muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5366, Karar No: 2013/25541, Tarih: 24.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5366 E.  ,  2013/25541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 2012/169-2012/532

Dava, davacının davalı işveren yanındaki 01.10.2008 tarihinden önceki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un Yasanın Ek 5. maddesidir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 16.09.1987 – 26.01.1993, 08.09.1997 – 01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki rafineri ve ölçü kontrol bölümlerinde geçici kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “davacının davalı ... tarafından dosyaya ibraz edilen hizmet belgesinde belirtildiği şekilde adı geçen fabrikada meydan bölümündeki çalışmaları dışlanarak 16/09/1987-01/10/2008 tarihleri arasında rafineri

ve ölçü kontrol bölümlerinde fiilen çalıştığı ve ayrıca çalışılmış sayılan günler için olmak üzere 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 106, 40 ve geçici 7. maddesinin 1 ve 2. fıkrası gereğince, 3600 günlük çalışma koşulu aranmaksızın 506 sayılı yasanın ek 5/IV maddesine göre itibari hizmet süresinde kanunda gösterilen miktarda yararlanması ve bu itibari hizmet süresinin 506 sayılı yasanın 108. maddesindeki sigortalık süresine eklenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,” karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. bendinin silinerek, yerine, “Davanın kabulü ile, davacının davalı işverene ait işyerinde 16.09.1987 – 26.01.1993, 08.09.1997 – 01.10.2008 tarihleri arasında rafineri ve ölçü kontrol bölümlerinde geçen, geçici kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 2.405 gün x 0.25 = 602 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ....'den alınmasına, 24.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21667, Karar No: 2022/1166, Tarih: 02.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/21667 E.  ,  2022/1166 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2, 52/2 ve 62. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ANTALYA 2. Çocuk Mahkemesinin 11/02/2021 tarihli ve 2020/192 esas, 2021/64 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12/07/2021 gün ve 94660652-105-07-5327-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/09/2021 gün ve 2021/95705 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya aslının suça sürüklenen çocuk hakkında bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçu yönünden verilen mahkûmiyet kararının istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşılmakla, onaylı dosya sureti üzerinde yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olaya ilişkin, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 22/03/2016 tarihli ve 2015/750 esas, 2016/4903 sayılı ilâmda, "...Müştekinin, işyerinin iki buçuk yıldır kapalı durumda olduğunu beyan etmesi karşısında işyerinin faal olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerlerine atılı bulunan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun TCK’nın 116/2. maddesinde düzenlenen yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi...", Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 11/01/2016 tarihli ve 2014/24069 esas, 2016/71 sayılı ilâmda, "...Katılan ...'ün işyerinin kapalı durumda olduğunu beyan ettiği, olay yeri inceleme raporu içeriğine göre de dava konusu yerin faal olmadığı gibi güvenlik görevlisinin de bulunmadığının anlaşılmış olması karşısında, sanığın üzerine atılı bulunan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun TCK’nın 116/2. maddesinde düzenlenen yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi..." şeklinde belirtildiği üzere,

Somut olayda, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık amacıyla girdiği müştekiye ait ... Yapı Market isimli iş yerinin 2018 yılı Temmuz ayından itibaren kapalı olduğu ve faal olarak kullanılmaması nedeniyle iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; somut olayda, suça sürüklenen çocuk ...’ın hırsızlık amacıyla girdiği müştekiye ait ... Yapı Market isimli iş yerinin 2018 yılı Temmuz ayından itibaren kapalı olup, suç tarihi itibarıyla faal olmadığı anlaşıldığından unsurları oluşmayan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili olarak (ANTALYA) 2. Çocuk Mahkemesinden kesin olarak verilen 11.02.2021 tarihli ve 2020/192 E., 2021/64 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan suça sürüklenen çocuğun BERAATİNE, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, 02/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14653, Karar No: 2012/941, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14653 E.  ,  2012/941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında 890 parsel numarası ile tarla vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararında bir isabet- sizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONAN- MASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17265, Karar No: 2013/5506, Tarih: 20.03.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/17265 E.  ,  2013/5506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık savunmanı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; Sanık ... ve savunmanı duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.10.2008 gün, 2008/5-146-245 sayılı kararında ilkeleri belirtilen ve Dairemizce de benimsenmekle yapılan uygulamalara göre; 5237 sayılı Yasanın 55. maddesi gereğince kazanç müsaderesinin suçun işlenmesiyle elde edilen veya suçun konusunu oluşturan ya da suçun işlenmesiyle oluşan maddi menfaatlerle, bunların değerlendirilmesi veya dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazancın, suçun mağduruna iade edilememesi halinde mümkün olduğu, somut olayda suçun mağdurunun açıkça belli olması nedeniyle, kazanç müsaderesi koşulları oluşmadığı halde, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 55.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14745, Karar No: 2014/803, Tarih: 17.01.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/14745 E.  ,  2014/803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2012/164-2013/446

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22/03/2012 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/07/2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava önalım hakkına dayanarak bedelde muvaza iddiasıyla payın iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, müvekkilinin inşaat yapmak amacıyla söz konusu hisseyi aldığını, davacı ile de görüştüklerini, davacının satıştan haberdar olduğunu, satış bedelinin muvazaalı olduğu iddiasını kabul etmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, satış bedeli ve tapu masrafları toplamı olan 101.650,00 TL'nin depo edilmesi üzerine davanın kabulü ile payın iptaline ve davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Önalım hakkının kullanılması ile bu hakkı kullanan paydaş ile alıcı arasında kapsam ve şartları satıcı ile davalı arasında yapılan sözleşmenin aynı olan bir satım ilişkisi kurulmuş olur. Önalım hakkını kullanan paydaşın bu payı satın almak isterken tapuda gösterilen satış bedeli ile davalı tarafından ödenen harç ve masraflar toplamından ibaret olan önalım bedelini depo etmesi gerekir. Ancak davacı tapuda yapılan satış sözleşmesinin tarafı olmadığından bedelde muvazaa iddiasında bulunabilir ve iddiasını tanık dahil her türlü delille kanıtlayabilir.

Davacı, 22051 ada 12 parsel sayılı taşınmazda 25.03.2010 tarihli resmi senette satış bedelinin tapuda çok yüksek gösterildiğini, gerçek satış bedelinin tespit edilerek davalı adına olan payın iptali ile adına tescilini istemiştir. Tapudaki satış işleminin tarafı olmayan davacı bedelde muvazaa iddiasını her türlü delil ile ispat edebilir. Bu konuda dinlenen davacı tanıkları payın davalıya hangi bedel karşılığında satıldığı konusunda bir beyanda bulunmamışlardır. Mahkemece mahallinde keşif yapılmıştır. Keşif sonucu gerekçe belirtilmeksizin belirlenen bedele ilişkin raporlar muvazaa iddiasını ispata tek başına yeterli değildir. Ancak diğer delillerin tamamlayıcısı durumundadır. Bu nedenle bedelde muvazaa iddiasına ilişkin olarak davacının ve varsa davalının tüm delilleri toplanmalıdır. Davacı, delil listesinde açıkça yemin deliline dayanmış olduğundan davacıya satış bedeli konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 17.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1652, Karar No: 2020/11707, Tarih: 23.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/1652 E.  ,  2020/11707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip kovuşturma aşamasında bildirdiği adrese çıkartılan tebligatta en yakın komşusuna haber verilmemesi karşısında, Tebligat Kanunu'nun 21. Maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu, sanık ...'ın eski hale getirme istemi yerinde görüldüğünden, temyiz itirazı öğrenme üzerine ve süresinde kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında aleyhe bozma yasağı hükümleri uygulanırken CMK'nın 326/son maddesinin gösterilmemesi mahallinde düzeltilebilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5939, Karar No: 2024/9219, Tarih: 28.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5939 E.  ,  2024/9219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1302 E., 2024/224 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/1098 E., 2023/10 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... AŞ (TEİAŞ) vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının ... ve Gaz İşçileri Sendikasının (... Sendikası) üyesi olduğunu, davalıya ait işyerinde alt işverenler bünyesinde çalıştığını, Yüksek Hakem Kurulunun 06.12.2016 tarihli ve 2016/1603 Esas, 2016/1526 Karar sayılı kararı ile 15.04.2016- 05.09.2017 tarihleri arasında yürürlüğü bulunan toplu iş sözleşmesinin işyerinde uygulandığını; ancak belirtilen toplu iş sözleşmesi hükümlerinden davacının yararlandırılmadığını ve bir kısım alacaklarının ödenmediğini, davalı işverenin ödenmeyen alacaklardan asıl işveren sıfatıyla sorumlu olduğunu ileri sürerek toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan fark ücret, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, çocuk yardımı, öğrenim yardımı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; öncelikle davanın husumet ve hak düşürücü süre yönünden reddi gerektiğini, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davalı Kurumun ihale makamı olduğunu, hizmet alım işinin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun (4734 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin (g) bendi kapsamında ihale edildiğini, davacı ile aralarında iş ilişkisi bulunmadığını, davalının toplu iş sözleşmesinin tarafı olmadığını, davalı açısından bağlayıcı olmayacağını, çalıştırılacak personele ilişkin sorumlulukların, işçilerin sevk ve idaresinin firmaya ait olduğunu, işçilerin mali ve sosyal haklarının firmanın sorumluluğunda olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının ... Sendikası üyesi olduğu, yürürlük tarihinden itibaren Yüksek hakem Kurulu'nun 06.12.2016 tarihli ve 2016/1603 Esas, 2016/1526 Karar sayılı toplu iş sözleşmelerinden yararlanabileceği, toplu iş sözleşmeleri uyarınca ücret zamları uygulanarak fark ücret talebi ile yakacak yardımı, bayram yardımı, ikramiye yardımı, çocuk yardımı alacaklarının dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli bir şekilde düzenlenen bilirkişi raporu ile hesaplandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; müvekkili Teşekkülün, TEİAŞ 22. Bölge Müdürlüğü (Kastamonu) tarafından 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi uyarınca yapılan ihaleler sonucunda muhtelif trafo merkezlerinin işletilmesi işi ile ilgili hizmet alımı yapıldığını, bu sözleşmelerin anahtar teslimi iş mahiyetinde olduğunu, Teşekkülün ihale makamı olduğunu, asıl işveren olduğundan söz edilemeyeceğini, dava konusu alacaklardan sorumluluğunun bulunmadığını, Yargıtay içtihatlarının bu yönde olduğunu, davacının ihbar olunan firmanın işçisi olduğunu, Yüksek Hakem Kurulu kararlarının Teşekkül açısından bağlayıcı olmadığını, müvekkilinin toplu iş sözleşmesinin tarafı olmasının yasal olarak mümkün olmadığını, yüklenici firmanın fiyat farkı verilmesi talebinde bulunamayacağını, işçilerin taleplerinin tek muhatabının yüklenici firma olduğunu, davayı kabul anlamına gelmemek üzere davacının 01.09.2019 tarihi itibarıyla mesul teknisyen olarak çalışmaya başladığını, ayrıca 2021-2023 yılları arasında yürürlükte olan toplu iş sözleşmeleri doğrultusunda fark ücret ödemelerinin işçilere yapıldığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı TEİAŞ'ın, hizmet alım sözleşmesi imzaladığı yüklenici firmalardan hizmet satın aldığı, davacının yüklenici firma işçisi olarak davalıya ait işyerinde çalıştığı, yapılan işin yardımcı iş mahiyetinde olduğu, davalı TEİAŞ tarafından hizmet alım ihalelerinin 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi gereğince yapıldığı, 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 2 nci maddesi gereğince davalı TEİAŞ'ın asıl işveren sıfatıyla davacının çalışmalarına karşı sorumlu olduğu, davacının talebinin alt işveren ile ilgili sendika arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinden kaynaklı alacak olduğu, buna göre davacının toplu iş sözleşmesinden kaynaklı alacaklarına karşı davalı işverenin sorumlu olduğu, davacının toplu iş sözleşmesi imzalamaya yetkili sendika üyesi olduğu, buna ilişkin belgenin dosyada bulunduğu, davacının Yüksek Hakem Kurulu tarafından verilen karar gereğince yürürlüğe konulan toplu iş sözleşmesinden yararlanma hakkının bulunduğu, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı haklarının ödenmediği, davalı tarafın istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir hatanın bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; müvekkili Teşekkülün, TEİAŞ 22. Bölge Müdürlüğü (Kastamonu) tarafından 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi uyarınca yapılan ihaleler sonucunda muhtelif trafo merkezlerinin işletilmesi işi ile ilgili hizmet alımı yapıldığını, bu sözleşmelerin anahtar teslimi iş mahiyetinde olduğunu, Teşekkülün ihale makamı olduğunu, asıl işveren olduğundan söz edilemeyeceğini, dava konusu alacaklardan sorumluluğunun bulunmadığını, Yargıtay içtihatlarının bu yönde olduğunu, davacının ihbar olunan firmanın işçisi olduğunu, Yüksek Hakem Kurulu karalarının Teşekkül açısından bağlayıcı olmadığını, müvekkilinin toplu iş sözleşmesinin tarafı olmasının yasal olarak mümkün olmadığını, yüklenici firmanın fiyat farkı verilmesi talebinde bulunamayacağını, işçilerin taleplerinin tek muhatabının yüklenici firma olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı işçinin toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklara hak kazanıp kazanmadığına ve bu alacaklardan davalının sorumlu olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin yedinci fıkrası ve 32 nci maddesi, 4734 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (g) bendi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.