muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1235, Karar No: 2021/588, Tarih: 09.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/1235 E.  ,  2021/588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın mağduru TCK'nin 6/1-f.4 maddesine göre silahtan sayılan bıçakla yaraladığının mağdur beyanı ve yaralanmasına ilişkin alınan rapordan anlaşılmasına rağmen sanık hakkında kurulan hükümde TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanmaması ve sanığın silahtan sayılan bıçakla mağdurun yaşamını tehlikeye sokacak şekilde kasten yaralama suçunu işlediği olayda, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddeleri gereğince belirlenen cezanın 5 yıldan az olması halinde, 87/1-son maddesi gereğince cezanın 5 yıla çıkartılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından,

Mahkemece, sanığın mağdura karşı işlediği kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uygulanarak hükmolunan ''1 yıl'' hapis cezasının TCK'nin 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırılması ile ''2 yıl'' hapis cezasına çıkartılması gerekirken, artırım sonucu gösterilmeksizin doğrudan ''3 yıl'' hapis cezası olarak belirtilmesi bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6327, Karar No: 2019/1675, Tarih: 13.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/6327 E.  ,  2019/1675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Amasya Ağır Ceza Mahkemesinin 08.12.2017 tarih ve

2017/324 esas, 2017/402 karar sayılı kararının 5271

sayılı CMK'nın 280/2. maddesi gereğince kaldırılarak

sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5,

TCK'nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamı gözetilerek diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu görülmekle, sanığın bylock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı bylock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmesi beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; istinaf savcısı ve sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Amasya Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1159, Karar No: 2020/1707, Tarih: 25.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/1159 E.  ,  2020/1707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Ses ve görüntü kaydeden cihazların alım satımı ve kontör satışı ile iştigal eden ... İth. İhr. Tic. Paz. Ltd. Şirketinin müdürü olan sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın sahte fatura düzenlemediğini, kontör satışı nedeniyle düzenlediği faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından; BA-BS analizine göre 2008 takvim yılında sanığın yetkilisi olduğu şirketten mal veya hizmet satın aldığını beyan eden ve 23.05.2013 tarihli, 2013-A-1478/46 sayılı vergi tekniği raporu ile incelemeye sevk edilmesine karar verilen ... ve ... isimli mükellefler ile ... Petrol Nak. İnş. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şirketi hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği, mükellef kuruma ait POS cihazından işlem yaptığı belirtilen; kredi kartlarının sahibi olan kişiler hakkında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılarak, varsa düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairelerinden getirtilmesi; haklarında dava açılıp açılmadığının tespit edilmesi; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; 2008 takvim yılında mükellef kuruma ait Pos cihazından işlem yapan ve vergi müfettişi tarafından ifadelerine başvurulduğu belirtilen beş kişinin beyanlarının dosya içinde bulunmadığı anlaşıldığından ilgili vergi dairesinden söz konusu ifade tutanaklarının getirtilmesi; gerektiğinde faturaların, gerçek kontör satımına ilişkin olup olmadığının belirlenmesi yönünden, sanığın satımını yaptığını söylediği kontörlerle ilgili kayıtları getirtilerek, yeterli kontör girişi olup olmadığı, alım ve satım miktarlarının uygunluğu değerlendirilerek, suç konusu faturaları kullanan mükellefler ile sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen ve kullanan mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a) Sanık hakkında Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 18.06.2013 tarihli, 2013/5897 sayılı iddianamesi ile 2008 takvim yılında "sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gibi 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı gözetilmeksizin, “sahte belge kullanma” suçundan da hüküm kurulması,

b) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Kanun'la ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü buna göre, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 25.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8470, Karar No: 2007/10063, Tarih: 24.10.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/8470 E.  ,  2007/10063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/05/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, unutkanlık hastası olan miras bırakanın 4 parsel sayılı taşınmazını davalıya satış suretiyle devrettiğini, yapılan temlikin davalının baskısı ve mirastan mal kaçırma amaçlı muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalı adına olan kaydın iptali ile payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, murisin davacıya sağlığında hatlı taksi aldığını, ancak davacının satarak parasını harcadığını, defalarca iş kurulmasına rağmen yüklü miktarda para kaybına neden olduğunu, miras payını aldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakanın mal varlığını mirasçılar arasında taksim ettiği, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 11.4.1990 gün ve 1990/1-152-1990/236 sayılı kararında da vurgulandığı üzere davada dayanılan maddi olaylar bakımından birkaç hukuki nedenin bir arada gösterilmesinde ilke olarak usul ve yasaya aykırı bir yön yoktur.

Ne varki, mahkemece ileri sürülen hukuki sebep yönünden hükme yeterli bir araştırma yapıldığından söz edilemez.

Bilindiği üzere; davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırdedebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Medeni Kanunun “ fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir “ biçimindeki 9. maddesi hükmüyle hak elde edebilmesi, borç ( yükümlülük ) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlamış 10. maddesinde de, fiil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin ( reşit ) olmayı kabul ederek “ ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fiil ehliyeti vardır. “ hükmünü getirmiştir. “Ayırtım gücü “ eylem ve işlev ehliyeti olarak ta tarif edilerek aynı yasanın 13. maddesinde “ yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir. Önemlerinden dolayı bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tesbitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, her ne kadar H.U.M.K.’nun 286 maddelerinde belirtildiği gibi bilirkişinin “rey ve mutaalası” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nisbi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli tıp kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2 maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Diğer taraftan, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini istiyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer birsöyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmıyacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tesbiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış güçünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

O halde, hukuki ehliyetsizliği kamu düzeni ile ilgili olduğu gözetilerek önemine binaen öncelikle incelenmesi, tarafların bu yönde bildirecekleri tüm delillerin toplanması, varsa miras bırakana ait sağlık kurulu raporları, hasta müşahade kağıtları, reçeteler vs.istenmesi, tüm dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi, vekaletname ve akit tarihlerinde miras bırakanın ehliyetli olup olmadığı yönünde rapor alınması, ehliyetli olduğunun anlaşılması halinde muris muvazaası iddiasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir. Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16176, Karar No: 2013/19859, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/16176 E.  ,  2013/19859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, katılana ait bahçedeki meyve ağaçlarını kesmek suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması ile bilirkişi raporuna göre, ağaçların kesildiği taşınmazın tapuda sanık adına kayıtlı olduğu anlaşılmakla verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7319, Karar No: 2011/9061, Tarih: 21.09.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/7319 E.  ,  2011/9061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOSYA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/03/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanları İ.K.'ın taşınmazlarını mirasçılar arasında paylaştırmak istediğini, Tosya'da yaşamaması nedeniyle muris ile davalı torunu N.'ın, kendisine verilecek payı ileride devredeceği şeklinde anlaşmaları üzerine bu payın da davalı N. payına ilave edilmek suretiyle ve muvazaalı olarak N.'a temlik edildiğini, ancak daha sonra N.'ın taşınmazlardaki çekişmeli payları devre yanaşmayarak dedesi ile yaptığı muvazaalı işlemden faydalanmaya çalıştığını, bu nedenle N. ile dedesi arasında ceza ve hukuk davaları görüldüğünü ileri sürüp, 219 ada 1 ve 23 parselin 1/9 payı ile 663 ada 4 parselin 1/3 payının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı N., davanın reddini savunmuş, diğer davalılar davacının iddiasının doğru olduğunu, davayı kabul ettiklerini bildirmişlerdir.

Mahkemece, murisin devir esnasında özgür iradesi ile hareket ettiği, sözleşmede inançlı işlem ve esas hata bulunmadığı hususlarının kesinleşmiş mahkeme ilamı ile sübuta erdiği ve tapudaki işlemlerde herhangi bir muvazaanın bulunmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı  vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 219 ada 1 parsel, 219 ada 23 parsel ve 663 ada 4 parsel sayılı taşınmazların tamamı miras bırakan İ. K. adına kayıtlı iken 28.12.2001 tarihli akitlerle 219 ada 1 ve 219 ada 23 parsellerin 3/9 payını dava dışı kızı R.'a, 3/9 payını yine dava dışı kızı E.'ye, 1/9 payını dava dışı torunu A.'e ve 2/9 payını da davalı torunu N.'a, ayrıca 663 ada 4 parselin 1/3 payını dava dışı torunu A.'e ve 2/3 payını davalı torunu N.'a rücu şartı ile bağışladığı, miras bırakanın kızları R.ve E. ile torunları F., A. ve N.'ın ve 2.eşi E.'nin dışında mirasçısının bulunmadığı görülmektedir.

Davacı F., miras bırakanın bu temliklerdeki amacının taşınmazlarını mirasçıları arasında paylaştırmak olup Tosya da olmaması ve verdiği vekaletnamenin hatalı ve eksik olup kullanılamaması nedeniyle miras bırakan ile davalı kardeşi N.'ın aralarında anlaşarak kendisine verilecek payın ileride devretmek üzere davalı N.'a inanca dayalı olarak temlik edildiğini, ancak daha sonra N.'ın payını iade etmediğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır. O halde, F. ile davalı N. arasındaki çekişmenin inançlı işlemden kaynaklandığı açıktır.

Gerçekten de, miras bırakan İ. K.'ın aynı iddialarda bulunarak Tosya Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/251 E, 2005/225 K. sayılı dosyasında bağıştan dönme, hata, hile hukuksal nedenlere dayanarak iptal-tescil isteğinde bulunduğu, iddianın ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar  verilerek ve derecattan geçerek kesinleştiği gözetildiğinde murisin iradesinin de bu yönde olduğu tartışmasızdır.

Nitekim, miras bırakan İ.tarafından davalı aleyhine Tosya Sulh Ceza Mahkemesinin 2004/161 E, 2004/286 K. sayılı hakaret, sövme ve tehdit iddiası ile açılan şahsi ceza davasında davalı N.savunmasında;”dedesinin sağlığında mal varlığını paylaştırdığını, bu paylaşım sırasında kendisine daha sonra kardeşi F.'ya intikal ettirmek üzere fazla pay devrettiğini, önce taşınmazları F.'ya devretmek istediğini, ancak F.'nın İstanbul'dan gelmediğini, daha sonra da dedesinin kardeşi F.'ya ilave bağışlarda bulunmasından dolayı bu taşınmazları devretmediğini, bu nedenle dedesiyle aralarında husumet doğduğunu” ifade etmiştir. Anılan bu beyanın davalıyı bağlayacağı, mülkiyetin naklinin sebebini teşkil edeceği açıktır.

Hal böyle olunca, davalının maddi olayların doğruluğunu teyit eder nitelikteki ifadesi de gözetildiğinde davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar  verilmesi doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   21.09.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1394, Karar No: 2007/3114, Tarih: 01.05.2007

5. Ceza Dairesi 2007/1394 E., 2007/3114 K.

**5. Ceza Dairesi 2007/1394 E., 2007/3114 K.**

**- BEDEN VE RUH SAĞLIĞININ BOZULMASI

- ÇOCUKLARIN CİNSEL İSTİSMARI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 103 ]

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel istismar suçundan sanık Ceyhun'un yapılan yargılanması sonucunda mahkumiyetine dair (Bursa Beşinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 21.11.2006 gün ve 2005/308 Esas, 2006/521 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılıgı'ndan tebligname ile Daireye gönderilmekle incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;

Ancak;

Mağdur hakkında Uludağ Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Müdürlüğü Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen 10.08.2006 gün ve 541 sayılı raporda: "Mağdurun olay nedeniyle beden ve ruh sağlığının bozulduğu, travma sonrası stres bozukluğu ve anksiyete bozukluğu geliştiği kanaatine varıldığı" belirtildiğinden, bu durumun 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesindeki suçun sonucunda mağdurun beden ve ruh sağlığının bozulması niteliğinde olup olmadığı konusunda bir kez de Adli Tıp Kurumu'ndan görüş sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazlarıyla duruşmalı inceleme sırasındaki savunmaları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 01.05.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.