muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10736, Karar No: 2014/11094, Tarih: 04.06.2014

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'in resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, eşi ile 14.02.2006 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7636, Karar No: 2013/901, Tarih: 12.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/7636 E.  ,  2013/901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 8 - 2007/275368

MAHKEMESİ : Burdur Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 20/07/2007, 2006/123 (E) ve 2007/140 (K)

SUÇ : Taksirle ölüme sebebiyet , 6136 sayılı Yasaya muhalefet.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suçtan zarar gören maktulün çocukları mağdurlar H.. Ş.. ve İ.. D..'ın 31.01.2007 tarihli dilekçe ile davaya katılma isteminde bulundukları ve bu istemleri konusunda herhangi bir karar verilmediği anlaşılmış ise de; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 tarih ve 2010/149-205 sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, herhangi bir araştırma yapılmasını gerektirmeyen durumlarda temyiz incelemesi sırasında karara bağlanması mümkün olduğundan, 5271 sayılı CMK.nun 237.maddesi uyarınca, suçtan zarar gören mağdurlar H.. Ş.. ve İ.. D..'ın açılan kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek, katılanlar vekili ile Cumhuriyet Savcısının istemi üzerine yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Osman'ın suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

A) Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın, ailesiyle birlikte içkili restoran işlettiği, olay günü akşam saatlerinde restoranın bahçesinde alkollü içki içtikten sonra kardeşi Hüseyin ile sebebi tam olarak belirlenemeyen bir anlaşmazlıktan dolayı tartıştığı, sonrasında alkolün verdiği etkiyle taşkınlık yaptığı, orada bulunanlar tarafından sakinleştirilmeye çalışıldığı, bu amaçla çok sevdiği ve sözünü dinlediği halasının oğlu olan maktulün olay yerine çağrıldığı, maktulün de çabasına rağmen sanığın sakinleşmediği, benzin dökerek içinde kimsenin bulunmadığı ve kış mevsiminde kullanılan restoranın kapalı bölümünü yakmaya çalıştığı, sonrasında yakın bir yerde sakladığı ruhsatsız tabancasını alarak maddi zarar vermek amacıyla karşısında olan ve içinde insan bulunmayan restorana doğru gelişi güzel bir şekilde, 10-11 el ateş ettiği, bu atışlar sırasında atış yönünde olmayıp, sanığın sağ taraf yönünde bulunan maktulün, mermilerden birinin her nasılsa isabet etmesi sonucu öldüğü olayda;

Yapılan atışlar sırasında, atış istikametinde bulunmayan maktulün de isabet alıp yaralanabileceği veya ölebileceği öngörüldüğü, böylece eylemin bilinçli taksirle işlendiği anlaşıldığı halde; bilinçli taksirle öldürme yerine, yazılı şekilde taksirle öldürme suçundan hüküm kurulması;

Yapılan atışlar sırasında, atış istikametinde bulunmayan maktulün de isabet alıp yaralanabileceği veya ölebileceği öngörüldüğü, böylece eylemin bilinçli taksirle işlendiği anlaşıldığı halde; bilinçli taksirle öldürme yerine, yazılı şekilde taksirle öldürme suçundan hüküm kurulması;

B) Maktulün yakın akrabalarının sanıktan şikayetçi olduklarının anlaşılması karşısında, sanığın taksirli eylemi nedeniyle meydana gelen neticenin, "münhasıran" kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağduriyetine yol açmadığı gözetilmeksizin, TCK.nun 22/6.maddesi uyarınca hükmolunan cezada indirim yapılması;

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekili ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçeyle BOZULMASINA, 12/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27262, Karar No: 2014/38772, Tarih: 19.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/27262 E.  ,  2014/38772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/04/2014

NUMARASI : 2013/182-2014/270

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı vekili, müvekkilinin egzos ve emisyon teknisyeni olarak 08/09/2009 tarihinde işe başladığını ve yaklaşık 3,5 yıl görev yaptığını, davalı şirketin istasyon amiri Z.. B.. tarafından iş ortakları M.. S.. ve M.. N.. K.

.. B.. tarafından iş ortakları M.. S.. ve M.. N.. K..'ın bulundukları odaya çağrılarak Balıkesir İlindeki merkezde süresiz olarak çalışmak suretiyle atadıklarını, 01/03/2013 tarihinde Balıkesir'de işbaşı yapması gerektiğinin söylendiğini, müvekkilinin bu bildirim üzerine Havran Noterliği'nin 21/02/2013 tarih ve 689 yevmiye nolu ihtarnamesini çekerek işyeri değişikliğini kabul etmediğini bildirdiğini, müvekkilinin 14 yıldır Akçay'da eşi ve 10 aylık bebekleriyle kendi evlerinde yaşadıklarını, 10 aylık bebeklerine Edremit'te yaşayan kayınvalidesinin baktığını, müvekkilinin eşinin 4 yıldır Akçay'da çalıştığını bu nedenle bebeğini her gün kayınvalidesine getirip götürdüğünü, müvekkilinin çalıştığı işe güvenerek taşıt kredisi çektiğini, müvekkilinin hergün Balıkesir'e gidip gelmesinin maddi olarak zarara uğramasına neden olacağını ayrıca müvekkilinin yıpranacağını ve iş veriminin azalmasına sebebiyet vereceğini, müvekkilinin Balıkesir merkezde ev tutmasının eşinin Akçay'daki 4 yıllık işinden olmasına neden olacağını, müvekkilinin masraflarının ve borçlarının iyice artacağını, müvekkilinin çekmiş olduğu ihtarnameye davalı şirket tarafından cevap verilmediğini bu nedenle müvekkilinin Edremit şubedeki işine devam ettiğini, 01/03/2013 tarihinde mesai saatleri içinde Edremit Şubesi'ndeki işyerine gittiğine Balıkesir merkezde olduğu görüldüğünden iş başı yaptırılmadığını, ertesi gün yani 02/03/2013 tarihinde mesai saatlerinde müvekkilinin iş yerine gittiğini ancak içeriye alınmadığını, davalı şirketin 04/03/2013 tarihinde müvekkilinin iş akdini 01/03/2013 tarihinde Balıkesir'deki iş yerinde iş başı yapmaması gerekçesiyle feshettiğini, davalı şirketin feshinin hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, müvekkilinin fesihten sonra ihtiyaçlarını karşılamak adına işsizlik maaşı talebinde bulunduğunu ancak davalı şirketin çıkış işleminde yanlış kod girmesi nedeniyle müvekkilinin istifa etmiş gözüktüğünü bu nedenle işsizlik maaşı da verilmediğini, müvekkilinin rızası dışında başka bir şehirde iş değişikliğine zorlanarak istifa etme mecburiyetine sokulduğunu, müvekkilinin istifa etmemesi üzerine davalı tarafın usulsüz ve haksız olarak bildirimsiz ve tazminatsız olarak müvekkilinin iş akdini feshettiğini, müvekkilinin hem maddi hem de manevi olarak yıprandığını belirterek müvekkilinin iş sözleşmesinin feshedilmesi işleminin geçersizliğine ve eski işine iade edilmesi ile müvekkilinin yasal süre içerisinde iş başlatılmaması halinde 8 aylık ücreti tutarında tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirket tarafından müvekkiline ödenmesi, müvekkilinin çalıştırılmadığı süre için 4 aylık ücreti ile en az 2 aylık ücret tutarında iş güvencesi tazminatının fesih tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesi, fesih tarihinden itibaren 2 aylık ücret tutarında kötüniyet tazminatı ödenmesi, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı vekili, şirket içi çalışma düzeni, ihtiyaç ve koşulları sebebi ile davacının Edremit istasyonundan Balıkesir İstasyonuna atama kararı verildiğini ve bu atamanın kendisine önce 19/02/2013 tarihinde yazılı olarak iş yerinde bildirildiğini, davacının yazılı atama belgesini imzadan imtina ettiğini, bunun üzerine Balıkesir 2.Noterliği 20/02/2013 tarih ve 04726 sayılı ihtarnamesi ile atamaya ilişkin yazılı bildirim yapıldığını, davacının iş yeri değişikliğini kabul etmediğini şifahen ve yazılı olarak bildirdiğini yine de şirketçe yeni iş yerinde işe beklendiğini ancak işe gelmediğini ve devamsızlık tutanağı tutulduğunu, bunun üzerine davacının iş akdinin 4857 Sayılı İş Yasası 25/II ve iş sözleşmesinin 6/h maddesini uygulamaması sebebi ile feshedildiğini, davacıya yapılan tayinin hiçbir şekilde bölge ve il değişikliği olmadığını sadece 50 dakika mesafedeki merkez istasyona olduğunu, iş akdine aykırı davranış sebebi ile yapılan fesihin haklı ve geçerli olduğunu, müvekkili şirkette iş sözleşmeleri imzalayan personele bir örneğinin mutlaka verildiğini, davacının altına imza attığı ve 3 yıla yakın bir süre bu koşullarda çalıştığı sözleşmeyi okumadığını ve bilmediğini söylemesinin hayatın olağan akışına aykırı ve samimiyetsiz olduğunu belirterek açılan davanın reddi ile yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve beyan etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, iş güvencesi hükümleri yanında işçilik alacakları talebinde bulunmuş olup, mahkemece ihtar masrafları ile ilgili olarak tefrik kararı verilmesine rağmen kötüniyet tazminatı talebi ile ilgili olarak olumlu veya olumsuz herhangi bir karar verilmemiştir. Her iki dava türünün farklı temyiz inceleme sürelerine tabi olması ve iş güvencesi hükümlerine görev verilen ilk derece mahkeme kararının hatalı görülmesi halinde hükmün Yargıtay'ca kesin olarak verildiği gözönüne alındığında birlikte görülemeyeceği gözetilerek işçilik alacaklarına ilişkin talebin bu dosyadan tefriki ile kuruşlandırılıp harçlandırılmak üzere davacıya süre verilerek iş güvencesine ilişkin talepler ile ilgili olarak bundan sonra karar verileceğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3- 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup; söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 31. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Anılan maddeye göre feshin sendikal sebebe dayanması halinde işe başlatmama tazminatının işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre söz konusu tazminatın davacının 5 aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih sebebine ve davacının çalışma süresine göre davacının 4 aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39999, Karar No: 2024/14739, Tarih: 05.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/39999 E.  ,  2024/14739 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL VE EK KARAR TARİHİ: 05.11.2019(Asıl K.), 29.11.2019(Ek K.)

SAYISI : 2019/4923 E., 2019/7083 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Katılan vekilinin asıl karara karşı temyiz isteminin, sanıklar ... ve ...(...) hakkında verilen beraat kararlarına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara münhasır olduğu, Bölge Adliye Mahkemesince bu temyiz istemi yönünden 29.11.2019 tarihinde verilen temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine dair ek kararı temyiz ettiği, sanık ... hakkındaki asıl karara yönelik temyiz isteminin bulunmadığı belirlenmiştir.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar ...(...) ve ... haklarında verilen 29.11.2019 tarihli ek karar ile sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin ek kararı ve asıl kararı temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2019 tarihli ve 2016/1224 Esas, 2019/383 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı TCK’nın 204/1 maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereği ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 05.11.2019 tarihli ve 2019/4923 Esas, 2019/7083 Karar sayılı kararıyla;

a. Sanıklar ... ve ...(...) hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararlarına karşı katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı CMK’nın 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine,

b. Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı CMK’nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile resmi belgede sahtecilik suçundan; 5237 sayılı TCK’nın 204/1 ve 53/1 maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 29.11.2019 tarihli ve 2019/4923 Esas, 2019/7083 Karar sayılı ek kararı ile katılan vekilinin, sanıklar ... ve ...(...) hakkında öne sürdüğü temyiz istemi yönünden, 5271 sayılı CMK’nın 296/1 maddesi gereği temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Ek Karara Yönelik Temyiz Sebepleri

Sanıklar ... ve ...(...) hakkında verilen ek kararın kaldırılmasına ve sanıkların mahkûmiyetine karar verilmesi talebine ilişkindir.

B. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Ek Karara Yönelik Temyiz Sebepleri

Sanıklar ... ve ...(...) hakkında verilen ek kararın kaldırılmasına ve sanıkların mahkûmiyetine karar verilmesi talebine ilişkindir.

B. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Suç tarihinin 2004 yılı olduğu, bu itibarla suçun zamanaşımına uğradığı, eylemin, TL'den sıfır(0) atılma tarihinden önce gerçekleştiğine, senedin yasal unsurlarının eksik olması nedeniyle özel belge hükmünde kabul edilmesi gerektiğine, senedin Mahkemece incelenmediğine, aldatıcı nitelikte olup olmadığının saptanmadığına, suçun sanık tarafından işlendiğine dair yeterli delil bulunmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ...(...) Hakkında Verilen Ek Karara Yönelik Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı CMK’nın 286/2-g maddesinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı CMK’nın 286/3 maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1 maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde katılan vekilinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne Yönelik Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53/3 maddesinin birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen; “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça konu bono aslı dosyasına celp olunarak Heyet tarafından yapılan inceleme ve gözlemde, bononun Türk Ticaret Kanunu'nda belirtilen yasal unsurları taşıdığı, bu itibarla resmi belge hükmünde olduğu ve bononun bir bütün olarak aldatıcı niteliği haiz olduğu gözlenmekle, yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Sanıklar ... ve ...(...) Hakkında Verilen Ek Karara Yönelik Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) başlığı altında açıklanan nedenle ek kararda hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK’nın 296/2 maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne Yönelik Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) başlığı altında açıklanan nedenlerle sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK’nın 289/1 maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hükümde hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/1. maddesi uyarınca Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde karar verildi.