muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/459, Karar No: 2012/6729, Tarih: 04.10.2012

Toplanan delillerden davaya konu taşınmazın kadastro tespitinin 09.04.2007 tarihinde yapıldığı, Sarıoğlan Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/130-2007/350 E.K. sayılı dosyasında tespit gününden önce davacı ... tarafından davalı ... aleyhine el atmanın önlenmesi davası açıldığı, mahkemece dava konusu edilen taşınmazın Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2004/116 Esas sayılı dosyasında da davalı olduğunun anlaşılması, 2004/116 Esas sayılı dosyada ise 148 ada 18 ve 19 parsel sayılı taşınmazlar hakkında kadastro tutanağı düzenlenmesinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi ve kesinleşerek Kadastro Mahkemesi'nin 2007/71 esasına kaydedilmesi gerekçeleriyle 26.09.2007 tarihinde görevsizlik kararı verildiği, taraflara tebligat yapılarak kararın kesinleştiği ve davacı vekilinin 14.04.2008 tarihli dilekçesi ile dosyanın Sarıoğlan Kadastro Mahkemesi'ne tevdini talep ettiği ancak dosyanın Kadastro Mahkemesi'ne aktarılmadığı, davanın kadastro mahkemesine aktarılması gereken davalardan olduğu gözetildiğinde, davaya konu taşınmazın tespitinin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 5. maddesi hükmü uyarınca malik hanesi açık bırakılmak suretiyle yapıldığı, davanın tarafı olmayan gerçek hak sahipleri hakkında da aynı yasanın 30/2 maddesi hükmünün uygulanması gerektiği kuşkusuzdur. Nitekim öğreti ve uygulamada da, bir taşınmazın kadastro tespitinin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 5. maddesi hükmü uyarınca yapılması halinde yanılgı ile malik hanesinin doldurulmasının hukuksal bir sonuç doğurmayacağı kabul edilmektedir.

O halde mahkemece öncelikle Sarıoğlan Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/130-2007/350 E.K. sayılı dosyasının kadastro mahkemesine aktarılması ve görülen dava dosyası ile birleştirilmesi sağlanmalı, aktarılan davanın kapsamı duraksamasız belirlenmeli, taşınmazın tespitinin malik hanesi açık bırakılmak suretiyle yapılmış sayılacağı, bu nedenle malik hanesinin mahkemece doldurulması gerektiği gözden kaçırılmaksızın söz konusu davada taraf olan ...'a dava dilekçesi ve duruşma günü 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Nizamnamesi uyarınca yöntemine uygun şekilde tebliğe çıkartılmalı, bu yolla husumet yaygınlaştırılarak davada taraf koşulu oluşturulmalı, adı geçen duruşma oturumuna geldiğinde davaya karşı diyecekleri, delilleri sorulup saptanmalı, göstereceği deliller toplanmalı, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu olgular göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre de sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 04.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2829, Karar No: 2019/8132, Tarih: 12.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/2829 E.  ,  2019/8132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet, diğer atılı suçtan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ..., sanıklar müdafileri ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 04.03.2010 tarihli iddianamede sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı eylemleri anlatılarak açılan dava dışında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan usulüne uygun şekilde açılmış dava bulunmadığı gözetilmeden, sanıkların ayrıca bu suçtan beraatlerine karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ile sanıklar müdafileri ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1596, Karar No: 2014/2929, Tarih: 05.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/1596 E.  ,  2014/2929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. ile Tebligat Tüzüğü'nün 28. maddeleri uyarınca, tebliğ memurunun, ilgilinin adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclis üyeleri, zabıta amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerektiği halde, sanığın çarşıda olduğunu söyleyen komşusunun imzası alınmadığı gibi, imzadan çekindiğine dair bir kaydın da tebligat parçasında bulunmadığı, bu nedenle yapılan tebligatın usulsüz, temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek ve temyiz isteminin reddine dair 16/07/2012 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13325, Karar No: 2012/499, Tarih: 11.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13325 E.  ,  2012/499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın kadastro tespiti sırasında Köşkerler köyünde 657 parsel numarası ile tarla vasfında hazine adına tapuya tescil edilmesi, dosyada mevcut bilgi ve belgelere göre suça konu taşınmazın kıyı ve sahil şeridinde bulunmaması nedeniyle mevcut kanıtları değerlendirip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle TCK.nun 154/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 11.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8983, Karar No: 2020/2214, Tarih: 09.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8983 E.  ,  2020/2214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın faturaların gerçek alışverişlere dayandığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, sanık hakkında tanzim edilen 30.03.2012 tarihli ve 2012-A-557/5 sayılı Vergi Suçu Raporu ve eklerinde sanığın alışlarının %99,1‘nin sahte veya taklit faturalarla belgelendirilmesi nedeniyle sahte fatura düzenleyicisi olduğu yönünde tespitlerde bulunulması ve Gaziantep 2. Vergi Mahkemesi‘nin 30.04.2013 tarihli 2012/879 Esas ve 2013/392 Karar, 2012/880 Esas ve 2013/393 Karar, 2012/881 Esas ve 2013/394 Karar sayılı ilamları ile “sanığın komisyon karşılığında piyasaya sahte fatura düzenlediğinin söylenebilmesi için sadece alış faturalarının sahte olduğundan hareket etmek yeterli olmayıp, satışlarının dolayısıyla satış faturalarının sahte olduğunun şüpheden uzak somut delillerle ortaya konulması” gerektiğinden bahisle vergi cezalarının iptaline ilişkin davaların kabulüne karar verildiğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi bakımından;

1-Gaziantep 2. Vergi Mahkemesi‘nin 30.04.2013 tarihli 2012/879 Esas ve 2013/392 Karar, 2012/880 Esas ve 2013/393 Karar, 2012/881 Esas ve 2013/394 Karar sayılı dava dosyalarının aslı yada onaylı birer suretlerinin dosyaya getirtilmesi,

2-Sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının dosyaya getirtilmesi, bu mükellefler hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, dava açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi,

3-Gerektiğinde faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesap hareketleri ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, sanığın işletmesinin yeterli mal girişi olup olmadığı da dikkate alınarak, faturaları kullanan mükellefler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de;

a)“05.12.2008“ olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “2008“ olarak eksik gösterilmesi,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Kabule göre de;

a)“05.12.2008“ olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “2008“ olarak eksik gösterilmesi,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13214, Karar No: 2014/23195, Tarih: 24.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13214 E.  ,  2014/23195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Azdavay Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 29/05/2014

Numarası : 2013/75-2014/58

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 14.07.2007-02.03.2012 tarihleri arasında davalının fırınında çalıştığını, SGK’ya geç bildirim yapıldığını, mesai saatlerinin yazın 01.00-13.00, kışın ise 01.00-11.00 saatleri arasında olduğunu, hafta tatili ve genel tatillerin kullandırılmadığını, yılda 7 gün izin verilse de bu günler için ücret ödenmediğini, aylık ücretinin 1.100,00 TL olduğunu, son dönemden ödenmemiş 2.000,00 TL ücretinin kaldığını, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, işçilik haklarının hiç veya zamanında ödenmediğinden iş akdini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, kendisine ait işletmenin tek kişinin çalıştığı bir esnaf işletmesi olduğunu, bu sebeple davacıyla ilişkilerinin 4857 sayılı Yasanın 4/ı maddesi uyarınca İş Kanunu kapsamı dışında kaldığını bildirerek öncelikle görevsizlik kararı ve nihai olarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dinlenen tanık beyanlarından anlaşılacağı üzere davaya konu işyerinde çalışan sayısının 3 kişiden fazla olmasından dolayı (eşi, 2 çocuğu, zaman zaman davalının kendisi ve davacı taraf) davanın yetkili ve görevli olan mahkemeye açıldığı, davacı tarafın iş akdini ücret alacağının bir kısmı ile fazla çalışma, genel tatil ücretlerinin ödenmemesi ve yine ağır iş şartlarında çalışması nedeniyle feshettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1'inci maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

İş Mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde iş davalarına bakmak üzere bir asliye hukuk mahkemesi görevlendirilir. İş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesine açılan dava "iş mahkemesi sıfatıyla" açılmamış ise, mahkeme görevsizlik kararı veremez. Bu durumda asliye hukuk mahkemesi tarafından, verilecek bir ara kararı ile davaya "iş mahkemesi sıfatıyla" bakmaya devam olunur.

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 1'inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4'ncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

4857 sayılı Yasanın 4'ncü maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanununun 2 nci maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

507 sayılı Kanunun 2'nci maddesinde “İster gezici olsun ister bir dükkân veya bir sokağın belli yerinde sabit bulunsunlar, ticarî sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanan ve geliri o yer ve gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliğini kazanmasını icap ettirmeyecek miktarda sınırlı olan ve bu bakımdan ticaret sicili ve dolayısıyla ticaret ve sanayi odasına kayıtları gerekmeyen, ayni niteliğe (sermaye unsuru olsun olmasın) sahip olmakla beraber, ayrıca çalıştığı sanat, meslek ve hizmet kolunda bilgi, görgü ve ihtisasını değerlendiren hizmet, meslek ve küçük sanat sahipleriyle bunların yanında çalışanlar ve geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin 1'nci maddede belirtilen amaçlarla kuracakları dernekler bu kanun hükümlerine tabidir” denilmektedir.

507 sayılı Kanun, 21.06.2005 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 76'ncı maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer yasaların 507 sayılı Yasaya yaptıkları atıfların 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılacağı açıklanmıştır. Bu durumda 4857 sayılı Yasanın 4'ncü maddesinde 507 sayılı Yasaya yapılan atıf, 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılmalıdır. Bahsi geçen yeni yasal düzenlemede esnaf ve sanatkâr tanımı değiştirilmiştir. Yeni yasanın 3'üncü maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Yasada yazılı olan “geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin” sözcüklerine yeni yasada yer verilmemiştir. Yeni yasanın değinilen hükmü karşısında, 21.06.2005 tarihinden sonraki dönem açısından İş Kanununun kapsamı belirlenirken, “geçimini münhasıran bu işten sağlama” ölçütü dikkate alınmamalıdır.

5362 sayılı Yasadaki düzenleme ile esnaf ve tacir ayrımında başka ölçütlere yer verilmiş olup, kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük yapanların da ekonomik sermayesi, kazancının tacir sanayici niteliğini aşmaması ve vergilendirme gibi ölçütler çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. 507 sayılı Yasa döneminde esnaf sayılan kamyoncu, taksici, dolmuşçu gibi kişilerin de bu yeni ölçütler çerçevesinde esnaf sayılmama ihtimali ortaya çıkmaktadır. Ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran düşük gelirli taksi ve minibüs işletmesi sahiplerinin esnaf olarak değerlendirilmesinin daha doğru olacağını belirtmek gerekir.

5362 sayılı Yasanın 3'ncü maddesinde belirtilen esnaf ve sanatkâr faaliyeti kapsamında kalan işyerinde üç kişinin çalışması halinde, 4857 sayılı Yasanın 4'ncü maddesinin (ı) bendi uyarınca, bu işyeri İş Kanununun kapsamının dışında kalmaktadır. Maddede üç işçi yerine “üç kişi”den söz edilmiştir. Bu ifade, işyerinde bedeni gücünü ortaya koyan meslek ve sanat erbabını da kapsamaktadır. İşinde bedeni gücü ile çalışmakta olan esnaf dahil olmak üzere toplam çalışan sayısının üçü aşması durumunda işyeri 4857 sayılı Yasaya tabi olacaktır.

Somut olayda; mahkemece davalının eşi ve çocukları ile davalının kendisinin de işyerinde çalışmaları nedeniyle davalı işyerinde çalışan sayısının 3’ten fazla olduğu, dolayısıyla işletmenin esnaf faaliyeti kapsamında kalmadığı kabul edilerek karar verilmiştir. Ancak davalıya ait SGK dosyasının getirtilmediği, davacıdan başka davalı işyerinde sigortalı çalışan olup olmadığı araştırılmamıştır. Davalı çocuklarına ait öğrenim belgelerini sunarak çocuklarının işyerinde çalışmalarının mümkün olmadığını savunmuştur. Mahkemece öncelikle davacının çalıştığı dönemde SGK kayıtlarına göre davalı işyerinde davacıdan başka sigortalı çalışan olup olmadığı belirlenmeli, tanıklar tekrar ayrıntılı olarak dinlenerek davalı ile davalının eşi ve çocuklarının davalı işyerindeki çalışmalarının sürekli mi yoksa yardım faaliyeti kapsamında mı olduğu hususu açıklattırılmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek davalıya ait işletmenin esnaf işletmesi mahiyetinde olup olmadığı konusunda bir sonuca varılmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13808, Karar No: 2019/11163, Tarih: 24.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/13808 E.  ,  2019/11163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

Temel cezanın belirlenmesinde TCK.nın 61/1. maddesinde gösterilen ölçütler nazara alınmak suretiyle, TCK.nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde, suçun işleniş biçimi, işlendiği yer ve zaman, meydana gelen tehlikenin ağırlığı göz önünde bulundurularak alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir ceza tayini gerekirken temel cezanın, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile üst sınıra yakın, arttırım oranının ise üst sınırdan tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9497, Karar No: 2016/7624, Tarih: 12.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9497 E.  ,  2016/7624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Hakem Kurulu Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalı elektrik abonesi tarafından, dönem faturalarına kayıp-kaçak bedelleri tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle ...Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince tüketicinin talebinin kabulüne karar verildiğini ileri sürerek; hukuka aykırı olan ..i Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; tarafların yokluklarında HMK.nın 320. maddesi gereği duruşma açılmasını gerektirir bir husus bulunmadığı belirtilerek dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda, tüketiciden kayıp kaçak adı altında bedel alınmasının hukuk devleti ve ... düşünceleri ile bağdaşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık basit yargılama usulüne göre açılmış bir davada duruşma açılmaksızın dosya üzerinden karar verilip verilmeyeceğine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile usul hukukumuzda ilk derece yargılamasının beş temel aşamadan oluşması öngörülmüştür. Bunlar sırası ile; dilekçelerin karşılıklı verilmesi, ön inceleme, tahkikat, sözlü yargılama ve hükümdür. Bu aşamalar içinde yeni olan ise ön inceleme aşamasıdır. HMK’nın “ön incelemenin kapsamı” başlıklı 137. maddesinde “dilekçelerin karşılıklı verilmesinden sonra ön inceleme yapılacağı, 138. maddesi dikkate alınarak öncelikle dava şartları ve ilk itirazlar hakkında dosya üzerinden karar verileceği, gerektiği takdirde bu konuda karar verilmeden önce, tarafların ön inceleme duruşmasında dinlenebileceği, ön inceleme duruşmasında tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde uyuşmazlık konularını tam olarak belirleyebileceği, hazırlık işlemleri ile tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemleri yapacağı, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği davalarda onları sulhe veya arabuluculuğa teşvik edeceği ve bu hususların tutanağa geçirileceği belirtilmiştir. Öninceleme duruşmasında dava şartları ve ilk itirazlar ile sınırlı olmak üzere tanık dinleme, belge inceleme, bilirkişi görüşü alma, keşif yapma ve yemin teklif etme gibi işlemler yapılabilir, ancak tahkikata yönelik işlemler yapılamaz. Ön inceleme tamamlanmadan ve gerekli kararlar alınmadan tahkikata geçilemez ve tahkikat için duruşma günü verilemez (md. 137/2, md 320/3).