muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18271, Karar No: 2014/28686, Tarih: 22.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18271 E.  ,  2014/28686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2011/235-2013/199

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 01.04.2004-01.11.2010 tarihleri arasında usta aşçı olarak davalı işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin 01.11.2010 tarihinde haksız olarak feshedildiğini, yaz kış sürekli olarak çalıştığını, 25.03.2011 tarihinde davacının ekibi ve tüm otel çalışanlarının işe başlatıldığını davacının işe başlatılmadığını, davacının Nisan ayında işyerine gittiğini, işe almadıklarını tazminatını alıp gitmesinin istendiğini, 2010 yılında net 1.450,00 TL ücret aldığını, 07:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını, yıllık izin kullandırılmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının daha iyi ücretle iş bulduğunu, kıdem tazminatı alabilmek için senaryo yarattığını, ücretinin imzalı belgelere göre olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etti.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin feshi noktasındadır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin feshi noktasındadır.

Davacı yeni sezonda davalı şirket tarafından işe çağrılmadığını ve iş sözleşmesinin bu şekilde haksız olarak feshedildiğini beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının yeni sezonda işe çağırıldığını ancak davacının işe başlamadığını, davacının yüksek ücretli iş bulması nedeniyle işyerinde çalışmaya başlamadığını belirtmiştir. Davacının sigortalı hizmet cetveli incelendiğinde Ekim ayı gibi işten çıktığı, Nisan ve Mayıs aylarında da işe girdiği son olarak 31.10.2010 tarihinde işten çıkışının yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı 04.05.2011 tarihli ihtarname ile iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirtmiş, bu ihtarnameye cevap ihtarnamesinde davalı taraf davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, işe başlaması için telefonla görüşüldüğünü ve başlayacağının bildirilmesine rağmen işe başlamadığını ve ihtarname gönderdiğini, bu ihtarnamenin tebliğinden itibaren 3 gün içinde işe başlamasının istendiği anlaşılmaktadır. Davacının sigortalı hizmet cetveline göre başka bir işyerinde 14.04.2011 tarihinde işe başladığı anlaşılmaktadır. Davacı işçi iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini kanıtlayamamıştır. Davacının önceden başka bir işe girip çalışmaya başlaması, dosya içinde bulunan işverinin işe davet yazısı dikkate alındığında iş sözleşmesinin işçi tarafından ve haklı bir neden olmaksızın feshedildiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bu gerekçe ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gereklidir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusu davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının haftanın 6 günü 08:00-22:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile haftalık 30 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, yapılan işin niteliği, taraf tanıklarının anlatımlarına göre davacının günde 10 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenme süresinin düşümü ile günde fiili 9 saat çalışmasının bulunduğu ve haftada 54 saat çalıştığı, buna göre haftalık 9 saat fazla mesai yaptığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14753, Karar No: 2014/4669, Tarih: 28.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/14753 E.  ,  2014/4669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/145122

MAHKEMESİ : Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24.09.2009

NUMARASI : 2006/217 Esas, 2009/259 Karar

SUÇ : Rüşvet vermek, rüşvet almak ve buna aracılık etmek

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanıklar A.. Ö.. ve A..İ.. haklarında CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen ve temyiz olanağı bulunmayan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı yapılan itirazların reddine dair kesin ve temyiz edilemez nitelikte bulunan Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/10/2009 gün, 2009/1016 ve 09/11/2009 gün, 2009/1044 Değişik İş sayılı kararlarına yönelik bu sanıklar müdafiilerin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12/02/2008 günlü 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı Kararı gereğince, sanıklar C.. E.., S.. K.., M.. T.., Ş.. G.., P.. B.., İ.. E.., İ.. Ö.., C.. Ö.. ve A.. Ö.. müdafiilerin koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme taleplerinin aynı Kanunun 318. maddeleri uyarınca reddine, başvurularının kapsamına göre, temyiz incelemesinin mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafiilerin, ayrıca vekalet ücretine dair sanık Gülşen müdafiinin temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık G.. Ö.. hakkında rüşvet almak için örgüt kurmak ve 6 kez rüşvet almak suçları yönünden beraet kararları verildiği, 3 kez rüşvet alma suçlarından ise mahkumiyet hükümleri kurulduğu, böylece yüklenen tüm suçlardan beraet etmediği nazara alınarak, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi Genel Hükümlerinin 13/5. maddesi uyarınca lehine vekalet ücreti takdiri mümkün görülmediğinden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık M.. T.. hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanığın hükümlerden sonra 29/08/2010 tarihinde öldüğü UYAP ortamından temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla bu konuda bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkındaki kamu davalarının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca ölümü sebebiyle ayrı ayrı DÜŞÜRÜLMESİNE,

G.. Ö.., P.. B.., C.. E.., D.. P.., S.. K.., İ.. E.., S.. U.., Ş.. G.., İ.. Ö.., H.. A.., D.. V.., M.. İ.., H.. Ö.. ve C.. Ö.. haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

G.. Ö.., P.. B.., C.. E.., D.. P.., S.. K.., İ.. E.., S.. U.., Ş.. G.., İ.. Ö.., H.. A.., D.. V.., M.. İ.., H.. Ö.. ve C.. Ö.. haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde ise;

İmar mevzuatına aykırı olan veya eksiklikleri bulunan yapılarla ilgili yasal işlem yapmamaları karşılığında sanıklar İ.. E.., S.. U.., Ş.. G.., İ.. Ö.., H.. A.., D.. V.., M.. İ.., H.. Ö.. ve C.. Ö..'ın, Bodrum Belediyesi imar müdürü G.. Ö.., fen işleri müdür vekili S.. K.., inşaat teknisyeni P.. B.., imar servisi görevlileri C.. E.. ve D.. P..'ya rüşvet verdikleri, kamu görevlisi olan bu sanıkların ise rüşvet aldıkları kabul edilerek haklarında mahkumiyet hükümleri kurulmuş ise de; 5237 sayılı TCK'nın 6352 sayılı Yasa değişikliği öncesinde rüşveti tanımlayan 252/3. maddesinde "rüşvet, bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır" denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlanmasının veya kişilerin bu şekildeki iş için kamu görevlisine çıkar temin etmelerinin rüşvet tanımından çıkarıldığı, diğer koşulların varlığı halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu, hükümden sonra yürürlüğe giren 6086 ve 6352 sayılı Yasalardan önceki haliyle TCK hükümlerinin lehe düzenlemeler içerdiği hususları da gözetilmek suretiyle,

Rüşvet suçlarına konu paraların suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK'nın 252/3. maddesi anlamında kamu görevlisi sanıklara görevlerinin gereklerine aykırı olan bir işi yapmaları için verilip verilmediği hususunun hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve buna bağlı olarak suç niteliğinin tayini bakımından, G.. Ö.., P.. B.., C.. E.., D.. P.. ve S.. K..'nın belediyedeki görev ile yetkilerinin ne olduğu, kapsamı, inşaat ruhsatı ve yapı kullanma izni verilmesi, iptali, imar planları ve ruhsatlarına aykırı yapılan binalar için inşaat ruhsatına veya yapı kullanma iznine müracaat, tadilat projelerinin onaylanması, yapılan inşaatların usulüne uygun olup olmadığını denetleme, buna ilişkin tutanak tutma, ruhsata aykırılık nedeniyle işlem yapılan yapılarla ilgili herhangi bir görev ve sorumluluklarının olup olmadığının Bodrum Belediye Başkanlığından sorulmasından, rüşvet verme eylemlerine katıldıkları kabul edilen A.. İ.. İ.. E.., R.. K.. haklarında imar kirliliğine neden olmak suçundan dolayı kovuşturmaya yer olmadığı kararıyla sonuçlandırılan 2008/2201 ve 2006/9041 hazırlık sayılı soruşturma dosyalarının getirtilmesinden, rüşvet verdikleri kabul edilen diğer sanıklara ait kaçak veya usulsüz yapılarla ilgili olarak haklarında adli veya idari soruşturma, yaptırım bulunup bulunmadığı, varsa sonucunun ilgili mercilerden araştırılmasından, Perhüldane, Cafer ile Durmuş'un kendisinden rüşvet aldıkları kabul edilen M.. Ö.. hakkında Muğla 2

.. Ö.. hakkında Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesine açılan 2010/317 Esas sayılı kamu davası derdest ise birleştirilmesinden, kesinleşmiş ise onaylı örneğinin bu dosya içine alınmasından, soruşturma aşamasında düzenlenen 22/08/2006 günlü rapordaki ve bu rapora dayalı olarak yargılama sırasında alınan bilirkişi kurulundaki tespitlerin olayın aydınlatılmasına elverişli nitelikte açıklamaları içermemesi de gözetilerek; mahallinde uzman bilirkişiler aracılığıyla keşif yapılmak ve daha önce düzenlenen bilirkişi raporundaki tespitler de gözetilmek suretiyle, inşaatlarla ilgili imar plan hükümleri, İmar Kanunu ile buna bağlı çıkarılan Yönetmeliklerde öngörülen düzenlemeler açısından söz konusu yapı ruhsat ve izinlerin verilmesi için yasal koşulların bulunup bulunmadığı, ilgili mevzuat hükümleri uyarınca ruhsat ve izin verilmesine engel teşkil eden herhangi bir aykırılık veya eksikliğin olup olmadığı, varsa bu aykırılık ve eksikliklerin ilgili yapı sahiplerinin yasal bakımdan sorumluluğunu gerektirip gerektirmediği, suç tarihlerinde belediyede görevli sanıkların inşaat ruhsatı verilmesi, iptali konularındaki görev ve sorumlulukları ile yapılan inşaatların usulüne uygun olup olmadığını denetleme, buna ilişkin tutanak tutma görevlerinin her bir yapı bakımından bulunup bulunmadığı varsa kimlerin nasıl ve neden sorumlu olduğu söz konusu yapı sahipleri hakkında belirlenen aykırılık veya eksiklikler nedeniyle yasal işlem yapmaları görev ve yetkileri dahilinde ise, bunu yapıp yapmadıkları konularında ayrıntılı şekilde görüşlerinin alınmasından sonra, görevlerinin gereklerine aykırı olarak kime, nasıl, ne şekilde, hangi iş ve işlemi nedeniyle ne kadar para verildiği ve alındığı karar yerinde denetime imkan verecek biçimde gerekçeleriyle gösterilerek sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

Gerekçeli kararda G.. Ö..'in C.. Ö..'tan rüşvet almadığı kabul edilerek bu eylemi bakımından beraet kararı verildiği halde, bu kez Ceylan adına hareket ettiği kabul edilen A..T..'den rüşvet aldığından bahisle Gülşen için rüşvet almak, Ceylan hakkında ise bu kişiye de rüşvet vermek suçlarından mahkumiyet hükümleri kurularak karışıklığa yol açılması,

Yüklenen suçları TCK'nın 53/1-a maddesinde yer alan hak ve yetkileri kötüye kullanarak işledikleri kabul edilen kamu görevlisi sanıklar C.. E.., D.. P.., S.. K.., G.. Ö.., P.. B.. hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 28/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14328, Karar No: 2012/833, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14328 E.  ,  2012/833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 1031 parsel numarası ile fundalıklı tarla vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10848, Karar No: 2023/1629, Tarih: 05.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10848 E.  ,  2023/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulüne, gerekçenin düzeltilmesine, sair istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; evliliğin başından itibaren davalı erkeğin eve maddî katkıda bulunmadığını, faturaları ödemediğini, son 3 aydır evi terk edip ailesinin evinde kaldığını, öncesinde de haftada bir kere eve geldiğini, geldiğinde gece 02:00 gibi eve geldiğini, davacı kadın nedenini sorduğunda "sen karışma, sanane, sana mı soracağım" dediğini, eve geldiğinde yatak odası yerine kanepe de uyuduğunu, ev ihtiyaçları ve mutfak masrafı için para istediğinde eşine hakaret edip tokat attığını, sinirlendiğinde evdeki eşyaları kırıp zarar verdiğini, taraflar arasında cinsel birliktelik yaşanmadığını, davalı erkeğin kişisel temizliğine dikkat etmediğini, haftalarca banyo yapmadığı zamanlar olduğunu, davalı bu durumu sorduğunda sinirlenip "ben banyo yapmayı sevmiyorum, banyo yaptıktan sonra kaşınıyorum" dediğini, diş fırçası kullanmadığını, davalının borçları yüzünden eve sürekli ihtarnamelerin geldiğini, birlikte paylaştıkları sosyal bir hayatlarının olmadığını iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, davacı kadın için dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte 30.000,00 TL manevî tazminatın davalı erkekten alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının doğru olmadığını, davacı kadının evlilik süresince çalışma hayatını bahane ederek ev içi sorumluluklarını ihmal ettiğini, yemek ve temizlik yapmadığını, uzun süre önce yatak odasını ayırdığını, davacının evliliği kişisel ihtiyaçları ve menfaatleri için yürüttüğünü ifade ettiğini, sürekli ilk evliliğinde ekonomik durumunun daha iyi olduğunu söyleyip davalı erkeği parasal olarak zorladığını, çoğu gün ortak eve gelmediğini, önceki evliliğinden olan oğlunun da ihtiyaçlarını öne sürerek kazancının çoğunu kendisi ve ailesine harcadığını, davacı kadının kazancı ile yetinmeyip her zaman parasızlıktan şikayet ettiğini, davacı kadının istememesi nedeniyle nadir katıldıkdıkları sosyal ortamlarda sürekli davalı erkeğe kırıcı sözler söylediğini, küçümseyip yetersizlikle suçladığını, hakaretler ettiğini, çoğu zaman evden kovduğunu, küfür ettiğini ve fiili saldırılarda bulunduğunu, sürekli arkadaşları ile vakit geçirdiğini, eşine ilgi ve sevgi göstermediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğin müşterek konuta geç saatlerde geldiğini, temizliği hususunda ihmalde bulunduğunu, davacı kadının ise davalıyı evden kovduğunu, birliğin temelinden sarsılmasında davalı erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu, davalının eylemlerinin manevî tazminat gerektirmediği gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı kadının manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, davanın kabulü, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin erkeğe yüklenmesi, kadının manevî tazminat talebinin reddinden dolayı erkek lehine vekâlet ücreti verilmemesi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğe İlk Derece Mahkemesince yüklenen kusurlu eylemlerin sabit olduğu, kadının kesinleşen kusuru yanında ev temizliğini ihmal ettiği, davalı erkeğe yönelik hakaretlerinin de olduğu bu haliyle boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının ağır kusurlu, davalı erkeğin az kusurlu olduğu, boşanma davalarında yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davanın kabul ya da reddine göre belirlendiği, boşanmanın fer'î niteliğindeki talepler yönünden ret, kabul ya da kısmi kabul kararı verilmesi halinde taraflar lehine vekâlet ücretine hükmedilemeyeceği gerekçesi ile; davalı erkeğin kusura yönelik istinaf talebinin kısmen kabulü ile, davacı kadının ağır kusurlu, davalı erkeğin hafif kusurlu sayılmalarına, davalı erkeğin diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; ağır kusurlu olanın erkek olduğu, tanık beyanları ile bunun ispat edildiği halde verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kusur belirlemesi yönünden bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3090, Karar No: 2014/294, Tarih: 15.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3090 E.  ,  2014/294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tire Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2012

NUMARASI : 2010/40-2012/340

Davacı R.. S.. vekili Avukat .. tarafından, davalı M.. G.. aleyhine 13/01/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olan olayda; davalı tarafından davacıya gönderilen telefon mesajlarının içeriği, aynı içerikteki mesajların tekrarı ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece davacıların taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.