muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14920, Karar No: 2014/3955, Tarih: 04.03.2014

Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen yada rızayla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut, (mesken) bir kimsenin geçici de olsa oturmak için sığındığı her nevi yer olarak tanımlanabilir.Medeni kanunun 19 uncu maddesinde tanımlanan her ikametgah TCK. anlamında bir konuttur Kişinin ihtiyaçlarından bir veya bir kısmının yerine getirildiği yani yaşamsal faaliyetlerini geçirdikleri yer konuttur. Konutun bir bina olması şart değildir. Konut eklentisi (müştemilat) ;konuta bitişik yada onun yakınında olan, konut veya benzerî yapıların kullanılış amaçlarından herhangi birini tamamlayan diğer yapılar veya yerlerdir. Balkon, koridor, sahanlık, etrafı çitle çevrili avlu, eve ait etrafı duvarla çevrili bahçe, buna örnek gösterilebilir. Diğer bir anlatımla, girilmesi konutta oturanların huzur ve güvenliğini bozabilecek konuta bağlı veya pek yakın ek yapılar veya yerlerdir. Avlu, ahır, bahçe, taraça, samanlık, odunluk, kömürlük, balkon gibi yerler eklentidir. Konut veya eklentiyi dış dünyadan ayırıcı belirtiler, o yer sahibinin yaşama biçimi,mevcut olanakları,sosyal ve ekonomik durumu ile kültürel ve yöresel özelliklere, gelenek ve göreneklere göre farklılıklar gösterebilir.Bu husus,olaysal olarak değerlendirilmeli,tayin ve takdir edilmelidir.

Apartman giriş kapısından sonraki koridorların, merdiven ve merdiven boşluklarının, daire giriş kapısı ön kısımlarının, sahanlıkların apartmanda oturanlara ait ortak “eklenti” olduğunun kabulü gerekir. Apartman dış kapısının açık kalması, bu kısımların eklenti olma niteliğini etkilemeyeceği gibi eklenti sayılmamasına da neden olmaz.Dış kapının konması;bu yerlerin dış alemle ilgisinin kesildiğine ve yasa dışı bir amaçla içeri girilmesine izin verilmediğine ilişkin iradenin bir göstergesidir. Merdivenler ve sahanlık, konuta giriş çıkış için zaruri, konutun kullanış amacını tamamlayan ve sağlayan, konuta bağlı yerlerdendir.Her isteyenin bu yerlere girmesi ve yararlanması olanaksızdır.Sahanlık ve merdiven olmadan konut olamayacağı gibi, konut olmadan da merdiven ve sahanlık olamaz.Bu itibarla konut ve apartman merdiveni birbirinden ayrılmaz birer parça ve merdivenler konutun,eklentileridir.

Rızaya aykırı olarak girme veya rıza ile girildikten sonra çıkması istenilmesine rağmen çıkmayan kişi bu eylemini, açık bir rızaya gerek olmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerinde işlemesi hâlinde Fail ikinci fıkraya göre cezalandırılacaktır. Girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri, Avukatlık bürosu, Doktor muayenehaneleri, Emlak bürosu, Mimar bürosu, v.b. gibi izinle girilmesi gereken yerlerdir. Girilmesi mutat olan yerlere, süper marketler, mağazalar, dükkanlar, pasta salonları, kahvehane, restoran ve lokantalar.sinema,tiyatro,otel,bar, hastane,örnek gösterilebilir. Halka açık olduğu saatlerde bu gibi, yerlere giriş de suç oluşmaz. Ancak halka kapalı olan saatlerde buralara rıza haricinde girilmesi hâlinde bu fıkradaki suç oluşacaktır.

Sanığın Devlet Demir yollarına ait malzemelik atölyesinde bulunan ve rayların yapımında kullanılan demir çubukları malzemelik atölyesinin üst çatısını delmesi sonucunda peyderpey aynı kast altında kısa zaman aralıkları ile bahse konu atölyeden motorsikletle götürerek sakladığı, ihbar üzerine bu malzemelerin bulunduğu yerde üç tekerlekli motorsikleti ile birlikte yakalandığı, bu şekilde sanığın kamu kurumu olan devlet demir yollarına ait malzeme atölyesinin çatısını kırmak sureti ile kamu malına zarar verme suçunu, kamuya ait bir işyerine izinsiz olarak girerek işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunu ve bir kalemde götüremeyeceği eşyaları kısa zaman aralıkları ile peyder pey götürmesi şeklindeki eyleminin zincirleme biçiminde kamu kuruma ait eşya hakkında hırsızlık suçu işlediği iddia ve kabul edilen olayda;

Gerçeğin şüpheye yer vermeyecek şekilde ortaya çıkartılması bakımından, hırsızlığa konu malzemenin kapalı, işyeri vasfında alanda mı yoksa açık alanda mı muhafaza edildiği, hırsızlık fiilinin hangi tarihte gerçekleştiği, kurum zararının oluşup oluşmadığı, kurum zararı oluşmuşsa niteliği ve ne kadar olduğu, depoda muhafaza edilen hurdalık malzeme miktarı bakımından bir muhasebe kaydı ve hırsızlığa konu depoda bir bekçi bulundurulup bulundurulmadığının tespit edilmeden, ayrıca malzeme atölyesinin çatısı delinmek suretiyle zarar verildiği iddia edilmesine göre, olay mahallinde keşif yapılarak zararın ne şekilde oluştuğu, ne kadar olduğunun belirlenmesi konularında bilirkişi raporu alınmadan, hırsızlığa konu eşyanın peyder pey bulunduğu yerden alınıp bir yerde biriktirilmesinin, fiilin teselsül ettiğinin kabulü için yeterli olmayacağı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun eksik kovuşturmayla cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/19053, Karar No: 2020/2056, Tarih: 05.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/19053 E.  ,  2020/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyetler

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde katılan ...’taki yaralanmanın, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve yüzünde sabit ize neden olduğu ayrıca hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derecede etkileyen kemik kırığının meydana geldiği olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi ve TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanığa verilen ... cezaları bakımından Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 05.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4337, Karar No: 2014/10029, Tarih: 22.10.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/4337 E.  ,  2014/10029 K.**

* GÖREV

* İHALEYE FESAT KARIŞTIRMAK

* HASTANENİN TEMİZLİK İHALESİNE FESAT KARIŞTIRMAK

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 205

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 318

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükmolunan ceza miktarı itibarıyla koşulları bulunmadığından sanık G.. T..'in duruşma isteminin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

765 sayılı TCK'nın 205. maddesindeki suçun maddi unsurunun sanığın kendisi ve üçüncü şahıslar lehine haksız çıkar sağlamak olduğu, bu öğenin gerçekleşmesi halinde ihaleye fesat karıştırma suçunun oluşacağı; S.. R..nce oluşturulan son soruşturma kurulunun iddianame yerine geçen 17/12/2007 tarihli kararında'' sanıkların Selçuk Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Hastanesinin 2004 ve 2005 yılı temizlik ihalesinin yapılması sırasında yaklaşık maliyetin Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliğine aykırı olarak tespit edildiği, makina bedellerinin amortisman tutarının yaklaşık maliyete dahil edilmesi gerekirken her ay makina bedelinin tamamının yaklaşık maliyete dahil edildiği, temizlik ekipman bedellerinin yıllık bir defa yaklaşık maliyete dahil edilmesi gerekirken sarf malzemesi bedeli gibi 12 ay ayrı ayrı yaklaşık maliyete dahil edildiği, temizlik malzemelerinin piyasa fiyatlarından daha fazla bedel ödenerek satın alındığı, 2005 yılı ihalesinde ihaleye katılacak olan isteklilerden, mesleki ve teknik yeterliliğin belirlenmesi için anılan Yönetmeliğin 43. maddesi uyarınca son 5 yıl içinde 120 gün kesintisiz işçi çalıştırıldığına dair belge istenmesi gerekirken, 422 işçi için bu belgenin istenildiği, böylece ihaleye katılım şartları zorlaştırılarak başka firmaların katılımının engellendiğinin'' iddia edilmesi ve Danıştay 1. Dairesinin 12/03/2008 gün 2008/119 E.-2008/293 K. sayılı kararında yer alan ''2005 yılı temizlik ihalesinde yaklaşık maliyetin fazla gösterilmesi sonucunda kurumun zarara uğratıldığının somut delillerle ortaya konulması, 2004 yılı temizlik ihalesinde esas alınan yaklaşık maliyetin hukuka aykırı bir usulle belirlenmesi nedeniyle oluşan zarar parasal değer olarak ispatlanamasa da ihalenin usule aykırı olarak yapıldığının sabit olduğu ve bu aykırılık nedeniyle kamu zararının tespitine ilişkin dosyada bulunan ve elde edilecek diğer delillerin takdiri mahkemeye ait olmak üzere şüphelilerin üstlerine atılı suçu işlediklerini doğrulayacak ve haklarında kamu davasının açılmasını gerektirecek yeterli kanıtın dosyada mevcut olduğu ''şeklindeki saptama karşısında, eylemlerin sübutu halinde 765 sayılı TCK'nın 205. maddesinde düzenlenen ihaleye fesat karıştırma suçunu oluşturabileceği ve son soruşturma kararı tarihi itibariyle davaya bakmanın Ağır Ceza Mahkemesinin görevine girdiği gözetilmeden görevsizlik kararı verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar, müdafiileri ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13671, Karar No: 2017/25104, Tarih: 16.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/13671 E.  ,  2017/25104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16/11/2017 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki...ilçesi, ... Beldesi, ... Mahallesi, 110 ada 36 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki yapılara Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca yayınlanan yapı yaklaşık birim maliyetleri hakkındaki tebliğe göre m² birim fiyatı uygulanıp yıpranma payı da düşülerek, tel çite ise niteliğine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gibi, üzerindeki fındık ağaçlarına taşınmazın kapama fındık net gelirine göre belirlenen bedelinden mutad münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle değer tespiti yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerindeki fındık ağaçları ile zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masrafları ile yıllık ortalama toptan kg. satış fiyatlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilerek bu verilere göre fındık ağaçlarının dava tarihindeki bedelinin tespit edilmesi gerektiği halde 2014 yılı verilerini esas alan rapor doğrultusunda eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.480,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.480,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 16/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3725, Karar No: 2024/1860, Tarih: 06.06.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3725 E.  ,  2024/1860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki geçici abonelik tesisi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin tapuda Ankara ili, Keçiören İlçesi, Bağlum Mahallesi , 91273 ada 1 parselde kayıtlı 33 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, müvekkilinin söz konusu taşınmazın elektrik aboneliği için davalı şirkete yaptığı başvurunun kabul edilmediğini ileri sürerek; davanın kabulü ile dava konusu taşınmazına geçici elektrik aboneliği tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; binanın imalatının tamamen bitmesine rağmen yapı kullanma ruhsatının alınmadığını, bu nedenle 3194 sayılı İmar Kanunu'nun (3194 sayılı Kanun) 31 nci maddesi gereğince elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılamayacağını, davacının imar barışından yararlanıp yararlanmadığı, idareye usulüne uygun başvurusunun olup olmadığı bilgisinin de dosyaya kazandırılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yapı ruhsat tarihinin 11.06.2007 olduğu, tüm yasal şartların oluştuğu, aynı binadaki konutlara da geçici abonelik tesis edildiği gerekçesiyle; davanın kabulü ile dava konusu bağımsız bölüme tüm masrafları davacıya ait olmak üzere geçici elektrik aboneliğinin tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; gerekçeli kararda uyuşmazlık konusu yapının fenni gereklere uygun olduğu tespitine yer verilmiş ise de, dosyada söz konusu tespite dayanak oluşturacak bilirkişi raporunun bulunmadığını, Yargıtay kararları gereğince bilirkişi incelemesi yapılmadan karar verilmesinin olmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; gerekçeli kararda uyuşmazlık konusu yapının fenni gereklere uygun olduğu tespitine yer verilmiş ise de, dosyada söz konusu tespite dayanak oluşturacak bilirkişi raporunun bulunmadığını, Yargıtay kararları gereğince bilirkişi incelemesi yapılmadan karar verilmesinin olmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 30 ve 31 nci maddesine göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün olmayıp, dava konusu dairenin bulunduğu binanın yapı kullanma (iskan) izninin alınmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, abonelik tesisi talep edilen ve yapı (inşaat) ruhsat tarihi 11.06.2007 olan bağımsız bölümün bulunduğu binanın 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 30 ve 31 nci maddesinde belirtilen yapı kullanma izin belgesinin bulunmadığı, ancak binanın inşaatının tamamlanarak belediyecilik hizmetlerinden yararlanır durumda olduğu, aynı ada ve parsel üzerinde bulunan bağımsız bölümlere daha evvel mahkeme kararıyla geçici abonelikler tesis edildiği ve 3194 sayılı Kanun'un Geçici 11 nci maddesinde yapılan değişiklikler göz önünde bulundurulduğunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, geçici elektrik aboneliği tesisi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3194 sayılı Kanun'un 30, 31 ve Geçici 11 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye; geçici abonelik tesisi talebinde bulunan davacıya ait bağımsız bölümün bulunduğu binanın yapı ruhsat tarihinin 01.07.2022 tarihi öncesine ait olmasına, kaldı ki 01.07.2022 tarihli ve 7417 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesiyle değiştirilen 3194 sayılı Kanun'un Geçici 11 inci maddesi uyarınca 31.12.2021 tarihinden önce yapılan yapılar için "yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma" şartının aranmamasına, dava konusu bağımsız bölümün bulunduğu binanın belediyecilik hizmetlerinden yararlanmakta bulunmasına, 3194 sayılı Kanun'un Geçici 11 inci maddesinde sayılan şartların somut olayda gerçekleşmiş olmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8554, Karar No: 2020/3005, Tarih: 03.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8554 E.  ,  2020/3005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Sanık ... hakkında CMK’nın 223/2-e maddesi gereği beraat

Sanıklar ... ve ... hakkında TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4. maddeleri gereği mahkumiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Taksirle yaralama suçundan sanık ...’nun beraatine;sanıklar ... ve ...’nin mahkumiyeti ile haklarındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna tabi bulunduğu, aynı Kanunun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda mercide yanılmanın başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı, mahkemece verilen kararın temyize değil, itiraza tabi olduğu nazara alınarak, katılan vekilinin 25.11.2015 havale tarihli temyiz isteminin, itiraz mahiyetinde olduğu değerlendirilerek CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca dosyanın merciine gönderilmesi gerektiği, bu aşamada dairemizce incelenecek bir hüküm bulunmadığı anlaşılarak dosyanın isteme uygun olarak incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Olay günü 21 yaşında olan katılanın Starlight Otelde stajer garson olarak çalışırken sanık ...’nin kendisine ve arkadaşı Enes‘e otelin restoranında bulunan şemsiye taşlarını bulunduğu yerden kaldırıp restorandan 3 kat aşağıda bulunan depoya taşınmasını söylemesi üzerine taşları taşımak için otelin tabak arabasına yüklerken taşların ağır olması nedeniyle sağ eli işaret parmağının taş ile demir arasına sıkışması sonucu sağ eli işaret parmağının ikinci boğumdan koparak vücut fonksiyonlarına etkisi orta (3) derecede kırık olacak şekilde yaralandığı olayda;otelin mali işler müdürü olan ve kazanın meydana geldiği işle ilgili görev ve sorumluluğu bulunmayan sanığın beraatine karar verilmesine yönelik mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

Hükmün gerekçesinde iddianameye konu eylem nedeniyle sanığın kusurunun bulunmadığı belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında “sanığın söz konusu suçu işlediğine dair, somut, şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil elde edilememesi nedeniyle yüklenilen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ” sanığın beraatine karar verilmesi,

Hükmün gerekçesinde iddianameye konu eylem nedeniyle sanığın kusurunun bulunmadığı belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında “sanığın söz konusu suçu işlediğine dair, somut, şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil elde edilememesi nedeniyle yüklenilen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ” sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasındaki “sanığın söz konusu suçu işlediğine dair, somut, şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil elde edilememesi nedeniyle yüklenilen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince” ibaresinin çıkarılarak yerine "sanığın taksire dayalı kusurunun bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi” ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 03/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.