muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18071, Karar No: 2014/21879, Tarih: 05.11.2014

5271 sayılı CMK'nın 173/6. maddesinde yer alan ''İtirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan ağır ceza mahkemesinin bu hususta karar vermesine bağlıdır." şeklindeki düzenlemesiyle, madde gerekçesinde de belirtildiği üzere kovuşturmaya yer olmadığı hakkındaki kararların, yeni delil, iz, eser ve emare olmadan değiştirilemeyeceği kabul edilmiş bulunmaktadır. Olay günü gündüz saat 09:10 sularında, açık havada, meskun mahalde, bölünmüş, tek yönlü, 10 metre genişliğindeki, yüzeyi kuru, asfalt kaplama yolda idaresindeki motosikletle seyreden mağdur Pelül Duruakan'ın, ışık kontrollü kavşakta, seyrine göre sağ taraftan kavşağa idaresindeki otomobille giren şüpheli ...'in sevk ve idaresindeki araçla kavşak içerisinde çarpışmaları şeklinde gelişen ve mağdurun hayati tehlike geçirecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek vücutta hayat fonksiyonlarına etkisi ağır (6.) derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayla ilgili olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma esnasında, dosyanın tevdi edildiği trafik polisi bilirkişi tarafından düzenlenen 11.01.2013 havale tarihli bilirkişi raporunda özetle; kavşağa ait özellikler, trafik ışıklarının yanma süreleri ve çarpma noktasının trafik ışıklarına uzaklıkları nazara alındığında, mağdurun kırmızı ışıkta geçtiğinin, yeşil ışıkta geçen şüphelinin kusursuz olduğunun belirtilmesi nedeniyle ... Cumhuriyet Başsavcılığınca 16.10.2012 tarih, 2011/4479 soruşturma no. ve 2012/4382 Karar no.lu kararıyla şüpheli hakkında taksirle yaralama suçundan, kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, bu kararın 07.11.2012'de mağdura tebliğ edildiği, mağdur vekilinin de süresi içerisinde karara itiraz ettiği, merci ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 21.12.2012 tarih ve 2012/1236 D. İş sayılı kararıyla mağdur vekilinin itirazını reddettiği ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleştiği, ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülen tazminat davasında, mahkemenin, tarafların kusur durumunun tespiti için dosyayı İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'ne gönderdiği, anılan kurum tarafından düzenlenen 02.10.2013 tarihli raporda, sürücülerden hangisinin kırmızı ışık ihlali yaptığının tespit edilemediği belirtilerek kazanın oluş şeklinin mağdurun ve şüphelinin kırmızı ışık ihlali yapma ihtimalleri nazara alınarak iki ihtimalli rapor düzenlenmesi ve kırmızı ışık ihlali yapan sürücünün tam kusurlu olacağının belirtilmesi üzerine, mağdur vekilinin, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nin 02.10.2013 tarihli raporunu CMK'nın 173/6. maddesi kapsamında, kovuşturmaya yer olmadığı kararını değiştirebilecek yeni delil olarak nitelendirdiği ve daha önce 21.12.2012 tarih ve 2012/1236 D. İş sayılı kararla, ... Cumhuriyet Başsavcılığının şüpheli ... hakkında verdiği kovuşturmaya yer olmadığı kararına yapılan itirazı reddeden ... 3

.10.2013 tarihli raporunu CMK'nın 173/6. maddesi kapsamında, kovuşturmaya yer olmadığı kararını değiştirebilecek yeni delil olarak nitelendirdiği ve daha önce 21.12.2012 tarih ve 2012/1236 D. İş sayılı kararla, ... Cumhuriyet Başsavcılığının şüpheli ... hakkında verdiği kovuşturmaya yer olmadığı kararına yapılan itirazı reddeden ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinden bu hususta karar verilmesini talep ettiği, mahkemenin, 02.10.2013 tarihli raporun, kovuşturmaya yer olmadığı hakkındaki kararı değiştirecek, yeni delil, iz, eser ve emare olup olmadığı, şüpheli hakkında kamu davası açılmasını gerektirici nitelikte olup olmadığı konusunda bir karar vermesi gerektiği halde, mağdur vekilinin talebini, kovuşturmaya yer olmadığı kararına yapılan yeni bir itiraz olarak değerlendirerek, yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar vermesi, kanuna aykırı olduğundan,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli ve 2014/10 Değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6261, Karar No: 2022/7124, Tarih: 07.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6261 E.  ,  2022/7124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve davalılar vekilinin temyizi üzerine karar ilk olarak Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 19.12.2016 tarihli ve 2016/35321 Esas, 2016/21409 Karar sayılı ilâmı ile ''... davacının asıl görevinin ne olduğu hususları aydınlığa kavuşturularak dosya kapsamı ve tanık beyanları birlikte değerlendirilerek davacının davalı iş yerinde ki görevi tespit edilip ve ayrıca davalıya ait işyerinde çalışan işçi sayısı belirlenip yukarıda belirtilen ilkeler de gözetilerek sonucuna göre mahkemenin görevli olup olmadığı konusunda karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır...'' gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma sonrası yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş ve davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 09.09.2019 tarihli ve 2019/3249 Esas, 2019/15533 Karar sayılı ilâmı ile “…Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılamada; bozma öncesi dinlenen davacı tanıkları ... ve ...’in mahkemeye sundukları 26.04.2017 havale tarihli dilekçelerinde davacının kanser hastası olması nedeniyle davacı lehine beyan verdiklerini, aslında davacı ile davalı arasında hizmet ilişkisinin olmadığını, davalının zengin ve yardımsever biri olarak davacıya yardımda bulunduğunu ve tanıklıktan çekinme haklarını kullanmak istediklerini beyan ettikleri, bu beyanlar karşısında dosya kapsamındaki diğer tanıkların tek tek dinlendiği, davalı tanıklarının tamamının davacının davalı yanında hizmet akdi ile bağımlı ve sürekli bir çalışmasının olmadığını beyan ettikleri, davacı tanıklarının ise dava konusu olayları bilmedikleri ve ... merkezde ikamet ettikleri şeklinde beyanda bulunduklarından davacının davalıya ait işyerinde sürekli, düzenli ve bağımlı çalıştığına dair bir kanaat oluşmadığı ve davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın esastan reddine karar verilmiştir. Açıklanan bu hususlar karşısında mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılamada öncelikle bozma ilamında değinildiği üzere davalıya ait işyerinde çalışan işçi sayısı belirlenip yukarıda belirtilen ilkeler de gözetilerek sonucuna göre mahkemenin görevli olup olmadığı konusunda karar verilmesi gerekirken bozma gereği yerine getirilmeden davanın esastan reddi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile ikinci kez bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyulmuş ve kolluk araştırması yazı cevapları ile davacı tanıkları M.G.ve C.Ö. hakkında yalan tanıklık suçlamasıyla açılan davada Karataş Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/184 Esas ve 2018/95 Karar sayılı kararı ile "İncelenen dava dosyasında katılanın ... isimli kişinin çiftliğinde yaklaşık 10 yıl istihdam edildiği mahkememizce değerlendirilmiş, zira hazırlıkta beyanlarına başvurulan tanıkların tamamının katılanın davalı ...'in iş yerinde istihdam edildiğini bildirdikleri görülmekle, sanıkların ilk etapta doğruyu söyledikleri, ancak daha sonra söylediklerini inkar edecek dilekçeler ile mahkemeyi yanılttıkları..." gerekçesiyle mahkumiyet kararı verilmesi karşısında, ceza dosyası içeriği de birlikte değerlendirilerek davacı tanıkları M.G. ve C.Ö.'nün 28.04.2015 tarihli 2 nolu celsede verdikleri beyana ve tüm dosya kapsamına göre davacının yaptığı işin ağır basan yönü bekçilik olduğundan 4857 sayılı İş Kanunu'na tabi şekilde çalıştığı, bu sebeple davanın İş Mahkemesi sıfatıyla görüldüğü belirtilerek hesaplanan alacaklar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz:

Kararı davalılar ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalılardan ...’in ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli ve 2014/69 Esas, 2014/53 Karar sayılı kararı ile ...’in mirasını reddetmiş olmasına rağmen Mahkemece tüm davalıların (mirasçıların) hüküm altına alınan alacaklardan sorumlu tutulmuş olması hatalı ise de adı geçen davalının kararı temyiz etmediğinin anlaşılmasına göre davalılar ... ve ...’in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen alacakların ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yapıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Aynı ilkeler ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı yönünden de geçerlidir.

Aynı ilkeler ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı yönünden de geçerlidir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde kışın 07.00-17.00 saatleri arasında, yazın ise saat 20.00’ye kadar haftanın 7 günü çalıştığını ve tüm millî bayramlar ile dinî bayramların işlerin yoğun olduğu yaz aylarına denk geldiğinde ilk günü hariç diğer günlerinde çalıştığını iddia ederek fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günde 3 saat fazla çalışma yaparak haftada 21 saat fazla çalıştığı ve dinî bayramlar dışındaki genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilmiştir. Mahkeme huzurunda vermiş oldukları ilk beyanlarının gerçeği yansıttığının yalan tanıklık suçlaması ile yargılandıkları ceza davası sonucun da tespit olunan davacı tanıklarından M. G. “…haftanın bütün günü çalışıyordu, mesai yapıp yapmadığını bilmiyorum, dini ve milli bayramlarda, hafta sonları çalışıp çalışmadığını bilmiyorum, Yeri gelince çiftlikte de kalıyordu, orda tüm çiftlikten sorumlu olduğu için gün ve saati belirli değildi,", C.Ö. ise “..dini ve milli bayramlarda ya da hafta sonlarında çalışıp çalışmadığını bilmiyorum, mesai yapıp yapmadığını bilmiyorum ama işi gereği bazen gece de kalıyordu, çiftliğin tüm işlerine bakıyordu,” şeklinde beyanda bulunmuştur. Buna karşılık davalı tanığı, davacının çiftlikte işçi olarak çalışmadığını ...’da marangozluk işi yaptığını beyan etmiştir. Her ne kadar tanık beyanları doğrultusunda davacının fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı tespit edilmiş ise de davacı tanıkları davacı iddiası doğrultusunda bir beyanda bulunmadıkları gibi günlük çalışma sistemi ve saatleri ile ilgili de bilgilerinin olmadığı görülmüştür. Bu durumda tanık beyanları dışında dosya içerisinde davacının çalışma saat ve günlerini gösterir başkaca bilgi ve belge olmadığı gözetildiğinde davacı fazla çalışma yaptığını ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını kanıtlayamamıştır. Açıklanan nedenlerle davacı tarafından yöntemince ispatlanamayan fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 07.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1475, Karar No: 2019/3162, Tarih: 18.06.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1475 E.  ,  2019/3162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Annesini nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : CMK.nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ile Alzheimer hastası olan maktul annesinin aynı konutta birlikte yaşadıkları, sanığın 1946 doğumlu Fatma'yı gece sayılan zaman diliminde saat 02:30-03:00 sıralarında ikametinden alarak beraber bilinmeyen bir yere gittikleri, ancak bir süre sonra sanığın tek başına evine geri döndüğü, suç tarihinde 65 yaşında olup rahatsızlığı ve yaşlılığı nedeniyle 30-35 kg ağırlığındaki yatalak annesini gecenin geç saatlerinde evden çıkarıp tekrar getirmediği, yapılan tüm araştırmalara rağmen maktulün bulunamadığı olayda;

Maktul ...'nın sağ ve sadece kayıp olduğunu düşünmek elde edilen beyanlar ve deliller karşısında olağan yaşam deneyimi ile izah edilemeyip, sırf maktulün cesedinin bulunamamasının onun öldürülmeyeceği anlamına gelmediği, yakılması veya bir başka şekilde ortadan kaldırılarak kimsenin bilmediği bir yere gömülmesinin de mümkün olduğu, her öldürme olayında cezalandırmanın mutlak surette cesedin bulunması gibi bir şarta bağlanmasının hukuken ve fiilen mümkün olmayacağı açık olup söz konusu durumun ceza adaleti ile de bağdaşmayacağı, maktul ...’nın evin balkonunda yatıp kalktığı, hastalığı gereği kendi başına zor hareket eden, korkuluk demiri ile birlikte yerden yüksekliği 3 metre olan balkondan atlayıp evden kaçarak ayrılması da mümkün bulunmayan maktulün aynı evde yaşayan diğer aile fertlerinin haberi olmadan kaçırılması ihtimalinin de olmadığı, sanığın eşi ... nün 24/01/2014 ve 25/01/2014 tarihlerinde müdafii huzurunda vermiş olduğu ifadelerinin de bu yönde olduğu, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik

çelişkili savunmaları ve dosya kapsamındaki diğer hususlar birlikte değerlendirildiğinde; mahkumiyetine karar verilmesi yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 18/06/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20502, Karar No: 2022/4529, Tarih: 13.09.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/20502 E.  ,  2022/4529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2018 tarih ve 2017/90 - 2018/167 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okullara çocuğunu göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas 2015/85 karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında

gözetilmesi mümkün görülmüş; sanığın eşinin bylock kullanması, cezaların şahsiliği ilkesi ve dosyadaki diğer delil durumu nazara alındığında sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Isparta 2.Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 2.Ceza Dairesi’ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12450, Karar No: 2019/21202, Tarih: 20.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12450 E.  ,  2019/21202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, sanığa “geçerli bir mazeret olmadan duruşmaya gelinmemesi halinde yoklukta karar verilebileceği” ihtarını içeren duruşma gün ve saatini bildirir davetiye tebliğ edilerek, sanığın duruşmadan usulüne uygun olarak haberdar olması sağlanıp böylece sanığa kendisini savunma imkanı tanınması gerektiği gözetilmeden, usulüne uygun şekilde duruşmadan haberdar edilmeden yokluğunda hükmün açıklanması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre;

2) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10176, Karar No: 2016/10655, Tarih: 14.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10176 E.  ,  2016/10655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 1. Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) ve ... 3. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, daha önce ödeme yapıldığı halde cebri icra tehdidi altında ikinci kez ödeme yapıldığı iddiasına dayalı istirdat istemine ilişkindir.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla), davanın tüketici Hakem Heyeti tarafından verilen karara itiraz mahiyetinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Tüketici Mahkemesince ise, davanın hakem heyeti kararına itiraz olmadığı ve davalının ... ilçesinde ikamet ettiği ve yetki itirazı bulunmadığından bahisle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

2004 sayılı İcra İflas Kanunu 72/8 de “Menfi tesbit ve istirdat davaları, takibi yapan icra dairesinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabileceği gibi, davalının yerleşim yeri mahkemesinde de açılabilir.” hükmü düzenlenmiş olup kesin yetki hali söz konusu değildir.

Somut olayda, davacı vekili, davalı tarafından yapılan şikayet üzerine Tüketici Hakem heyeti tarafından alınan karar gereğince davalının hesabına ilgili tutar yatırıldığı halde, davalı tarafından Hakem Heyeti kararının icra dosyasına konu edildiği ve müvekkil şirketin istirdat hakkını saklı tutarak ikinci kez ödeme yaptığını iddia ederek, cebri icra tehdidi altında ödenen tutarın faiziyle birlikte davalıdan tahsili isteğiyle dava açmış olup Tüketici hakem heyeti tarafından verilen karara itiraz edilmediği gibi davalının yetki itirazı da bulunmadığı ve takip ... ilçesinde yapıldığı ve davalı ... İlçesinde ikamet ettiği halde ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince re'sen yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.