacı vekili ve davalı TPMK vekilince temyiz edilmiş, karar Dairemizce onanmıştır.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 18.02.2020 tarih, 2018/4015 E. ve 2020/1613 K. sayılı kararıyla Mahkemece davacı itirazına mesnet markasının tescilli olduğu emtia ile davalı başvurusunda 19/02. sınıftaki "Sırlı-sırsız karo seramik fayans, seramikten mamul, karo seramik, granit seramik, zemin ve duvar kaplamaları için fayanslar" emtiası ile davalı başvurusunda bulunan 19/01. sınıf "İnşaat, yol yapımı, tamirat, kaplama amaçlarıyla kullanılan kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, alçı gibi malzemeler", 19/05. sınıf "Tabaka veya şerit halinde tabii veya sentetik yüzey kaplamaları, ısı ile yapıştırılabilen sentetik kaplamalar; çatılar için ziftli kartonlar; ziftli kaplamalar" ve 21. sınıfta mevcut “camdan, porselenden, seramikten, kilden süs ve dekorasyon eşyaları, tuvalet taşı delikleri için kapaklar” emtiası yönünden de taraf markaları arasında iltibas riskinin doğacağının kabulü ile sonuca varmak gerekirken anılan bu emtialar yönünden davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin 21.05.2018 tarih, 2016/7747 E. ve 2018/3746 K. sayılı onama ilamının kaldırılarak, Mahkemece verilen kararın davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, YİDK kararının 35/06, 19/02 ve 21. sınıftaki mal ve hizmetleri yönünden iptaline, dava konusu marka henüz tescil edilmediğinden hükümsüzlük talebi ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 20.10.2022 tarih, 2021/5850 E. ve 2022/7244 K. sayılı kararıyla Mahkeme kararı onanmıştır.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 20.10.2022 tarih, 2021/5850 E. ve 2022/7244 K. sayılı kararıyla Mahkeme kararı onanmıştır.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı vekili; davalı Şirketin başvurusunun yalnızca 35/06 alt sınıfı ile sınırlı olmaksızın 35. sınıftaki tüm başvuru alanları yönünden reddedilmesi ve hükümsüz kılınması gerektiğini, 19. sınıf tüm alt gruplar yönünden iltibas tehlikesi bulunduğunu, müvekkilinin "EGE SERAMİK" markasının tanınmış marka olduğunu, "DİGİ TİLE’’ dendiğinde akla EGE SERAMİK geldiğini, davalı şirketin müvekkilinin yıllarca emek verdiği markasının ününden haksız şekilde yararlanmak istediğini, davalı şirketin kötü niyetli olmadığına dair tespitin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının koşullarının oluşup oluşmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Aşağıda yazılı bakiye 206,80 TL karar düzeltme ret harcının ve 3506 sayılı Kanun ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 1.581,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

13.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14382, Karar No: 2013/12067, Tarih: 24.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/14382 E.  ,  2013/12067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı(k.davalı) ... tarafından, davalı(k.davacı) ... aleyhine 08/01/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve karşılık davaların kısmen kabulüne dair verilen 19/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı-karşılık davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı-karşılık davalının asıl davada kurulan hükme yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı-karşılık davalının karşılık davada kurulan hükme yönelik aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davacı-karşılık davalının karşılık davaya ilişkin diğer temyiz itirazlarına gelince:

Asıl ve karşılık dava haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve karşılık davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı-karşılık davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; davalı-karşılık davacının yaralanmasının niteliği ve derecesi ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davalı-karşılık davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha alt düzeyde bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.