muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8434, Karar No: 2012/11873, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/8434 E.  ,  2012/11873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Bilirkişi raporunda ağaçların davacı idare tarafından kesilip götürüldüğü yolunda herhangi bir araştırma yapılıp, bu yönde deliller ortaya konulmadan sadece irtifaklı alana isabet etmesi nedeniyle ağaçlar için de bedele hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/59, Karar No: 2023/1196, Tarih: 13.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/59 E.  ,  2023/1196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/949 E., 2021/246 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) 8. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 13.02.2012 tarihli ve 2012/363 Esas, 2012/33 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar

verilmiştir.

2.(Kapatılan) 8. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin,13.02.2012 tarihli ve 2012/363 Esas, 2012/33 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 29.01.2013 tarihli ve 2013/0323 Esas, 2013/0148 Karar sayılı kararı ile; Anayasa Mahkemesinin

05.07.2012 tarihli, 2012/9 Esas, 2012/103 Karar sayılı kararı ile 1632 sayılı Kanun'un 47 nci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendinin birinci ve ikinci cümleleri ile Ek 8 inci

maddesinin ikinci fıkrasının “Sırf askerî suçlar ile bu Kanunun Üçüncü Babının Dördüncü

Faslında yazılı suçlar hakkında, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” bölümünün

“...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” ibaresinin ve 1632 sayılı Kanun'un Ek 10 uncu

maddesinin ikinci fıkrasının, izin tecavüzü suçu yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi

karşısında, uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması gerekliliği nedenleriyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

Faslında yazılı suçlar hakkında, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” bölümünün

“...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” ibaresinin ve 1632 sayılı Kanun'un Ek 10 uncu

maddesinin ikinci fıkrasının, izin tecavüzü suçu yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi

karşısında, uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması gerekliliği nedenleriyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

3.(Kapatılan) 8. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 27.12.2013 tarihli ve 2013/911 Esas, 2013/959 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, söz konusu karar yasal süresi içerisinde taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 30.01.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

4.Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 30.01.2014 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 28.02.2016 tarihinde başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunu işlediğinin Büyükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2017 tarihli ve 2016/605 Esas, 2017/541 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2017/949 Esas, 2021/246 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açıklanması geri bırakılan, (Kapatılan) 8. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 27.12.2013 tarihli ve 2013/911 Esas, 2013/959 Karar sayılı hükmünün açıklanmasına, sanığın izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; herhangi bir gerekçe belirtmeksizin hükmü temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, 15.08.2011 tarihinde 4 günü yol süresi olmak üzere toplam 24 gün süre ile kanuni izne gönderildiği, izninden en geç 08.09.2011 günü dönerek birliğine katılması gerekirken geçerli bir mazereti olmaksızın katılmadığı, bilahare 01.12.2011 tarihinde İstanbul'da polis ekiplerince yakalandığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanık 13.02.2012 tarihli savunmasında özetle; izin alıp memlekete gittiğinde eşinin evi terkettiğini öğrendiğini, ailesinin ekonomik durumunun kötü olması sebebiyle hurdacılık yaparak para kazandığını,

2.Sanık 13.02.2012 tarihli savunmasında özetle; izin alıp memlekete gittiğinde eşinin evi terkettiğini öğrendiğini, ailesinin ekonomik durumunun kötü olması sebebiyle hurdacılık yaparak para kazandığını,

ağabeylerinin babasını bıçakladığını bunun üzerine babasıyla beraber eniştesinin evine yerleştiğini, bahsi geçen sebeplerle izin tecavüzünde bulunmak durumunda kaldığını, beraatini talep ettiğini beyan etmiştir.

3.Sanık ihbar sonrası alınan savunmasında; ihbar kararını anladığını, lehine olan hükümlerin uygulanmasını istediğini beyan etmiştir.

4.Dosya kapsamında bulunan sanığa ait nüfus ve adlî sicil kaydı, sevk belgesi, yargılama konusu suça ilişkin izin belgesi, sair tutanaklar, vak'a kanaat raporu, ihbar yazısı ile mevcut bilgi ve belgeler okunup, incelenerek değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında psikiyatri uzmanı tarafından verilmiş olan mütalaa ve raporda; sanıkta anti-sosyal kişilik özelliklerinin mevcut olduğu, söz konusu durumun sanığın cezai ehliyetini etkilemediği, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarından yararlanmasını gerektirir herhangi bir psikopatolojinin mevcut olmadığı ve sanığın suç tarihlerinde ve halen askerliğe elverişli olduğu tespitlerine yer verilmiştir.

2.Birliğinden izinli olarak ayrılan sanığın, kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın, izin bitiminden itibaren altı tam gün içerisinde birliğine katılmaması eylemi, izin tecavüzü suçunu oluşturmaktadır.

3.1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenmiş olan izin tecavüzü suçunun oluşabilmesi için, sanığın birliğine zamanında özürsüz olarak dönmemesi koşulu aranmakta ise de Kanun'da özürün ne olduğu ve kapsamı belirtilmemiştir. (Kapatılan) Askerî Yargıtayın yerleşik kararlarında, izin tecavüzü suçunda yer verilen bu özrün kapsamı, TSK İç Hizmet Yönetmeliğinin 57 nci maddesinin (b) bendi ve 58 inci maddelerinde öngörülen kıstaslar esas alınarak, beklenmeyen aniden ortaya çıkan ve sanığın zamanında Birliğine dönmesini zorlaştıran, engelleyen durumlar olarak kabul edildiği görülmekte ve ayrıca sanığın, kanuna aykırı eylemini bir an evvel sona erdirmeye veya mazeretini ortadan kaldırmaya yönelik hareketlerinin, kısaca, suç ve dehalet kasıtlarının dikkate alınması gerekmektedir.

4.Sanık tarafından ileri sürülen hususların, askerlik hizmetine üstün tutulabilir nitelikte olmadığı, sanığın ailesinin geçimini sağlamak nedeniyle çalışmak zorunda kaldığı şeklindeki mazeretinin kendisinden başka ailesine bakabilecek kardeşlerinin de bulunması dikkate alındığında; suça konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

4.Sanık tarafından ileri sürülen hususların, askerlik hizmetine üstün tutulabilir nitelikte olmadığı, sanığın ailesinin geçimini sağlamak nedeniyle çalışmak zorunda kaldığı şeklindeki mazeretinin kendisinden başka ailesine bakabilecek kardeşlerinin de bulunması dikkate alındığında; suça konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

5.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

6.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak; 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'la yapılan

değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

7.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 08.09.2011-01.12.2011 yerine yalnızca 08.09.2011 olarak yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı bir husus olarak görülmüştür.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2017/949 Esas, 2021/246 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9848, Karar No: 2012/11489, Tarih: 02.07.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9848 E.  ,  2012/11489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 22/01/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ve davacı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davaya konu Anadolu’da Vakit Gazetesinin 22/5/2009 tarihli nüshasının 10. sayfasında “...’e Ergenekon Kancası” başlığı altında yapılan gerçek dışı köşe yazısı nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, Cumhurbaşkanı hakkında davacı tarafça verilen kararın davalı ... tarafından bir gazeteci olarak yorumlanıp eleştirilmesinin doğal olduğunu, haberin bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının doğrudan hedeflenmediğini, sadece kararın eleştirildiğini, ayrıca yazının hiçbir yerinde davacının kişilik haklarına saldırı sayılabilecek bir nitelemenin de bulunmadığını, belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, dava konusu yazıda geçen, ‘’...’e Ergenekon kancası’’, ‘’eli kalem tutan bekçileri de’’, ‘’ileri gitme mesajını malum kanaldan veriyor’’ şeklindeki sözlerin, davacının Ergenekon terör örgütünün bir maşası gibi gösterildiği, ilgili kararın davacıya yasadışı güçler tarafından verdirildiği imasında bulunularak, davacıya yaptığı iş sebebiyle ağır ithamlarda bulunulduğu, davacının kişilik haklarının ihlal edildiği kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasası’nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; yazının tamamı göz önüne alındığında davacıya yönelik kişilik haklarına saldırı niteliğinde olabilecek herhangi bir söz ve ifade bulunmadığından talebin tümden reddine karar vermek gerekirken mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1341, Karar No: 2024/3136, Tarih: 03.06.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/1341 E.  ,  2024/3136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/41 E., 2019/25 K.

DAVA TARİHİ : 10.02.2012

KARAR : Davanın açılmamış sayılmasına

Taraflar arasındaki terekenin tasfiyesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacıya borçlu olan kişinin (mirasbırakanın) ölümü ve en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından mirasının reddi nedeniyle terekesinin tasfiyesinin yapılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 23.09.2013 tarihli ve 2012/8 Esas, 2013/42 Karar sayılı kararıyla; talebin mirasın resmen tasfiyesinin yapılması niteliğinde ve TMK’nın 633 üncü maddesindeki üç aylık hak düşürücü sürenin geçirilmiş olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 23.09.2013 tarihli ve 2012/8 Esas, 2013/42 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 06.11.2014 tarih ve 2013/23951 Esas, 2014/20295 Karar sayılı ilamında; "mahkemece talebin TMK'nın 633 üncü maddesindeki mirasbırakanın alacaklısına tanınmış terekenin resmen tasfiyesi davası niteliğinde görülüp, aynı maddedeki üç aylık hak düşürücü süre içinde davanın açılmadığı gerekçesiyle isteğin reddi de usul ve yasaya uygun olmadığı, terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyeye tabi hale geldiği, mahkemece o yerdeki tereke işleriyle görevli sulh mahkemesi değilse isteğin bir gönderme kararıyla tereke işleriyle görevli sulh mahkemesine gönderilmesi; aksi halde İİK'nın 180 inci madde yollamasıyla aynı Kanun'un 208 inci vd. maddelerinde gösterilen usulde tasfiye işlemlerine başlanarak tasfiyenin tamamlanmasının sağlanması, nihayetinde İİK'nın 254 üncü maddesi uyarınca iflas idaresinden nihai raporun istenmesi ve tasfiyenin bittiğini anladıktan sonra da tasfiyenin bittiğini açıklayarak iflasını kapanması kararı vererek bu kararda iflas idaresinin bunu ilan etmesi gerekliliğini de işaret ederek dosyadan elini çekmesi gerektiği" gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın HMK 150 ve 320 nci maddeleri uyarınca 15.08.2019 tarihi itibariyle açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın HMK 150 ve 320 nci maddeleri uyarınca 15.08.2019 tarihi itibariyle açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemenin davanın re'sen görülerek bozma ilamı gereğince bir karar verilmesi gerektiğini, açılmamış sayılmasına karar verilmesi hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek Mahkeme kararının müvekkili lehine bozulması istemi ile temyiz yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, terekenin tasfiyesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 612 nci maddesinde, en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın Sulh Mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edileceği, tasfiye sonunda arta kalan bir değer varsa bunun mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verileceği öngörülmektedir. Buradaki "en yakın mirasçılar" kavramıyla anlatılmak istenen, mirasbırakanın ölümünde ilk bakışta ve doğrudan doğruya mirasçı sıfatına sahip olan yasal mirasçılardır.

2. "Terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi" ve "terekenin resmen tasfiyesi" terekenin (mirasın) tasfiyesini amaçlamakla birlikte, farklı kurumlardır. Her şeyden önce, terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi İcra ve İflas Kanuna göre (İİK m. 180; 208 vd); terekenin resmi tasfiyesi ise, Medeni Kanun hükümlerine göre (TMK m. 632-635) gerçekleştirilmek durumundadır.

3. Mahkemece iflas masası teşkil edilip (m. 208), iflas dairesi oluşturulması, iflas dairesince tasfiyenin adi veya basit şekilde yapılmasına karar verildikten (m. 208/3) sonra seçilecek tasfiye yöntemine göre gerekli işlemlerin yapılmasının izlenmesi, terekeye (masaya) dahil hiçbir malvarlığı bulunmaz ise, iflas dairesince tasfiyenin tatiline karar verilip, bu hususun ilan edilmesi (m. 217), bu ilanda tereke alacaklıları tarafından otuz gün içinde iflasa müteallik muamelelerin tatbikine devam edilmesinin istenmemesi halinde iflasın kapatılacağının açıkça yazılması (m. 217); en son olarak da yürütülecek işlemlerin sonucuna göre iflasın kapanmasına (m. 254) karar verilebileceği gözönüne alınmalıdır.

3. Değerlendirme

1. Somut uyuşmazlıkta; mirasbırakan ...'ün mirası tüm mirasçıları tarafından Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1112 Esas, 2011/1448 sayılı kararı ve Mersin 4. Sulh Hukuk Mahkemesi 2011/1052 Esas, 2011/928 Karar sayılı kararı ile reddedilmiştir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 612 nci maddesi uyarınca mirasın gerçek reddini tespit ve tescil edip başka mirasçı bulunmadığını gören mahkemenin terekeyi re'sen iflas hükümlerine göre tasfiye etmesi gerekir.

3. Değerlendirme

1. Somut uyuşmazlıkta; mirasbırakan ...'ün mirası tüm mirasçıları tarafından Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1112 Esas, 2011/1448 sayılı kararı ve Mersin 4. Sulh Hukuk Mahkemesi 2011/1052 Esas, 2011/928 Karar sayılı kararı ile reddedilmiştir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 612 nci maddesi uyarınca mirasın gerçek reddini tespit ve tescil edip başka mirasçı bulunmadığını gören mahkemenin terekeyi re'sen iflas hükümlerine göre tasfiye etmesi gerekir.

2. Alacaklı, her ne kadar terekenin iflas yoluyla tasfiyesini talep etmişse de Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1112 Esas ve Mersin 4. Sulh Hukuk Mahkemesi 2011/1052 Esas dosyaları üzerinden borçlu (mirasbırakanın) en yakın mirasçılarının tamamı tarafından miras reddedilmiş olduğundan alacaklının talebi ayrı bir dava konusu olmayıp 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 612 nci maddesi uyarınca mirasın reddini tespit eden Mahkemeyi harekete geçirmeye yönelik bir taleptir.

3. Türk Medeni Kanunu'nun 612 nci maddesi gereğince mahkemece başkaca bir talep gerekmeksizin re'sen iflas hükümlerine göre terekenin tasfiye edilmesi gerektiğinden alacaklının duruşmaya katılmadığı gerekçesiyle takipsizlik nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilemez. Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında terekenin tasfiyesinin tamamlanması için hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.