muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/21, Karar No: 2023/861, Tarih: 27.09.2023

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 19 uncu [mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (818 sayılı Kanun) 18 inci] maddesinin birinci fıkrası

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı kararı

2. Değerlendirme

1. Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. Muvazaa kavramı, Türk Hukuk Lûgatında; "Anlaşmalı saptırma gerçek dışı durumlara gerçekmiş niteliğini kazandırma işlemi. Hukuksal bir işlem konusunda gerçek duruma aykırılıkta birleşilerek yapılan ortak açıklama (beyan) ya da ortaya konulan belgedir. Danışıklı işlem" şeklinde ifade edilmiştir (Türk Hukuk Kurumu, Türk Hukuk Lûgatı, Cilt I, Ankara, 2021, s. 819).

3. Muvazaa, pozitif hukukumuzda 6098 sayılı Kanun'un 19 uncu [mülga 818 sayılı Kanun'un 18 inci] maddesinde düzenlenmiş ve anılan maddenin birinci fıkrasında;

"Bir sözleşmenin türünün ve içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında, tarafların yanlışlıkla veya gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın, gerçek ve ortak iradeleri esas alınır" hükmüne yer verilmiştir.

4. Muvazaa; tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacı ile ve fakat kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç doğurmayan bir görünüş yaratmak hususunda anlaşmaları, şeklinde tanımlanabilir.

5. Muvazaa daha çok sözleşmenin yorumuyla ilgili olduğundan, öğreti ve uygulamada kapsamlı olarak incelenmiş ve belirli kurallara bağlanmıştır. Gerek öğretide ve gerekse uygulamada muvazaa, mutlak ve nispi muvazaa olarak iki gruba ayrılmaktadır; mutlak muvazaada taraflar herhangi bir hukuki işlem yapmayı (oluşturmayı) istemezler, yalnız görünüşte bir hukuki işlem için gerekli irade açıklamasında bulunurlar; nispi muvazaada ise taraflar gerçekten belli bir hukuki işlem yapmak isterler, ancak onu saklamak amacıyla, bir başka hukuki işlemin kurulduğu görüşünü yaratmak üzere irade açıklamasında bulunurlar.

6. Taraflar ister yalnız bir görünüş yaratmayı, ister ikinci bir gizli işlem yapmayı arzu etmiş olsunlar, görünüşteki (zahiri) işlem tarafların gerçek iradelerine uymadığından, ilke olarak herhangi bir sonuç doğurmaz. Muvazaada görünüşteki işlemin her türlü hukuki sonuçtan yoksun olması, tarafların ortak iradelerinin bu yolda olmasından kaynaklanmaktadır.

7. Eldeki davanın konusunu oluşturan ve muris muvazaası olarak isimlendirilen muvazaa türünün ise Türk Hukukunda büyük bir yeri ve önemi vardır.

8. Türk Borçlar Kanunu'nun yukarıda yer verilen genel hükmü dışında muris muvazaasına ilişkin bir düzenleme kanunlarımızda yer almamaktadır. Muris muvazaası kaynağını daha çok Yargıtay içtihatlarından ve bilimsel görüşlerden almakta ise de esas kaynağını Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı kararı oluşturmaktadır.

8. Türk Borçlar Kanunu'nun yukarıda yer verilen genel hükmü dışında muris muvazaasına ilişkin bir düzenleme kanunlarımızda yer almamaktadır. Muris muvazaası kaynağını daha çok Yargıtay içtihatlarından ve bilimsel görüşlerden almakta ise de esas kaynağını Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı kararı oluşturmaktadır.

9. Anılan İçtihadı Birleştirme Kararında sonuç olarak; "Bir kimsenin; mirasçısını miras hakkından yoksun etmek amacıyla, gerçekte bağışlamak istediği tapu sicilinde kayıtlı taşınmaz malı hakkında tapu sicil memuru önünde iradesini satış doğrultusunda açıklamış olduğunun gerçekleşmiş bulunması hâlinde, saklı pay sahibi olsun ya da olmasın miras ... çiğnenen tüm mirasçıların, görünürdeki satış sözleşmesinin Borçlar Kanunu'nun 18. maddesine dayanarak muvazaalı olduğunu ve gizli bağış sözleşmesinin de şekil koşulundan yoksun bulunduğunu ileri sürerek dava açabileceklerine ve bu dava hakkının geçerli sözleşmeler için söz konusu olan Medeni Kanunun 507 ve 603. maddelerinin sağladığı haklara etkili olmayacağına" hükmedilmiştir.

10. 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, miras bırakanın tapulu taşınmazlarının temliklerinde yaptığı muvazaalı işlemlere ilişkindir.

11. Muris muvazaasında, miras bırakan ile sözleşmenin karşı tarafı, aralarında yaptıkları bağış sözleşmesini genellikle satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile gizlemektedirler. Başka bir anlatımla, miras bırakan ile karşı taraf malın gerçekten temliki hususunda anlaşmışlardır. Görünüşteki ve gizlenen sözleşmelerin her ikisinde de samimi olarak temlik istenmektedir. Ne var ki, görünüşteki satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesinin vasfı (niteliği) muvazaalı sözleşme ile değiştirilmekte, ayrıca gizli bir bağış sözleşmesi düzenlenmektedir. Görünüşteki sözleşmenin vasfı (niteliği) tamamen değiştirildiğinden, muris muvazaası aynı zamanda tam muvazaa özelliği de taşınmaktadır.

12. Muris muvazaasını öteki nispi muvazaalardan ayıran unsur ise mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla yapılmasıdır. Daha açık bir anlatımla, 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere bu muvazaa türünde miras bırakan, mirasçısını miras hakkından yoksun etmek amacıyla, gerçekte bağışlamak istediği tapuda kayıtlı taşınmaz malı hakkında tapu memuru önünde iradesini satış veya ölünceye kadar bakma akdi şeklinde açıklamaktadır.

13. Bu nedenle, miras bırakanın muvazaalı işlemi yaparken gerçek irade ve amacı mirasçılarından mal kaçırmak olmalıdır. Murisin mirasçılarından mal kaçırma amacının bulunmaması hâlinde 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararını uygulama olanağı bulunmamaktadır.

13. Bu nedenle, miras bırakanın muvazaalı işlemi yaparken gerçek irade ve amacı mirasçılarından mal kaçırmak olmalıdır. Murisin mirasçılarından mal kaçırma amacının bulunmaması hâlinde 01.04.1974 tarihli ve 1974/1 Esas, 1974/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararını uygulama olanağı bulunmamaktadır.

14. Muris muvazaasına dayalı olarak açılan davalarda ispat yükü ise muvazaanın varlığını iddia eden tarafa aittir. Gerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 6 ncı maddesindeki "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür" hükmü ve gerekse 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190/1 inci maddesindeki "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir" hükmü uyarınca, miras bırakanın yaptığı temlikteki gerçek irade ve amacının mirasçıdan mal kaçırmak olduğunu, bu hususu ileri süren davacı taraf kanıtlamalıdır.

15. Diğer bir anlatımla, muris muvazaası davalarında, miras bırakan tarafından yapılan temlikin muvazaalı ve terekeden mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat yükü davacı tarafa aittir.

16. Dava açan mirasçılar, miras bırakan ile davalı arasındaki sözleşmenin dışında olduklarından üçüncü kişi konumundadırlar. Bu nedenle iddialarını tanık dâhil olmak üzere her türlü delille kanıtlamaları mümkündür. Kanunen kendilerine intikal etmesi gereken miras haklarına, miras bırakan tarafından muvazaalı olarak yapılan sözleşme ile engel olunduğundan bu sözleşmenin muvazaalı olduğunu ileri sürerek iptalini istemekte hukuki yararlarının bulunduğu açıktır.

17. Ancak bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır.

18. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması ise genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanması yanında, birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

19. Tüm bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, muris muvazaasına ilişkin davaların niteliği gereğince taraflarca sunulan delillerin, her somut olayın özelliğine göre az yukarıda açıklanan objektif olgulardan da yararlanılarak bir bütün olarak değerlendirilmesi ve sonuca ulaşılması gerekmektedir. Burada hemen belirtmek gerekir ki muris muvazaasına ilişkin davalarda miras bırakanın asıl irade ve amacı belirlenirken, tarafların dayandıkları delillerin her olayın kendi özelliklerine göre objektif olgulardan da yararlanılarak birlikte değerlendirilmesi ve sonuca ulaşılması gerektiği açıktır. Fiili karineler de denilen bu objektif olgular, tarafların iddialarının doğruluğu veya bir delilin güvenilebilirlik derecesi hakkında hâkimin kanaat edinmesine yarayan, yaşam tecrübelerinin ortaya koyduğu, hukukla ilgili bulunmayan değer hükümleri olarak kabul edilmektedir. Bu fiili karinelerin varlığı tarafın ispat yükünü ortadan kaldırmaz ise de somut olayda olduğu gibi tanık delili dışında dayanılan başka delillerin bulunması durumunda dayanılan bu delillerin değerlendirilmesi sırasında da gözetileceği kuşkusuzdur.

20. Yapılan açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; 1921 doğumlu miras bırakan ...'ın 16.09.2017 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı ikinci eşi ... ile ilk eşinden olma çocukları davacı ... ... ile yine ilk eşinden olma dava dışı çocukları ..., ..., ... ve ... ile kendisinden önce ölen oğlu ...’nin çocukları ..., ..., ... ve ..., yine kendisinden önce ölen oğlu ...'in çocukları ..., ..., ..., ..., ... ve ... kalmıştır.

21. Celbedilen kayıtlara göre miras bırakanın 21.08.2009 tarihli ve 5255 yevmiye numaralı akitle çekişme konusu Sakarya ili, ... ilçesi, ... köyü, ... mevkiinde kain 106 ada 207 parsel sayılı fındık bahçesi nitelikli taşınmazını 12.750,00 TL bedel üzerinden, aynı mevkide kain 106 ada 242 parsel sayılı fındık bahçesi nitelikli taşınmazını ise 9.850,00 TL bedel üzerinden davalı torununa satış suretiyle devrettiği, hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre 207 parsel sayılı taşınmazın temlik tarihindeki değerinin 66.428,28 TL, dava tarihindeki değerinin 332.141,40 TL, 242 parsel sayılı taşınmazın ise temlik tarihindeki değerinin 51.436,56 TL, dava tarihindeki değerinin 257.182,80 TL olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

22. Davacı tarafça yapılan işlemin gerçek bir satış olmadığı, davaya konu taşınmazların mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla bedelsiz olarak davalıya verildiği iddia edilmiş, davalı taraf ise satış sırasında bir paranın verilmediğini kabul etmekle birlikte, murisin davacıdan mal kaçırmak amacı ile değil denkleştirme amacı ile dava konu taşınmazları devrettiğini savunmuştur.

22. Davacı tarafça yapılan işlemin gerçek bir satış olmadığı, davaya konu taşınmazların mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla bedelsiz olarak davalıya verildiği iddia edilmiş, davalı taraf ise satış sırasında bir paranın verilmediğini kabul etmekle birlikte, murisin davacıdan mal kaçırmak amacı ile değil denkleştirme amacı ile dava konu taşınmazları devrettiğini savunmuştur.

23. Öncelikle miras bırakanın sağlığında hak dengesini gözeten paylaştırma savunmasının ancak mirasçılar arasında söz konusu olabileceği ve davalının da mirasçı olmadığı dikkate alındığında bu savunmaya değer verilemeyeceği açıktır. Diğer taraftan miras bırakanın ekonomik durumunun yerinde olduğu, dava konusu taşınmazların satış tarihinde tapuda gösterilen bedelleri ile gerçek bedelleri arasında fahiş fark bulunduğu, murisin dava konusu taşınmazları satmasını gerektirir makul ve haklı bir nedenin varlığı ortaya konulamadığı gibi davalı tarafça da tapudaki devir işlemi sırasında murise herhangi bir bedel ödenmediğinin kabul edildiği, murisin sağlığında tüm mirasçılarını kapsar şekilde yapılan bir taksim işleminin olmadığı, miras bırakan tarafından yapılan temlikin ikinci eşi ve diğer mirasçılarından mal kaçırma amacıyla muvazaalı olarak yapıldığı anlaşıldığından, davanın kabulü gerektiğine değinen bozma ilâmına uyulması gerekirken direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

24. Hâl böyle olunca Bölge Adliye Mahkemesince önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından, hükmün Özel Daire bozma kararında belirtilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Birleşen davadaki davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesi uyarınca kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.09.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11115, Karar No: 2011/15444, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/11115 E.  ,  2011/15444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukuki niteliğe göre uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın ... olduğu ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı iddiasına dayalı kadastro tespitine itirazdan kaynaklanmaktadır. 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 7. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay 7. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 22/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9636, Karar No: 2012/3170, Tarih: 02.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/9636 E.  ,  2012/3170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2010

İş sözleşmesinin geçerli ve haklı neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının üç gün üst üste mazeret bildirmeksizin işe gelmediğini, doktor raporu da ibraz etmediğini, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek, davanın reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davacının rahatsızlığı nedeni ile .Doç. Dr. A. G. tarafından düzenlenen rapor kapsamına göre 05.03.2010 tarihinden itibaren 10 gün  süreyle raporlu olduğu, davalı işverenin davacının işe gelmeme nedenini yeterince araştırıp soruşturmadan devamsızlığa dayalı olarak haksız fesih işleminde bulunduğu, savunmanın kanıtlanmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli veya haklı nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen ve işverene derhal fesih yetkisi tanıyan haklı sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan  onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim

Ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz. Yargılama sırasında bu nedenlerin ağırlıkları her olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. İşçinin iyiniyet ve ahlak kurallarına uymayan davranışı sonucunda iş ilişkisine devam etmek işveren açısından çekilmez hale gelmişse, diğer bir anlatımla güven temeli çökmüşse işverenin haklı nedenle derhal fesih hakkı doğar. Buna karşılık, işçinin davranışı taraflar arasında bulunması gereken güven temelini çökertecek ağırlıkta bulunmamakla, iş ilişkisine devamı tam anlamıyla çekilmez hale getirmemekle birlikte, işin normal işleyişini bozuyorsa, işyerindeki uyumu olumsuz yönde etkiliyor ve işverenden bu nedenle iş ilişkisini yürütmesi normal olarak beklenemiyorsa 4857 sayılı Kanun'un 18/1. maddesi gereği geçerli fesih hakkı doğar.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı Doç. Dr. A. G. tarafından verilen 05.03.2010 tarihli raporda, davacının 10 gün süreyle istirahatinin uygun görüldüğü belirtilmiş olup, anılan rapor, Bakırköy Sağlık Grup Başkanlığı'nca 15.03.2010 tarihinde tasdik edilmiştir. Davacının işe gelmediğine ilişkin 08.03.2010, 09.03.2010  ve 10.03.2010 tarihli tutanaklar düzenlenerek, yönetmen ve şube müdürü tarafından imzalanmıştır. Bunun üzerine, davalı işveren tarafından 10.03.2010 tarihinde noterden gönderilen ihtarname ile davacının iş sözleşmesi haklı nedenle feshedilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının 04.03.2010 perşembe günü amiri konumunda bulunan davalı bankanın Güneşli Şubesi Operasyon Yönetmeni A. U. B.'dan müteakip 05.03.2010 cuma günü özel rahatsızlığı dolayısı ile doktora gitmek için izin istediğini, kendisine bu iznin verildiğini, davacının 05.03.2010 tarihinde Jinekolog- ....muayenehanesine gittiğini ve yapılan muayenede davacının kanamalı bir rahatsızlık geçirdiğinin görüldüğünü ve kendisine 10 gün süreyle istirahat verildiğini, aynı gün durumu operasyon yönetmenine bildirdiğini, opersyon yönetmeninin durumu Şube Müdürü Aydın Akyüz'e ileteceğini söylediğini ve yaklaşık 10 dakika sonra telefonla arayıp teyidini almasını söylediğini, davacı tarafından bilahare arandığında ise, şube müdürü tarafından izin verildiğini ve raporun kayıtlara gireceğini söylediklerini, 12.03.2010 tarihinde evine gelen ihtarname ile iş akdinin feshedildiğinin bildirildiği, şubeyi aradığında sağlık raporunun insan kaynakları departmanı tarafından kabul edilmediğinin bildirildiğini, insan kaynakları departmanını aradığını, insan kaynakları departmanı tarafından da raporun şube tarafından girilmediğinin söylendiğini iddia etmiştir.

Davalı işyerinde insan kaynaklarında yönetmen olarak çalışan davalı tanığı T. A. yeminsiz olarak verdiği ifadesinde, kendilerine ulaşan bir rapor olmadığını, davacının cuma günü işe gelmediğini, kendisine ulaşılamadığını, daha sonra ailesi aranıp not bırakıldığını, daha sonra kendisinin şubeyi cuma günü arayarak rahatsızlığı nedeniyle gelemeyeceğini söylediğini ve o gün sistemden izin girişi yapıldığını, cuma akşamı tekrar arayıp “önümüzdeki hafta için izin istiyorum.” dediğini, ancak şube için uygun bir zaman olmadığından izin kullanamayacağı söylendiğini, pazartesi gününden çarşamba gününe kadar izinsiz gelmediğinden, insan kaynakları olarak tutanak tanzimi istediklerini ve davacının rapor beyanı olmadığı gibi, rapor da getirmediğini, mazeret beyan edilmediğini, davacının çıkışı yapıldıktan sonra raporlu olduğunu öğrendiklerini belirtmiş; diğer davalı tanığı olan ve davalı işyerinde şube müdürü olarak çalışan A. A. ise yeminsiz beyanında, davacının

mazereti konusunda intikal ettirdiği bir durum olmadığını, cuma günü kendisinin işe gelmediğini, saat  9,30 sıralarında arayıp ulaşamadıklarını, sonra ailesine ulaştıklarını, daha sonra da kendisinin aradığını, o gün için izin istediğini ve o gün için izin girişinin sistemden yapıldığını, cuma akşamı tekrar operosyon yönetmenini arayıp takip eden bir hafta için izin istediğini belirttiğini, yönetmenin kendisiyle görüştükten sonra davacıya döneceğini söylediğini, yönetmenin kendisiyle görüştüğünü, kendisinin de genel müdürlüğü aradığını, yerine eleman verilip verilmeyeceğini sorduğunu verilmeyeceği söylendiğini, kendisinin de yönetmenden davacıyı arıyarak pazartesi işe gelmesini istediğini, davacının da yönetmene işe gelmeyeceğini beyan ettiğini, davacının sağlık problemi olduğuna ilişkin yönetmene bir beyanı olmadığını, yönetmenin de kendisine bir rapordan bahsetmediğini, davacının raporunu ibraz etmediğini, raporla ve rahatsızlıkla ilgili bir konuşma geçmediğini, kendisinin de rapordan hiç haberi olmadığını beyan etmiştir. Bu durumda, tanık T. A. davacının cuma günü rahatsız olduğunu bildirdiğini; diğer davalı tanığı ise, raporla ve rahatsızlıkla ilgili bir konuşma olmadığını ifade etmiş olup, mahkemece, tanık beyanları arasındaki çelişki giderilmediği gibi, olayın aydınlatılması açısından davacının çalıştığı şubede yönetmen olarak çalışan A. U. B. da resen tanık olarak dinlenmemiştir.

Mahkemece, davalı tanıklarının beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi ve davacının çalıştığı şubede yönetmen olarak çalışan A.A. da resen tanık olarak dinlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması  hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1194, Karar No: 2012/4400, Tarih: 20.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/1194 E.  ,  2012/4400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın cinsi, yüzölçümü, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünmesine olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde, temyiz eden davalı tarafından taşınmaz üzerindeki bütünleyici parçaya ilişkin yapılan iyileştirmeye yönelik imalat değerleri hakkında oran kurulmamasında bir usulsüzlük olmamasına, yapılan iyileştirmelere dair sebepsiz iktisap sebebiyle dava açılabileceğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 20.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.