muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2301, Karar No: 2022/2847, Tarih: 07.03.2022

Davacı vekili, davacının, davalı ...’na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde Teknisyen olarak 4/D sürekli işçi kadrosunda 01.08.2008 tarihinden itibaren hizmet ihalesini alan şirketlerde aralıksız olarak çalıştığını ve 02.04.2018 tarihinde de 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile kadroya geçirildiğini ve halen Bakanlığın kadrolu işçisi olarak çalışmaya devam ettiğini, davacının Türkiye ... İşçileri Sendikası üyesi olduğunu, davacının alt işveren şirketlerde çalışırken şirketler ile asıl işveren arasında yapılan ihalede, ihale şartnamesine göre düzenlenen ihale sözleşmesinde, ödenecek çıplak ücretin asgari ücret baz alınarak, asgari ücretin en az % fazlası olarak düzenlendiğini ve 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile kadroya geçiş tarihi olan 02.04.2018 tarihinde asgari ücretin % fazlası ücretle kadroya geçirildiğini, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23.maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu gereğince işçilerin mevcut ücret ve sosyal haklarının korunarak sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, davacı ile ...’na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi arasında, 02.04.2018 tarihinden geçerli olmak üzere imzalanan Belirsiz Süreli İş Sözleşmesi’nin 7.maddesinde “İşçiye yapılacak ödemelere ilişkin hesap dönemi, her ayın 15’i ile bir sonraki ayın 14.günüdür. İşbu sözleşme süresice işçiye her ay brüt asgari ücretin % fazlası üzerinden günlük olarak ödeme yapılır.” hükmünün yer aldığını ve asgari ücretin belli bir yüzde fazlası rakamının da bu maddede açıkça yazdığını, belirsiz Süreli İş Sözleşmesi’nin 11.maddesinde “İlave Tediye - Madde: 11) Sürekli işçi kadrosunda çalışan işçilere 6772 sayılı Kanun uyarınca yılda 52 günlük çıplak yevmiyeleri tutarında verilen ilave tediye her yıl Bakanlar Kurulu’nca belirlenen tarihlerde ve oranlarda ödenir.” hükmünün yer aldığını, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Geçici 23. maddesi Uyarınca İdarelerce Sürekli İşçi Kadrolarına Geçirilen İşçilerin Ücret İle Diğer Mali Ve Sosyal Haklarının Belirlenmesinde Esas Alınacak Toplu İş Sözleşmesi Hükümleri’ne ilişkin Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Genelgesi’nin 1.sayfasında “Ücret Zamları” başlığında 2018 – 2019 – 2020 yılları ücret zamlarının ve verilecek diğer hakların belirlendiğini, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Çalışma Genel Müdürlüğü’nün 28.12.2016 tarih ve 27350 sayılı yazısında asgari ücret yüzdeli olarak belirlenmiş ücretlere zam uygulanmasına ilişkin örneklemelerin yapıldığını, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın 12.04.2018 tarihinde yayımladığı ve yürürlük süresi 01.01.2018 olarak belirlenen toplu iş sözleşmesinin zam maddesine göre % 4 zam uygulamasının yapıldığını ve devamla 01.07.2018 tarihindeki ücretinin üzerine % 4 zam uygulamasının yapılarak 2018 yılı için bu uygulamanın yapıldığını, uygulama yapılmayan ve dava konusu yaptıkları dönem olan 2019 ve 2020 yılları için ise “01.01.2019 tarihinde belirlenen asgari ücretin % fazlası olacak ücretine % 4, devamla 01.07

.04.2018 tarihinde yayımladığı ve yürürlük süresi 01.01.2018 olarak belirlenen toplu iş sözleşmesinin zam maddesine göre % 4 zam uygulamasının yapıldığını ve devamla 01.07.2018 tarihindeki ücretinin üzerine % 4 zam uygulamasının yapılarak 2018 yılı için bu uygulamanın yapıldığını, uygulama yapılmayan ve dava konusu yaptıkları dönem olan 2019 ve 2020 yılları için ise “01.01.2019 tarihinde belirlenen asgari ücretin % fazlası olacak ücretine % 4, devamla 01.07.2019 tarihindeki ücretinin üzerine % 4”, “01.01.2020 tarihinde ise 01.01.2020 tarihinde belirlenen asgari ücretin % fazlası olacak ücretine % 4, devamla 01.07.2020 tarihindeki ücretinin üzerine % 4 zam yapılması gerektiğini”, davacının 2018 Aralık ayında almakta olduğu ücretin 2019 Ocak ayında 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. ve 62. maddelerine aykırı olarak düşürüldüğünü ve yapılan uygulamanın Yargıtay içtihatlarına da aykırı olduğunu, işbu dava ile aynı konulu davalarda emsal Yargıtay ve mahkeme kararlarının ekte sunulduğunu, arabuluculuk sürecinde de anlaşma sağlanamadığını iddia ederek ücret farkı, ikramiye ve ilave tediye ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacı taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen Geçici 23.madde kapsamında daimi kadroya geçirildiğini, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Geçici 23. maddesi Uyarınca İdarelerce Sürekli İşçi Kadrolarına Geçirilen İşçilerin Ücret İle Diğer Mali Ve Sosyal Haklarının Belirlenmesinde Esas Alınacak Toplu İş Sözleşmesi Hükümleri’ne ilişkin Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Genelgesi kapsamında tüm alacaklarının ödendiğini, faiz oranı ve faiz başlangıç tarihine itiraz ettiklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %30 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının kamu işçiliğine geçişteki bireysel iş sözleşmesinde ücretinin açıkça asgari ücretin %30 fazlası ile ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalı kurumun her asgari ücret döneminde bu hükümle bağlı olacağı, davacının ücretinin 2019/Ocak sonrasında da asgari ücretin %30 fazlası ile belirlendikten sonra toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %4’lük artışlar uygulanarak ödenmesi gerektiği, buna karşın sözleşmeye aykırı olacak şekilde davacıya ücretlerinin eksik ödendiği, İlk Derece Mahkemesinin kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerinin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

Somut olayda; davacı vekili tarafından, davalı Bakanlığa bağlı işyerinde ihale ile hizmet alımı yapılan alt işveren şirketler nezdinde çalışmakta iken, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmün Kararname’ye eklenen geçici 23. maddesi kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirilmiş olan davacı işçinin geçiş esnasında tanzim edilen belirsiz süreli iş sözleşmesinin aylık ücretin düzenlendiği 7. maddesinde yazılı bulunan oran dikkate alınmaksızın temel ücretinin 01.01.2019 tarihinden itibaren hatalı belirlenmesinden kaynaklı olarak fark ücret, fark ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının eksik ödendiği iddiasıyla arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 14/07/2020 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek dava açılmıştır. Bununla birlikte Mahkemece hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporundaki hesaplamalar ise 01.01.2019 ile dava tarihi olan 15/01/2021 tarihleri arası dönem esas alınarak yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise, tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir.

Arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan, son tutanak tarihi ile 15/01/2021 tarihi arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında, bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23. madde kapsamında kamuda sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçilerin ücretlerinin tespitinde uygulanacak kurallar belirlenmiş olup, burada söz konusu edilen Yüksek Hakem Kurulu kararıyla bağıtlanan en son Toplu İş Sözleşmesi, davacının 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu hükümlerine göre yararlandığı bir Toplu İş Sözleşmesi değildir. Bu itibarla davacının ikramiye farkı alacağı talebine en yüksek işletme kredisi faizi uygulanması yerinde değildir.

Yine, Yüksek Hakem Kurulu kararıyla bağıtlanan en son Toplu İş Sözleşmesinin ikramiyeye ilişkin hükmünde; "İşçilere Ocak ve Temmuz aylarında 5’er günlük olmak üzere yılda toplam 10 günlük (5x2=10) ücretleri tutarında ikramiye ödenir" denilmekte olup, ödeme için tereddüde yer vermeyecek şekilde belirli ya da kesin bir vade söz konusu olmadığından kendiliğinden temerrüt gerçekleşmez. Dolayısıyla, ikramiye farkı talebi bakımından da daha önce temerrüdün gerçekleştiği ispat edilemediğinden, 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu’nun 17/2. maddesi gereğince düzenlenen arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflarca anlaşmaya varılamadığına ilişkin son tutanak tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11938, Karar No: 2012/9771, Tarih: 02.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/11938 E.  ,  2012/9771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

K A R A R

Tapu iptali ve tescil davasında Hazine taraf olup, uyuşmazlık konusu taşınmazın orman vasfında olup olmadığı yönünden değerlendirme yapılması gerekli bulunduğuna orman iddiasında bulunulmuş olması, çekişmeli taşınmazın sınırında ya da yakın çevresinde orman taşınmazı bulunması nedeni ile 6831 sayılı Kanunun 1.maddesi uyarınca orman sayılıp sayılmadığı yönünden inceleme yapılması gereği bulunduğuna göre Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2012 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 18.02.2012 tarih 28208 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2215, Karar No: 2015/5542, Tarih: 17.11.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2215 E.  ,  2015/5542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/150574

MAHKEMESİ : Batman 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 25/12/2013, 2012/103 (E) ve 2013/354 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama, kasten yaralamaya teşebbüs, konut dokunulmazlığını ihlal, hakaret, tehdit.

1-a- Sanık hakkında mağdur kasten yaralamaya teşebbüs suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, CMK'nun 231/11. maddesi uyarınca temyizi kabil olmayıp itiraz yasa yoluna tabi bulunduğundan ve mahallince değerlendirme yapıldığından inceleme dışı bırakılmış,

b- Sanık U.. A..'ın, müdafıinin 1 haftalık yasal süre içindeki temyizinden sonra 30.12.2013 ve 20.03.2014 tarihli dilekçeler ile hükümlerin onanmasını istediği, mahkemece 25.03.2014 günü temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmakla, sanık ve müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz istemleriyle sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Y.. A..'ın kasten öldürme ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık U.. A..'ın konut dokunulmazlığını ihlal suçları ile sanık maktül yönelik eyleminin sübutu kabul, sanık Y.. A..'ın kasten öldürme ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık U.. A..'ın konut dokunulmazlığını ihlal suçları yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ve hakkında hakaret ve birden fazla kişiyle tehdit; sanıklar hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık hakkında kasten yaralama suçları yönünden elde edilen delillerin mahkumiyetlerine yeter derece ve nitelikte bulunmadığı mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık Yusuf ve müdafiinin delillerin hatalı değerlendirildiğine, sübuta vesaireye; katılanlar vekilinin sanıklara atılı tüm suçların sübuta erdiğine,takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanık Y.. A.. hakkında kasten öldürme ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık U.. A.. hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanıklar hakkında hakaret ve birden fazla kişiyle tehdit; sanıklar hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık Veysi hakkında kasten yaralama suçlarından verilen beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), ceza miktarına

ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süreye göre sanık tahliye isteminin reddine,

B- Sanık Uğur hakkında maktül kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden ise;

ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süreye göre sanık tahliye isteminin reddine,

B- Sanık Uğur hakkında maktül kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden ise;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; iki aile arasında güvercin besleme nedeniyle önceye dayalı çekişme olduğu, kaçan güvercinleri almak amacıyla sanığın evinin çatısına izinsiz çıktığı, V.. A..'ın havalı tüfekle ona doğru ateş etmesi üzerine gelen polislerin V.. A.., karakola götürdüğü, polise şikayet edilmesinden dolayı sanık ve hakkındaki hüküm onanarak kesinleşen mağdurlar F.. D.., F.. D.., H.. D.. ve E.. D..'nin evlerinin önüne giderek zorla girmeye çalıştıkları, eve giremeyince taş attıkları, mağdurların yardım amacıyla eve çağırdıkları enişteleri maktül M.. D.. geldiğinde bahçeye girerek ona bıçakla saldırdıkları, ancak çevredekilerin onları tuttukları, bu sırada Yusuf'un kurtularak göğüs bölgesine bıçakla 2 kez vurarak öldürdüğü anlaşılan olayda; ilk baştan itibaren fikir ve irade birliği içerisinde hareket eden sanıkların, maktüle birlikte saldırmaları, çevredekiler tarafından her ikisinin tutularak engellenmesi sonrası sanık Uğur'un sakinleşmeyip elindeki bıçağı da bırakmamak suretiyle engel olmaya çalışanların ikiye bölünmesine ve engelleyenlerin elinden kurtularak maktüle bıçakla vurmasına yaptığı katkının boyutu dikkate alındığında; sanıkların öldürme eylemi üzerinde hakimiyet kurarak suçu birlikte işledikleri ve bu sanığın da TCK.nun 37/1 maddesi yollamasıyla 81, 62 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde kasten yaralamaya teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 17/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3692, Karar No: 2019/7269, Tarih: 17.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/3692 E.  ,  2019/7269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : GAZİANTEP Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet : Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2016/391 esas ve 2017/190 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesin'ce verilen hüküm, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık ve müdafinin temyiz dilekçesinde belirttiği; sanığın ikametgahı önünde yapılan üst aramasında üzerinde her hangi bir suç unsuru bulunamadığı halde, kolluk kuvvetlerine kendisi ev adresini göstererek ikametinde arama yapılmasını sağladığına ve sanığın ikametinde ele geçen uyuşturucunun tek parça halinde, şahsi kullanımı için bulundurduğuna, sanığın eşinin kendi rızası ile bu uyuşturucu maddeleri kolluk kuvvetlerine teslim ettiğine ve sanığın eyleminin uyuşturucu madde ticareti yapma suçu yerine kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçüne vücut verdiğinin gözetilmediğine, şüpheden öteye gitmeyen iddialara dayanılarak sanığa ceza verildiğine," dair temyiz istemlerinin, CMK 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5.Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 17/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12111, Karar No: 2010/12802, Tarih: 24.11.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/12111 E.  ,  2010/12802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre temyiz eden davalı vekilinin hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak Harçlar Kanunu uyarınca karar tarihi itibariyle taşınmazın satış bedeli üzerinden %09,9 harç alınması gerekirken %09 harç alınması doğru değil ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının harca ilişkin üçüncü bendindeki %09 rakamının çıkartılarak yerine %09,9 rakamının yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine HUMK.nun 438.maddesi uyarınca düzeltilmesine ve bu düzeltilmiş haliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 17.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 24.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4717, Karar No: 2020/3951, Tarih: 12.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/4717 E.  ,  2020/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın, değişik tarihlerde cinsel ilişkiye girdiği mağdurenin gerçek yaşı hususunda hataya düştüğü mahkemece kabul edildiği halde yanılgıya düşülen yaşa göre eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup kovuşturmasının şikayete tabi olması ve oluşa uygun kabule göre en son 2009 yılı Nisan ayında sanıkla rızaen cinsel ilişkiye giren mağdurenin 07.11.2009 tarihinde şikayette bulunması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 73/1. maddesinde düzenlenen altı aylık kanuni şikayet süresinin geçtiği gözetilerek sanık hakkında müsnet suçtan açılan kamu davasının değişen suç vasfına göre reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilip şikayetin kanuni süresinde yapılmaması nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 17.11.2009 tarihli iddianamede sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismar eylemleri anlatılarak açılan dava dışında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan usulüne uygun şekilde açılmış dava bulunmadığı gözetilmeden ayrıca bu suçtan da beraatine karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.