muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11591, Karar No: 2012/12883, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/11591 E.  ,  2012/12883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 2011 yılından önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 9474 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 28.02.2012 dava, emsal alınarak incelenen 10495 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ise 28.10.2008 satış tarihleri itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıkları, imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüşse oranının belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu 9474 ada 8 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 10495 ada 2 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılına ait ... vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 10495 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 28.10.2008 tarihli alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösteren tapu kaydı ve akit tablosu ile bu taşınmazın son malikini gösterir tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinsleri itibariyle rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27559, Karar No: 2015/12701, Tarih: 15.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/27559 E.  ,  2015/12701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkek eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.06.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/20939, Karar No: 2014/18595, Tarih: 01.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/20939 E.  ,  2014/18595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KIYI KANUNU GEREĞİNCE AÇILAN

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; hazine tarafından açılan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan olduğu iddiasına dayalı iptal ve tescil harici bırakılması istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 29.01.2014 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 8.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,1.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9566, Karar No: 2010/16455, Tarih: 20.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9566 E.  ,  2010/16455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Dosyada mevcut İlçe Tarım Müdürlüğü cetvelinde; buğday ürününün dekar başına ortalama verimi 425 kg, fiyatı 0,50 üretim gideri 179 TL; kavun ürünün dekar başına ortalama verimi 2.500 kg, fiyatı 0,45 TL, üretim gideri 474 TL; fasulye ürününün dekar başına ortalama üretim gideri 447 TL ve çilek ürününün dekar başına ortalama verimi 875 kg, fiyatı 1 TL, üretim gideri 853 TL olduğu halde hükme esas bilirkişi kurulu tarafından sırasıyla 475 kg, 0,46 TL, 172,20 TL, 3.000 kg, 0,33 TL, 475 TL, 470 TL, 900 kg, 1,3 TL ve 862 TL alınmak suretiyle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozmaya uygun ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA 20.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17543, Karar No: 2021/19349, Tarih: 22.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/17543 E.  ,  2021/19349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi, ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan 13.01.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, 13.01.2021 tarihli ve 2019/1671 E., 2020/1813 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin, suçun sübut bulmadığına ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin TCK’nın 43. maddesinin uygulanmamasına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN istem gibi ONANMASINA, 22.11.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21989, Karar No: 2013/22319, Tarih: 25.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/21989 E.  ,  2013/22319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının davalı işveren yanındaki çalışmaları kapsamında itibari hizmet süresinin tespiti ve sigortalılık sürelerine eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesidir. Mahkemece, davacının dava dışı işveren yanında geçen çalışma sürelerinin itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda gerçekleşmediği gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 3. fıkrasının “… Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülü uygulanır.” hükmü gereği, davacının 01/11/1987-01.10.2008 tarihleri arasında davalı işyerindeki geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde “Davacının davalı .... Fabrikası A.Ş( ... Fabrikası bünyesinde) 01/11/1987 - 01/10/2008 tarihleri arasında çalışılan, sigorta primi ödenmiş 2505 günlük sürenin x0,25 formülü ile tespit edilen 626 günlük sürenin davacının emekliliğinde yasada öngörülen 3600 günlük sigortalı çalışma koşulu nazara alınmak suretiyle itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” karar verilmesi,

4-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek 5. maddesinin 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106. maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılıp, 5510 sayılı Yasanın 40. maddesindeki düzenlemeyle davacının çalıştığı iş kolunun kapsamdan çıkarılmış olması ve 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinin “17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” hükmü karşısında, hak edilen itibari hizmet sürelerinin “3600 gün prim ödeme şartı” aranmaksızın değerlendirilmesi olanağının öngörüldüğü yönü gözetilmeksizin hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. paragrafının silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 01.11.1987-01.10.2008 tarihleri arasında rafineri bölümünde geçen, geçici ve daimi kadroyla çalışılan, sigorta primi ödenmiş günleri x 0,25 formülüyle hesaplanan 2443 x %25 =611 gün itibari hizmet süresi bulunduğunun ve bu sürenin davacıya ait sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/32443, Karar No: 2018/11778, Tarih: 14.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/32443 E.  ,  2018/11778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait şantiyede 16.05.2007 tarihinde işçi olarak işe başladığını, 28.12.2010 tarihinde inşaat işinin tamamlanmasının ardından işverence kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ödenerek müvekkilinin işten çıkarıldığını belirterek hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, fazla mesai alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İbra sözleşmesi, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, kabul edilen Kanun'un 132.  maddesi “Borcu doğuran işlem kanunen veya taraflarca belli bir şekle bağlı tutulmuş olsa bile borç, tarafların şekle bağlı olmaksızın yapacakları ibra sözleşmesiyle tamamen veya kısmen ortadan kaldırılabilir” hükmünü getirmiştir. İbranameyle ilgili olarak diğer önemli bir düzenleme ise 6098 sayılı Kanun'un 420. maddesinde yer almıştır. Sözü edilen hükme göre, işçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür. Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması zorunludur.

Ancak yukarıda sözü edilen bu hükümler 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 6098 sayılı Kanun'un yürürlükte olmadığı bir dönemde düzenlenen ibranamenin geçerliliği sorunu, Yargıtay'ın ibraname konusunda yerleşmiş uygulamaları çerçevesinde değerlendirilmelidir.

Ancak yukarıda sözü edilen bu hükümler 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 6098 sayılı Kanun'un yürürlükte olmadığı bir dönemde düzenlenen ibranamenin geçerliliği sorunu, Yargıtay'ın ibraname konusunda yerleşmiş uygulamaları çerçevesinde değerlendirilmelidir.

Miktar içeren ibra sözleşmelerinde, alacağın tamamen ödenmiş olması durumunda borç ifa yoluyla sona ermiş olur. Buna karşın kısmi ödeme hallerinde ibraya değer verilmemekte ve yapılan ödemenin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmektedir

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise, geçerlilik sorunu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi yapılmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır. Fesihten sonra düzenlenen ve alacak kalemlerinin tek tek sayıldığı ibranamede, irade fesadı haller ileri sürülüp ispatlanmadığı sürece ibra iradesi geçerli sayılmalıdır

İbranamede yer almayan işçilik alacakları bakımından, borcun sona erdiği söylenemez. İbranamede yer alan işçilik alacaklarının bir kısmı yönünden savunma ile çelişkinin varlığı ibranameyi bütünüyle geçersiz kılmaz. Savunma ile çelişmeyen kısımlar yönünden ibra iradesine değer verilmelidir. Başka bir anlatımla, bu gibi durumlarda ibranamenin bölünebilir etkisinden söz edilebilir. Bir ibraname bazı alacaklar bakımından makbuz hükmünde sayılırken, bazı işçilik hak ve alacakları bakımından ise çelişki sebebiyle geçersizlikten söz edilebilir. Aynı ibranamede çelişki bulunmayan ve miktar içermeyen kalemler bakımından ise borç ibra yoluyla sona ermiş sayılabilir.

Somut olayda, davacı işçi 16.05.2007-28.12.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışmıştır. Davacı kıdem ve ihbar tazminatının ödenerek iş akdine son verildiğini ancak ücret alacaklarının ödenmediğini iddia etmektedir. Davalı vekilince, düzenlenen ibranameye uygun şekilde, davacının haklarının ödendiği savunulmuştur. Mahkemece alacakların ödendiğinin ispat edilemediği gerekçesi ile taleplerin kabulüne karar verilmiştir. Davalı işveren tarafından ibraz edilen 31.01.2011 tarihli ibraname ile, davacının çalışmış olduğu döneme ilişkin olarak kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, bayram-genel tatil, fazla mesai, ücret, hafta tatili alacaklarını aldığının belirtildiği ve işverenin diğer bir kısım işçilik alacakları ile birlikte bu alacaklar yönünden ibra edildiği görülmektedir. Söz konusu ibranamenin davacının özgür iradesi ile alınmadığına dair dosya kapsamında herhangibir delil mevcut değildir. Alacakların tek tek sayıldığı, çalışma süresi sonrasında alınan ve davacı tarafça imzalı, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önceki bir tarihte düzenlenmiş söz konusu ibranamenin, uyuşmazlık konusu alacaklar yönünden geçerli olduğu kabul edilmelidir. Anılan sebeple, ücret alacaklarına yönelik talebin reddine karar verilmesi gerekirken, ibranamenin nazara alınmayarak talebin kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 14.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5090, Karar No: 2016/10431, Tarih: 10.06.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/5090 E.  ,  2016/10431 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO :...

KARAR NO :...

T.C.

YARGITAY

... Hukuk Dairesi

ESAS NO :..

KARAR NO : ...

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : ...

TARİHİ : 13/03/2015

NUMARASI : 2014/185-2015/380

DAVACI : ...

DAVALI : ...

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili .... İdaresince 24 parti 57/1 no.lu bölme için çıkılan açık artırmalı dikili ağaç satış ihalesinin davalı üzerinde kaldığını, davalı ile sözleşme imzalandığını, davalının şözleşme şartlarına aykırı hareket etmesi nedeniyle kesin teminatı irat kaydedilerek, satışı yapılmayan emvaller için 21.613,29 TL, satış tarihi olan 18/04/2012'den kesimin durduğu 08/01/2013 tarihine kadar geçen 265 gün için şartnamenin 35. maddesi gereği bölmeden çıkma tarihini geçen her gün için ihale tutarının %0,2'si (binde ikisi) oranında 26.717,72 TL olmak üzere toplam 48.331,01 TL ceza kesildiğini, kesilen cezanın ödememesi nedeniyle girişilen icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 57/1 nolu bölme için ihalenin 752,400 m3 üzerinden yapıldığı halde satışı yapılan 422,786 m3 emvalden başka üretimi yapılacak emval kalmadığını, bu durumun İdare tarafından tespit edildiğini, şartnamenin 36. maddesinde "Alıcı, ihaleden almış olduğu dikili ağaçların üretiminden sonra, elde edilen ürünlerin azlığından şikayet ederek hiçbir hak talebinde bulunamaz" denilmekte ise de, bu hükmün idareye, ihaleye çıkan miktardan az emval olduğu İdarece tespit edilen 57/1 no.lu bölme ile ilgili olarak davalı firmadan haksız talepte bulunma hakkını vermediğini, zira yine 36. maddenin devamı hükümlerde "...satış dosyasında görülen deneme ağacı ve verim yüzdesi tespit tutanağı sadece bilgi amaçlıdır." denildiğini, davalı idarenin, bilgi amaçlı tespit tutanağına istinaden ihaleye çıkarmış olduğu kesim alanları ile ilgili olarak emvalin belirtilenden az çıkması durumunda, alıcıyı bu sebeple hiçbir talepte bulunmama yükümlülüğü altına sokarken, yine kendi kusuru ile eksik tespit ettiği dava konusu bölme ile ilgili olarak ihale alıcısından haksız talepte bulunmasının hiçbir hukuk normu ile bağdaşmadığını, kesilen cezanın da haksız ve fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.