muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4953, Karar No: 2013/19612, Tarih: 04.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4953 E.  ,  2013/19612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/01/2013 tarih ve 2008/200-2013/8 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı adına TPE nezdinde tescilli 2008/01663 nolu çoklu Endüstriyet Tasarım Tescil Belgesi'nin yenilik ve ayırt edicilik kriterini haiz olmadığını, müvekkilinin ithalatını yaptığı bir grup porselen tabağının desenlerinin davalı tarafından tescil ettirildiğini, desenlerin Çin menşeli olduğunu, müvekkilinin davalının tescilini yaptırdığı desenlerin bulunduğu ürünleri tescil tarihinden çok öncesinden beri satışını yapmakta olduğunu, ileri sürerek davalı tescilinin hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava açtıkları tasarımların birebir aynısı için 21.04.2008 tarihinde 2008/02270 no ile tasarım tescil başvurusunda bulunduğunu, davacının tasarımları izinsiz olarak kullandığını, ayrıca dava konusu tasarımın tescil sürecinin henüz tamamlanmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının dava açtıkları tasarımların birebir aynısı için 21.04.2008 tarihinde 2008/02270 no ile tasarım tescil başvurusunda bulunduğunu, davacının tasarımları izinsiz olarak kullandığını, ayrıca dava konusu tasarımın tescil sürecinin henüz tamamlanmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; hükümsüzlüğü istenen tasarımın, davacı tarafça dosyaya sunulan 2007/2 tarihli İnter Mutfak Kataloğunda genel izlenim bakımından belirgin bir benzerinin mevcut olduğu, ayrıca bu tasarımın anonim biçimli dairesel tabak üzerine kimsenin tekeline verilemeyecek bir geometrik biçim olan kalın konturlu daire biçiminden oluşturulmuş olduğundan bu haliyle tescil tarihi itibariyle yenilik ve ayırt edicilik niteliğinin bulunmadığı, bilirkişi raporunda (2), (3), (4) ve (5) sayılı görsellerin, yine özgünlük ve yenilik karakteri bulunmayan, evrensel muhtevada yeri bulunan tesadüfi veya organik dal desenleri ve geleneksel Osmanlı, Çanakkale motiflerinde çok rastlanılan biçimlerle oluşturulmasına rağmen, 2008/01663-(2), (3), (4), (5) nolu tasarımların belirgin benzerlerinin başvuru tarihinden önce kamuya sunulmuş oldukları davacı tarafça ispatlanamadığı ve hükümsüzlük şartlarının oluşmadığının belirtildiği, ancak, yenilik ve ayırtedicilik niteliğinin bulunup bulunmadığının tespitinin mahkemece resen inceleneceğinden ve bilirkişi raporunda (2), (3), (4) ve (5) nolu görsellerin evrensel özellikli, özgünlük ve yenilik karakteri bulunmadığı bildirildiğinden, taraf delilleri ile bağlı kalınmaksızın bilirkişilerin bu görüşü esas alınarak bu tasarımlar yönünden de hükümsüzlük şartlarının oluştuğu kanaatine varıldığı, gerekçesiyle davalı adına TPE nezdinde tescilli 2008/01663 nolu çoklu tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5879, Karar No: 2012/7874, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5879 E.  ,  2012/7874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, kavun ve karpuzun 2011 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına ortalama verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine ilişkin verilere ait listenin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18747, Karar No: 2024/10369, Tarih: 25.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/18747 E.  ,  2024/10369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 22.03.2018 tarihli ve 2017/3161 Esas, 2018/671 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

1- Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6. maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1. maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanık müdafiine tebliğ olunan hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 10.04.2018 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğunun, gösterilmemesi hâlinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine,

2- Her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek sanık müdafiine gerekçeli karar tebliğ edilmiş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir. Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir." şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, kararın sanığa usûlüne uygun şekilde (Ceza infaz kurumunda olması hâlinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. üncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi hâlde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile, tebliğ belgesi ve sanık tarafından sunulması hâlinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek Tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5310, Karar No: 2017/4920, Tarih: 23.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/5310 E.  ,  2017/4920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümlerin sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 11.10.2017 Çarşamba saat 09.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belirlenen günde sanık müdafiin duruşmaya katılmaması nedeniyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi tarafından düzenlenip hükme esas alınan 20.08.2013 tarihli raporda, mağdurenin ruh sağlığının sanık ...’nin eylemi nedeniyle bozulduğu belirtildikten sonra devam eden bölümde “yapılan klinik görüşmelerde, ...ile yaşadığı olaydan 2 yıl sonra şikayetlerinin azalmaya başladığını, psikolojisinin düzeldiğini, Kaşif’in tehditlerinden ve davranışlarından sonra ise psikolojisinin daha da bozulduğu ve mağdurenin ruh sağlığının Kaşif’in eylemleri ile de bozulduğu” yönünde

bilgi verilmesi karşısında ruh sağlığının sanık ...’nin eylemi nedeniyle bozulup bozulmadığı hususunda tereddüt oluştuğundan, mağdurenin İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevkiyle sanık ...’nin eylemi nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda açıklayıcı rapor aldırıldıktan sonra toplanacak delillere göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin tatbik edilip edilmeyeceği hususunda karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde anılan maddenin uygulanması,

28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 13. maddesiyle TCK'nın 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebi ve tutuklu kaldığı süreye göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı taktirde derhal salıverilmesinin sağlanması hususunun en seri şekilde mahalline bildirilmesi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına, 23.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19554, Karar No: 2013/6174, Tarih: 07.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/19554 E.  ,  2013/6174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :8.5.2012

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-davalı kadın için takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.07.003.2013 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/4800, Karar No: 2014/16576, Tarih: 20.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/4800 E.  ,  2014/16576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2012/354-2013/460

Dava dilekçesinde, davacının 2547 sayılı Yasanın 35. maddesinde uyarınca görevlendirilmesi sırasında imzalattırılan taahhüt senedinin geçersizliğinin tespiti, mecburi hizmet yükümlülüğünün tespit ve tayini, mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin 29.12.2003 tarihinden itibaren davalı Karadeniz Teknik Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi'nde araştırma görevlisi olarak çalıştığını, yüksek lisans yapmak üzere 2547 sayılı Yasanın 35. maddesi uyarınca Hacettepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde görevlendirildiğini, bu görevlendirmenin taahhüt senedi imzalattırılarak ve mecburi hizmet karşılığında yapıldığını, davacının öğrenimini tamamlayıp davalı üniversiteye geri döndüğünü, 15.04.2011 tarihinde davalı üniversiteye başvurarak kendisine imzalattırılan senedin kendisine iadesini ve mecburi hizmetinin kaldırılmasını talep ettiğini, bu talebinin reddedildiğini, idare mahkemesine yapılan başvurunun görev yönünden reddine karar verildiğini ileri sürerek, yüksek lisans yapmak üzere Hacettepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesine gönderilmesi sırasında imzalattırılan taahhüt senedinin geçersizliğinin ve bu durum karşısında mecburi hizmet yükümlülüğünün tespit ve tayinine, taahhüt ve kefalet senetlerinin iadesine yada geçersizliğine hükmolunmasına, mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılmasına karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulü ile davalı kurumun davacıya imzalatmış olduğu 31.03.2005 tarihli taahhütname ve kefalet senedinin geçersiz olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, özellikle davacı tarafından verilen Ankara 37. Noterliğince 31.03.2005 tarihinde düzenlenen 8158 yevmiye numaralı taahhütname ve kefaletnamenin 3. maddesinde izin süresinin sonunda derhal Karadeniz Teknik Üniversitesi'ndeki görevine başlayacağını ve bilhassa izinsiz veya geçici veya sürekli olarak kalmayacağını ve izin süresinin sonundan itibaren her halde yol süresi hariç onbeş gün içinde döneceğini, aksi takdirde yüklenme senedinin 6. maddesi hükümlerinin tatbik edileceğine rıza ve muvafakatını beyan etmiş, 6. maddesinde Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsünde bulunması nedeniyle yurt içi aylık, aidat, ücret, tazminat gibi adlar altında yapılan her türlü ödemeler ile yol ve ikamet giderlerini ve bu hususlara ilave olarak şahsı adına programı içinde veya dışında her ne sebeple ve şartla olursa olsun sarf edilen meblağın %50 fazlasıyla birlikte, 5. maddede belirtilen nedenlerden dolayı eksik mecburi hizmet süresi bulunduğu takdirde eksik hizmet süresiyle orantılı olarak hesaplanacak tutarı % 50 fazlasıyla birlikte Türk parası tutarını, protesto keşidesine ve hüküm istihsaline hacet kalmaksızın nakten ve defaten yada kendisine verilen süre içerisinde eşit taksitlerle Karadeniz Teknik Üniversitesi Rektörlüğü'ne ödeyeceğini, bu maddede yazılı giderler ile buna bağlı her türlü harcamanın %50 fazlasını taksitle ve faiz nisbetinin borç tutarına ödeme günündeki yasal faizi ile birlikte uygulanmasını kabul ve taahhüt ettiği belirtilmiştir.

Davacı sözü edilen bu taahhütnamenin imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 24. vd. maddeleri ve davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 30 vd. maddeleri anlamında hata, hile yoluyla veya zorla kendisine imzalatıldığını ileri sürmemiştir. Davacının özgür iradesi ile davalı üniversiteye böyle bir yüklenme senedi vermesini yasaklayan bir yasal düzenleme olmadığı gibi, davacı Hacettepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesine kendi iradesi dışında da gönderilmiş değildir. O halde bu taahhütname davacıyı bağlar niteliktedir. Kaldı ki davalı üniversitece yükümlülükler yerine getirilmiş, davalı tarafından ise yerine getirilmemiştir. Davacının halen taahhütname gereğince mecburi hizmet yükümlülüğü devam ettiğine göre ortada taahhütnameyi geçersiz kılan bir durum da bulunmamaktadır. Buna göre mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, üniversitece yapılan işlemin 657 sayılı Kanunun ek 35. maddesine aykırı olduğu, davalı kurumun davacıdan kefalet senedi alması ve taahhütname almasının yasal mevzuata ve yönetmeliklere aykırı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14903, Karar No: 2014/9799, Tarih: 12.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14903 E.  ,  2014/9799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gökçebey Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2011/132-2013/88

Davacı E.. S.. vdl vekili Avukat F. T.. tarafından, davalı A.. B.. vdl aleyhine 09/08/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, kasten adam öldürme eylemi nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın oluş biçimi, ölenlerin sayısı ve davacılara yakınlık dereceleri ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde; davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı azdır. Davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.