muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26393, Karar No: 2013/19171, Tarih: 04.12.2013

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın , diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26/10/1995 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık ...'ın , diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26/10/1995 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4055, Karar No: 2013/8603, Tarih: 04.07.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/4055 E.  ,  2013/8603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.12.2012 gün ve 2012/155 Esas, 2012/325 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağdurun ruh sağlığındaki bozulmanın cezada arttırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin suç tarihinden itibaren en az 6 ay süre geçtikten sonra yapılması gerektiği gözetilmeden, 15.06.2012 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna dair Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi tarafından söz konusu süreden önce 03.10.2012 tarihinde düzenlenen rapor esas alınarak beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1215, Karar No: 2023/5047, Tarih: 18.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1215 E.  ,  2023/5047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/244 Esas, 2021/1372 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI: 2018/153 E., 2019/474 K.

Taraflar arasındaki TPMK Yeniden İnceleme Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 2017/04505 no.lu tasarım tescil başvurusunda bulunduğunu; bu tasarımlardan 13 numaralı tasarıma, ... Züccaciye Tic. ve San. A.Ş. tarafından, benzerlik, ve yenilik vasfının olmadığı gerekçesiyle yapılan itiraz sonucu davalının 2017/01372-2 no.lu tasarımı ile aynı olduğundan bahisle müvekkilinin 2017/04505-13 numaralı tasarımının iptaline karar verildiğini; tasarımların görsellerinin farklı olduğunu, dikkatli ve deneyimli bilgilenmiş kullanıcı nezdinde ürünün ayırt edicilik vasfının vasfının olduğunu, müvekkilinin tasarımının yeni olduğunu, tasarımlarda taklitin yasak ancak esinlemenin serbest olduğunu, müvekkilinin tasarımda farklılıkların fazla olduğunu ileri sürerek YİDK’nın 2018/T-193 sayılı kararının iptaline, 2017/04505-13 no.lu tasarımın tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin tasarımının davacı tasarımının başvuru tarihinden ve kamuya sunum tarihinden daha eski olduğunu, her iki tasarım arasında küçük farklılıkları aşacak mahiyette değişiklik bulunmadığını, dava konusu tasarımda davacının seçenek özgürlüğünü sınırlayacak teknik veya işlevsel bir sınırlama olmadığını, Kurum kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde, müvekkili markasının tanınmış marka olduğunu, davacı tarafça tescil ettirilmek istenen tasarımın müvekkili şirkete tescilli tasarımın aynısı olduğunu, desenlerin işlendiği tabakların birbirinin aynısı olduğunu, davacı tasarımlarının yenilik ve ayırt edicilik vasfının olmadığını, müvekkili şirket tescilinin davacı tescil başvurusundan önce olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde, müvekkili markasının tanınmış marka olduğunu, davacı tarafça tescil ettirilmek istenen tasarımın müvekkili şirkete tescilli tasarımın aynısı olduğunu, desenlerin işlendiği tabakların birbirinin aynısı olduğunu, davacı tasarımlarının yenilik ve ayırt edicilik vasfının olmadığını, müvekkili şirket tescilinin davacı tescil başvurusundan önce olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, davacıya ait 2017/04505-13 no.lu tasarımın başvuru tarihinin 05.07.2017 olduğu; davalıya ait 2017/01372-2 no.lu tasarımın başvuru tarihinin davacından daha önce 28.02.2017 olduğu, tasarımların her ikisinin de diyagonal grid düzeninde yerleştirilmiş floral formlardan oluşan damask desenler içerdiği, deseni oluşturan birimlerin her iki tasarımda da görsel açıdan birbirine yakın olduğu ve bu dizilimin ve birim büyüklüğünün tabağın tamamına oranının benzer olduğu, davalıya ait tasarımda bu birimlerin orta kısımda diyagonal değil gridin düz köşelerinde konumlandırıldığı, davacıya ait tasarımda ise bu birimlerin tüm yüzeyde gridin diyagonal köşelerinde konumlandırıldığı, birimlerin arasında küçük biçimsel farklılıkların olduğu, bu farklılıkların küçük ayrıntılardan ibaret olduğu, yani, davacıya ait 2017/04505-13 no.lu tasarımın, davalıya ait 2017/01372-2 no.lu tasarım karşısında yeni olmadığı, ayırt edici nitelik değerlendirmesinde bilgilenmiş kullanıcı ve seçenek özgürlüğü kavramlarının da ele alındığı, seçenek özgürlüğünün, davaya konu tasarımlar açısından oldukça geniş olduğu, bu formların elde edilmesinin herhangi bir teknik zorunluluktan kaynaklanmadığı, bilgilenmiş kullanıcının bu tür tasarımlar açısından, davaya konu tasarımın uygulandığı ürünleri ve ait oldukları piyasayı, ürün çeşitliliğini bilen, bu tür tasarımları sıklıkla görmüş, pazarı çeşitli sebeplerle takip etmiş deneyimli bir kullanıcı olarak kabul edildiği, dolayısıyla, belirlenen farklılıkların, bilgilenmiş kullanıcı üzerinde tasarımların yarattıkları genel izlenimler arasında bir farklılık yaratmayacağı, zira tasarımların belirgin şekilde benzer olduğu, ve birbirine çok yakın genel izlenim yarattığı, davacıya ait 2017/04505-13 no.lu tasarımın, davalıya ait 2017/01372-2 no.lu tasarım karşısında ayırt edici nitelik koşulunu da sağlamadığı, davaya konu 2018/T-193 sayılı YİDK kararının iptali koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkiline ait tasarım ile benzer olduğu iddia edilen davalıya ait tasarımın birbirinden çok farklı olduklarını, karşılaştırmaya konu tasarımlardaki şekli benzerliğinin, tasarımların aynı veya benzer olduğunu göstermediğini, ürünün bütününe bakılması gerektiğini, tasarımda yeniliğin, önceki tasarımdan tamamen farklılık olarak ele alınmaması gerektiğini, yararlanma ve benzetme serbesti ilkesiyle değerlendirilmesi gerektiğini, Yargıtay kararlarında tasarımların tümüyle farklı olmasının değil, farklılıkların benzerliklerden fazla olmasının, farklılıkların küçük ayrıntılardan fazla olmasının arandığını, müvekkili tasarımının değil bilgilenmiş kullanıcı, ortalama kullanıcıda dahi farklı olduğu izlenimini oluşturduğunu, bilirkişilerin bilgilenmiş kullanıcı üzerinde bıraktığı izlenime göre bir değerlendirme yapmadıklarını, akademik düzeyde bir irdeleme yoluna gittiklerini, müvekkiline ait tasarımların ayırt edici ve yeni olduklarını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşımadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde istinaf aşamasındaki itirazlarını yineleyerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı tasarım başvurusuna yapılan itiraz sonucu davacı tasarımının kısmen iptaline dair TPMK YİDK kararının iptali ile davacı tasarımının tescili talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1..6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1..6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3385, Karar No: 2020/2422, Tarih: 02.03.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/3385 E.  ,  2020/2422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, 17.09.2012 tarihinde, davalıların sürücüsü, işleteni ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı oldukları aracın çarpması sonucu müvekkilinin yaralanarak tedavi gördüğünü, bir yıl okuluna devam edemediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacılar lehine ayrı ayrı 1.000,00 TL maddi, davacı ... için 30.000,00, davacı ... için 30.000,00 TL, davacı ... için 40.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile davacının ... yönelik davasının husumet yönünden reddine, davacı ...'un 15.514,91TL tazminatın olay gününden işleyecek yasal faizi ile (davalı ... için dava gününden faiz işletilmek ve poliçe limiti ile sınırlı ve sorumlu tutulmak kaydı ile) davalılar ..., ... Taşımacılık, ... ve ... Sigorta A.Ş den zincirleme olarak alınıp davacılara verilmesine, davacılar ... ve ... maddi tazminat istemlerinin kanıtlanamaması nedeniyle reddine, davacı ... için 25.000,00TL, davacı ... için 10.000,00TL ve ... için 10.000,00TL olmak üzere toplam 45.000,00TL manevi tazminata karar verilmiş, hüküm, davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacılar vekilinin tüm, davalı İETT vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan iş göremezlik zararı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Sorumluluğu doğuran olayın, zarar görenin vücut bütünlüğünü ihlal etmesi hali 6098 sayılı TBK m. 54'te özel olarak hükme bağlanmıştır. Bu hüküm gereğince, vücut bütünlüğünün ihlali halinde mağdurun malvarlığında meydana gelmesi muhtemel olan azalmanın ve dolayısıyla maddi zararın türleri; tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar ve ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplar şeklinde düzenlenmiştir.

Sorumluluğu doğuran olayın, zarar görenin vücut bütünlüğünü ihlal etmesi hali 6098 sayılı TBK m. 54'te özel olarak hükme bağlanmıştır. Bu hüküm gereğince, vücut bütünlüğünün ihlali halinde mağdurun malvarlığında meydana gelmesi muhtemel olan azalmanın ve dolayısıyla maddi zararın türleri; tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar ve ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplar şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda davacı ... kaza tarihinde 15 yaşında lise öğrencisi olup hükme esas alınan Adli Tıp raporuna göre davacı küçüğün sürekli maluliyetinin olmadığı iyileşme süresinin 9 aya kadar uzayabileceği tespit edilmiştir. Hesap bilirkişisi tarafından küçük için kaza tarihinden itibaren 9 ay geçici işgöremezlik tazminatı hesabı yapılmış, mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak davacı ... bakımından 6.840,86 TL geçici iş göremezlik tazminatına hükmedilmiştir.

Davacı çocuğun kaza tarihindeki yaşı itibariyle, kazanç getiren herhangi bir işte çalışması sözkonusu olamayacağına ve bu yönden mahrum kalınan bir kazançtan bahsedilemeyeceğine göre; davacı çocuk için hesaplanan geçici işgöremezlik tazminatına hükmedilmemesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

3-(6098 sayılı TBK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça

gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı lehine takdir olunan manevi tazminatın bir miktar yüksek olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı lehine takdir olunan manevi tazminatın bir miktar yüksek olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin tüm, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 25,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... geri verilmesine 02/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.