muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1403, Karar No: 2013/4871, Tarih: 02.09.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/1403 E.  ,  2013/4871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : TCK.nun 86/1-3-e, 87/1-d-son, 29, 62, 53, 54 maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Oluşa ve dosya içeriğine göre; mağdur ... ile sanık ...'in aynı işyerinde çalıştıkları, olay tarihinde bir alacağın tahsili ile ilgili aralarında çıkan tartışma sırasında sanığın sinirlenerek mağdura iki defa tokat atarak işyerinde bulunan bıçağı eline aldığı, mağdurun üzerine gelmesi üzerine ise bıçakla vurarak mağduru yaraladığı olayda, mağdur ...'tan kaynaklanan haksız tahrik oluşturan söz ve hareket bulunmadığı halde,haksız tahrik nedeniyle 5237 ... TCK.nun 29. maddesi gereğince verilen cezadan indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kasten silahla yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve eleştiri nedeni saklı kalmak kaydıyla tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç niteliğine, haksız tahrikin derecesine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 02/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1741, Karar No: 2016/8846, Tarih: 22.12.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/1741 E.  ,  2016/8846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nca düzenlenen 18.06.2015 tarihli ve 2015/28511 soruşturma, 2015/25180 esas, 2015/20034 sayılı iddianamenin iadesine dair ... . Asliye Ceza Mahkemesi’nin 30.06.2015 tarihli ve 2015/231 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 07.07.2015 tarihli ve 2015/536 değişik iş sayılı kararını müteakip, iade kararında belirtilen eksiklikler giderildikten sonra şüpheli hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nca düzenlenen 21.03.2016 tarihli ve 2015/89588 soruşturma, 2016/13294 esas, 2016/10662 sayılı iddianamenin iadesine dair ... . Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25.03.2016 tarihli ve 2016/140 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05.04.2016 tarihli ve 2016/266 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174/4. maddesinin, "Cumhuriyet savcısı, iddianamenin iadesi üzerine, kararda gösterilen eksiklikleri tamamladıktan ve hatalı noktaları düzelttikten sonra, kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesini gerektiren bir durumun bulunmaması halinde, yeniden iddianame düzenleyerek dosyayı mahkemeye gönderir. İlk kararda belirtilmeyen sebeplere dayanılarak yeniden iddianamenin iadesi yoluna gidilemez" şeklindeki hükmüne göre ilk kararda belirtilmeyen iade nedenlerine dayanılarak iddianamenin yeniden iadesi yapılamayacağı gözetilmeden, itirazın kabulü, yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı’nın 26.07.2016 tarih ve 94660652-105-34-7216-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 19.09.2016 tarih ve 2016/327487 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Söz konusu dosya incelenmekle:

Belirtilen husus dışında ... Cumhuriyet Başsavcılığı 13.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı üzerine verilen denetime uymayan şüpheli ... hakkında 18.06.2015 tarihli erteleme kararının kaldırılması kararı ile ertelemeyi kaldırarak 16.06.2015 günü 2015/28511 soruşturma, 2015/20034 iddianame ile kamu davası açılmıştır.

... . Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30.06.2015 gün ve 2015/231 değerlendirme numaralı yazısı ile “Şahsın askerde olmasına rağmen mernis adresine yapılan tebligatın şüphelinin denetim şartlarına uymamasının sonuçlarından haberdar olmadığından bahisle iade etmiş; itiraz üzerine ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin itirazın reddine karar vermiştir.

... . Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30.06.2015 gün ve 2015/231 değerlendirme numaralı yazısı ile “Şahsın askerde olmasına rağmen mernis adresine yapılan tebligatın şüphelinin denetim şartlarına uymamasının sonuçlarından haberdar olmadığından bahisle iade etmiş; itiraz üzerine ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin itirazın reddine karar vermiştir.

Bu karar üzerine Cumhuriyet Başsavcılığı dosyayı yeniden denetimli serbestliğe kaydederek Gaziantep Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce 23.07.2015 gün ve 2015/3527 nolu erteleme kararı ile gönderilmiştir.

Denetimli serbestlik müdürlüğü 09.10.2015 günü rehberlik ve iyileştirme programı (bu programın altında bu programa uyma ve uymamanın neticelerini kanundaki terimlerle yazarak) şüpheli (yükümlü)’ye ilgili büroca bizzat tebliğ edilmesine rağmen yükümlü uymamıştır. Bu kez 17.12.2015 gün tarihli uyarma kararı almış bunu da posta ile aynı çatı altında oturan annesine tebliğ etmiştir. Hükümlü buna da uymamış bir mazeret bildirmiştir ancak mazeret ret edilerek ilgili kurumca dosyanın kapatılmasına karar verilmiş ve dosya Cumhuriyet Başsavcılığı'na iade edilmiştir.

Cumhuriyet Başsavcılığı bu kez 21.03.2016 tarih ve 2016/10662 iddianame no ile kamu davası açmış; ... Asliye Ceza Mahkemesi bu kez tebliğ zarfında uyarı şerhi yok bu nedenle ısrar olmadığından dava şartı yok diyerek iade etmiş. Bu karara karşı itiraz üzerine ... 4. Ağır Ceza Mahkemesi (tebliğ zarfında “bu zarfta uyarı kararı mevcuttur” demesine ve uyarı kararı da açık ve net kanuni terimlerle yazıldığı halde ) itirazın kabulü yerine reddi kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle KYB yoluna başvurulup başvurulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2352, Karar No: 2018/9169, Tarih: 08.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2017/2352 E.  ,  2018/9169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 01.12.1977 – 31.12.1995 ve 19.06.2002 – 31.12.2010 tarihleri arasındaki vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun ile bu dönemlerin borçlarını 6111 sayılı Kanun hükümleri kapsamında ödedikten sonra yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine kararı verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

30.05.2011 tarihli başvurusu üzerine 01.10.2008 tarihinden itibaren 5510 sayılı Kanunun 4-b maddesi kapsamında sigortalı olarak kabul edilen ve bu dönem borçları 6111 sayılı Kanun kapsamında yapılandırılan davacının adına 0161919901 no ile 17.04.1981 tarihinde prim ödendiği anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25'inci maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu ....sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar,kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da ..... veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan... birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

Öngörülen istisnalar dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 4'üncü maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendine göre ise, hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ticarî kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar ile gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar sigortalı sayılmışlardır.

0161919901 no ile 17.04.1981 tarihinde yapılan prim ödemesinin isteğe bağlı sigortalılık ödemesi olarak değerlendirilerek karar verilmesi gerektiği yönündeki Dairemiz bozma ilamının maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmakta olup bu bağlamda söz konusu 17.4.1981 günlü prim ödemesinin zorunlu bağkur sigortalılığına dayalı bir prim ödemesi olduğu gözetilerek Mahkemece, davacının vergi kaydının bulunduğu belirtilen dönem yönünden kendi nam ve hesabına çalışmasına ilişkin işyeri kayıtları araştırılarak,1479 sayılı Kanunun 26. maddesinde düzenlenen, “sosyal güvenliğin vazgeçilmez ve kaçınılamaz” kamusal yapısı gereği yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirme yapılıp, davacının sigortalılık durumunun 1479 sayılı Yasanın 24 ve 25. maddeleri esas alınmak suretiyle değerlendirilmeli ve zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gereken dönem, kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde tespit edilmeli, varılacak sonuca göre tahsis koşullarıda iredelenerek karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 08.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2014/11044, Karar No: 2014/18471, Tarih: 18.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/11044 E.  ,  2014/18471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, mısır ve tütünün 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) Alaşehir Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4568, Karar No: 2015/12780, Tarih: 07.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/4568 E.  ,  2015/12780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 07.04.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat... ile karşı taraf adına davacı asil katılmıştır. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukat ve davacının sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, fark kıdem tazminatı istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı işçinin kıdem tazminatı hesabında daha önce memur olarak davalı Kurumda çalıştığı sürenin dikkate alınıp alınamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşverene ait bir ya da birkaç işyerinde belli bir süre çalışmış bir işçinin, işini kaybetmesi halinde işinde yıpranması, yeni bir iş edinmede karşılaşacağı güçlükler ve işyerine sağladığı katkı göz önüne alınarak, geçmiş hizmetlerine karşılık işveren tarafından işçiye kanuni esaslar dahilinde verilen toplu paraya “kıdem tazminatı” denilmektedir. Kıdem tazminatının şartları, hesabı ve ödeme şekli doğrudan İş Kanunlarında düzenlenmiştir.

Kıdem tazminatı, feshe bağlı haklardan olsa da, iş sözleşmesinin sona erdiği her durumda talep hakkı doğmamaktadır.

Kıdem tazminatı, feshe bağlı haklardan olsa da, iş sözleşmesinin sona erdiği her durumda talep hakkı doğmamaktadır.

1475 sayılı İş Kanunu'nun 4/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Yine, istifa etmek suretiyle işyerinden ayrılan işçi kıdem tazminatına hak kazanmayacağından, istifa yoluyla sona eren önceki dönem çalışmaları kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmaz. Ancak aynı işverene ait bir ya da değişik işyerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı definin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin kamu kurumlarında işçilikte geçen hizmetlerinin birleştirilmesi için önceki çalışmaların, fesih şekli itibarıyla kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sona ermesi gerektiği 1475 sayılı Kanun'un 14/5. maddesinde açık biçimde düzenlenmiş olmakla, aynı kuralın memur ya da sözleşmeli personel olarak çalışılan süre yönünden de değerlendirilmesi gerekir. Temel amacı işçiyi korumak olan İş Kanununun, işçi yönünden öngörmediği bir kuralın memur olarak çalışılan süre için uygulanması düşünülemez. Aksine çözüm tarzı, tüm süreyi işçilikte geçirdiği halde ilk dönem çalışması istifa ile sona eren işçi bakımından bir eşitsizlik ortaya çıkarır.

İşyerinde memur ya da sözleşmeli personel olarak çalışmış olan ve kendi isteği ile ayrılarak başka bir kamu kurumunda işçi olarak çalışmaya başlayan işçi yönünden yapılan işlemin prosedür gereği olduğundan da söz edilemez. İşçi daha iyi şartlarda ve ayrı bir statüde çalışma yolunu seçmiştir. Bu itibarla istifa ile sona eren memur ya da sözleşmeli personel döneminin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması doğru olmaz. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları da bu doğrultudadır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 15.10.2008 gün ve 2008/ 9-586 esas, 2008/ 633 karar; 28.11.2007 gün ve 2007/ 9-814 esas, 2008/ 896 karar).

İstifa ile sona ermemiş olan memuriyet dönemi ile sözleşmeli personel olarak çalışılan süreler 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 6. maddesinde sözü edilen özel tavan gözetilmek suretiyle tazminat hesabında dikkate alınmalıdır.

İstifa ile sona ermemiş olan memuriyet dönemi ile sözleşmeli personel olarak çalışılan süreler 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 6. maddesinde sözü edilen özel tavan gözetilmek suretiyle tazminat hesabında dikkate alınmalıdır.

Somut olayda, davacının, 06.10.1977 tarihinden itibaren ... Başmüdürlüğü nezdinde 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na tabi memur statüsünde teknisyen olarak çalışmaya başladığı, çalışmasının aralıksız 30.03.1993 tarihine kadar devam ettiği, 17.02.1993 tarihli dilekçesi ile işverene başvurarak, 07.10.1992 tarihinde hukuk fakültesi mezunu olduğunu, işletmeye daha faydalı hizmet vermek amacıyla avukatlık stajını yapmak istediğini, teşkilatta görev yapmakta iken avukatlık stajına devam etmesinin 1136 sayılı Kanun'a uygun bulunmadığını, bu sebeple özlük hakları saklı kalmak şartıyla görevinden ayrılmak istediğini belirterek gereğinin yapılmasını talep ettiği, davacı talebinin "uygur görüşle" makama arz edildiği ve makamın onayı sonucu 30.03.1993 tarihinde görevinden ayrıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı, davalı kurum tarafından 24.12.1996 tarihinde yapılan avukatlık sınavında başarılı olması üzerine, kendisi ile 399 sayılı KHK hükümleri kapsamında 14.02.1997 tarihli sözleşme yapılarak sözleşmeli personel statüsünde ve avukat olarak yeniden çalışmaya başlamıştır. Daha sonra davalı Kurumun özelleştirilmesi üzerine, davacı, 24.03.2006 tarihinde iş sözleşmesi imzalayarak, davalı işyerindeki çalışmasına işçi statüsünde devam etmiş ve 31.01.2013 tarihinde taraflar arasında imzalanan ikale sözleşmesine istinaden ve emeklilik sebebiyle iş sözleşmesi sona ermiştir.

Davacı, avukatlık stajını yapmak amacıyla istifa edip, işe dönmek istediğini iddia etmiş ise de, avukatlık stajını tamamlayınca, davalıya ait işyerinde işe başvurduğunu, ancak alınmadığını ispat edememiştir. Davacı, avukatlık stajının ikmalinden itibaren iki yıldan fazla süre geçtikten sonra davalı kuruma yeniden işe başlamak için başvurmuştur. Bu sebeple, davacının 06.10.1977-30.03.1993 döneminde 657 sayılı Kanun'a tabi olarak geçen çalışmalarının kıdem tazminatına esas hizmet süresine dahil edilmemesi gerekmektedir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5679, Karar No: 2023/2097, Tarih: 06.04.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/5679 E.  ,  2023/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/(1)-b-2 maddesi uyarınca talebin kabulü ile kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakanı ...’a ait 602 ada 8 parsel sayılı taşınmazın öncelikle dava dışı ...’e, ondan da davalılara 1/2’şer paylı olarak devredildiğini, devrin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvzaaalı olarak yapıldığını, dava konusu taşınmaz üzerinde 3 dükkan 3 mesken olarak kullanılan bağımsız bölümlerin yer aldığını, mirasbırakan tarafından kendisi hakkında dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan bağımsız bölümleri kullanması nedeniyle icra takibi başlatıldığını, temlikin çok düşük göstermelik bir bedel üzerinden gerçekleştiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescile karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, mirasbırakanın piyasaya borçları olduğunu, bir takım sağlık problemleri nedeniyle bir çok kez özel hastaneye gitmek zorunda kaldığını, bu nedenlerle taşınmazını satttığını, bedelin ödendiğini, muvazaanın olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.02.2021 tarihli ve 2016/380 Esas, 2021/98 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazın öncelikle mirasbırakan tarafından dava dışı ...’e, ondan da 3 yıl sonra davalılara devredildiğini, resmi akitte gösterilen değer ile rayiç değer arasında fark bulunmadığı, işlemin muvazaalı olduğu iddiasının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın mirasbırakanın tek taşınmazı olduğunu, öncelikle taşınmazın ara malik ...'e, ondan da davalılara 1/2'şer paylı olarak düşük bedelle devredildiğini, dava konusu taşınmazın satış işlemine konu edilmesine rağmen üzerinde yer alan bağımsız bölümlerden bir tanesinde mirasbırakanın ölene kadar ikamet etmeye devam ettiğini, diğer bağımsız bölümde ise davalı ...'in kaldığını, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.