muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/936, Karar No: 2024/2429, Tarih: 15.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/936 E.  ,  2024/2429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2023/312 E., 2023/732 K.

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... Bakanlığına bağlı işyerinde hizmet alım sözleşmesi kapsamında çalışmaktayken 696 ... Kanun Hükmünde Kararname (696 ... KHK) hükümlerine göre 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davalı Bakanlık ile davacı arasında sürekli işçi kadrosuna geçirilirken imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 nci maddesinde; asgari ücretin belirli bir oran fazlasının davacının ücreti olarak öngörüldüğünü, sözleşme hükmüne göre ücretin her yıl asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlenmesi gerekmesine karşın sözleşmeye aykırı olarak davacının ücretinin asgari ücret seviyesine çekilmek ve bu ücrete %4 oranında zam uygulanmak suretiyle eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek davacının eksik ödemeden kaynaklı ücret, ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.....2022 tarihli kararıyla; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 27.12.2022 tarihli kararıyla; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve uygulanan toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 15.03.2023 tarihli kararıyla; davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek arabuluculuk başvuru tarihindeki koşullar göz ardı edilerek 01.01.2021 tarihinden sonraya ilişkin fark alacakların hesaplanmasında 08.09.2021 imza tarihli toplu ... sözleşmesinin ilgili maddelerindeki düzenlemelerin dikkate alınmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda değerlendirme yapıldığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; önceki itirazlarını tekrar ederek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; hesaplama dönemi bakımından arabuluculuk dava şartının yerine getirilip getirilmediği ve hüküm altına alınan fark alacakların hesap dönemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 ... ... Kanunu'nun 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 6772 ... Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 ... Kanunla 6212 ... Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 7036 ... ... Mahkemeleri Kanunu'nun 3 üncü maddesi, 696 ... KHK ile 375 ... Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7528, Karar No: 2010/8176, Tarih: 09.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/7528 E.  ,  2010/8176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.12.2007 gün ve 2006/138-2007/306 sayılı kararı onayan Daire’nin 04.03.2010 gün ve 2008/6331-2010/2425 sayılı kararı aleyhinde 09.07.2010 vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin yaklaşık 50 yıldır "supermax" markası altında tıraş bıçağı ve jilet üretmekte olduğunu, "supermax" ibareli markanın 8. sınıftaki mallar için tescili talebine davalı şirketin “kartal+süpermaks” ibareli tescilli markasını mesnet göstererek itiraz ettiğini, bu itirazın reddedildiğini, ancak davalı şirketin ikinci kez yaptığı itirazın YİDK tarafından kısmen kabul edilerek, bir kısım malların davalı şirket adına tescilli markaya benzerlik gerekçesi ile listeden çıkartıldığını, halbuki iki markanın benzer olmadığı gibi müvekkilinin markasının 100’ü aşkın ülkede tescilli olup Paris Sözleşmesi'ne göre tüm Dünyada ve Türkiye'de tanınmış marka olduğunu, davalı şirketin müvekkiline ait ibareyi marka siciline tescil için yaptığı önceki başvuruların reddedildiğini, bu durumun da davalının kötüniyetini kanıtladığını ileri sürerek, YİDK kararının iptaline, başvuru konusu markanın reddedilen sınıflar bakımından da müvekkili adına tesciline, olmadığı takdirde davalı markasının sicilden terkinine (hükümsüzlüğüne) karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 1917 yılından bu yana traş bıçağı imal ettiğini, davacının tescilini istediği markanın müvekkili markasına benzer olduğunu, davacının 556 sayılı KHK'nin 7/son maddesinden yararlanma imkanı bulunmadığını, davacı markasının tanınmış marka olmadığını, müvekkili markasının 24.03.1994 tarihinde tescil edilmiş olup, hükümsüzlük davasının 5 yıllık sürede açılmadığını savunurak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 1917 yılından bu yana traş bıçağı imal ettiğini, davacının tescilini istediği markanın müvekkili markasına benzer olduğunu, davacının 556 sayılı KHK'nin 7/son maddesinden yararlanma imkanı bulunmadığını, davacı markasının tanınmış marka olmadığını, müvekkili markasının 24.03.1994 tarihinde tescil edilmiş olup, hükümsüzlük davasının 5 yıllık sürede açılmadığını savunurak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümsüzlük davasının 556 sayılı KHK' nin 42/1-a maddesinde yazılı hak düşürücü sürede açılmadığı, öte yandan her iki markanın benzer olduğu gibi markaların kullanılacakları ürünlerin birbirlerinin aynısı veya benzeri olduğu, davacının tescilini istediği markanın KHK'nin 8/1-b maddesine göre tescilinin mümkün olmadığı, tescil başvurusundan önce dosyaya sunulan kullanım belgelerinin KHK' nin 7/son maddesi anlamında davacı şirket yararına ayırt edici bir nitelik kazandığını ispat için yeterli olmadığı, sunulan tüm kullanım belgelerinin davacı şirket ile ilgisi olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 4.3.2010 tarihli kararıyla yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, bu kez, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen sair karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2- Ancak, davacı “SUPERMAX” ibaresinin tescili için yaptığı 2003/17917 sayılı başvuruya davalı şirketçe yapılan itiraza karşı TPE’ne verdiği cevabında tanınmışlığa dayanmış ve başvuru konusu işarete kullanımla ayırt edici nitelik kazandırıldığını ileri sürmüştür.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda, “SUPERMAX” markasının 1996 yılından beri Türkiye’de kullanıldığı, ancak tanıtım faaliyetleri için sadece Ağustos 2002 tarihli Metro Market’e ait ürün kataloğunun mevcut olduğu ve markanın Türkiye’de davacı tarafından değil de, davadışı Sterling Four Ltd. tarafından Türkiye distribütörü Burla Makine Tic. ve Yat. A.Ş. aracılığıyla satışa arzedilen ürünler üzerinde kullanıldığı, böylece markanın Türkiye’deki eylemli kullanımıyla davacı arasında herhangi bir bağ kurulamadığından davacının kullanımla ayırt edicilik iddiasını kanıtlayamadığı, bu nedenle davacı markasının tanınmış marka olarak kabul edilemeyeceği görüşü açıklanmıştır.

Davacı vekili, bilirkişi raporuna itirazında, 1996 yılından itibaren “SUPERMAX” markalı traş bıçaklarının müvekkili şirketin iştiraki olan davadışı ihracatçı şirket tarafından distribütör vasıtasıyla Türkiye’de satışa sunulduğunu belirtmiş ve buna ilişkin fatura örneklerini ibraz etmiştir. Davadışı distribütör Burla Makine A.Ş.’nce mahkemeye hitaben yazılan yazıda da davacının Türkiye distribütörü olduğu ifade edilmiştir.

Davacı vekili, bilirkişi raporuna itirazında, 1996 yılından itibaren “SUPERMAX” markalı traş bıçaklarının müvekkili şirketin iştiraki olan davadışı ihracatçı şirket tarafından distribütör vasıtasıyla Türkiye’de satışa sunulduğunu belirtmiş ve buna ilişkin fatura örneklerini ibraz etmiştir. Davadışı distribütör Burla Makine A.Ş.’nce mahkemeye hitaben yazılan yazıda da davacının Türkiye distribütörü olduğu ifade edilmiştir.

“SUPERMAX” markalı straş bıçakları ayrı bir tüzel kişiliğe sahip davadışı Sterling Four şirketi tarafından yurtdışından Türkiye’ye ihraç edilerek davacının Türkiye distribütörü Burla Makine A.Ş.’nce piyasaya sürüldüğüne göre, davacının 1996 yılından itibaren “SUPERMAX” markasını 8/3. sınıftaki traş bıçağı emtiası üzerinde kullandığının kabulü gerekir. Bu bakımdan, dava konusu ibarenin Türkiye’deki kullanımının davacı tarafından gerçekleştirilmediğine ilişkin mahkeme görüşü isabetli değildir. Yine başvuru konusu “SUPERMAX” ibaresini taşıyan traş bıçaklarının internet aracılığıyla tanıtıldığı, hipermarket ve toptancılar aracılığıyla Türkiye’de satışa arz edildiği dosyaya sunulan faturalardan anlaşılmaktadır. Bu durumda, dava konusu markaya ilişkin tanıtım broşürlerinin yetersizliğinden bahisle kullanımla ayırt edici nitelik kazandırılmadığı yolundaki bilirkişi raporuna da itibar edilemez.

Başvuru tarihinde yürürlükte bulunan 556 sayılı KHK’nin 7/son fıkrasına göre, bir marka tescil tarihinden önce kullanılmış ve tescile konu mallar veya hizmetlerle ilgili olarak bu kullanım sonucu ayırt edici bir nitelik kazanmış ise aynı maddenin (b), (c) ve (d) bentlerine göre tescili reddedilemez.

Dairemizin yerleşik kararlarında da açıklandığı üzere, bir markanın tanınmış olduğunun kanıtlanması halinde, 556 sayılı KHK’nin 7/son fıkrası uyarınca tanınmış olduğu mal veya hizmetler yönünden kullanımla ayırt edici nitelik kazandırıldığının da evleviyetle kabulü gerekir. Yine Dairemizin 16.4.2009 tarih ve 9509-4703 sayılı kararında da belirtildiği üzere, tanınmışlık ve kullanımla ayırt ediciliğin belirlenmesinde esas alınacak tarih başvuru tarihi olmayıp TPE YİDK kararının verildiği tarihtir.

O halde, yukarıda açıklanan hususlar ve Dairemiz kararları itibariyle, dava konusu başvuruyu oluşturan “SUPERMAX” ibaresinin 8/3. sınıf ürünler bakımından yapılan tescil başvurusunun reddine dair TPE YİDK kararının iptali davası bakımından, mahkemece yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle davacının tanınmışlık ve kullanımla ayırt edicilik iddiasının incelenmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu ve eksik inceleme sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru olmamakla birlikte, mahkemece verilen kararın Dairemizin 4.3.2010 tarih ve 6331-2425 sayılı ilamıyla onandığı anlaşıldığından, davacı vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteğinin kabulü ile, TPE YİDK kararının iptali davasına yönelik olarak Dairemizin onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının açıklanan nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair karar düzeltme isteğinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulüyle Dairemizin 4.3.2010 tarih ve 6331-2425 sayılı ilamının TPE YİDK kararının iptali davasına ilişkin olarak ortadan kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının açıklanan nedenle BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının istek halinde temyiz eden ve karar düzeltme isteyene iadesine, 09.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13990, Karar No: 2013/18159, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13990 E.  ,  2013/18159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 10.10.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 594 ada 118 parsel numaralı taşınmazın 10.10.2011 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen 22381 ada 7 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 17.04.2007 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 22381 ada 7 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 17.04.2007 tarihli alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir tapu kaydı ile akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

4-Dava konusu (594 ada 118 parsel sayılı) ile somut emsal alınan (22381 ada 7 parsel sayılı) taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3886, Karar No: 2018/2513, Tarih: 02.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/3886 E.  ,  2018/2513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve T ... Yatırım San.ve Tic. A.Ş. aleyhine 14/01/2016 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/12/2016 günlü kararın istinaf incelemesinde; davacı ve davalı yanın istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-(1) maddesi gereğince esastan reddine yönelik olarak verilen 15/05/2017 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı vekili; müvekkilinin yayın tarihinde ... İlaç ve ... Daire Başkanı olduğunu, ... Gazetesi’nin 29/08/2015 günlü nüshasının 9. sayfasında müvekkilinin resmine yer verilmek suretiyle yayınlanan “...’da Şimdi de ... Atama Skandalı Patladı” başlıklı haberde müvekkili hakkında gerçek dışı bir haber yapıldığını, müvekkiline yönelik paralel yapı suçlamasının hiçbir dayanağının bulunmadığını, kamuoyunda haksız bir kampanya yürütülmeye çalışıldığını, kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; haberde davacının fotoğraflarına yer verilmesinin kişilik haklarının ihlal edildiği anlamına gelmediğini, davaya konu haberin gündeme geldiği tarihlerde davacının gerek yazılı gerekse görsel basında pek çok habere konu olduğunu ve ifa ettiği kamu görevi nedeniyle tüm Türkiye tarafından tanındığını, toplumu yakından ilgilendiren bir haberde davacının önceden yayınlanmış olan fotoğraflarının kullanılmasının doğal olduğunu, haberde davacının ... İlaç ve Eczacılık Daire Başkanlığına atanması üzerine ortaya çıkan ve gündemde tartışma yaratan iddiaların aktarıldığını, haberin güncel olup yayınlanmasında kamu yararı bulunduğunu, manevi tazminat şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacı hakkında herhangi bir soruşturma, açığa alma ve ihraç kararının bulunmadığı, davaya konu yayın ile kamuoyunu bilgilendirme sınırlarının aşıldığı, doğrudan davacının hedef alınarak, paralel yapı ile bağlantısı olduğu ve paralel vurgun için seçtirildiği

algısı oluşturulduğu, yayınla ilgili hiçbir delil ve belge sunulmadığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı taraf vekilleri istinaf talebinde bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince; taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

algısı oluşturulduğu, yayınla ilgili hiçbir delil ve belge sunulmadığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı taraf vekilleri istinaf talebinde bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince; taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.