muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/773, Karar No: 2024/4665, Tarih: 29.05.2024

2.Sanık ... yönünden:

Suça konu ele geçen uyuşturucu madde miktarının çok ve çeşitli olup satışa hazır vaziyette paketçikler halinde bulunması, uyuşturucu maddelerle birlikte kalıntılı hassas teraziler ile çok sayıda şeffaf kilitli poşet, alüminyum folyonun ele geçirilmesi, tanıklar N. ile Z.'nin balkonlarındaki çantayı istemek için kapılarını çalan, kapılarını tekmeleyen kişilerden biri olarak sanık ...'ı teşhis etmeleri, bahse konu adresteki binayı gören kamera kayıtlarında sanığın tanıkların beyanıyla uyumlu şekilde binaya giriş çıkışının, bina önünde gezinmesinin bulunduğunun görülmesi ve kayıttaki 3 numaralı kişinin kendisi olduğu şeklindeki beyanı, sanık her ne kadar savunmasında çantanın içerisinde uyuşturucu madde bulunduğunu bilmediğini, çantada para olduğunu zannettiğini beyan etmiş ise de; sanık ...'nın, ...'ın çantada uyuşturucu madde bulunduğunu bildiği, çantayı alması durumunda pay istediği yönündeki beyanı ile sanık ...'ın beyanında uyuşturucu madde satışı yaptığını bildiği sanıklar Ömer,

Atilla ve ...'ın içi para dolu çantanın atılmasının hayatın olağan akışına aykırı olması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilmemiş, sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği sabit görülmüş; suçun işlendiği yer, zaman, meydana gelen zararın ağırlığı uyuşturucu madde miktarı ve çeşitliliği dikkate alınarak sanığın teşdiden cezalandırılmasına, suça konu maddenin sentetik kannobinoid olduğu anlaşıldığından cezasında yarı oranında artırım yapılmasına, eylemin üçten fazla kişi tarafından işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Sanık ... yönünden:

3. Sanık ... yönünden:

Suça konu ele geçen uyuşturucu madde miktarının çok ve çeşitli olup satışa hazır vaziyette paketçikler halinde bulunması, uyuşturucu maddelerle birlikte uyuşturucu madde kalıntısı içeren hassas teraziler ile çok sayıda şeffaf kilitli poşet, alüminyum folyonun ele geçirilmesi, bahse konu adresteki binayı gören kamera kayıtlarında sanığın tanıkların beyanıyla uyumlu şekilde binaya giriş çıkışının, bina önünde gezinmesinin bulunduğunun görülmesi, sanığa ait telefon üzerinde yapılan bilirkişi incelemesinde uyuşturucu madde ticaretine delalet eden mesajlaşma kayıtlarının görülmesi, sanık her ne kadar savunmasında sanıklardan sadece ...ı tanıdığını, diğer sanıkları tanımadığını, bahse konu adrese girişi olmadığını, ele geçen uyuşturucu maddeler ile ilgisinin bulunmadığını beyan etmiş ise de; kamera kayıtlarında söz konusu binaya sanık ... ve ... ile girdiği, bina önünde gezindiğinin görülmesi, sanık ... ile ...nın beyanlarının da bu doğrultuda olması hususları göz önüne alındığında sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek sanığın uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği sabit görülmüş; suçun işlendiği yer, zaman, meydana gelen zararın ağırlığı uyuşturucu madde miktarı ve çeşitliliği dikkate alınarak sanığın teşdiden cezalandırılmasına, suça konu maddenin sentetik kannobinoid olduğu anlaşıldığından cezasında yarı oranında artırım yapılmasına, eylemin üçten fazla kişi tarafından işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasına karar verilmiştir.

4. Sanık ... yönünden:

4. Sanık ... yönünden:

Tanıkların ikametinin balkonuna atılan uyuşturucu maddelerin sanığın kiralamış olduğu evden atılmış olması, ele geçen uyuşturucu madde miktarının çok ve çeşitli olup satışa hazır vaziyette paketçikler halinde bulunması, uyuşturucu madde kalıntısı içeren hassas teraziler ile çok sayıda şeffaf kilitli poşet, alüminyum folyonun ele geçirilmesi, sanık üzerinden ele geçen metamfetamin ve sentetik kannabinoidler grubunda yer alan 5CL-ADB-A etken maddesini ihtiva eden uyuşturucu maddelerden olup atılan çantadan ele geçen uyuşturucu maddelerle çeşidinin aynı olması, sanık her ne kadar savunmasında uyuşturucu madde etkisi altında olup herhangi bir ses duymadığını evinden atılan uyuşturucu maddelerle bir ilgisinin bulunmadığını beyan etmiş ise de soruşturma aşamasında olay gecesi sanık ..., tanık Y. ve A. ile birlikte uyuşturucu madde kullandıklarını, daha sonra iki bayanının geldiğini ve bir süre sonra kendi hariç herkesin evden ayrıldığını, saat 02:30 sıralarında...ile tanımadığı bir şahsın eve geldiğini gürültü yapmaları üzerine evden kovup sanık ...'dan da anahtarı aldığını söylemesine rağmen tanıkların balkonuna çantanın atılması, aynı ikametten pencereden tanıklarla iletişimin kurulduğu zaman dilimi hususları gözetildiğinde olay örgüsü ile anlatımının uyuşmaması, kovuşturma aşamasında genellikle Kumburgaz'da kız arkadaşının evinde kaldığını beyan etmiş ise de bu husustan soruşturma aşamasında hiç bahsetmemesi birlikte gözetildiğinde sanığın suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmeyerek üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği sabit görülmüş; suçun işlendiği yer, zaman, meydana gelen zararın ağırlığı uyuşturucu madde miktarı ve çeşitliliği dikkate alınarak sanığın teşdiden cezalandırılmasına, suça konu maddenin sentetik kannobinoid olduğu anlaşıldığından cezasında yarı oranında artırım yapılmasına, eylemin üçten fazla kişi tarafından işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden:

1.İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

1.İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanık ..., Ömer ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden:

1.İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (A) ve (B) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/2637 Esas, 2022/2070 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 18. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5826, Karar No: 2019/6845, Tarih: 05.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5826 E.  ,  2019/6845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 06/09/2016 tarih ve 2015/51 E.- 2016/216 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10/10/2018 tarih ve 2017/1644 E.- 2018/1022 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketçe davalı şirketin diğer davalı Kuruma yaptığı tasarım başvurusuna, tasarımların yeni ve ayırt edici olmadığı gerekçesiyle itiraz edildiğini, itirazın davalı Kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa dava konusu tasarımların damarlı yaprak formunda tasarlanmış bir tabak olduğunu, tabağın genel formunun, yaprağı çağrıştırması açısından yaprak biçiminde tasarlandığını ve bu tasarımın üzerinde her yaprağın yapısı gibi tanımlanmış damarların bu ürüne genel formunu verdiğini, yaprak görünümünü sağlayacak damarlı yapının üzerinde kullanılacak ürünün kullanım amacına göre yorumlandığında dava konusu tasarımlardan farklı olmayacağını, yaprak biçiminde oval bir tabak ya da peçetelik denildiğinde neyin tasarlanacağının belli olduğunu, bunun da ürün üzerinde tasarlanmasının yeni olmadığını, yaprak figüründen oluşmuş pek çok tabak tasarımının bulunduğunu ileri sürerek, YİDK’in 2014-T-662 sayılı kararının iptaline, davalı tasarımının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu tasarım başvurusunun yeni ve ayırt edici olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin başvurusuna konu tasarımın yeni ve ayırt edici olduğunu, tescili talep edilen tabak ve peçetelik tasarımlarında tasarımcının seçenek özgürlüğünün hayli dar bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin başvurusuna konu tasarımların bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattıkları genel izlenimlerle davacının itirazına mesnet tasarımların bu tür bir kullanıcıda yarattıkları genel izlenimler arasında belirgin farklılık bulunduğu, başvuru konusu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin başvurusuna konu tasarımların bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattıkları genel izlenimlerle davacının itirazına mesnet tasarımların bu tür bir kullanıcıda yarattıkları genel izlenimler arasında belirgin farklılık bulunduğu, başvuru konusu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamında duruşmalı olarak yapılan incelemeye göre, davaya konu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdıkları, YİDK kararının iptali ve davalı tasarımının hükümsüzlüğü koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, yeniden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7826, Karar No: 2012/19161, Tarih: 04.06.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/7826 E.  ,  2012/19161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fark kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçinin kıdem tazminatı hesabında, daha önce kamu kurumunda çalıştığı sürenin dikkate alınıp alınamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşverene ait bir ya da birkaç işyerinde belli bir süre çalışmış bir işçinin, işini kaybetmesi halinde, işinde yıpranması, yeni bir iş edinmede karşılaşacağı güçlükler ve işyerine sağladığı katkı göz önüne alınarak, geçmiş hizmetlerine karşılık işveren tarafından kanuni esaslar dahilinde verilen toplu paraya “kıdem tazminatı” denilmektedir.

Kıdem tazminatının koşulları, hesabı ve ödeme şekli doğrudan yasalarla düzenlenmiştir.

Kıdem tazminatı, feshe bağlı haklardan olsa da, iş sözleşmesinin sona erdiği her durumda talep hakkı doğmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 120 inci maddesi hükmüne göre, halen yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi uyarınca, kıdem tazminatına hak kazanabilmek için işçinin işverene ait işyerinde en az bir yıl çalışması gerekir.

Kıdem tazminatına hak kazanma noktasında en az bir yıllık çalışma yönünde yasal koşul, İş Kanunu sistemi içinde nispi emredici bir hüküm olarak değerlendirilmelidir. Buna göre toplu ya da bireysel iş sözleşmeleri en az bir yıl çalışma koşulu işçi lehine azaltılabilir.

İşçinin işyerinde fiilen çalışmaya başladığı tarih en az bir yıllık sürenin başlangıcıdır.

Tarafların iş ilişkisi kurulması yönünde vardıkları ön anlaşma tarihi dikkate alınmaz.

Yine iş sözleşmesinin imza tarihi yerine, fiilen iş ilişkisinin kurulduğu tarih, tazminata hak kazanma ve hesap yönünden dikkate alınması gereken tarihtir.

İşçinin çıraklık ilişkisinde geçen süreler de kıdem tazminatına esas alınacak süre yönünden değerlendirilemez. Buna karşın deneme süresi, kıdem süresine eklenir.

İşçinin kıdem hakkı bakımından aranan en az bir yıllık süre, derhal fesihlerde feshin bildirildiği anda sona erer. Kural olarak fesih bildirimi muhataba ulaştığı anda sonuçlarını doğur. Bildirimli fesihler yönünden ise ihbar öneli süreye dahil edilir.

İşçinin işyerinde çalıştığı sırada aldığı istirahat raporları kıdem süresinden sayılmalıdır. Buna karşın, işçinin çalıştığı sırada bir defada ihbar önelini altı hafta aşan istirahat raporu süresinin, kıdem tazminatı hesabında dikkate alınamayacağı, kararlılık kazanmış Yargıtay uygulamasıdır.

İşçinin iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler de kıdem süresinden sayılmamalıdır. Örneğin ücretsiz izinde geçen süreler kıdem tazminatına esas süre bakımından dikkate alınmaz.

İşçinin işyerinde çalıştığı sırada aldığı istirahat raporları kıdem süresinden sayılmalıdır. Buna karşın, işçinin çalıştığı sırada bir defada ihbar önelini altı hafta aşan istirahat raporu süresinin, kıdem tazminatı hesabında dikkate alınamayacağı, kararlılık kazanmış Yargıtay uygulamasıdır.

İşçinin iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler de kıdem süresinden sayılmamalıdır. Örneğin ücretsiz izinde geçen süreler kıdem tazminatına esas süre bakımından dikkate alınmaz.

2822 sayılı yasanın 42 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, grev ve lokavtta geçen süreler kıdem süresine eklenemez. Tutukluluk ve hükümlülükte geçen süreler de kıdem tazminatına esas sürede dikkate alınmaz.

İşçinin en az bir yıllık çalışması aynı işverene ait işyeri ya da işyerlerinde geçmiş olmalıdır.

Kural olarak aynı guruba ya da holdinge bağlı farklı tüzel kişiliği haiz şirketlerde geçen hizmetlerin birleştirilmesi mümkün olmaz.

Ancak çalışma hayatında işçinin sigorta kayıtlarında yer alan işverenin dışında başka işverenlere hizmet verdiği, yine işçinin bilgisi dışında birbiri ile bağlantısı olan işverenler tarafından sürekli giriş çıkışlarının yapıldığı sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Bu gibi durumlarda Dairemiz “şirketler arasında organik bağ ” dan söz edilerek kıdem tazminatına hak kazanma, hesap tarzı yönlerinden aralarında bağlantı bulunan bu işverenlerin birlikte sorumluluğunu kabul etmektedir (Yargıtay 9.HD. 26.03.1999 gün 1999/18733 E, 1999/6672 K.).

1475 sayılı yasanın 14/2 maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır.

O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınmalıdır.

Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir koşuldur.

İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz.

Yine, istifa etmek suretiyle işyerinden ayrılan işçi kıdem tazminatına hak kazanmayacağından, istifa yoluyla sona eren önceki dönem çalışmaları kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmaz.

Ancak, aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır.

Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa, önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin kamu kurumlarında işçi olarak çalıştığı sürelerin birleştirilebilmesi için, önceki çalışmaların fesih şekli itibarıyla kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sona ermesi gerektiği 1475 sayılı Yasanın 14/5 maddesinde açık biçimde düzenlenmiştir.

Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa, önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin kamu kurumlarında işçi olarak çalıştığı sürelerin birleştirilebilmesi için, önceki çalışmaların fesih şekli itibarıyla kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sona ermesi gerektiği 1475 sayılı Yasanın 14/5 maddesinde açık biçimde düzenlenmiştir.

İşyerinde memur ya da sözleşmeli personel olarak çalışmış olan ve kendi isteği ile ayrılarak başka bir kamu kurumunda işçi olarak çalışmaya başlayan işçi yönünden yapılan işlemin prosedür gereği olduğunda söz edilemez. İşçi daha iyi şartlarda ve ayrı bir statüde çalışma yolunu seçmiştir.

Bu itibarla istifa ile sona eren memur ya da sözleşmeli personel döneminin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması doğru olmaz. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun kararları da bu doğrultudadır (Yargıtay H.G.K. 15.10.2008 gün 2008/9-586 E, 2008/ 633 K. ; 28.11.2007 gün 2007/9-814 E, 2008/896 K.).

İstifa ile sona ermeyen memuriyet dönemi ile sözleşmeli personel olarak çalışılan süreler, 1475 sayılı yasanın 14 üncü maddesinin altıncı fıkrasında sözü edilen özel tavan gözetilmek suretiyle tazminat hesabında dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; davacı işçinin11.10.1997-30.11.1981 tarihleri arasında... isimli kamu kurumunda çalıştıktan sonra 01.12.1981 tarihinde davalıya girdiği ve 11.07.2008 tarihinde emekli olduğu uyuşmazlık dışıdır.

Davacının şahsi sicil dosyasında 05.10.1981 tarihli ... teknisyen olarak çalışmakta olduğuna ve davalıda işe girmek istediğine ilişkin dilekçesi bulunmaktadır. Bizzat davacı tanıklarının anlatımlarından davacının önceki işyerinde çalışırken toplu işçi alımı yapan davalı nezdinde sınava girerek kazandığı önceki iş yerinden çıkışı yapılarak ertesi gün davalı nezdinde işbaşı yaptığı anlaşılmaktadır.

Yine davacı tanıkları... durumu kötü olduğundan ordan ayrılarak davalı nezdinde işe girdiklerini belirtmişlerdir. Böyle olunca davacının daha iyi bir işe girmek için önceki iş yerinden kendi isteği ile ayrıldığı anlaşıldığından önceki hizmeti için kıdem tazminatı ödenmesi olanağı yoktur. Böyle olunca davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.