muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/12227, Karar No: 2019/1326, Tarih: 28.01.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/12227 E.  ,  2019/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama neticesinde, iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olan ...'a ait olan ve Keşan Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/18 emanet eşyası defter numarasına kayıtlı 1 adet Canik 55 marka siyah tabanca ve şarjörün 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/1. maddesi gereğince müsaderesine dair Keşan Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2014 tarihli ve 2013/286 Esas, 2014/64 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 03.12.2018 tarih ve 2018/13369 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2018 tarih ve 2018/98561 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanıklar haklarında yapılan yargılama neticesinde, sanık ...'un mağdur ...'ı silahtan sayılan bıçak ile yaraladığından bahisle mahkumiyetine karar verildiği, Keşan Cumhuriyet Başsavcılığının 25.04.2013 tarihli ve 2013/32 soruşturma, 2013/412 Esas, 2013/181 sayılı iddianamesi ile bahse konu bıçağın müsadere edilmesinin talep edildiği, iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olan ...'a ait olan ve Keşan Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/18 emanet eşyası defter numarasına kayıtlı 1 adet Canik 55 marka siyah tabanca ve şarjör hakkında ise 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet suçu bakımından Keşan Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2013 tarihli ve 2013/32 soruşturma sayılı kararı ile ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, dolayısıyla suçta kullanılmayan ve 6136 sayılı Kanun'a aykırılık teşkil etmeyen silahın müsaderesine karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Keşan Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2014 tarihli ve 2013/286 Esas, 2014/64 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, hükmün TCK’nin 54. maddesi gereğince müsadereye dair paragrafından “1 adet mühürlü evrak ile birlikte, 1 adet Canik 55 marka t6472- 08 g000765 seri numaralı 9 mm çapında siyah tabanca ve şarjörü” ibareleri çıkartılarak yerine “1 adet mühürlü evrak ile birlikte, 1 adet Canik 55 marka t6472- 08 g000765 seri numaralı 9 mm çapında siyah tabanca ve şarjörünün sahibi ...’a iadesine”, ibarelerinin eklenmesine, infazın bu şekilde yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.01.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6663, Karar No: 2015/1667, Tarih: 19.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6663 E.  ,  2015/1667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2012/599-2013/557

Davacı F.. T.. vekili Avukat Ruhi tarafından, davalı M.. U.. aleyhine 04/12/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; olay tarihi, olayın gelişim biçimi ve yukarıdaki ilkeler birlikte değerlendirildiğinde davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.19/02/2015
Yargıtay — Esas No: 2016/6184, Karar No: 2016/8109, Tarih: 20.06.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/6184 E.  ,  2016/8109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar .. ve diğerleri aleyhine 09/01/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılardan ... hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalılara karşı açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılar ... ile ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan ... hakkında davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar açısından davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ... ... dışındaki davalılarca temyiz edilmiştir.

Davacı, .. . 23/12/2013 tarihli nüshasında: “ .. ” ve “ .. ” başlıklı haberlerle, gazetelerinin asılsız haber yapan, gerçekleri saklayarak iftira atan, gerçekleri gizlemek için pazarlık yapan, operasyonel gazetecilik yapan ve taşeron gibi gösterilmeye çalışılarak kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek, manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalılar ise, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, “Haberin veriliş şekli, kullanılan ibareler ve haberin bütünlüğü gözetildiğinde söz konusu haberin haber verme ve eleştiri kapsamı sınırları içinde kalmadığı açıktır. Kamuoyunca bilinen ve uzun yıllardır devam edegelen bir yayın grubunun bu şekilde ifadelerle gerçeğe uygun olmayan biçimde, eleştiri sınırlarının dışında haber yapılması karşısında davacı tüzel kişiliğin kişilik haklarının saldırıya uğradığı kabul edilmelidir. Ancak davalı ...'ün davalı gazetenin genel yayın yönetmeni olması karşısında dava konusu yayın nedeniyle hukuki sorumluluğunun bulunmadığı dikkate alınarak bu davalı yönünden davanın husumet nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.” gerekçesiyle davalı ... dışındaki davalılar açısından, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava dosyası arasındaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; dava konusu edilen haberin, davacı tüzel kişinin sahibi olduğu .. 22/12/2013 tarihli nüshasında çıkan “ .. ” başlıklı habere cevap niteliğinde yapıldığı anlaşılmaktadır. .. çıkan haberde, .. ifadesine göre, ... olduğu öne sürülen ... aleyhine haber yapmamaları için ... bir milyon dolar isteyerek şantaj yaptığı öne sürülmüştür. ... çıkan dava konusu haberin ise, bu habere cevap niteliğinde yapıldığı anlaşılmaktadır.

Dava dosyası arasındaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; dava konusu edilen haberin, davacı tüzel kişinin sahibi olduğu .. 22/12/2013 tarihli nüshasında çıkan “ .. ” başlıklı habere cevap niteliğinde yapıldığı anlaşılmaktadır. .. çıkan haberde, .. ifadesine göre, ... olduğu öne sürülen ... aleyhine haber yapmamaları için ... bir milyon dolar isteyerek şantaj yaptığı öne sürülmüştür. ... çıkan dava konusu haberin ise, bu habere cevap niteliğinde yapıldığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda; bir önceki gün davacıya ait gazetede yapılan habere cevap niteliğinde yapıldığı anlaşılan dava konusu haberde, okuyucunun ilgisini çekmek amacıyla çarpıcı başlıklar kullanılması saldırı niteliğinde değildir. Bu nedenle, dava konusu haberde kişilik haklarına saldırıda bulunulmadığının kabulü gerekir. Öyleyse, istemin tümden reddi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, temyiz eden davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27681, Karar No: 2020/13460, Tarih: 23.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/27681 E.  ,  2020/13460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/1. maddesi gereğince 9 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi sonuca etkili görülmediğinden, hırsızlık suçu nedeniyle mahkumiyet hükmü kurulurken 5237 sayılı TCK'nun etkin pişmanlığa ilişkin 168/2. maddesinin anılan Yasanın 61. maddesindeki sıralama dikkate alındığında aynı Kanunun 31/3. maddesinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde,

Her ne kadar 22/11/2012 tarihli celsede suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan sehven hüküm kurulmamış ve bu eksiklik 01/07/2013 tarihli ek karar ile mala zarar verme suçundan hüküm kurmak suretiyle giderilmişse de mahkemenin 22/11/2012 tarihli hükümle dosyadan el çektiği, bu itibarla 01/07/2013 tarihinde dosyayı yeniden ele alarak vermiş olduğu ek kararın hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK’nın 151/1 ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2.maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, suça sürüklenen çocukların savunmasının alındığı 08/05/2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Yz. İşlr. Md. Y. M.H./ D.
Yargıtay — Esas No: 2020/3401, Karar No: 2020/9969, Tarih: 12.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/3401 E.  ,  2020/9969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan ve kamulaştırmasız el atılan muhtesatın bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan ve kamulaştırmasız el atılan muhtesatın bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Karışık meyve bahçesi niteliğindeki taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının zeminde kapladığı alan belirlenerek, taşınmazın kapama meyve bahçesi niteliğinde kabulü ile net meyve geliri esas alınarak değer biçildikten ve zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin net gelirine göre biçilen değer düşüldükten sonra meyve ağaçlarının bedellerinin tespitinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 12/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11596, Karar No: 2016/8089, Tarih: 05.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/11596 E.  ,  2016/8089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2005 takvim yılına ait düzenlenmiş faturalar veya onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak miktarda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı, suç tarihinin de son faturanın düzenlendiği tarihe göre belirleneceği gözetilip, zamanaşımı süresinin dolup dolmadığı da değerlendirilerek toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

2-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3755, Karar No: 2019/191, Tarih: 16.01.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/3755 E.  ,  2019/191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı tarafından davacı aleyhine ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/3093 E. sayılı dosyası ile başlatılan takibin dayanağı senetteki keşideci imzasının ve senet üzerindeki yazıların davacının eli ürünü olmadığını belirterek, ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/3093 E. sayılı dosyası ile başlatılan takip nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespiti ile davalı aleyhine kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile dava dışı borçlu ...'ın, devletten bazı ihaleleri ortak aldığını ve devamlı iş ortaklığı yaptığını, davacıya da ortak olarak iş yaptıran taraflara davacı tarafından fatura kesildiğini, takibe dayanak bononun da fatura karşılığında verildiğini, davacının davalıya bono miktarı kadar borcu bulunduğunu belirterek, davanın reddi ile davacı aleyhine tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davaya konu takibin dayanağı olan senetteki imzanın davacı keşideci ...'un eli ürünü olmadığının grafolojik bilirkişi raporu ile tespit edildiği, senetteki keşideci imzasının sahte olduğuna yönelik iddianın herkese karşı ileri sürülebilecek mutlak def'ilerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ... İcra Müdürlüğü’nün 2015/3093 E. sayılı dosyasından takibe konu edilen keşidecilerinden birinin ... olduğu 15/05/2012 tanzim tarihli, 30/12/2012 vade tarihli 6.500 TL miktarlı bonodan dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, davacının takibin iptali talebinin ise menfi tespit davasının konusu olamayacağından reddine, davalı aleyhine kötüniyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisinin keşidecisi, davalının da lehtarı olduğu dava konusu bonoda kendisine atfen atılan imzanın eli ürünü olmadığını belirterek menfi tespit isteminde bulunmuştur. Mahkemece yaptırılan grafolojik bilirkişi incelemesinde, bonoda davacıya atfen atılan keşideci imzasının davacıya ait olmadığı saptanmıştır. Ancak, davalı cevap dilekçesinde davacının iddialarının aksini ispat için yemin deliline de dayanmıştır. Bilirkişi raporu ile imzanın davacıya ait olmadığı anlaşılsa bile, davalı, “dava konusu bonoda davacı keşideciye atfen atılan imzanın davacı tarafından atıldığı” vakıasını ispat için davacıya yemin teklif edebilir. Bu itibarla mahkemece davalıya yemin deliline başvurulup başvurulmayacağının sorulmaması tahkikatın eksik kalmasına sebep olmuştur. Eksik tahkikatla hüküm kurulamaz. Bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 16/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.