muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/50298, Karar No: 2014/160, Tarih: 13.01.2014

Yönetici ise konutun maliki ya da kat malikleri adına hareket eden kişidir. Yönetici, Kat Mülkiyeti Kanununa göre seçilir ve görevlerini ifa eder.

Yönetmelikte işyeri, kapıcının çalıştığı konut ile bağımsız bölüm, ortak yerler, eklenti ve tesislerin tümü olarak ifade edilmiştir.

Kapıcıyı işe alma konusunda yönetici yetkili kılınmıştır. Kaloriferli konutlarda kapıcının ateşçi belgesini haiz olması gerekir.

Kapıcı ile binanın sahibi ya da kat malikleri kurulu arasında yapılmış olan iş sözleşmesinin tam süreli ya da kısmî süreli olarak yürürlüğe konulması mümkündür. Özellikle bağımsız bölüm sayısının az ve eklentiler ile ortak alanların da yoğun bir iş hacmini gerektirmeyecek durumda olduğu hallerde, kapıcının günlük yedibuçuk saat ve haftalık kırkbeş saat olağan mesaiye göre daha az sürelerle çalıştırılması imkân dahilindedir. Kısmî süreli iş sözleşmesi yazılı olarak yapılmamış ise, işyerinin özelliği ve işin niteliğine göre çalışma olgusunun kanıtlanması mümkündür.

Konut kapıcıları bakımından işyerinde fazla çalışma yapılıp yapılmadığı konularında işyerinin bağımsız bölüm sayısı, ortak yerler ile eklentilerin özelliği belirleyici olacaktır.

Somut olayda, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi sonucunda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günlük çalışma süresi, ara dinlenme süresi ve haftalık çalışma süresi belirlenip haftalık kırkbeş saati aşan fazla çalışma olup olmadığı saptanmadan bilirkişinin hiçbir dayanağı olmayan faraziye dayalı hesaplamasına itibar edilerek yazılı gerekçe ile hüküm kurulması hatalıdır.

Mahkemece öncelikle davacının çalıştığı konutun bağımsız bölüm sayısı eklentiler ile ortak alanlarının yoğun bir iş hacmini gerektirip gerektirmediği ve binanın ısınma şekli belirlenip, tanık beyanlarına göre çalışma saatlerinin tespiti için tanıkların tekrar dinlenerek yukarıdaki ilkeler doğrultusunda ve kış ayları da gözetilip, yeni bir bilirkişiden rapor alınarak sonucu değerlendirilmelidir.

3- Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Yerel mahkemece davacının fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücretlerine hükmedilirken taktiri indirimin hakkın özünü etkileyecek şekilde %70 oranında fazla yapılması da isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Yerel mahkemece davacının fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücretlerine hükmedilirken taktiri indirimin hakkın özünü etkileyecek şekilde %70 oranında fazla yapılması da isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12641, Karar No: 2011/27320, Tarih: 26.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/12641 E.  ,  2011/27320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Marka hakkına tecavüz suçundan sanık ...'nun Türk Ticaret Kanununun 57/5. maddesi delaletiyle aynı kanunun 64/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın 5237 sayılı kanunun 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, adli emanetin 2008/612 sırasında kayıtlı taklit çay tabaklarının 5237 sayılı kanunun 54. maddesi uyarınca müsaderesine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.02.2009 tarihli ve 2008/334 Esas, 2009/55 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 10.06.2009 gün ve 31231 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2009 gün ve KYB. 2009-154730 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 23.02.2009 tarihli ve 2007/14317 Esas, 2009/2264 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, sanık hakkında 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A-c maddesi uyarınca cezalandırılması için kamu davası açıldığı, bu maddenin atıf yaptığı 61 inci maddede ise kararname hükmüyle suç tanımlarının düzenlendiği, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 1 inci maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır.", 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5/1 inci maddesinde "Bu Kanunun genel hükümleri, özel ceza kanunları ve ceza içeren kanunlardaki suçlar hakkında da uygulanır" ve aynı kanunun genel hükümleri arasında bulunan 2 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanmaz..." hükümlerinin yer aldığı, olayımızda sanığa atılı eylemin, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup, 5 inci maddede sözü edilen özel ceza kanunları ya da ceza içeren kanunlar kapsamında bulunduğu ve Türk Ceza Kanununun 2 inci maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, bu duruma göre, kanun hükmünde kararname hükmüyle getirilen bu düzenlemenin Türk Ceza Kanununun 2 inci maddesinde öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmadığı, nitekim Anayasa Mahkemesinin 03.01.2008 tarihli ve 2005/15 Esas, 2008/2 sayılı iptal kararı gerekçesinde kanunsuz suç ve ceza konulamayacağını, kanun hükmünde kararname hükmüyle suç ve ceza getirilemeyeceğini açıkça vurguladığı, bu durum karşısında, 5252 sayılı kanunun geçici birinci maddesi ile Türk Ceza Kanununun 2 inci maddesi ve 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5 inci maddesi birlikte değerlendirildiğinde; 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin suç tanımlayan hükümlerinin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin kabulü gerektiği, bu hukuki değerlendirmeye göre, atılı eylemin 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri kapsamında suç oluşturmayacağı, öte yandan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye göre suç oluşturmayan eylemin Türk Ticaret Kanununda düzenlenen haksız rekabet suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunun da bu noktada ayrıca değerlendirilmesi gerektiği, buna göre, 01.01

.01.1957 tarihinde yürürlüğe giren 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 57 nci maddesinin 5 inci fıkrasında; başkasının haklı olarak kullandığı ad, unvan, işaret gibi tanıtma vasıtaları haklarına tecavüzün yanında, tescilli ve tescilsiz ayırımı yapmadan marka hakkına tecavüzün de haksız rekabet suçu olarak tanımlandığı ve cezasının 64 üncü maddede belirtildiği, bu Kanunun yürürlük tarihinden sonra 3 Mart 1965 tarihinde yürürlüğe giren 551 sayılı Markalar Kanununun 47 nci maddesinde de tescil edilmiş marka hakkına tecavüz hallerinin ayrı ayrı tanımlandığı ve yaptırımının da 51 ve 52 nci maddelerde belirtildiği, her iki düzenlemede de tescilli marka kullanma haklarına tecavüz hallerinin belirlendiği ve yaptırıma bağlandığı, bu nedenle gerek Türk Ticaret Kanunu ve gerekse 551 sayılı Markalar Kanunundaki düzenlemeyle korunan ortak değerin, marka kullanma hakkından doğan haklar olduğu, marka hakkına tecavüz fiillerinin unsurlarının her iki düzenlemede de aynı olduğu ve iki yasa birlikte uygulanamayacağından tam olarak oluşan yasa çatışması kuralları uyarınca sonradan yürürlüğe giren, tescilli markalara hukuki ve cezai koruma getiren 551 sayılı kanundaki düzenlemenin Türk Ticaret Kanununun 57/5. fıkra hükmünü tescilli markalarla sınırlı olmak üzere örtülü olarak yürürlükten kaldırdığı, bu kanunun da (551 sayılı kanun), 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin değişik 82 nci maddesiyle yürürlükten kaldırılmış bulunduğundan ve yürürlükten kalkan eski düzenlemelerin canlanamayacağından, sanığa atılı eylemin haksız rekabet suçunu da oluşturmadığı, dolayısıyla atılı eylemin 01.01.2009 tarihinden itibaren suç olmaktan, aynı tarih itibarıyla bu tür eylemler nedeniyle el konulan eşyaların da suç konusu eşya olmaktan çıktığı, inceleme tarihi itibarıyla söz konusu eşyaların bulundurulmasını bizatihi suç sayan herhangi bir yasa hükmünün de bulunmadığı, bu nedenle dava konusu eşyanın da iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.02.2009 gün ve 2008/334 Esas, 2009/55 Karar sayılı kararının CMK.nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, atılı eylem 01.01.2009 tarihinde 5252 sayılı yasanın geçici 1. maddesi ile TCK.nun 5 ve 2.maddeleri uyarınca suç olmaktan çıkarılmış ve bu nedenle el konulan eşya da suç konusu olmaktan çıktığından, inceleme tarihinde söz konusu eşyanın bulundurulmasının da bizatihi suç olduğuna dair yasal bir düzenleme bulunmadığından sanığa İADESİNE, adli emanetin 2008/612 sırasında kayıtlı 1 adet orijinal çay tabağının şikayetçiye İADESİNE, 26.12.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.04.2010 tarih 2010/2-76 E, 2010/77 karar sayılı ilamında detaylı olarak izah edildiği üzere;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verildiği ahvalde hükmün içeriğine dahil bulunan hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma yoluyla denetlenmesi mümkün olmadığından kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmesi gerektiğinden sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/1143, Karar No: 2018/6210, Tarih: 15.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/1143 E.  ,  2018/6210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 168. maddesi uyarınca uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 15.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17733, Karar No: 2007/1921, Tarih: 19.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17733 E.  ,  2007/1921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine temsilcilisi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 112 ada 33 parsel sayılı 17014.59 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın orman sayılan yer olduğu zilyetlikle kazanılmayacağı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin (B) işaretli bölümünün tarla niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 04/04/1989 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Mahkemece, Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilmişse de yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Hazine parselin tümünün zilyetlikle kazanılamayacak yer olduğunun iddia ettiği gibi çekişmeli parselin tesbitine esas alınan vergi kaydı çalılık sınırlıdır, eylemli olarak sınırda orman bulunmamaktadır. Hazinenin davasının reddine karar verilen (A) işaretli bölüm yönünden 3402 Sayılı Yasanın 14. madde koşullarının davalı yararına oluşup oluşmadığı araştırılmadığı gibi, kadastro hakimi düzenli sicil oluşturmakla görevli olduğu halde, reddedilen bölümün kim ya da kimler adına tescil edileceği de hükmü yerinde gösterilmemiştir.

O halde, reddedilen bölüm üzerinde davalının zilyetliğinin ne zaman başladığı, bu bölümün zilyetliğe konu olacak yerlerden olup olmadığı, taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ekonomik amacına uygun olarak sürdürülüp sürdürülmediği, zilyetliğin süresi yerel bilirkişi ve tarafların göstereceği tanıklardan ayrıntılı ve maddi olaylara dayalı olarak sorulup saptanmalı, komşu parsellere revziyon gören kayıtları da getirtilerek taşınmaz yönünü ne okuduğu araştırılıp, bilirkişi ve tanık sözlerinin doğruluğu denetlenmeli, vergi kaydı değişik sınırlı olduğu, orman kadastrosunun kesinleştiği tarih ve tespit tarihi arasında 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresi geçmediğinden, 3402 Sayılı Yasanın 20/c maddesi hükmüne göre vergi kaydı yüzölçümüne değer verilerek kapsam belirlenmeli, vergi kaydı kapsamında kalan bölüm üzerinde 3402 Sayılı Yasanın 14. madde koşullarının davalı yararına oluştuğunun belirlenmesi halinde ada, parsel numarası ve yüzölçümü belirtilerek kim adına tescil edileceği belirtilerek ve davalı taraf önceki hükmü temyiz etmediğinden, davacı Hazine yararına ... usuli kazanılmış hak da gözönünde bulundurularak hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 19/02/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11688, Karar No: 2011/12596, Tarih: 19.07.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/11688 E.  ,  2011/12596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çanakkale 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :09.04.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine  paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına   nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun  4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü  nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1.bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.  19.07.2011
Yargıtay — Esas No: 2009/5765, Karar No: 2009/8737, Tarih: 28.05.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/5765 E.  ,  2009/8737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Sırımlı Köyü 127 ada 4 parsel sayılı 2370,56 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın reddi yolunda kurulan hüküm doğru değildir.Şöyle ki; hükme esas alınan uzman orman bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen raporda çekişmeli taşınmazın eğiminin %15 -20 olduğu,üzerinde halen kök yaşları 80, gövde yaşları 70 olan 50 adet ... ağacının bulunduğu, ekilmemiş olduğu,1960 tarihli memleket haritasında ... rumuzlu yeşile ... alanda kaldığı, ... fotoğrafında ise üzerinde yapraklı ağaç bulunan alanda kaldığı açıklanarak çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu belirtilmiş ve resmi belgelerdeki konumu gösterilmiştir. Ancak; çekişmeli taşınmazın uzman bilirkişilerce memleket haritasında yeşile ... ormanlık alanda işaretlendiği, ... ağacı rumuzunun bulunmadığı, ayrıca; bu taşınmaza komşu olan 127 ada 1, 2, 3 parsellerinde hükmen orman niteliği ile hazine adına tapuya tescil edildiği, böylece kuzey yönden ormanlık alan, diğer yönlerden ise 101 ada 1 nolu orman parseli ile çevrili olduğu, saptanmış olup gerek resmi belgelerdeki konumu gerekse komşu parseller göz önüne alındığında çekişmeli taşınmazın etraftaki ormanlık alanın devamı niteliğinde orman sayılan yerlerden olduğunun kabul edilmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle mahkemece davanın kabulü ile çekişmeli taşınmazın orman niteliği ile hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken aksine düşünceler ile kurulan hüküm usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 28.05.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17605, Karar No: 2015/20141, Tarih: 14.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/17605 E.  ,  2015/20141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık ve hüküm; davacı bakanlık bünyesinde çalışan ve idarenin tahsis sorumluluğunda bulunan kamu konutunda oturan davalıların, ikamet ettiği sırada doğan borcun tahsili istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 6. Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 14.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15169, Karar No: 2013/4483, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/15169 E.  ,  2013/4483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit ve kasten yaralama (iki kez) kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak suçundan sanıklar, ... ve ...'nın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Biga Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 31.10.2008 gün ve 2008/188 Esas, 2008/329 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi gereği düşünüldü:

Sanık ...'in mağdurla aralarında geçen tartışma sırasında, cebinden çıkardığı bıçağı sanığa doğru sallamasının ardından bıçağın mağdura değmeyerek yere düşmesinden sonra, sanığın mağdura kafa atarak yaralaması şeklinde gelişen olayda, fikri içtima hükümlerine göre 5237 sayılı TCK.nın 44. maddesi gereğince en ağır olan eyleminden cezalandırılması yerine yazılı şekilde kasten yaralama suçundan iki kez mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın, maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve olayda katılanın dosyaya yansıyan maddi bir zararının da olduğuna ilişkin herhangi bir iddia ve tespit bulunmadığı, gözetilip CMK.nın 231. maddesinde öngörülen diğer koşullar değerlendirilerek bir karar verilmesi yerine, sanıklar hakkında katılanın zararının giderilmemesi nedeniyle hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.